Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

Foto’s zijn geplaatst vanaf 12 maart t/m 12 mei (Rob)

15 mei 2012
KETTINGER, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 07.637 s  147 15.169 e)
In de ochtend scheen de zon en maakten we een wandeling door het park van Margate wat langs de Noord-west baai loopt en verder langs een rivier. We zagen schoolkinderen hard lopen in en rond het park met de leraar op de fiets ernaast!?
Rond twaalf uur waren we weer terug aan boord en begon het te betrekken zodat we ons anker ophaalden en rustig terug naar Kettinger kruisten. Onderweg maakte ik een lunch die we in de kuip aten. Rond half vier legden we aan aan de openbare steiger van Kettinger en gingen onderuit met een boek.

14 mei 2012
MARGATE IN DE NOORD WEST BAAI, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 01.893 s 147 16.833 e)
Vanochtend zeilden we klein stukje door de Northwest Bay naar het plaatsje Margate. Hier ligt de zeilboot “Alida”van Hans en Jackie. Hans hebben we ontmoet in Kettinger op de tweedehands boot accessoire markt. Vanochtend kwam Hans bij ons aan boord om een kop koffie te drinken en had hij heerlijke Hollandse appelkoek meegenomen. Jackie moest werken zodat ze er vanochtend niet bij kon zijn. Nadat we bij ons koffie hadden gedronken en een lunch hadden genuttigd zijn we naar hun boot “Alida” gegaan. Een mooie 30 voeter zeilboot.

Daarna gingen we naar de kant en ontmoetten we hun dochter die een huis aan het water heeft en uitkijkt over de baai. We dronken er een kop thee en zaten weer gezellig te praten. Maar we moesten verder en dus zaten we even later in de auto op weg naar Kingston. We hadden al gehoord dat Kingston vroeger een echt Nederlands dorp was waar veel Nederlandse emigranten gingen wonen. Ze bouwden hier hun eigen school en kerk. De ouders van Jackie zowel van Hans zijn dan ook Nederlands en zowel Hans als Jackie spreken nog behoorlijk Nederlands. Ik deed snel wat boodschappen in Kingston alvorens we naar het huis van Jackie en Hans gingen. Hier ontmoetten we Jackie en zaten de rest van de dag gezellig te praten en te eten want Jackie had heerlijk gekookt! Het was alweer half tien toen Hans ons terugbracht naar de boot maar het was een hele gezellige dag geweest!

13 mei 2012
SMUG IN DE NOORD WEST BAAI, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 03.734 s  147 15.918 e)

Al vroeg zeilden we verder noordwaarts door het d’Entrecasteaux kanaal. In de regen en met ca twintig a vijfentwintig knopen zeilden we alleen op fok lekker snel. We zagen in het kanaal de kleine witte kopjes op het water. Toen we de hoek omzeilden de Northwest Bay in werd de wind minder en hadden we geen golven meer op het water, alleen een beetje swell. Het is hier een stuk rustiger dan in het baaitje bij Kettinger.

We ankerden voor het kleine plaatsje Snug bij een zandstrand. We hadden gelezen dat er elke tweede zondag van de maand hier een kleine markt is in de community Hall. Na een kop koffie/chocomel roeiden we naar de kant en vroegen naar de markt. Helaas was er vandaag geen markt het is veranderd in een andere zondag van de maand maar welke kon niemand ons met zekerheid zeggen. We liepen verder het dorpje door en kwamen bij een kerk. Ik wilde al enige tijd weer eens naar de kerk en zo zaten we even later in de kerk naar de dienst te luisteren. Na de dienst dronken we een kop koffie/thee met de andere kerkgangers. Ook hier gaat de jongelui niet meer naar de kerk of naar een andere kerk waar het minder streng aan toe gaat. Want we begrepen wel dat het hier nog aardig ouderwets toe gaat. Alleen de mannelijke kerk leden hebben inspraak en dat Obama heeft voorgesteld dat homo’s en lesbiennes mogen trouwen was een doorn in het oog. Wij hebben hier wijselijk onze mond over gehouden maar graag had ik beide gevallen graag in discussie gebracht! Na de koffie/thee liepen we nog even door het kleine plaatsje om daarna terug te gaan naar de boot. Het was inmiddels wel wat opgeklaard met hier en daar nog een bui. Aan boord werd het tijd voor een late lunch en daarna gingen we onderuit met een boek.

12 mei 2012
In de nacht bleef het hard waaien maar draaide de wind van het westen naar het zuidwesten zodat we meer beschut lagen. Wel werd het nog kouder en zakte de temperatuur in de nacht naar ca vier graden. Rond negen uur roeiden we naar de kant en liepen we naar de “Town Hall” waar de tweedehands boten (en onderdelen voor boten) markt gehouden werd. Toen we even voor half tien aankwamen was het al aardig druk en toen om half tien de deuren open gingen drongen de mensen naar binnen. In de grote zaal waren rijen tafels neergezet waar mensen hun spullen te koop hadden liggen. Paul en ik liepen eerst snel rond om te kijken of we iets zagen wat we echt nodig hadden en toen bleek dat dat niet zo was liepen we rustig enkele keer dezelfde rondes om nog enige malen goed te kijken. Uiteindelijk kochten was wat zeilgaren, telltales en voor Paul een overlevingspak. Dit pak koste maar acht euro! Dit is een heel dik (8 a 9 mm) neopreen pak wat hij gaat gebruiken om in koud water het onderwaterschip schoon te maken en de anodes te vervangen. Normaal wordt dit pak gebruikt door vissers in Alaska en Canada. In plaats van een reddingsvlot hebben ze dan deze pakken aan boord. Dit omdat ze ervan uit gaan dat een reddingsvlot met zoveel wind en golven zal omdraaien.
Daarnaast kochten we enkele loodblokken met riem om Paul met dit pak aan onder de boot te krijgen (hihi). Deze loodgordel wordt normaal gesproken gebruikt bij duiken.

We spraken met verschillende mensen maar voornamelijk met Peter die naar Japan, Alaska, Canada gezeild is en waar we nog een andere afspraak mee hebben. Ook spraken we lange tijd met Hans die Nederlandse ouders heeft en hier in de buurt woont. Ook met hem hebben we een andere afspraak voor komende week.

Rond twee uur waren we met een volle tas spullen terug aan boor. het waaide en regende nog steeds en buiten was het vijf graden. De grote depressie is nog steeds niet voorbij!
Terug aan boord deden we de Coleman Olielamp aan want die geeft meer warmte dan de gewone olielamp en al snel was het weer lekker warm in de boot. Lekker onderuit met een boek.

11 mei 2012
Vroeg in de ochtend was het nog even droog en wilden we een korte wandeling maken. Eenmaal gereed kwam de wind al opzetten en even later kwam ook de regen zodat de wandeling niet doorging. De hele verdere dag heeft het hard gewaaid, over de dertig knopen met enkele buien. We gierden dan ook aardig achter ons anker.

Onderwijl las ik Paul een deel voor van “Oorlogsherinneringen” geschreven door mijn vader. Het was een indrukwekkend stuk over de familie Kapteyn en de belevingen van mijn vader en familie tijdens de oorlog. Een andere keer ga ik weer verder voorlezen want het is een lang stuk! Toen het donker werd waaide het nog steeds hard, een depressie met een koufront komt over en dat was te merken want de temperatuur daalde die avond snel. We gingen dan ook weer met de olielamp naar bed.

10 mei 2012
KETTINGER, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 07.663 s  147 15.597 e)

Met ca vijf knopen tegen wind en draaiende winden zeilden we rustig Barnes bay uit. Al zeilend op de stuurautomaat hoorden we dat de stuurautomaat steeds meer rare geluiden ging maken. We gingen met de hand sturen en na drie rustige zeil uren kwamen we weer in de baai bij Kettinger waar we voor anker gingen. Nu werd het tijd om de stuurautomaat eruit te halen. Eerst moest één achterhut leeg zodat Paul erbij kon. Toen deze er eenmaal uit was en we deze uit elkaar haalden bleek dat de cluts en de tandwielen helemaal stuk waren. Geen eer meer aan te behalen hij is echt overleden. Maar de motor doet het nog goed en dus kunnen we misschien toch nog onderdelen gebruiken zodat we hem toch bewaren.

De nieuwe stuurautomaat (die we al lange tijd op voorraad hebben en die we in de Pacific hebben gebruikt) ging er weer. En zo ging de dag weer snel voorbij!

9 mei 2012
BARNES BAY BIJ BURNY ISLAND, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 08.169 s  147 21.367 e)

Nadat we het nieuws op de televisie hadden gekeken verlieten we de steiger en zeilden we rustig de baai uit, staken het d’Dentrecasteaux kanaal over naar Bruny eiland. Het was weer een bewolkte dag waarbij de zon af en toe door de wolken heen scheen. Na twee uur rustig te hebben gevaren en vijf mijl te hebben afgelegd kwamen we achterin de baai van Barnes Bay waar ons anker erin ging. Ik spoelde de was uit en hing deze te droog terwijl Paul de dinghy klaarmaakte voor vertrek. Na een vroege lunch gingen we naar de kant voor een wandeling. We liepen we over een bospad de heuvel op tussen de vele eucalyptus bomen en grasweide. Aan de andere kant van de heuvel stond een lang hek met daarachter een weide waar schapen graasden. Vanaf hier hadden we een mooi uitzicht over het D’entrecasteaux kanaal en daarachter Kettinger en het mooie glooiden heuvellandschap.

Op de terugweg maakten we ons eigen pad over de top van de heuvel tussen de bomen door en waar we vooral over de afgebladerde boomschorsen van de eucalyptus bomen liepen. Nu zagen we op verschillende kleine grasweide kangoeroes weg springen
Eenmaal terug aan boord begon het alweer bijna donker te worden.

8 mei 2012
KETTINGER, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 07.640 s  147 15.168 e)

Om zeven uur zeilden we met wind tegen Little Taylors bay uit het d’Entrecasteaux kanaal in. Dit water ligt tussen Bruny eiland en de zuidoostkust van Tasmanie. Het landschap is nog steeds heuvelachtig met veel bossen en daartussen landbouw, wijngaarden en kleine dorpjes. Het was bewolkt maar af en toe kwam de zon door en scheen dan prachtig over dit landschap waarbij de geel gekleurde bomen  herfstachtig glinsterden. Het waaide niet hard en toch liepen we lekker en konden we merken dat de onderkant van de boot schoon is, weinig tot geen aangroei.

Rond één uur kwamen we in de baai waar het plaatsje Kettinger aan ligt en waar we aan de openbare pier gingen liggen. Als eerst liepen we naar het informatie centrum waar ook de ferrie vertrekt naar Bruny eiland. Hier kregen we wat informatie over Bruny eiland. Daarna liepen we naar de jachthaven en zagen we dat er aanstaande zaterdag een tweedehands botenbeurs is. Als het even mee zit gaan we daar naar toe! Eenmaal terug aan boord zaten we nog even in de kuip wat te drinken voordat de zon weer onder ging en het al snel weer frisser werd.

 

7 mei 2012
JA, JA alweer zes jaar onderweg! Eigenlijk hadden we vandaag in Nederland aan moeten komen want we hadden gezegd na zes jaar weer terug te zijn. Maar ja, het leven bevalt ons zo goed dat we er nog even van blijven genieten (hihi)! Hoe lang? Géééén idee!!!!!
Met de webmaster Rob Gieb hebben we een nieuw contract afgesloten voor onbepaald tijd, hopen we….!

Vanochtend deden we wat klusjes zo maakten we de Honda generator weer winterklaar. Dit wil zeggen dat er weer een lange uitlaat slang op is gekomen en dat er een andere slag op is gekomen die de de warme lucht (koeling luchtmotor) naar binnen blaast. Daarna keken we de stuurautomaat na want die geeft af en toe wat rare geluiden met harde wind. We konden niet iets specifiek vinden en het is natuurlijk al een oud beestje met vele mijlen!

Na de lunch roeiden we naar de kant om een wandeling te maken. Aan het strand staat allemaal huizen met borden PRIVE erop. Aan het eind van het strand ging een pad het eiland op en konden we over een breed pad toch door de natuur wandelen. De vegetatie bestaat voornamelijk uit varens, theebomen en dennenbomen en we kregen de indruk dat hier een aantal jaren geleden een brand is geweest. Na de wandeling roeiden we langs de zandsteen kliffen weer terug en zagen we duidelijk dat er hier steen vanaf is gehakt. We hadden ook gelezen dat er hier rond 1800 steen is weggehakt om huizen in Hobart van te bouwen. Aan het eind van de middag waren we weer terug en gingen we onderuit met een boek en later de televisie.

6 mei 2012
QUARRIES BAY BIJ ZUID BRUNY EILAND, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 21.531 s  147 11.554 e)

Gisteravond toen ik de boodschappen opruimde zagen we dat we ons brood vergeten waren in de auto van Dugald. Dus stapte ik vanochtend op de fiets om deze bij hem thuis op te halen. Het was toen nog droog en het leek een mooie zonnige dag te worden. Dugald had inderdaad ons brood zodat ik al snel weer terug was. Ons anker ging op en vol tuig met een lichte bries van ca drie knopen dobber/zeilden we Port Cygnet uit. Helaas kwam de bewolking op en begon het te regenen. Eenmaal uit Port Cygnet kregen we meer wind en zeilden we tussen de zalmkwekerijen naar South Bruny Island. Onderweg zagen we weer vele zeehonden en kleine pinguïns. Rond vier uur zeilden we Little Taylors bay in en ankerden we in Quarris bay. De kust bestaat hier gedeeltelijk uit strand en gedeeltelijk uit lage kliffen met bomen erop met hier en daar een huis en een auto.

5 mei 2012
Om half negen hadden we met Dugald afgesproken op de steiger om vervolgens weer met hem mee te rijden naar Hobart. Hij had daar een klus te doen. Aangekomen in Hobart zette hij ons af in de wijk Derwent Park bij de watersportzaak “Withworths” waar we onze nieuwe barometer ophaalden. Daarna liepen we nog wat rond bij de andere grote winkels en zagen we een grote outdoor zaak. Hier vonden we een goede nieuwe rugzak naar al mijn wensen. Mijn oude rugzak is echt aan vervanging toe, daar vallen de gaten in. Mijn verlate verjaardag cadeau! Hierna gingen we met de bus naar het centrum van Hobart waar we nog meer winkelden en nog het één en ander kochten. Rond vijf uur liepen we richting het busstation in Brisbane straat om de bus terug te nemen naar Cygnet. Terwijl we wandelden kregen we een telefoontje van Dugald dat de klus klaar was en dat we met hem mee terug konden rijden. We spraken af bij het busstation waar hij ons even later oppikten. Zo reden we gezellig weer met hem mee naar Cygnet waar hij ons op de pier afzetten. Het was een zeer nuttige dag waar we weer veel geregeld hebben!

4 mei 2012
Het was inmiddels gestopt met hard regenen en zo af en toe regende het zacht. In de ochtend hadden we contact met Dugald en als we zin hadden waren we welkom in zijn huis! Rond tien uur wandelden we rustig naar het plaatsje en terwijl we langs de waterkant liepen begon het weer harder te regenen. Toen we bij de rotonde van Cygnet aankwamen, kwam Dugald net aanrijden en stapten we in om met hem mee te rijden naar zijn huis. Hier zaten we weer gezellig te praten keken een korte film van onze reis en keken in zijn foto album van Antarctica. We lunchten samen en daarna zaten we weer gezellig te praten. Rond drie uur kwam Lan (vriend van Dugald) en moesten zij wat klusjes doen zodat wij naar het plaatsje gingen om brood te kopen. Rond vier uur waren we weer terug aan boord, tijd om met mijn ouders te skypen omdat mijn vader jarig is. Bij hun begon de dag net!

3 mei 2012
Al hoewel we aardig het binnenland in zijn gezeild (een klein gedeelte van de Huon river en dan Port Cygnet in) hadden we met de zuiden wind van vannacht en vandaag toch nog een aardige kleine golfslag waar we op lagen te deinen. Gelukkig sliepen we er niet minder om (hihi).

Zowel in de nacht als overdag regende het pijpenstelen zodat we weer een dag binnen door brachten. Zoals gewoonlijk doen we dan wat kleine klusjes zoals schoonmaken etc, lezen een boek en kijken een film. Rond vijf uur ‘s avonds nam de wind af en werd het windstil,daarbij hield ook het regen op. We overwogen nog even een wandeling te maken maar besloten dit morgen te gaan doen.

2 mei 2012
We schreven een email naar “yachtreport@customs.gov.au” om te vertellen waar we zijn. We zijn namelijk alweer een half jaar in Australie en elke drie maanden moeten we een e-mail sturen waar we zijn. De vorige keer stuurden we de email vanaf de Tamar Rivier!
We keken naar het nieuws en halverwege de ochtend roeiden we naar de kant en liepen naar het stalletje waar we appels vers van de boomgaard kochten. Heerlijke verse sappige appels!

We waren nog maar net terug aan boord toen het begon te regenen en harder begon te waaien. Dit heeft het de rest van de dag gedaan zodat we knus aan boord bleven met de regen die op het dak tikte.

1 mei 2012
PORT CYGNET, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 10.636 s  147 05.064 e)

Als eerst skypten we met windenergie in Amerika om de nieuwe printplaat (circuit kit) te bestellen. Ze hadden onze gegevens nog in de computer staan dus dit was zo geregeld! Daarna werden we gebeld door iemand van de watersportzaak “Withworths” dat onze barometer mag worden omgeruild voor een nieuwe en dat deze al klaar ligt in de winkel in Hobart.
Om half tien kwam Dugald bij ons aan boord voor een kop koffie en om onze boot te bekijken. Paul liet de boot zien en verder zaten we gezellig te praten. Na de koffie gingen we naar de boten van Dugald. Hij heeft zelf een Van der Stad 34 gebouwd waar hij graag de wereld mee rond wilde zeilen met zijn partner. Helaas is er iets tussen gekomen en heeft hij zijn droom nooit waar kunnen maken. Daarnaast heeft hij een kleine trimaran gemaakt waar hij nu veel mee zeilt en de wekelijkse club regatta’s mee vaart.

Na beide boten te hebben bekeken zijn we naar zijn huis gegaan. Nu gingen de mannen achter de computer zitten om één en ander op zijn computer te zetten terwijl ik me bezig hield met de was. Wel makkelijk even een wasmachine ter beschikking te hebben! Er kwamen nog een paar vrienden langs zodat de middag voorbij vloog en het alweer even na vijf uur was toen we aan boord terug kwamen. Tijd om het avondeten te maken en alle boodschappen weg te ruimen.

ROUTE EN AFGELEGDE MIJLEN NIEUW ZEELAND EN AUSTRALIE:

 PILOTS EN KAARTEN DIE WE DIT JAAR GEBRUIKT HEBBEN:
1 Steward island Mana cruising club pilot
2 cruising banks Peninsula pilot
3 New Zealand cruising handbook
4 East coast of Australia and New Zealand.
5 cruising the New South wales Coast
6 cruising Tasmanie 
7 Tasmanie Anchor guide

Voor de navigatie gebruiken we voornamelijk nog de Garmin.

WEERBERICHTEN:
- NIEUW ZEELAND heeft een zeer goede weer service over de marifoon. Daarnaast haalden we via de SSB radio bijna iedere dag de grib-files en spots binnen via sailmail en soms haalden we de weerfax op. 

- AUSTRALIE geeft op gezette tijden ook goede weerberichten over de marifoon. Daarnaast hadden we zoals gewoonlijk de grib files en weerfaxen via de SSB.
Als extra hadden we in Australie een goede internet dekking via Telstra (beste dekking over heel Australie) waar we overal internet verbinding hadden en zo ook de weerberichten konden binnen halen. We gebruikten hiervoor www.weatherzone.com.au/marine

SSB ZENDER:
We willen deze voor geen goud missen.
We krijgen hierdoor het weer binnen maar houden zo ook contact met de buitenwereld, iedere dag gaan er wel emails heen en weer. Bijna iedere avond luisteren we naar de Wereldomroep om te horen wat er zoal in de wereld gebeurd en verder hebben we contact met andere zeilers over de ssb.
In maart ging onze Pactor modem stuk. Gelukkig stuurden mijn broer zijn Pactor modem op (zelfde als ons) en konden we twee weken later weer e-mails sturen via de SSB. De Pactor modem moet gemaakt worden in Duitsland en we nemen deze mee als we aan het eind van het jaar naar Nederland komen. 
 
ONDERHOUD EN PROBLEMEN AAN BOORD:
 - De oude stuurautomaat was stuk gegaan in de Pacific we hebben hiervoor nieuwe onderdelen gekocht en Paul heeft de oude stuurautomaat zelf weer gerepareerd.
 - De nieuwe stuurautomaat was niet zo krachtig als de oude. Het bleek dat door vet tussen de cluts, de cluts slipten, na schoonmaken en wat schuren werkte deze weer naar behoren. Nu hebben we weer twee goede stuurautomaten!
 - De ankerlier schakelaar begaf het dus hebben we een nieuwe gekocht.
 - De windmeter boven in de mast begaf het, nieuwe gekocht.
 - Boot uit het water gehaald en nieuwe antifouling erop gesmeerd na twee jaar!
 - Anodus vervangen
 - grondplaat SSB schoongemaakt met azijn.
 - klem quadrant roer gebroken tijdens het in elkaar zetten na inspectie, laten lassen.
 - Nieuwe systeem uithouder van de giek, nieuw blok gekocht.
 - Slang bij de uitlaat lekte, nu hebben we de slang iets ingekort.
 roer windvaan was al lang geleden verloren gegaan nu nieuwe gekregen van Richard
 - Volvo Penta diesel en oliefilters vervangen
 - Raam buiskap vergaan, zelf nieuwe in gezet.
 - Motor werd heet, nieuwe spruitstuk gekocht bij Volvo dealer
 - Bij Volvo dealer gelijk kleppen laten stellen
 - Dinghy werd een beetje plakkerig, zelf hoes gemaakt voor ons Giebeltje
 - De peddels van dinghy braken, zelf nieuwe gemaakt
 - In Australie vuilwatertank nodig, deze gekocht en zelf ingebouwd.
 - Na vier maanden nieuwe anodes vervangen, oude geheel vergaan.
 - De Pactor modem begaf het, nu gebruiken we zolang de pactor modem van mijn broer Ruud.

FINANCIEEL:
We hebben het net gered met ons budget maar Nieuw Zeeland en zeker Australie zijn niet goedkoop!

