Beste Mensen,

Na bijna een maand uit de lucht te zijn geweest als gevolg van aanpassing van de software bij de provider heb ik eindelijk weer de mogelijkheid om bij onze weblog te komen!

Door de nieuwe software is het niet meer mogelijk om de oude opzet geheel terug te krijgen. De weblog krijgt een heel ander uiterlijk. Met de huidige (deels nieuwe) mogelijkheden probeer ik zo veel mogelijk alles weer terug te krijgen in deze nieuwe lay-out. Het zal nog wat tijd vergen om het geheel weer in orde te krijgen.

Prioriteit zal zijn om eerst de berichten van de afgelopen maand er op te krijgen en verder de (bijna) dagelijkse updates te verwerken.

Hopelijk zal alles weer snel weer in orde zijn zodat we – zoals we gewend waren -weer dagelijks – de Giebateau kunnen volgen!

Rob

 27 januari 2012
WEST ARM VAN DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 08.232 s  146 48.176 e)

Nadat we wat rond hadden gewandeld door het dorpje George Town en boodschappen hadden gedaan in de supermarkt verlieten we de steiger. Met ruime wind en stroom mee zeilden we weer richting Beauty Point. Vlak voor Beauty Point zeilden we de west arm van de Tamar rivier in en even later ging ons anker er in. Een mooie rustige baai met uitzicht in de Tamar vallei met bos, afgewisseld door landbouwgrond. Het was weer een mooie zonnige dag geworden zodat Paul in de middag te water ging om de anoden te vervangen en het onderwaterschip schoon te maken. Ik maakte ondertussen binnen alles schoon en aan het eind van de middag waren we beiden klaar. Tijd om de barbecue weer aan te maken en te dineren in de kuip. Het is weer vrijdag avond dus kreeg Paul weer cola en ik mijn wijntje.

26 januari 2012
AUSTRALIË DAY!
Vandaag was het Australië Day, een nationale feestdag die wij gevierd hebben in George Town. Even over achten vertrokken we naar het centrum van de stad waar een bijeenkomst was georganiseerd. De burgemeester en een ambassadeur van Australië Day spraken de bewoners toe. Australië dag houdt in dat de Australiërs trots zijn op hun land en hun leefgemeenschap en dat willen ze ieder jaar gezamenlijk vieren.

Er werden verschillende awards uitgedeeld aan bewoners die dit jaar veel voor de gemeenschap hadden gedaan. Daarna werd het tijd om met zijn allen te ontbijten. Er waren broodjes worst, broodjes ei/bacon, verschillende cakes, thee koffie en fruitjus. We hadden gehoopt hier wat aanspraak te krijgen met de bewoners maar dat was niet zo, zodat we al snel weer vertrokken.

Terug bij de boot haalden we de fietsen van boord en reden we langs de rivier richting de uitgang naar Low Head. Het was een mooie vlakke fietstocht en toen we langs één van de stranden reden zagen we weer veel bewoners die we vanochtend bij het ontbijt hadden gezien. Velen uit de gemeenschap waren naar het strand gereden om daar verder de dag te vieren. Naast het strand was een grasveld waar een aantal barbecues stond en daar werd volop gebruik van gemaakt. We fietsen verder naar de uitgang waar een oude vuurtoren staat. Hier zaten we een tijd te genieten van het mooie uitzicht.

Daarna reden we dezelfde weg weer terug. Bij de steiger aangekomen zaten er wat mensen te vissen en er kwam net een motorboot aan varen. Hier bleken mensen op te zitten die Nederlands spraken. Eén was er geëmigreerd vanuit Nederland maar de rest was hier geboren maar hadden Nederlandse ouders of grootouders. Ze vertelden dat er een grote Nederlandse commune in Lauceston is. Het was inmiddels drie uur geworden en we kregen weer trek zodat Paul de barbecue aan maakte en ik een salade klaar maakte. In de middag kregen we diverse mensen op de steiger en hadden we gezellige gesprekken.

25 januari 2012
GEORGE TOWN OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 07.588 s  146 49.328 e)

Om zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig met ruime wind en stroom mee terug richting de uitgang. We zagen Stephen op zijn balkon staan en zwaaiden. Over enkele dagen zien we hen weer. We zeilden naar George Town aan de Tamar rivier waar we de boot aan de gastensteiger vast maakten. Er lag al een catamaran met de eigenaren Denise en Klaas. Klaas is oorspronkelijk een Nederlander die in de jaren zestig naar Australië is geëmigreerd. We werden gelijk uitgenodigd voor een kop koffie en zo zaten we even later gezellig in de catamaran te praten.

Om elf uur werd het tijd om door het dorp te wandelen en het toeristenbureau te bezoeken. Het bleek dat de bussen alleen vroeg in de ochtend rijden en om één uur en aan het eind van de middag naar Lanceston. Dus besloten we te gaan liften en al snel hadden we een lift. Het is ongeveer vijftig kilometer door de Tamar vallei. Allen reden we nu aan de andere kant van de Tamar rivier. We zagen wijngaarden, fruitplantages maar ook boerderijen met schapen en koeien en daartussen veel bos. Het is allemaal erg droog want het is hoog zomer en dat houdt in dat het aardig warm is (ca dertig graden) met weinig tot geen regen. Na een uur kwamen we in Lauceston aan. We werden in het centrum afgezet en wandelden er doorheen naar de Cataract kloof die net buiten het centrum begint. Vanuit dit dal stroomt er een zijrivier de Tamar rivier in. We wandelden eerst door een droog groen bos over het zig-zag bospad (omhoog/naar beneden) aan de ene kant van de rivier. Vanaf het bospad hadden we soms mooie uitzichten over deze rivier en over een deel van het Tamardal. Na een tijdje kwamen we bij een uitkijkpunt aan waar we een prachtig uitzicht hadden hoe de rivier zijn weg baant in deze kloof met daarbij de woeste rotsen en daarboven de begroeiing van het bos. We liepen weer verder en kwamen bij een grote poel in de rivier met daarnaast een groot grasveld en een zwembad voor kleine kinderen. De grote kinderen en volwassenen zwommen in de poel of verderop in de rivier.

We liepen langs de poel over de rivier om vervolgens aan de andere kant van de rivier het Catarac pad te volgen. Hier zagen we op een grasveld mooie pauwen. Het Catarac pad blijft meer op de hoogte van de rivier en van die hoogte hadden we een betere kijk op de woeste steile rotswand van de rivierbedding. Vroeger heeft de rivier veel hoger gestaan maar door een waterkrachtcentrale verderop wordt het water nu meer gedoceerd door gelaten waardoor deze veel lager is geworden. Het was een mooie wandeling. Terug bij het centrum liepen we langs veel mooie oude huizen, een windmolen en een waterrad uit de koloniale tijd. Daarna kwamen we al snel in de winkelstraat uit waar we wat rondliepen. Om zes uur hadden we de bus terug naar George Town waar we rond zeven uur aankwamen.

 24 januari 2012
In de ochtend gingen we naar Stephen en Andrew aan boord van zijn zeiljacht “Explorer”. Hier gingen de mannen bezig met de computer. Er was weer genoeg om uit te wisselen. Rond lunchtijd waren Paul en ik weer terug op onze eigen boot. Na de lunch ging ik verder met het vernaaien van mijn lange broek en deed Paul wat klusjes buiten aan boord. Rond vier uur gingen we weer terug naar Stephen en Andrew om met zijn vieren naar Lauceston te rijden. Stephen is al enkele keren wezen cricket spelen en wij waren vandaag als gasten mee. Ik heb dit spel vroeger als klein kind wel in de zomervakantie op campings gespeeld. Aangekomen bij dit veld bleek al snel dat wij ons er iets te jeugdig voor vonden. Cricket is een sport waar je een balletje met een stok door poortjes moet slaan. Wij speelden dit spel met groepen van vier personen en er moesten vier punten gehaald worden en dan had je met je partner gewonnen.

We werden allemaal in verschillende groepen ingedeeld en ieder kreeg een partner voor één spel aangewezen. We speelden dus eigenlijk tegen twee personen. Het is een zeer ontspannen spel met veel sociaal gepraat. Maar ik begreep wel dat ze het spel voor deze avond met meerdere gasten wat simpeler hadden gehouden dan normaal. Tijdens het spel leerden we de regels en na enkele spelletjes te hebben gespeeld met verschillende mensen besloten Andrew en ik dat we ons laatste spel tegen onze mannen wilden spelen. Tijdens het spel werd er gebarbecued en gegeten en was het een gezellige middag/avond. Rond acht uur reden we terug richting Beauty point waar we onderweg stopten zodat ik boodschappen kon doen. Aan boord ruimden we de boodschappen op en dronken we nog wat om vervolgens naar bed te gaan.

23 januari 2012
Tijdens ons ontbijt skypten we met Natalie en later met mijn ouders. Daarna werd het tijd om te klussen. Ik heb twee lange broeken waar ik korte broeken van ben gaan maken, althans ermee begonnen. Paul was bezig met klusjes op de computer. Na de lunch gingen we naar de kant waar we hadden afgesproken met Stephen en Andrew. Al snel stapten we in de auto om door een ander deel van de Tamar vallei te rijden naar een regenwoud waar we een mooie wandeling maakten. Het werd een wandeling over een smal bospad langs een klein stroompje maar wat soms een aardige rivier kan worden als het geregend heeft.

Na een half uur passeerden we de eerste waterval, nou ja waterval! We konden zien dat het al lang niet geregend heeft. Daarna was het bospad niet goed meer onderhouden, maar gelukkig wist Stephen hoe we moesten wandelen. We moesten dan ook soms over omgevallen bomen klauteren of onderdoor kruipen. Aangekomen bij de tweede waterval gingen we zitten en staken onze hoofden onder het stroompje want het was weer een mooie zonnige dag geworden. Veel vogels en dieren hebben we niet gezien omdat er aldoor gezellig gepraat werd. We liepen deels hetzelfde pad weer terug en deels over de rivierbedding die aardig droog stond. Tijdens de terugweg in de auto tankten we diesel en benzine. Ondertussen was het alweer tijd geworden om de barbecue aan te maken en lekker te eten. Het was weer zeer gezellig!

22 januari 2012

BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIË (41 09.664 e  146 49.704 e)

De laatste nacht was minder comfortabel dan de voorgaande nachten, voornamelijk door het minder diepe water. De wind was aangetrokken tot vijfentwintig à dertig knopen uit het oosten en dus zeilden we halve wind met alleen het grootzeil (met twee reven) de nacht door. Door het ondiepe water (ca twintig/dertig meter) hadden we kortere golven die soms aardig op de boot sloegen, maar we liepen nog steeds zeven à acht knopen. Daarbij was het bewolkt zodat de kleine maan en de sterren weer niet te zien waren. Toch zeilden we lekker de laatste nacht door want naarmate we meer onder land kwamen namen wind en de golven af.

Om vijf uur werd het weer licht en begonnen we met de aanloop naar de Tamar rivier, halverwege de noordkust van Tasmanië. De wind was onder de kust inmiddels zo afgenomen dat we vlak voor de ingang het volle tuig weer hesen. We hadden stroom mee en wind tegen toen we de rivier opkruisten. We zagen een groen heuvelachtig landschap met enkele kleine dorpjes langs de rivier en daarachter de hogere bergen. Op enkele boeien van de waterweg zagen we zeearenden zitten.

We zeilden langs het plaatsje George Town en vier mijl verder ging ons anker en bij Beauty Point in. Hier woont Stephen (die we kennen uit Patagonië, rond Kaap Hoorn). We hadden al die tijd contact gehouden en hij wist dus dat we eraan kwamen. We lagen dan ook nog niet zo lang voor anker of er kwam een bootje aan en hoorden we PAUL, CAROLINE over het water schalken. Ja hoor daar kwamen Stephen en Andry aan, na drie jaar hadden we een warm welkom en was het weer zeer gezellig. Zij moesten nog wat klussen en dus spaken we af dat we in de middag naar hun toe zouden komen.

Rond één uur gingen we er heen en hielpen we wat met het klussen (schuren) aan het huis. Daarna stapten we in de auto en reden we naar Launceston. Een route langs de Tamar rivier door de Tamar vallei die voornamelijk bestaat uit wijngaarden. Na een half uur kwamen we aan in Launceston waar we naar het oude houten boten festival gingen. Er lagen verschillende mooie oude houten boten in het water en op de kant stonden de kleinere zeil- en roeiboten. Het festival had een gezellige sfeer met verschillende restaurantjes, bars met live muziek. Het werd een gezellige middag en rond zes uur waren we weer terug. Na samen nog een glaasje gedronken te hebben zijn we terug naar de boot gegaan want we hadden nog wel wat slaap in te halen.

21 januari 2012
We gingen de nacht in met ca 21 knopen wind uit het noordoosten en zeilden zo lekker met ruime wind. Rond negen uur begon het donker te worden en werd het een zeer donkere nacht zonder sterren of maan door de bewolking. Rond twee uur moesten we de boom eruit halen en zeilden we ruime tot halve wind verder. We passeerden enkele boten en rond vijf uur begon het weer licht te worden. De zon kwam weer op, de wind werd minder waardoor het weer een warme dag werd.

Vol tuig zeilden we de Basstraat in, tussen West Sisters eiland en Flinderseiland door. De West Sisters zijn kleine eilandjes maar Flinderseiland is een groot eiland met verschillende landschappen. Vanaf de boot zagen we duinen, groene vegetatie en hoge kale rotsen. Als het goed is komen we hier later terug. Aan het eind van de middag werd het bewolkt en kregen we een enkel regen buitje over ons heen. De wind nam weer toe tot twintig à vijfentwintig knopen en dus reefden we het grootzeil weer. Ja, we zijn weer aangekomen in de Roary Fourties! We zeilen nu de tweede nacht in.

20 januari 2012
Rond zeven uur ging ons anker op en vertrokken we richting Tasmanie. Als eerst voeren we Twofolt Bay uit waar we een zeehond en een paar kleine pinguïns zagen zwemmen. Op de zuidhoek van de baai met de zuidkust staat Boyds Tower, een vuurtoren  die in 1846 van zandsteen is gebouwd maar nooit dienst heeft gedaan als vuurtoren. Nu we dicht langs voeren zagen we de vierkanten toren in het groene Ben Boyd Nationaal park staan met daaronder zwarte en rode rotsen waar de golven op sloegen.
Het werd een zonnige dag waarvan we de eerste uren moesten motoren vanwege een zeer licht briesje van twee a drie knopen uit het noordoosten. Om elf uur trok het briesje aan tot acht a tien knopen en konden we gelukkig zeilen. We hielden wat hoger aan omdat anders de zeilen te veel klapperden. Een uur later trok de wind nog meer aan en konden we ruime wind met fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant lekker verder zeilen. Onderweg zagen we weer een groep dolfijnen, grote kwallen en vele zeevogels waaronder albatrossen. In de middag kwam er bewolking op zetten en zagen we dat het water alweer naar negentien graden is gedaald. Tot zo ver gaan we lekker, met ca vijftien knopen ruime wind zeilen we de nacht in.

19 januari 2012
Het waaide vannacht en vanochtend behoorlijk uit het zuidwesten, dat is ook de reden waarom we hier nog liggen. In de ochtend gingen we langs bij Linda en haar man en twee kinderen (Zweedse familie). We zaten gezellig te praten en ondertussen wisselden we informatie uit. Terug aan boord zijn we bezig gegaan met verschillende digitale Tasmanie pilots na te kijken. Na de lunch zijn we gaan wandelen. Eerst weer de heuvel op naar en door het dorpje en daarna heuvel af naar het Curalo meer. Hier zagen we vele pelikanen, zwarte zwanen, meeuwen en scholeksters. We liepen langs het strand terug waar ik naar schelpen zocht maar helaas vond ik niets. Terug aan boord heb ik eten gemaakt en na het eten maakten we ons klaar om morgenochtend vroeg te vertrekken naar Tasmanie

18 januari 2012
We startten vanmorgen met skypen met Rob en kregen te horen dat de weblog weer in de lucht is,Yes! Daarna gingen we naar de kant om wat rond te lopen in het kleine plaatsje Port Eden. Een leuk klein vissers dorpje met veel kleine toeristische winkels. In de supermarkt kwamen we Marietta, Paul en Pieter tegen van de Nije Faam en we nodigden hun uit om vanavond bij ons te komen barbecuen. Op de terugweg aten we lekkere verse fish and chips en daarna gingen we terug aan boord. Op de terugweg passeerden we het Zweedse stel dat achter ons voor anker ligt en we maakten even een praatje. We hadden elkaar ook al in Sydney zien liggen maar toen is er van kennismaken niets gekomen. Nu spraken we af dat we morgen bij hun langs gingen want zij hebben twee kleine kinderen.

Inmiddels was het alweer twee uur geworden en begon ik met de voorbereidingen van het eten. Paul ging naar het toilet, op zich niets vreemds maar toen hij door trok zoog deze na een paar keer spoelen vacuum. Oh, Nee! Paul haalde de aansluiting van het toilet en wat bleek. Hij had een kleine vis mee naar binnen gezogen. Het visje leefde nog en die hebben we weer netjes terug in de zee gedaan. Probleem opgelost(hihi) Om vier uur kwamen Marietta, Paul en Pieter en hebben we gezellig in de kuip gebarbecued en gegeten.

17 januari 2012

FORT EDEN IN TWOFOLT BAY(37 04.397 s  149 54.324 e)
Het was het vandaag weer een mooie zeil dag zodat om zes uur ons anker op ging en we rustig de Batemans Baai uit zeilden. We passeerden de Tollgate eilandjes aan de zuidzijde en voeren verder ruime wind langs de kust zuidwaarts. De fok uitgeboomd aan de ene kant en het grootzeil met twee reven aan de andere kant. In de ochtend hadden we een briesje van ca tien knopen uit het noord oosten en we schoten niet echt op maar rond twaalf uur was het land weer genoeg opgewarmd en nam de wind toe tot twintig knopen. Nu gingen we lekker met een gemiddelde van zeven à acht knopen en uitschieters naar de tien, Yes! En de stuurautomaat houdt het allemaal weer met gemak bij.

De kust is net als gisteren groen heuvelachtig met lange zandstranden die hier en daar worden afgewisseld door rotsen. In de middag kregen we lange tijd gezelschap van een groep dolfijnen voor de boeg en verder zagen we grote hoeveelheden zeer grote kwallen en weer veel vogels waaronder de albatrossen. Rond half acht draaiden we een storm rondje zodat we de grote baai  “Twofolt” in konden zeilen en even later ging ons anker er in een kleine baai “Snug Cove” bij het plaatje Eden in na 87 mijl te hebben gevaren. We zagen ook de Nije Faam weer in de baai liggen en zeiden vanaf de boot even gedag.

16 januari 2012

CHAIN BAY IN BATEMANS BAY (35 42.702 s  150 14.712 e)
Het was een mooie dag om weer wat verder zuidwaarts te zeilen zodat om half zeven ons anker op ging en we rustig Jervis baai uit zeilden. Terwijl dat gebeurde zagen we een groep dolfijnen iets verder weg in de baai. Met de fok uitgeboomd aan de ene kant en het grootzeil met twee reven aan de andere kant zeilden we rustig langs de kust. We merkten dat we zuidelijker komen. De temperatuur van het zeewater is gedaald tot tweeëntwintig graden, de noorden wind voelt iets frisser aan en we zien weer meer vogels op het water waaronder de kleine Black Petrels en de Albatrossen. Ook zagen we weer een haai dichtbij de boot terwijl we zeilden. De hoge kliffenkust hebben we na Jervis Bay achter ons gelaten. Nu zagen we groene glooiende heuvels/bergen die tot aan het water uitlopen met daarvoor een strand en hier en daar een lagere rotswand er tussen.

In de middag trok de wind aan tot vijftien à twintig knopen ruime wind zodat we rond half vijf de grote Batemans Bay in zeilden. Batemans Bay is een mooie grote baai waar de Clyde rivier in uitkomt en in de baai liggen kleine eilandjes (Tollgate eilandjes). De hoofdstad van Australië ‘Canberra’ ligt hier ca honderd vijftig kilometer vandaan en Batemans baai is een vakantie plaats voor de mensen die daar wonen. Het is hier dus erg druk met vakantieparken en huizen. We liggen aan de noordkant van de baai met een prachtig zand strand voor ons en daarachter een groene omgeving met wat huizen ertussen. Paul maakte de barbecue aan en we aten weer lekker in de kuip genietend van het nieuwe uitzicht.

15 januari 2012

FIGTREE INLET IN JERVIS BAY (35 03.119 s  150 46.696 e)
Vanochtend maakten we een wandeling door het Booderee Nationaal Park. Een mooie wandeling die begon door een eucalyptus bos  waar we veel wallabies en een kangaroo zagen. Op de terugweg liepen we langs de kliffen en daar bestond de begroeiing meer uit lage struiken met o.a de theebomen. We konden soms langs de steile zandsteen kliffen negentig tot honderd twintig meter naar beneden kijken waar de golven tegen de kliffen sloegen. Terug bij het strand zagen we dat de Nije Faam vertrokken was. Ik zocht schelpen op het strand terwijl Paul met mensen op het strand praatte.

Terug aan boord maakte ik een lunch klaar en daarna gingen we ieder achter een computer zitten. Ik was bezig met de voorbereidingen van Tasmanië terwijl Paul bezig was met het bekijken van ankerbaaien meer zuidelijk aan de oostkust. Rond zes uur zagen we op de weersverwachting dat de wind eerder naar het noordoosten ging draaien dan verwacht en daarom besloten we alsnog naar de andere kant van Jervis Bay te zeilen. Rond half negen kwamen we aan in Figtree Inlet waar ons anker er weer inging. Nu we zo rond zeilden zagen we pas hoe groot Jervis Bay eigenlijk is.

14 januari 2012
Toen we vannacht binnen kwamen In Jervis Bay waren, zover we konden zien alle moorings bezet en dus gooiden we ons anker er op twaalf meter diepte in. We liggen hier in het Booderee natuurpark en mogen op veel plaatsen niet ankeren vanwege het zeegras op de bodem. In het zeegras leven veel beschermde dieren. Toen we vanochtend wakker werden zagen we dat de Nije Faam (Nederlandse boot met Paul en Marietta die we kennen van Uruguay en Patagonië) aan één van de moorings lag en dat er al verscheidene moorings vrij waren gekomen. We haalden ons anker op en gingen aan een mooring naast hun liggen.

Paul (NF) en zijn broer Pieter gingen net wandelen. We werden rond vier uur uitgenodigd voor een borrel en eten. Ik begom met het schoonmaken van de boot Paul ging buiten in de kuip een boek lezen. We kregen visite van de parkbeheerders die vertelde wat we wel en niet mogen doen in het park en we kregen daarbij een folder. We deden we nog even een dutje voor we naar de Nije Faam gingen. De mannen hebben vaak contact via het SSB-net maar om elkaar weer te zien in levende lijve is toch leuker, het werd dan ook een gezellige avond.

