Beste Mensen,

Na bijna een maand uit de lucht te zijn geweest als gevolg van aanpassing van de software bij de provider heb ik eindelijk weer de mogelijkheid om bij onze weblog te komen!

Door de nieuwe software is het niet meer mogelijk om de oude opzet geheel terug te krijgen. De weblog krijgt een heel ander uiterlijk. Met de huidige (deels nieuwe) mogelijkheden probeer ik zo veel mogelijk alles weer terug te krijgen in deze nieuwe lay-out. Het zal nog wat tijd vergen om het geheel weer in orde te krijgen.

Prioriteit zal zijn om eerst de berichten van de afgelopen maand er op te krijgen en verder de (bijna) dagelijkse updates te verwerken.

Hopelijk zal alles weer snel weer in orde zijn zodat we – zoals we gewend waren -weer dagelijks – de Giebateau kunnen volgen!

Rob

Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

22 februari 2012
HERITAGE LANDING OP DE GORDON RIVIER AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 26.489 s  145 36.737 e)

Na ons ontbijt zijn we naar Sarah eiland geroeid om een kijkje te nemen in de voormalige gevangenis. We hadden het eiland voor ons zelf want de cruise boten met toeristen komen pas rond half tien en toen waren wij alweer weg. We liepen rond over het eiland met een brochure die uitlegde wat er allemaal in die tijd is geweest. Sarah was van 1822 tot 1833 een gevangenis voor zware criminelen (zwaarste criminelen van Australië). We zagen de restanten van verschillende dikke muren wat eens een huis van gevangenbewaarders is geweest, een bakkerij, de cellen zonder daglicht en waar de gevangenen na hun dag hard werken sliepen. Ze lagen met z’n tachtigen in twee huisjes waardoor ze zo op elkaar lagen dat ze zich niet eens konden omdraaien of op hun rug konden liggen. De werkzaamheden bestonden voornamelijk uit houthakken, boten bouwen, spijkers maken of van kangarooleer schoenen maken. Hoe gewelddadiger je was in het kamp des te zwaarder werk je kreeg toegewezen. Het zwaarste werk was bomen hakken aan de oever van de Gordon Rivier.

Net voor het cruise schip aankwam waren we terug aan boord en zeilden we rustig verder naar de Gordon Rivier het FRANKLIN-LOWER GORDON RIVERS NATIONAAL PARK IN. Dit park had bijna niet meer bestaan als er geen campagne was gevoerd tegen het bouwen van twee dammen en waterkrachtcentrales aan het begin van de Franklin- en Gordon rivier. Gelukkig deed de rechter in 1983 uitspraak dat de krachtcentrale niet ten goede kwam voor de mensen en voor Tasmanië en daardoor mocht de bouw niet door gaan. Nu is het een Nationaal dat op de lijst van World Heritage staat. Het park bestaat uit een koud regenwoud (cool temperate rain forest).

Vandaag zeilden wij dus rustig deze rivier op. We zeilden voor de wind de ingang van de vaargeul van de Gorden Rivier in die met bakens aangegeven is omdat de zeiler tussen twee banken door moet. Even later stopte deze bebakening en konden we bijna overal zeilen al wordt wel aangeraden de buiten bochten aan te houden, wat we natuurlijk keurig deden. De oevers zijn vaak begroeid met moerasgras of een soort riet met daarachter lage (jonge) bomen en struiken. Heuvel opwaarts worden de bomen hoger maar zijn ze nog steeds niet oud. Wat ons niets verbaast als je weet dat ze hier jaren hout hebben gehakt (niet alleen de gevangenen). Na een paar bochten zeilden we door het bos dat nu beide zijden van de rivier gelijk omhoog liep. Na vier mijl langzaam over de rivier te hebben gezeild kwamen we aan bij een steiger waar we aanmeerden. Dit is de plek waar de toeristenboten naar toe gaan en waar de toeristen een wandeling kunnen maken door dit Heritage regenwoud. Het was inmiddels half vier geworden en tijd om te genieten van de stilte in de kuip. Ja, inderdaad stilte want het enige dat we hoorden was soms het ruisen van de wind door de bomen en enkele vogels. Tijdens hetzeilen zagen we vandaag enkele zwarte zwanen en zwarte aalscholvers. Andere vogels hoorden we wel maar zagen we niet.

HISTORIE TASMANIE….
Het was Abel Tasman die in 1643 het land ontdekte en het vervolgens Van Diemen’s land noemde. In 1856 werd deze naam veranderd in Tasmanië naar de ontdekker Abel Tasman. Al veel eerder dan de Europeanen voet aan land hebben gezet op Diemen’s land woonden er ca 5000 à 10.000 Aboriginal’s. De Europeanen hebben de meeste Aboriginal’s verjaagd of vermoord maar desondanks hebben die hun cultuur vast weten te houden.

21 februari 2012
SARAH EILAND IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 23.369 s  145 27.136 e)

In de ochtend was er geen wind zodat we het na het ontbijt nieuws keken en koffie dronken in de kuip. Rond elf uur kwam er een  briesje en motorden we eerst tussen de ondieptes Betsts Baai uit. Daarna zeilden/dobberden we rustig door Macquarie Harbour verder zuidwaarts. De zon scheen achter de wolken en zo nu en dan liet hij zich even zien. Onderweg zagen we verschillende zalmkwekerijen waar ze druk aan het werk waren met de vissen eten te geven. Ze spoten een grote waterstraal met voer erin over de grote zalm fuiken.

Rond lunchtijd maakte Paul de barbecue aan en roosterden we tijdens het zeilen/dobberen een lekker stukje vlees met daarbij een salade. In de middag zagen we Stormbreaker in de verte langs varen en toen wij rond vijf uur bij Sarah eiland aankwamen verliet hij net zijn mooring. We riepen hem op om er zeker van te zijn dat hij de mooring niet meer nodig had. Geen probleem we konden zijn mooring voor een week gebruiken. 

20 februari 2012
Na het ontbijt en het nieuws te hebben gezien op de televisie zijn we naar de kant gegaan om een mooie wandeling te maken. Dit keer volgden we hetzelfde pad de heuvel op en verder de heuvel over. We hadden gisteren al gezien dat het landschap breder was tussen Macquarie Harbour en de oceaan dan we verwachtten. Vandaag werd dit maar weer bevestigd want na twee uur lopen over heuvelruggen met lage theestruiken en Tussac gras en door kleine dalen met hogere theestruiken, dennenbomen en andere vegetatie kwamen we aan bij een waterpoel van regenwater. Hier werd de vegetatie hoger en dichter begroeid waardoor we het pad bijster werden. De vegetatie was zo dicht begroeid dat we er amper door konden en dat we niet konden zien waar we liepen. In verband met slangen is dat niet zo handig!

Na veel zoeken vonden we het pad nog steeds niet en zijn we via hetzelfde pad terug gewandeld. De zon was inmiddels door gekomen al was het nog steeds bewolkt met een koude wind uit het zuiden. We zagen weinig dierenleven maar dat zal ook wel komen omdat ik aardig hard stampte om de slangen weg te jagen, waarmee ik natuurlijk ook de ander dieren wegjaagde. Wel zag Paul in de verte een glimp van kangaroes. Op de terugweg kwamen we een man tegen die aan de oceaan kreeften ging vissen. Hij had zijn tent en alles bij zich en bleef de nacht op het strand. We vertelden dat we het pad niet meer konden vinden en dat bevestigde hij “als je niet weet hoe het pad loopt kun je het inderdaad niet vinden, als je het wel weet is het soms al moeilijk”. Het bleek dat hij hier al jaren komt om aan de oceaankant te vissen op kreeften. We vroegen of hij de kreeften ook verkocht maar het is alleen voor zichzelf en de familie. O, ja voor een kreeft moet je al snel 65 dollar (55 euro) betalen maar daar doet hij het niet voor.

n Strahan hadden we al gehoord dat alle kreeften en zalmen van de zalmkwekerijen naar China gaan en dat de visafslag in Strahan gesloten is vanwege de hoge prijzen die de Chinezen voor vis betalen. Ze betalen voor de Kreeften ca 55 euro en voor een zalm ca 83 euro. Dit willen de Australiërs niet betalen. Wie weet zien we de wandelaar morgen nog, hij was welkom aan boord! Terug aan boord aten we een late lunch in de kuip en daarna gingen we onderuit met een boek.