MEDISCH:
- Paul gekneusde rib opgedaan tijdens wandelen in Steward island.
- Paul en Caroline naar tandarts
 
BINNENLANDSE TOCHTEN ZONDER BOOT:
- Vanuit Sydney zijn we een dag met de trein naar Katoomba gereden waar we een prachtige wandeling hebben gemaakt in de de Blue Mountains.
- In Deviot (Tasmanie) mochten we de auto lenen van Greg en Bettina en zijn we over een deel van de  “Great Western Tiers” route naar het Cradle  Mountain park gereden waar we een prachtige wandeling hebben gemaakt van bijna vijf uur.
- In Strahan (Tasmanie) mochten we de auto van Geoff lenen en hebben we een deel van de West Coast Wilderness way gereden dat door het Franklin – Gordon Wild Rivers Nationaal park gaat. Hier maakten we verschillende kleine wandelingen.  
Alle keren waren we ‘s avonds weer terug aan boord

CONCLUSIE:
Door de Tsunami in Japan waarbij een kerncentrale werd getroffen besloten we niet dit jaar naar Japan te gaan maar te wachten. Omdat we zo van Nieuw Zeeland hebben genoten besloten we een jaar naar Australie te gaan en om Tasmanie te ronden. Daar hebben we zeker geen spijt van! Australie is een prachtig land weer heel anders dan Nieuw Zeeland niet alleen qua natuur maar ook in cultuur. Omdat we de tijd nemen voor de plekken die we aandoen krijgen we betere contacten met de plaatselijke bevolking wat de reis nog meer waarde geeft!

Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

30 april 2012
Vanochtend zaten we  met een kop koffie in de kuip genietend van de rustgevende omgeving. Een mooi groen glooiend heuvel landschap. Het doet ons veel denken aan dat we in Zuid Engeland op de rivier lagen, hetzelfde landschap. Na een tijd aan de ruige westkust te hebben doorgebracht maakt dit toch weer indruk!

Na de koffie roeiden we naar de steiger en liepen ca twee kilometer naar het dorpje Cygnet. Onderweg kwamen we langs stalletjes waar we appels van de boomgaard konden kopen, dat doen we op de terugweg. Cygnet zelf is een leuk klein plaatsje wat een uitstraling geeft uit de tijd van de pioniers. Leuke huizen met oude gevels. Toen we het plaatsje waren doorgelopen en het adres van Dungald niet konden vinden belden we hem op. Dugald is een vriend van David en Sylvia die we in Opua (Nieuw Zeeland) hebben ontmoet. En van hun (David en Sylvia) hadden we Dugald adres gekregen. We hadden al een paar keer email contact gehad maar nu zagen we elkaar. We gingen naar Dugald huis waar we koffie dronken en gezellig zaten te praten. Terwijl we zo zaten te praten bleek dat zowel hij als wij naar Hobart moest om zaken te regelen en zo zaten we na de lunch met zijn drieeen in de auto. Het is vanuit Cynget nog een uur rijden door het mooie groene heuvelachtige landschap waarvan het eerste deel langs de Huon river gaat.

Aangekomen in Hobart gingen we eerst naar de watersportzaak Withworths waar we onze barometer die we in Syndey hadden gekocht lieten nakijken. Withworth is een winkelketen door heel Australie. Onze barometer moest worden opgestuurd en dus lieten we hem daar achter. Daarna gingen we naar de zaak waar Dugald iets moest kopen. Vervolgens liet hij ons de baaien van Hobart zien waar we allemaal konden ankeren. Op de terugweg maakten we een omweg naar de top van Mount Wellington (1250 m) vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over Hobart en omstreken. Er lag zelfs sneeuw op de top van de berg.

We reden verder richting Kingston waar ik grote boodschappen deed na ca drie maanden en daarna reden we in het donker terug naar het huis van Dungald waar we rond half acht aankwamen. Nu ging de barbeque aan en zaten we gezellig met elkaar te eten. Rond half elf was het tijd om naar huis te gaan want het was toch al met al een gezellige drukke dag geweest!

29 april 2012
PORT CYGNET, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 10.636 s  147 05.064 e)

 Vannacht heeft het nog behoorlijk gewaaid met verschillende echt hevige windvlagen waardoor de windmolen weer stuk is gegaan. Dit is nu de derde keer op deze reis! Eerste keer in Ushuaia (Kaap Hoorn), tweede keer in Rapa (Frans Polynesie) en nu voor de derde keer hier in Tasmanie, weer met meer dan dertig knopen wind! We hoorden het vannacht al aan het geluid van de windmolen maar toen we vanochtend wakker werden en er bij daglicht naar keken was het zeker, de printplaat (circuit) is weer doorgebrand.

In de ochtend roeiden we naar een vissersboot die net naast ons was komen ankeren. Ze hadden vroeg in de ochtend nog wat kreeften gevangen. We hadden van de kreeftenvangers in Strahan al het een en ander gehoord maar nu kregen we de bedragen te horen. Per kreeftenkooi moeten ze een vergunning hebben die ca 30.000 AUST. Dollar per jaar kost. Ze mogen alleen maar grote kreeften vangen die ze voor ca zestig dollar verkopen aan o.a China. Dus alleen al om hun vergunning eruit te halen moeten ze vijfhonderd kreeften per pot per jaar vangen. Daarnaast komen natuurlijk de bootkosten en de lonen er nog bij! Ze moeten alle kreeften die ze vangen tellen en noteren. Hier kunnen ze ten allen tijden op gecontroleerd worden en dus kunnen ze moeilijk kreeften onderhands verkopen.

Rond half elf werd het voor ons tijd om ons anker op te halen en met een klein puntje voorzeil de baai uit te zeilen. Het regende nog steeds en het waaide ca vijfentwintig à dertig knopen en met ruime wind zeilden we rustig langs de oostkust van Tasmanie aan de ene kant en verschillende riffen en eilanden aan de andere kant. Er stond nog steeds een hoge swell die we naast ons op de riffen zagen breken. Om de hoek op open oceaan (ca vijf mijl weg) stonden op dat moment ca zeven à acht meter hoge golven. Je kunt je de brekers op het rif dan waarschijnlijk ook wel voorstellen! Éenmaal tussen de groene oostkust met zijn hoge bomen en Burnie eiland werd de swell minder, zakte de wind naar ca twintig knopen maar bleef het wel regenen. We zeilden rustig verder en kwamen langs enkele zalmkwekerijen. Tussen de kwekerijen zagen we zeehonden zwemmen en enkele dreven op hun rug met de flappers omhoog. Zoiets als tralalalala mijn buikje is vol en ik lig rustig even uit te buiken (hihi).

Rond vier uur zeilden we de Huon rivier op waar de wind ons in de steek liet en waar we onze motor moesten starten. Aan de noordkant van de Huon rivier is een baai die Port Cygnet heet en waar we gelijk invoeren. We kwamen in een mooi groen dal met aan beide zijden een mooi glooiend groen landschap met hier en daar enkele huizen waarin de kachel stond te branden. Dit was te zien aan de rook uit de schoorsteen en te ruiken door het houtvuur. Eenmaal aan het eind van de baai lagen een heleboel boten aan moorings. Daar is de sailing yachtclub van Cygnet. Naast al deze boten gingen wij voor anker na 22 mijl varen.

28 maart 2012
Vanmorgen was het nog droog en zonnig en waaide het in de baai niet erg hard. Toen we het weerbericht hoorden bleek er buiten toch al veertig knopen wind te staan uit het zuidwesten. Ik was druk bezig met wat we nog aan eten hebben aan boord en wat we binnenkort weer moeten gaan inkopen. Want de laatste keer dat ik grote boodschappen deed was ca drie maanden geleden en de voorraad is dus aardig geslonken!

Tijdens onze lunch begon het te regenen en kwam de wind in vlagen de baai in zodat we soms achter ons anker slingerden. Maar wetende dat het buiten veertig ã vijfenveertig knopen waaide met golven van acht tot negen meter valt het hier alles mee. Het is best druk hier in de baai. Naast één andere zeilboot liggen er ook een aantal vissersboten te schuilen. Laat in de middag kregen we heel even onweer en begon het te hagelen. Het koufront komt over ons heen! Als het goed is neemt de wind in de nacht af!

27 maart 2012
Het was een droge zonnige ochtend met weinig wind zodat we snel begonnen aan de fok. We haalden deze naar beneden om de onderrand van het zeil van een extra strook te voorzien. Na inspectie zagen we dat naast de twee kleine scheuren er meerdere zwakke plekken zaten. Juist op de plekken waar de zon altijd bij kan komen als die opgerold is!
We waren nog maar net klaar met het föhnen van het plakdoek toen de wind wat aantrok en het eerste buitje overkwam.

Na de lunch kwam er een visser naar ons toe die vertelde dat we beter iets dieper in de baai konden gaan liggen i.v.m de komende harde wind, maar Paul wil dit niet omdat er nu al een lichte swell de baai in staat en het daar ondieper is. Er staat nu een swell van drie meter buiten die acht tot negen meter gaat worden volgens de voorspellingen. De weersvoorspelling geeft voor vanavond en vannacht dertig a veertig knopen uit het noordwesten. Daarna draait die naar het zuidwesten en trekt dan ook weer aan tot dertig a veertig knopen. Afwachten maar hoeveel wind en swell we hier gaan krijgen! In de middag lazen we een boek en ‘s avonds keken we weer televisie.

26 april 2012
ROCKY BAY, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 33.894 s  146 53.605 e)

Om vijf uur waren we aan het ontbijten en toen was het wachten op het licht worden dat rond half zes begon. Toen we net een beetje konden zien ging ons anker op en motorden we langs een rif aan de ingang van Spain Bay om vervolgens het zeil te hijsen. We kruisten Port Davey uit met ca vijftien knopen zuidwesten wind en veel regen! Daarna zeilden we vlak langs Big Caroline rock om vervolgens aan de wind naar de zuidwest kaap te zeilen. De trok aan tot vijfentwintig a dertig knopen zodat we twee reven in het grootzeil zetten en de fok weg rolden. We zagen namelijk twee kleine scheurtjes onderaan de fok, daar waar er kreukels ontstaan als het zeil opgerold is en waar ook de zon bij kan komen. Werk aan de winkel dus!

Aangekomen bij de ruige zuidwest kaap ronden we deze en konden we steeds ruimer gaan zeilen richting de Maatsuyker eilanden groep. Op het laatst zeilden we zelfs voor het lapje tussen Flat Witch eiland en de Witt eiland door. Mooie groene eilanden met een vuurtoren en enkele huizen die niet meer bewoont zijn.

Nog steeds voor de wind zeilden we verder naar de zuidoost kaap. Ondertussen waren de golven zich al wel aan het opbouwen en surfden we soms aardig van de golven af! Net na de zuidoost kaap maakten we een storm rondje zodat we langs de oostkust weer een stukje noordwaarts zeilden. Hier nam de wind snel af omdat we in de luwte van het eiland kwamen. We haalden de twee reven eruit en zeilden rustig de grote “Recherche Bay” in waar meerdere vissersboten voor anker lagen. Ons anker ging er in een kleine baai “Rocky Bay” aan de zuidkant van Recherche Bay om half vijf in, na 66 mijl te hebben gevaren. Helaas is het gedaan met de rust want zodra alles gereed was keek Paul of de televisie het deed en ja hoor na een maand hebben we weer televisie! We zijn weer in de bewoonde wereld.

25 april 2012
SPAIN BAY IN PORT DAVEY (43 22.036 s 145 57.998 e)

 Om zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig langs de andere kant van Breaksea eiland naar Spain Bay. Spain Bay is de buitenste baai van Port Davey en voor ons ook de laatste baai hier. Toen we Spain Bay net in draaiden zagen we een andere motorboot onze kant op komen varen gevolgd door nog een boot daarachter. Toen we eenmaal voor anker lagen roeiden we naar één van de boten toe voor een praatje. Het blijken vrijwilligers uit Hobart te zijn die voor enkele dagen de buiten stranden schoon maken. Al het aangespoelde afval vanaf zee verzamelen ze en nemen dit mee terug naar Hobart.

Terwijl zij aan het werk gingen roeiden wij naar de kant om een wandeling te maken naar Stephens Bay die aan de oceaan kant ligt. Het pad was weer gemakkelijk te vinden maar erg modderig na al die regen van enkele dagen. Gelukkig was het een vlakke tocht met een enkel heuveltje. Op het heuveltje zagen we de oceaan met daarin de rotsen voor de kust en daarvoor de branding op het strand. Ver daarachter zagen we de zuidwest kaap waar we morgen omheen zeilen.

Na een klein uur wandelen door de bekende vegetatie kwamen we aan bij het enorme zandstrand. We stopten even om een roggebroodje kaas te eten. Daarna vervolgde we onze weg over het strand. Aan de ene kant zagen we nu de branding met daarachter Muttonbird eiland en wat kale rotsen en aan de andere kant hoge zandduinen met op de toppen groene vegetatie en veel dode takken en stronken. Voor ons uit liepen verschillende vogels en boven ons zeven twee zeearenden.

Na ca een half uur waren we aangekomen bij het andere einde van het strand en zagen we in de zandduinen enorme hoeveelheden schelpen liggen. Dit moet de plek van de Aboriginal’s geweest zijn! Hier doken de vrouwen naar schelpdieren en jaagden de mannen. Nu liepen we de duinen in en zagen hoe groot de plek was met de enorme hoeveelheid schelpen. Tijd om op zoek te gaan naar mooie schelpen! Na het zoeken aten we nog een broodje en daarna liepen we weer terug naar de boot. Het was inmiddels bewolkt geworden en de wind was gedraaid en toegenomen. Na vier uur wandelen waren we weer terug aan boord en na de lunch gingen we onderuit met een boek. Het was een mooie wandeling.

24 april 2012
Vanochtend werden we wakker door de regen en het onweer in de buurt. We zagen de bliksemflitsen maar hoorde de donder enkele keren ver weg. We bleven hierdoor lang in bed en toen we er uiteindelijk uitkwamen deed ik wat administratie en repareerde Paul onze oude wandel GPS. Hiervan waren de batterijcontacten gebroken die nu dus weer aan elkaar zitten. Inmiddels was het droog geworden, was de zon gaan schijnen en blies er een zachte frisse zuidelijke wind zodat we onze lunch in de kuip nuttigden achter de buiskap. Tijdens de lunch zagen enkele zeearenden in de boom zitten. In de middag gingen we onderuit met een boek en om drie uur luisterden we weer naar de wereldomroep, hoe het verder gaat na de val van het kabinet! Om zes uur sprak Paul weer met Richard (uit Nieuw Zeeland) over de SSB. Ondertussen was het weer donker geworden.

23 april 2012
BRAMBLE COVE, SARAH EILAND IN PORT DAVEY (43 19.629 s  145 59.961 e)

Weer een dag met vele buien. Net als gisteren waaide het buiten ook behoorlijk maar hier in de cove merkten we daar niets van. We zagen alleen de wolken snel over ons voorbij trekken. In de ochtend repareerde ik enkele gaten in mijn wandelbroek terwijl Paul bezig was met mijn wandelschoenen. Op onze laatste wandeling door de modder waren mijn zolen losgeraakt en vandaag lijmde Paul de zolen weer vast: hopen dat ze houden! Na de lunch keken we een film en toen die afgelopen was checkten we nog een keer het weerbericht. Aan de hand van dit weerbericht besloten we toch weer terug naar Bramble cove te varen aangezien de wind vannacht naar het zuidwesten/zuidoosten gaat draaien. Dan liggen we daar weer beter!

22 april 2012
Regen, regen en nog eens regen. Dus bleven we vandaag binnen. Ik was bezig met het uitzoeken wat we allemaal rond Hobart kunnen gaan doen; Voornamelijk wat we kunnen gaan doen vanaf de verschillende ankerplekken. Paul was zich aan het inlezen over de Pacific, landen waar we volgend jaar naar toe willen.

21 april 2012
WOMBAT COVE IN BATHURST CHANNEL, PORT DAVEY (43 20.035 s  146 00.404 e)

Nadat de regen was gestopt zijn we in ons Giebeltje gestapt om langs de kust van Bramble Cove te varen. Bij de kant aangekomen moesten we opletten niet in de kelpvelden terecht te komen. De kant bestaat grotendeels uit rotsen met daarin kleine en grote grotten afgewisseld door enkele stranden. Op één van die stranden maakten we een wandeling. De zon was inmiddels iets doorgekomen zodat we op het strand gingen zitten om te genieten van het uitzicht en onderwijl te luisteren naar het vogelgezang in de bomen.

Rond lunchtijd waren we weer aan boord. Paul had de wolken de hele ochtend al in de gaten gehouden en geconstateerd dat de wind al eerder naar het noordwesten was gedraaid dan was voorspeld, zodat we na de lunch ons anker ophaalden en rustig weer het Bathurst kanaal in zeilden naar Wombat Cove. Hier ging ons anker er weer in en maakten we de boot weer met lijnen naar de kant vast. Net als bijna een maand geleden, Laat de harde wind maar komen!

20 april 2012
BOND BAY IN PORT DAVEY (43 15.193 s  145 54.378 e)
Na de weerfax binnen te hebben gehaald en het weerbericht te hebben beluisterd stapten we in ons Giebeltje om een lange tocht over de Davey Rivier te maken. Het was weer een zonnige dag maar met meer wind en wolken. Rustig motorden we over de rivier door een groen heuvelachtig landschap. Het landschap had in verschillende valleien echte oude bomen met dikke stammen, Huon Pine etc.

Onderweg moesten we weer goed opletten aangezien er in ondiepe stukken takken net boven het water uit staken. Na iets meer dan twee uur stroomopwaarts te hebben gevaren en ca vijf mijl te hebben afgelegd kwamen we aan bij het stuk waar het om ging! Hier heeft de rivier een kloof tussen de rotsen uitgeslepen. We voeren tussen meerdere hoge rotswanden (kloven) door en zagen hoe het water de rotsen had uitgesleten. Verderop werd de rivier vrij smal, staken er rotsblokken boven water en hoorden we het geluid van een stroomversnelling, verder kunnen we niet! Hier zagen we Leiv en Clyde die voor ons de rivier op waren gevaren en we maakten een praatje voordat zij weer aan hun terugtocht begonnen. Zij hadden iets harder gevaren. Wij maakten ons Giebeltje vast aan een tak in het water zodat we rustig op onze plek bleven en niet met de stroom meegenomen werden. Nu werd het tijd om een roggebrood met kaas te eten terwijl we de zon door de kloof heen zagen schijnen. Zelfs op deze rotsformatie die zo uitgesleten is en schuin weg loopt groeit nog een groene vegetatie! Het eerste stuk van de terugweg lieten we ons meesleuren door de stroom tussen de rotswanden door. Daarna nam de stroom wat af en motorden we met stroom en wind mee zodat we toch wat sneller gingen dan op de heenweg. Als de wind wat aantrok ging Paul staan en hield zijn jas wijd en gebruikte dit als zeil. Omdat hij zo niet kon sturen stuurde ik weer met mijn lichaam wat erg goed ging.

 

 

 

 

Rond half één haalden we ons anker op en zeilden rustig met twaalf knopen wind uit het noorden naar Bond Bay waar ons anker er weer in ging. Gisteravond hadden we nog een groot stuk tonijn meegekregen zodat we voor lunch weer geroosterde tonijn aten met gebakken uien en champignons. Daarna gingen we onderuit met een boek. In het eind van de middag maakten we nog even een wandeling over het strand bij Bond Bay. Daarna werd het alweer snel donker en tijd voor het avond eten. 

19 april 2012
BRAMBLE COVE, SARAH EILAND IN PORT DAVEY (43 19.629 s  145 59.961 e)

Het is weer even gedaan met het mooie weer. Vannacht begon het te regenen en dat heeft de hele dag aangehouden. De wind was naar het zuiden gedraaid zodat het vanochtend weer kouder was, dat merken we dan meteen. Nadat we de weerberichten binnen hadden gehaald zagen we dat er de komende dagen nogal wat wind werd voorspeld. Dus ging ons anker om zeven uur op en kruisten we in de regen door Port Davey langs Sea Break eiland naar Bramble Cove. Hier hebben we al eerder gelegen maar dit maal ankerden we achter Sarah eiland waar we beter beschut liggen voor de zuiden wind. Paul ging na het zeilen onderuit met een boek terwijl ik bezig was in de keuken.

Als eerste maakte in de Falkland saus want die was op. Daarna maakte ik van de overgebleven tonijn een tonijn/tomaten pasta saus en een tonijnsalade voor op toast. Als laatste bakte ik weer een scone/cake. Nu we een makkelijk recept hebben voor scones en dit makkelijk te variëren is met  verschillende kruiden en vruchten kopen we eigenlijk geen koek meer maar maak ik van alles zelf. Toen ik met dit alles klaar was, bleek het alweer lunch tijd te zijn en na de lunch hebben we een film gekeken.

18 april 2012
PAYNE BAY IN PORT DAVEY (43 14.007 s  145 56.252 e)

Het was weer een mooie zonnige dag met een enkel wolkje aan de hemel. Rond zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig met een licht briesje uit het zuidoosten het Bathurst Kanaal door naar de uitgang. De wind draaide enkele malen omdat het dan uit verschillende baaien kwam zodat we onze fok opnieuw moesten stellen. Onder het zeilen was Paul ook bezig met onze buitenboordmotor. Gelukkig was de veer niet gebroken maar was de haak los gegaan zodat de motor snel weer in elkaar gezet kon worden. Het is natuurlijk al een oud beestje! Wij hebben hem zes jaar geleden tweedehands gekocht en toen was die al oud.

Rond één uur zeilden we langs Breaksea eiland Port Davey in. Hier kregen we de vijftien à twintig knopen uit het noordoosten die ook aangekondigd waren. Ook de swell kwam ons hier weer tegemoet. Met zes knopen zeilden we door Port Davey en maakten een enkele slag om in Payne Bay uit te komen. Hier ging ons anker er na dertien mijl weer in. Aan het eind van de middag kwam er een andere zeilboot de baai binnen zeilen en die ging naast ons voor anker. Al snel kwamen ze met hun dingy langszij en hadden ze een boekje voor ons bij zich. Het bleek Leiv Poncet te zijn met zijn neef Clyde die bij Hobart woont. Mariëtta en Paul (Nije Faam) hadden Leiv ontmoet in west Australië en zij hadden aan Leiv verteld wie wij waren. Ook hadden ze verteld dat we enkele jaren geleden naar de Falkland eilanden waren geweest en dat we o.a. op zijn vaders eiland waren geweest.

We nodigden Leiv en Clyde uit aan boord en al snel hadden we het over het zuiden; Patagonië, Falkland en de bijbehorende gemeenschappelijke kennissen. Zij hadden enige dagen geleden tijdens het zeilen van Hobart naar Port Davey  een zeer grote tonijn gevangen en we werden uitgenodigd om bij hun te komen eten. Ik had al soep gemaakt dus eerst aten we bij ons een kop soep en later bij hun tonijn. Leiv was in september met zijn zeilboot vertrokken uit de Falkland eilanden en via Kaapstad (Zuid Afrika) naar de Kerguelen eilanden gevaren in de zuidelijke oceaan. Hier had hij een maand met enkele onderzoekers rond gevaren en later nog alleen. Na veel van de eilanden te hebben gezien is hij door gezeild naar de westkust van Australië waar hij Paul en Mariëtta ontmoette.  We zagen de foto’s van de Kerguelen eilanden, erg mooi en ruig! Het was een gezellige avond.

17 april 2012
Het beloofde vandaag een prachtige zonnige dag te worden met een enkel wolkje in de lucht. Om acht uur stapten we in ons Giebeltje en trok Paul aan het aantrekkoord. Helaas ging de motor niet aan en ging het touw niet terug naar binnen, oeps! Paul draaide met een schroevendraaier het koord weer naar binnen en trok er nog een keer aan. De motor liep maar het touw ging niet vanzelf naar binnen. Tijdens het oversteken van het Bathurst kanaal draaide Paul het touw weer naar binnen, waarschijnlijk is de veer stuk. Later maar verder kijken.