13 januari 2012
BUNDEENA IN PORT HACKING(34 04.921 s  151 08.970 e)
DARLING ROAD IN JERVIS BAY (35 07.961 e  150 44.384 e)
Zes uur ging ons anker weer op en zeilden we vol tuig Sydney Harbour uit waar we weer een paar Little pinguins zagen. Sydney is een zeer grote stad rondom een zeer mooi vaargebied met allemaal baaien en riviertjes. In de bijna drie weken dat we er waren hebben we heel wat anker baaitjes gezien. Nu is het tijd om verder te gaan en zo zeilden we met tien a vijftien knopen westenwind lekker langs de kust naar Port Hackings. De kust bestaat uit hoge kliffen en met hier en daar een strand ertussen. Daarbovenop is nog steeds de stad Sydney gebouwd. Ja,Sydney is echt een hele grote stad waar we maar en fractie van hebben gezien.

Port Hacking is een grote baai waar de Hacking rivier in uitkomt. Aan de zuidkant van deze baai ligt het Royal national park waar we natuurlijk wilden wandelen. We ankerden voor het kleine plaatsje Bundeena vanwaar we onze wandeling begon. We liepen door het plaatsje heen om vervolgens over een zandpad door manshoge struiken/bomen te wandelen. De begroeiing lijkt wel een beetje op de thee bomen in Nieuw Zeeland. Het was inmiddels twaalf uur met een brandende zon en op het heetst van de dag maakten wij een wandeling zonder schaduw, foutje! We hadden verwacht door een bos te lopen. Bij de splitsing Coastal walk of Jibbon Bombora walk sloegen we het Coastal pad in wat het eerste gedeelte nog over een zandpad ging maar even later liepen we over een stenen pad en stonden we boven op de kliffen tussen de uitgesleten stenen met hun mooie vormen. Hier gingen we onder een uitgesleten rots zitten, uit de zon om wat te eten en te drinken met uitzicht over zee en de rest van de kliffen waar beneden de golven op sloegen.

Nu keken we op de kaart en zagen dat we verkeert waren gewandeld, we hadden het andere pad in moeten gaan. We liepen dezelfde weg weer terug en sloegen nu het Jibbon Bombora pad in. Nu liepen we tussen iets hogere bomen met vele kleine vogeltjes. UIteindelijk kwamen we uit bij Jibbon beach en waren we na twee en half uur lopen weer terug bij Bundeena. Heet was weer een mooie wandeling.

Terug bij de boot gekomen bleek de wind te zijn gedraaid naar het noord oosten en lagen we lager wal. Deze wind draaiing was pas voor vannacht/morgenochtend voorspelt. Na een weerbericht te hebben binnengehaald bleek alles wat eerder te komen en besloten we verder te zeilen de nacht in. Om drie uur werd het anker weer opgehaald en de zeilen gehesen. Even later zeilden we met ca achttien knopen ruime wind verder langs de kust zuidwaarts. We hielden wat oostelijk aan want we vertrokken dan wel met noordoosten wind maar in de nacht zou deze draaien naar zuidoost. Om vijf uur luisterden we naar de wereld omroep en om zes uur hadden we het SSB net met Bart, Steve, Paul en Paul. Vlak voor het donker werd kregen we een paar dolfijnen voor de boeg en omdat we zo hard gingen (7 a  8 knopen) bleven ze een tijdje bij ons, al springend voor de boeg.

Rond acht uur begon het langzaam donker te worden en kwam de bewolking op zetten. Langzaam draaide de wind van ruim naar half wind en zetten we twee reven in het grootzeil. De wind bleef langzaam door draaien en op het laatst konden we aan de wind richting Jervis Bay varen waar we rond half drie in de nacht ons anker erin gooiden. Het was een mooie tocht geweest van totaal 93 mijl met nog een wandeling ertussen!

12 januari 2012

WATSON BAY IN SYDNEY HARBOUR(33 50.768 s  151 16.634 e)
De vorige keer(eergisteren) dat we bij de Beneteau dealer in Sydney waren hadden we in het kort verteld wat we allemaal gevaren hadden. Ze waren erg geïnteresseerd en dus hebben we gisteren het Franse blad waar we in staan aan hun gegeven zodat ze het konden lezen. Vandaag kwamen we bij hun om een potje gelcoat te kopen maar dit kregen we van hun. Ze wilden graag wat foto’s van onze boot en ons in de koude streken, met ijs en sneeuw voor op hun Beneteau Webside, goede ruil!

Terug aan boord ging ons anker op en zeilden we met ruime wind richting de uitgang waar we in Watson Bay voor anker gingen. Het was inmiddels een zonnige dag met een koude zuiden wind. Na de lunch gingen we wandelen door weer een ander deel van het Sydney Nationaal Park. We liepen weer langs de kust door een strook groen over een goed aangelegd pad naar de zuidkant van de ingang van Sydney Harbour waar een oude vuurtoren van 1854 staat. Vanuit die plek zagen we de noordkant van de ingang met zijn hoge kliffen en daartussen de golven met witte koppen erop. Ja, het waaide behoorlijk.

Terug liepen we deels over hetzelfde pad naar de kust van de Tasmanzee die hier bestaat uit hoge kliffen en waar de zee woest op sloeg. Terug aan boord heeft Paul de foto’s voor Beneteau Australië verstuurd en heb ik een dutje in de kuip gedaan. Het werd tijd om de barbecue aan te maken en lekker te eten in de kuip.

11 januari 2012
Vanmorgen belden we allereerst naar het bedrijf waar de SSB antennetuner gemaakt kan worden. Paul vertelde dat de antenne tuner van de SSB op één frequentie vast staat en of hij tijd had om dit te repareren. Dat ging op dit moment vier tot zes weken duren en normaal twee weken i.v.m vakantietijd. Omdat we dit probleem al langere tijd hebben en de SSB het nog doet op die ene frequentie laten we het zo, we kunnen geen vier tot zes weken zonder SSB.

Sinds afgelopen zaterdag is het Sydney festival van start gegaan. Dit houdt in dat er op verschillende plekken in de stad ‘s avonds uitvoeringen gegeven worden. Zo gingen we vandaag met de trein naar de wijk Redfern waar de hele dag wat te doen was. Een wijk waar al zeer lange tijd Aboriginal’s wonen vanuit het hele land. In een grote fabriek hal (nu genoemd BLACK CAPITAL) stonden een heleboel caravans en in elke caravan werd op een televisie een film gedraaid. In deze films werden Aboriginal’s van verschillende leeftijden geïnterviewd over waar zij/hij en hun ouders vandaan kwamen( welke streek uit Australië), waarom ze naar Redfern zijn gekomen, hoe ze het hier vinden en natuurlijk over de discriminatie. Daarnaast was er een grote hal met allemaal televisie schermen met koptelefoons. Hier kon je films zien die in de jaren zeventig vertoond waren op de televisie. Gemaakt door veelal Aboriginal’s en blanken. Om drie uur was er een optreden van The Barefoot Dias waar we kaartjes voor hadden gekocht. The Barefoot Divas zijn zes zeer bekende Soul zangeressen en schrijvers van Australië (Aboriginal’s),Nieuw Zeeland (Maori’s), Papua Nieuw Guinea. Ze vertelden over hun achtergronden en hun ervaring met racisme en verder zongen ze prachtige liederen met daarin hun verhalen. Echt zeer de moeite waard! Om vijf uur was het afgelopen en zijn we met de trein terug gegaan naar de boot. Aan boord barbecueden we en ondertussen zagen we de woensdagavond zeilwedstrijden. De wedstrijden waren zeer kort vanwege de harde wind. Wij lagen lekker te slingeren achter ons anker.

10 januari 2012

RUSHCUTTERS BAY IN SYDNEY HARBOUR(33 47.992 s  151 16.902 e)
Op internet lazen we dat het Nederlandse team dat al Yngling wereldkampioen was hun titel goed heeft verdedigd. Ook de tweede plaats was voor een Nederlands team, niet slecht! Al vroeg wandelden we weer door een ander deel van het Sydney Harbour National Park. Dit maal ging de wandeling weer langs het water maar nu over een mooi aangelegd pad wat erg in gebruik was door vooral hardlopers en wandelaars met honden. We kwamen langs verschillende in het water afgezette gebieden van de noord haven waar men rustig kan zwemmen zonder bang te zijn voor haaien en kwallen. Hier zagen we vele mensen baantjes trekken.

Op de terugweg liepen we door een luxe wijk de heuvel over naar het strand aan de Tasman zee. Ook op de boulevard was het druk met joggers en wandelaars en in zee waren veel golfsurfers bezig. We liepen weer door de winkelstraat terug naar de ons Giebeltje op het strand. Vanaf het strand zwom ik terug naar de boot terwijl Paul naast mij roeide.

Aan boord ging ons anker op en we kruisten rustig terug Sydney Harbour in naar Rushcutters Bay waar we rond het middag uur aankwamen. Ja,we zeilen wat af hier in de baai maar als het te warm wordt is het heerlijk op het water te zijn en een briesje in onze gezichten te hebben (hihi). In Rushcutters Bay gingen we naar de kant want hier zit de grote Beneteau dealer van Australië. Al heel lang geleden (nog in Nederland) hebben we een klein ongelukje gehad met daardoor een beschadiging. Dat kleine plekje heeft Paul met Gelcoat gerepareerd. Nu wordt de gelcoat minder mooi en willen we dit vernieuwen met de goede kleur gelcoat van Beneteau. Na met de Beneteau dealer gesproken te hebben kunnen we morgen een potje gelcoat ophalen. Daarna liepen we nog wat rond in het park aan de kant om al  snel weer terug te gaan aan boord,het wordt te warm! Aan het eind van de middag  maakte Paul de barbeque aan en we aten weer lekker in de kuip.

9 januari 2012

MANLY BAY IN NORTH HARBOUR, SYDNEY (33 47.992 s  151 16.902 e)
Sydney Harbour National Park bestaat uit allemaal kleine parken langs Sydney Harbour. Zowel de wandeling van gisteren als vandaag ging door dit park. Vandaag wandelden bij de noord punt van de haven ingang. Eerst liepen we langs een waterval en door het bos om vervolgens uit te komen bij een oud fort en ook leger basis. We liepen hier overheen om aan het eind een mooi uitzicht te hebben over de ingang van Sydney Harbour en de ruige kliffen van de zuidzijde van de ingang. We kregen contact met twee oudere mensen die hier ook liepen en zo wandelden we met hen mee terug langs de oude muur van zandsteen. Onderweg praatten we wat en toen we bij de parkeerplaats van hun auto kwamen kregen we een lift naar de Manly pier zodat we het gedeelte door de Manley wijk niet hoefden te lopen. Aangekomen bij de pier bleek er een winkelcentrum te zijn en een Aldi supermarkt. We liepen langs het water deels door de wijk en deels door een groene omgeving terug naar het strand waar ons Giebeltje lag. Terug
aan boord ging ons anker op en zeilden we rustig naar Manly Bay waar we weer voor anker gingen niet ver van de Aldi supermarkt. Na de lunch gingen we naar het strand bij de kant en liepen de winkelstraat van Manly door naar de Tasman zee. Aan deze kant is een mooi groot strand waar het druk was, het is natuurlijk zomervakantie hier. Ik ging naar de Aldi om boodschappen te doen terwijl Paul bij de Mac Donald een ijsje kocht. Met alle boodschappen gingen we weer terug aan boord en werd het tijd om lekker in de kuip te gaan zitten kijken naar de mensen op het strand en op de pier. Er is altijd wel wat te beleven.

8 januari 2012

SPRING COVE IN NORTH HARBOUR, SYDNEY (33 48.671 s  151 17.284 e)
Wat een nacht, tot negen uur bleef de bar op het water open, daarna was het even stil maar toen begon er een groep jongelui een feest te maken op het strand. Dit ging gepaard met harde muziek die tot ca drie uur in de nacht doorging GRRRR. In de ochtend skypten we eerst met tante Jannie en oom Beer waar ook mijn ouders en oom Arie en Marian waren. Zo zagen we de hele familie Edelman bij elkaar, erg gezellig.

Daarna werd het tijd om naar de kant te gaan en de Hermitage Foreshore Track te lopen voor het te warm werd. We wandelden langs het water door een strookje natuurgroen en kwamen even later uit bij het Nielsen park. Een mooi aangelegd park waar men kan picknicken onder de bomen of zwemmen in een afgezet gebied van Sydney Harbour zodat je niet bang hoeft te zijn voor kwallen of haaien. Het was zondag en aan het begin van de dag begon het al aardig druk te worden.

Terug wandelden we door de luxe wijk met allemaal mooie huizen naar het strandje waar ons Giebeltje lag. We dronken koffie/chocomel in de kuip al kijkend om ons heen wat er zoal gebeurde op het water ook hier begon het weer druk te worden. Rond half twaalf kwam er een briesje en haalden we ons anker op om naar de North Harbour van Sydney te kruisen waar we voor anker gingen in Spring Cove. Het was inmiddels weer een warme dag geworden en we waren dan ook blij met de wind. We wisten dat er een front over zou komen en dat de wind zou draaien van noord naar zuid. In de avond gebeurde dit ook wat gepaard ging met wind regen en heftig onweer in de buurt. We ontkoppelden alle elektronica en hoopten maar dat we niet geraakt werden. De flitsen en de donder kwamen bijna tegelijk BRRRR! Na bijna een uur was het onweer voorbij en konden we naar bed. Het regende en waaide nog een beetje maar dat is alleen maar goed, daardoor worden de watertanks en de accu’s goed gevuld!

7 januari 2012

HERMIT  BAY IN SYDNNEY HARBOUR (33 51.462 s  151 15.940 e)
Na het ontbijt zeilden/dobberden we rustig richting de Spit brug waar we een mooring op pakten en wachtten tot de brug om half negen draaide. Ondertussen gooiden we onze vuilnis weg bij de jachthaven en haalden we water voor de was. Eenmaal door de brug zeilden we weer rustig verder Sydney Harbour in omdat we vandaag naar de Yngling wereldkampioenschappen wilden kijken. Allereerst keken we hoe de baan liep en daarna zochten we een mooie anker plek bij de boven boei. Maar toen we daar aankwamen zagen we dat we daar niet mochten ankeren en dus bleven we wat rond dobberen en keken tegelijkertijd naar de eerste twee races.

Het was zaterdag en mooi warm weer met een lekker windje zodat het erg druk op het water was en zo besloten we even iets verderop te ankeren en vanuit die positie de wedstrijd te volgen. Wel iets verder weg maar toch iets rustiger. Nou ja rustig, met een grote kroeg op het water naast ons, gratis muziek. Zoals we het vanaf de Giebateau zagen hadden de Nederlanders het vandaag bij de eerste twee wedstrijden aardig goed gedaan maar bij derde wedstrijd bleven ze wat achter. Afwachten maar hoe de zes teams eruit komen en of de Nederlandse wereldkampioenen hun titel kunnen behouden. Natuurlijk keken we niet alleen naar de wedstrijd want er waren genoeg andere zaken op het water te zien. Zo zagen we ook enkele jachten van de Sydney Hobert race terug komen.

6 januari 2012
Paul was alweer vroeg wakker en roeide door de baai terwijl ik uitsliep tot half negen. Het was een bewolkte dag met een frisse bries uit het zuiden. Toen Paul terug kwam was ik al op en bezig met enige klusjes en samen dronken we in de kuip koffie/chocomel. Daarna deden we nog meer kleine klusjes samen. We probeerden o.a via skype een bedrijf te bereiken die SSB zenders repareert maar we kwamen er achter dat ze op zomervakantie zijn tot 11 januari. Dus zullen we zolang moeten wachten in de hoop dat ze onze SSB antenne tuner kunnen maken en daar ook tijd voor hebben. Afwachten maar! In de middag keken we een film en na de film ging de barbecue weer aan, lekker eten.

5 januari 2012

SUGARLOAF BAY IN MIDDLE HARBOUR, SYDNEY  (33 47.677 s  151 13.418 e)
Om half zeven roeiden we naar de overkant om te wandelen door het Garigal Nationaal Park. Het werd een mooie wandeling door een bos met veel varens, eucalyptus en gom bomen met daartussen grote rotsen zandsteen die soms prachtig waren uitgehold door de regen en de wind. We liepen hoog langs Bantry Bay en verder door langs een kriek. Daar sloegen we af om over de heuvel en door de wijk Killarney Heights aan de andere kant van het water te komen. Het laatste stuk liepen we weer door het Garigal Park langs het water terug naar waar ons Giebeltje lag. We hadden zo een mooi rondje gewandeld van ca twee uur.

Terug aan boord aten we een broodje en daarna ging ons anker op en dobberden we rustig met alleen de fok terug naar Sugarloaf Bay, één baai terug. Onderweg zagen we enkele grote White Bellied Seaeagle’s in de bomen zitten, wat een grote vogels! Rond half één zeilden we Sugarloaf Bay in en zagen een vrije mooring die we oppakten. De rest van de middag hebben we in de kuip mensen en boten bekeken. Het was vandaag weer iets bewolkt met zuiden wind dus is het weer aangenaam met ca drieëntwintig graden want dertig is niet lekker meer.

4 januari 2012

YEOLAND POINT IN MIDDLE HARBOUR, SYDNEY  (33 47.155 s  151 13.368 e)
De weersvoorspelling gaf aan dat er vandaag een depressie aankwam waardoor de wind van noord naar zuid ging draaien, wat gepaard zou gaan met onweer. Door deze weersvoorspelling besloten we niet naar de Yngling wereldkampioenschappen te gaan kijken maar een beschutte anker plek te zoeken. We zeilden verder door Sydney Harbour richting uitgang waar we Hunters Bay in zeilden. Hunters Bay is een grote baai met zandstranden en daaromheen mooie grote huizen. Aan het einde van Huntersbay is “the spit” een brug die precies draaide toen wij daar om kwart over elf aankwamen. Aan de andere kant van de brug wordt het water Middle Harbour genoemd en zo zeilden we even later door Middle Harbour. Dat ligt aan de noordkant van Sydney en waar Sydney eindigt begint direct het Garigal National Park. Dat is een kleine uitloper van het Ku-ring-gai Chase National Park waar we eerder geweest zijn.

We ankerden in Bantry Bay, dat ligt aan het begin van het Garigal park en zo liggen we nu weer in een prachtig groene omgeving (bos) met om de hoek de stad. Het was inmiddels dertig graden geworden en dat is voor ons net even iets te warm zodat we na de lunch siësta hielden. Aan het eind van de middag ging Paul even zwemmen maar daarna kwam al snel de zuiden wind opzetten en lagen we in deze baai niet helemaal naar het zin. De wind tunnelde hier aardig doorheen en dus haalden we ons anker op en ankerden even verderop bij Yeoland Point waar we ook een lijn naar de kant brachten. Hier lagen we iets rustiger.

3 Januari 2012

NEUTRAL BAY IN SYDNEY HARBOUR  (33 50.786 s  151 13.339 e)
Een paar dagen geleden stopte onze barometer er na elf jaar mee. We hadden in de stad al naar een goede vervanger gekeken maar niet gevonden. David maakte ons erop attent dat er op loop afstand een Witworth watersportzaak was. Dus liepen we vanochtend door de Victoria Road naar deze winkel. We wisten van de folder dat ze van hetzelfde merk (Vion) een nieuw type hadden. Aangekomen in de winkel vroegen we of ze ook ons type hadden en of ze die konden bestellen. De verkoper was niet erg behulpzaam maar een klant (Shauna en John)aan de balie des temeer. Zij hadden dezelfde barometer als wij en ze wisten wel waar we die konden kopen en dus zaten we even later bij hen in de auto op weg naar het centrum van de stad. De winkel (Australian Geographic) zat in het Westerfield winkelcentrum en hier zetten ze ons af.

Bij de informatie van het centrum bleek de winkel te zijn verhuisd naar het Westerfield winkelcentrum bij Bondi Junction. Even later zaten we in de trein naar de wijk Bondi Junction en we liepen door de wijk naar het winkelcentrum. Het bleek weer een groot luxe centrum van twee panden van vier verdiepingen. Dat was dus even zoeken maar uiteindelijk vonden we de winkel en ze hadden de barometer niet. Ze verkochten nu een ander merk en niet de goede. Dus gingen we met de trein en de bus weer terug naar de Witworth watersportzaak waar we uiteindelijk de nieuwe versie barometer kochten en een nieuw vloerkleed voor ons Giebeltje.

Voor we terug aan boord gingen namen we afscheid van David en Rebecca alvorens ons anker op te halen. We kruisten met ca twintig knopen wind richting uitgang, de brug onderdoor langs het Opera House naar Neutral Bay. Hier staat de boot van John en Shauna op de kant omdat ze er aan klussen. Belangrijker is dat vanuit hier de Yngling wereld kampioenschappen worden gezeild. Yngling is een open zeilboot die je met drie mensen zeilt. Er bleken zes Nederlandse boten te zijn en één van de Nederlandse teams moet de wereld titel verdedigen die ze in Oostenrijk gewonnen hebben. Als eerst gingen we met John en Shauna een kop koffie drinken en daarna spraken we een paar Nederlandse wedstrijd zeilers. Vandaag hadden ze een oefenwedstrijd en morgen beginnen de echte wedstrijden, natuurlijk gaan we even kijken.

2 januari 2012
Twee januari is in Australië nog een vrije dag zodat de winkels rond tien uur open gingen. Aan de kant hebben we Birkenhead Point, een oude fabriekhal met allemaal winkels waar we in de loop van de ochtend naar toe zijn gegaan. Er zijn daar veel kleding- en schoenenzaken. Het was inmiddels weer een warme zonnige dag geworden met een lekkere bries zodat we na wat te hebben rond gewandeld  weer terug aan bood zijn gegaan. Lekker onderuit met een boek. In de middag gingen we nog even langs bij David en Rebecca om afscheid te nemen. ‘s Avonds hebben we weer televisie gekeken.

1  januari 2012

IRON COVE IN SYDNEY HARBOUR  (33 51.517 s  151 09.842 e)
Al vroeg waren we weer wakker en na ons ontbijt gingen we naar de kant om onze vuilnis weg te gooien en water te halen. Terug aan boord waste ik de vuile kleren en daarna was het bijna tien uur en skypten we met Ruud, Natalie en mijn ouders die bij hen waren. Bij hen was het bijna twaalf uur en zo vierden we nog een keer Oud en Nieuw met mijn familie. Daarna skypten we Rob maar toen werd de verbinding al snel slechter zodat we moesten stoppen.

Paul ging naar David en Rebecca om te overleggen wat we gingen doen. Eigenlijk zouden Rebecca en ik hier gaan wandelen maar omdat het hier erg druk was met varende boten lagen we nogal te hobbelen op de golven. Het was inmiddels weer een warme zonnige dag geworden met een lekker briesje en toen Paul terug kwam haalden we ons anker open zeilden verder Sydney Harbour in onder de brug door naar Iron Cove.

We nodigden Rebecca en David uit om ‘s avonds bij ons te komen eten en gingen onderuit om een dutje te doen. Rond vijf uur kwamen ze en maakte Paul de barbecue aan. Het werd een gezellige avond maar niet al te laat want iedereen was nog een beetje moe.