 

19 februari 2012
Nadat we met Natalie hadden geskypt zijn we naar de kant gegaan voor een wandeling. Al snel vonden we een barbecue plek aan de kant, maar het wandelpad naar boven was even lastig te vinden omdat het door een hoog struikgewas ging. Na eenmaal het pad gevonden te hebben en door het struikgewas (teatrees) heen gebaand te zijn liepen we verder de heuvel op over een smal wandelpad tussen het Tussac gras en de lage theestruiken. Boven op de heuvel aangekomen hadden we een mooi uitzicht over een deel van Macquarie Harbour al was het bewolkt.

We dachten een kortere route te nemen naar een hoger gelegen heuvel en gingen van het pad af door het Tussac gras en de struiken. Ik was hier niet echt blij mee aangezien hier vele tijgerslangen zijn GRRRR! Hoe verder we liepen hoe hoger de struiken en het gras werd tot wel knie hoogte. Eenmaal iets meer boven zagen we een glimp van de oceaan en toen bleek het gebied breder dan we hadden verwacht. Omdat het begon te regenen en er ook onweer voorspeld was gingen we terug naar het pad en naar de boot. We gaan de wandeling totaal naar de oceaan nog wel een keer doen maar dan houden we het pad wel aan! Terug aan boord begon het harder te regenen en dat heeft het de hele dag gedaan. Wij aten binnen en lazen een boek en keken een film.

18 februari 2012
BETSYS BAY IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE ( 42 16.937 s  145 15.234 e)

Na ons ontbijt gingen we naar de kant waar we eerst wat boodschappen deden en daarna naar de houtzagerij liepen. Hier zagen we door middel van een oude film hoe ze vroeger de bomen omhakten, ze de bomen met takels en mankrachten naar de rivier sleepten om ze vervolgens daar aan elkaar te binden en ze via de rivier lieten afzakken naar Strahan. We liepen door de houtzagerij waar ze grote planken hout hadden liggen maar ook en bord met daarop alle voorbeelden van de  houtsoorten die ze gebruiken in Tasmanie; Huon Pine, Celery Top Pine, King Billy Pine, Leatherwood, Blackheart Sassafras, Myrtle Beech, Blackwood, Tasmanian Oak (foto van boven naar beneden). Naast de houtzagerij was er een gallery waar mooie spullen lagen die van deze houtsoorten gemaakt waren, echte mooie dingen!

Rond elf uur waren we aan boord en kwam er net een zeebries opzetten zodat we ons anker ophaalden en we verder Macquarie Harbour door kruisten. Met een zonnetje in de kuip genoten we van de uitzichten rondom ons heen. Mooie groene bosachtige heuvels met daarachter de hoge kale bergen. We zeilden langs een zalmkwekerij Betsts Bay in waarna we vlak langs de kant motorden om aan het einde van de baai ons anker er weer in te gooien. Vanaf deze baai kunnen we morgen naar de oceaan kant wandelen.

 

17 februari 2012
RISBY COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 09.402 s  145 19.774 e)

Vroeg in de ochtend was het nog bewolkt en het regende ook nog een beetje en daarom skypten we een tijdje en later keken we het nieuws op de televisie. Rond half tien klaarde het op en motorden we naar het plaatsje Strahan waar ons anker er in Risby Cove in ging. Even later motorden we met onze dinghy naar de steiger van het plaatsje waar we het vast maakten. Allereerst liepen we naar het toeristenbureau waar we Karen ontmoetten, een zeer aardige medewerkster. We wilden graag informatie over het gebied langs Macquarie Harbour maar daar kon ze ons niet erg mee helpen. Ze vertelde dat er een mooie wandeling was naar de Hogarth waterval. Daarna liepen we naar het kantoor van West Coast Yacht Charters waar we naar Traver vroegen. We hadden van Wayne gehoord dat hij veel informatie had over Macquarie Harbour en de Gorden rivier. Helaas was hij er niet maar rond twaalf uur zou hij terug zijn.

 We wandelden door het leuke oude plaatsje waar vroeger veel kopermijnwerkers en houthakkers woonden. Nu bestaat de werkgelegenheid voornamelijk uit toerisme en visserij. We wandelden de heuvel op waar een supermarkt, drogist en benzinestation zijn. Alles is hier wel wat duurder zodat we alleen het hoognodige kochten. Terug bij de steiger kwam Traver net aanrijden en spraken we met hem af om twee uur bij hem aan boord van zijn jacht “Stormbreaker”. Ondertussen was de zon gaan schijnen en was het een mooie dag geworden zodat we langs het water naar het People Park liepen waar de wandeling naar de Hogath waterval begint. Het werd een mooie wandeling langs een beekje door een regenwoud dat o.a bestaat uit verschillende varenbomen, Huon Pine (soort denneboom), Blackwood,  King Billy, Myrtle en Sassafras. Deze laatste houtsoorten zijn uniek in Tasmanie. We hoorden diverse vogels, meer dan we zagen.

Na ca twintig minuten wandelen over een mooi aangelegd pad kwamen we aan bij een kleine waterval, maar met de zon erop schijnend was het toch een beetje bijzonder. Het is een wandeling die veel gelopen wordt door toeristen en dus kwamen we verschillende wandelaars tegen. Terug bij Strahan was het tijd om naar Stormbreaker te gaan waar we Traver weer ontmoetten. Hij had geplastificeerde kaarten van het gebied die we mochten lenen zolang we hier waren en verder vertelde hij waar we konden ankeren, wandelen en waar er leuke plekjes op de rivier zijn. Ook spraken we natuurlijk over het zeilen en het bleek dat hij in de zomer hier chartert maar dat hij in de winter naar het noorden gaat en daar rondzeilt/chartert.

 Nadat we afscheid genomen hadden wandelden we nog even naar het toeristen bureau om met Karen te spreken. Zij had nu meer tijd en vertelde over wat ze samen met haar man Geoff allemaal had gedaan (www.aslongasittakes.webs.com). Het bleek dat haar man hier de geschiedenistour voor toeristen doet en dat ze samen vandaag voor het laatst hier werkten. Omdat de tour van half drie maar uit twee mensen bestond mochten wij gratis mee. Zo zaten we even later in een busje en reden we door het plaatsje Strahan waar Geoff vertelde dat Macquarie Harbour in 1815 was ontdekt en niet lang daarna werd het plaatsje Strahan gebouwd. Dit plaatsje was zeer belangrijk was voor de kopermijnen en de houthakkerij hier in de buurt. Per stoomtrein werd het koper en hout vanaf de mijnen en bergen vervoerd naar de haven van Strahan waar het overgeladen werd op boten die het verder over de oceaan vervoerden. We reden verder naar een uitkijk punt waar we over een deel van de Macquarie Harbour konden kijken. Hier vertelde hij het verhaal over de meest gevaarlijke gevangenen die vanuit de Hobert gevangenis overgebracht werden naar de gevangenis op het eiland Sarah. Het bleek dat het de zwaarste gevangenis was uit die tijd. Ze moesten er hard werken (houten boten bouwen) met weinig rust. We hoorden nog veel meer history maar het belangrijkste hebben we hier wel opgeschreven.

Rond vijf uur waren we weer terug en we zaten nog een tijdje met Karen en Geoff te praten in het toeristenbureau waar het gelukkig nu niet druk meer was. Wie weet gaan we ze nog ontmoeten ergens in Victoria (zuidkust Australië) waar ze nu gaan werken. Rond zeven uur waren we terug aan boord en had de dag er heel anders uit gezien dan we vanochtend hadden gedacht. Dat is waar we zo van houden!

 

16 februari 2012
Gistermiddag zijn we aangekomen in de West Cove van Strahan, één van de kleine uitlopers van het fjord. Er liggen hier veel vissersboten aan moorings waardoor het nog lastig was een goede ankerplek te vinden. Net toen we het bijna wilden opgeven zagen we een plekje tussen twee ondieptes. Op één van die ondiepte/zandbank zaten veel watervogels o.a meeuwen, aalscholvers en zwarte zwanen. De weersverwachting gaf aan dat het vandaag een winderige en regenachtige dag zou worden en dus besloten we een dag aan boord te blijven. Ik maakte weer lekkere sapjes van verse sinaasappels/nectarines en een bananen milkshake. Verder maakte ik weer een lekkere appelscone/cake uit de hapjes pan. Paul was bezig met de barometer want die (nieuwe) doet het helaas niet naar behoren GRR! De grafiek valt na enige tijd weg, hij is er wel maar we zien de grafiek niet op het scherm.