Om negen uur lieten we ons Giebeltje achter op een kiezelstrand in een kleine baai onder Mount Rugby. Vanaf het kiezelstrand was het pad makkelijk te vinden en goed te volgen. De eerste twee uur liepen we door een groene vegetatie die soms tot enkelhoogte dan weer tot heuphoogte reikte en die nog nat was van de dauw. Enkele keren moesten we door het struikgewas heen kruipen (onder lage boompjes en struiken door). Het pad zelf was zeer modderig en binnen een half uur waren mijn voeten nat,sopte ik in mijn schoenen en was mijn broek tot boven mijn knieën nat en zwart. Niet raar als je weet dat we soms tot onze enkels in de modder weg zakten.

Na twee uur geleidelijk omhoog te zijn gewandeld aten we een broodje vóór we aan de steile klim begonnen. Het laatste half uur naar de top was steil en we moesten soms aardig op en over rotsblokken klimmen, maar eenmaal op de top was de klim zeer de moeite waard! De top van Mount Rugby (775 m) is de hoogste rond Port Davey en omgeving zodat we rondom uitzicht hadden. De Indische Oceaan met Port Davey, het Bathust kanaal, Bathurst Habour met daarachter de uitgestrekte South-West Wilderness met zijn bergen en rivieren, Melaleuca Inlet met daarachter de Zuidelijke Oceaan met daarin de Maatsuyker eilandengroep. We hadden  dit allemaal al van verschillende heuvels of bergen gezien maar nu zagen we alles in zijn geheel op een stralend mooie dag met een briesje op de top van de berg. In de pilot staat dat het zelfs op een windstille dag op het water, nog steeds behoorlijk kan waaien op deze top. Vandaag dus gelukkig niet!

 

 

 

We aten onze lunch en genoten een uur van het mooie uitzicht voordat we aan onze terugweg begonnen. Hetzelfde pad weer terug alleen nu merkten we hoe modderig en glibberig het pad was! Zowel Paul als ik gleden enkele keren uit zodat we nog zwarter werden (hihi). Helaas lieten de zolen van mijn schoenen tijdens het laatste stuk van de wandeling los. Te veel modder! Gelukkig hebben we altijd verschillende touwtjes bij ons zodat we de zool met touwtjes om mijn schoenen vast konden zetten. De terugweg duurde ook weer twee en een half uur zodat we rond drie uur moe en voldaan bij ons Giebeltje aankwamen. Nu moest Paul nog terug het kanaal over roeien aangezien we de motor niet aankregen. Aan boord douchten we om daarna met een wijntje en een cola in de kuip naar de top van Mount Rugby te kijken waar de zon prachtig op scheen, Yes we did it!  Ik maakte snel eten want het wijntje sloeg aan en om vijf uur lag ik al te snurken in bed…..

16 april 2012
SWAN COVE IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 20.013 s  146 13.154 e) LOLA BAY
IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK  (43 21.220 s  146 06.794 e)

Om zes uur waren we weer wakker en het was weer helemaal stil! We hoorden zelfs de wind niet door de vegetatie waaien, terwijl we in de ingang van een fjord lagen. Even later begon het langzaam licht te worden en toen hoorden we hoe de vogels weer begonnen te fluiten, hun dag was ook begonnen! Toen we buiten keken was het inderdaad blad stil met enkele laag hangende wolken tussen de bergtoppen en dit alles werd weerspiegeld in het water, wat is het hier toch mooi!

 We haalden ons anker op en motorden langzaam naar de andere hoek van Bathurst Harbour waar ons anker er in Swan Cove weer inging. Vanuit hier maakten we met ons Giebeltje een tocht over de “Old River”. Aan de monding van de rivier is een grote ondiepte waar we veel takken en boomstammen zagen die daar zijn vastgelopen. We moesten de hele weg met ons Giebeltje de buitenbochten van de rivier aanhouden aangezien we ook in de binnenbochten vastgelopen takken en stammen zagen. Na ongeveer 1,5 mijl de rivier op te zijn gevaren kwamen we bij een kleine stroomversnelling waar we aan land gingen voor een kleine wandeling, verder langs de stroomversnelling. Het grootste deel van de terugweg roeiden we met de stroom mee en hoorden we veel verschillende vogels.

Rond lunchtijd waren we weer terug aan boord en was de bewolking op komen zetten. We haalden ons anker op en met een klein briesje zeilden we rustig verder over Bathurst Harbour terug het Bathurst kanaal in waar we in Lola Bay ons anker erin gooiden. Vanuit hier hebben we een prachtig uitzicht op Mount Rugby. Als het weer even mee zit willen we morgen naar de hoge top wandelen/beklimmen.

 

15 april 2012
MOUTERS INLET IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 21.912 s  146 12.731 e)

Vanochtend waaide en regende het behoorlijk dus bleven we weer iets langer in bed. Halverwege de ochtend nam de wind en de regen af zodat we ons anker ophaalden. Met inmiddels een klein briesje uit het zuidwesten zeilden we rustig langs verschillende kleine eilandjes in Bathurst harbour naar de ingang van Moulters inlet waar we we rond één uur aankwamen. Het zicht was vandaag tijdens het zeilen niet echt mooi omdat de hoge bergen in de bewolking verstopt was. Na een lunch in de kuip begon het weer iets te regenen zodat we binnen een film zijn gaan kijken.

15 april 2012
MOUTERS INLET IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 21.912 s  146 12.731 e)
Vanochtend waaide en regende het behoorlijk dus bleven we weer iets langer in bed. Halverwege de ochtend nam de wind en de regen af zodat we ons anker ophaalden. Met inmiddels een klein briesje uit het zuidwesten zeilden we rustig langs verschillende kleine eilandjes in Bathurst Harbour naar de ingang van Moulters inlet waar we we rond één uur aankwamen. Het zicht was vandaag tijdens het zeilen niet echt mooi omdat de hoge bergen in de bewolking verstopt was. Na een lunch in de kuip begon het weer iets te regenen zodat we binnen een film zijn gaan kijken.

14 april 2012
Toen we vanochtend wakker werden waaide er een warme noord/noordwesten wind en was er geen wolkje aan de lucht. De zon scheen al en het beloofde een mooie winderige dag te worden (20/30 knopen). We zagen even verderop (waar de kanoërs een kamp opgetrokken hadden) dat zij bezig waren hun kano’s te water te laten. Daarna zagen we tot onze verbazing dat ze niet Melaleuca inlet in peddelde maar onze kant op kwamen. Al snel bleek dat zij eten over hadden dat wij mochten hebben: jammie! Na hun te hebben bedankt peddelden ze Melaleuca inlet waar ze rond drie uur vanmiddag zouden worden opgehaald met een vliegtuig.
 
Wij gingen naar de kant om de wandeling naar de top van Mount Beattie (260 meter) te wandelen. We maakten de dinghy weer vast aan de steiger en liepen langs de hut waar we onze boeken terug brachten. Vervolgens liepen we het eerste half uur over een goed wandelpad dat door het bos ging. We stegen langzaam en hoopten tijdens het wandelen nog dieren te zien. We hoorden weer vele verschillende vogels maar zagen er enkele en al helemaal geen andere dieren. Het laatste half uur liepen nog steeds over een goed wandelpad alleen nu door het bekende Tussac gras en theestruiken. Terwijl we zo liepen hadden we al menig maal mooie uitzichten over de omgeving.

Bijna bij de top aangekomen moest voornamelijk ik oppassen dat ik niet weggeblazen werd, zo hard waaide het. Eenmaal op de top gingen we in de luwte staan en hadden we een prachtig uitzicht! Voor ons zagen we Mount Rugby zonder een enkele wolk. Daarvoor loopt het Bathurst kanaal met zijn versmallingen en verderop de uitgang naar port Davey. Aan de andere kant van Mount Rugby ging het Bathust kanaal over in Bathurst haven en zagen we hoe de vele wind door het kanaal tunnelde en verder door Bathurst haven ging. We zagen nu ook welke baaien goed beschut waren voor deze harde noordwesten wind, dat waren er maar weinig! Al rond draaiend ging Bathurst haven over in Claytons corner waar onze boot ligt. We zagen ook dat we hier nog steeds goed lagen voor de vele wind. Achter Claytons corner konden we nu de vallei met Melaleuca inlet goed zien, en ook hoe kronkelig de inlet eigenlijk is.

Gisteren hadden we van de schipper van de toeristen motorboot gehoord dat ze op het vliegveld van Melaleuca inlet een paar dagen geleden 65 knopen hadden (de dag nadat wij daar zijn weggegaan). Nu we het vanaf de berg allemaal konden overzien verbaasten ons dat niets. De wind tunnelt daar door de valley heen weer naar de open oceaan erachter. Ja, want achter Melaleuca inlet en Melaleuca lagoon liep het dal verder en daarachter zagen we de zuidelijke oceaan met de eilandengroep Maatsuyker. Nu we meer landinwaarts konden kijken zagen we ook hoe ruig en verlaten het gebied hier is. In alle baaien die we zagen konden we geen enkele andere boot ontdekken.

Na een lange tijd op de top te hebben gezeten en te hebben genoten van het uitzicht liepen we hetzelfde pad weer terug. Paul zette mij terug aan boord af zodat ik de was kon uitspoelen en hijzelf ging nog even terug naar de Claytons hut om wat andere boeken in te kijken. Rond drie uur was hij weer terug. Even later zagen we twee vliegtuigen overkomen, de kanoërs zijn opgehaald!

13 april 2012
Het regende en het waaide nog behoorlijk zodat we weer lang in bed een boek lazen. We hebben het boek over Win & Clyde van Janet Fenton uit Claytons hut meegenomen zodat we kunnen lezen. Er wordt hierin goed beschreven hoe ze hier leefden, erg leuk verhaal!
Toen we uiteindelijk uit bed kwamen hield het op met regenen en klaarde het iets op. Even later aten we onze lunch in de kuip en zagen we een groep kanoërs aankomen peddelen. Ze kwamen even langs voor een praatje en peddelden daarna naar de steiger in Claytons corner. Hier stopten ze om hun lunch te nuttigen en gingen wij naar de kant om het boek van Win & Clyde (tijdelijk) terug te brengen en verder te praten met de kanoërs. Ze hadden niet echt mooi weer gehad maar desondanks wel een hele mooie tocht. Terwijl we zaten te praten op de steiger kwam er een kleine motorboot uit Maleleuca inlet met toeristen die hun lunch in Clatons hut nuttigden. Nadat de kanoërs hun lunch op hadden maakten ze een wandeling naar de top van Mount Beattie. We liepen naar Claytons hut waar de toeristen waren die net klaar waren met de lunch zodat we het boek mee terug konden nemen naar de boot om dit verder te lezen. Even later ging de kleine motorboot weer terug Melaleuca inlet in en ongeveer drie uur later zagen we de kanoërs weg peddelen en hadden we het rijk weer alleen. Het klaarde steeds meer op maar de wind nam niet af. 

12 april 2012
Gisteravond vlak voordat het donker werd kwam er nog een catamaran de baai binnenvaren zodat we vannacht met twee boten in de baai lagen. Vanochtend bekeken we de weerberichten en zagen dat het in ieder geval vandaag nog stevig zou blijven waaien, er was zelfs weer een stormwaarschuwing afgegeven voor dit gebied. Toch wilden we onze benen even strekken zodat we rond acht uur naar de kant gingen en langs de hut van Clayton liepen de “Hillock” heuvel op. Van daar af hadden we uitzicht over Bathurst Harbour en de ingang van Melaleuca Inlet.

Op de terugweg liepen we nog een stukje van een ander pad dat naar de top van een berg gaat, maar omdat het bewolkt was en soms wat regende besloten we de lange wandeling uit te stellen tot later. We liepen het zelfde pad door de bomen terug en zagen net naast het pad op het mos rare oranje staafjes groeien, geen idee wat het is maar wel mooi! Ook zagen we weer een Pademelon (kleine Tasmaanse kangaroo) in de bosjes verdwijnen. Eenmaal terug bij Clayton’s hut liepen we naar binnen. Hier hebben vroeger Winsome en Clyde Clayton gewoond. Winsome was de zus van Danny King die in Melaleuca Inlet woonde. Nu is de hut open voor jagers die er gebruik van willen maken.

Er stond een aantal boeken en tijdschriften in de boekenkast en terwijl wij daar in snuffelden kwamen Pete en Marguerite van de catamaran 2xs binnen. We stelden ons aan elkaar voor en gingen op de stoelen zitten en zaten zo een tijd gezellig met elkaar te praten. Voor we het wisten was het alweer lunchtijd. Tijd om terug naar de boot te gaan. Pete en Marguete vertrokken al snel naar Maleleuca Inlet waar ze nog wat wilden wandelen. Na de lunch deden we nog wat keine klusjes en zagen we de toeristen boot aan de steiger aanleggen. Rond drie uur ging deze weer weg zodat we het rijk weer alleen hebben.

11 april 2012
CLAYTONS CORNER IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 22.435 s 146 07.868e)

Om zeven uur roeiden we naar de steiger waar de kleine motorboten voor de toeristen aan lagen. Vandaar liepen we over een board walk naar een splitsing waar een informatiebord stond. Op het informatiebord lazen we dat hier ca. tweehonderd jaar geleden twee Aboriginal’s stammen leefden. De ene stam was de NINE.NE die voornamelijk leefde in de omgeving van Port Davey. De andere stam was de NEED.WON.NEE die in de omgeving van Maleleuca Inlet en Cox Bright woonde. Beide stammen bestonden uit ca vijftig tot zeventig leden. Ze bouwden hun hutten van gedroogd gras en maakten kano’s van takken en sterk gras. In de zomer roeiden ze naar Maatsuyker en de Witt eilanden om daar op zeehonden te jagen. Ze aten een deel van de zeehonden en met hun vet smeerden ze zich in om zich te versieren en zich te weren tegen de kou. De vrouwen doken naar schelpdieren en kreeften. Toen de blanken in Tasmanie kwamen werden ook deze Aboriginal’s gevangen en verbannen van hun land. Rond 1834 was er hier geen Aboriginal meer.

In 1891 werd er in Cox Bright Koper gevonden door Charles King. Dat had hij onder een dikke laag turf gevonden. Samen met zijn zoon Danny King begon hij een kopermijn. In 1946 verplaatsen ze de activiteiten van Cox Bright naar Melaleuca Inlet waar ze aan de slag gingen. Ook daar schepten ze eerst met de schep de laag turf weg voor ze bij het gesteente met het kopergehalte konden komen. Danny King ging hier met zijn vrouw en twee dochters wonen en tot vandaag de dag staat de kopermijn met hun huizen er nog. De dochters komen hier in de vakanties.

Na het informatie bord te hebben gelezen liepen we verder over de boardwalk, eerst door een drassig heide gebied en later door een klein bos dat langs de oevers van de Melaleuca Inlet en de Melaleuca Lagoon staat. In het bos kwamen we langs verschillende nagebootste dingen van de Aboriginal’s. Zo zagen we de hutten waar ze in gewoond hadden (slaaphut en kookhut), een kano en verschillende manden zoals ze die maakten. Toen we eenmaal uit het bos kwamen, terug op het (natte) heide, waren we aangekomen bij de slaaphutten voor wandelaars en natuurbeheerders. Hier zagen we twee Pademelons lopen waarschijnlijk moeder en jong. Deze Tasmaanse kangaroos zijn veel kleiner dan de andere kangaroos en hebben ook een aanzienlijk spitser gezicht. Toch leuk ook dit dier in het echt te mogen zien!

 

Wat we gisteren al schreven is dat de toeristen hier per vliegtuig kunnen komen en dan verschillende meerdaagse tochten kunnen wandelen of dat ze ergens anders beginnen en hier eindigen. Nadat we de hutten bekeken hadden liepen we over de landingsbaan naar de oude kopermijn. Hier zagen we verschillende attributen uit die tijd. Helaas konden we niet helemaal bij de mijn komen omdat dat op privé terrein staat. Als laatst bezochten we de vogelaarshut. Vanuit die plek konden we prachtig door de vallei kijken en een heleboel vogels spotten. Zeker in de zomer zijn hier veel bijzondere vogels waar te nemen. Tijdens het varen en wandelen hadden we al heel wat vogels gehoord en gespot.

Het eigenlijke doel van vandaag was een deel van één van de tracks te lopen. Maar toen we vanochtend het weerbericht binnen haalden was de informatie veranderd. Het hoge luchtdruk gebied was meer naar het noorden verplaatst zodat we in de middag harde zuidwesten wind zouden krijgen en dan liggen we niet echt goed aan deze steiger. Dus na een ochtend heerlijk te hebben rondgewandeld zijn we terug aan boord gegaan en hebben we een late lunch genuttigd. Daarna was het water weer zover gestegen dat we bij doodtij (hoogwater) door de Melaleuca motorden en ons anker er in Claytons Cove in gooiden. Terwijl we voeren kregen we enkele buien over ons heen en trok de wind aan.

10 april 2012
MELALEUCA INLET IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 24.890 s  146 09.464 e) 

 Toen we rond zeven uur wakker werden en naar buiten keken, zagen we dat het extreem laagwater was en dat we in de modder lagen OEPS! Dus, maar weer even terug in bed met een boek tot het iets hoger water was geworden. Rond half tien dronken we koffie en was het water weer zover gestegen dat we de lijnen weer terug aan boord brachten en ons anker ophaalden. Het was een mooie en zeer goede plek voor de harde wind die we de laatste dagen gehad hebben. Het was nog steeds een bewolkte en regenachtige dag maar desondanks zeilden we al snel met ca vijf knopen ruime wind en stroom mee door het Bathurst kanaal naar Bathurst Harbour. We zeilden door enkele vernauwingen van het Bathurst kanaal waar we iets meer stroom mee hadden en we zagen onderweg veel baaien en coven waar we konden ankeren.

Eenmaal in Bathurst Harbour (een zeer grote baai met baaitjes, coven waar rivieren op uitkomen) zeilden we het hoekje om naar de zuidwesthoek waar Melaleuca Inlet uitkomt in Bathurst Harbour. Hier kwamen we twee kleine motorboten tegen met toeristen. Toeristen kunnen vanuit Hobart met een klein vliegtuig naar het begin van Melalcuca Inlet vliegen en daar wat wandelen en zoals we nu zagen, met een motorboot door Bathurst varen. Wij zeilden verder Melaleuca Inlet in waar het landschap minder hoog is en meer glooiende heuvels bevat met een hogere vegetatie. Hier laat de vegetatie dus niet meer toe om ongestoord overal te kunnen wandelen. De wind hield het halverwege voor gezien zodat we het laatste stuk moesten motoren. Opzich houden we hier niet van maar als het water zo spiegelglad is dat de omgeving erin gespiegeld wordt maakt dat héél véél goed!

Op sommige delen van de Inlet werd een vaargeul aangegeven met staken (staken moesten we vandaag links van onze boot laten staan). Het ondiepste dat we vandaag zagen was 2,3 meter dus meer dan genoeg voor ons. Rond twee uur en na tien mijl varen kwamen we op de kruising van Melaleuca Inlet en de Melaleuca Lagoon. Er is hier een steiger, nou ja steiger?! vier palen met elk een meter ertussen die in de modder zijn geslagen en die met één dwars balk met elkaar verbonden zijn. Aan elke paal zitten touwen zodat we onze boot er aan vast konden maken. Maar we kunnen er niet op lopen.  Toch wel handig want echt breed is het hier niet! Toen we eenmaal goed en wel lagen was het tijd voor een late lunch in de kuip. De regen was inmiddels opgehouden maar het bleef bewolkt. We zagen de boten met toeristen terug komen want even verderop hier is het vliegveld. Rond vier uur zagen we drie kleine vliegtuigen opstijgen met waarschijnlijk alle toeristen. De rust is weer terug gekeerd!    

9 april 2012
Hagel, hagel en nog eens hagel dat is wat we vannacht en vandaag op het dak hoorden tikken. Met als gevolg dat we lekker lang in ons warme bed zijn blijven liggen met een goed boek. Rond lunchtijd werd het echt tijd om eruit te komen en omdat het rond de zes graden was maakte ik hete bliksem met stoofvlees, lekker warm! We haalden onze Coleman-olielamp (druk) te voorschijn want die geeft meer warmte in ons woongedeelte. In de middag keken we een film maar na het avond eten gingen we al snel weer naar voren met de gewone olielamp en een boek, scheelt weer met stoken.

8 april 2012
Het was een bewolkte dag met héél véél regen. Dus benutten we onze dag met de watermaker. Het is bijna een jaar geleden dat we die hebben geconserveerd en na een jaar moet dit opnieuw gebeuren. Dus gebruikten we de watermaker om eerst het oude conserveringsmiddel eruit te krijgen. Daarna lieten we hem een tijdje lopen al hebben we meer dan genoeg regenwater opgevangen en zijn de watertanks overvol. Nadat de watermaker een tijdje gelopen had hebben we hem opnieuw in een conserveringsmiddel gezet en nu hoeven we er een jaar niet naar om te kijken. Pas in de Pacific gaan we deze weer gebruiken en dat is over ca een jaar! ‘s Avonds begon het te hagelen en was het ca vijf graden zodat we met de lamp/kachel naar bed gingen.

7 april 2012
Vannacht heeft het aardig hard gewaaid en geregend. In de nacht werden we er zelfs wakker van en hebben we even gekeken of alles goed ging. We lagen prima! Vandaag was het wisselvallig weer met veel buien en tussen de buien door kwam de zon soms even door. Er was vannacht zoveel water gevallen dat Paul gemakkelijk vier grote emmers vol uit ons dinghy pompte (water dat tussen de kiel en de opblaasbare bodem). Doordat we zoveel water hadden deed ik de was en maakte binnen schoon terwijl Paul even een rondje roeide. Hij ging naar de uitgang om te zien hoe hoog de golven in het Bathurst kanaal waren, behoorlijke golven. In de middag keken we een film en maakte ik een Paasbrood voormorgen. Om zes uur hadden we weer een netje met Richard uit Nieuw Zeeland. Helaas horen we al lange tijd geen andere mensen meer. Rond 
18.00 uur wordt het bij ons donker en dus gaan we vroeg naar bed zodat we weer op staan als het licht wordt, ca 07.00 uur.

6 april 2012
GOEDE VRIJDAG!
Toen ik vanochtend wakker werd was de boot versierd met slingers en ik kreeg van Paul een boek over verschillende natuurparken in Australië. Van Natalie en Ruud hadden we een tijdje geleden Hollandse drop gekregen en één zak hadden we ingepakt voor vandaag. Natalie en Ruud bedankt voor het heerlijke cadeau!

Het was een stralend mooie bijna windstille dag zodat we in ons Giebeltje stapten om naar de andere kant van Bathurst channel te varen naar Joe Page Bay (ca 1,5 mijl). Daar aangekomen roeiden we langs de kant en zagen we soms de heuvels/bergen gespiegeld in het water zo windstil was het in deze baai.