31 december 2011
We hebben een kaart van Sydney Harbour waar aangegeven staat waar we met oud en nieuw mogen ankeren en waar je tussen acht uur ‘s avonds tot half één ‘s nachts niet meer mag varen i.v.m vuurwerk en de parade. Al vroeg in de ochtend hield ik me bezig met het bakken van oliebollen. Terwijl ik bezig was kwamen Rebecca en David de baai in varen en ankerden in de buurt van onze plek.

Het was een prachtige zonnige dag met haast geen wind en overdag werd het drukker en drukker in de baai en moesten we opletten waar mensen om ons heen ankerden. Een motorboot kwam wel heel dichtbij ankeren en toen Paul er wat van zei deed hij in eerste instantie niets. Pas toen de boten elkaar bijna raakten gaf hij iets meer ketting en hadden we voldoende ruimte, ook weer opgelost. Veel kinderen en volwassenen doken van hun boten in het water  en gingen lekker zwemmen. Maar omdat er weinig of geen wind was draaiden alle boten alle kanten op en was het voor ons opletten geblazen.

Aan het eind van de middag was alles ons heen aardig vol en gesetteld en konden wij aan het eind van de middag even naar Rebecca en David gaan om gezellig te praten. We waren voor het donker weer terug en om negen uur was de eerste vuurwerkshow voornamelijk voor de kinderen. Mooi vuurwerk werd op verschillende plekken in Sydney Harbour vanaf het water en vanaf de brug afgestoken. Het vuurwerk liep geheel synchroon en was mooi om te zien maar slecht voor onze oren, die harde knallen. Na het vuurwerk van negen uur voer er een parade van mooie verlichte boten/schepen door de haven.

We hadden ons internet aan en zagen dat Ruud en Natalie online waren en zodoende zaten we gezellig te praten en te kijken naar de rond varende boten. Even later zagen we dat ook mijn ouders on line waren en we experimenteerden we of we met ons zessen konden praten en dat lukte. Zo zaten we op oudejaarsavond met Ruud, Natalie, Jill en mijn ouders te praten al kijkend naar de mooi verlichte rondvarende boten. Even voor twaalf uur (onze tijd) stopten wij met skypen. De klok op de brug begon met aftellen en over het water hoorden we vele mensen mee aftellen. Precies middernacht begon het vuurwerk weer vanaf verschillende plekken synchroon de lucht in te komen. Niet gewoon vuurwerk, nee echt prachtig vuurwerk met verschillende kleuren en figuren. Het ging maar door en door en na bijna negen minuten werd de hele brug een waterval van vuurwerk. WAUW Z’N MOOI VUURWERK HEBBEN WE NOG NOOIT GEZIEN! Wat fantastisch om dit zo eens mee te mogen maken.

Na het vuurwerk wensten we elkaar een gelukkig nieuwjaar en dronken er een cola en een wijntje op. De meeste boten haalden even later hun anker weer op en dus werd het weer opletten geblazen of alles goed ging. Een uurtje later was het weer aardig rustig om ons heen en konden we gaan slapen. Onze eerste nacht in 2012.

VOOR JULLIE IS HET NOG EEN PAAR UURTJES 2011 EN DUS WENSEN WIJ JULLIE ALLEMAAL EEN GOED,GELUKKIG EN GEZOND 2012 VANAF DE GIEBATEAU.

30 december 2011

ATHOL BAY IN SYDNEY HARBOUR  (33 51.072 s  151 14.621 e)
We hebben de Sydney naar Hobert Race elke dag op het internet gevolgd en tot het einde was het een spannende race tussen de eerste twee boten. De eerste nacht was de ruigste met een wind draaiing van Noord naar Zuid en toenemend tot veertig knopen. Hierbij vielen twaalf boten uit van de achtentachtig. Op het laatst kregen de boten te maken met zeer lichte tegen wind.  Het record van 2005 is niet gevallen.

Wij zeilden vroeg in de ochtend naar de overkant om een goede plek te bemachtigen voor het vuurwerk met oud en nieuw. Het was al aardig druk in de baai en hoe later het op de dag werd hoe drukker en drukker. Een gewilde plek dus, we liggen nog steeds aardig vooraan! Paul bouwde de vuilwatertank in terwijl ik allemaal administratieve klusjes deed. Aan het eind van de middag maakten we de barbecue aan. Met een wijntje en een cola zaten we lekker in de kuip te eten en kijkend hoe andere achter of naast ons ankerden.

29 december 2011
Om zes uur waren we al aan het wandelen naar het Edgecliff station vanwaar we met de Eastern suburbs trein naar het centraal station reisden. Daar aangekomen moesten we overstappen en ontmoetten we Rebecca die met ons meeging naar de Blue Mountains. Vanaf het centraal station zaten we nog twee uur in de trein gezellig te praten toen we rond half tien aankwamen in Katoomba, een plaatsje bij de Blue Mountains.

HET NATIONAAL PARK BLUE MOUNTAINS….
Het park heeft een oppervlakte van 247.021 hectare. In het scala aan microklimaten gedijt hier een grote verscheidenheid aan plantensoorten, waaronder 92 verschillende soorten eucalyptusbomen. De dichte eucalyptusbossen geven de lucht een blauwe gloed vandaar dat deze bergen “De Blauwe Bergen” heten. Het gebied kenmerkt zich door uitgestrekte, deels onbegaanbare, gebieden met klippen tot 300 meter hoog. Het landschap wordt gekenmerkt door schaduwrijke kloven, vochtige valleien en watervallen. Het uitzicht over deze Australische bergen met zijn inheemse dieren, diepe ravijnen, watervallen en onontgonnen struikgewas is adembenemend. Deze enorme “wildernis” behoort tot het werelderfgoed van UNESCO.

Vanaf het treinstation liepen we de heuvel af Katoomba uit naar Echo point. Aangekomen bij ECHO POINT zagen we de rotsformatie  de “Three Sisters” (drie uitstekende rotspunten) met rondom de Jamison Valei. Het is één van de bekendste attracties van de Blue Mountains’. De namen van de zusters zijn Meehni (922 m), Wimlah (918 m) en Gunnedoo (906 m). De rotsformatie is gevormd door erosie. Het zachte zandsteen in de Blue Mountains is makkelijk te vervormen door de wind, regen en rivieren, zodoende zijn de toppen rond de Jamison Valei langzaam afgesleten. Formaties zoals de Three Sisters ontstaan als water in kleine spleten in de rotsen sijpelt, waardoor de spleten langzaam groter worden. Uiteindelijk zullen de rotsformatie helemaal eroderen en zal er niets meer van overblijven.

LEGENDE…
Volgens overleveringen van de Aboriginals zijn hier drie zussen (Meehni, Wimlah, en Gunnedoo) versteend door hun vader om ze te beschermen tegen een draak die het op hen gemunt had. Nadat de dochters versteen waren kwam de draak achter de vader aan en veranderde hij zichzelf in een Lyrebird. Terwijl hij zich veranderde met zijn toverstok verloor hij die en tot op heden is hij nog steeds op zoek naar zijn toverstok.  Wij  hadden het geluk hem (Lyrebird) tegen te komen. (De Lyrebird (leugenaars vogel) heet zo omdat hij vogels nadoet die in zijn buurt zijn.).

Via de Giant Stairway, een steile trap van 860 treden, uitgehakt in de rotsen, daalden we af de vallei in vanwaar we verder tussen het bos wandelden en Federal Pass volgden. Een vlakke wandeling waar we soms tussen de bomen door een glimp zagen van de hoge rotsformaties boven ons. Het is nu zomervakantie dus het was best druk op de wandelpaden maar desondanks zagen we toch twee Lyrebirds tijdens onze wandeling. Beneden bij de Katoomba waterval aten we onze lunch. Hierna moesten we weer omhoog deels over trappen deels over een wandelpas waar we verschillende malen op verschillende hoogtes weer langs die enorm hoge waterval kwamen.

Boven aangekomen liepen we via de Prince Henry Cliff Walk weer terug naar Echo point. Terwijl we dit wandelpad volgden hadden we meerdere malen mooie uitzichten over de Jamison Valei en de drie sisters waar af en toe de zon op scheen. Het was een iets bewolkte dag waardoor het goed wandelen was voor ons maar minder voor de foto’s, we kunnen niet alles hebben. Rebecca trakteerden ons in Katoomba op een lekker ijsje en daarna liepen we terug naar het trein station om de trein van half drie te nemen. Rond vijf uur waren we op het centraal Station en namen we afscheid van Rebecca. Terug aan boord waren we moe maar voldaan van een prachtige wandeldag door de Blue Mountains.

28 december 2011
Vanochtend gingen we met de fietsen in het Giebeltje naar de kant. Als start moesten we een flinke heuvel op fietsen richting centrum. Maar eenmaal op de heuvel konden we ons laten gaan heuvel af richting de Royal Botanic Garden van Sydney. We kwamen weer langs enkele oude gebouwen en kleine parken. Bij de Botanische tuin besloten we er eerst een klein stukje omheen te fietsen langs de waterkant, waar we een boterham op een bankje aten met uitzicht over Sydney Harbour en het Opera House. Daarna fietsen we langs het Opera House de Botanische tuin in. Hier zagen we veel Australische witte Ibissen en Kaketoes en natuurlijk ook mooie bloemen en grote bomen.

Even later verlieten we de Botanische tuin en fietsen we verder langs de waterkant naar vismarkt waar we rond twaalf uur waren. Na wat rond gekeken te hebben markt met zijn vele soorten grote en kleine vissen, garnalen, kreeften, krabben etc hadden we als lunch een heerlijke vers gebakken vis met friet, de bekende fish and
chips! Maar wat een drukte daar! Na de lunch fietsen we verder naar het Centraal Station en toen we daar de bocht om kwamen zagen we een hele goedkope kapper waar we ons lieten knippen. Met allebei een kort geknipt koppie namen we de fietsen mee de trein in naar het station “Edgecliff” waar we uitstapten en boodschappen deden. Nu was het alleen nog heuvel af naar ons Giebeltje  ZZZOOOEEEEEFFFF…

Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden zodat we in de namiddag in de kuip zaten met een eigengemaakte bananen milkshake. Het was druk op het water met verschillende zeilwedstrijden in de haven, leuk om te zien!

27 december 2011
Gisteravond laat draaide de wind van het noorden naar het zuiden en kregen we even wat hardere wind met onweer. Gelukkig was het onweer ver weg. Vanochtend was het alweer een stuk rustiger maar het was nog steeds bewolkt. In de loop van de ochtend gingen we naar de kant. We liepen naar het dichtstbijzijnde treinstation “Edgecliff”  waar we de trein namen naar het centrum en bij het station “Townhall” uitstapten. We liepen door het centrum en zagen vele oude gebouwen zoals de Town hall, St Andrew’s Cathedral, het Queens Victoria gebouw met daarin een winkelcentrum. We gingen hier in en zagen als eerste een zeer grote kerstboom die wel drie etages hoog was. Verder was het gebouw geheel versierd met kerstversiering en we zagen allemaal dure winkels met spullen die ons budget ver te boven gaan (hihi).

Daarna liepen we verder door de winkelstraat langs de haven waar een groot cruiseschip lag naar de brug. Die liepen we op en daar hadden we een mooi uitzicht over een deel van de Sydney Harbour met het Opera House. Ook zagen we groepen toeristen die met een gids en in overalls met een life line, omhoog liepen over de bogen van de brug. Op de terugweg liepen we nog even door de oude buurt van Sydney om vervolgens de trein terug te nemen richting de boot. Op de terugweg deden we bij de Aldi in het “Edgecliff” station nog een paar boodschappen en toen werd het tijd terug naar de boot te gaan. Het was weer een mooie dag maar echt stadsmensen zijn we niet, geef ons maar een wandeling door de natuur!

26 december 2011
DOUBLE BAY IN SYDNEY HARBOUR  (33 52.289 s  151 14.683 e)
De hele dag stond in het teken van de Rolex cup “Sydney to Hobart”. Rond zes uur waren we weer wakker en zagen we dat het een bewolkte dag was. Al zittend in de kuip zagen we het steeds drukker worden op het water en rondom ons kwamen steeds meer boten ankeren. Gelukkig lagen we vooraan en kon er geen boot meer voor ons liggen. We zagen veel politie en Rescue Maritiem boten die druk bezig waren mensen weg te sturen als ze op plekken lagen waar ze niet mochten ankeren. Rond elf uur kwamen de eerste Race zeilboten naar buiten. Allemaal met vel oranje stormfok en trysail’s op die ze aan de jury moesten tonen om vervolgens hun gewone zeilen te hijsen. Het werd drukker en drukker op het water met tussen de wedstrijdboten veel moterende motorboten en zeilboten en erboven vlogen de helicopters. Wauw de sfeer van de start was duidelijk te merken! Tien minuten voor de start zetten we de televisie aan en we konden vanuit de kuip de start op het water volgen en op de televisie. De grote race boten hadden allemaal camera’s op hun boten zodat we ze op het water zagen zeilen en op de televisie zagen we wat ze aan boord deden. Om één uur was het startsein en al heel gauw liepen de drie grootste racers snel weg van de rest. Ze moesten kruisend de Sydney Harbour uit en het was dan ook heel leuk om ze zo te zien sparren. Al vrij snel waren de grote jongens gepasseerd en kwam de volgende groep met o.a Hugo Boss al kruisend langs daarna volgde de normale klasse met o.a Jessieca en verschillende First 40.7. Na twee uur was de  afstand tussen de snelste boot en de laatste boot al twintig mijl. Waarbij de snelste boot 17 knopen liep en de langzaamste 7 knopen. Na een late lunch ging ons anker op en zeilden we rustig door de Sydney Harbour naar Bouble Bay want de wind ging draaien van noord-oost naar zuid. De grootste drukte was toen ook alweer weg. Aan het eind van de middag ging de barbecue weer aan en aten we ook tweede kerstdag weer lekker in de kuip.

25 december 2011
ALLEMAAL HELE FIJNE KERSTDAGEN GEWENST VANAF DE GIEBATEAU
Gisteravond hadden we het voor ons doen laat gemaakt en toen we rond middernacht de computer nog even aanzetten zagen we dat mijn ouders op skype waren. Deze ochtend begon ik met het bakken van een kerst brood en Paul was bezig met de foto’s voor de weblog. Daarna dronken we buiten in de kuip koffie/chocomel. Het was een mooie zonnige dag en we verbaasden ons erover hoe rustig het op het water was qua hoeveelheid boten. Eerste kerstdag is hier echt een familie dag met cadeaus onder de kerstboom! Na een uitgebreide lunch in de kuip gingen we naar de kant voor een korte wandeling door een klein park. Terug aan boord zaten we in de kuip rond te kijken en een boek te lezen. Aan het eind van de middag ging de barbecue aan en aten we ons kerst diner weer lekker in de kuip. Er was inmiddels een hele grote motorboot achter ons komen liggen die ook op tijd was voor een goede plek om de start van de Sydney to Hobert race te zien. ‘s Avonds waren er allemaal (kerst)films op de televisie.

EVEN IETS ANDERS, WE STAAN IN DE NIEUWE ZILT NR 68 (www.ziltmagazine.nl)
24 december 2011

WATSON BAY IN SYDNEY HARBOUR (33 50.530 s  151 16.559 e)
Het was een zonnige dag met een licht briesje zodat we na de koffie door Sydney Harbour zeilden. We zeilden langs de uitgang verder richting Sydney Harbour en het Opera House. Wat een grote stad met vele hoge torenflats en aan de oevers huizen, marina’s afgewisseld door groene parken. Om de hoek aangekomen zagen we het Opera House en de brug wauw, we zijn echt in Sydney!

Bij Rushcutters Bay zagen we de grote zeilboten van de Sydney Hobert in de marina liggen en dus zeilden we even langs om te kijken hoe de meeste bemanning druk bezig was op hun boten. Overmorgen is de start! We zeilden verder om langs het Opera House te zeilen en vlak voor de brug draaide we om en kruisten we terug naar Watson Bay waar ons anker erin ging. We liggen nu om de hoek bij South Head en kunnen zo overmorgen de start van de Sydney Hobert race goed meemaken. Het was niet echt druk op het water maar enkele raceboten waren aan het trainen zodat we de hele middag in de kuip hebben zitten kijken. Om vier uur ging de barbecue aan en onder genot van een hapje en een drankje keken we naar de boten die voorbij kwamen. In de avond hadden we weer televisie en keken we naar allerlei kerst programma’s want het is wel kerstavond!

23 december 2011
NORTH HEAD IN SYDNEY HARBOUR (33 48.666 s 151 17.202 e)
Nadat we met Rob hadden gesproken en daarna met Ruud hebben we buiten in de kuip nog een kopje koffie/chocomel gedronken alvorens Pittwater te verlaten. Het was een mooie zonnige dag met ca vijftien knopen wind uit het oostnoordoosten. We kruisten vol tuig Pittwater uit, Broken Bay in waar we een slag maakten en verder langs de kust zuidwaarts zeilden.

De kust bestaat uit lange gouden zandstranden afgewisseld met hoge zandsteen kliffen en overal staan huizen op heuvels, de buitenwijken van Sydney! Even in de buurt van Sydney aangekomen zagen we de hoge toren flats al op de heuvels staan. SYDNEY is de OUDSTE maar ook xc3xa9xc3xa9n van de GROOTSTE steden van Australixc3xab en dat konden we vanaf de waterkant al goed zien! We zeilden tussen North Head en de South Head door en kwamen hierdoor in SYDNEY HARBOUR. Bij de ingang zagen we HUGO BOSS van de Venn de Globe en Jessica (jongste solo zeilster rond de wereld) oefenen voor de Sydney Hobbert race. Jessica is nu kapitein op een Sydney 38.

We besloten bij de North Head voor anker te gaan en morgen door te zeilen verder Sydney Harbour door. Toen we de baai in kwamen zagen we dat ook Rebecca en David (Limelights) er lagen. Dit was niet van te voren afgesproken maar wel gezellig. Zij hadden een vis gevangen en wij werden uitgenodigd voor het avondeten. Even later zaten we bij hun aan boord gezellig te praten en een lekkere verse vis te eten.

22 december 2011
WEST HEAD BEACH IN PITTWATER (33 34.906 s 151 18.598 e) EN COASTERS RETREAT IN PITTWATER (33 36.188 s 151 17.747 e)
Om vijf uur was het nog donker maar waren we al wel wakker. Het was buiten zeer still maar zodra er een beetje daglicht kwam hoorden we als eerst de vogels gaan zingen en even later begonnen ook de krekels. We motorden rustig verder Cowan creek uit en kwamen hierbij ook weer langs de uitgang van de Hawkesbury rivier. We zagen waar we ongeveer gewandeld hadden en waar we de heuvel af zijn gekomen.

Aangekomen bij Broken bay (buitenste baai) sloegen we gelijk Pittwater in waar we bij Westhead beach voor anker gingen. Om acht uur waren we aan de kant om Resolute Track te lopen. Een wandeling die voor ons begon met een aangelegde trap vanaf het strand tot het wandelpad even hogerop. Vandaar hadden we een mooi bospad tot een uitkijkpunt waar we uitzicht hadden over Pittwater, Broken Bay, de Tasmanzee en aan de noordkant het Bouddi National park met zijn kliffen en zijn stranden.

We wandelden verder door het bos en kwamen vervolgens langs drie verschillende Aboriginal sides. De eerste was de Red Hands cave, hier was een rode handtekening duidelijk te zien maar de rest van de tekeningen waar niet herkenbaar meer. Verderop kwamen we bij de tweede Aboriginal side, hier waren tekeningen in de platte stenen op de grond ingekerfd en herkenden we een vis en een pijl. De laatste side was een overhangende grot waar we meerdere handen zagen, deze zijn tot op heden nog goed bewaard gebleven.

Rond tien uur waren we weer terug aan boord en zagen we het in de verte al regenen. We haalden ons anker op en zeilden door de regen rustig verder Pittwater in. Eigenlijk wilden we rondje Pittwater zeilen maar omdat het zo regende en er bijna geen wind was besloten we Coasters Retreat in te varen en een mooring op te pikken. Op deze mooring stond wel members only.

Aan het eind van de middag werd het droog en kwam zelfs de zon nog even te voorschijn zodat we even naar de kant gegaan zijn waar een camping is. We liepen over de camping wat voor mij leuke jeugd herinneringen teweeg bracht. Bij een grote speelplaats en barbeque plek zagen we vele mensen en een groepje wallabies waaronder een moeder met jong. Terug aan boord aten we in de kuip met uitzicht over Pittwater.

21 december 2011
YEOMANS BAY IN COWAN CREEK (33 36.893 s 151 13.445 e)
Om half zes waren we weer wakker en we zagen buiten enkele laag hangende wolken tussen de toppen van de heuvels. We skypten met Rineke en Sieb en daarna gingen we naar de kant. Het was gelukkig weer een licht bewolkte dag van ca twintig graden dus in korte broek en T-shirt liepen we de Gibberagong Track in het Ku-ring-gai Chase National Park. Deze wandeling begon met een walkboard over de mangrove om even later in een bospad over te gaan. Na tien minuten door het bos gelopen te hebben kwamen we langs een Aboriginal rots tekening maar net als gisteren was de tekening/gravering niet echt duidelijk.

We liepen verder door het bos langs de smalle,ondiepe Cockle Creek die uitkomt in de Cowan Creek. We waren nog maar net op weg toen we niet ver van ons vandaag op een grote boomtak die over het water hing een grote slang (Australische Python) zagen BRRRRRR!xefxbfxbd Net iets voor mij zo in het begin!?! We liepen verder over een bospad dat deels vlak verliep tussen veel groen en deels over rotsen. Niet heel veel verder schrok ik me rot want ik dacht dat vlak voor me op het pad weer een slang lag maar dit bleek een Agamen te zijn. (AGAMEN, zie hierna). Hij bleef gewoon zitten en liet zich niet gemakkelijk wegjagen. Pas toen Paul hem begon te prikken met een stok deed hij een paar stappen en toen Paul nog een keer begon te prikken nam hij de benen en konden wij verder wandelen.

Het werd een prachtige wandeling langs de Creek die naast de normale vegetatie, omdat het hier veel vochtiger is ook andere vegetatie heeft zoals verschillende soorten varens, vele soorten paddenstoelen en zwammen op de boomstammen. Ook zagen we weer de eucalyptus bomen die rare kronkeltjes op hun stammen hebben, dit lijkt er wel op getekend. Na vijf kilometer naast de Creek stroom opwaarts te hebben gewandeld liepen we de heuvel op waar de vegetatie uit bos en gras bestond en waar we weer enkele Wallabies zagen.