Daarna werd het muziek tijd. We luisterden naar verschillende cd’s waaronder die van het Braziliaanse carnaval wat natuurlijk leuke herinneringen met zich mee bracht en waar we weer op dansten. We dansten nog wat op andere muziek en daarna werd het tijd voor de lunch en een film. ‘s Avonds keken we weer televisie en daarna werd het alweer bed tijd.

15 februari 2012
WEST COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 09.095 s  145 18.581 e)

Gisteravond zwakte de wind weer af en draaide op een gegeven moment weer naar het zuidoosten waardoor we weer aan de wind moesten zeilen. Rond half negen werd het donker en zagen we boven ons een heldere sterrenhemel waarbij de maan zich er rond middernacht bijvoegde. Het werd een relaxte nacht met ca twaalf knopen wind en weinig golven. Heel vroeg in de ochtend draaide de wind en konden we koers varen naar de ingang van Macquarie Harbour.

Rond zes uur werd het licht en zagen we de contouren van een bergachtig landschap. De wind werd steeds zwakker en op een gegeven moment moesten we de motor starten om nog vooruit te komen. Macuarie Harbour is eigenlijk een groot fjord met verschillende baaien en inhammen waar verschillende rivieren op uitkomen. Om naar binnen te komen moesten we door de vernauwing “Hels Gate” varen. In eerste instantie dachten we dat de vernauwing zo genoemd was door de stroming die erdoor staat maar dat is niet zo (of misschien gedeeltelijk ook wel). Vroeger werden hier gevangenen naar toe gebracht die op het eilandje Sarah boten moesten bouwen. Hun laatste vrije blik voor ze naar de gevangenis (de hel) werden gebracht.

Het was inmiddels weer een warme zonnige dag geworden en met stroom tegen (terwijl het toch hoogwater aan het worden was) motorden we door de vernauwing naar binnen om vervolgens door de vaargeul tussen de zandbanken door naar dieper water te kunnen komen. Eenmaal in dieper water ging de motor uit en dobberden we net zo lang tot we wind kregen. Terwijl  we zo dobberden kwamen er twee boten langs om te vragen of alles goed ging of dat we problemen hadden. Alles oké, wachten alleen op wind!

Rond vier uur kwam de wind uit het noorden opzetten en kruisten we verder naar de West Cove van Strahan. Strahan is het enige plaatsje aan Macquarie Harbour en daar willen we wat informatie over dit gebied halen. De omgeving doet wel wat denken aan het zuidelijke deel van Steward eiland. Soms aan de kant wat zandstranden of bossen, dan een lage groene of kale vegetatie met daarboven de kale graniet rotsen, erg woest!

14 februari 2012

Tijdens ons ontbijt keken we nog één keer het laatste weerbericht na en daarna verlieten we de haven van Grassy. King eiland is een mooi eiland waar ca 1500 mensen wonen. Er zijn veel boerderijen en nog enkele natuurgebieden die alleen door middel van een auto huren of met een bustour te zien zijn. Three Hummock eiland vonden we mooier omdat het één groot natuurpark is dat bestaat uit duinen en bosgebied en geen landbouwgrond. Vandaag zeilden we vol tuig aan de wind met ca tien knopen wind uit het zuidoosten naar het zuiden waarbij we de Hunter eilandengroep en de Bass-straat verlieten en de zuidelijke Indische Oceaan in zeilden. Op de weerfax zagen we dat er een goot hoog boven ons lag dat langzaam oostwaarts ging en waardoor we halverwege de dag een langzame wind draaiing kregen naar het noordoosten en we de koers konden varen die we moesten zeilen. In de middag was de wind dus gedraaid en toegenomen tot ca achttien knopen en we zeilden halve wind langs de westkust van Tasmanie verder zuidwaarts. Onderweg zagen we weer veel zeevogels en een paar haaien.

13 februari 2012
Gisteren zagen we tijdens het motoren dat er minder water door de motor stroomde. Vanochtend keek Paul de motor na en zag dat er een stukje van de impeller af was. Hij vond dat al snel en verving de impeller. Maar na wat nakijken zag hij dat er toch te weinig water aangevoerd werd. Hij stak de wateraanvoer naar de saildrive door en die bleek inderdaad vrijwel dicht te zitten. Nadat hij alles had doorgestoken kwam er inderdaad veel meer water door de motor en was het probleem gelukkig opgelost.

We roeiden naar de kant en gingen naar het havenkantoor om te verifiëren of we inderdaad de mooring mochten gebruiken, geen probleem. Even later wandelden we over een wandelpad door een bos afgewisseld door weilanden en langs een oude metaalmijn de heuvel op naar Grassy, een heel klein plaatsje. Onderweg zagen we vele Wallaby’s om ons heen springen. Op het eiland is verder geen openbaar vervoer en dus gingen we vanaf Grassy verder liften. Binnen tien minuten kregen we een lift naar het grootste plaatsje op King Eiland, Currie (waar we naar toe wilden). We reden over de oude hoofdweg tussen de weilanden door waar koeien graasden. De weilanden zagen er bruin uit door het droge weer maar in de winter zien alle weilanden er mooi groen uit werd ons verteld.

Na dertig kilometer (van de oostkust naar de westkust) te hebben gereden kwamen we bij de westkust van het eiland waar Currie aan ligt. Dit is een iets groter plaatsje met diverse winkels en in de buurt een zuivelfabriek en een kelpdrogerij. We wilden graag naar de zuivelfabriek omdat die in Australië bekend staat om zijn kazen en yoghurt. Eigenlijk wilde ik kijken of we daar weer aan Kevi (yoghurt plant) konden komen. Dit had ik al aan de vrouw van de Haven gevraagd en die had me geadviseerd eerst naar Desiré te gaan in Currie. Aangekomen in haar bloemenwinkel annex koffie huisje had ze zelf geen kevi maar wist we wel een Nederlander die hier boer is en die kevi heeft. Ze belde hem op en ze spraken af dat hij voor vijf uur wat kevi zou brengen.

We regelden dat we rond vijf uur met Julie mee terug konden rijden naar Grassy en wandelden daarna het plaatsje door. We liepen naar de haven waar we de kreeften potten op de steiger zagen staan en even later zagen we hoe de kreeften in grote boxen werden geladen en via Melbourne uiteindelijk naar China worden vervoerd. De kreeften in boxen proppen is nog een aardig karwei zagen we, want als ze de levende kreeften niet hard genoeg op elkaar drukten sprongen ze er gewoon weer uit.

Na onze lunch op de steiger te hebben genuttigd liepen we naar het uitkijkpunt waar we over de haven naar de zuidelijke Indische Oceaan keken. Rond vier uur waren we terug bij Desiré waar we wat dronken en waar we de Nederlander ontmoetten met zijn Kevie. Het bleek dat één van de zeilboten die in Grassy haven ligt van hem is en dat hij daar vandaag ook was. Net toen hij bij ons aan boord wat tomaten uit zijn tuin in de kuip wilde leggen ging zijn telefoon en belde Desiré hem op voor de kevi (hihi). Jammer genoeg hadden we weinig tijd om met hem te spreken want Julie wachtten al op ons. We reden met haar terug naar Grassy waar we rond half zes aankwamen en terug aan boord gingen. YES, ik heb weer kevi om yoghurt te maken!!!

12 februari 2012
GRASSY BIJ KING ISLAND, TASMANIE(40 03.838 s  144 03.748 e)

Vanochtend ging om zes uur zowel ons anker als het anker van Captain Silver op en we motorden om de noordpunt van Hunter eiland naar Albatros eiland. Jawel, motoren want er was totaal geen wind maar met stroom mee gingen we lekker snel. We hadden gehoopt in zeer rustig water te varen maar helaas hadden we een swell van ca twee meter uit het zuidwesten die ons belemmerde op Albatros eiland te landen. Met de verrekijker konden we duidelijk de vele SHY ALBATROS nesten zien met hun jongen erop. Boven het water en boven het kleine rotsige eiland zweefden veel Albatrossen, met de zon erop was het een prachtig gezicht! Hier namen we afscheid van Kim en Kim (Captain Silver) Zij zeilden zuidwaarts terwijl wij noordwestwaarts gingen.