Bij een paar kiezelstrandjes gingen we aan land om te zoeken waar er een pad begon. Er moet ergens een pad zijn dat naar een graf loopt van iemand die hier is overleden. In Joe Page Bay was niets te vinden en dus roeiden we langs de kant verder richting Little Woodey eiland. In één van die baaien zagen we een touwtje om een boom hangen. We gingen aan land en inderdaad begon hier een pad dat we volgden en zo kwamen we uiteindelijk bij het graf. Op het graf stond “Critchley Parker (junior) who lost his life on a walking tour from Port Davey and rest peacefully here where he was found on 4th september 1942 age 31 year”. Zowel het pad als het graf zag er goed onderhouden uit!

Terug in ons dinghy roeiden we naar Little Woody eiland en vervolgens motorde we terug naar Horseshoe Inlet waar we ook nog een tijdje langs de kant roeiden in de hoop mooie vogeltjes of andere dieren te zien. Helaas vandaag hadden we niet zo veel geluk. In de middag waren we weer terug en namen eerst een douche voor we met een late lunch begonnen. In de kuip aten we vooraf een toastje met zelfgemaakte roomkaas met kruiden erdoor daarna hadden we gerookte kip met gebakken aardappelen en appelmoes met daarbij een lekker glaasje wijn en cola. Hierna zaten we zo vol dat we het toetje wat later in de middag aten: lange vingers gedrenkt ik chocola met daarop vanille vla en daarop weer slagroom. Bij mij ging er natuurlijk een nog een scheutje chocoladelikeur in (hihi). Aan het eind van de middag werd het bewolkt en ging het steeds harder waaien, de depressie komt eraan!

5 april 2012
Terwijl we vanochtend in de kuip koffie/chocomel zaten te drinken zagen en hoorden we weer verschillende vogels. Ditmaal hebben we twee soorten kunnen spotten de Yellow-throated Honeyeater en de Green Rosella (soort papegaai). Helaas werden de Green Rosella’s weg gejaagd door een aantal zwarte kraaien. Rond half negen (na het weerbericht) roeiden we naar de overkant waar een wandeling begint naar de top van de Balmoral heuvel. Toen we aanlegden zagen we een gevlekte Buidelmarter over de rotsen in het groen tussen de bomen verdwijnen. De Gevlekte Buidelmarter leeft van kleine zoogdieren, insekten en larven. Men vindt het dier in bergbossen in zuidelijk Australië en Tasmanië. Toch leuk dat we dit dier gezien hebben.

 

 

 We vonden al snel het wandelpad dat langzaam omhoog ging, geen steile klim vandaag. Terwijl we liepen hadden we een mooi uitzicht over Casilda Cove met daarin de Giebateau. Aangekomen boven op de berg hadden we uitzicht over het Bathurst kanaal. Het gedeelte waar we al door gezeild zijn en verder landinwaarts waar het smaller/nauwer wordt en waar het Bathurst kanaal overgaat in Bathurst Harbour met daarachter en ertussen natuurlijk de bergen en dalen met als hoogste punt Mt Rugby. Het waaide nog behoorlijk zodat we de schuimbanen op het water zagen. Eenmaal terug aan boord heb ik de foto’s op de computer gezet en ben gaan uitzoeken welke vogels en dieren we vandaag hadden gezien. Verder lazen we weer rustig een boek.

4 april 2012
Op de weerfax zagen we dat er een grote/diepe (960 mbar) depressie onder ons langs gaat. Deze raakt nog net de zuidwest kust van Tasmanië, waar wij zitten (schamp schot). Op het weerbericht hoorden we dat er een stormwaarschuwing voor dit gebied werd afgegeven. Even blijven liggen dus! In de ochtend gingen we langs bij onze buren Graeme en Jan Dineen op de zeilboot Sea Esta. Zij hadden wat nieuwe tips waar we hier kunnen wandelen en omdat ze uit Hobart komen kregen ook daar informatie over. Rond het middag uur motorden zij de Cove uit naar een andere plek in het Bathurst kanaal omdat zij morgen weer huiswaarts moeten.

Wij maakten een korte wandeling tussen de bomen door naar de andere kant van de Cove en daarvandaan zagen wij hen varen door de uitgang van Horseshoe Inlet het Bathurst kanaal op. Ze motorden tegen de golven die in het kanaal stonden. Op de terugweg zagen we een rode paddestoel/zwam tussen het mos staan. Terug aan boord aten we een late lunch en luisterden we weer naar de vele verschillende vogeltjes in de boom. Toen het aan het eind van de middag wat frisser werd gingen we onderuit met een boek en luisterden we naar de Wereldomroep. De Wereldomroep gaf te kennen dat ze er midden mei mee moeten ophouden, we zullen het missen na zes jaar!

3 april 2012
CASILDA COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 21.237 s s 146 04.068 e)

Het was een nacht met veel wind zodat we af en toe achter ons anker zwaaiden. Gelukkig hield dat goed! In de ochtend was er geen wind meer en was er een laag hangende bewolking met miezer regen. Rond negen uur kwam er een briesje op zetten zodat we ons anker ophaalden en rustig verder zeilden door het Bathurst kanaal. Aangezien we wind tegen hadden kruisten we door het kanaal en terwijl we hier mee bezig waren klaarde het op en probeerde de zon door de bewolking heen te komen. Stukje bij beetje zagen we de toppen van de heuvels en daarna de bergen te voorschijn komen. Alleen de top van Mt Rugby bleef gehuld in de wolken.

Na vier mijl en ca drie uur zeilen kwamen we aan bij de ingang van Horseshoe Inlet. In de nauwe doorgang naar de Inlet is een kleine cove genaamd Casilda waar we wilden gaan ankeren. Toen we aan kwamen varen zagen we dat er al een boot lag en dat de mensen van de boot net met hun dinghy naar de kant gingen voor een wandeling. Aangekomen in de cove motorden we een beetje rond om te zien hoe diep het overal bleef en gooiden we ons anker erin en maakten de boot achter vast met twee lijnen naar de kant.

Toen we even later in de kuip zaten te genieten van het uitzicht zagen we de kleine witte golfjes de hoek om komen en gingen de bomen waar we achter liggen behoorlijk te keer. Ja, het waaide weer behoorlijk daar buiten! Maar wij liggen rustig uit de wind. We hoorden weer vele mooie zangvogels maar konden ze helaas weer niet spotten, ook al lijkt het of ze zo dichtbij zijn GRRR! Toen de mensen terug kwamen van hun wandeling kwamen ze even langs. Ze woonden allemaal in Tasmanië, twee uit Hobart en twee uit Launceston. Ze kennen dit gebied aardig goed en hadden nog een paar leuke tips. Rond vier uur verdween de zon achter de bomen en zijn we naar binnen gegaan om een boek te lezen en bezig te gaan met het avondeten.

2 april 2012
SCHOONER COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 20.500 s 146 00.142 e)

Het was een zonnige ochtend en na het weerbericht te hebben bekeken haalden we de lijnen van de kant weg en ons anker op. We motorden naar de overkant van het Bathurst kanaal waar ons anker er in na ca. één mijl in Schooner Cove inging. We dronken een kop koffie/chocomel in de kuip en daarna kleedden we ons om voor een wandeling. We motorden met ons Giebeltje naar de kant waar we dachten dat er een pad begon. Helaas vonden we weer geen pad zodat we ons eigen pad weer maakten. Het eerste stuk ging steil omhoog de heuvel op door de lage vegetatie van o.a Tussac gras, ananas gras, theastruiken etc. Eenmaal op de kam van de heuvel liepen we verder over de kam naar de top berg Nares.
 
Onderweg hoorden we veel verschillende vogel die soms heel dichtbij leken maar die we nooit konden spotten. Op de top van berg Nares aten we roggebrood met kaas terwijl we van ons uitzicht genoten. Het uitzicht ging aan de ene kant over de Zuid Indische oceaan tot aan de horizon, de zuidwest kaap van Tasmanie en dichterbij Port Davey met zijn vele baaien, coven, rivieren etc. Aan de andere kant zagen we het zuidwest Natuur Park met het Bathurst kanaal, Schooner Cove waar de boot nu ligt en Wombat cove en Bramble cove waar we eerder gelegen hebben. Verder weg zagen we de hoogste berg Mt. Rugby (772 meter).

 

 

In de verte over de oceaan zagen we bewolking aankomen zodat we na een half uur aan onze terugtocht begonnen. Het eerste stuk ging gemakkelijk maar het laatste stuk ging weer steil naar beneden en we moesten oppassen dat we niet weggleden. Terug bij ons Giebeltje zijn we langs de kant terug gemotord want even iets terug is een grot waar vroeger de Aboriginal’s gebruik van maakten. We zagen helaas geen tekeningen meer op de wanden maar wel heel veel mosselschelpen. Vandaag de dag is het hier natuurgebied en mag je geen vis vangen en mossels plukken.  Terug aan boord zaten we in de kuip en zagen weer een grote White Bellied Sea Eagle op een tak zitten. Om drie uur luisterden we weer naar de Wereldomroep.

1 april 2012
Vannacht is bij ons de klok een uur terug gezet, de wintertijd is ingegaan! De depressie is meer onder ons langs gegaan zodat we vandaag niet veel wind hadden maar wel heel veel regen. We vermaakten ons vandaag weer met een boek lezen en een film kijken.  

31 maart 2012
Vannacht begon het aardig te waaien uit het noordoosten maar met onze lijnen naar de kant lagen we prima. In de ochtend was het nog droog en heb ik de was gedaan. Daarna vroeg Paul of ik zijn haar wilde knippen. Ik keek verbaasd want dat heb ik tot nu toe nooit mogen doen. Al zittend buiten achter in de kuip probeerde ik zijn haar te knippen terwijl Paul instructies gaf over hoe ik het moest doen. Terwijl hij dit deed had hij een kleine spiegel voor zich zodat hij kon zien wat ik deed. Nou, je kunt je voorstellen hoe dat ging GRRR! Uiteindelijk dacht ik het een beetje in de vingers te hebben en ging het in laagjes knippen aardig HMM!? Maar ja om de ene kant gelijk te krijgen met de andere kant is nog niet zo gemakkelijk. De ene kant was bij zijn oor iets korter dan de andere kant en met een kleine beetje eraf was het gelijk. KNIP.KNIP.. EN TOEN VERKNIPT… was de andere kant weer korter. Paul gromde wat en ik schoot in de lach. Het is maar goed dat we de komende tijd nog niet veel onder de mensen zijn, kan het nog even wat bijgroeien.

Toen ik klaar was begon het harder te waaien uit het noordwesten en kwam de wind achter de heuvel vandaan. We dronken een kop koffie in de kuip maar even later begon het te regenen en vluchtten we naar binnen. Voor lunch bakte ik pannenkoeken want het brood dat we meegenomen hadden uit Strahan is op.

In de middag zagen we boven ons de wolken heel snel voorbij gaan en stonden er witte golven in het Bathurts  kanaal terwijl wij nog zeer rustig achter de heuvel met bomen liggen. Het werd tijd om een film te kijken en daarna kwam de Wereldomroep alweer op de SSB zender.

30 maart 2012
Het was weer een mooie zonnige dag met weinig wind zodat we in de ochtend in onze dinghy wat rond roeiden langs verschillende kleine baaien en coven in de buurt. De kant bestaat uit graniet (dolerite) gesteente met daarboven de groene vegetatie. Het was laagwater en op het gesteente dat onderwater komt bij hoogwater groeit zeewier. In één baai waar de swell nog in kan komen was een klein zandstrand waar we naar toe zijn gegaan om even wat te wandelen. Op de terugweg zagen we een paar kleine watervogels zwemmen. Terug aan boord deden we wat kleine klusjes en na de lunch lazen we een boek en later keken we nog een film.

29 maart 2012
WOMBAT COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 20.032 s 146 00.400 e)
In de ochtend zagen we de motorboot vertrekken uit de Cove. Er is weer een depressie in aantocht met harde wind en omdat er hier niet zo veel goede ankerplekken zijn voor harde wind besloten we hier te blijven en onze boot te verplaatsen zodat we alvast goed liggen. Het anker ging op en langzaam motorden we naar de kant om te zien waar het ondiep werd. Door het donkere water konden we de bodem niet zien maar we hielden de dieptemeter goed in de gaten. Het werd pas ondiep dichtbij de kant bijna onder de bomen. We motorden weer van de kant af gooiden ons anker erin en motorden nu langzaam met de achterkant terug naar de kant naar het bosje bomen. Hier stapte Paul in ons Giebeltje om lijnen naar de kant te brengen. Hij zocht een paar sterke bomen en deed de lijnen er omheen. De laatste keer dat we lijnen hebben gebruikt is in Steward eiland bijna een jaar geleden. Nu liggen we hopelijk goed voor de harde wind!

Toen we eenmaal goed lagen maakte ik brood klaar en gingen we naar de kant voor een korte wandeling naar de top van de heuvel achter ons. Ik merkte tijdens het omhoog lopen dat ik mijn bovenbenen nog aardig voelde na de klim van gisteren. Eenmaal boven konden we nog net het topje van onze mast boven de bomen uit zien komen. We aten onze lunch en keken uit over een deel van port Davey en het Bathurst kanaal, natuurlijk niet zo mooi als gisteren. Terug aan boord gingen we onderuit met een boek en was het alweer tijd voor de Wereldomroep die voor ons nu een uur eerder is omdat in Nederland de klok is verzet, maar hier nog niet.

28  maart 2012
WOMBAT COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 19.986 s 146 00.457 e)

Toen we vanochtend wakker werden was het windstil en scheen de zon op de bergen achter ons. We haalden ons anker op en motorden vervolgens om Sarah eiland heen het Bathurst kanaal in. Even om de hoek van het kanaal ligt Wombat Cove waar we naar toe wilden. Er lag al een motorboot voor anker maar er was nog meer dan genoeg ruimte voor ons. Eenmaal ons anker erin roeiden we naar de motorboot. De eigenaar Sam was aan boord en bleek een zee/oceaan bioloog te zijn die hier met vijf studenten van de universiteit onderzoek doet naar het onderwaterleven hier. Ze doen voornamelijk onderzoek naar het verschil tussen Port Davey (waar we mogen vissen) en het Bathurst Channel en Bathurst Harbour wat beschermd natuurgebied is. Na vijf jaar onderzoek gaan ze nu verschillen zien. Na een korte kennismaking spraken we af dat we na de wandeling rond thee tijd bij hem langs zouden komen.

We roeiden naar de kant waar een pad begon dat naar de top van Mount Misery gaat. Het begin van het pad konden we vinden maar al snel waren we de weg kwijt en maakten we ons eigen pad. Dat is hier geen probleem want er is geen echte hoge begroeiing alleen wat hard stekelig (Tussac) gras, hele korte thee struiken, Banksia stuikjes, en verschillende soorten vet planten, allemaal tot enkel hoogte. Tussen al dit groen liggen grote rotsen graniet (dolerite) verspreid. In de dalen tussen de bergen/heuvels staan hogere thee bomen en eucalyptus bomen, die moesten we dus vermijden. We liepen gelijk de heuvel op en verder over de heuvelrug naar het begin van de top van Mount Misery. Het laatste stuk was erg steil en we moesten half lopen half klimmen. Eenmaal op de top van de Mount Misery (350 meter) hadden we een prachtig uitzicht over Port Davey met Breaksea Island, een deel van het Bathurst kanaal en Bathurst Harbour met hun veel kleine baaien en inhammen. Hier aten we onze lunch en genoten van het uitzicht.

Het was nog steeds een windstille zonnige dag maar de bewolking kwam langzaam opzetten zodat we rustig aan onze terug tocht begonnen. Na totaal vier en half uur wandelen waren we weer terug bij de boot. Na ons te hebben omgekleed zijn we naar Sam geroeid waar we gezellig thee dronken. Sam is ook een wedstrijd zeiler en heeft meerdere keren de Sydney-Hobart race gedaan. Gespreksstof genoeg! Ook komt hij hier al jaren met zijn boot als onderzoeker en weet alle mooie plekjes met wandelingen die hij graag met ons wilde delen. Zodoende weten we nu wat goede ankerplekken zijn bij harde winden en waar we leuke wandelingen kunnen maken. Rond vijf uur waren we weer terug aan boord en na het avondeten ging ik naar bed met een boek. Paul luisterde nog even naar de weerberichten maar kwam ook al snel.

 

 

27  maart 2012
Gisteren zijn we aangekomen in het SOUTHWEST NATIONAL PARK of ook wel het TASMANIAN WILDERNESS WORLD HERITAGE AREA waar PORT DAVEY EN BATHURST HARBOUR in liggen.

GESCHIEDENIS….
Port Davey met zijn steile kliffen en zijn kronkelende oevers was eens een grote vallei waar rivieren en kreken in uitkwamen met daarachter de hogere gelegen vlakte (nu Bathurst Harbour). Toen het zeeniveau na de ijstijd (ca 7000 jaar geleden) rees (doordat het ijs begon te smelten) kwam dit alles onder water. Nu nog is Port Davey dieper dan Bathurst Harbour.

Port Davey staat vandaag de dag in verbinding met de Zuid Indische Oceaan door een grote opening en heeft daardoor een getijde verschil van ca een halve meter. Ook staat Port Davey in verbinding met Bathurst harbour door middel van het twaalf kilometer lange Bathurst kanaal. In Bathurst Harbour komen weer veel rivieren en kreken uit waardoor zoet en zout water zich mengen, nou ja mengen zoet water drijft natuurlijk op zoet water! Dit water is net als in Macquarie Harbour bruin waardoor je dus met het blote oog geen dieptes kunt zien. Een mooi gebied met veel baaien en Cove waar we de komende tijd zullen verblijven en waar we weer veel wandelingen zullen maken.

BRAMBLE COVE IN PORT DAVEY (43 19.277 s 145 59.882 e)

Toen we vanochtend wakker werden waren we zeer benieuwd hoe de omgeving eruit zag en dus gingen we gelijk uit bed om te kijken. Het is een ruige omgeving. Op plekken waar geen harde wind komt, staan lage Tea Trees en Banksias maar daar waar de wind overheen raast is het een lage vegetatie van heide en Button gras of kale rotsen. Na het ontbijt bliezen we met de voetpomp de buis van het koelwater vrij van stof en van wat er ook in zat en toen deed de motor het weer goed. Nadat het euvel verholpen was ging ons anker op en motor-zeilden we verder door Port Davey richting het Bathurst kanaal. De kust van Port Davey is echt ruig. In de steile kliffen, waar we langs voeren, zagen we veel grotten waar we leuk met onze dinghy in zouden kunnen varen ware het niet dat er een hoge swell stond. Eenmaal achter Breaksea eiland was de swell weg en verkeerden we in vlak water. We zeilden een kleine baai in genaamd Bramble Cove waar we om de hoek een zand strandje zagen met op de oevers Tea Trees. Hier ging ons anker er in en hebben de rest van de middag een boekje gelezen. Ja, komende tijd hebben we geen internet en televisie. Echt even als vanouds!

26  maart 2012
WHALERS COVE IN PORT DAVEY (43 17.832 s  145 55.545 e)

Om zeven uur werd het net een beetje licht en zeilden we Mill Bay uit, op naar de uitgang! Eenmaal in de vaargeul kregen we de wind tegen en moesten we een deel motoren maar doordat we veel stroom mee hadden voeren we toch nog zeven à acht knopen. Het heeft de laatste tijd veel geregend en van Traver hadden we gehoord dat de Gordon rivier weer veel water had. Het regende de hele tijd en er lag een laaghangende bewolking over het land, een triest gezicht. Vaarwel Macquarie Harbour.

Eenmaal buiten kregen we de westenwind van ca twaalf knopen en moesten we eerst een slag noordwaarts maken voordat we de punt, met de vuurtoren erop, konden ronden. Het leek er even op dat de zon wat doorkwam maar lang duurde dat niet. Eenmaal zuidwaarts zeilend langs de kust bleef de kust grotendeels in de mist gehuld en kwamen de regenbuien regelmatig over. Met een swell van twee meter uit het zuiden en een lichte golfslag van het noorden zeilden we toch lekker. Onderweg zagen we vele albatrossen, stormvogels, Jan van Genten en zelfs een haai bij de boot. Rond drie uur klaarde het wat op en zagen we eerst een bosrijke kust. Meer zuidwaarts veranderde de kust in een laag landschap met lage begroeiing .

Gistermiddag, toen we aan boord kwamen, hebben we weer een grote zalm van een visser gekregen. Het bleek dat één van de netten van de zalmkwekerijen kapot was gegaan en dat er honderden zalmen waren ontsnapt. Nu vingen de vissers meer dan ze op konden eten en zodoende hadden wij weer een heerlijke zalm voor ons avondeten. Rond zeven uur werd het donker. Heel even hadden we een kleine maan maar die was tegen tien uur, toen we met onze aanloop begonnen, weer verdwenen. Tussen de regenbuien door zagen we soms wel even een heldere hemel met sterren.

Tijdens de aanloop zat Paul binnen achter de radar en de elektronische kaart terwijl ik buiten zat om de contouren van de kust in de gaten te houden. Eenmaal in de brede ingang van Port Davey werden de wind en de golven minder. Toen we bijna bij onze bestemming waren wilden we de motor starten en omdat er geen koelwater door de motor liep hebben we die snel weer uitgedaan. In het donker zeilden we naar de ankerplek en toen de diepte begon af te nemen haalden we snel de zeilen weg en gooide Paul het anker erin. Met de radar bekeken we hoe ver we van de kant lagen want op zich leken de contouren van de kant erg dichtbij. We weten alleen uit ervaring dat dit erg bedrieglijk is. Het lijkt altijd dichterbij. Inderdaad was er gelukkig genoeg afstand. We zette ons anker alarm op de gps aan en gingen gerust te bed. Lekker slapen rollend op de swell (hihi)

25  maart 2012
Nadat ik de was had uitgespoeld en opgehangen gingen we naar de kant om Geoff zijn auto terug te brengen. Toen we bij zijn werk aankwamen moest hij net vliegen met vier passagiers. Hij vertelde dat we met de auto nog wat rond konden rijden en dat een ritje naar de King rivier best leuk was. Dus reden we door Strahan naar Lowana vier kilometer buiten het dorpje. We reden over een onverharde weg langs de spoorlijn die van Strahan naar Georg Town loopt. Aangekomen bij Lowana, dat aan de monding van de King rivier naar Macquarue harbour ligt zagen we hoe milieu vervuilend de kopermijnen zijn. Al werken ze niet meer toch neemt de rivier nog dagelijks koper mee wat duidelijk zichtbaar is aan de oevers van de rivier. Het lijken gouden zandstranden maar helaas is het koper wat erop ligt.

Toen we net terug Strahan inreden zagen we dat Geoff ook net terug kwam met zijn vliegtuig. Helaas was het weer niet goed genoeg om helemaal naar de Sir John Falls te vliegen, te veel laag hangende bewolking zodat de vlucht was verkort. Paul vroeg of ze op kerosine vlogen en de helikopter bleek inderdaad op kerosine te vliegen. We vroegen of we tien liter konden kopen want nu het kouder begint te worden zullen we wat vaker de olielamp aan hebben of zelfs onze Coleman olielamp aan doen als het te koud wordt. Het was geen probleem om tien liter over te nemen.

Het werd tijd om echt afscheid te nemen van Carin (die inmiddels ook was gearriveerd) en Geoff. Zoals het eruit ziet is het morgen een goede dag om verder te zeilen. Terug aan boord maakte we alles gereed en ‘s avonds keken we weer televisie wie weet wanneer we dat weer kunnen!