Na totaal zes kilometer kwamen we in het dorpje Wahroonga aan waar we al snel een lift kregen van iemand die ons met zijn auto naar het treinstation bracht. Al snel kwam de trein richting Nieuw Castle en we reden mee tot het Mount Kuring-gai station waar we weer uitstapten. De treinen zijn hier prima en goed betaalbaar. Nu begonnen we aan de Mount Kuring-gai track. Dit bospad loopt eerst een tijdje over rug van de heuvel om vervolgens snel af te dalen tot aan de Cowan Creek. Hier liepen we verder langs de oever van het water en toen kreeg ik de schrik van mijn leven omdat ik weer dacht dat er even iets verderop een grote slang lag. Dit bleek weer geen slang te zijn maar een Wateragame. Ik had natuurlijk al een gil geven waardoor het beest alert was en toen we hem wilden fotograferen klom hij in de boom naast ons.

Na dit avontuur was de wandeling bijna tot zijn eind gekomen en na twaalf kilometer te hebben gewandeld waren we weer terug bij de Bobbin Head. We hadden een prachtige Australische wandeling gemaakt van vieren half uur!

Ik zal even iets meer schrijven over de AGAMEN: De circa 300 soorten van deze familie zijn gemiddeld 30-40 cm lang en bezitten goed ontwikkelde poten. Zij lijken nogal op leguanen, maar terwijl die vrijwel uitsluitend in Amerika voorkomen, horen de Agamen thuis in Afrika, Azie en Australie. De Agamen die we zagen hebben we in het boek kunnen vinden en dat was de Watergame die ca 80 cm lang is. Hij heeft een afgeplatte romp en staart en vertoeft gaarne in bomen met takken boven het water (wat hij ook deed toen hij wegvluchtte). Terug verlieten we de mooring want eigenlijk mag je er maar maximaal 24 uur aanliggen. Robbin Head is het einde van de Cowan Creek en dus motorden we rustig weer een stukje terug stroomopwaarts. Het plekje voor de nacht!

20 december 2011

BOBBIN HEAD IN COWAN CREEK (33 39.497 s 151 09.785 e)Het was een windstille bewolkte ochtend zodat we rustig verder door de kriek motorden naar Bobbin Head waar we weer een mooring pakten. De paarse moorings (die hiel zeldzaam zijn) mogen door iedereen gebruikt worden en alle gele mooring (veruit de meeste) zijn van een aantal jachthavens in de buurt en mogen alleen gebruikt worden door hun leden. Maar omdat het nog niet zo druk is, door het slechte weer, gebruiken wij ze ook. Het enige wat ons kan gebeuren is dat een van de leden ons eraf stuurt om er zelf aan te gaan liggen, pech dan!route naar Bobbin Head…

Het is hier nu volop zomer en normaal is het hier dan over de dertig graden met veel minder regen en bewolking dan we nu hebben. We horen dan ook veel mensen klagen dat het zo koud is?! Voor ons is dit een voordeel want met een temperatuur van ca drie en twintig graden vinden wij het prima wandelweer en af en toe een bui is ook niet erg. Het onweer dat er soms bij gepaard gaat hebben ze aan de oorspronkelijke bewoners te danken: de Guringai Aboriginal. Deze Guringai’s leefden van de planten/groenten en fruit uit het bos en jaagden op wild, ook visten ze in de creeks en op zee. In die tijd maakten ze mooie rotstekeningen die vandaag de dag nog te zien zijn in de grotten. Met de komst van de Europeanen werden ze verdreven uit hun gebied of ze stierven aan de ziektes die de Europeanen mee brachten maar hun rotstekeningen bleven bewaard.

We roeiden naar de kant om weer een wandeling door het park te maken. Dit keer liepen we de Bobbin Head track die vanaf de Marina direct de heuvel op gaat. De wandeling ging weer door het bos met zandsteenformaties. Boven op de heuvel aangekomen liepen we over een beboste vlakte waar we de eerste Guringai rots tekening zagen. Doordat die op een platte steen op de grond is gemaakt zijn de inkepingen nog wel te zien, maar niet echt duidelijk meer. Op de terug weg zagen we verschillende Wallaby (kleinere kangoeroes) eten en wegspringen als we te dichtbij kwamen. Rond het middaguur en na tien kilometer gelopen te hebben waren we weer terug aan boord waar ik de lunch klaar maakte. In de middag deden we wat kleine klusjes en gingen onderuit met een boek.

19 december 2011
WARATAH BAY IN COWAN CREEK (33 37.617 s 151 19.047 e)
We hadden de hele tijd email contact gehouden met David en Rebecca (Limelight) die we ontmoet hebben in Port Stephens. We wisten dan ook dat zij hier ergens in Cowan Creek waren met hun boot. We mailden hun gisteravond waar we lagen en dat we vandaag een wandeling gingen maken en dat Rebecca welkom was om met ons mee te wandelen (David wandelt niet zo graag). Vanochtend zagen we ze om zeven uur de baai in komen varen en ze ankerden achter ons. Daarna kwamen David en Rebecca ons ophalen en terwijl we naar de kant voeren zagen we verschillende kleine pijlstaartroggen op de bodem liggen en weg zwemmen als we te dichtbij kwamen.

Om half acht stonden we op de kant om te beginnen aan een wandeling van twaalf kilometer (deel van de Great North walk) door het Ku-ring-gai Chase National Park. We begonnen langs de oever van de Jerusalem baai die deels uit mangrove bestaat. Daarna liepen we over de heuvels door het bos en zandsteenformaties. Het bos bestaat weer grotendeels uit verschillende soorten gom-, eucalyptus-, thee- en dennenbomen maar door de rotsformaties ertussen ziet het er toch weer heel anders uit, ruiger. Onderweg hadden we meermalen mooie uitzichten over de Cowan Creek en moesten we over verschillende beekjes die we via rotsen in het water over staken.

Na ongeveer acht kilometer waren we in de buurt van de Hawkesbury River en konden we vanaf de heuvels het plaatsje Brooklyn met de rivier zien. Aangekomen in Brooklyn namen we de trein richting Sydney en we stapten bij de eerstvolgende halte “Cowan station” weer uit. Nu begonnen we aan onze laatste twee kilometer heuvel af door het bos naar Jerusalem Bay waar David ons weer oppikte. Het was een prachtige wandeling!

Terug aan boord maakte ik een lunch en na de lunch gingen we even onderuit met een boek. Intussen was het ook alweer hard gaan regenen. Rond drie uur werd het iets droger en haalden we ons anker op. We motorden langs David en Rebecca om afscheid te nemen maar we zullen hen de komende tijd wel vaker zien. We zeilden ruime wind rustig verder de Cowan Creek verder in en kwamen zo langs Cottage Point. Hier is een kleine Marina en er staan een paar huizen en een restaurant op de kant. Het restaurant heeft een paar watervliegtuigen om gasten vanuit Sydney op te halen en weg te brengen. We zagen een paar watervliegtuigen opstijgen en landen. Een van de watervliegtuigen maakte vaart en met volle vaart ging hij de hoek om waar wij net uitkwamen om even later op te stijgen. Eigenlijk vinden we dit best ongepast in z’n druk vaarwater. We zeilden en lieten daarbij de drukte achter ons. Even later pakten we een gele mooring op voor de nacht.

xc2xa018 december 2011

JERUSALEM BAY IN COWAN CREEK (33 35.413 s 151 11.804 e) Gisteravond speelden op een podium aan de kant verschillende bandjes na elkaar. We konden de muziek goed horen en met de verrekijker konden we ook zien wat er gebeurde. Aan de ene kant hadden we een politieboot aan de mooring en aan de andere kant de rescue boot, veiliger kan niet! Om tien uur lagen we eerste rang om het vuurwerk te zien dat vanaf het water werd afgestoken, echt mooi vuurwerk! De zomervakantie is hierbij echt begonnen. Na het vuurwerk voeren de politie boot en de rescue boot weg en lagen we alleen.Om vijf uur werden we wakker en zijn verder gevaren de vaargeul uit open zee op. We verlieten daarmee het grootste zoutwater meer van het zuidelijk halfrond! Helaas moesten we de eerste uren motoren omdat er te weinig wind stond om te zeilen. Aan het eind van de ochtend kwam de beloofde noorden wind en zeilden we vol tuig ruime wind langs de kust. Lange zandstranden met lage duinen en er achter de beboste heuvels met huizen ertussen. Hier en daar werden de zandstranden afgewisseld door kliffen en rotsen.Rond twee uur zeilden we Broken Bay in. Deze baai ligt vijftien mijl noordelijk van Sydney. In Broken Bay komen verschillende rivieren en baaien uit en eromheen zijn verschillende natuurparken. We zeilden eerst langs Pittwater Bay, een grote baai vol met kleine baaitjes en vol met boten en huizen aan de kant. We zeilden verder door landinwaarts waar we de afslag kregen om de Hawkesbury rivier of Cowan Creek in te zeilen. Hawkesbury river kunnen we niet ver op zeilen omdat er verderop een brug over het water is van 11 meter hoog, voor ons dus te laag!route naar Jerusalem Bay…

De natuur ziet er hier weer heel anders uit. Het is een rotsachtig heuvel landschap waar verschillende soorten bomen groeien, iets ruiger dan we tot nu toe in Australixefxbfxbd gezien hebben. We zeilden verder door de Cowan Creek en sloegen de Jerusalem Bay in waar ons anker er aan het eind en na 46 mijl in ging. We liggen nu midden in het Ku-ring-gai Chase National park: geen huizen alleen groen en stilte!

17 december 2011
SWANSEA, KANAAL NAAR LAKE MAQUARIE (33 05.170 s 151 38.564 e)
Na ons ontbijt keken we naar de weersverwachtingen op internet en skypten we met mijn ouders. Daarna maakte Paul zich klaar om onder water te gaan. De compressor werd aangesloten op onze Honda generator en de slang met mondstuk werd aan de compressor gekoppeld. Paul trok zijn surfpak aan en ging te water. Yes, alles werkte goed en de compressor kon het makkelijk aan zodat Paul in een mum van tijd klaar was. Er was na drie maanden nog niet veel aangroei alleen de schroef waar geen anti-fouling op zit zat aardig wat aangroei op.

Nadat Paul klaar was en we een kop koffie/chocomel hadden gedronken zijn we naar de kant gegaan om alle spullen voor de vuilwatertank te kopen. Alles was binnen zodat we met een zak vol spullen terug gingen naar de boot. Hier gingen we eerst rustig in de kuip zitten om nog even te genieten van de omgeving.

Rond het middag uur maakte Paul de barbecue weer klaar om de rest van de kip te roosteren. Onder het eten zaten we vanuit de kuip naar verschillende zaterdag-zeilwedstrijden te kijken, grote boten en kleine open bootjes. Om drie uur ging ons anker op en zeilden we rustig naar de uitgang van het meer het kanaal in. Met de zon in de rug zagen we de ondiepe plekken goed en konden zo de meeste ontwijken. Exefxbfxbdn ondiepte (wantij) was niet te ontwijken en op dezelfde plek als de heenweg zaten we weer vast. Dit keer was er niet genoeg wind om ons zo schuin te krijgen dat we erover heen konden. Als eerste hing ik over de zeerailing maar dit hielp niet veel. Daarna ging Paul op de giek zitten die helemaal naar buiten hing en gingen we iets schuiner. De rescue boot kwam al aan om hulp te bieden en met zijn boeggolf schoven we al iets naar voren daarna kwam er een vlaag wind en schoven we er overheen, yes we zijn weer vrij! De rest van het kanaal gaf geen problemen meer. De brug draaide net toen we aankwamen en zo lagen we om half vijf aan de buitenkant van het kanaal. We zijn vrij om de Tasmanzee op te gaan.

16 december 2011
BELMONT BAY BIJ LAKE ACQUARIE (33 02.338 s 151 39.182 e)
Met een licht briesje van vier knopen zeilden we voor de wind terug naar Belmont. Onderweg zagen we het heuvelachtige groene bos met daartussen de kleine dorpjes aan het water. Aan de westkant bevinden zich achter de heuvels de hoge groene bergen. Aan de oostkant moet achter de heuvels de Tasman zee liggen.

Halverwege de ochtend ging ons anker er weer in, voor de jachthaven en we roeiden naar de kant. Eerst gingen we naar de Bias watersportzaak waar onze flexibele vuilwatertank was aangekomen. Ze hadden bijna alles wat we verder nodig hadden om de vuilwatertank in te bouwen op een onderdeel na. De medewerkster belde naar het filiaal in Newcastle en daar bleken ze het onderdeel wel te hebben. Ze regelde dat dit onderdeel naar het filiaal in Belmont gestuurd zou worden en morgenochtend aanwezig is, wordt vervolgd.

Daarna werd het tijd om grote boodschappen te doen bij de Woolworth supermarkt. Rond half drie waren we weer terug aan boord en maakte Paul de barbecue weer aan om lekkere stukken kip te roosteren. Ik maakte een wortelsalade met appel en rozijnen en we aten weer lekker in de kuip. In de avond keken we naar de vrijdag avond zeilwedstrijden voor de deur.

15 december 2011
CHAIN VALLEY BAY BIJ LAKE ACQUARIE (33 10.273 s 151 33.800 e)
Het was een zonnige ochtend met een licht briesje uit het zuiden zodat we langzaam naar de zuidelijkste baai van lake Macquarie kruisten. Aan het eind van Chain Valley Bay komen twee kreken uit en werd het erg ondiep zodat we ons anker er in 2.2 meter diepte in gooiden, net genoeg! Even later roeiden we met de fietsen in ons Giebeltje naar de kant. Vanuit deze baai fietsen we over lage heuvels naar het Munmorah natuurgebied. Het bestaat grotendeels uit bos met wandel- en fietspaden maar langs de zee is een strook duinen.

We fietsen door het bos naar de duinen waar we een korte wandeling maakten naar de zee. De golven sloegen bijna tegen de duinen aan, er was maar een heel dun strookje strand. Hier aten we een boterham en keken naar de woeste branding net voor ons met even verderop de hoge kliffen. We fietsten via een andere weg door het bos terug naar Pacific Highway die we overstaken om vervolgens weer door het bos en over een van de kreken terug te komen bij de boot. Het was een mooie fietstocht geweest.

Terug aan boord maakte Paul de barbecue aan om vlees te roosteren terwijl ik een salade maakte. Dit alles aten we heerlijk in de kuip met uitzicht over het meer en de groene oevers. Aan het eind van de middag hebben we onze gasfles laten vullen bij een winkel aan de kant zodat we weer even voort kunnen. We werden ook gebeld door de Bias watersportzaak dat de flexibele vuilwatertank binnen is gekomen.

14 december 2011
In de ochtend gingen we met de fietsen in ons Giebeltje naar de kant waar de kangoeroes alweer stonden. Eerst fietsten we langs meerdere mooie groene grasvelden waar honderden Grey kangoeroes stonden. We probeerden dichterbij te komen. De moeders met jonge sprongen al snel weg maar de man bleef staan en keek ons aandachtig aan. Wauw wat waren het er veel en wat een koddig gezicht om ze zo te zien springen over het veld. Al die moeders met jongen naast zich of in de buidel, echt fantastisch om dit zo te zien en zoveel! Maar we hadden wel respect voor het mannetje en kwamen dan ook niet dichterbij.

Even later fietsen we door een bos met weer veel gombomen die aan het vervellen zijn (hihi). Sommige bomen hadden hun oude bast al helemaal verloren en hadden een mooie lichte glimmende stam. Aangekomen bij de grote weg reden we naar het plaatsje Morriset en verder naar het industrieterrein want we moesten naar Bunnings Warehouse om wat onderdelen voor de compressor te ruilen. Het bleek dat Paul verkeerde aansluitingen had meegenomen en deze ruilden we hier voor de goede.

Op de terugweg stopten we nog even bij het plaatsje maar aangezien het weer betrok fietsen we snel weer terug naar de boot. Bij ons Giebeltje aangekomen spraken we een begeleider met een paar patienten. De mensen die hier wonen krijgen het steeds minder goed door de bezuinigingen. Er wonen verschillende soorten patienten, sommigen wonen echt in een besloten inrichting anderen mogen onder begeleiding naar buiten en weer anderen wonen zelfstandig met enige hulp van verpleging. Het terrein is tussen zes uur ‘s avonds en zes uur ‘s ochtends afgesloten. Terug aan boord begon het steeds harder te waaien zodat we lekker onderuit gingen met een boek. Genoeg gedaan voor vandaag want echt fit zijn we nog niet.

13 december 2011
BRIDGE CAGE POINT BIJ LAKE ACQUARIE (33 07.947 s 151 31.219 e)
Na het ontbijt zagen we dat Rolf en Femke op Skype aanwezig waren en hebben we gezellig met hun gesproken. Daarna werd het tijd om ons anker op te halen en weer een stukje verder te zeilen. Als eerst zeilden we voor de wind naar point Wolstoncroft om deze groene landtong te ronden en aan de andere kant van de landtong een andere baai in te kruisen naar Bird Cage Point. Het was een bewolkte dag met ca vijftien a twintig knopen wind uit het zuiden en alleen op fok liepen we lekker!

Aangekomen bij Bird Cage Point zagen we kangoeroes op de kant, wauw onze eerste kangoeroes in het wild! Toen ons anker eenmaal lag zijn we gelijk in ons Giebeltje gestapt en naar de kant geroeid. Hier werden we aangesproken door mensen die hier werken. Het blijkt dat er hier op de kant een inrichting staat voor geestelijk gestoorden. Het terrein is verder niet afgesloten en iedereen kan hier komen en gaan. De mensen die hier wonen zullen geen gekke dingen meer uithalen want hun volgende stap is dat ze naar de gevangenis gaan. Wel werd aangeraden dat ik hier niet alleen moet lopen, maar met Paul naast me is het geen probleem.

We vroegen over de kangoeroes er er blijken er hier in de buurt wel honderden in het wild te leven. Deels grazen ze hier op de grasvelden of iets verderop. We lieten ons niet afschrikken en maakten een wandeling langs het water waar we vele groepen Eastern Grey Kangoeroes zagen. De mannetjes konden we er zo uit halen want die zijn een stukje groter dan de vrouwtjes. De vrouwtjes hadden allemaal jongen die of naast hun liepen of nog in de buidel zaten. Ze aten gras en bladeren en omdat het de laatste tijd hier zoveel geregend heeft hebben ze mooie grasvelden om te eten. Die houden ze dan ook behoorlijk kort. We hoorden dat dit ook wel anders kan zijn en dat dezelfde grasvelden dan droog en dor zijn zeker in deze tijd van het jaar. Deze kangoeroes zijn mensen gewend en de bewoners hier voeren ze ook wel brood. We mochten de kangoeroes ook brood geven maar we moesten oppassen voor hun voorpoten. Die hebben namelijk gemene nagels waar ze je aardig mee kunnen openhalen. De achterpoten zijn geduchte stootwapens, die ze gebruiken als ze zich bedreigd voelen of tijdens gevechten onderling om de gunst van een wijfje.

We zaten een tijdje op een bank naar deze beesten te kijken toen er twee auto’s stopten met japanners erin. Gelijk kwamen groepen kangoeroes naar de auto’s toe omdat ze dachten dat ze gevoerd werden. De japanners wisten niet hoe snel ze weer terug moesten in hun auto’s (hihi). Daarna gingen we weer terug naar de boot. Paul was niet zo fit en na de lunch is hij even gaan slapen terwijl ik meer las over de kangoeroes en de verschillende soorten.

12 december 2011
We werden wakker van het onweer en de regen maar de harde wind bleef uit. In de loop van de ochtend stopte het met onweren maar het bleef wel hard regenen. Paul was vandaag wakker geworden met een branderig gevoel in zijn keel terwijl het met mij alweer wat beter gaat. In de ochtend las Paul een boek en borduurde ik. Na de lunch hebben we twee films gekeken en daarna was de dag alweer bijna om. Om vijf uur luisterden we naar de Wereldomroep, om zes uur hadden we weer ons net met Bart en Steve en om zeven uur ging de televisie aan voor het journaal. Daarna keken we nog wat programma’s op de televisie. Een rustige dag om wat uit te zieken!

11 december 2011
CRANGRAN BAY BIJ LAKE ACQUARIE (33 08.722 s 151 36.059 e)
Gisteravond spraken we even met Richard een van de zeilbemanning op de First 40. Hij had een compressor waar hij een slang met mondstuk opzette en zo zijn boot onder water mee schoon maakte. Vanochtend hadden we om elf uur met hem afgesproken om de compressor te bekijken op zijn boot. Het was precies wat we zochten, een air-compressor met een 6 liter tank die eruitziet als een een kilowatt Honda generator (Project air 1 HP 6L oil free). Even later zaten Richard en Paul in de auto en reden naar Bunnings Warehouse om de air-compressor te kopen. Ik deed ondertussen wat boodschappen bij de supermarkt want de meeste winkels zijn hier in Australie ook op zondag open.
Terug aan boord ging ons anker gelijk op en zeilden we alleen op fok met ca vijftien knopen wind uit het noordoosten voor de wind naar een andere baai van het meer. We hadden al gezien dat er bewolking aan de andere kant van het meer was maar terwijl we naar onze andere plek zeilden begon het daar al te onweren en te regenen. Gelukkig ging het onweer de andere kant op maar de regen kregen we wel. Wat best lekker was want het was nog steeds warm. In de Grangran baai aangekomen hoorden we weer vele vogels fluiten vanuit het bos aan de kant en zagen we vissen springen in het water.

 

10 december 2011
Al bij aankomst in Australie waren alle winkels versierd met kerstspullen. Een week geleden begonnen ook de mensen hun huizen te versieren voor de kerst. In een van de winkelcentra hebben we zelfs al een kerstman gezien die met de kinderen hun verlanglijstjes doornam. Vanochtend was het mijn beurt om de boot te versieren voor de kerst. Al hebben we nog steeds niet echt een kerstgevoel omdat het hier hoog zomer is. Voor ons hoort kerst koud te zijn met soms zelfs sneeuw!

We bleven vandaag aan boord want in de ochtend konden we en zeilwedstrijd volgen van kleine open boten en rond twaalf uur werd het druk op het water met grote zeiljachten. Er was namelijk een grote zeilwedstrijd vanuit Belmont yachtclub georganiseerd waar veel boten van verschillende jachtclubs aan meedoen. Het werd een drukte op het water en we lagen eerste rang om de wedstrijd te volgen. Wij lagen namelijk dichtbij de bovenboei waar ze aankwamen kruisen en dan de spinaker opzetten. De nieuwe First 40 en een oude First 40.7 lagen heel dichtbij elkaar in het veld wat het voor ons nog leuker maakte. Uiteindelijk won de oude First 40.7 het van de nieuwe omdat hij meer zeil op had.

Rond vijf uur was de wedstrijd afgelopen en zijn we nog even in het clubgebouw gaan kijken. Ik was niet zo lekker. Ik had vanaf gisteren nacht al keelpijn en witte puntjes achter in mijn keel zodat we snel weer terug aan boord zijn gegaan. Ik ging slapen en Paul keek nog een film op de televisie.

9 december 2011
Het beloofde een mooie dag te worden zodat we met de fietsen in onze dinghy naar de kant roeiden. We fietsen vanuit Belmont naar het Green Point Forshore Reserve. Een stuk bos aan het meer. We lazen dat daar vroeger kolenmijnen zijn geweest en dat ze hier het hout hakten om lage schepen van te bouwen om de kolen te vervoeren naar Sidney. Om de schepen van het meer af te krijgen moest het ook in die tijd springtij zijn om door het kanaal te kunnen komen.