Er kwam een lichte bries opzetten zodat we met ca zeven knopen wind uit het noord oosten rustig verder de Bass straat over zeilden naar King eiland. Onderweg zagen we niet alleen vele Albatrossen maar ook Petrels, Little Shearwaters, Jan van Gent, vele bruine kwallen en zeehonden. Al was er niet veel wind en gingen we niet hard, toch was het een mooie dag en rond half vijf zeilden we de haven van Grassy bij King eiland binnen. Dit is een kleine beschutte baai die omgeven wordt door een aangelegde stenen wal waar we achter liggen en die open is voor het zuid oosten. Er lagen verschillende moorings waarvan we er één oppikten. We hadden wel eerst aan verschillende mensen die aan boord van hun boten waren gevraagd of dit mocht. Morgen moeten we even verifiëren met de havenmeester die er op zondagavond niet was.

11 februari 2012
Vannacht hield de wind het voor gezien zodat de Giebateau meegenomen werd door de stroom en daardoor dwars op de swell kwam te liggen. Wat voor ons inhield dat we een rollende nachtrust hadden (hihi). Aangezien we hier geen telefoon en internet hebben kunnen we dus ook niet via internet onze weerberichten binnen halen. Dus luisterden we om 6.00 (kan ook om 8.00) op de marifoon (kanaal 21) naar Mary die de weerberichten doorgeeft van de noordwest en westkust van Tasmanië. Daarna haalden we de gribfiles binnen en om 7.30 draaiden we een weerfax van Australië/Tasmanië op (VMW 7535). Dat is weer even ouderwets!

Het was inmiddels een bewolkte ochtend geworden met wat miezer-regen maar toch gingen we naar de kant voor een wandeling op  Three Hummock eiland. Met ons Giebeltje roeiden we naar de kant waar we goed moesten opletten om op het juiste moment door de kleine branding te gaan. Yes, we kwamen droog over. We liepen een stukje over het strand om vervolgens over een zandpad door een duinengebied te wandelen. Tot onze verbazing zagen we grote hoeveelheden kangeroes overal om ons heen weg springen. Terwijl we verder liepen zagen we net dat een grote zwarte slang zich van het pad af liet glijden het hoge gras in, en de wandeling was nog maar net begonnen GRRRRR!

We liepen door over het wandelpad en vervolgden onze weg naar West Telegraph Beach. Een mooie wandeling door een soort duinengebied met lage begroeiing en veel verschillende vogels.  Daarna liepen we dezelfde weg terug en verder de andere kant op naar de landingsbaan en het enige huis op het eiland. Hier ontmoetten we John en Beverly die als enige bewoners op het eiland wonen en het eiland (natuurpark) onderhouden. Daarnaast verhuren ze enkele huisjes www.threehummockisland.com.au  of info@threehummockisland.com.au of tel 03-64521405). Al snel werden we uitgenodigd voor een kop thee en zaten we gezellig te praten.

Zij wonen nu ca drie jaar op het eiland en genieten er volop van, al is het wel hard werken. Ik vroeg hem naar de slang die ik had gezien en na uit gelegd te hebben dat ik een grote zwarte slang had gezien vroeg hij of er op zijn buik gele strepen zaten. (antwoord) Nou ik ga niet een slang omdraaien om dit te bekijken, waar hij me vragend aankeek. Dus vroeg ik of deze slang dan niet giftig was, nee hoor alleen maar dodelijk!!! Hij legde ons meer uit over slangen en vertelde ons dat we makkelijk van de paden af konden wijken zonder door een slang gebeten te worden, slangen zijn namelijk al lang weg als wij eraan komt. Ja, ja  dat zal best maar ik blijf toch liever op de paden…..

Er werd gebeld dat het vliegtuig met de mensen die het huisje huren voor de week er bijna waren en dus stapten we in de auto om naar de landingsbaan te rijden. Hier aangekomen moesten we vele kangoeroes en ganzen van de landingsbaan af jagen met de auto. We reden kris kras over de gras landingsbaan. Het grappige is dat de kangoeroes weten wat er gaat gebeuren en pas op het allerlaatst het kangoeroe pad kiezen. Eén sprong er niet de bossen in maar sprong verder over de landingsbaan waarvoor we de achtervolging inzette, hij ging wel 50 kilometer per uur met grote sprongen. Leuk om dit eens mee te maken. We reden nog achter het dier aan toen ik even achterom keek en verbaasd zei dat het vliegtuig net achter ons aan het landen was, OEPS geen van ons had dit gezien of gehoord. Toen de toeristen in de auto stapten namen we afscheid van John en Beverly om terug te wandelen naar de boot.

Aangekomen bij het strand moesten we weer een goede timing maken om door de branding heen te komen, helaas was deze iets minder goed zodat ik (die op de punt zat) nat werd. Aan boord kleedde ik me snel om, om daarna naar Captain Silver te varen met als eigenaren Kim en Kim. Hier hebben we de rest van de middag gezellig zitten praten over van alles en nog wat. Rond zes uur waren we weer terug aan boord net op tijd voor het SSB net maar helaas hoorden we niemand, behalve Kim van Captain Silver die vlak achter ons ligt.

10 februari 2012
Vandaag hadden we nog steeds veel wind zodat we nog een dagje aan boord zijn gebleven. We lazen een boek en keken een film. In de middag gingen we even in de kuip zitten met een glas cola en wijn maar al snel werden we weer naar binnen gejaagd door de grote steekvliegen GRRR!

9 februari 2012
COULOMB BAY BAY BIJ THREE HUMMOCH ISLAND (40 24.819 s  144 52.579 e)
SPIERS NOOK BIJ THREE HUMMOCK ISLAND (40 26.126 s  144 50.348 e)

Het was een prachtige nacht met volle maan, wat sterren en goed zicht. De wind verliet ons niet zodat we ook in de nacht lekker door zeilden. We hielden ons aan het wacht schema van drie uur op drie uur slapen. Aan de kust zagen we de vuurtorens schijnen en de AIS rader ging één keer af omdat er een grote tanker op 8 mijl van ons vandaan was.

Rond vier uur waren we bij de noordzijde van Three Hummock eiland en zagen we de contouren van een laag eiland met drie hogere heuvel toppen. We draaiden langs een rotsen noordkant langs naar de westkant waar ons anker er voor een zandstrand in Coulomb Bay in ging. Inmiddels was het iets over vijven en begon het net een beetje licht te worden. Nadat het anker goed vast zat in de zandgrond gingen we nog even naar bed en werden we weer rond half tien wakker. Toen we buiten keken zagen we voor ons en verder zuidwaarts een prachtig zandstrand met een duinen gebied erachter en aan de noordkant zagen we een kust van rotsen.

De wind was toegenomen tot ca vijfentwintig knopen uit het noordoosten en we lagen aardig in de wind. Ook zagen we dat de swell die uit het westen komt ons belemmerde om aan land te gaan. We besloten iets verder op te gaan kijken bij de volgende ankerplek “Spiers Nook”. Het anker ging weer op en we zeilden alleen op fok langs de duinen kust verder. In Spiers Nook lag de catamaran “Captain Silver” al voor anker. Deze mensen hebben we op de steiger bij Beauty point bij de barbecue op 29/1/2012 al ontmoet. De rest van de dag bleef het hard waaien zodat we aan boord gebleven zijn.

8 februari 2012
Om half zes, terwijl het net een beetje licht begon te worden, verlieten we de steiger bij Beauty Point. Stephen was al wakker en stond ons vanaf zijn boot uit te zwaaien, we zien je wel weer ergens! We motorden met stroom mee naar George Town waar we boodschappen deden en naar een dokter moesten voor een bewijs dat Paul nog steeds echt in leven is, dit voor een levensverzekering. Gelukkig is hij dat nog en kregen we de brief van de arts mee (hihi).

Het was alweer één uur toen we George Town verlieten en we weer met de stroom mee naar buiten zeilden. Na iets meer dan twee gezellige weken is het tijd voor wat nieuws! Inmiddels was het een mooie zonnige dag geworden met ca twaalf knopen wind uit het noordoosten. Vol tuig zeilden we halve tot ruime wind door de Bass straat westwaarts naar de “Fluerieu eilanden groep” aan de noord west kant van Tasmanië. Onderweg zagen we heel veel bruine kwallen in het water en boven het water vlogen de albatrossen en andere zeevogels. Net bij een mooie rode zonsondergang kregen we gezelschap van een grote groep dolfijnen waarvan enkele soms hoog boven het water uit sprongen. Rond negen uur werd het donker en gingen we de nacht in.