24  maart 2012
Gisteren deed ik een deel van de yoghurt (die ik zelf maak met kevi) in een oud T-shirt van Paul en liet dit een nacht uitlekken zodat ik vanochtend een uitgedroogde yoghurt ofwel een soort zachte roomkaas had. Dit deed ik in een kommetje en voegde daaraan heel fijn gesneden stukjes rauwe zalm toe met dille, zout en peper. Ik mixte dit alles en zette het in de koelkast.

Het weer was inmiddels wat opgeklaard en de wind wat afgenomen zodat we naar de kant gingen voor onze boodschappen. Tenminste ik ging boodschappen doen terwijl Paul nog wat door Strahan liep. Daar ontmoette hij Geoff (piloot) en zijn vriendin Carin die samen op het werk van Geoff waren. Die dag werd er nog steeds niet gevlogen vanwege het slechte weer. Na de boodschappen ging ik ook naar hun toe en zaten we gezellig te praten. Ik nodigde hun uit om ‘s avonds na zijn werk bij ons zalm te komen eten want we hadden genoeg voor vier personen. Omdat ik zoveel boodschappen bij mij had bood Geoff zijn auto weer aan en dit namen we gelijk aan. Even later reden we naar de ingang van Macquarie Harbour om te zien hoe de golven uit het noorden en de Swell vanuit het zuiden bij de ingang waren. Nog even geduld hebben!

Op de terugweg zagen we dat de toppen van de bergen onder de sneeuw lagen en later hoorden we dat de weg tussen Strahan en Hobart tijdelijk afgesloten was door de grote sneeuwval. Terug aan boord maakten we alles in orde en even later kwamen Geoff en Carin. Het werd een zeer gezellige avond. Vooraf had ik een toastje met de eigengemaakte kaas/zalm hetgeen goed gelukt was. Daarna aten we de zalm met een klein laagje Pesto eromheen en gebakken in boter met daarbij aardappelen en asperges. Carin en Geoff hadden voor het toetje gezorgd, heerlijk roomijs met slagroom. Ook hadden ze wat Hollandse zoute drop meegebracht voor ons. De tijd vloog weer om en voor we het wisten was het elf uur. Aangezien Geoff morgen weer moest werken werd het tijd om voor hun op huis aan te gaan.

23  maart 2012
Vannacht en vanochtend is de wind weer gedraaid naar het zuidwesten wat gepaard ging met harde wind, regen en onweer. Overdag veranderde de regen in hagelbuien. Het was fris (ca zes graden) en voor het eerst in Tasmanië hadden we de olielamp aan, lekker knus! Tussen de middag, net na de lunch kwam er een visser langs die ons een vers gevangen zalm van ca 60 centimeter lang aanbood, HMMM. In Macquarie Harbour zijn veel zalmkwekerijen.

De netten van deze zalmkwekerijen moeten zo nu en dan verschoond worden en bij het verwisselen van deze netten ontsnappen er vaak zalmen. Mensen in de buurt vissen hier veel met eigen netten en vangen dan veel zalmen, zo ook vandaag waardoor wij er één kregen! In de middag waren we buiten op de achterkant van de boot druk bezig deze grote zalm te fileren, tussen de hagelbuien door. Verder lazen we weer een boek en keken ‘s-avonds televisie.

22 maart 2012
Het waren een nacht en een ochtend met veel regen en wind. Rond twaalf uur werd de wind minder en was het even droog zodat we naar de kant gingen voor een wandeling. Tijdens het wandelen plukten we weer bramen, waarschijnlijk wel voor een laatste keer. Vele bramen die al rijp waren, bleken nu verschrompeld door de kou. Rond twee uur waren we weer terug aan boord en toen kwam de wind weer opzetten, nu vanuit het noordwesten. Ook begon het weer hard te regenen. We aten een late lunch en ik daarna maakte ik bramen scones/cake. In de avond keken we televisie.

21 maart 2012
MILL BAY (WEST COVE) IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.079 s  145 18.534)

Het was een onrustige nacht met veel wind uit het noorden. Rond vijf a zes uur ‘s ochtends draaide de wind naar het zuidwesten en lagen we lage wal. Gelukkig waaide het nog niet hard maar regende het al wel behoorlijk. Toen het tegen zeven uur licht werd ging het anker op en zeilden we met ca tien a vijftien knopen en door de regen naar Mill Bay. Daar aangekomen ging het anker er weer in en lazen we een boek.

De wind nam steeds meer toe en het bleef aanhoudend hard regenen, goed voor de watertanks. In de middag trok de wind zo aan dat we vlagen van veertig a vijfenveertig knopen hadden. In deze vlagen bleek ons anker toch te krabben. Het is hier dunne modder maar tot nu toe had ons anker altijd prima gehouden. Het voornaamste is dat er veel boten liggen en dat er te weinig ruimte is om genoeg ketting te kunnen steken. Al die tijd dat we hier liggen hebben we een mooring gezien die altijd vrij is en waar enkele andere zeilboten gebruik van hebben gemaakt. Nu pikten wij hem op. De lijn die aan de mooring vast zit is zo dik dat we deze niet eens om de bolder konden krijgen, we geloven wel dat deze sterk genoeg is voor ons!
De rest van de dag en avond bleef het hard waaien en gierden we achter de mooring heen en weer.

20 maart 2012
Vannacht was het rustig maar vanochtend begon het weer hard te waaien vanuit het noorden: ca dertig knopen. Eenmaal uit bed zagen we de kleine golven met witte kopjes om de hoek van het lage eiland komen maar wij lagen zeer rustig achter de hogere bomen op het eiland, net uit de harde wind en de golfjes. Nadat we het ochtend nieuws hadden gekeken deed Paul wat klusjes buiten en schreef ik het jaarverslag,  ja we zijn alweer bijna 6 jaar onderweg!

Terwijl Paul buiten bezig was zag hij een grote White-Bellied Sea-Eagle op een tak zitten. Toen we er naar toe roeiden vloog hij al snel omhoog en bleef boven ons zweven. We liepen weer een stukje over het eiland en zagen aan de andere kant hoe hard het waaide, de golven kotsten over de oever. We waren nog maar net terug aan boord of de zeearend zat alweer op de tak en even later kwam er nog een tweede bij. We hoorden ze aardig snateren (leek wel of het eenden waren, hihi). Na een late lunch hebben we een film gekeken en toen was de dag alweer bijna om en waaide het nog steeds hard. Met de noorden wind was het vandaag aardig warm maar het koufront komt eraan en dan draait de wind naar het zuidwesten, BRRR! We gaan de nacht in.

19 maart 2012
SWAN BASIN IN MACQUARIE HARBOUR (42 11.968 s  145 17.047 e)

Om vijf uur waren we wakker en bekeken we het weerbericht op internet. De hele nacht was er weinig (ca vijf knopen en minder) wind geweest uit het zuiden en dit zou zo blijven tot het middag uur. Dan zou de wind vanuit het noorden komen en snel toenemen. De swell vanuit het zuiden was ca drie meter en de golven vanuit het noorden één meter toenemend naar twee en drie meter. Dit wil zeggen dat we ruime wind minimaal tien knopen wind moeten hebben anders klapperen de zeilen te veel en aangezien we geen zin hadden om veel te motoren hebben we besloten hier te blijven tot de depressie voorbij is.
Nadat we dit besloten hadden gingen we weer terug in bed want het wordt ‘s nachts steeds frisser tot de zon rond zeven uur op komt.
Rond acht uur verlieten we de mooring en motorden we naar Swan Basin. Het eerste stuk stond goed aangegeven op de navigatie kaart maar vlak bij Neck eiland waar we Swan Basin in draaiden stonden er geen diepte meer aangegeven. Van Traver hadden we gehoord dat er een kleine vaargeul was dicht langs “Neck eiland” de baai in. En dus motorden we langzaam langs het eiland. Een paar keer moesten we even wat terug omdat het te ondiep werd en we in de modder terecht kwamen maar uiteindelijk kwamen we veilig in de baai die ca 2.1 tot 3.0 meter meter diep is, net genoeg!

Een mooie beschutte baai voor de harde noorden en westen wind. Nadat we goed lagen stapten we in ons Giebeltje om naar het einde van de baai te varen. Hier is een smalle zandbank tussen het eiland en het vaste land waar we met laag water overheen konden wandelen en waar vele meeuwen op stonden. Even verderop op het eiland was een hut waar mensen kunnen overnachten (te huur).

We wandelden wat over het eiland dat begroeid is met lage bomen en Tussac gras. Na de wandeling roeiden we terug naar de boot en zagen we zwarte zwanen bij de kant zwemmen. Terug aan boord werd het tijd voor een late lunch in de kuip. Terwijl we in de kuip zaten te eten hoorden we vele vogels fluiten en zagen we de wind opkomen vanuit het noorden door de ribbeltjes op het water. De ribbeltjes werden al snel kleine golfjes met witte kopjes en we zagen op de windmeter ca twintig knopen wind. De rest van de middag zaten we een boekje te lezen en in de avond keken we weer televisie.

18 maart 2012
CAT ISLAND IN MACQUARIE HARBOUR (42 11.665 s  145 17.912 e)

Nadat we met tante Jannie hadden geskypt werd het tijd om ons te verdiepen in het weer. Eigenlijk wilden we vandaag vertrekken naar onze volgende bestemming ca honderd mijl verderop, maar we hebben een hoge luchtdruk gebied boven ons dat niet zo snel voorbij trekt waardoor we vandaag geen wind hadden. Het probleem is alleen dat achter dit hoge luchtdruk gebied een depressie zit. Daarnaast hebben we aan de westzijde van Australië een uitgedoofde cycloon Lua die naar het zuiden komt. Deze (depressie en uitgedoofde cycloon) kunnen zich wel eens gaan samenvoegen. Dit hebben we al eens eerder meegemaakt maar toen lagen we veilig binnen op de Tamar rivier. We hoorden later dat er heel wat meer wind was geweest dan de weersvoorspelling toen had aangegeven. We besloten om tien uur toch ons anker op te halen en ons te laten dobber/zeilen tot waar??

Het was een mooie zonnige dag zonder wind en met iets minder dan één knoop gingen we vooruit (hihi). Terwijl we zo dobberden had Geoff weer een vlucht met het watervliegtuig en zag ons zodat hij laag over ons heen vloog, een laatste keer zwaaiend gedag zeggend. Rond één uur besloten we naar Cat eiland te varen en daar de mooring van Traver op de pakken. Hier hebben we nog internet en televisie en kunnen morgen ochtend bekijken of het weer het toelaat om verder te gaan…..

17 maart 2012
Nadat we met Ruud en Natalie geskypt hadden keken we nog even of we op internet wat informatie konden vinden over Part Davy, onze volgende bestemming ca 100 mijl zuidwaarts. Toen we dit eenmaal gevonden hadden zijn we naar de kant gegaan voor onze laatste boodschappen hier en om afscheid te nemen van Geoff en Traver. Als eerst zagen we Traver die net kwam aanvaren na een tochtje naar de Sir John Falls. We hadden gisteren belooft onze Garmin (GPS) aan hem te laten zien en dat vond hij wel iets. Daarna gingen we naar Geoff die net terug kwam van een vlucht en waar al weer nieuwe passagiers stonden te wachten. Met een dikke knuffel namen we tijdelijk afscheid, hem zien we waarschijnlijk weer in Hobart. Het werd tijd om terug te gaan naar de boot waar ik macaroni maakte voor morgen onderweg en Paul onderuit ging met een boek. ‘s Avonds keken we weer televisie en realiseerden we ons dat we weer een tijd zonder moeten doen, dat geeft wel weer een rustig gevoel!

 

16 maart 2012
Nadat we lang met mijn ouders hadden geskypt zijn we naar de kant gegaan om naar Strahan te wandelen. Als eerst gingen we naar Traver (Stormbreaker) om hem te bedanken voor alles. We wilden eigenlijk gedag zeggen maar kwamen zo in gesprek dat we morgen nog even langs gaan. Daarna liepen we de parkeerplaats over waar we Geoff (piloot watervliegtuig) tegen kwamen. Hij was aan het werk maar het was erg rustig en terwijl we stonden te praten werden we door een andere collega uitgenodigd voor een kop thee in het kantoor. We zaten gezellig met elkaar te praten en weer bood Geoff aan dat we zijn auto enkele dagen mochten lenen. In eerste instantie sloegen we zijn aanbod af maar even later bedachten we, dat we eigenlijk wel naar Hells Gate wilden rijden ca 12 kilometer buiten Strahan. Hells Gate is de smalle ingang/uitgang van Macquarie Harbour en die wilden we graag zien nu de depressie net voorbij is.

Even later reden we Strahan uit en verder over een grindweg naar Hells Gate. Hier maakten we een strandwandeling langs de vernauwing en terwijl we liepen verbaasden we ons erover hoe rustig de ingang toch was na die hoeveelheid wind. Alleen waar het ondiep was ontstonden grote witte brekers maar de vaargeul was redelijk rustig. Na de wandeling reden we weer terug en we leverden de auto weer in. We maakten nog even een praatje maar toen werd het tijd terug te gaan naar de boot. Paul las wat in zijn boek en ik bekeek de ankerplekken in onze volgende stop “Port Davy”.

15 maart 2012
Het was een bewolkte dag met veel regen en aan het eind van de middag ook nog veel wind. De barometer daalde toen snel waardoor het zeilbootje weer stond te knipperen op de barometer.
We probeerden te skypen met de familie maar die waren niet thuis zodat we tijd hadden voor het ochtend nieuws op de televisie. Daar hoorden we dat het weer een La Niña jaar was. Aan de westkust is alweer een cycloon in aantocht en aan de oost en zuidkust regende het volop waardoor er weer dorpen en steden in moeilijkheden kwamen. Dan te bedenken dat enkele jaren geleden Australië geteisterd werd door droogte en steden last hadden van te weinig water en daardoor soms in problemen kwamen.

Na het ontbijt nieuws belden we Brian 0402408715 (groenteboer die langs komt met zijn auto) op om te vragen of hij ons wilde bellen als hij bij de steiger was. We lazen in de ochtend een boek en rond twaalf uur belde hij op. Hij had inderdaad verse spullen en ik kocht veel groente zoals wortels, witte kool, tomaten, selderie, enkele groente die ik niet kende maar waarvan hij me uitlegde hoe ik dit klaar moest maken. De ene lijkt erg op koolraap en de andere op een grote witte wortel. Beide moeten gekookt en gestampt worden. Daarna gingen we gelijk terug aan boord want het regende nog steeds volop. In de middag keken we een film en was de dag alweer om. Het wachten is op een mooi weer window om verder zuidwaarts te gaan.

14 maart 2012
MILL BAY (WEST COVE) BIJ STRAHAN  IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.079 s  145 18.533 e)

Toen we om kwart over zes wakker werden was het nog donker, onze dagen worden korter! Na het weerbericht te  hebben beluisterd op de SSB besloten we ons anker op te halen en terug te zeilen naar Strahan in de hoop dat ons pakketje is aangekomen. Met een briesje zeilden we langzaam Kelly Basin uit en zagen achter ons de French Cap (hoogste rotspunt) boven alle bergen uitkomen. Yes nog één keer was hij uit de wolken gekomen om zich te laten zien! Naast ons zagen we op een tak een mooie Azure Kingfisher over het water turen op zoek naar vis. Eenmaal terug in de grote baai van Macquarie Harbour trok de wind aan tot ca tien knopen uit het zuidoosten en zeilden we ruime wind rustig naar Mill Bay (West Cove) bij Strahan waar we rond half drie aankwamen.

Nadat we het anker er goed ingetrokken hadden gingen we naar de kant om naar het kantoor van Traver te wandelen. Hier gaven we de navigatiekaart van Macquearie Harbour terug en het pakketje bleek vanochtend aangekomen te zijn, Joepie! Het pakketje was alleen wat zwaarder dan we verwachtten en we keken elkaar dan ook verbaast aan, als ze maar het goede hebben gestuurd (dachten we). Op de terugweg liepen we naar de supermarkt voor wat boodschappen en daarna gingen we terug aan boord. Als eerst maakten we het pakket open en wat kwam eruit? Hollandse drop, drop en nog meer drop en ja hoor onder de drop zat toch ook de pactormodem ergens verstopt (hihi) Natalie en Ruud heel hartelijk bedankt, HMMMMMM.

We probeerden gelijk de Pactormodem en die deed het gelijk, yes we zijn weer dagelijks in de lucht!!! ‘s Avonds konden we na een week weer televisie kijken, wat een luxe.

13 maart 2012
Vandaag gingen we Kelly Basis met eigen ogen bekijken en voeren met ons Giebeltje naar de oude steiger van West Pillinger waar nu de Kelly Basin Hut staat. Deze hut is later gebouwd en wordt nu gebruikt door vissers. Van het oude dorp was niet veel meer te zien behalve de palen van de oude steiger en wat onderdelen van de fundatie van de spoorrails en enkele rails. De rest was meegenomen naar Strahan of was weer overgroeid door bomen. 

 

We maakten een wandeling door het bos en volgde daarbij het verhoogde pad waar vroeger de oude spoorweg heeft gelopen. Het pad is al aardig overgroeid met varens, struiken en bomen maar meestal was duidelijk te zien hoe we moesten lopen. Als het pad niet duidelijk was of als de fundatie zo was vervallen dat we een andere route moesten lopen werd dit keurig aangegeven met rode lintjes om de takken van de bomen. Toch was het een enkele keer even spoorzoeken (hihi). We moesten enkele malen een klein riviertje oversteken. Dit deden we door óf over omgevallen boomstammen te lopen óf over de oude fundatie van de brug van de treinrails.

Na een uurtje wandelen kwamen we aan in oost Pillinger. Hier is duidelijk meer van overgebleven. Er staan nog dikke muren van de bakkerij en de steenfabriek, twee stoommachines en de palen van de oude steiger van oost Pillinger. Naast de oude steiger is een nieuwe steiger gemaakt. We keken er wat rond en lazen alle informatieborden over het verleden van Pillinger. Daarna liepen we dezelfde weg weer terug. Bij Kelly Basin hut aangekomen lazen we nog wat in het gastenboek en rond drie uur waren we weer terug aan boord. Omdat het vanochtend een mooie dag beloofde te worden had ik vanochtend vroeg wat vuile was gewassen en opgehangen, dat kon ik nu weer opruimen.

HISTORY KELLY BASIN
In 1897 werd er aan Kelly Basin het dorpje Pillinger gebouwd door de “North Mount Lyell Copper Compagnie”. Het werd een groot industrieel- en havendorp met een bakker, politiebureau, café etc. Er werd in die tijd niet alleen hout gehakt maar ook bakten ze hier bakstenen van de klei die ze uit de kliffen hakten.

Er werd een treinverbinding gemaakt tussen het dorpje Lynda (waar zich de kopermijnen bevonden), Crotty (waar het koper uit de stenen werd gesmolten) en Pillinger als industrie plaats en als haven. Toen de eigenaar van de North Mount Lyell Compagnie kwam te overlijden werd er besloten dat Strahan de plaats werd waar de bedrijvigheid door ging en rond 1925 reed de laatste trein weg uit Pillinger west. Rond 1945 zijn de laatste bewoners vertrokken en is Pillinger aan zijn lot overgelaten.

12 maart 2012
KELLY BASIN IN MACQUARIE HARBOUR (42 21.431 s  145 32.706 e)

De nachten worden koeler en ook de vroege ochtenden zijn frisser zodat het aantrekkelijk is om iets langer in bed te blijven liggen tot de zon iets meer warmte geeft. Vanochtend ging dat helaas niet door omdat er een dikke mist/nevel boven het water hing  waar de zon maar met moeite doorheen kwam schijnen. Pas rond tien uur klaarde het op en was de mist weg. Toen hadden wij ons anker al lang opgehaald en dobber/zeilden we (snelheid van ca 1 knoop) langzaam de Birch’s Inlet uit.

Net na het middaguur zeilden we de nauwe doorgang van Birch Inlet echt uit en daarna kregen we iets meer wind ( 6 knopen) om naar Kelly Basin te zeilen. Het was nog wel bewolkt maar de zon probeerde er zo veel mogelijk doorheen te komen. Als de zon dan weer volop scheen werd het ook meteen weer warm! Het is vandaag in Australië een nationale feestdag “Eight Hour Day” Wat dit inhoudt weten we niet en we mekten er ook niet veel van zo op het water. We merkten alleen dat het watervliegtuig vandaag vaak overkwam en ook Traver (Stormbreaker) had een trip naar de Gordon rivier.

Rond vier uur ging ons anker er in Kelly Basin in en maakte Paul de barbecue aan om de kip te roosteren. Ik kookte aardappelen met bloemkool en daarna hadden we natuurlijk hetzelfde toetje als gisteren HMMMM!

11 maart 2012
Het was net als gisteren een bewolkte dag met hier en daar een bui. In de ochtend voeren we met ons Giebeltje naar de kant waar een oude treinrails ligt uit de tijd dat hier bomen werden gekapt. We hadden gelezen dat er ook nog een oude locomotief verderop op de rail stond maar die hebben we niet kunnen vinden.

Even later voeren we naar een hut die ze in die tijd gebruikten. Er was nog weinig van de hut over en het pad was in het begin lastig te vinden omdat het al overgroeid was met stekelgras en struiken. Daarna werd het tijd verder de Birch rivier op te varen. Net toen we bij de monding van de rivier aankwamen zagen we een hele groep zwarte zwanen opstijgen uit het water en weg vliegen. De Birch rivier is een kleine rivier met aan weerszijden eerst wat moerasachtig gras, riet dat al herftkleuren heeft en daarachter struiken en jonge bomen.

 Na twee kilometer kwamen we aan bij het begin punt van de “Low Rocky Track”. Het eerste gedeelte liepen we over een breed pad waar houten planken overheen lagen. Helaas hielden de planken al snel op en werd het pad één grote modder bende met grote plassen water en daarom zijn we maar terug gegaan. Op zich is het waarschijnlijk een mooie meerdaagse wandeling. Met de verrekijker hadden we vanaf de boot het pad al gedeeltelijk gespot richting de oceaan.

Op de terugweg begon het echt te regenen waardoor we nat en koud terug bij de boot aankwamen. Na een kop lekkere soep met tosti’s gingen we onderuit met een boek. De wind was inmiddels ook aangewakkerd dus hebben we de rest van de middag lekker binnen gezeten met de regen tikkend op het dak, wat knus weer! Het was zondag en dus maakte ik weer een toetje. Ditmaal iets zelf bedachts en erg lekker! Ik deed twee lange vingers (koek) in een desert kommetje, goot er bij mij wat cacao likeur overheen en daarna bij beide de zelfgemaakte bramensaus met stukjes braam erin. Dit prakte ik een beetje en daarna deed ik er een schep mascarpone doorheen en mengde dit alles. Het was een geslaagd toetje en omdat ik nog wat overhad eten we het morgen nog een keer.