We reden verder door het bos van jonge bomen met o.a weer gom- en eucalyptusbomen. Het blijft een vreemd gezicht dat de stammen van deze bomen vervellen. Ze laten de buitenste bast los en daaronder zit dan weer een licht kleur boomstam. Ook zagen we weer veel grote termietnesten in de bomen hangen. Een was er deels op de grond gevallen zodat we konden zien hoe het er van binnen uitzag. Een grote dikke korst met maar een kleine holte van binnen. We zagen weer veel vogels waaronder de geelstaart kaketoe, parkieten en een zeearend.

Al rijdend door het bos langs het meer gingen we soms heuvel op en af en omdat ze daar trappen hadden gemaakt moesten we dit vaak wandelen terwijl we de fiets moesten optillen. Ik keek natuurlijk ook om me heen of ik koala beren zag maar helaas! Op de terugweg fietsen we langs de grote weg heuvel op en weer af naar Belmont terug. Hier aangekomen zagen we kleine open bootjes zeilen waar een of twee volwassen mensen net in konden. We fietsen naar de club toe en het bleek dat een aantal vrijwilligers van de club hier vier dagen in de week met invalide (geestelijk en lichamelijk) zeilen met speciaal aangepaste boten. Er zit een mooi zitje achterin en de invaliden kunnen sturen met een stuurknuppel voor hun. De boot lijkt op een grote piraat.

We kochten nog even zes flesjes Heineken bier voor vanavond en daarna gingen we terug aan boord. Er was een licht briesjexc2xa0 en de zon scheen volop zodat Paul na vele jaren (laatste keer in Brazilixc3xab gebruikt) de barbecue weer tevoorschijn haalde. Ik maakte een salade en Paul maakte een deel van de varkenspoot klaar op de barbecue. We aten heerlijk in de kuip onder de bimini, echt vakantie gevoel!

Rond half zes werd het tijd om naar de andere First 40 te gaan om de vrijdagavond wedstrijd mee te varen. Het werd een makkelijke wedstrijd met ca tien a vijftien knopen wind. Het team was niet echt een raceteam want voor de wedstrijd zaten ze al aan het bier en ook tijdens de wedstrijd werd er gewoon door gedronken. Het werd een leuke wedstrijd met tien kopen wind zeilden we al snel zes knopen. Zo snel gaan wij al lange tijd niet meer! We kwamen als derde binnen achter een Farr 40. Na de wedstrijd werd er aan boord wat nagepraat en verschillende biertjes gedronken. Het was een gezellige avond.

8 december 2011
Het was een bewolkte dag met regen maar zonder wind. Grotendeels bleven we aan boord en deden we wat kleine klusjes, lazen wat en ik borduurde. In de namiddag kwam de zon iets door en werd de regen minder en dus gingen we naar de kant om boodschappen te doen. Toch even eruit! Terug aan boord pakte ik de boodschappen en uit en zat Paul in de kuip. Hij zag dat ze nu aan de kant met radiografische mini bootjes bezig waren en roeide er heen om te gaan kijken. Voor het netje met Bart en Steve was hij weer terug. Beide mannen zitten ergens bij de Pacific eilanden ten noorden van de evenaar.

7 december 2011
Eerst skypten we met Jannie en Peter om ons vervolgens bezig te houden met de nieuwe compressor. Bij nader inzien kwam er toch te veel troep (lasdeeltjes) uit de tank naar buiten waarvoor we de winkel belden of dat normaal was. Dat bleek niet het geval te zijn en dus ging Paul even later met de bus naar de winkel om hem te ruilen. In de winkel aangekomen bleken ook de twee andere compressors hetzelfde euvel te hebben en dus brachten we het apparaat terug. Toch maar met de oude compressor verder!
Ik was aan boord gebleven om de boot schoon te maken. Paul kwam rond het middaguur weer terug, net na een regenbui. We zagen dat er steeds meer boten de haven uit kwamen en even later bleek er een zeilwedstrijd te zijn om drie uur ‘s middags: gekke tijd?! Onder de bimini in de regen keken we hoe de wedstrijd verliep want er deed ook een nieuwe First 40 mee. Na de race gingen we naar de kant en zagen we de nieuwe First liggen en dus roeiden we er naar toe. We werden gelijk uitgenodigd aan boord om de boot te bekijken. Wat is die modern ingericht, niet onze stijl. We praatten over de boot en over het wedstrijd zeilen en al snel werden we uitgenodigd om op vrijdagavond mee te doen met de wedstrijd. Op woensdagmiddag is het een oude mannen wedstrijd maar op vrijdagavond en zaterdag niet.

Even later liepen we het clubhuis in waar we nog meer bier en cola dronken en gezellig zaten te praten met de eigenaar van de boot. Je kon lootjes kopen waarmee je een grote ham of een groot stuk varkenspoot kon winnen en dus kochten we ook wat lootjes. Bij xc3xa9xc3xa9n van de laatste trekkingen hadden we prijs, een varkenspoot van twee kilo! Rond zeven uur waren we weer terug aan boord en na het avondeten ging ik gelijk naar bed terwijl Paul nog even televisie keek. Dat is het verschil tussen cola en bier hihihi.

6 december 2011
BELMONT BAY BIJ LAKE MAQUARIE (33 02.347 s 151 39.143 e)
We werden wakker gemaakt door de vogels die begonnen te zingen bij het krieken van de dag. Eenmaal wakker hebben we ons anker opgehaald en zijn we rustig met acht knopen ruime wind naar Belmond Bay gezeild. Hier is een kleine marina met moorings waar aardig wat race jachten aan liggen, waaronder een first 40.7. We ankerden vlak voor de moorings. Rond half negen roeiden we naar de marina en trokken de dinghy op de kant. In het plaatsje Belmont is ook een Bias watersportzaak waar we nu naar toe gingen. We vroegen of ze hier de vuilwatertank wilden bestellen en dat we verder alle andere benodigdheden hier zouden kopen. De zaak waar hij de tank moest bestellen was nog niet open en dus gingen we eerst andere dingen doen en we zouden vandaag later terug komen.

We namen de bus naar Newcastle en vroegen aan de buschauffeur of hij wist waar een Supercheap-Auto zaak was. Dit wist hij. Hij vertelde dat we voor een uur bus ticket hadden en dat we dus konden uitstappen waar we wilden en dat als we binnen het uur in een andere bus stapten van dezelfde buslijn we hetzelfde ticket konden gebruiken. De compressor die we in Nieuw Zeeland gekocht hebben voor Paul om makkelijker het onderwaterschip schoon te maken voldoet niet. Na een paar keer ademen moet Paul boven komen omdat de compressor het niet bijhoudt. Nu hebben we in Port Macquarie bij Supercheap-Auto er een gezien die wel goed genoeg is en een reservoir heeft. Daarna hebben we op internet verder gezocht en nog wat meer informatie ingewonnen en deze moet meer dan genoeg lucht geven met genoeg druk. Dus stapten we op de heenweg uit om te zien of ze de compressor met het acht liter reservoir op voorraad hadden en dat hadden ze. We lieten er xc3xa9xc3xa9n weg zetten die we op de terugweg ophaalden.

Een half uur later zaten we weer in de bus op weg naar Newcastle. We reden nu door een heuvelachtig gebied door allerlei dorpjes en op xc3xa9xc3xa9n van de heuvels hadden we een mooi uitzicht over het dal waar Newcastle in ligt. Aangekomen bij het busstation van Newcastle maakten we een wandeling naar de vuurtoren en over de pier. Vanaf dat punt zagen we in de verte de heuvels van de entree van Port Stephen met de duinen kust waar we ‘s nachts langs zijn gezeild. Aan de andere kant van de pier zagen we het strand met de golfsurfers en verderop de grote tankers die voor anker liggen waar we tussendoor zijn gezeild.

We liepen nog even door het centrum maar al snel pakten we de bus terug naar Belmont met natuurlijk een tussenstop om de compressor met reservoir te kopen. Terug in Belmont liepen we naar de watersportzaak om te horen of de vuilwatertank besteld was. Hij was er nog mee bezig maar zou ons bellen als het in orde was, wordt vervolgd. Terug aan boord hebben we de compressor in de kuip uitgeprobeerd tot zo ver werkt alles goed, morgen gaat Paul te water hopelijk voldoet alles naar wens: wordt ook vervolgd. Intussen was het alweer tijd voor de Wereldomroep en het SSB-net met Steve en Bart.

5 december 2011
WANGI WANGI POINT BIJ LAKE MAQUARIE (33 04.418 s 151 36.717 e)
Eerst wilden we iets voor hoogwater weg maar aangezien het aardig stroomde door het kanaal hebben gewacht tot het hoogwater was en de stroom iets minder werd. Alleen op een puntje fok zeilden we ruime wind door de vaargeul met de motor standby. Het was een bewolkte ochtend waar af en toe de zon iets doorheen scheen zodat we dan de ondieptes goed konden zien. Maar als het dan weer bewolkt werd zagen we het niet en leek alles weer even donker. Daar waar de kaart ook wel aangaf waar het ondiep werd kuste de Giebateau de grond.

We zaten vast terwijl de dieptemeter die voor in de boot zit alweer twee meter aangaf. In Nederland heet zoiets wantij! We rolden de fok helemaal uit en stuurde iets naar halve wind zodat we schuin kwamen te hangen en met motor zijn we er op eigen kracht overheen gekomen. Daarna volgden we de vaargeul verder maar kwamen niet minder dan 2.8 meter tegen. Yes, we zijn op Lake Macquarie! Met vijftien knopen wind kruisten we naar Wangi Wangi point. Het meer doet denken aan de Loosdrechtse plassen met wat eilanden alleen is de omgeving hier meer heuvelachtig. We verbaasden ons erover hoeveel boten er wel niet op het meer zijn. De meeste liggen nu aan een mooring of in de marina maar met mooi weer zal het hier wel een gekkenhuis zijn.

Aangekomen bij Wangi Wangi point zijn we naar de kant gegaan om door het Wangi Wangi park te wandelen. Het was een mooie boswandeling deels over de heuvel en deels langs de kant van het meer. Het bos bestaat uit o.a gom-, eucalyptus- en dennenbomen waardoor alles heerlijk rook. We zagen we weer veel vogels en bij een uitzichtpunt konden we over een deel van Lake Macquarie kijken en toen zagen we ook de ingang waar we vanochtend door zijn gekomen. Rond twee uur waren we terug bij de camping aan de kant en de steiger waar ons Giebeltje aan lag. Terug aan boord ben ik in de kuip wat gaan borduren want ik heb in een tweedehandszaak een magazine gevonden waar wat leuke patronen in staan en Paul las een boek.

4 december 2011
SWANSEA, KANAAL NAAR LAKE MAQUARIExc2xa0 (33 05.052 s 151 38.321 e)
Gisteravond kruisten we Port Stehens uit en toen we net op open zee waren zagen we de rode zon achter de heuvels van Port Stephens verdwijnen. We zeilden met ca acht knopen wind uit het noorden langs de kust. Het was een heldere nacht met veel sterren en een halve maan. Vanaf het begin dat we op open zee zeilden zagen we de stadslichten van Newcastle al branden. We mochten niet te hard zeilen omdat we anders al in het donker bij de ingang van Lake Macquarie kwamen en dus zeilden we met twee reven in het grootzeilen haalden zelfs enige tijd de fok weg.

Het werd een zeer gerelaxte tocht met wel wat scheepvaart omdat Newcastle een grote kolentransport plaats is waar het werk dag en nacht doorgaat. Ook zeilden we tussen de grote kolen schepen door die voor de kust voor anker lagen te wachten op hun beurt. Toen de eerste lichtstralen over de horizon kwamen zeilden we precies op de goede tijd bij de ingang en riepen we Maritiem Rescue Lake Macquarie op of er nog bijzonderheden waren of dat we gewoon de vaargeul moesten volgen. Het eerste deel zouden we zonder problemen kunnen doen maar bij de tweede ondiepte verderop zouden we misschien assistentie moeten hebben van het rescue team. Ze zouden dan met twee boten komen om ons over de drempel naar het meer te helpen.

We hadden bijna een spiegelgladde zee zodat we weer een eenvoudig aanloop hadden. We hielden eerst de lichtlijnen aan en daarna de vaargeul. Als minimum water hadden we 3.3 meter onder onze kiel. Voor de brug liggen drie moorings waarvan we er een oppakten om te wachten tot de brug om zes uur zou draaien. Om zes uur draaide die maar omdat we nu te laat waren voor hoogwater bij de tweede ondiepte in het kanaal zijn we aan een mooring aan de andere kant van de brug gaan liggen. Yes, so far so good!

We wisten dat mijn familie Sinterklaas had gevierd en dus belden we naar Ruud en Natalie waar ook mijn ouders nog waren. We praatten gezellig bij en zo waren we toch een beetje bij het Sinterklaasfeest (al waren we wat laat).

Het was zondag dus was het druk in het kanaal met motorboten en jetski’s, zelfs zo vroeg rond zeven uur al! Rond negen uur gingen we naar de kant om in het plaatsje Swansea naar het toeristenbureau te gaan om informatie te verkrijgen van de mogelijkheden hier in de buurt. Daarna zijn we naar de supermarkt gegaan voor wat inkopen om vervolgens terug te gaan naar de boot. We waren moe en de lucht begon al te betrekken. Even later was de noorden wind naar het zuiden gedraaid en werd het gelijk koeler. Deze draaiing ging gepaard met wind, regen en onweer. Gelukkig waren we gisteren op tijd vertrokken en waren we ruim op tijd binnen. De rest van de dag hebben we een boek gelezen, geslapen en televisie gekeken.

3 december 2011
Terwijl ik vanochtend in de kuip mijn koffie zat te drinken zag ik een Australixc3xabrs White Ibis over het strand lopen, een pelikaan in het water zwemmen en veel parkieten in de palmbomen zitten. Helaas allemaal te ver weg om te fotograferen. Rond acht uur gingen we naar de kant om naar de dichtbij zijnde bushalte te lopen. We moesten om het Wetlandpark heen lopen en in het park zagen we weer vele mooie vogels waaronder een Sulphur Crested Cockatoo, maar ook een Koala. yes, onze eerste koala in het wild!

Rond half negen stapte we in de bus en reden we als eerst langs het Tomaree park. Dit park loopt langs de zandduinen. Daarna bogen we de grote weg op en reden we verder over een vlak landschap met voornamelijk landbouwgrond naar Newcastle waar we rond tien uur aankwamen. Allereerst gingen we naar de watersportzaak BIAS om te kijken of ze voor ons een vuilwatertank kunnen bestellen en of ze alle andere onderdelen ervoor hebben. Dit kon allemaal maar de zaak van de vuilwatertank was gesloten. Een andere vraag was of ze wisten hoe diep de ingang van Lake Macquarie is. Deze geul naar het meer verschilt nogal eens qua diepte door het verzilten. Ze konden ons hier geen goed antwoord opgeven en raadden ons aan naar het toeristenbureau te gaan. Dus liepen we verder via de winkelstraat.

Het toeristen bureau staat aan het water met rondom allemaal restaurantjes en terrasjes die uitkijken over de rivier. Ook zij wisten het niet maar ze waren ons zeer behulpzaam en zochten adressen en telefoonnummers op waar ze het wel wisten (Rescue Maritiem Lake Macquarie). We namen de bus van drie uur terug naar huis en belden meteen naar Rescue Maritiem Lake Maquarie. De geul bij de ingang was met hoogwater geen probleem maar verderop in de geul zal het er om spannen of we de bodem een kusje gaan geven ja of nee. Het weer zag er voor vannacht en morgenochtend nog zeer rustig uit en zodoende ging na het avondeten om half zeven ons anker op en kruisten we Port Stephens uit. Een mooie baai met aardige mensen.

2 december 2011
SALAMANDER BAY IN PORT STEPHENS (32 43.567 s 152 06.037 e)
Om zes uur verlieten we Fame Cove en kruisten we door Port Stephens naar Salamander Bay. Het was een bewolkte ochtend en onderweg miezerde het soms. Aangekomen in Salamander Bay keken we of we een roze mooring zagen. We zagen wel gele en rode maar geen roze mooring en dus lieten we even later ons anker vallen tussen de andere boten vlak voor het strand met daarachter de huizen. Even verderop gaat het zandstrand over in een mangrove kust.

Het leek erop dat het iets ging opklaren en dus gingen we met de fietsen in ons Giebeltje naar de kant. We fietsen langs de baai richting de Tasmanzee naar Nelson Bay waar het grootse dorpje van deze baai aan ligt (ca 4000 inwoners)en een marina. We gingen naar het toeristenbureau voor wat informatie over deze buurt. Daarna reden we door het dorpje en naar de marina om te zien of er een watersportzaak zou zijn. Er was een kleine watersportzaak die de noodzakelijkste dingen had.

Het klaarde helaas niet op maar het ging alleen maar meer regenen zodat we terug reden naar Salamander Bay. Hier kregen we aanspraak met David, een man die aan Salamander Bay woont en uitkijkt over de baai. Het blijkt dat waar we nu liggen vroeger een mooring was maar omdat deze niet meer gebruikt werd is die weggehaald. Vandaar dat wij zo vooraan konden liggen! Aan het eind van de middag waren we weer terug aan boord en klaarde het uiteindelijk toch op waardoor we borrelden in de kuip, ja het is weer vrijdag!

1 december 2011
We hebben gistermiddag weer veel informatie uitgewisseld met David en Rebecca en omdat het een bewolkte regenachtige ochtend was hebben we alles doorgelezen en gekopieerd wat nodig was.

Na de lunch klaarde het op en zijn we met ons Giebeltje door de kriek gevaren die uitkomt in Fame Cove. Er stonden veel mangrove bomen aan de kant en omdat het nu hoog water was stonden de wortels onder water. Daarachter was een bos met o.a eucalypten.

Rond twee uur waren we weer terug aan boord want David en Rebecca kwamen nu bij ons thee drinken. We kregen onze spullen die zij geleend hadden terug en zaten verder weer gezellig te praten. Voor we het wisten was het weer zes uur. Tijd vliegt als het gezellig is!

30 november 2011
FAME BAY IN PORT STEPHENS (32 41.053 s 152 03.740 e)
Het beloofde weer een warme zonnige dag te worden met in de middag veel wind en onweer zodat we gelijk vertrokken toen we wakker werden. Met vijftien tot twintig knopen ruime wind zeilden we tussen Boondelbah eiland en Cabbage eiland door naar de ingang van Port Stephens. Nee, Port Stephens in geen haven maar een hele grote baai met verschillende coven en kleine baaitjes. In deze baai liggen verschillende kleine eilandjes en zandbanken zodat we grotendeels in de vaargeul moesten zeilen, dan weer ruime wind, halve wind en aan de wind.

We zeilden o.a langs de zuidkust die bestaat uit o.a Shoal bay, Nelson bay, Corlette bay, Salamander bay. De kust bestaat hier uit een zandstranden met daarachter dorpjes die soms op lage heuvels liggen. We staken de baai over en zeilden richting Noord Arm Cove maar vlak voor de ingang van deze cove ligt Fame cove en daar gingen we in. We zagen verschillende moorings liggen en een man op een boot die bezig was de moorings te checken. We vroegen hem of deze moorings voor iedereen waren of voor prive doeleinden. Het blijkt dat in heel Australie de roze boeien door iedereen gebruikt mogen worden en laat nu deze moorings roze zijn! Verder zijn er blauwe moorings die gebruikt worden door de politie, rode door bedrijven en gele zijn prive moorings. Zodoende lagen we even later aan een mooring die al gecheckt was.

We waren wat aan boord aan het rommelen toen er twee mensen in een dinghy langs kwamen. Het bleken David en Rebecca van de boot Limelights te zijn die hier ook aan een mooring liggen. Al snel werden we uitgenodigd om ‘s middags thee te komen drinken. Het weer betrok in de middag en even hadden we onweer met harde regen en windstoten van ca vijftig knopen. Welkom in de subtropen! Nadat de bui met onweer over was gingen we naar David en Rebecca. Ze hebben hun boot zelf gebouwd een mooie 47 voet houten boot met polyester overtrokken. Ze komen uit Brisbane en zijn op weg naar Sydney. Het werd een zeer gezellige middag.

29 november 2011
CAOL SHAFT BAY BIJ BROUGHTON ISLAND (32 37.079 s 152 18.598 e)
Om half zes haalden we ons anker op en toen we naar de kant keken zagen we Pat op de steiger zitten kijken hoe wij bezig waren. We zwaaiden en maakten nog een praatje. We voeren met een beetje stroom mee naar buiten naar de uitgang. Daar aangekomen stond er een korte steile golfslag waar we even doorheen moesten om in dieper water te komen. Met de zeilen op en motor bij stampten we er goed doorheen. Eenmaal op open water kregen we een lichte bries uit het noordoosten en we zeilden ruime wind langs de kust, wel op enige afstand. De kust bestond voornamelijk uit lange zandstranden met daartussen hoge kliffen. De kliffen zijn hier wel hoger en steiler dan noordwaarts. Het was bewolkt maar de zon probeerde er wel doorheen te branden. In de loop van de ochtend nam de wind toe tot ca twintig xc3xa0 vijfentwintig knopen en ook brak de zon door. We zeilden hard want we hadden ook de stroom (warme golfstroom) mee. Over de grond liepen we rond de acht tot negen knopen.

We zaten afwisselend buiten aangezien er veel boten op het water waren. Veel van de plezierjachten melden zich elke keer bij de maritiem rescue als ze langs varen en melden dan wat hun volgende stop plaats is. We weten dat het niet verplicht is en doen hier dan ook niet aan mee. Onderweg zagen we enkele zeevogels, schildpadden en dolfijnen.

Om vijf uur zeilden we bij de kust van Broughton Eiland en even later ging ons anker er in Coal Shaft Baai in na 89 mijl in twaalf uur. In de baai lag eenn andere boot uit Nieuw Zeeland en even later kwam er nog een boot bij. Wij zaten op dat moment buiten te eten en keken naar de rotskust met steile wanden naast ons en voor ons een zand en kiezel strand met een groen helling. In de verte zien we de ingang van Port Stephens.

28 november 2011
Het beloofde weer een mooie warme dag te worden en dus waren we om zes uur weer op de kant om de hoes van ons Giebeltje definitief vast te maken aan onze dinghy. Al het klittenband werd op elkaar geduwd en de binnenflappen werden onder de bodem geschoven die we tijdelijk leeg hadden laten lopen. Toen de bodem weer opgepompt was zat de hoes er best mooi omheen.

Nadat de klus geklaard was zijn we gaan fietsen langs de rivier en door sjieke buurten! Uiteindelijk fietsten we naar de ingang/uitgang van de rivier en zagen we weer veel golf-surfers bezig in de baai naast de ingang. We gingen zitten en keken een tijdje naar de surfers terwijl we een broodje aten. Terug aan boord heb ik de hoes van de buitenboordmotor afgemaakt en Paul was bezig met de voorbereidingen van vertrek.