7 februari 2012
BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 09.496 s  146 49.443 e)

In de ochtend keken we het ochtendnieuws op de televisie en lazen in de pilot verder over Tasmanië. Rond het middag uur begon ik aan de lunch die bestond uit verse sla en kruiden uit de tuin van Bertina en verder gebakken aardappelen met een kangaroo gehaktbal. Daarna werd het tijd om weer terug te zeilen richting de uitgang. Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden en met stroom mee en ca twintig knopen wind tegen, kruisten we lekker door de vaargeul. Rond drie uur arriveerden we in Beauty point waar we aan de steiger gingen liggen. We lagen nog maar net of Greg kwam langs. Hij werkt hier bij het maritiem college. In de avond zijn we even langs Stephen gegaan hij is bijna klaar voor het vertrek de Pacific in. Het was een gezellige avond met nu het echte afscheid, we houden contact!

6 februari 2012
NEWMANS BAY OP DE TAMAR RIVIER(41 13.056 s  146 55.729 e)

Het was een onrustige nacht met veel wind. Vanochtend was het weer iets rustiger (ca 25 knopen) en kwam de zon op maar even later werd het toch weer iets bewolkt, de depressie is nog niet helemaal voorbij. We verlieten de mooring en zeilden aan de wind iets terug richting de Batemans brug (uitgang) waar we in Newmans Bay weer een andere mooring op pakten. Wayne had gisteren verteld dat hier een groot zeearendnest in een boom zit en dus roeiden we even later langs de kant en zagen we het verlaten nest hoog in de boom.

Rond het middag uur waren we weer terug bij de boot en begon ik aan onze lunch. Ik had gisteren verse groenten en fruit van Bertina gekregen zodat we vandaag verse spinazie uit haar tuin met Kangaroo gehaktballen eten. Kangaroo vlees is niet altijd in de supermarkt te koop maar de laatste keer dat ik inkopen deed hadden ze het. Dit vlees kan ik langer bewaren, is goedkoper, gezonder (minder vet) en ook nog eens heel lekker. We moesten alleen goed het deksel op de pan houden anders sprong hij eruit (hihi).

In de middag keken we de documentaire “Snow Petrol” die we geleend hebben van Greg. De film gaat over een zeilreis die door de familie Tucker(vader en twee zonen) wordt gemaakt. Zij zeilden van Tasmanië naar Commonwealth Bay in Antarctica en terug (ca 3000 mijl) met een stalen 34 voeter. Een mooie film! Het waaide de hele dag nog aardig maar op dit plekje liggen we toch wat rustiger dan waar we gisteren lagen.

5 februari 2012
Als eerst belden we Wayne om hem te bedanken voor het gebruiken van zijn mooring en nodigden we hem met zijn vriendin Kathy uit om vanavond bij ons te komen eten. Daarna gingen we naar de kant om de auto terug te brengen naar Greg en Bertina. Bertina was al druk bezig in haar groente/fruit tuin maar kwam even later binnen zodat we gezamenlijk een kop koffie dronken. Terwijl wij rustig zaten te praten kopieerden hij verschillende dingen van ons. Daarna keken we nog een stukje van onze film over Antarctica. Het werd weer tijd om afscheid te nemen maar terwijl we dit deden nodigden wij hun ook uit ergens nog eens een dag met ons te komen zeilen, Wie weet in het westen of zuiden van Tasmanië.

We waren nog maar net terug aan boord of het begon te regenen en dat heeft het verder de hele dag gedaan. De depressie komt over en buiten staat er aardig wat wind maar hier merkten we overdag weinig van, behalve de vele regen. Maar de regen was meer dan welkom zodat de watertanks weer gevuld werden. Rond zes uur haalde Paul, Wayne en Kathy op van de kant en hadden we een gezellige avond. Ondertussen begon het steeds harder te waaien met vlagen van dertig knopen. Het werd dan ook een aardige klus om Wayne en Kathy weer goed en wel op de kant af te zetten. Paul kwam geheel doorweekt terug, tijd om op te warmen in bed.

4 februari 2012
Gisteravond hadden we ook contact met Wayne. Hij heeft hier een mooring die we mogen gebruiken. Om vijf uur toen het net licht begon te worden verlieten we de steiger en motorden we naar zijn mooring. Toen we goed en wel aan de mooring lagen roeiden we naar de kant om met de auto het binnenland te bekijken. We reden tussen de wijngaarden en boerderijen door naar Exeter en vandaar verder richting het Cradle Mountain – Lake St.Clear Nationaal Park (World Heritage). Nadat we door een heuvelachtig gebied bij Deloraine van de grote weg afsloegen reden we over de toeristische “Great Western Tiers” route verder. We reden door het Mole Creek Karst Nationaal Park waar zich verschillende grotten bevinden met gloei wormen.

Daarna wisselde de natuur zich af door bossen en groene vlaktes met kale/dode bomen. Dit hebben we al eerder gezien in Patagonië op plekken waar het heel hard kan waaien. Aangekomen bij de ingang van het Nationaal Park reden we door de slagbomen verder het park in want we hadden de Nationale Park passen van Greg en Bertina bij ons. Na veertien kilometer kwamen we bij onze bestemming; het Dove meer en de Cradle bergtoppen. Vanaf hier wilden we het Cradle Mountain Circuit lopen (ca 12 KM). De wandeling begon al goed want we waren nog maar net op weg of we zagen een Tasmaniaan Pademelon (Wallaby). We liepen over een mooi aangelegd wandelpad met aan de ene kant bos en aan de andere kant eerst het Dove meer en daarna het Lila meer.

Na het Lila meer te hebben gepasseerd begonnen we aan een eerst gemakkelijke klim de bergen in maar aan het eind werd die even heel steil en we lieten het bosgebied achter ons. Aangekomen bij het Marions uitkijkpunt (1223m hoog) hadden we een prachtig uitzicht over het Dove-, Lila-, en Cratermeer met daarnaast de hoge Dolerite Bergpieken (1527m hoog) en de groene omgeving daarachter.

Ondertussen was het een prachtige zonnige dag geworden met enkele wolken in de lucht en weinig wind. Wat een geluk! Voor hetzelfde geld hadden de pieken in de wolken gezeten of waren we aardig weggeblazen (hihi). We vervolgde onze weg verder over het Creek Plateau, een subalpine/alpine gebied met mooie alpine planten en kleine plassen water. Ook hier liepen we nog steeds over Boardwalks zodat de natuur niet kapot getrapt wordt. We liepen nu over het plateau naar de hoogste Dolerite Pieken waar de kleine Kitchen Hut onder staat. Hier kun je schuilen/overnachten als het weer omslaat. Boven de deur hangt een sneeuwschep en daarboven was weer een luik. Mocht het in de winter zo hard sneeuwen dat de deur niet meer open kan dan kun je, die vrij scheppen of met nog meer sneeuw via het luik naar binnen. We konden de pieken beklimmen maar dat zou nog twee en een half uur langer duren.

Inmiddels was het al één uur en we waren nog niet bij de auto. We besloten verder te wandelen. Hier hield het mooie pad op en moesten we klimmen en klauteren langs de basis van de pieken. Na enige tijd besloten we een ander bospad naar beneden te wandelen en het laatste stuk langs het Dove meer te gaan. Het werd een steile afdaling over een stenen/grind pad. We kwamen langs een mooie waterval en het laatste deel van de afdaling ging door een regenwoud met varens en bomen begroeid met mos. Een echte afwisseling!

Eenmaal aangekomen bij de oever van het meer liepen we verder daar langs en aan de andere kant was het bos. Bijna terug bij de auto zagen we een Echidna (grote Egel) bij een dode boomstronk snuffelen naar insecten. We liepen langs en rond het dier om foto’s te maken maar het trok zich niets van ons aan, geweldig! Rond drie uur waren we terug bij de auto en we hadden een prachtige wandeling achter de rug! We reden terug het park uit en vervolgden onze weg richting het noorden. Nu reden we het meest van de tijd door een Eucalyptus bos dat af en toe afgewisseld werd door boerderijen. Aangekomen bij Devonport (haven plaats aan de noordkust) bekeken we hoe de zeiljachten hier in de rivier liggen en we waren blij dat we hier niet naar toe zijn gegaan.