10 maart 2012
BIRCH’S INLET (SOUTH) IN MACQUARIE HARBOUR (42 30.158 s  145 28.119 e)

Na ons ontbijt skypten we nog even met een vriendin en daarna verlieten we de mooring. We hadden ca. zes knopen wind uit het zuiden en dus kruisten we langzaam door Macquarie Harbour. Het was een bewolkte dag met een fris briesje zodat we lekker achter de buiskap zaten. Toen we eenmaal op het zuidelijk deel zeilden keken we of we de French Cap (zie foto 21/2/2012) konden zien maar die was vandaag in de wolken gehuld. Rond half vier kwamen we bij de ingang van Birch’s Inlet waar we een grote groep dolfijnen zagen zwemmen. Zelfs in het bruine water konden we  ze net onder het wateroppervlak zien zwemmen. 

Birch Inlet is een zuidelijke uitloper van Macquarie Harbour die aan één kant grenst aan het Franklin – Gordon Wild Rivers Nationaal Park. Aan de zuidkant van deze inlet komen twee rivieren uit;  de Sorell Rivier en de Birck Rivier. De hele omgeving hier bestaat uit jonge bomen en struiken aangezien hier in de tijd van de gevangenen (Sarah eiland) veel hout is weggehakt. Nadat we voor anker lagen begon ik met het avond eten en luisterden we naar de wereldomroep. Vandaag geen televisie meer dus lekker rustig onderuit met een boek!

9 maart 2012
CAT EILAND IN MACQUARIE HARBOUR (42 11.665 s 145 17.912 e )

In de ochtend skypten we met vrienden en daarna dronken we koffie in de kuip en zagen we Sabine en Peter langs varen. Ze gingen de wal op om morgen hiervandaan te vertrekken naar Adelaide Rond. Elf uur ging ons anker op en zeilden we vol tuig Mill Bay uit. Waarheen was nog even de vraag want er stond maar zes knopen wind uit het noorden zodat we niet echt opschoten (ruime wind). In de verte zagen we Traver (Stormbreker) aankomen motoren. Hij had weer gasten aan boord namelijk een groep rafters opgehaald van de Sir John Flls. We zeiden hem gedag en daarna zetten we koers naar Cat eiland. Omdat we iets te ver waren doorgevaren moesten we nu kruisen zodat we even lekker konden zeilen.

Rond half twee pikten we de mooring van Traver bij Cat eiland op en gingen onderuit met een boek. Aan het eind van de middag maakte Paul de barbecue aan en aten we heerlijke eigen gemarineerde speklapjes met bloemkool en saté saus. Ook hier bleek de televisie en internet het te doen zodat we ‘s avonds weer televisie keken. Wat een geluk dat we gisteren de auto hadden want vandaag was het bewolkt en regende het in de verte! Morgen hebben we geen internet meer, we blijven een weekje weg. 

8 maart 2012
Het was een koude heldere nacht met sterren en een bijna volle maan. Vanochtend kwam de zon weer op zonder een wolkje aan de lucht. We liepen naar Strahan waar we de auto van Geoff (de piloot van het watervliegtuig) mochten lenen. We spraken af dat hij vanavond bij ons kwam eten en terwijl hij ging werken reden wij met zijn auto over de West Wilderniss Way naar Queenstown.

Queenstown is een leuk oud stadje dat ons deed denken aan een wild-western dorpje tussen de bergen. We liepen wat in de dorpje rond waar we het oude treinstation zagen. De stoomtrein rijdt nog steeds met toeristen tussen Strahan en Queenstown en gebruikt de spoorweg uit de tijd van de mijnen. Verder zagen we veel oude huizen zoals het café, de supermarkt en het museum ook zagen we een monument uit de tijd dat ze de bergen nog van buitenaf mochten afgraven. Er is nog steeds een goudmijn in werking in Queenstown alleen werken ze nu onder de grond. Ze blazen met dynamiet de rotsen op die vervolgens afgevoerd worden en via een chemisch proces wordt het goud eruit gehaald. Een paar ton steen geeft maar een paar gram goud maar toch levert het ruimschoots genoeg op. Dit goud wordt vervoerd naar een andere plek waar het goud nog zuiverder wordt gemaakt.

Toen we verder over de West Coast Wilderness Way reden richting het Franklin – Gordon Nationaal Park kwamen we eerst langs het “Iron Blow platform” en daar hadden we een uitzicht over het afgegraven gedeelte. Hier was duidelijk te zien aan de kleuren van het gesteente dat het rijk is aan koper en mineralen.

We reden verder en onze tweede stop was een wandeling van twintig minuten naar de “Donaghys Hill” waar we rondom een prachtige uitzichten hadden. Helemaal nu het zo helder zonnig weer was met nog steeds geen wolkje aan de lucht! Aan de ene kant keken we over een laag heide dal waar ergens de Collingwood rivier tussendoor loopt en aan andere kant hadden we de bergen waar in het dal de Franklin rivier en de Collingwood rivier samengaan tot een grotere rivier. Verderop zagen we de French Cap, een mooie grote rots die bijna boven alles uitstijgt. De French Cap kunnen we ook vanuit het zuidelijk deel van Macquarie harbour zien.

 Nadat we daar een broodje hadden gegeten reden we verder naar “Frank Rivier Nature Trail”. Een prachtige wandeling waar we eerst langs de Franklin rivier liepen en waar we zagen waar de rafters (die we bij de steiger van Sirr John Falls ontmoet hadden) waren begonnen. Al snel kwamen we bij het punt waar de Franklin en de Surpirise Rivier bij elkaar komen en we liepen langs de Surprise rivier weer terug naar auto. Een mooie wandeling over een goed aangelegd pad door een dicht begroeid regenwoud waar veel mos en zwammen op de stammen van de bomen en op de grond groeien. Hier zagen we Brackel Fungus, een soort zwam die op de stam van de boom groeit en ieder jaar een nieuwe witte laag aanmaakt en waardoor de oude lagen chocolade bruin kleuren. Maar nog meer bijzonder was de kleurige Fungus op de bomen, die hadden we nog nooit gezien maar er wel over gelezen!

 

We waren nu op ons verste punt van deze tocht aangekomen en hadden ca. honderd kilometer over een bochtige weg gereden. Nu reden we dezelfde weg weer terug en maakten een stop bij het begin van de wandeling naar de Frenchman Cap (vier- à vijfdaagse wandeling). Wij liepen alleen een klein gedeelte naar de hangbrug over de Franklin rivier waar we een tijdje stonden al kijkend naar het glinsterende water waar de zon op scheen. Omdat het enkele dagen hard geregend heeft was het waterpeil van de rivier weer gestegen en het stroomde harder! De tweede stop op de terug weg was de “Nelson Waterval”. waar we weer een korte wandeling maakten door het regenwoud, langs de kleine Nelson rivier en dat bracht ons naar een mooie brede waterval. Vlak voor Queenstown stopten we ook nog bij het Burbury meer waar we nog een broodje aten en wat dronken.

Terug bij Queenstown deed ik wat boodschappen en keek Paul nog wat rond. Het was inmiddels half vijf geworden en tijd om terug te rijden naar Strahan waar we met Geoff hadden afgesproken. Ze hadden vandaag drie vluchten gehad waarvan hij er twee had gevlogen, nu was het rustig en hadden ze geen avond vliegtocht meer.

Rond zes uur gingen we met zijn drieën en de boodschappen in ons Giebeltje en zagen we dat Peter en Sabine (één van de kleine zeilboten die hier een week zeilden) weer terug in de baai waren. Zij gaan morgen uit het water terug naar Adelaide. We gingen even langs en het bleek dat ze, desondanks de vele regen een goede week hadden gehad. Ook hun nodigden we uit voor het eten zodat we even later met zijn vijven gezellig spaghetti Bolonaise bij ons aten. Het was een zeer gezellige avond met veel gelach. Te tijd vloog weer en voor we het wisten was het half elf en tijd om te gaan slapen.

7 maart 2012
Vanochtend scheen de zon en was de depressie verdwenen zodat we weer onder invloed zijn van een hogeluchtdruk gebied. Het aparte hier is dat deze barometerstand een zeer grote invloed heeft op de waterstand in Macquarie Harbour. Je zou verwachten dat na de vele regen die hier gevallen is, de rivieren hoger zijn waardoor er ook meer water in Macquarie Harbour zou zijn met z’n kleine opening naar de oceaan. Maar nee, de waterstand is lager omdat we nu een luchtdruk hebben van 1031 Mbar. Terwijl toen we onder invloed van de depressie waren de waterstand aanmerkelijk hoger stond (lage luchtdruk-hogere waterstand).

Met de fietsen in ons Giebeltje motorden we naar de kant om als eerst naar Strahan te fietsen in de hoop de rijdende groenteboer tegen te komen. Helaas zagen we hem niet en we reden het dorp uit naar het strand. Het eerste deel ging nog over een asfaltweg maar net buiten Strahan stopte die en reden we verder over een kiezelweg met kleine heuveltjes tussen een moerasachtig /heide gebied en in de verte zagen we de hoge bergen. Na zes kilometer kwamen we aan op het strand waar we een broodje aten en genoten van het uitzicht. Er stond haast geen wind waardoor het een kalme oceaan was die rustig brak bij het strand. Ik wilde schelpen zoeken maar helaas, geen schelpen.

We reden dezelfde weg terug naar Strahan en toen we Strahan inreden zagen we de rijdende groenteboer staan. Op de auto staat “Fresh Fruit & Vegies” Help the farmers! Hij haalt de groentes bij verschillende boeren in noord Tasmanië en verkoopt ze in Strahan en Queenstown. Meestal is hij op woensdag in Strahan en op donderdag in Queenstown (telefoon nummer 0402 048715) Ik kocht nu een beetje groente maar volgende week koop ik meer!

Terug aan boord spoelde ik de was uit en hing het te drogen. Daarna haalden we weer water bij de steiger en gingen we onderuit met een boek. Al snel werd het weer tijd voor de Wereldomroep!

6 maart 2012
Vannacht en vanochtend regende en waaide het weer behoorlijk uit een andere windrichting. ‘s Ochtends keken we weer naar het nieuws en zagen we dat enkele rivieren nieuwe hoogte record hadden bereikt sinds 1800 (?): meer dan tien meter hoog. Nog meer mensen waren geëvacueerd hopelijk is het einde in zicht!

Na een lunch met zalm, salade en brood was de regen bij ons gestopt en klaarde het wat op maar de wind bleef (ca. 25 knopen). We besloten naar de kant te gaan en te wandelen naar Strahan. Bij de houtzagerij is een parkeerplaats voor campers, waar ze kunnen overnachten. Op deze parkeerplaats is een toilet met douche en vandaag hebben we hier gedoucht, een lauwe douche met een lekkere harde staal! Daarna liepen we door Strahan naar de supermarkt waar we verse aardbeien kochten: toetje voor vanavond. Rond vijf uur waren we weer terug aan boord, net op tijd voor de Wereldomroep en om de vuile was in het sop te zetten.

5 maart 2012
Het regende en waaide de hele nacht en ochtend. In de ochtend keken we weer het nieuws. Het is een el Ninja jaar wat betekend dat het zeewater langs de kust van Australië warmer is dan normaal zodat er meer vochtige lucht over het land komt. Hierdoor valt er meer regen dan normaal. In de provincies Queensland, New South Wales en Victria zijn al vele mensen geëvacueerd uit hun huizen omdat de rivieren uit hun oevers treden. Het is een extreem jaar met aan in het oosten en zuiden vele overstromingen!

Voor lunch hadden we weer heerlijke zalm, een deel had ik gemarineerd in Tiriaki saus, een andere deel had in met knoflook besprenkeld en weer een ander deel had ik met pesto bestreken, alles was lekker! Na de lunch keken we een film en toen de film afgelopen was, was het buiten droog en minder wind. We roeiden naar de kant en kwamen langs de zeilboot Songlines waar we even aanklopten om Lorrain en Robert te bedanken voor de zalm die we gisteren gekregen hadden. Lorrain vroeg gelijk of we een kop thee wilden komen drinken en zo zaten we even later bij hun aan boord gezellig te praten. Er kwam nog een ander stel langs die hier ook een zeilboot hebben liggen en zo zaten we in de namiddag met zijn zessen te praten.

Rond vijf uur zeiden we gedag en gingen Paul en ik nog een stukje wandelen, even de benen strekken! Op de terugweg plukten we weer vele bramen en terug aan boord maakte ik er bramensaus van. Dit kan ik door de yoghurt doen of weer een scone/cake van maken. In de avond keken we weer televisie en zo was de dag weer voorbij!

4 maart 2012
Het was een dag met veel regen en wind zodat we de hele dag aan boord gebleven zijn. ‘s-Ochtends keken we het nieuws op de televisie en ‘s middags lazen we een boek. In het begin van de middag kregen we bezoek van Robert die hier samen met zijn vrouw Lorraine op hun zeilboot Somglines wonen en hier aan een mooring liggen. We maakten kennis met hem en kregen vier stukken grote stukken gefileerde zalm die ze vanochtend hadden gevangen met hun visnet, HMMMM!

We hadden verwacht nu het najaar is dat het hier wel rustig zou zijn met zeilboten maar niets is minder waar. Nadat we helemaal alleen in Betsty’s baai en bij Sarah eiland hadden gelegen zeilden we de Gordon rivier op en kwamen we een Amerikaanse zeilboot tegen die net de rivier afmotorde. Na bijna een week alleen aan de steiger te hebben gelegen op de Gordon rivier kwamen we terug in Strahan waar al twee zeilboten voor anker lagen. De volgende dag kwamen daar nog enkele andere Australische en één Canadese zeilboot bij. Deze zeilboten zeilen ook om Tasmanië maar zijn begonnen aan de oostkust.

We spaken enkele zeilers vluchtig in de supermarkt maar hadden verder geen contact met ze. Gisteren na het wandelen zagen we op de parkeerplaats bij de steiger tien kleine kajuit zeilboten op trailers staan. De mensen waren bezig hun masten weer op te tuigen om vervolgens de boten te water te laten. We kwamen in gesprek met Peter en Sabina en het bleek dat het een groep is uit een verenigingshaven te Adelaide. Ze waren met hun auto en boten met de ferrie de Bass straat over gekomen en vanaf Devenport (noordkust Tasmanië) waren ze naar Hobart gereden waar ze de eerste drie weken met elkaar hadden gezeild. Daarna waren ze naar Strahan gereden waar ze nu een week gingen zeilen. Zodra alle boten in Mill bay te water lagen zagen we ze in de regen weg varen, ze wilden gelijk naar de Gordon rivier.

3 maart 2012
In de ochtend was het nog droog en maakten we een wandeling naar het centrum/haven van Strahan. Hier kwamen we Geoff tegen, één van de piloten van de watervliegtuigen waar we een leuk contact mee hadden op de Gordon rivier. Hij was ook degene die het vliegtuig vloog toen we met ons Giebeltje op de rivier voeren en hij net achter ons landde. Nu zagen we hem dus in het kantoor en maakten weer een praatje. Als we wilden konden we zijn auto een dag lenen, natuurlijk wel als hij hem niet nodig had! Dat sloegen we niet af zodat we contact houden.

Na wat rondgelopen te hebben kwamen we weer langs het kantoor en werden we voorgesteld aan wat vrienden van Geoff. Oorspronkelijk komt Geoff van King eiland en nu waren er vrienden langs gekomen vanaf King eiland. Toen we ze spraken bleken we de vader van de man ontmoet te hebben in Grassy. Hij was de Duitse meneer die met zijn boot achter onze boot lag. We hebben toen een tijdje met zijn vader gesproken. Wat is Australië toch klein (hihi)!

Rond het middag uur waren we weer terug aan boord, we waren nog maar net binnen toen het begon te regenen en dat heeft het de rest van de dag gedaan Na de lunch keken we een film en terwijl we deze keken ging het alarm van de barometer af, de depressie is in aantocht!

2 maart 2012
WEST COVE (MILL BAY) BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.096 s 145 18.582 e)

Toen we om zes uur wakker werden skypten we eerst met mijn ouders en daarna met Rob (Paul zijn broer). We bekeken nog even de laatste weerberichten en zagen dat er dit weekend een depressie met veel regen en wind overkomt zodat we ons anker ophaalden en weer naar West Cove zeilden. Hier hebben we vorige keer ook een depressie over laten komen en dat beviel heel goed.

Vandaag scheen de zon nog volop en met een frisse zuiden wind was er geen wolkje aan de lucht te bekennen zodat we prachtig ver om ons heen konden kijken. Voor de boot de zandbank met de meeuwen, aalscholvers en zwarte zwanen dan de groene heuvels en daarboven de kale rotsen. Voornamelijk die hoge rots pieken zijn vaak niet te zien door de wolken! Na de koffie/chocomelk voeren we met ons Giebeltje naar de steiger vanwaar we gingen wandelen. Nu liepen we door een voor ons nieuw gedeelte van Strahan. We kwamen over een camping en zagen vele lodges en huisjes te huur. We liepen verder het dorpje uit langs Mill Bay waar we vaak over de baai konden kijken. In de baai liggen veel vissersboten en een paar lokale zeilboten aan moorings. Langs de kant zagen we vele bramenstruiken met rijpe bramen eraan die we op de terugweg plukten.

In de middag waren we weer terug aan boord en heb ik van de bramen bramenjam en een bramen cake/scone gemaakt. Rond vier uur was het borreltijd want het wel vrijdag (haha)!

1 maart 2012
In de ochtend hadden we weer even contact met Ruud en Natalie, zij hebben de Pactor modem opgestuurd. Daarna gingen we naar de kant omdat we gehoord hadden dat er op donderdagochtend een man in een auto rond reed die verse groente verkocht. Na wat wachtten en rondgelopen te hebben in Strahan bleek de man niet op donderdag maar op woensdag te komen. Veel inwoners wisten het niet en als ze het wel wisten kwam dit er pas na wat navragen uit?!

Nadat we zeker wisten dat hij niet vandaag kwam liepen we naar de supermarkt waar we wat groenten uit de koelkast kochten. De zon was inmiddels doorgekomen maar er stond ook al een aardig windje en we zijn weer terug naar de boot gelopen. Aan boord ben ik bezig gegaan met de lunch die we in de kuip hebben genuttigd. In de middag werd de wind harder en zijn we onderuit gegaan met een boek. ‘s-Avonds luisterden we naar de Wereldomroep en om zes uur hadden we weer contact met Paul en Marietta (Nije Faam) en daarna werd het tijd voor het nieuws op de televisie.

29 februari 2012
We hebben inmiddels contact gehad met Jugo (Shiptron) over de Pactor modem. Deze moet opgestuurd worden naar Hamburg voor reparatie. Ook hebben we contact gehad met Ruud en Natalie die hun Pactor modem zo lang aan ons willen uitlenen. Als we aan het eind van dit jaar terug naar Nederland komen nemen we alles mee! Nu dit alles geregeld was gingen we naar de kant omdat we nog een adres moesten hebben waar het naar toe gestuurd kon worden. We liepen naar het kantoor van Trevor (Stormbreaker) en vroegen of we zijn adres mochten gebruiken, geen probleem dat werd wel vaker gebruikt door jachten. Ruud, Natalie alvast heel erg bedankt!! Hopelijk is de Pactor Modem over twee weken bij ons (wordt vervolgd).

Nu alles geregeld was liepen we rustig de heuvel op naar de supermarkt voor wat boodschappen. Op de terugweg gingen we bij een snoepwinkeltje naar binnen en zagen we dat ze echte Hollandse drop hebben, HHMMM! Dat konden we natuurlijk niet weerstaan en we kochten  enkele onsjes. Toen we terug kwamen bij de steiger was het druk met kreeftenvissersboten die aan het uitladen waren en met de politie die op de kant stond te controleerden. Dit had te maken met het einde van een bepaalde periode van het vis seizoen. Morgen gaat een nieuwe visperiode in en mag er weer een nieuwe hoeveelheid kreeften gevangen worden.

Terug aan boord was het inmiddels lunchtijd geworden en Paul heeft de barbecue aangemaakt terwijl ik een salade maakte. In de middag heb ik nog wat ander vlees gewekt en zaten we rustig in de kuip te kijken naar wat er allemaal op de kant bij Strahan gebeurde…

28 februari 2012
RISBY COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.400 s  145 19.777 e)

Om zes uur was iedereen weer wakker en de Stormbreaker vertrok met iedereen (gasten en rafters) aan boord. We zaten nog even rustig in de kuip naar de stijgende damp boven het water te kijken toen we ons tweede vogelbekdier in het water zagen zwemmen. Rond zeven uur verlieten ook wij de steiger en motorden we langzaam met stroom mee naar buiten. Er was toen nog geen wind zodat we niet konden zeilen maar toen de zon door de wolken heen begon te schijnen en we de kliffen en het bos op het water gespiegeld zagen maakte dat veel goed! Later kwam er een briesje en konden we toch nog een stukje zeilen over de Gordon. Rond half twee verlieten we de Gordon rivier en zeilden we Macquarie Harbour weer op. Hier trok de wind aan tot ca achttien knopen zuidwest zodat we ruime wind naar Strahan zeilden. Na 39 mijl ging ons anker er in bij Risby Cove en moesten we aan het werk. De stukjes tekst met foto’s werden verstuurd en in de avond skypten we met wat mensen.

27 februari 2012
Vannacht hoorde we iets over ons dek tippelen, een niet welkome gast! Eerst klopten we hard tegen het dak maar dat maakte hem niet uit zodat we eruit moesten om hem weg te jagen. In het donker konden we niet goed zien wat het was, een muisje, een possum of misschien wel een Tasmaanse duivel (hihi), we zullen het nooit weten!

Het regende de hele nacht en ook vanochtend nog. Tussen de buien door probeerde de zon door te komen en dan zaten we buiten in de kuip te genieten van de stilte en het fluiten van de vele kleine vogeltjes die druk bezig waren tussen de bomen. Rond tien uur landde het eerste vliegtuig en we vroegen de piloot een email naar mijn ouders te sturen zodat ze wisten dat alles goed ging maar dat we geen e-mails konden versturen, dat wilde hij wel doen.

Het vliegtuig met toeristen was nog maar net weg of we zagen drie Raft rubberboten aan komen varen die bij onze steiger stopten. Het eindpunt van hun negendaagse rafttocht op de Franklin rivier (120 km). Een groep van elf rafters: de twee leiders Elias en Franzi met negen gasten. Ze hadden een mooie tocht gehad met maar één dag regen en verder veel zon. Het nadeel van weinig regen was dat hierdoor weinig water in de rivier stond (hadden we al een paar keer gehoord) waardoor er een aantal stroomversnellingen niet bevaarbaar waren geweest. Ze hadden de boten met al hun spullen er overheen moeten tillen.

Terwijl we zo zaten te praten werden de raftboten schoon gemaakt, de vaarders lieten ze leeglopen en ze werden opgerold tot kleine pakketjes. Andere rafters spanden twee zeilen tussen de bomen en legden daar hun luchtbedden met slaapzakken onder. Geen tent, gewoon slapen in de wildernis! Overal hingen kleren te drogen.

Het vliegtuig landde ‘s-middags nog twee keer met gasten zodat het een aardig drukke dag werd. Elias en Franzi kwamen na het avond eten (waar wij ook voor uitgenodigd waren) nog even bij ons aan boord wat praten. Ze werken het zomerseizoen hier in Tasmanië op de Franklin rivier waar ze meerdaagse tochten doen en na de zomer gaan ze naar Noorwegen (waar het dan zomer wordt) waar ze ook weer met mensen raften alleen dan dagtochten.