Rond vier uur was het bijna laag water en roeiden we naar de zandbank die nu boven water stond met aansluitend het Pelikanen eiland wat een natuurgebied is. We wandelden over het strand en zagen veel vogels, kreeftjes en mangrove. Terug aan boord was het tijd voor het avondeten en de televisie.

27 november 2011
Rond zes uur waren we weer bezig op de kant om verder te werken aan de hoes van ons Giebeltje. Terwijl we de stukken aan elkaar speldden zodat alles een geheel werd kwamen er weer verschillende wandelaars en joggers voorbij. Wel grappig want het zijn toch vaak dezelfde mensen die ons nu herkenden zodat we wat meer aanspraak hadden.xc2xa0 Toen alle delen als een geheel aan elkaar gespeld waren was het inmiddels zeer warm geworden door de brandende zon. Terug aan boord heeft Paul alles met de naaimachine aan elkaar genaaid terwijl ik de lunch voorbereidde.

Om twaalf uur werden de werkzaamheden onderbroken omdat we Pat voor de lunch hadden uitgenodigd. We aten in de kuip een salade en spraken over van alles en nog wat.

Rond twee uur ging ze weer weg en hervatte Paul zijn naai werkzaamheden terwijl ik van de restanten stof een hoes maakte voor de buitenboord motor. Ik mat en speldde alles en tussen de werkzaamheden door moest Paul ook steeds een stukje voor mij naaien, mopper mopper! Aan het eind van de dag was de hoes van ons Giebeltje klaar en de hoes voor de motor ook bijna. We maakten nog even een avondwandeling en toen we bij terugkomst in de kuip bij schemering nog wat nuttigden zagen we hele hordes vleermuizen over vliegen. Vanuit de kreek vlogen ze richting de rivier.

26 november 2011
Pas rond vier uur ‘s middags hield het op met regenen en kwam de zon door zodat de mensen weer tevoorschijn kwamen. In de ochtend skypten we met mijn ouders en daarna met tante Jannie zodat de tijd voorbij vloog. Doordat het nog steeds zo hard regende keken we op internet en lazen we een boek. In de middag gingen we even naar de kant voor een wandeling door het centrum. Maar ja na bijna twee weken kennen we het wel en wordt het tijd om verder te gaan, hopelijk komt er binnenkort een goed window om zuidwaarts te zeilen.

25 november 2011
Nog steeds REGEN, REGEN, REGEN het houdt maar niet op! Met Paul ging het vandaag beter, hij had geen last meer zodat we klussen konden doen: de voorpunt onder het bed leeg halen. In de punt onder het bed liggen de winterkleren in vacuum zakken en vooraan liggen spullen waar ik nog wel eens bij moet en waar ik ook wel makkelijk bij kan. Alles lag er nog goed bij zodat het bed weer dicht kon.

Rond het middaguur leek het iets droger te worden zodat we naar de kant gingen en naar de Volvo dealer liepen. Hij had wat informatie over flexibele vuilwatertanks. We vertelden dat we visite hadden gekregen van Maritiem NSW en wat er was voorgevallen. Nu bleek dat de man van Maritiem NSW twee weken op vakantie is en dat hij ons de komende dagen dus niet kan controleren. Maar de Volvo dealer vertelde ook dat de boten die hier ankeren twee xc3xa0 drie dagen op deze plek (bij het centrum)liggen en zich dan verplaatsen voor xc3xa9xc3xa9n dag op de rivier. Vervolgens komen ze dan na een dag weer terug op deze plek. Het is dus inderdaad niet toegestaan zo lang op deze plek bij het centrum te blijven liggen OEPS! Weten wij veel!

We zagen bij het afval van de Volvo dealer twee 20 liter tanks staan met grote openingen en met schroefdop erop We vroegen of we die mochten hebben. Nu hebben we in ieder geval een nood oplossing als we geen toilet bij de hand hebben. Want dan gaan we tijdelijk op de emmer naar het toilet en deponeren onze behoefte daarna in deze tanks. Die kunnen we vervolgens xc3xb3f op open zee (drie mijl uit de kust) xc3xb3f in een openbaar toilet lozen. Nu kunnen we in ieder geval met een gerust hart verder (hihi). Terug aan boord gingen we onderuit met een boek want Paul heeft opdracht gekregen van de tandarts de eerste twee dagen rustig aan te doen!

24 november 2011
Het heeft vanaf gistermiddag aan een stuk door geregend en ook vandaag regende het de hele dag door! Paul had al een tijdje een pijnlijke kies maar vanochtend was het erger geworden zodat we de tandartsen in Port Macquarie belden of ze plek hadden. Uiteindelijk vonden we een tandarts die rond twee uur tijd had. Ook bleven we op internet zoeken waar we een flexibele vuilwatertank konden kopen. Na de lunch regende het iets minder hard en liepen we door het Kooloonbung park naar de tandarts. We liepen over een natte houten walkboard waar het water net onder stond omdat het nu laagwater was. Vanochtend was het hoogwater en met al die regenval heeft de walkboard zeker onder water gestaan. Bij de tandarts aangekomen vertelde Paul het hele verhaal, dat de zelfde kies een maand geleden in Nieuw Zeeland ook al ontstoken was en dat ze toen voor de tweede maal de wortelkanalen hebben schoongemaakt en er antibiotica in hebben gedaan. Binnen een maand is die nu weer ontstoken en nu wil hij de kies eruit hebben. Nadat Paul verdoofd was, werd de kies eruit getrokken en kreeg hij weer een antibiotica kuur mee. Terug aan boord zijn we onderuit gegaan met een boek terwijl de regen nog steeds op het dak kletterde.

23 november 2011
We waren vanochtend al heel vroeg naar de kant om het klittenband op de tubes van ons Giebeltje te plakken. In de ochtend was het namelijk nog droog met weinig wind. Terwijl we bezig waren hadden we weer enige aanspraak van deze en gene die langs kwamen. Ook Pat kwam toevallig langs en maakte een praatje. Rond negen uur waren we klaar en zijn we terug aan boord gegaan. We waren net terug toen de Maritiem NSW langs kwam in zijn rubberboot. Hij vertelde dat dit geen officiele ankerplek is en dat we aan een mooring moesten gaan liggen. We vertelden hem dat wij bij binnenkomst aan de mooring hadden gelegen en dat we van mensen hier een tip hadden gekregen om hier te gaan ankeren. Hier lag bijna altijd wel een boot voor anker vertelden ze er nog bij. Nu keek de man verbaasd en zei dat die boten er maar een paar dagen ankerden. Daarna begon hij of we vuilwatertanks hadden. Nee, die hadden we niet, we gebruiken het toilet op de kant. Hij vertelde dat er grote boetes op staan als we onze eigen toilet hier en in andere binnenwateren gebruiken. We dachten nog “hij zal wel een slechte ochtend hebben” maar helemaal gerust waren we niet en dus gingen we op internet zoeken. Daar lazen we dat er in alle binnenwateren, baaien en rivier uitmondingen tot drie mijl uit de kust vuilwatertanks gebruikt moeten worden en dat er zeer strenge controles zijn. Dat wordt weer extra klussen VUIL WATERTANK IN BOUWEN! We hadden vanuit Nederland al enkele onderdelen mee genomen maar nu is het zoeken naar een flexibele vuil water tank/zak, slangen etc. We hebben nog een loze ruimte onder de wc gevonden waar de vuil watertank in kan liggen. Zo worden we aardig bezig gehouden!

22 november 2011
Eerst skypten we met vrienden om daarna verder te gaan met de hoes voor ons Giebeltje. Paul naaide alle zomen en klittenband met de naaimachine vast terwijl ik muesli repen aan het maken was. Ik heb het recept van Corrie en Willen Stein in Nelson gekregen. Het is een zeer makkelijk recept. Verder maakte ik weer heerlijke bananen milkshake want ze hebben hier weer lekkere kleine bananen. Na de lunch waren we beide klaar met onze werkzaamheden. Het was ondertussen aardig gaan waaien en aangezien de peddels nog iets meer moesten uitharden (epoxylijm) besloten we aan boord te blijven en onderuit te gaan met een boek.

RECEPT MUESLI REPEN:
Je doet ik een grote bak: 2 koppen muesli (rolled oats), 1 kop gedoogde kokos, 3 koppen cornflakes, 1/2 kop gedroogd fruit/rozijnen, 1 eetlepel speculaas kruiden(ik had er twee lepels in) 1 eetlepel vanille en als je wilt noten en zaden extra toevoegen. (ik had er pompoenpitten, zonnebloempitten en walnoten ingedaan). Doe in een pannetje 100 gram boter, 3/4 kop bruine suiker, 1/2 kop honing en een 1/2 kop pindakaas. Dit maak je langzaam warm tot het een dikke caramelachtige substantie is. Terwijl je het verwarmt blijven roeren, dit duurt ca 8 minuten. Gooi de warme substantie door de muesli, cornflakes etc en goed roeren tot alles goed doordrenkt is. Dit uitsmeren over een bakblik en stevig aandrukken. (ik had over het bakblik een vel teflon bakfolie gelegd en ook een er overheen om goed te kunnen aandrukken). Dit zet je weg in de koelkast en na een aantal uren kun je de plak in stukken snijden en heb je je eigen muesli repen gemaakt.
SPECULAAS KRUIDEN:
dit kun je maken door A: 20 gr kaneel, 10 gram nootmuskaat, 5 gram kruidnagel en een snufje kardemon poeder ander recept B: 30 gram kaneel, 10 gram nootmuskaat, 5 gram witte peper, 5 gram anijs poeder, 5 gram koriander.

21 november 2011
Rond tien uur kwam de Volvo dealer om de motor na te kijken en de kleppen te stellen. Hij vond dat de motor er buitengewoon goed uitzag en gaf Paul nog een paar tips wat hij zelf aan onderhoud kon doen. Toen hij weg was zijn we even de stad ingelopen om extra klittenband en garen te kopen om verder te kunnen met de hoes voor ons Giebeltje. Op de terugweg brak een van de peddels bijna dus toen we terug aan boord waren begon Paul de oude peddels uit elkaar te halen. Door de handvatten met steel en al in warm water te zetten gingen ze makkelijk van de steel af. Ook de bladen gingen er op deze manier makkelijk af. Daarna boorde hij gaten in de nieuwe aluminium buizen en maakte de handvatten en bladen met epoxy vast aan de nieuwe buizen. Nu hebben we dikkere, sterke peddels uit een stuk. Ik hielp waar nodig was en verder was ik bezig met de hoes van ons Giebeltje. Voor het avond eten had ik gisteren al een lamsbout in de marinade gezet van olie, knoflook en oregano. Een Grieks recept wat ik van Steve heb gekregen. Ik maakte het klaar in de pan met aardappels en uien. Samen met sla was het een heerlijke maaltijd zeker omdat de lam precies rosxc3xa9 was.

21 november 2011
Na het ontbijt begonnen we met het spelden van de zomen van de hoes met daarop het klittenband. Rond elf uur was het meeste gezoomd en was de klittenband wel op maar was nog niet alles gedaan. Morgen moeten we nog iets meer klittenband kopen! Paul had ondertussen ook naar onze weblog gekeken en gezien dat alle hoofdstukken er weer op stonden, yes er zit vooruitgang in! Rond half twaalf gingen we naar de kant om naar Pat te gaan. Ze woont in een appartement in een hotel met uitzicht over de stad in plaats van de rivier. Het was gezellig en ze vertelde volop over haar werk als vrijwilligster in Afrikaanse landen waar ze hielp met het veldwerk van onderzoekers. Rond drie uur waren we weer terug aan boord en aangezien het weer een zonnige warme dag was gingen we binnen onderuit met een boek.

19 november 2011
Aan de waterkant is een strook grasveld met palmbomen en enkele picknicktafels. Het was vandaag een mooie zonnige dag en dus gingen we al vroeg naar een van de picknicktafels om daar te beginnen met het maken van de hoes voor ons Giebeltje. Met ons Giebeltje naast ons op het grasveld waren we druk aan het meten, tekenen en knippen om eerst een mal te maken van doorzichtig plastiek. Daarna legden we de verschillende mallen op de stof en na het knippen controleerden we meteen of de stof precies paste zoals we wilden. Terwijl we bezig waren hadden we aardig wat aanspraak van mensen die langs liepen. Soms praatten we wat langer, bij anderen keren kapten we de gesprekken wat af want we wilden wel door werken. Exc3xa9n van de mensen die een praatje maakten was Pat,xc2xa0 een aardige vrouw die ook veel gereisd heeft. Na wat langer met haar gesproken te hebben werden we uitgenodigd om morgen bij haar te komen lunchen. Ze woont hier een straat verderop met uitzicht op de rivier.

Rond vijf uur waren we klaar voor vandaag en waren alle delen van de hoes geknipt. De volgende stap is alle delen aan elkaar te maken zodat het een mooie strakke hoes wordt. Eenmaal terug aan boord was het alweer tijd voor het avondeten.

18 november 2011
Gisteren hadden we bij de grote watersportzaak gekeken naar nieuwe peddels voor ons dinghy. Ze hadden daar wel peddels voor kano’s maar niet voor dinghy’s. Deze peddels zijn ook niet los te koop vertelde de verkoopster. Nu gaan we zelf de peddels maken uit een stuk aluminium pijp. Dus toen we gistermiddag thuis kwamen hebben we de maat opgenomen van de oude peddels. Vanochtend was het nog niet zo warm en fietsten we weer naar en over het industrieterrein. We gingen naar verschillende staal/aluminium zaken en bij de laatste zaak hadden ze eindelijk de goede diameter buis, joepie!

Ondertussen hadden we een telefoontje van de Volvo dealer gekregen dat de onderdelen binnen waren zodat we op de terugweg daar langs fietsten. Een nieuwe motor uitlaat (spruitstuk), twee impellers en O- ringen want de Volvo dealer gaat maandag onze kleppen stellen. Het was inmiddels weer een zonnige warme dag geworden en dus fietsen we nog even langs de Mac Donald voor een ijsje alvorens naar de boot te gaan. Aan boord monteerde Paul het nieuwe spruitstuk en werkte de motor weer. Gelukkig maar want gisteravond waaide, regende en onweerde het weer behoorlijk. Tussen de lichtflitsen en de donker zat nog geen seconde, best eng dus! zeker zonder motor. Ik was ondertussen bezig weer wat kleren te wassen want met deze hitte moeten de kleren sneller gewassen worden.

17 november 2011
De Volvo dealer belde vanochtend op om te vertellen dat de uitlaat bij de motor toch te ver heen was en dat we een nieuwe moeten kopen. Wat een tegenvaller! Even later fietsten we naar de Volvo dealer en konden we zelf constateren dat na twaalf jaar de uitlaat (spruitstuk) echt op was. Toen de Volvo dealer hoorde dat hij al twaalf jaar oud was keek hij heel verbaasd, normaal gaat dit onderdeel hier ca zes jaar mee. Twaalf jaar is dus zeker niet slecht! Hij bestelde het onderdeel en als het goed is, is het morgen binnen. De zeilmaker die zijn winkel aan de overkant heeft zag ons en wenkte dat de stof binnen was gekomen.

Omdat het weer een bewolkte dag was met hier en daar wat miezerregen hadden we besloten om vandaag eens een flinke stuk te fietsen. Dus fietsen we eerst wat naar de buitenwijken van Port Macquarie waar we een groot winkelcentrum zagen met allemaal meubelzaken, autozaken en een grote watersportzaak. We stopten even om wat rond te kijken en daarna zetten we onze fietstocht weer voort. We reden nu met een grote boog om het centrum heen en fietsen bijna het industrie terrein op. We sloegen net op tijd af om over de heuvels richting het Sea Acres Rain Forest te fietsen. Nu voelden we de bovenbenen wel, hoe lang is het geleden dat we gefietst hebben? Aangekomen bij Sea Acres reden we eerst naar Shelly Beach waar we o.a Kookaburra’s, Galah’s en andere parkieten zagen. We lunchten aan het water om vervolgens een korte wandeling te maken door het park langs de kust waar we prachtige uitzichten hadden over de kust. Op de terugweg reden we langs de zeilmaker om de stof met klittenband voor onze dinghy op te halen. Rond drie uur waren we terug aan boord en dronken we een eigen gemaakte bananen milkshake. Daarna werd het tijd om onderuit te gaan met een boek.

16 november 2011
Om drie uur werden we wakker van de regen en het onweer. Lichtflitsen leken zeer dichtbij en na twee seconden tellen kwam het geluid van de donder. Toen er weer wat meer seconden tussen de lichtflits en de donder zaten vielen we toch weer in slaap. Het was een bewolkte dag zodat we eerst wat skypten en daarna bij de supermarkt aan de kant veel cola haalden aangezien deze in de aanbieding was.

Terug aan boord kregen we een telefoontje van de Volvo dealer dat hij de uitlaat nog een dag in de chemische oplossing wilde laten liggen, geen probleem. Omdat het bewolkt was met een lekker windje, besloten we door het Kooloonbungpark te gaan wandelen. Dit is een park rondom de creek midden in de stad. In de uitgang van deze creek liggen wij voor anker. Het is een park dat deels door een wetland, deels door een rainforest en deels door een eucalyptus bos gaat. We liepen deels over walk boards met aan de oever van de creek mangroves daarna liepen we iets verder van de oever vandaan het bos in waar we heel veel vleermuizen hoorden en zagen hangen,xc2xa0 de toppen van de bomen hingen er vol mee! Ook zagen we veel andere vogels. In het eucalyptus bos keken we natuurlijk weer of we koala’s konden spotten maar helaas. Het was een mooie wandeling zeker als je weet dat je midden in het centrum in de stad loopt.

We waren nog maar net terug aan boord toen het harder begon te regenen en het onweer weer dichterbij kwam. We zochten de foto’s uit voor de weblog en stuurden deze op. Helaas hebben we nog steeds problemen met de weblog zodat de foto’s nog niet geplaatst kunnen worden GRR!

15 november 2011
Vanmorgen startten we met skypen naar Ruud en Natalie en we praatten gezellig bij! Daarna moest er gewerkt worden. Eerst ging Paul bezig met de Volvo Penta motor. Hij maakte de uitlaat bij de motor los en die bleek inderdaad helemaal dicht geslipt/verkalkt te zijn. Dit was wat de Volvo dealer al verwacht had. Nadat Paul dit geconstateerd had belde hij de dealer en die zei dat hij de uitlaat eraf moest halen en bij hem moest brengen zodat hij een nacht in een chemisch badje kan liggen. Even later liep Paul er naar toe om de uitlaat te brengen.

Ik had ondertussen de achter hut waar Paul aan het werk was leeg gehaald omdat we die anders willen indelen, zodat we gemakkelijker bij onze fietsen kunnen. Dus keek ik ook gelijk alles na wat er uitgekomen was. Zo deed ik de kleding voor de koude streken weer naar onderen en bleven de korte broeken meer bovenop. En natuurlijk moesten de nodige kleren ook weer gewassen worden na die een tijd niet gebruikt te hebben. Ik was met dit alles nog bezig toen Paul terug kwam en met de volgende klus begon. De knop van de ankerlier begint alweer iets te haperen en we hebben in Opua elektra draad gekocht. Daarmee kon Paul de ankerlier knop verplaatsen van buiten bij de ankerlier naar binnen in het toiletkastje. Als we de ankerlier niet hoeven te gebruiken ligt de knop dus droog binnen en als we het anker op halen kan de knop met een lange draad door het wc raam naar buiten.

Rond drie uur waren we allebei klaar en we vonden dat we wel een ijsje hadden verdiend en dus wandelden we het centrum in. Ja, hier kosten de softijsjes bij Mac Donalds twee voor 75 euro cent. Paul kan dus bijna net zoveel ijsjes eten als hij wil (hihi).

14 november 2011
Vanochtend zwommen de pelikanen bij de steiger van de visafslag waar ze werden gevoerd met restanten vis. Om acht uur gingen we naar de kant om allereerst naar de Volvo dealer te lopen die zijn bedrijf bij de Marina heeft. De man dacht met ons mee wat de oorzaak kon zijn dat de motor heet werd en gaf nog een tip die we zelf konden checken. De man kon op zijn vroegst woensdag komen en dus maakten we een afspraak voor woensdag.

Tegenover de Volvo dealer zit een zeilmaker maar die was afwezig. We namen een visitekaartje mee zodat we hem later konden bellen (de telefoon lag nog aan boord). We liepen terug door het park naar het winkelcentrum aan het water. Rond xc3xa9xc3xa9n uur waren we terug bij de boot en we belden de zeilmaker. Hij had stof om een hoes voor ons Giebeltje te maken en dus liepen we even later weer richting de Marina. De man had helemaal geen stof voor ons dinghy klaar liggen maar moest het bestellen. Dus bestelden we drie meter blauwe stof die we hopelijk woensdag kunnen ophalen. Ons Giebeltje is zes jaar oud en begint nu wat plakkerig te worden door de zon. Vandaar dat we nu zelf een hoes voor de tubes gaan maken.

Terug aan boord heb ik wat administratie gedaan en Paul heeft wat folders doorgekeken. Om vijf uur luisterden we weer naar de wereldomroep en daarna zagen we het nieuws op de televisie. Australixc3xab heeft een zeer goed nieuws bulletin van wat er in de wereld gebeurt, beter dan Nieuw Zeeland.

13 november 2011
ANKEREN OP DE HASTING RIVIER BIJ PORT MACQUARIE (31 25.810 s 152 54.305 e)
Toen we vanochtend in de kuip kwamen stapten zagen we dichtbij de boot een stel pelikanen zwemmen. Verderop bij de maangrove oever zwommen er nog meer. Rond acht uur waren we op de kant voor een mooie lange wandeling. We liepen door een park naar de weg waar we het Maritiem Rescue zagen. Daar gingen we naar binnen om wat informatie te vragen. Allereerst vroegen we of we ons bij iedere haven moesten melden (gisteren hadden we dit verschillende boten horen doen). Dat hoefde niet maar als we dit wel deden en er zou iets gebeuren dan konden ze ons sneller vinden dus vele Australische jachten doen dit wel. Daarna vroegen we of we ergens konden ankeren i.p.v aan de mooring. Nu bleken er twee mogelijk heden te zijn, iets verder de rivier op net buiten de vaargeul of bij een inham waar we gisteren langs voeren. DAT WORDT VERKASSEN VANMIDDAG!

We liepen verder naar het toeristenbureau waar ik weer de nodige folders haalde om vervolgens te beginnen aan de Coastal Walk. Dit is een wandeling die langs de kust door verschillende parken gaat. Het was zondag dus het was behoorlijk druk met wandelaars. Eerst liepen we langs de rivier naar de riviermonding om daarna langs het eerste strand te wandelen waar veel golfsurfers bezig waren en ook wel mensen zwommen. Natuurlijk is er een uitkijktoren waar de mensen van de rescue kijken of alles goed gaat. Daarna liepen we boven langs stranden die afgewisseld werden door rotsen. Soms bleven we even op een bankje zitten om te genieten van de uitzichten.