Na ergens een broodje te hebben gegeten als avondeten reden we terug naar Deviot. We hadden ons alleen wat vergist in de afstand. We dachten dat we al bijna thuis waren maar al met al duurde het toch nog bijna anderhalf uur eer we terug waren bij de boot. Het blijft natuurlijk een heuvelachtig landschap met allemaal slinger weggetjes.

3 februari 2012
DEVIOT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 13.881 s  146 56.050 e)

Toen we bij Beauty Point aan de steiger lagen hebben we Wayne en Greg op visite gehad. Wayne hadden we al eerder gezien in Ushuaia en hij is net als Greg een vriend van Stephen. Wayne met zijn vriendin hebben net het rondje Tasmanie met hun zeilboot gedaan en hij gaf ons tips over mooie anker plekken. Greg werkt bij het Maritiem College bij Beauty Point en kwam even later aan boord.

Vanochtend stond de stroom nog mee naar binnen en we besloten iets verder de Tamar rivier op te varen naar Deviot, net aan de andere kant van de brug. We motorden met de stroom mee onder de Batman brug door. Deze brug is één van de eerste kabelbruggen van de wereld. Onderweg hadden we contact met Greg en hij nodigde ons uit om die avond bij hun te komen eten. Hij met zijn gezin wonen in Deviot. Na een half uurtje varen meerden we aan, bij de steiger van Deviot.

De zon was inmiddels weer doorgekomen en het beloofde een mooie warme dag te worden. Toen de boot eenmaal goed lag kwamen de fietsen van boord en reden we langs de rivier richting Devils Elbow en verder. Aan de ene kant hadden we een bosrijk gebied met huizen ertussen en aan de andere kant uitzicht over de rivier. We kwamen langs een oude kerk uit 1848 waar we stopten om die te bekijken.

Verderop was een vallei met allemaal wijngaarden waar we iets doorheen fietsen alvorens om te keren. Terug bij Deviot reden we door het dorpje en daar ontmoetten we Bertina (vrouw van Greg) met hun kinderen in de speeltuin. Na even te hebben kennis gemaakt zijn we verder gefietst langs de rivier de andere kant op. Rond twaalf uur waren we weer aan boord en was het tijd voor onze lunch.

In de middag gingen we even onderuit met een boek en rond vijf uur kwam Greg met zijn familie langs. Zij wilden graag de boot even zien. Nadat we wat bij ons gedronken hadden zijn we naar hun huis gegaan. Een prachtig huis met een grote tuin waar ze allemaal groente en fruit hebben. Verder hebben ze een grote schuur waar hun zeilboot in staat waar Greg aan werkt. Het werd een zeer gezellige avond met heel rijk eten. Aan het eind van de avond bood Greg aan dat we zijn auto het weekend konden gebruiken, hij had die niet nodig. En zo reden we met de auto terug naar de boot.

 

02 februari 2012
DEVILS ELBOW OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 04.105 s  146 47.745 e)

Eigenlijk wilden we vandaag de rivier verlaten en langs de noordkust westwaarts zeilen om daar enkele eilandjes te bezoeken. Maar gistermiddag zagen we al dat er een depressie naar ons toe komt die over de Bass straat en Tasmanië gaat. We zochten toen in de pilot naar een goede beschutte ankerplek voor alle winden en die is bij die eilandjes niet aanwezig.

Vanochtend voor vertrek bekeken we de weerberichten nog een keer en besloten we niet te vertrekken maar te wachten tot de depressie voorbij is. In de ochtend bakte ik een bramen scone en was Paul bezig op de computer. Na de lunch verlieten we de mooring en zeilden terug de rivier op. In eerste instantie hadden we nog wat stroom tegen maar door de zeebries gingen we toch voorruit.  Onderweg zagen we een zeehond, pinguins, pelikanen, zwarte zwanen en natuurlijk veel meeuwen.

Met ruime wind zeilden we langs Beauty point en verder de rivier op maar nu met stroom mee. We kwamen langs een industriegebied waarop één bedrijf hoge bergen verpulvert hout had en verder een container terminal en een elektriciteit centrale. Aan de andere kant zagen we vele koeien grazen en wijnranken en verschillende soorten fruitbomen groeien. Dit alles op een heuvelachtig landschap langs de rivier. Om vijf uur ging ons anker er na dertien mijl in bij Devils Elbow met aan de kant een héél klein dorpje Sidmouth.

01 februari 2012
PILOT BAY OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 04.105 s  146 47.745 e)

Vanmorgen zwaaiden we eerst Marietta, Paul en Piet uit, onze wegen scheiden nu. Even later gingen ook onze lijnen los en zeilden we langs Explorer waar we naar Stephen zwaaiden. Wie weet zien we hem nog een keer in het hoge noorden! We zeilden rustig met een briesje en stroom mee naar George Town. Daar aangekomen deed ik nog wat boodschappen om daarna met Paul het plaatsje nog één keer door te wandelen.

Rond half één verlieten we de steiger van George Town weer om nog met de laatste stroom mee, iets verder naar de uitgang te zeilen. Er was een zeer lichte bries maar door de stroom hadden we toch een snelheid van drie knopen. Na een uur pakten we een mooring op in Pilot Bay. We bleven toch aan boord dus als de eigenaar van de mooring komt maken we gewoon los. We zijn nu vlak bij de uitgang. De rest van de middag lazen we over de noordwest kust van Tasmanië en over onze volgende stopplaats. Rond vijf uur ging de barbecue weer aan en aten we lekker in de kuip.

31 januari 2012
In de loop van de ochtend klaarde het weer op, de depressie was weer vertrokken waardoor het weer zonnig werd. Nadat we op de Nije Faam koffie hadden gedronken ben ik bezig gegaan met de was en daarna ging ik bramen plukken. Paul hees de dinghy op de kant en maakte deze weer eens goed schoon en vervolgens vernieuwde hij de mat die op de bodem ligt. De oude mat van Ushuaia werd nu na ca vier jaar vervangen door een mat die we pas gekocht hebben.

Ik was ondertussen terug gekomen met een halve zak vol bramen waar ik bramenjam van heb gemaakt. Terwijl Paul bezig was op de steiger kwamen er andere Nederlanders die hier op vakantie waren langs en werd er gezellig gepraat met Paul (NF), Piet, Marietta, Paul en ik. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het alweer tijd voor het avondeten.

Na het eten kwamen Piet, Paul en Marietta koffie drinken en werd het tijd om afscheid te nemen: onze wegen scheiden ons weer. Wij blijven in Tasmanie terwijl zij naar de zuidkust oversteken. Nadat de bemanning van de Nije Faam weg was kwam Stephen nog even langs om afscheid te nemen. Wie weet zien we hem nog eens in het hoge noorden!

30 januari 2012
We waren gisteren al aan de steiger gaan liggen omdat we wisten dat er een depressie over zou komen en we hier dan goed zouden liggen. Gisteravond nadat ik naar bed was gegaan en Paul nog tennis zat te kijken ging het alarm van de barometer af. Dat gaf dus een behoorlijke daling aan. Ook vanochtend ging het enkele keren af door deze zo snelle daling. In 24 uur is de luchtdruk gezakt van 1001 naar 985 mbar. Het waaide en regende dan ook aardig hard maar we lagen zeer goed. Van Paul, Mariëtta en Piet hadden we het Nederlandse zeilmagazine “Zeilen” geleend en waren zo de hele ochtend zoet.

Halverwege de middag werd het even droog en maakten we snel een korte wandeling naar twee musea in de buurt. De ene is “Sea Horse World” waar we naar een film keken over zeepaardjes. We hadden in Nieuw Zeeland al een zeepaardje gezien maar in de film zagen we dat er verschillende soorten zeepaardjes zijn. Er zijn er bij die erg op waterplanten lijken en zich qua kleur aanpassen aan de omgeving. Daarna liepen we ook het “Platypus House” in waar je tijdens een rondleiding echte vogelbek dieren kunt zien. Beide musea zijn we niet in gegaan omdat de entree voor ons aardig duur is.

Terug bij de steiger kwamen net Andrew en Stephen aanrijden en we zaten even te praten. We namen afscheid van Andrew want zij gaat weer naar China om te werken. Daarna spraken we nog even met Paul en Mariëtta op de steiger maar toen het weer begon te regenen ging ieder naar zijn boot. Wij lazen weer verder in de zeilbladen. Om zes uur probeerden we nog even contact te krijgen met Steve en Bart maar die zijn nu wel erg ver weg en het wordt steeds moeilijker om ze te spreken. Dit zal wel snel afgelopen zijn.