We wisselden e-mails uit, Wie weet zien we ze nog in de buurt van Hobart voor ze vertrekken naar Noorwegen. Vlak voor Traver (Strombreaker) kwam verlegde we onze boot iets naar voren zodat Traver achter ons aan de steiger kan liggen want om acht uur ‘s avonds komt er toch geen vliegtuig meer. Toen Traver eenmaal lag werden de spullen van de rafters op de boot geladen en gingen de meeste rafters te bed. Wij spraken nog een tijdje met Traver en zijn gasten en rond elf uur ging iedereen te bed, morgen weer om zes uur op.

26 februari 2012
Gisteravond landde er nog een watervliegtuig met gasten. We praatten wat met de piloot en die vertelde dat er iets verder op een hut staat (die hadden we al gezien toen we langs voeren) en dat daar vier tijgerslangen huizen. Toen ik vanochtend wakker werd zei ik tegen Paul dat ik in tweestrijd stond met mezelf. Aan de ene kant wil ik dolgraag naar de hut om de tijgerslangen te zien aan de andere kant ben ik echt doodsbang voor slangen, zeker dodelijk giftige! Paul vond het een goed idee om er vandaag heen te wandelen terwijl ik er liever met de dinghy naar toe wilde.

Terwijl Paul vanochtend de weerfax binnen haalde ging er iets met een zachte knal mis. Ik zat ondertussen buiten in de kuip te genieten van het uitzicht maar hoorde die zachte knal wel. Ik hield mijn adem in om te luisteren naar een GGrr van Paul. Ik keek vanuit de kuip naar binnen en vroeg voorzichtig wat er aan de hand was waarop Paul antwoordde dat de Pactor Modem van de SSB waarschijnlijk overleden is. Dit is echt foute boel!! Nu kunnen we geen e-mails meer versturen en geen gribfiles en weerfaxen meer binnen halen. Net nu we ook geen internet en marifoon bereik hebben.

De rest van de dag hadden we een grote baaldag en probeerden we nog van alles in de hoop dat de Pactor Modem het weer ging doen. Gelukkig doen de computer en de SSB zender het nog wel zodat we de weerberichten via de SSB kunnen beluisteren en de weerfaxen via het Meteoscan fax programma kunnen binnenhalen. Zodra we internet hebben gaan we gelijk kijken wat het kan zijn met de Pactor modem. Want het is wel jammer als we jullie niet meer dagelijks kunnen updaten met onze dagelijkse beslommeringen. Logischer wijs werd de wandeling even uitgesteld!

25 februari 2012
Terwijl we gisteren de rivier op motorden met ons Giebeltje zagen we net om het hoekje een metalen pijp in het water staan waar helder water uit spoot. Vanochtend vroeg gingen we daar heen om water te halen. Terwijl we langs de oever voeren zagen we de bloeiende Leatherwood trees en de Climbing Heath (beide bloemen zijn uniek in Tasmanië!). We waren nog maar net terug aan boord of er landde weer een vliegtuig. We spraken met de piloot terwijl de toeristen naar de waterval liepen. Het bleek dat het in Strahan al aardig hard waaide terwijl we er hier nog niets van merkten. De piloot vertelde dat het nu al lastig was geweest om met de harde noorden wind op te stijgen en dat het voor vandaag wel eens de laatste vlucht kon zijn. Op de gribfiles hadden we inderdaad gezien dat het vandaag en morgen aardig hard zou gaan waaien. Ja, we hebben hier geen internet en televisie zodat we weer aangewezen zijn op de SSB zender (net als vanouds!).

Nadat de toeristen weg waren zijn Paul en ik in ons Giebeltje gestapt en roeiden we kriskras door een nauwe doorgang naar de waterval, onder overhangende takken en over net onderliggende boomstammen in het water. Maar we werden beloond want eenmaal in de poel voor de waterval hadden we een zeer mooie kijk recht op de waterval waar de zon weer op scheen.

Terwijl ik terug aan boord ging om de was verder te doen en de kuip schoon te maken ging Paul de kant op om te kijken of er nog iets te wandelen viel. Er was hier vroeger een pad naar een kamp hoger gelegen in de heuvels maar dit pad was niet meer bijgehouden zodat Paul al weer snel terug was. Ik was klaar met de kuip zodat Paul de lieren uit elkaar kon halen om ze te smeren (onderhoud). Ik was nu binnen aan het schoonmaken en de lunch aan het bereiden.

Toen we rond één uur onze lunch nuttigden begon het bij ons ook harder te waaien, een warme noorden wind waardoor de temperatuur in de zon in één keer naar de dertig graden schoot. Vanochtend voor de zon opkwam was het net aan tien graden, wat een verschil. Het waaide op een gegeven moment zo hard dat we een extra lijn naar de oever maakten zodat we niet al te veel tegen de steiger gedrukt werden. De rest van de dag waren we inderdaad helemaal alleen en kwamen er geen vliegtuigen meer.

24 februari 2012
Gisteravond klaarde het wat op en zaten we ‘s avonds nog even in de kuip wat te drinken toen we in het water een V zagen bewegen. We hadden van Traver gehoord dat als we een V in het water zagen bewegen het een Platypus (vogelbekdier) was. Wauw weer een dier in het wild gezien dat alleen in Australië leeft.

Vanochtend toen het net licht begon te worden zat ik buiten met een kop koffie en zag de nevel over de bergen met daaronder de rivier, echt hoe een regenwoud hoort te zijn. Naast me daalde een prachtige vlinder (Mac Swall Owtail Butterfly) in de kuip neer. Even later scheen de zon door de mist die daarna al snel helemaal verdween. Het werd tijd om via de boardwalk naar de waterval te wandelen waar de zon al op stond te schijnen. Aangezien het gisteren vrij veel geregend had was de waterval behoorlijk krachtig neerkomend in een bruine poel.

Terug aan boord dronken we een kop koffie/chocomel in de kuip en genoten van het uitzicht. Het was windstil en het groene heuvelachtige regenwoud weerspiegelde in de Gordon rivier. Rond twaalf uur stapten we met onze visbroeken aan in ons Giebeltje voor een tocht verder over de Gordon en de Franklin rivier. Na vier mijl motoren over de Gordon rivier dieper het nationaal park in sloegen we af om verder te varen over de Franklin rivier. Hier moesten we vier stroomversnellingen door wat inhield dat we door het ondiepe (tot kniehoogte) water over gladde ronden stenen tegen de stroom in moesten waden met ons Giebeltje op sleeptouw! Enkele keren moesten we onze dinghy geheel dragen langs de stroomversnelling omdat het te ondiep was.

Hoe verder we het Gordon/Franklin nationaal park in gingen hoe mooier en grilliger de oever werd. Nu hadden we niet alleen overhangende bosranden maar ook steile en overhangende kliffen als oever. Na vier stroomversnellingen te zijn gepasseerd kwamen we aan bij een overhangende rotsformatie waar in het plafond een spleet zit waar we doorheen moesten klimmen om in een tunnel te komen die weer uitkwam op een terras. Op dit terras zouden we uitzicht hebben gehad over de rivier. Helaas hadden we alleen onze visbroeken aan en hadden we geen extra schoenen bij ons zodat we het wandelen/klimmen maar voor gezien hielden.

Op de terug weg roeiden we het eerste stuk met de stroom mee en hoorden we kaketoes in de bomen zingen. Ik zei tegen Paul als dit de zwarte kaketoes zijn hebben we wel heel veel geluk want daar zijn er niet zo veel van. Even later hoorden we ze niet alleen maar zagen we twee geelstaart zwarte kaketoes vliegen, auw!

We roeiden verder met de stroom mee de Franklin rivier af waar we weer de vier stroomversnellingen passeerden. Nu was het makkelijker want we hadden stroom mee en gingen soms best hard! Aangekomen op de Gordon rivier starten we de motor weer. Paul had de motor in het midden staan en met onze gewichten stuurden we ons Giebeltje. Paul had dit werk aan mij overgelaten en was zelf languit in de zon op één van de tubes gaan liggen. Opeens hoorde ik een watervliegtuig en toen ik achterom keek zag ik het vliegtuig net achter/naast ons landen op het water. In plaats van het stuur om te gooien zei ik heel droog tegen Paul “Kijk daar landt een watervliegtuig” Paul deed zijn ogen open en zag nog net het vliegtuig naast hem en hij begon al liggend te zwaaien. Eenmaal aangekomen bij de steiger lag het watervliegtuig al voor ons aan de steiger en spraken we de piloot die vrolijk vroeg of we niet geschrokken waren want we waren wel op de landingsbaan aan het varen. O,JA?!

We spraken verder met hem en het bleek dat hij ook vloog naar het Three Hummock eiland waar we zijn geweest (het verhaal met de kangaroes opjagen en het landen met het vliegtuig achter de auto). Het was weer een prachtige dag geweest!

 

 

23 februari 2012
SIR JOHN FALL OP DE GORDON RIVIER AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 34.240 s 145 41.605 e)

Van morgen begonnen we met een korte wandeling over boardwalks door het regenwoud. Op de leuningen van de boardwalk stonden vaak plaatjes met de namen van de bomen die er staan zoals de Celery Top Pine, King William Pine, Leatherwood, Huon Pine etc. Terwijl we zo liepen zagen we op de grond allemaal takken, boomstammen en mos, een drassige grond dus! Ook hingen er aan de stammen en takken veel soorten mos. Na twintig minuten te hebben gewandeld en alle bordjes te hebben gelezen waren we weer terug aan boord en maakten we los van de steiger.

Op de weerkaarten hadden we gezien dat het hier aan de westkust ca dertig knopen uit het noorden waaide. Omdat wij hier tussen de heuvels en het bos zijn merkten we daar niet zo veel van en hadden we net genoeg wind om langzaam op de fok verder de rivier op te zeilen. De oever bestaat nu alleen nog maar uit groene bomen die tot in het water reiken, omgevallen boomstammen en takkenbossen. Het bos is zo dichtbegroeid dat wandelen hier waarschijnlijk niet gaat. We hoorden enkele vogels maar zagen er maar één of twee uitgezonderd van de zwarte aalschovers. Het dierenleven valt hier wat tegen!

We navigeerden (gisteren ook al) op de papierenkaart die we van Traver hebben gekregen want onze elektronische kaarten geven de Gordon rivier niet aan. Na 13 mijl en zes uur zeilen kwamen we aan bij de Sir John Falls waar we aan een steiger afmeerden. De mensen die hier komen zijn mensen met eigen jachten of kanoërs of mensen de die een watervliegtuig met piloot huren en vanuit Strahan hierheen vliegen. O ja, en je kunt natuurlijk de Stormbreaker huren! Nadat we aangemeerd waren gingen we onderuit met een boek want het regende nu harder en dat heeft het de hele middag verder gedaan.

THE SHIP WHAT NEVER WAS….
Gisteren waren we op Sarah eiland dat tot 1833 een gevangenis was. Toen ze de gevangenis wilden sluiten waren de gevangenen nog bezig een boot te bouwen. Dit moest gestopt worden en bijna alle gevangen (behalve tien die op het eiland moesten blijven) moesten naar Port Arthur, de gevangenis bij Hobert op Tasmanië(toen van Diemen’s land). De gevangenen met de meeste bewakers werden verscheept naar port Arthur. De overgebleven tien gevangen met bewakers moesten het schip af bouwen en dat dan naar Port Arthur varen.

Toen het schip “Frederick” af was kaapten de tien gevangen het schip en zeilden er in zes weken mee naar Valdivia te Chili waar ze het schip voor de kust lieten vergaan. Als schipbreukelingen kwamen ze onder valse namen Chili in. Na enige tijd wilden het Britse leger drie van de gevangen terug om ze te veroordelen voor muiterij en piraterij. Ze werden terug gescheept naar Port Arthur waar ze voor de rechter moesten verschijnen. Het schip had wel een naam maar was niet geregistreerd in Hobert waardoor het geen schip was maar ‘houten planken en spijkers’. Ze konden dus niet veroordeeld worden voor muiterij en piraterij maar alleen voor het stelen van houten planken en spijkers: HET SCHIP WAT ER NOOIT WAS GEWEEST….. In Strahan wordt door twee toneelspeler nog iedere dag dit stuk gespeeld…

22 februari 2012
HERITAGE LANDING OP DE GORDON RIVIER AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 26.489 s  145 36.737 e)

Na ons ontbijt zijn we naar Sarah eiland geroeid om een kijkje te nemen in de voormalige gevangenis. We hadden het eiland voor ons zelf want de cruise boten met toeristen komen pas rond half tien en toen waren wij alweer weg. We liepen rond over het eiland met een brochure die uitlegde wat er allemaal in die tijd is geweest. Sarah was van 1822 tot 1833 een gevangenis voor zware criminelen (zwaarste criminelen van Australië). We zagen de restanten van verschillende dikke muren wat eens een huis van gevangenbewaarders is geweest, een bakkerij, de cellen zonder daglicht en waar de gevangenen na hun dag hard werken sliepen. Ze lagen met z’n tachtigen in twee huisjes waardoor ze zo op elkaar lagen dat ze zich niet eens konden omdraaien of op hun rug konden liggen. De werkzaamheden bestonden voornamelijk uit houthakken, boten bouwen, spijkers maken of van kangarooleer schoenen maken. Hoe gewelddadiger je was in het kamp des te zwaarder werk je kreeg toegewezen. Het zwaarste werk was bomen hakken aan de oever van de Gordon Rivier.

Net voor het cruise schip aankwam waren we terug aan boord en zeilden we rustig verder naar de Gordon Rivier het FRANKLIN-LOWER GORDON RIVERS NATIONAAL PARK IN. Dit park had bijna niet meer bestaan als er geen campagne was gevoerd tegen het bouwen van twee dammen en waterkrachtcentrales aan het begin van de Franklin- en Gordon rivier. Gelukkig deed de rechter in 1983 uitspraak dat de krachtcentrale niet ten goede kwam voor de mensen en voor Tasmanië en daardoor mocht de bouw niet door gaan. Nu is het een Nationaal dat op de lijst van World Heritage staat. Het park bestaat uit een koud regenwoud (cool temperate rain forest).

Vandaag zeilden wij dus rustig deze rivier op. We zeilden voor de wind de ingang van de vaargeul van de Gorden Rivier in die met bakens aangegeven is omdat de zeiler tussen twee banken door moet. Even later stopte deze bebakening en konden we bijna overal zeilen al wordt wel aangeraden de buiten bochten aan te houden, wat we natuurlijk keurig deden. De oevers zijn vaak begroeid met moerasgras of een soort riet met daarachter lage (jonge) bomen en struiken. Heuvel opwaarts worden de bomen hoger maar zijn ze nog steeds niet oud. Wat ons niets verbaast als je weet dat ze hier jaren hout hebben gehakt (niet alleen de gevangenen). Na een paar bochten zeilden we door het bos dat nu beide zijden van de rivier gelijk omhoog liep. Na vier mijl langzaam over de rivier te hebben gezeild kwamen we aan bij een steiger waar we aanmeerden. Dit is de plek waar de toeristenboten naar toe gaan en waar de toeristen een wandeling kunnen maken door dit Heritage regenwoud. Het was inmiddels half vier geworden en tijd om te genieten van de stilte in de kuip. Ja, inderdaad stilte want het enige dat we hoorden was soms het ruisen van de wind door de bomen en enkele vogels. Tijdens hetzeilen zagen we vandaag enkele zwarte zwanen en zwarte aalscholvers. Andere vogels hoorden we wel maar zagen we niet.

HISTORIE TASMANIE….
Het was Abel Tasman die in 1643 het land ontdekte en het vervolgens Van Diemen’s land noemde. In 1856 werd deze naam veranderd in Tasmanië naar de ontdekker Abel Tasman. Al veel eerder dan de Europeanen voet aan land hebben gezet op Diemen’s land woonden er ca 5000 à 10.000 Aboriginal’s. De Europeanen hebben de meeste Aboriginal’s verjaagd of vermoord maar desondanks hebben die hun cultuur vast weten te houden.

21 februari 2012
SARAH EILAND IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 23.369 s  145 27.136 e)

In de ochtend was er geen wind zodat we het na het ontbijt nieuws keken en koffie dronken in de kuip. Rond elf uur kwam er een  briesje en motorden we eerst tussen de ondieptes Betsts Baai uit. Daarna zeilden/dobberden we rustig door Macquarie Harbour verder zuidwaarts. De zon scheen achter de wolken en zo nu en dan liet hij zich even zien. Onderweg zagen we verschillende zalmkwekerijen waar ze druk aan het werk waren met de vissen eten te geven. Ze spoten een grote waterstraal met voer erin over de grote zalm fuiken.

Rond lunchtijd maakte Paul de barbecue aan en roosterden we tijdens het zeilen/dobberen een lekker stukje vlees met daarbij een salade. In de middag zagen we Stormbreaker in de verte langs varen en toen wij rond vijf uur bij Sarah eiland aankwamen verliet hij net zijn mooring. We riepen hem op om er zeker van te zijn dat hij de mooring niet meer nodig had. Geen probleem we konden zijn mooring voor een week gebruiken. 

20 februari 2012
Na het ontbijt en het nieuws te hebben gezien op de televisie zijn we naar de kant gegaan om een mooie wandeling te maken. Dit keer volgden we hetzelfde pad de heuvel op en verder de heuvel over. We hadden gisteren al gezien dat het landschap breder was tussen Macquarie Harbour en de oceaan dan we verwachtten. Vandaag werd dit maar weer bevestigd want na twee uur lopen over heuvelruggen met lage theestruiken en Tussac gras en door kleine dalen met hogere theestruiken, dennenbomen en andere vegetatie kwamen we aan bij een waterpoel van regenwater. Hier werd de vegetatie hoger en dichter begroeid waardoor we het pad bijster werden. De vegetatie was zo dicht begroeid dat we er amper door konden en dat we niet konden zien waar we liepen. In verband met slangen is dat niet zo handig!

Na veel zoeken vonden we het pad nog steeds niet en zijn we via hetzelfde pad terug gewandeld. De zon was inmiddels door gekomen al was het nog steeds bewolkt met een koude wind uit het zuiden. We zagen weinig dierenleven maar dat zal ook wel komen omdat ik aardig hard stampte om de slangen weg te jagen, waarmee ik natuurlijk ook de ander dieren wegjaagde. Wel zag Paul in de verte een glimp van kangaroes. Op de terugweg kwamen we een man tegen die aan de oceaan kreeften ging vissen. Hij had zijn tent en alles bij zich en bleef de nacht op het strand. We vertelden dat we het pad niet meer konden vinden en dat bevestigde hij “als je niet weet hoe het pad loopt kun je het inderdaad niet vinden, als je het wel weet is het soms al moeilijk”. Het bleek dat hij hier al jaren komt om aan de oceaankant te vissen op kreeften. We vroegen of hij de kreeften ook verkocht maar het is alleen voor zichzelf en de familie. O, ja voor een kreeft moet je al snel 65 dollar (55 euro) betalen maar daar doet hij het niet voor.

n Strahan hadden we al gehoord dat alle kreeften en zalmen van de zalmkwekerijen naar China gaan en dat de visafslag in Strahan gesloten is vanwege de hoge prijzen die de Chinezen voor vis betalen. Ze betalen voor de Kreeften ca 55 euro en voor een zalm ca 83 euro. Dit willen de Australiërs niet betalen. Wie weet zien we de wandelaar morgen nog, hij was welkom aan boord! Terug aan boord aten we een late lunch in de kuip en daarna gingen we onderuit met een boek.

 

19 februari 2012
Nadat we met Natalie hadden geskypt zijn we naar de kant gegaan voor een wandeling. Al snel vonden we een barbecue plek aan de kant, maar het wandelpad naar boven was even lastig te vinden omdat het door een hoog struikgewas ging. Na eenmaal het pad gevonden te hebben en door het struikgewas (teatrees) heen gebaand te zijn liepen we verder de heuvel op over een smal wandelpad tussen het Tussac gras en de lage theestruiken. Boven op de heuvel aangekomen hadden we een mooi uitzicht over een deel van Macquarie Harbour al was het bewolkt.

We dachten een kortere route te nemen naar een hoger gelegen heuvel en gingen van het pad af door het Tussac gras en de struiken. Ik was hier niet echt blij mee aangezien hier vele tijgerslangen zijn GRRRR! Hoe verder we liepen hoe hoger de struiken en het gras werd tot wel knie hoogte. Eenmaal iets meer boven zagen we een glimp van de oceaan en toen bleek het gebied breder dan we hadden verwacht. Omdat het begon te regenen en er ook onweer voorspeld was gingen we terug naar het pad en naar de boot. We gaan de wandeling totaal naar de oceaan nog wel een keer doen maar dan houden we het pad wel aan! Terug aan boord begon het harder te regenen en dat heeft het de hele dag gedaan. Wij aten binnen en lazen een boek en keken een film.

18 februari 2012
BETSYS BAY IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE ( 42 16.937 s  145 15.234 e)

Na ons ontbijt gingen we naar de kant waar we eerst wat boodschappen deden en daarna naar de houtzagerij liepen. Hier zagen we door middel van een oude film hoe ze vroeger de bomen omhakten, ze de bomen met takels en mankrachten naar de rivier sleepten om ze vervolgens daar aan elkaar te binden en ze via de rivier lieten afzakken naar Strahan. We liepen door de houtzagerij waar ze grote planken hout hadden liggen maar ook en bord met daarop alle voorbeelden van de  houtsoorten die ze gebruiken in Tasmanie; Huon Pine, Celery Top Pine, King Billy Pine, Leatherwood, Blackheart Sassafras, Myrtle Beech, Blackwood, Tasmanian Oak (foto van boven naar beneden). Naast de houtzagerij was er een gallery waar mooie spullen lagen die van deze houtsoorten gemaakt waren, echte mooie dingen!

Rond elf uur waren we aan boord en kwam er net een zeebries opzetten zodat we ons anker ophaalden en we verder Macquarie Harbour door kruisten. Met een zonnetje in de kuip genoten we van de uitzichten rondom ons heen. Mooie groene bosachtige heuvels met daarachter de hoge kale bergen. We zeilden langs een zalmkwekerij Betsts Bay in waarna we vlak langs de kant motorden om aan het einde van de baai ons anker er weer in te gooien. Vanaf deze baai kunnen we morgen naar de oceaan kant wandelen.

 

17 februari 2012
RISBY COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 09.402 s  145 19.774 e)

Vroeg in de ochtend was het nog bewolkt en het regende ook nog een beetje en daarom skypten we een tijdje en later keken we het nieuws op de televisie. Rond half tien klaarde het op en motorden we naar het plaatsje Strahan waar ons anker er in Risby Cove in ging. Even later motorden we met onze dinghy naar de steiger van het plaatsje waar we het vast maakten. Allereerst liepen we naar het toeristenbureau waar we Karen ontmoetten, een zeer aardige medewerkster. We wilden graag informatie over het gebied langs Macquarie Harbour maar daar kon ze ons niet erg mee helpen. Ze vertelde dat er een mooie wandeling was naar de Hogarth waterval. Daarna liepen we naar het kantoor van West Coast Yacht Charters waar we naar Traver vroegen. We hadden van Wayne gehoord dat hij veel informatie had over Macquarie Harbour en de Gorden rivier. Helaas was hij er niet maar rond twaalf uur zou hij terug zijn.