We kwamen langs verschillende historische monumenten zoals het Courthouse (gebouwd in 1869), de St Thomas Church, de Flagstaff (dit is een vlaggenmast die vroeger dienst deed om aan te geven of je wel over de zandbank kon varen), de Windmill Hill (een grasveld waar vroeger een Nederlandse molen heeft gestaan). Na een deel van de Coastal Walk te hebben gewandeld liepen we de stad in naar het Koala Hospital. Het is het oudste Koala Hospital van Australie. We zagen hier koala’s die verzorgd moeten worden omdat ze aangereden zijn of omdat er een boom omgezaagd is met koala en al GRR! We hadden geluk dat er een vrouw was die ons veel vertelde over de koala’s. Koala’s leven al meer dan 15 miljoen jaar in Australie. Blanke kolonisten vernietigden veel van het leef gebied van de koala door bossen te rooien voor de landbouw. De koala’s eten verschillende soorten Eucalyptus bomen, inclusief de bladeren, boombast en bloemen. De bladeren hebben een laag voedselgehalte en mede daarom slaapt de koala ca 18 uur per etmaal om energie te behouden. Ze zijn voornamelijk actief tussen zonsondergang en zonsopkomst dan eet en beweegt het dier. Koala’s leven in kolonies en hebben hun eigen territorium. Als er dus delen van Eucalyptus bossen worden omgezaagd waar koala’s leven hebben de dieren wel een probleem! Zeker als er dan ook nog een weg aan gelegd wordt waardoor veel koala’s worden aangereden. Het Hospital krijgt gemiddeld 200 tot ca 300 gewonden koala’s per jaar. En vandaag hebben wij daar dus rond gewandeld en deze koddige beesten bekeken. We zagen ze slapen in de bomen maar enkele waren actief en zaten te eten van de Eucalyptus bladen.

Na er enige tijd rond te hebben gelopen zijn we via de stad terug gelopen naar de Marina. Daar aangekomen gingen we eerst douchen want het was weer een warme dag. Toen we uit de douche kwamen zagen we op een randje een leguaan zitten en een andere liep daar net weg. Wauw gewoon midden in de stad! We betaalden de mooring en praatten nog wat met de havenmeester alvorens weg te varen en midden in de stad op eigen anker te gaan. Helaas kwamen we er achter dat de motor warm liep en dus gingen we druk bezig om uit te vinden wat het probleem is. Paul kwamen er achter dat het waarschijnlijk de thermostaat is en dus moeten we morgen naar een Volvo Penta dealer, wordt vervolgd. In de avond betrok het weer en begon het weer te regenen. Daardoor wordt de boot in ieder geval goed ontzout!

HISTORY PORT MACQUARIE

Voor de komst van de blanken woonden hier een Aboriginalstam die de Birpai People werden genoemd. Door de komst van de blanken werden ze of verder landinwaarts gedreven of vermoord. Van 1821 tot 1847 was Port Macquarie een strafkolonie voor veroordeelden. Die moesten wegen en bruggen aanleggen, hout hakken, huizen bouwen en voedsel verbouwen. Samen met de boeren en de winkeliers vormden ze het plaatsje Port Maquarie. Rond 1830 werd het toegestaan om hier als vrij burger te gaan wonen. Vandaag de dag is het een grote toeristische stad met vele verschillende parken waar je kunt wandelen.

12 november 2011
PORT MACQUARIE (31 25.631 s 152 54.007 e)
Vannacht lagen we aardig te schommelen op de swell die de baai binnenkwam. Rond twee uur werden we hier wakker van en we besloten ons anker op te halen en te vertrekken. Het was een bewolkte nacht met volle maan maar ondanks de bewolking was er genoeg licht. Helaas hield de wind het voor gezien en moesten we het eerste stuk motoren. Toen het eenmaal licht was bleef het bewolkt en een beetje fris. We zagen de kust die grotendeels bestaat uit goudgele zandstranden met daartussen hoge kliffen en daarachter een groen heuvelachtig of bergachtig gebied. In de ochtend konden we met een licht briesje zeilen, eerst halve wind en later ruime wind. Onderweg zagen we veel luchtbellen op het water dit zijn de beruchte ‘Portugese Oorlogsschepen’ (giftige kwallen). Verder hadden we even een haai naast de boot en aan het eind van de zeiltocht vlak voordat we de Hasting Rivier op zeilden hadden we een grote groep dolfijnen bij de boot die soms hoog in de lucht sprongen, geweldig! Even voor de ingang riepen we Maritiem Rescue Maquarie op om na te gaan of we met laagwater over de bar konden, dit was geen probleem. De Hasting Rivier stroomde hard de zee in zodat we even een lastige golfslag hadden om binnen te komen. Eenmaal op de rivier moesten we goed de vaargeul aanhouden aangezien het erbuiten meteen ondiep wordt. We hoopten ergens bij de stad op de rivier te kunnen ankeren maar overal lagen moorings van de Marina zodat we toch maar een mooring oppakten. We werden gelijk door de havenmeester geroepen dat Customs met ons wilde spreken. Dus ging ons Giebeltje te water en roeiden we naar de Marina. Een politieagent stond ons al op te wachten en vroeg ons waar we vandaan kwamen en of we al hadden ingeklaard. We vertelden dat we uit Corffs Harbour kwamen en nadat hij al onze gegevens had opgenomen checkte hij of alles in orde was, en dat was het natuurlijk! Ondertussen spraken we ook de man van de Marina en toen bleek dat de mooring 12 euro per nacht kost. De lucht begon al aardig donker te worden en we waren nog maar net terug aan boord of het begon pijpenstelen te regenen met onweer en harde wind.xc2xa0 Tropische regenbuien!? Gelukkig liggen wij in ieder geval veilig aan een mooring dichtbij de stad.

 

11 november 2011
Om negen uur waren we aan de kant en liepen we naar het park Beach Plaza. Gisteravond hadden we geprobeerd de Telstra prepaid mobile broadband te activeren maar dit lukte niet. Ook met de behulp van de telefonische helpdesk lukte het niet en daarom moesten we vandaag naar een Telsta winkel in dit centrum ten noorden van het plaatsje. We liepen deels door een park waar we weer mooie papegaaien en parkieten zagen en deels langs de grote weg. Bijna bij het winkelcentrum aangekomen zagen we een grote hagedis op de stoeprand zitten. Park Plaza is een groot modern overdekt winkelcentrum. Allereerst gingen we naar de Telstra winkel waar we om tien uur een afspraak hadden. Het probleem dat wij hadden was bekend in de winkel want alle Europese computers die niet van Engelse makelij zijn hebben er last van. De man die ons hielp had het Telstra programma al snel geinstalleerd en nu kunnen we op internet. We liepen nog wat door het winkels centrum en zagen ook een Aldi supermarkt. Die is duidelijk goedkoper dan de andere supermarkten in Australie! In de middag liepen we weer terug naar de haven en rond drie uur waren we weer aan boord. Ik had graag naar het Bongil Bongil park gewild maar ook dat is moeilijk te bereiken met openbaar vervoer. Terug aan boord belden wij mijn ouders in de veronderstelling dat het acht uur ‘s ochtends was FOUT! Het was zes uur ‘s ochtends en dus belden wij ze wakker SORRY! Een uurtje later zaten we toch gezellig met mijn ouders te skypen. Daarna werd het voor ons tijd voor het avondeten en het nieuws en mijn ouders gingen ontbijten.

10 november 2011
Het was een bewolkte warme benauwde dag. In de ochtend gingen we weer naar de kant om als eerst een wandeling te maken naar Mutton Bird eiland. Vroeger was dit een echt eiland nu is er een dijk naartoe gemaakt waar de jachthaven gelijk achter ligt. De naam zegt het al overal op het eiland zijn holen in de grond waar Mutton Birds en Shearwater Burrows hun nesten in hebben. Het zijn echte kleine nachtvogels. Aan het andere eind van het eilandje hadden we uitzicht over de oceaan en het geluk een walvis te zien zwemmen, helaas wel ver weg. Vervolgens liepen we een stuk over het strand naar het begin van Corffs Habour Creek. Omdat het hoogwater was moesten we even iets land inwaarts om over een brug de creek over te steken. Daar zagen we aan de andere kant van de brug een Pelikaan die zichzelf zat te wassen. Dus besloten we hier een boterham te eten. Daarna liepen we nog een stukje verder over het strand om vervolgens terug te wandelen. Op de terugweg was het laagwater zodat we door de creek liepen, die aardig hard stroomde. Rond half drie waren we weer terug aan boord en ging Paul onderuit met een boek. In de wind en met de voeten in het water ging het nog wel maar nu is het echt benauwd warm (30 graden)! Omdat we elke keer zoetwater meenemen uit de vissershaven kan ik al het nodige in de was doen. Zo heb ik vandaag de fleecedekens van de bank weer eens gewassen. Na een eigen gemaakt broodje shoarma werd het tijd voor het nieuws.

9 november 2011
Na het nieuws zijn we naar de kant gegaan om een mooie wandeling te maken. Eerst liepen we de “Corffs Creek” route. We wandelden tussen de bomen door langs het watertje met een mangrove oever. Terwijl we tussen de bomen liepen zagen en hoorden we verschillende mooi gekleurde vogels. Tijdens de wandeling kwamen we langs de Botanic tuin en daar liepen we in. Een mooie grote tuin waar we verschillende wandelingen maakten. We kwamen door een tropisch ‘regenwoud’, een droog regenwoud, een natuurwandeling door verschillende soorten eucalyptus bomen. We zagen prachtige bloemen in bloei, verschillende mooie vogels en een Eastern Bearded Dragon (soort hagedis). Helaas zagen we geen koala beer in de bomen.

Na lange tijd in de tuin te hebben rond gelopen zijn we verder gewandeld naar het centrum van het plaatsje. Bij het postkantoor kochten we een Telstra prepaid mobile broadband met 12 GB. Deze heeft in heel Australie een goede ontvangst en die 12 GB mogen we in een jaar opmaken. Het was alweer drie uur geworden eer we met de bus terug gingen naar de haven.

Terug aan boord hebben we de telefoon en de Broadband gelijk geactiveerd maar dit duurt nog 24 uur voor we het kunnen gebruiken GRRR! Voor het eten haalden we de windvaan weer weg want nu we langs de kust gaan varen is die niet meer nodig. Dan kunnen we ons Giebeltje weer achter de boot hangen. We aten heerlijke zelf gemarineerde spareribs met sla en daarna was het tijd voor de televisie, wat een luxe hxc3xa8!.

8 november 2011
CORFFS HARBOUR, OOSTKUST AUSTRALI (30 18.367 s 153 08.560 e)
Gisteren zijn we na 345 mijl aangekomen in Corff Harbour. De plaats is gebouwd rond 1860 en in 1892 werd er een pier gebouwd om het gekapte cederhout en andere houtsoorten met schepen te vervoeren. In 1880 begonnen ze met het verbouwen van bananen maar dit werd pas echt een goede inkomstenbron toen in 1918 de spoorlijn werd aangelegd en de bananen snel vervoerd konden worden.

Om zes uur waren we weer wakker en kwam de zon als een mooie rode vuurbal boven de horizon uit en het werd weer een mooie warme dag. Na wat kleine klusjes zijn we naar de kant gegaan. We zijn met de dinghy de haven in gevaren en hebben bij de aanloop steiger de boot achter gelaten, met toestemming van de havenmeester. Op naar de Customs om het formulier op te halen dat we zijn ingeklaard en gecheckt op quarantaine. De man heeft gisteren zorgvuldig in de boot gekeken of we geen mieren, houtworm etc aan boord hadden. Gelukkig was onze schelpendecoratie en het houtwerk geen probleem. We hadden ook verteld hoe we ongeveer wilden rondzeilen in Australie: via de oostkust naar het zuiden dan naar Tasmanie en daarna misschien een deel van de zuidkust van Australie. Nu kregen we vier postkaarten mee en iedere drie maanden moeten we de kaart op de post doen waar opstaat waar we dan zijn we kunnen een email sturen. Dat gaan we braaf doen!

Nu werd het tijd voor een wandeling want het centrum van Corffs Harbour lag vier kilometer van dat punt vandaan. Natuurlijk probeerden we te liften maar daar zijn de Australie niet zo happig op (hebben we later ook gehoord). Terwijl we liepen bleek er een klein winkelcentrum in de buurt te zijn waar we geld pinden en een broodje kochten. Daarna liepen we de heuvel op en kregen we een lift van een stel Duitse backpackers die hier tijdelijk werken (appels plukken). Ze zetten ons aan het begin van het centrum af.

Corffs Harbour heeft een gezellig modern winkelcentrum. In het postkantoor kochten we een prepaidkaart zodat we telefonisch weer bereikbaar zijn. WE HEBBEN WEER TELEFOON……NET NUMMER AUSTRALIE 61 ons MOBIELE NUMMER 0487385499…… Daarna liepen we verder door het centrum naar een grote boekenzaak en daar kochten we een vogelboek van Australie. Op naar het toeristen bureau. Hier wilden we weten hoe we met de bus naar het Dorrigo Nationale Park kunnen komen, niet dus!!!! Alleen met een georganiseerde tour of door een auto te huren GRRRR. Nu kregen we informatie over wandelingen hier in de buurt en ik nam zo veel mogelijk kaarten en informatiefolders mee over het zuidelijke deel van de oostkust (vanaf Corffs Harbour zuidwaarts) en alle nationale parken van de deelstaat Nieuw South Wales (waar we nu zijn).

Na alle folders in de tas te hebben gestopt zijn we naar de supermarkt gegaan om boodschappen te doen want we hebben natuurlijk wel weer verse groente, fruit, vlees en eieren nodig. Natuurlijk stonden de bananen wel op mijn lijst! Met de bus van drie uur reden we richting de Marina waar we het laatste stukje moesten lopen. Aan boord gekomen heb ik alles snel weggezet en toen zijn we naar de buren gevaren. en Australisch stel Geoff en Ellen die met hun boot uit Sydney komen. Ze vertelden ons over mooie plekken langs de oostkust en wij noteerden het meeste. We mochten hun pilot lenen en we hebben het boek gefotografeerd zodat we het nu dus digitaal hebben. Paul bracht later het boek terug terwijl ik de boodschappen opruimde. Tijd om televisie te kijken met een wijntje en een cola.

7 november 2011
Het was een bewolkte nacht met een maan die door de wolken heen scheen. We zeilden in de nacht halve wind en de golven bokten soms aardig tegen de romp. Af en toe kwam er zelfs een golf over de boot heen zetten. Toch was het een heerlijke zeilnacht. Het was een bewolkte dag maar desondanks was het toch nog vijfentwintig graden.

Rond negen uur zagen we de oostkust van Australie en rond een uur zeilden we de baai van Corff’s Harbour binnen. We hadden drie mijl voor we de baai binnen zeilden Customs opgeroepen op VHF 73. De man van Customs wachtte ons op de steiger op en toen begon al het papierwerk. De man van Customs doet hier ook gelijk immigrate en Quarantaine (voedsel). Net als in alle andere landen moesten we weer veel formulieren invullen. Na het invullen en het plaatsen van de stempels in de paspoorten kwam het op het eten aan. Quarantaine kost hier in Australixc3xab 248 euro! Daarnaast werden bij ons alleen twee wortelen, uien, popcorn, mayonaise, sesamzaad weggehaald. Vlees en eieren en zaden/pitten hadden we niet meer aan boord. Eigenlijk is het inklaren in Australie niet anders dan in Nieuw Zeeland behalve dat het hier veel geld kost. De klok werd weer een uur terug gezet waardoor we begonnen om iets over enen en ook klaar waren rond een uur(hihi).

We gingen voor anker in de baai en hier begon ik met de schoonmaak en deed Paul wat kleine klusjes buiten. Daarna gingen we douchen en rond vier uur zaten we te eten. Ik had keurig alles afgegeven maar ik was vergeten dat er in de pan nog een gehaktsaus zat OEPS! Nou voor ons toch een geluk, nu konden we toch nog lekkere borrito’s eten. Na het eten probeerden we of we televisie hadden en dat hebben we, meerdere kanalen zelfs! Wel moeten we wennen aan het Australische accent maar wellicht zullen we daar over een poosje geen problemen meer mee hebben.

GESCHIEDENIS AUSTRALIE

ABORIGINALS…

De kolonisatie van Australixc3xab begon ca 35.000 tot 60.000 jaar geleden. (Over de oorspronkelijke data is veel discussie) met de komst van de Aboriginals. Zij stammen oorspronkelijk uit zuidoost Azie en kwamen via Nieuw-Guinea naar Australie. Destijds waren deze twee landen door een reeks van eilanden met elkaar verbonden. Na de ijstijd verdween de eilanden boog onder de zeespiegel en was de toegang met Azie gesloten. De Aboriginals bestonden vermoedelijk uit meer dan zeshonderd stammen met tweehonderd verschillende talen. Ze leefden van de jacht, de visvangst, het houden van kleine dieren en het verzamelen van vruchten. Zij hadden een niet materiele cultuur die voortkwam uit enerzijds hun nomadische levensstijl en anderzijds uit hun levensbeschouwing dat de aarde goed was zoals ze was. Mythische voorvaderen hadden in de droomtijd de wereld met alle dieren en planten geschapen en regels opgesteld volgens welke men moest leven. Met de komst van de Europeanen kwam er een abrupt einde aan de harmonieuze levenswijze van de Aboriginals.

KOMST VAN DE EUROPEANEN…

Het was waarschijnlijk dat een Portugees die in de eerste helft van de 16e eeuw Australie als eerste Europeaan ontdekte. Daarna kwamen de Hollandse ontdekkingsreizigers in begin 1600. De Nederlands Oost-Indische Compagnie maakte expedities naar Terra Australis met Abel Tasman. In 1640 ontdekte Abel Tasman het eiland Tasmanixc3xab dat hij toen Diemer’s land noemde (200 jaar later veranderde de naam in Tasmanie). In 1768 zeilde James Cook naar Great Southland waar hij op 19 april 1770 de zuidoostkust van Australixc3xab ontdekte en hij noemde dit punt Point Hicks. Hij zeilde verder langs de kust noordwaarts en na negen dagen vond hij een goede beschutte ankerplek die hij Botany Bay noemde. Hij zeilde langs Great Barrriere Reef en ronde Cape York. Daar ging hij aan land en plantte daar de Union Jack. Hij hernoemde het continent New South Wales en claimde het Engels grondgebied in de naam van koning George!!!.

Cooks compagnon Joseph Bank stelde voor dat New South Wales wel een goede plek was als verbanningsoord voor Engelse gevangenen. Dat er al Aboriginals woonden deed er niet toe. In januari 1788 arriveerde de eerste groep van 750 gedetineerden en kinderen samen met 250 soldaten met hun vrouwen, onder leiding van kapitein Arthur Phillip in New South Wales. Arthur Phillip die de eerste Gouverneur werd vestigde zich met de soldaten en hun vrouwen in een dorpje die ze Lord Sydney noemden.

Voor de gedetineerde was het een harde en afschuwelijke tijd van hard werken en er was weinig hoop dat ze nog terug zouden keren naar Engeland. Sommige gedetineerde konden na lange tijd zichzelf vrij kopen en zich ergens anders settelen en voor zich zelf beginnen. Rond 1800 waren er nog maar twee kleine vestigingen: Sydney Cove en Nordfolk Island. Het grootste deel van Australixc3xab was nog steeds niet ontdekt. In de volgende veertig jaar trokken steeds meer mensen het land over om zich ook elders te vestigen. De plaatsen Hobart, Brisbane, Perth, Adelaide en Melbourne ontstonden.

ENGELSEN EN ABORIGINALS…

Toen de eerste Engelsen zich in Sydney Cove vestigden waren er ca 300.000 Aboriginals in Australie. Veel van de Aboriginals werden verdreven van hun land of gingen dood aan ziektes die de Europeanen meebrachten zoals pokken en tbc. Veel Aboriginals werden ook gemarteld, misbruikt en gedood door de Engelsen zonder dat zij hiervoor vervolgd werden.

In 1880 was er nog maar een relatief kleine groep Aboriginals in het binnenland die nog ongedeerd waren. Aan het van 1900 kwam er een wet die in heel Australixc3xab de Aboriginals beschermde, zij mochten hun eigen land bezitten en weer bewerken. Maar de Aboriginals Ordinance van 1918 stond toe dat de regering de kinderen bij hun Aboriginal moeders weg mocht halen als de vader vermoedelijk geen Aboriginal was geweest. Deze kinderen werden ondergebracht in pleeggezinnen en kindertehuizen. Dit heeft nog voortgeduurd tot ca 1960. Deze scheiding wordt vandaag de dag nog aangeduid met “gestolen generatie”. Na de tweede wereldoorlog liet de regering de Aboriginals toe in hun blanke leefgemeenschap en in 1967 kregen de Aboriginals de status als staatsburger.

ANDERE NATIONALITEITEN…

In 1850 werd er goud gevonden in voornamelijk de staat Victoria. En inderdaad werd in dat hetzelfde jaar heel veel goud gevonden (de grootste goud vondst in de geschiedenis). Dit werd groot nieuws over de hele wereld waardoor er goudzoekers overal vandaan naar Australie kwamen (Europeanen uit veel verschillende landen, Amerikanen en Chinezen). Na de goudtijd settelden velen zich in Australie als boer, winkelier of werknemer.

OP 1 JANUARI 1901 WERD AUSTRALIE ONAFHANKELIJK VAN ENGELAND.

De hoofdstad van Australixc3xab is Canberra. Toen Sydney en Melbourne rond 1900 namelijk niet konden beslissen welk van deze twee steden de hoofdstad zou worden werd besloten een derde stad te bouwen Canberra (dat in Aborigines taal ‘ontmoetingsplaats’ betekent)

GEOGRAFIE

Australie is het zesde grootste land van de wereld en bevat ca 5% van het hele wereld landschap. De afmetingen zijn 4000 km van oost naar west en 3200 km van noord naar zuid. De totale kustlijn is 36.735 km lang. Er zijn twee doorslaggevende factoren die de natuur in Australie hebben bepaald: de bodem/grond en het klimaat. Voor 90 miljoen jaren, beginnend in de tijd van de dinosaurussen, is Australixc3xab geologisch comateus. Het landschap is te vlak en te warm voor gletsjers en de aardkorst is te oud en te dik om door vulkanische activiteiten omhoog gedrukt te worden of om nieuw gebergte te creeren. De Kata Tjuta (de Olgas) en de Uluru die nu hoge rotsen of berg stompen zijn waren 350 miljoen jaar geleden net zo hoog als de Andes.

In de meeste gebieden van de wereld zijn er winter/zomer of natte en droge tijden met de daarbij behorende wisselingen in de natuur. Planten en dieren reageren op deze wisselingen. In Australie hebben ze niet van die echt grote wisselingen, alhoewel het er in sommige streken wel kan sneeuwen. Er zijn haast geen bomen die hun bladeren in de winter verliezen en ook geen Australische dieren die een winterslaap houden. Wat wel van invloed is op de geografie is het El Nino. Hierdoor kunnen rivieren het ene jaar behoorlijk uit hun oevers treden terwijl het jaar daarop dezelfde rivier maar een dun stroompje is. 2010/2011 was een El Nino jaar en terwijl wij in Nieuw Zeeland zagen we op de televisie de hevige overstromingen in Australie.