29 januari 2012
BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE (41 09.495 s  146 49.438 e)

Het was weer een mooie zonnige dag zonder wind. In de ochtend motorden we terug naar Beauty Point waar we aan de gastensteiger gingen liggen. We hadden contact met Marietta en Paul (Nije Faam) gehad en afgesproken vanavond met zijn allen te gaan barbecueën.

Rond het middag uur liepen we naar Stephen en Andrew om ze ook uit te nodigen voor vanavond. Even later meerde de Nije Faam af aan de andere kant van de steiger en was het weer een gezellig weerzien. In de middag maakte ik salades en rond vijf uur maakte Paul de barbecue aan. Ondertussen hadden we de tafel op de steiger gezet en bezetten we zo bijna de hele steiger. Het was een prachtig warme middag/avond met lekker eten. Piet (de broer van Paul) speelde soms mondharmonica en dan werd er voluit mee gezongen.

We kregen bezoek van een jong paar dat even verderop in de haven lag. Zij hoorden ons spelen en zingen en hij speelde gitaar. Even later zaten ze er gezellig bij en speelde hij nummers op de gitaar en wie de tekst kende zong mee! Al met al was het elf uur toen we er een eind aan maakten maar het was een zeer geslaagde avond geweest!

28 januari 2012
Al voor zonsopgang zat ik in de kuip met een kop koffie. Ik keek naar de overkant van de rivier naar het heuvelachtige landschap waar de douw net over het land lag. Even later kwam de zon langzaam achter de heuvel oprijzen en kreeg alles even een rode gloed. Het werd weer een warme dag van ca achtentwintig graden.

Na het ontbijt maakten Paul en ik een wandeling over het kiezelstrand. Naast het strand is een bosrand maar helaas zonder wandelpad. We roeiden naar de overkant om nog een andere wandeling te maken en zagen tot onze verbazing dat daar een camping is, die we vanaf het water geheel niet konden zien. Terug aan boord zaten we in de kuip met een lichte bries over ons heen een boek te lezen en keken we wat rond want het is zaterdag en best druk op het water met kleine motorboten en zeilboten.

27 januari 2012
WEST ARM VAN DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 08.232 s  146 48.176 e)

Nadat we wat rond hadden gewandeld door het dorpje George Town en boodschappen hadden gedaan in de supermarkt verlieten we de steiger. Met ruime wind en stroom mee zeilden we weer richting Beauty Point. Vlak voor Beauty Point zeilden we de west arm van de Tamar rivier in en even later ging ons anker er in. Een mooie rustige baai met uitzicht in de Tamar vallei met bos, afgewisseld door landbouwgrond. Het was weer een mooie zonnige dag geworden zodat Paul in de middag te water ging om de anoden te vervangen en het onderwaterschip schoon te maken. Ik maakte ondertussen binnen alles schoon en aan het eind van de middag waren we beiden klaar. Tijd om de barbecue weer aan te maken en te dineren in de kuip. Het is weer vrijdag avond dus kreeg Paul weer cola en ik mijn wijntje.

26 januari 2012
AUSTRALIË DAY!
Vandaag was het Australië Day, een nationale feestdag die wij gevierd hebben in George Town. Even over achten vertrokken we naar het centrum van de stad waar een bijeenkomst was georganiseerd. De burgemeester en een ambassadeur van Australië Day spraken de bewoners toe. Australië dag houdt in dat de Australiërs trots zijn op hun land en hun leefgemeenschap en dat willen ze ieder jaar gezamenlijk vieren.

Er werden verschillende awards uitgedeeld aan bewoners die dit jaar veel voor de gemeenschap hadden gedaan. Daarna werd het tijd om met zijn allen te ontbijten. Er waren broodjes worst, broodjes ei/bacon, verschillende cakes, thee koffie en fruitjus. We hadden gehoopt hier wat aanspraak te krijgen met de bewoners maar dat was niet zo, zodat we al snel weer vertrokken.

Terug bij de boot haalden we de fietsen van boord en reden we langs de rivier richting de uitgang naar Low Head. Het was een mooie vlakke fietstocht en toen we langs één van de stranden reden zagen we weer veel bewoners die we vanochtend bij het ontbijt hadden gezien. Velen uit de gemeenschap waren naar het strand gereden om daar verder de dag te vieren. Naast het strand was een grasveld waar een aantal barbecues stond en daar werd volop gebruik van gemaakt. We fietsen verder naar de uitgang waar een oude vuurtoren staat. Hier zaten we een tijd te genieten van het mooie uitzicht.

Daarna reden we dezelfde weg weer terug. Bij de steiger aangekomen zaten er wat mensen te vissen en er kwam net een motorboot aan varen. Hier bleken mensen op te zitten die Nederlands spraken. Eén was er geëmigreerd vanuit Nederland maar de rest was hier geboren maar hadden Nederlandse ouders of grootouders. Ze vertelden dat er een grote Nederlandse commune in Lauceston is. Het was inmiddels drie uur geworden en we kregen weer trek zodat Paul de barbecue aan maakte en ik een salade klaar maakte. In de middag kregen we diverse mensen op de steiger en hadden we gezellige gesprekken.

25 januari 2012
GEORGE TOWN OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 07.588 s  146 49.328 e)

Om zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig met ruime wind en stroom mee terug richting de uitgang. We zagen Stephen op zijn balkon staan en zwaaiden. Over enkele dagen zien we hen weer. We zeilden naar George Town aan de Tamar rivier waar we de boot aan de gastensteiger vast maakten. Er lag al een catamaran met de eigenaren Denise en Klaas. Klaas is oorspronkelijk een Nederlander die in de jaren zestig naar Australië is geëmigreerd. We werden gelijk uitgenodigd voor een kop koffie en zo zaten we even later gezellig in de catamaran te praten.

Om elf uur werd het tijd om door het dorp te wandelen en het toeristenbureau te bezoeken. Het bleek dat de bussen alleen vroeg in de ochtend rijden en om één uur en aan het eind van de middag naar Lanceston. Dus besloten we te gaan liften en al snel hadden we een lift. Het is ongeveer vijftig kilometer door de Tamar vallei. Allen reden we nu aan de andere kant van de Tamar rivier. We zagen wijngaarden, fruitplantages maar ook boerderijen met schapen en koeien en daartussen veel bos. Het is allemaal erg droog want het is hoog zomer en dat houdt in dat het aardig warm is (ca dertig graden) met weinig tot geen regen. Na een uur kwamen we in Lauceston aan. We werden in het centrum afgezet en wandelden er doorheen naar de Cataract kloof die net buiten het centrum begint. Vanuit dit dal stroomt er een zijrivier de Tamar rivier in. We wandelden eerst door een droog groen bos over het zig-zag bospad (omhoog/naar beneden) aan de ene kant van de rivier. Vanaf het bospad hadden we soms mooie uitzichten over deze rivier en over een deel van het Tamardal. Na een tijdje kwamen we bij een uitkijkpunt aan waar we een prachtig uitzicht hadden hoe de rivier zijn weg baant in deze kloof met daarbij de woeste rotsen en daarboven de begroeiing van het bos. We liepen weer verder en kwamen bij een grote poel in de rivier met daarnaast een groot grasveld en een zwembad voor kleine kinderen. De grote kinderen en volwassenen zwommen in de poel of verderop in de rivier.

We liepen langs de poel over de rivier om vervolgens aan de andere kant van de rivier het Catarac pad te volgen. Hier zagen we op een grasveld mooie pauwen. Het Catarac pad blijft meer op de hoogte van de rivier en van die hoogte hadden we een betere kijk op de woeste steile rotswand van de rivierbedding. Vroeger heeft de rivier veel hoger gestaan maar door een waterkrachtcentrale verderop wordt het water nu meer gedoceerd door gelaten waardoor deze veel lager is geworden. Het was een mooie wandeling. Terug bij het centrum liepen we langs veel mooie oude huizen, een windmolen en een waterrad uit de koloniale tijd. Daarna kwamen we al snel in de winkelstraat uit waar we wat rondliepen. Om zes uur hadden we de bus terug naar George Town waar we rond zeven uur aankwamen.

 

 24 januari 2012
In de ochtend gingen we naar Stephen en Andrew aan boord van zijn zeiljacht “Explorer”. Hier gingen de mannen bezig met de computer. Er was weer genoeg om uit te wisselen. Rond lunchtijd waren Paul en ik weer terug op onze eigen boot. Na de lunch ging ik verder met het vernaaien van mijn lange broek en deed Paul wat klusjes buiten aan boord. Rond vier uur gingen we weer terug naar Stephen en Andrew om met zijn vieren naar Lauceston te rijden. Stephen is al enkele keren wezen cricket spelen en wij waren vandaag als gasten mee. Ik heb dit spel vroeger als klein kind wel in de zomervakantie op campings gespeeld. Aangekomen bij dit veld bleek al snel dat wij ons er iets te jeugdig voor vonden. Cricket is een sport waar je een balletje met een stok door poortjes moet slaan. Wij speelden dit spel met groepen van vier personen en er moesten vier punten gehaald worden en dan had je met je partner gewonnen.

We werden allemaal in verschillende groepen ingedeeld en ieder kreeg een partner voor één spel aangewezen. We speelden dus eigenlijk tegen twee personen. Het is een zeer ontspannen spel met veel sociaal gepraat. Maar ik begreep wel dat ze het spel voor deze avond met meerdere gasten wat simpeler hadden gehouden dan normaal. Tijdens het spel leerden we de regels en na enkele spelletjes te hebben gespeeld met verschillende mensen besloten Andrew en ik dat we ons laatste spel tegen onze mannen wilden spelen. Tijdens het spel werd er gebarbecued en gegeten en was het een gezellige middag/avond. Rond acht uur reden we terug richting Beauty Point waar we onderweg stopten zodat ik boodschappen kon doen. Aan boord ruimden we de boodschappen op en dronken we nog wat om vervolgens naar bed te gaan.

23 januari 2012
Tijdens ons ontbijt skypten we met Natalie en later met mijn ouders. Daarna werd het tijd om te klussen. Ik heb twee lange broeken waar ik korte broeken van ben gaan maken, althans ermee begonnen. Paul was bezig met klusjes op de computer. Na de lunch gingen we naar de kant waar we hadden afgesproken met Stephen en Andrew. Al snel stapten we in de auto om door een ander deel van de Tamar vallei te rijden naar een regenwoud waar we een mooie wandeling maakten. Het werd een wandeling over een smal bospad langs een klein stroompje maar wat soms een aardige rivier kan worden als het geregend heeft.

Na een half uur passeerden we de eerste waterval, nou ja waterval! We konden zien dat het al lang niet geregend heeft. Daarna was het bospad niet goed meer onderhouden, maar gelukkig wist Stephen hoe we moesten wandelen. We moesten dan ook soms over omgevallen bomen klauteren of onderdoor kruipen. Aangekomen bij de tweede waterval gingen we zitten en staken onze hoofden onder het stroompje want het was weer een mooie zonnige dag geworden. Veel vogels en dieren hebben we niet gezien omdat er aldoor gezellig gepraat werd. We liepen deels hetzelfde pad weer terug en deels over de rivierbedding die aardig droog stond. Tijdens de terugweg in de auto tankten we diesel en benzine. Ondertussen was het alweer tijd geworden om de barbecue aan te maken en lekker te eten. Het was weer zeer gezellig!

22 januari 2012

BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIË (41 09.664 e  146 49.704 e)

De laatste nacht was minder comfortabel dan de voorgaande nachten, voornamelijk door het minder diepe water. De wind was aangetrokken tot vijfentwintig à dertig knopen uit het oosten en dus zeilden we halve wind met alleen het grootzeil (met twee reven) de nacht door. Door het ondiepe water (ca twintig/dertig meter) hadden we kortere golven die soms aardig op de boot sloegen, maar we liepen nog steeds zeven à acht knopen. Daarbij was het bewolkt zodat de kleine maan en de sterren weer niet te zien waren. Toch zeilden we lekker de laatste nacht door want naarmate we meer onder land kwamen namen wind en de golven af.

Om vijf uur werd het weer licht en begonnen we met de aanloop naar de Tamar rivier, halverwege de noordkust van Tasmanië. De wind was onder de kust inmiddels zo afgenomen dat we vlak voor de ingang het volle tuig weer hesen. We hadden stroom mee en wind tegen toen we de rivier opkruisten. We zagen een groen heuvelachtig landschap met enkele kleine dorpjes langs de rivier en daarachter de hogere bergen. Op enkele boeien van de waterweg zagen we zeearenden zitten.

We zeilden langs het plaatsje George Town en vier mijl verder ging ons anker en bij Beauty Point in. Hier woont Stephen (die we kennen uit Patagonië, rond Kaap Hoorn). We hadden al die tijd contact gehouden en hij wist dus dat we eraan kwamen. We lagen dan ook nog niet zo lang voor anker of er kwam een bootje aan en hoorden we PAUL, CAROLINE over het water schalken. Ja hoor daar kwamen Stephen en Andry aan, na drie jaar hadden we een warm welkom en was het weer zeer gezellig. Zij moesten nog wat klussen en dus spaken we af dat we in de middag naar hun toe zouden komen.

Rond één uur gingen we er heen en hielpen we wat met het klussen (schuren) aan het huis. Daarna stapten we in de auto en reden we naar Launceston. Een route langs de Tamar rivier door de Tamar vallei die voornamelijk bestaat uit wijngaarden. Na een half uur kwamen we aan in Launceston waar we naar het oude houten boten festival gingen. Er lagen verschillende mooie oude houten boten in het water en op de kant stonden de kleinere zeil- en roeiboten. Het festival had een gezellige sfeer met verschillende restaurantjes, bars met live muziek. Het werd een gezellige middag en rond zes uur waren we weer terug. Na samen nog een glaasje gedronken te hebben zijn we terug naar de boot gegaan want we hadden nog wel wat slaap in te halen.

21 januari 2012
We gingen de nacht in met ca 21 knopen wind uit het noordoosten en zeilden zo lekker met ruime wind. Rond negen uur begon het donker te worden en werd het een zeer donkere nacht zonder sterren of maan door de bewolking. Rond twee uur moesten we de boom eruit halen en zeilden we ruime tot halve wind verder. We passeerden enkele boten en rond vijf uur begon het weer licht te worden. De zon kwam weer op, de wind werd minder waardoor het weer een warme dag werd.

Vol tuig zeilden we de Basstraat in, tussen West Sisters eiland en Flinderseiland door. De West Sisters zijn kleine eilandjes maar Flinderseiland is een groot eiland met verschillende landschappen. Vanaf de boot zagen we duinen, groene vegetatie en hoge kale rotsen. Als het goed is komen we hier later terug. Aan het eind van de middag werd het bewolkt en kregen we een enkel regen buitje over ons heen. De wind nam weer toe tot twintig à vijfentwintig knopen en dus reefden we het grootzeil weer. Ja, we zijn weer aangekomen in de Roary Fourties! We zeilen nu de tweede nacht in.

20 januari 2012
Rond zeven uur ging ons anker op en vertrokken we richting Tasmanie. Als eerst voeren we Twofolt Bay uit waar we een zeehond en een paar kleine pinguïns zagen zwemmen. Op de zuidhoek van de baai met de zuidkust staat Boyds Tower, een vuurtoren  die in 1846 van zandsteen is gebouwd maar nooit dienst heeft gedaan als vuurtoren. Nu we dicht langs voeren zagen we de vierkanten toren in het groene Ben Boyd Nationaal park staan met daaronder zwarte en rode rotsen waar de golven op sloegen.
Het werd een zonnige dag waarvan we de eerste uren moesten motoren vanwege een zeer licht briesje van twee a drie knopen uit het noordoosten. Om elf uur trok het briesje aan tot acht a tien knopen en konden we gelukkig zeilen. We hielden wat hoger aan omdat anders de zeilen te veel klapperden. Een uur later trok de wind nog meer aan en konden we ruime wind met fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant lekker verder zeilen. Onderweg zagen we weer een groep dolfijnen, grote kwallen en vele zeevogels waaronder albatrossen. In de middag kwam er bewolking op zetten en zagen we dat het water alweer naar negentien graden is gedaald. Tot zo ver gaan we lekker, met ca vijftien knopen ruime wind zeilen we de nacht in.