6 november 2011

Tot iets over middernacht moesten we motoren daarna kwam er iets meer wind en hesen we de zeilen weer. Met vol tuig zeilden we met een oostelijke wind langzaam verder. Het was weer een heldere nacht met veel sterren en 2/3 maan die over het water scheen. De AIS radar ging vannacht een keer af. Jawel een boot in de buurt! We houden nog steeds een hogere koers aan dan nodig is omdat we enerzijds straks noorden wind krijgen en anderzijds omdat er voor de kust een warme golfstroom loopt van noord naar zuid en die moeten we straks oversteken. Rond zes uur werd het weer licht en draaide de wind naar het noorden, die nam iets toe tot ca 12 knopen waardoor we de hele dag relaxed zeilden. De zon scheen weer volop zodat we veel binnen zaten te lezen, te kokenxc2xa0 of te slapen. Aan het eind van de dag trok de wind aan tot ca 20 knopen en zeilden we met de werkfok en drie reven in het grootzeil de nacht in. Nog steeds hadden we een snelheid van ca 7 a 8 knopen.

5 november 2011
Het was een heldere nacht met een halve maan die afgewisseld werd door squalls. In de meeste squalls zat meer wind en regen waardoor we de fok al vorens de squall ons bereikte inrolden. In de nacht bleek ook dat we nog steeds een knoop stroom tegen hebben. Desondanks was het een zeer relaxte nacht waarin we geen enkele boot hebben gezien. We mogen weer niet te snel zeilen want als we in het weekend aankomen moeten we (extra) betalen voor het inklaren. Het was weer een zonnige warme dag met geen wolkje aan de lucht. We zeilden naar de kern van het hoge luchtdruk gebied. De wind nam steeds iets af en toen we rond het middag uur een barometer stand van 1021 hadden wisten we dat die daarna ging dalen, en dat gebeurde ook. Rond vier uur hadden we nog maar iets van vijf kopen wind en een swell van ca twee meter. De zeilen begonnen te klapperen omdat er geen continue druk in bleef en aangezien dit slecht is voor onze zeilen haalden we ze weg en starten we de motor. Zo motorden we de nacht in, wachtend op de noorden wind!

4 november 2011
We sliepen vannacht als een roos maar waren vanochtend wel weer vroeg wakker door het geschommel. Het was weer hoogwater en de swell kwam weer over het rif zetten. In bed lazen we nog wat folders over het vulkanische eiland Lord Howe eiland en lazen we dat er hier een warme golfstroom langs komt en dat dat het zuidelijkste rif is van de wereld. Vandaar dat nog voor de zon volop scheen het al zeer warm was, het water is al twintig graden! Ook zagen we dat we de hele weg van Nieuw Zeeland naar Lord Howe een lichte stroom tegen hebben gehad. Dit verklaard de rare golfslag die we soms hadden.

Om acht uur scheen de zon alweer volop en voeren we met ons Giebeltje door de turquoise blauwe lagoon naar de steiger. Daar begonnen we aan een lange wandeling. Eerst door een Kenia Palm bos. Hier staan de palmen die ze exporteren naar Europa en Amerika. Daarna liepen we langs de Old settlement Beach en zagen we het monument waar de eerste settlement heeft gestaan. Daar is niets meer van terug te vinden, behalve dan het monument. Vanaf hier liepen we het Blackbutt forest in en liepen we over een mooi aangelegd wandelpad omhoog de heuvel op. Een mooie wandeling waar we veel mooie vogels hoorden en zagen o.a de Golden Whistler, Buff Bander, Magpie Lark, Emerald ground dove. Aan de top van de heuvel kwamen we aan bij Kim’s Lookout waar we een prachtig uitzicht hadden over de lagoon met daarachter de twee bergen Mount Lidgbird (777 meter) en Mount Gower 875 meter). We wandelden verder over de kam langs de noord kust waar we mooie bloemen zagen bloeien. Hier hadden we verschillende malen prachtige uitzichten, aan de ene kant het eiland met de lagoon en de aan de andere kant de steile afgrond vanaf de kliffen. Onder ons zagen we vele Sooty terns en Red tailed tropic birds vliegen die nun nesten op de wanden van de kliffen hebben.

Aangekomen op de noord oostpunt van het eiland hadden we uitzicht over de Sugarloaf passage met aan de andere kant de Admiralty eilanden groep. Hier zijn we gisteren dooreen gezeild en langs deze kliffen waar we nu vanaf keken. Nu begonnen we aan de afdaling over een rotsachtig wandelpad. Het was een prachtige wandeling geweest!

Terug bij het dorpje zijn we nog even naar Ned’s Beach gewandeld. Dit strand ligt aan de westkant van het eiland waar we een grote groep vissen vlak voor het strand zagen zwemmen. We spraken wat mensen die uit Sydney kwamen en die mee hadden gedaan met de zeilrace van Sydney naar Lord Howe. Wie weet zien we ze nog in Sydney? Voor we aan boord gingen douchten we nog lekker lang aan de kant. Terug aan boord werd de dinghy opgeruimd en maakten we ons klaar voor vertrek. Om vijf uur voeren we door het rif naar buiten, op naar Corff Harbour ca 312 mijl te gaan. We zeilden met ca 10 knopen zuiden wind de nacht in.

3 november 2011
AUSTRALIE, LORD HOWE EILAND IN DE LAGOON(31 31.429 s 159 03.020 e)
Het waren een paar onrustige slaapuurtjes zo in de swell. We waren om half zes wakker maar aangezien het nog donker was zijn we weer gaan slapen. Daarna werden we om zeven uur wakker en zagen toen een prachtige omgeving! Voor ons torende een hoge steile berg en daaromheen een heuvelachtig groen landschap met een rotsachtige kust. Aan het eind van Boat Harbour is een klein zandstrandje en de uitgang wordt deels versperd door een grote rots. Tussen de groene vegetatie herkende ik de palmen en de Thea trees.

Om negen uur haalden we ons anker op en zeilden we eerst met ruime wind langs de oostkust van het eiland. Rotsachtige kusten werden afgewisseld door mooie zandstranden en verderop zagen we de steile rots Ball Pyramid. Gelukkig zijn we gisteren gestopt zodat we het vandaag met daglicht allemaal goed konden zien. Toen we langs de noordpunt van het eiland zeilden, kwamen we langs de steile kliffen. We vroegen ons af of we het met iets anders konden vergelijken en het eiland Robinson Crusoe komt dan aardig in de buurt.

Toen we aan de westkant van het eiland kwamen moesten we door een rif naar een ondiepe lagoon waar we net na de ingang konden liggen. We riepen op naar Radio Lord Howe op kanaal 12 en even later mochten we tussen het rif door varen naar een mooring want ankeren mag je hier niet omdat het een World Heritage gebied (bijzonder natuurgebied) is.

De zon scheen weer volop en de lagoon zag er mooi uit met zijn turquoisexc2xa0 blauwe kleur en zijn koraal. We namen een lunch in de kuip en daarna werd ons Giebeltje opgeblazen en gingen we naar de kant. WAUW wat een palmbomen het lijkt wel of we weer terug zijn in de tropen! We wandelden over een geasfalteerde weg naar een klein plaatsje waar we ons moesten melden bij het politiebureau. Hier ontmoetten we Adrew (politieman) die we al enkele malen hebben gemaild. Hij kopieerde onze paspoorten en het Custom papier van Nieuw Zeeland en faxte dit door naar Corff Harbour waar we later echt moeten inklaren. We kunnen ons hier alleen tijdelijk inklaren dat houdt in dat we de gele vlag moeten laten hangen en dat er niemand aan boord mag komen, buiten ons zelf. Ook mogen we geen eten mee naar de kant nemen.

Daarna gingen we naar het toeristenbureau wat ook tegelijk een museum is. We lieten ons informeren welke mooie wandelingen te maken zijn over het eiland. Als laatste moesten we naar het Administratie bureau van het eiland om te betalen en daar schrokken we! Naast de huur van de mooring die ca 30 euro per dag is moesten we ook nog eens ca 50 euro per dag betalen voor twee personen en een eenmalige administratiekosten van ca 20 euro. In een dag 100 euro! We besloten een dag te blijven en morgen na het wandelen in de namiddag weg te gaan. Er is namelijk toch een goed window om verder te gaan. We liepen verder over het eiland en zagen veel vogelsxc2xa0 een aantal kenden we al en een aantal was nieuw.

Na de wandeling hebben we gedoucht in de douches aan de kant en daarna gingen we weer terug aan boord. Nu het hoogwater is schommelen we aardig op de swell die over het rif komt. Ik maakte het avondeten en we zette onze horloges een uur terug, Australische tijd! Tijd om vroeg naar bed te gaan!

2 november 2011
AUSTRALIE, LORD HOWE EILAND BOAT HARBOUR (31 33.381 s 159 05.943 e)
Vlak voor we de nacht in gingen deden we nog een derde rif in het grootzeil zodat we minder hard van de golven af denderden. We zeilden nog steeds aan de wind in ca 30 knopen wind. Ik lag het eerste deel van de nacht op de bank met de afstand bediening van de stuurautomaat in mijn hand. Soms leken we wel een onderzeexc3xabr en hadden we golven over de boot! Om het half uur keek ik door de raampjes naar buiten of ik andere boten zag want naar buiten gaan was er even niet meer bij!

Rond drie uur loste Paul mij af maar was de wind al langzaam aan het afnemen en steeg de barometer ook langzaam. Om vijf uur haalden we het derde rifxc2xa0 eruit om snelheid te houden. We zeilen van de depressie vandaan en komen langzaam in ons derde hoge luchtdrukgebied van deze trip terecht. Het werd gisteravond rond negen uur pas donker en vanochtend werd het ook iets later licht. We moeten de klok bij aankomst weer aanpassen. Om zeven uur was de wind nog meer afgenomen naar ca 10 knopen wind, scheen de zon weer volop en was de Tasmanzee weer een stuk rustiger. We haalden de reven uit het grootzeil en de werkfok werd weer vervangen door de rolfok. De wind was inmiddels gedraaid van het zuidwesten naar het westen en dus zeilden we met vol tuig over bakboord bijna richting doel! Ik was druk bezig met het schoonmaken van de boot en lekkere dingen aan het klaarmaken zoals appel scones (soort appelgebak) en aten we gerookte kip met eigengemaakte appelmoes. Paul haalde onze oude versleten Nederlandse vlag na een jaar weg en verving deze voor een nieuwe. Ook de gastenvlag en de quarantaine vlag werden opgehangen.

Om zeven uur doemde de twee bergtoppen van Lord Howe boven de horizon uit moesten we nog ca 31 mijl. De wind trok weer aan waardoor we twee reven in het grootzeil zetten. Even later zagen we de zwarte lucht naar ons toekomen en werd het bewolkt met regen en onweer. De wind draaide nu langzaam van west naar zuid. We riepen over de marifoon radio Lord Howe op meer kregen geen gehoor.

Omdat het zo regende en we in buien ca 30 knopen wind hadden met

onweer besloten we voor anker te gaan in de baai Boat Harbour. Terwijl we langs de kust motorden zat ik binnen achter de radar en Paul buiten met de gps/kaart. Het was zo donker dat ik het best een spannende aanloop vond. Rond drie uur en 926 mijl te hebben gevaren lag ons anker erin en gingen we naar bed, morgen maar kijken hoe de omgeving eruit ziet.

HISTORIE LORD HOWE

Lord Howe eiland werd in 1788 ontdekt toen luitenant Henry Lidgbird ball aanvoerder van het schip Supply het eiland zag. Hij observeerde Ball’s Pyramid en ging aan land bij Lord Howe eiland en claimde het Engels grond gebied. Hij noemde de berg en de rots naar zich zelf maar het eiland noemde hij naar Richard Howe die first Lord of the admiralty was.

Tussen 1789 en 1791 begon de walvissen industrie in de Pacific met o.a Amerikaanse en Engelse walvis schepen. Lord Howe regio was bekent al “middle ground” waar veel Sperm en Southern walvissen waren. Lord Howe werd een proviand plaats voor de walvis schepen en al snel was er ook een walvis station.

In 1834 kwamen de eerste vaste bewoners en werd er een dorpje gebouwd. Men leefde van het walvisstation maar verbouwde ook zelf groente en fruit.

Toen de walvis industrie stopte gingen de bewoners van Lord Howe hun Kentia palmen als potplant exporteren naar Europa en Noord Amerika. Nu exporteert men de Kenia palm nog steeds maar is de hoofdbron de toeristen industrie.

Lord Howe eiland is 14,6 vierkante kilometer en het hoogste punt ligt op 866 meter. De Archipel waartoe het behoort werd in 1982 op de wereld erfgoed lijst geplaatst vanwege haar zeldzame collectie planten, vogels, zeeleven en haar uitzonderlijke natuurlijke schoonheid. We gaan het zien!

1 november 2011
In de avond zagen we een donkere lucht aankomen waar hevige regen in zat (het warmte/koufront). Dat was de voorbode dat de wind zou gaan draaien naar het zuidwesten. We kregen inderdaad een hevige regenbui over ons heen en al snel was de wind gedraaid en toegenomen naar het zuidwesten met ca 25 knopen.

De golfslag was kort want de richting moest ook nog veranderen waardoor we nu golven uit het noorden en het zuiden hadden. Paul heeft de hele nacht op de bank geslapen met de afstandbediening van de stuurautomaat in zijn hand. Zo kon hij gemakkelijk de koers bijsturen. De boot zeilde mooi op de automaat die op wind stond. Helaas gingen we soms wat te hard zodat we van de golven afklapten BANG!!!!

In de ochtend bleek op de weerfax dat het lage luchtdruk gebied zich had uitgebreid op de Tasmanzee. Hij gaat nog wel onder ons door richting Nieuw Zeeland maar we zitten er toch net iets noordelijk in. De rest van de dag hebben we lopen hakken tegen 25 knopen wind in met uitschieters naar dertig in de buien. De hele dag deden we niets anders dan wachtjes lopen, liggen, slapen eten en als het echt nodig was naar de wc gaan want alles wat we doen kost nu veel moeite! Zo gaan we ook deze nacht weer in…..

31 oktober 2011
Na een kleine regenbui kregen we toch weer een heldere nacht met in het begin een kleine maan. De wind draaide weer iets zodat we de fok weer uitboomde en we voor de wind lekker verder zeilden. In de ochtend ging de boom er weer uit, de wind zakte iets tot ca 10 knopen en het werd een zonnige warme dag. Overdag volgden we de weerkaarten nauwlettend want we komen aan het eind van het hoog waar we in zitten en het begin van een laag. De fax van vier uur ‘s middags toonde aan dat er een klein laag tussen het hoog waar we nu in zitten en het volgende hoge luchtdruk gebied zit. We draaiden een weerkaart en daaruit bleek dat er nogal wat wind in het laag zou zitten en dus sloegen we onze werkfok aan en rolden we de gewone fok op. Even later hadden we 20 knopen uit het noorden met een hobbelige zee van korte golven en zo zeilden we de nacht in.

30 oktober 2011
In het begin van de nacht hadden we een heldere sterrenhemel met een kleine opkomende maan. Helaas was de maan ook snel weer weg maar de sterren bleven. Rond middernacht ging het AIS (soort radar) alarm twee keer achter elkaar af en passeerden we na elkaar twee grote tankers. De ene tanker ging 14 knopen en de andere had een snelheid van 20 knopen.

In de ochtend kwam de zon weer op en hadden we weer een stralende dag. We boomden de fok uit aan de ene kan en het grootzeil met twee reven aan de andere kant. De wind nam toe tot ca twintig knopen en zo zeilden we de hele dag heerlijk door.

Ik ben begonnen in het boek “Tegenvoeters, een reis door Australixc3xab” geschreven door Bill Bryson. Nu ik dit lees durf ik straks niet meer te zwemmen door de haaien, de giftige vissen, zeeslangen en kwallen. Daarnaast durf ik niet meer te wandelen in de bossen en parken omdat daar zeer giftige spinnen, slangen en andere gedierte zijn en op het strand kunnen zich onder het zand ook weer zeer giftige slangen bevinden en de schelpen mag je niet oppakken want ook daar kunnen zeer giftige diertjes in zitten (schelpen verzamelen zit er dus ook niet in). Wat gaan we dan eigenlijk doen in Australie?! Hihi.

Paul leest bijna de hele dag watersport bladen die we mee hebben genomen uit Nieuw Zeeland. Toen ik kleine stukjes voorlas uit mijn boek zei hij grijnzend, echt een boek voor jouw. Rond acht uur hadden de mannen (Bart, Warren, Paul en Paul) weer het netje; iedereen is onderweg een naar het noorden, een naar Nieuw Zeeland en twee naar Australixc3xab! Daarna sprak Paul nog even met Richard (uit Nieuw Zeeland). Om tien uur draaide de wind en kwam de wind uit het noorden zodat alle zeilen naar een kant gingen. Zo gaan we onze vierde nacht in.

29 oktober 2011
Het was een rustige nacht van 10 a 15 knopen uit het noordoosten en we zeilden goed over de hoge swell heen. We hadden weer een heldere sterrenhemel zonder maan. In de nacht haalden we onze emails op en hadden we antwoord van de politie in Lord Howe. Hij had de email doorgestuurd naar de Customs van Australia en het was geen enkel probleem dat we eerder aankwamen want we hebben een geldig visum alleen niet op de goede data, maar dat is moeilijk als zeiler! We moeten ons alleen wel melden 94 uur voor aankomst bij de Customs. Dus antwoorden we gelijk naar Customs en de politie op Lord Howe dat we verwachten 3 november aan te komen bij Lord Howe.

Vroeg in de ochtend zeilden we door een stationair front en het werd even bewolkt met regen, daarna werd het weer een prachtige zonnige dag en zeilden met ca tien knopen wind uit het noordoosten het tweede hoge luchtdruk gebied binnen. Het wordt steeds warmer, ook ‘s nachts. In de ochtend zitten we veel binnen want dan hebben we de zon in de kuip maar rond het middaguur draait die door en kunnen we in de schaduw van de buiskap buiten zitten. We zagen enkele stormvogels vliegen. Om acht uur hadden we weer het netje met Steve (Nereid) Bart, Paul (Nije Faam), Warren (Night Fly) en Richard. We gaan de vierde nacht in.

28 oktober 2011

Toen we gisterenavond acht tot tien knopen wind uit het noordoosten kregen zeilden we rustig de Noordkaap om en kregen daar een hogere swell van ca drie meter. Gelukkig hadden we twee reven in het grootzeil want door de swell en de weinige wind gingen we aardig heen en weer waardoor het grootzeil soms klapperde. We veranderden koers en gingen iets hoger zeilen zodat we wind in de zeilen hielden en we rustig buiten onze wacht konden slapen.

Het was een bewolkte nacht waardoor we hier en daar een ster konden zien. In de ochtend zagen we een paar dolfijnen komen aan zwemmen maar die bleven niet lang omdat we zeer langzaam gingen. Het werd weer een mooie zonnige dag met nog steeds een hoge swell uit het zuid, dit omdat er een zware depressie onder ons langs is gegaan (ter hoogte van het zuid eiland). Overdag zagen we Albatrossen en stormvogels vliegen en lazen we weer een boek. We schreven een mail naar de politie in Lord Howe of we toch welkom zijn ondanks ons visum dat later ingaat, wordt vervolgd. We gaan de derde nacht in….

27 oktober 2011
Rond acht uur werd het donker en in de nacht hadden we een heldere hemel met veel sterren maar zonder maan. De wind draaide naar het noordwesten waardoor we vol tuig aan de wind (ca 7 knopen) richting de Surville kliffen zeilden. Tijdens onze wachten zagen we enkele andere boten. Rond vijf uur werd het weer wat lichter en een uur later kwam de zon op. Het werd weer een mooie warme dag. De wind nam langzaam af en draaide zodat we van aan de wind naar halve wind naar ruime wind gingen. We lazen een boek en als lunch hadden we shoarma met guacamole en sla.

In de namiddag hadden we maar weinig mijlen afgelegd en lagen we aan de top van het Noord eiland en hield de wind het voor gezien. Er stond een swell vanaf het westen en met geen wind in de zeilen begonnen de zeilen te klapperen waardoor we deze weg haalden en ons rustig met de stroom mee lieten glijden. Paul probeerde om zes uur even of we televisie hadden en zowaar hadden we signaal zodat we het nieuws toch nog konden zien, dit zal wel de laatste keer zijn. Rond half negen net voor het donker werd hesen we het grootzeil met twee reven erin tegen het klapperen. Even later kregen we een licht bries en zeilden/dobberden we rustig verder de nacht in.

26 oktober 2011
Zoals het er nu uitziet hebben we een prachtig window om naar Lord Howe (Australixc3xab) te zeilen, een groot hoog luchtdrukgebied ligt boven ons en een ander groot hoog luchtdrukgebied ligt boven Australixc3xab, een window met wellicht weinig wind, net wat we nodig hebben.

Om tien uur waren we in het kantoor van Customs/Immigratie om ons uit te klaren. Ik had alle papieren aan boord al ingevuld zodat we in tien minuten klaar waren. Als extra moest ik nog een formulier tekenen dat we direct naar Lord Howe Eiland zeilen en onderweg nergens meer stoppen. Terug aan boord ging het anker op en dobberden met het tij mee naar buiten. In de zon met een lichte bries, echt korte broeken weer. Terwijl we naar buiten dobberden was Paul bezig ons anker aan de nieuwe anker ketting te bevestigen. We aten de lunch in de kuip en daarna maakte Paul de snelheidsmeter schoon zodat we konden zien hoe hard we gingen. Deze was vast gaan zitten door het lange stilliggen bij Opua. Het was inmiddels drie uur geworden en al die tijd zeilden we alleen op fok.

Nu we bij de uitgang van Bay of Islands kwamen, zagen we dat we ca 10 knopen uit het noorden hadden en hesen we het grootzeil. We kruisten de Bay of Island uit en langs de kust omhoog richting Cape Reigner. Iets over achten werd het donkeren en had Paul het SSB-netje met de mannen. Vanavond waren Steve en Richard er. Ik ging naar bed mijn eerste wacht begint om elf uur!

Ik heb iets doms gedaan waardoor we nu twintig dagen over ca 800 mijl moeten doen. Toen ik op internet onze visums voor Australixc3xab aan het invullen was dacht ik dat we tot 26 november in Nieuw Zeeland mochten blijven en gaf als ingang data voor onze visums voor Australixc3xab 14 november op. Een paar dagen geleden kreeg ik een herinnering email van de immigratie Nieuw Zeeland dat we 26 oktober Nieuw Zeeland moeten verlaten, dan zijn we hier alweer een jaar! OEPS FOUTJE!