 We wandelden door het leuke oude plaatsje waar vroeger veel kopermijnwerkers en houthakkers woonden. Nu bestaat de werkgelegenheid voornamelijk uit toerisme en visserij. We wandelden de heuvel op waar een supermarkt, drogist en benzinestation zijn. Alles is hier wel wat duurder zodat we alleen het hoognodige kochten. Terug bij de steiger kwam Traver net aanrijden en spraken we met hem af om twee uur bij hem aan boord van zijn jacht “Stormbreaker”. Ondertussen was de zon gaan schijnen en was het een mooie dag geworden zodat we langs het water naar het People Park liepen waar de wandeling naar de Hogath waterval begint. Het werd een mooie wandeling langs een beekje door een regenwoud dat o.a bestaat uit verschillende varenbomen, Huon Pine (soort denneboom), Blackwood,  King Billy, Myrtle en Sassafras. Deze laatste houtsoorten zijn uniek in Tasmanie. We hoorden diverse vogels, meer dan we zagen.

Na ca twintig minuten wandelen over een mooi aangelegd pad kwamen we aan bij een kleine waterval, maar met de zon erop schijnend was het toch een beetje bijzonder. Het is een wandeling die veel gelopen wordt door toeristen en dus kwamen we verschillende wandelaars tegen. Terug bij Strahan was het tijd om naar Stormbreaker te gaan waar we Traver weer ontmoetten. Hij had geplastificeerde kaarten van het gebied die we mochten lenen zolang we hier waren en verder vertelde hij waar we konden ankeren, wandelen en waar er leuke plekjes op de rivier zijn. Ook spraken we natuurlijk over het zeilen en het bleek dat hij in de zomer hier chartert maar dat hij in de winter naar het noorden gaat en daar rondzeilt/chartert.

 Nadat we afscheid genomen hadden wandelden we nog even naar het toeristen bureau om met Karen te spreken. Zij had nu meer tijd en vertelde over wat ze samen met haar man Geoff allemaal had gedaan (www.aslongasittakes.webs.com). Het bleek dat haar man hier de geschiedenistour voor toeristen doet en dat ze samen vandaag voor het laatst hier werkten. Omdat de tour van half drie maar uit twee mensen bestond mochten wij gratis mee. Zo zaten we even later in een busje en reden we door het plaatsje Strahan waar Geoff vertelde dat Macquarie Harbour in 1815 was ontdekt en niet lang daarna werd het plaatsje Strahan gebouwd. Dit plaatsje was zeer belangrijk was voor de kopermijnen en de houthakkerij hier in de buurt. Per stoomtrein werd het koper en hout vanaf de mijnen en bergen vervoerd naar de haven van Strahan waar het overgeladen werd op boten die het verder over de oceaan vervoerden. We reden verder naar een uitkijk punt waar we over een deel van de Macquarie Harbour konden kijken. Hier vertelde hij het verhaal over de meest gevaarlijke gevangenen die vanuit de Hobert gevangenis overgebracht werden naar de gevangenis op het eiland Sarah. Het bleek dat het de zwaarste gevangenis was uit die tijd. Ze moesten er hard werken (houten boten bouwen) met weinig rust. We hoorden nog veel meer history maar het belangrijkste hebben we hier wel opgeschreven.

Rond vijf uur waren we weer terug en we zaten nog een tijdje met Karen en Geoff te praten in het toeristenbureau waar het gelukkig nu niet druk meer was. Wie weet gaan we ze nog ontmoeten ergens in Victoria (zuidkust Australië) waar ze nu gaan werken. Rond zeven uur waren we terug aan boord en had de dag er heel anders uit gezien dan we vanochtend hadden gedacht. Dat is waar we zo van houden!

 

16 februari 2012
Gistermiddag zijn we aangekomen in de West Cove van Strahan, één van de kleine uitlopers van het fjord. Er liggen hier veel vissersboten aan moorings waardoor het nog lastig was een goede ankerplek te vinden. Net toen we het bijna wilden opgeven zagen we een plekje tussen twee ondieptes. Op één van die ondiepte/zandbank zaten veel watervogels o.a meeuwen, aalscholvers en zwarte zwanen. De weersverwachting gaf aan dat het vandaag een winderige en regenachtige dag zou worden en dus besloten we een dag aan boord te blijven. Ik maakte weer lekkere sapjes van verse sinaasappels/nectarines en een bananen milkshake. Verder maakte ik weer een lekkere appelscone/cake uit de hapjes pan. Paul was bezig met de barometer want die (nieuwe) doet het helaas niet naar behoren GRR! De grafiek valt na enige tijd weg, hij is er wel maar we zien de grafiek niet op het scherm.

Daarna werd het muziek tijd. We luisterden naar verschillende cd’s waaronder die van het Braziliaanse carnaval wat natuurlijk leuke herinneringen met zich mee bracht en waar we weer op dansten. We dansten nog wat op andere muziek en daarna werd het tijd voor de lunch en een film. ‘s Avonds keken we weer televisie en daarna werd het alweer bed tijd.

15 februari 2012
WEST COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 09.095 s  145 18.581 e)

Gisteravond zwakte de wind weer af en draaide op een gegeven moment weer naar het zuidoosten waardoor we weer aan de wind moesten zeilen. Rond half negen werd het donker en zagen we boven ons een heldere sterrenhemel waarbij de maan zich er rond middernacht bijvoegde. Het werd een relaxte nacht met ca twaalf knopen wind en weinig golven. Heel vroeg in de ochtend draaide de wind en konden we koers varen naar de ingang van Macquarie Harbour.

Rond zes uur werd het licht en zagen we de contouren van een bergachtig landschap. De wind werd steeds zwakker en op een gegeven moment moesten we de motor starten om nog vooruit te komen. Macuarie Harbour is eigenlijk een groot fjord met verschillende baaien en inhammen waar verschillende rivieren op uitkomen. Om naar binnen te komen moesten we door de vernauwing “Hels Gate” varen. In eerste instantie dachten we dat de vernauwing zo genoemd was door de stroming die erdoor staat maar dat is niet zo (of misschien gedeeltelijk ook wel). Vroeger werden hier gevangenen naar toe gebracht die op het eilandje Sarah boten moesten bouwen. Hun laatste vrije blik voor ze naar de gevangenis (de hel) werden gebracht.

Het was inmiddels weer een warme zonnige dag geworden en met stroom tegen (terwijl het toch hoogwater aan het worden was) motorden we door de vernauwing naar binnen om vervolgens door de vaargeul tussen de zandbanken door naar dieper water te kunnen komen. Eenmaal in dieper water ging de motor uit en dobberden we net zo lang tot we wind kregen. Terwijl  we zo dobberden kwamen er twee boten langs om te vragen of alles goed ging of dat we problemen hadden. Alles oké, wachten alleen op wind!

Rond vier uur kwam de wind uit het noorden opzetten en kruisten we verder naar de West Cove van Strahan. Strahan is het enige plaatsje aan Macquarie Harbour en daar willen we wat informatie over dit gebied halen. De omgeving doet wel wat denken aan het zuidelijke deel van Steward eiland. Soms aan de kant wat zandstranden of bossen, dan een lage groene of kale vegetatie met daarboven de kale graniet rotsen, erg woest!

14 februari 2012

Tijdens ons ontbijt keken we nog één keer het laatste weerbericht na en daarna verlieten we de haven van Grassy. King eiland is een mooi eiland waar ca 1500 mensen wonen. Er zijn veel boerderijen en nog enkele natuurgebieden die alleen door middel van een auto huren of met een bustour te zien zijn. Three Hummock eiland vonden we mooier omdat het één groot natuurpark is dat bestaat uit duinen en bosgebied en geen landbouwgrond. Vandaag zeilden we vol tuig aan de wind met ca tien knopen wind uit het zuidoosten naar het zuiden waarbij we de Hunter eilandengroep en de Bass-straat verlieten en de zuidelijke Indische Oceaan in zeilden. Op de weerfax zagen we dat er een goot hoog boven ons lag dat langzaam oostwaarts ging en waardoor we halverwege de dag een langzame wind draaiing kregen naar het noordoosten en we de koers konden varen die we moesten zeilen. In de middag was de wind dus gedraaid en toegenomen tot ca achttien knopen en we zeilden halve wind langs de westkust van Tasmanie verder zuidwaarts. Onderweg zagen we weer veel zeevogels en een paar haaien.

13 februari 2012
Gisteren zagen we tijdens het motoren dat er minder water door de motor stroomde. Vanochtend keek Paul de motor na en zag dat er een stukje van de impeller af was. Hij vond dat al snel en verving de impeller. Maar na wat nakijken zag hij dat er toch te weinig water aangevoerd werd. Hij stak de wateraanvoer naar de saildrive door en die bleek inderdaad vrijwel dicht te zitten. Nadat hij alles had doorgestoken kwam er inderdaad veel meer water door de motor en was het probleem gelukkig opgelost.

We roeiden naar de kant en gingen naar het havenkantoor om te verifiëren of we inderdaad de mooring mochten gebruiken, geen probleem. Even later wandelden we over een wandelpad door een bos afgewisseld door weilanden en langs een oude metaalmijn de heuvel op naar Grassy, een heel klein plaatsje. Onderweg zagen we vele Wallaby’s om ons heen springen. Op het eiland is verder geen openbaar vervoer en dus gingen we vanaf Grassy verder liften. Binnen tien minuten kregen we een lift naar het grootste plaatsje op King Eiland, Currie (waar we naar toe wilden). We reden over de oude hoofdweg tussen de weilanden door waar koeien graasden. De weilanden zagen er bruin uit door het droge weer maar in de winter zien alle weilanden er mooi groen uit werd ons verteld.

Na dertig kilometer (van de oostkust naar de westkust) te hebben gereden kwamen we bij de westkust van het eiland waar Currie aan ligt. Dit is een iets groter plaatsje met diverse winkels en in de buurt een zuivelfabriek en een kelpdrogerij. We wilden graag naar de zuivelfabriek omdat die in Australië bekend staat om zijn kazen en yoghurt. Eigenlijk wilde ik kijken of we daar weer aan Kevi (yoghurt plant) konden komen. Dit had ik al aan de vrouw van de Haven gevraagd en die had me geadviseerd eerst naar Desiré te gaan in Currie. Aangekomen in haar bloemenwinkel annex koffie huisje had ze zelf geen kevi maar wist we wel een Nederlander die hier boer is en die kevi heeft. Ze belde hem op en ze spraken af dat hij voor vijf uur wat kevi zou brengen.

We regelden dat we rond vijf uur met Julie mee terug konden rijden naar Grassy en wandelden daarna het plaatsje door. We liepen naar de haven waar we de kreeften potten op de steiger zagen staan en even later zagen we hoe de kreeften in grote boxen werden geladen en via Melbourne uiteindelijk naar China worden vervoerd. De kreeften in boxen proppen is nog een aardig karwei zagen we, want als ze de levende kreeften niet hard genoeg op elkaar drukten sprongen ze er gewoon weer uit.

Na onze lunch op de steiger te hebben genuttigd liepen we naar het uitkijkpunt waar we over de haven naar de zuidelijke Indische Oceaan keken. Rond vier uur waren we terug bij Desiré waar we wat dronken en waar we de Nederlander ontmoetten met zijn Kevie. Het bleek dat één van de zeilboten die in Grassy haven ligt van hem is en dat hij daar vandaag ook was. Net toen hij bij ons aan boord wat tomaten uit zijn tuin in de kuip wilde leggen ging zijn telefoon en belde Desiré hem op voor de kevi (hihi). Jammer genoeg hadden we weinig tijd om met hem te spreken want Julie wachtten al op ons. We reden met haar terug naar Grassy waar we rond half zes aankwamen en terug aan boord gingen. YES, ik heb weer kevi om yoghurt te maken!!!

12 februari 2012
GRASSY BIJ KING ISLAND, TASMANIE(40 03.838 s  144 03.748 e)

Vanochtend ging om zes uur zowel ons anker als het anker van Captain Silver op en we motorden om de noordpunt van Hunter eiland naar Albatros eiland. Jawel, motoren want er was totaal geen wind maar met stroom mee gingen we lekker snel. We hadden gehoopt in zeer rustig water te varen maar helaas hadden we een swell van ca twee meter uit het zuidwesten die ons belemmerde op Albatros eiland te landen. Met de verrekijker konden we duidelijk de vele SHY ALBATROS nesten zien met hun jongen erop. Boven het water en boven het kleine rotsige eiland zweefden veel Albatrossen, met de zon erop was het een prachtig gezicht! Hier namen we afscheid van Kim en Kim (Captain Silver) Zij zeilden zuidwaarts terwijl wij noordwestwaarts gingen.

Er kwam een lichte bries opzetten zodat we met ca zeven knopen wind uit het noord oosten rustig verder de Bass straat over zeilden naar King eiland. Onderweg zagen we niet alleen vele Albatrossen maar ook Petrels, Little Shearwaters, Jan van Gent, vele bruine kwallen en zeehonden. Al was er niet veel wind en gingen we niet hard, toch was het een mooie dag en rond half vijf zeilden we de haven van Grassy bij King eiland binnen. Dit is een kleine beschutte baai die omgeven wordt door een aangelegde stenen wal waar we achter liggen en die open is voor het zuid oosten. Er lagen verschillende moorings waarvan we er één oppikten. We hadden wel eerst aan verschillende mensen die aan boord van hun boten waren gevraagd of dit mocht. Morgen moeten we even verifiëren met de havenmeester die er op zondagavond niet was.

11 februari 2012
Vannacht hield de wind het voor gezien zodat de Giebateau meegenomen werd door de stroom en daardoor dwars op de swell kwam te liggen. Wat voor ons inhield dat we een rollende nachtrust hadden (hihi). Aangezien we hier geen telefoon en internet hebben kunnen we dus ook niet via internet onze weerberichten binnen halen. Dus luisterden we om 6.00 (kan ook om 8.00) op de marifoon (kanaal 21) naar Mary die de weerberichten doorgeeft van de noordwest en westkust van Tasmanië. Daarna haalden we de gribfiles binnen en om 7.30 draaiden we een weerfax van Australië/Tasmanië op (VMW 7535). Dat is weer even ouderwets!

Het was inmiddels een bewolkte ochtend geworden met wat miezer-regen maar toch gingen we naar de kant voor een wandeling op  Three Hummock eiland. Met ons Giebeltje roeiden we naar de kant waar we goed moesten opletten om op het juiste moment door de kleine branding te gaan. Yes, we kwamen droog over. We liepen een stukje over het strand om vervolgens over een zandpad door een duinengebied te wandelen. Tot onze verbazing zagen we grote hoeveelheden kangeroes overal om ons heen weg springen. Terwijl we verder liepen zagen we net dat een grote zwarte slang zich van het pad af liet glijden het hoge gras in, en de wandeling was nog maar net begonnen GRRRRR!

We liepen door over het wandelpad en vervolgden onze weg naar West Telegraph Beach. Een mooie wandeling door een soort duinengebied met lage begroeiing en veel verschillende vogels.  Daarna liepen we dezelfde weg terug en verder de andere kant op naar de landingsbaan en het enige huis op het eiland. Hier ontmoetten we John en Beverly die als enige bewoners op het eiland wonen en het eiland (natuurpark) onderhouden. Daarnaast verhuren ze enkele huisjes www.threehummockisland.com.au  of info@threehummockisland.com.au of tel 03-64521405). Al snel werden we uitgenodigd voor een kop thee en zaten we gezellig te praten.

Zij wonen nu ca drie jaar op het eiland en genieten er volop van, al is het wel hard werken. Ik vroeg hem naar de slang die ik had gezien en na uit gelegd te hebben dat ik een grote zwarte slang had gezien vroeg hij of er op zijn buik gele strepen zaten. (antwoord) Nou ik ga niet een slang omdraaien om dit te bekijken, waar hij me vragend aankeek. Dus vroeg ik of deze slang dan niet giftig was, nee hoor alleen maar dodelijk!!! Hij legde ons meer uit over slangen en vertelde ons dat we makkelijk van de paden af konden wijken zonder door een slang gebeten te worden, slangen zijn namelijk al lang weg als wij eraan komt. Ja, ja  dat zal best maar ik blijf toch liever op de paden…..

Er werd gebeld dat het vliegtuig met de mensen die het huisje huren voor de week er bijna waren en dus stapten we in de auto om naar de landingsbaan te rijden. Hier aangekomen moesten we vele kangoeroes en ganzen van de landingsbaan af jagen met de auto. We reden kris kras over de gras landingsbaan. Het grappige is dat de kangoeroes weten wat er gaat gebeuren en pas op het allerlaatst het kangoeroe pad kiezen. Eén sprong er niet de bossen in maar sprong verder over de landingsbaan waarvoor we de achtervolging inzette, hij ging wel 50 kilometer per uur met grote sprongen. Leuk om dit eens mee te maken. We reden nog achter het dier aan toen ik even achterom keek en verbaasd zei dat het vliegtuig net achter ons aan het landen was, OEPS geen van ons had dit gezien of gehoord. Toen de toeristen in de auto stapten namen we afscheid van John en Beverly om terug te wandelen naar de boot.

Aangekomen bij het strand moesten we weer een goede timing maken om door de branding heen te komen, helaas was deze iets minder goed zodat ik (die op de punt zat) nat werd. Aan boord kleedde ik me snel om, om daarna naar Captain Silver te varen met als eigenaren Kim en Kim. Hier hebben we de rest van de middag gezellig zitten praten over van alles en nog wat. Rond zes uur waren we weer terug aan boord net op tijd voor het SSB net maar helaas hoorden we niemand, behalve Kim van Captain Silver die vlak achter ons ligt.

10 februari 2012
Vandaag hadden we nog steeds veel wind zodat we nog een dagje aan boord zijn gebleven. We lazen een boek en keken een film. In de middag gingen we even in de kuip zitten met een glas cola en wijn maar al snel werden we weer naar binnen gejaagd door de grote steekvliegen GRRR!

9 februari 2012
COULOMB BAY BAY BIJ THREE HUMMOCH ISLAND (40 24.819 s  144 52.579 e)
SPIERS NOOK BIJ THREE HUMMOCK ISLAND (40 26.126 s  144 50.348 e)

Het was een prachtige nacht met volle maan, wat sterren en goed zicht. De wind verliet ons niet zodat we ook in de nacht lekker door zeilden. We hielden ons aan het wacht schema van drie uur op drie uur slapen. Aan de kust zagen we de vuurtorens schijnen en de AIS rader ging één keer af omdat er een grote tanker op 8 mijl van ons vandaan was.

Rond vier uur waren we bij de noordzijde van Three Hummock eiland en zagen we de contouren van een laag eiland met drie hogere heuvel toppen. We draaiden langs een rotsen noordkant langs naar de westkant waar ons anker er voor een zandstrand in Coulomb Bay in ging. Inmiddels was het iets over vijven en begon het net een beetje licht te worden. Nadat het anker goed vast zat in de zandgrond gingen we nog even naar bed en werden we weer rond half tien wakker. Toen we buiten keken zagen we voor ons en verder zuidwaarts een prachtig zandstrand met een duinen gebied erachter en aan de noordkant zagen we een kust van rotsen.

De wind was toegenomen tot ca vijfentwintig knopen uit het noordoosten en we lagen aardig in de wind. Ook zagen we dat de swell die uit het westen komt ons belemmerde om aan land te gaan. We besloten iets verder op te gaan kijken bij de volgende ankerplek “Spiers Nook”. Het anker ging weer op en we zeilden alleen op fok langs de duinen kust verder. In Spiers Nook lag de catamaran “Captain Silver” al voor anker. Deze mensen hebben we op de steiger bij Beauty point bij de barbecue op 29/1/2012 al ontmoet. De rest van de dag bleef het hard waaien zodat we aan boord gebleven zijn.

8 februari 2012
Om half zes, terwijl het net een beetje licht begon te worden, verlieten we de steiger bij Beauty Point. Stephen was al wakker en stond ons vanaf zijn boot uit te zwaaien, we zien je wel weer ergens! We motorden met stroom mee naar George Town waar we boodschappen deden en naar een dokter moesten voor een bewijs dat Paul nog steeds echt in leven is, dit voor een levensverzekering. Gelukkig is hij dat nog en kregen we de brief van de arts mee (hihi).

Het was alweer één uur toen we George Town verlieten en we weer met de stroom mee naar buiten zeilden. Na iets meer dan twee gezellige weken is het tijd voor wat nieuws! Inmiddels was het een mooie zonnige dag geworden met ca twaalf knopen wind uit het noordoosten. Vol tuig zeilden we halve tot ruime wind door de Bass straat westwaarts naar de “Fluerieu eilanden groep” aan de noord west kant van Tasmanië. Onderweg zagen we heel veel bruine kwallen in het water en boven het water vlogen de albatrossen en andere zeevogels. Net bij een mooie rode zonsondergang kregen we gezelschap van een grote groep dolfijnen waarvan enkele soms hoog boven het water uit sprongen. Rond negen uur werd het donker en gingen we de nacht in.

7 februari 2012
BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 09.496 s  146 49.443 e)

In de ochtend keken we het ochtendnieuws op de televisie en lazen in de pilot verder over Tasmanië. Rond het middag uur begon ik aan de lunch die bestond uit verse sla en kruiden uit de tuin van Bertina en verder gebakken aardappelen met een kangaroo gehaktbal. Daarna werd het tijd om weer terug te zeilen richting de uitgang. Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden en met stroom mee en ca twintig knopen wind tegen, kruisten we lekker door de vaargeul. Rond drie uur arriveerden we in Beauty point waar we aan de steiger gingen liggen. We lagen nog maar net of Greg kwam langs. Hij werkt hier bij het maritiem college. In de avond zijn we even langs Stephen gegaan hij is bijna klaar voor het vertrek de Pacific in. Het was een gezellige avond met nu het echte afscheid, we houden contact!

6 februari 2012
NEWMANS BAY OP DE TAMAR RIVIER(41 13.056 s  146 55.729 e)

Het was een onrustige nacht met veel wind. Vanochtend was het weer iets rustiger (ca 25 knopen) en kwam de zon op maar even later werd het toch weer iets bewolkt, de depressie is nog niet helemaal voorbij. We verlieten de mooring en zeilden aan de wind iets terug richting de Batemans brug (uitgang) waar we in Newmans Bay weer een andere mooring op pakten. Wayne had gisteren verteld dat hier een groot zeearendnest in een boom zit en dus roeiden we even later langs de kant en zagen we het verlaten nest hoog in de boom.

Rond het middag uur waren we weer terug bij de boot en begon ik aan onze lunch. Ik had gisteren verse groenten en fruit van Bertina gekregen zodat we vandaag verse spinazie uit haar tuin met Kangaroo gehaktballen eten. Kangaroo vlees is niet altijd in de supermarkt te koop maar de laatste keer dat ik inkopen deed hadden ze het. Dit vlees kan ik langer bewaren, is goedkoper, gezonder (minder vet) en ook nog eens heel lekker. We moesten alleen goed het deksel op de pan houden anders sprong hij eruit (hihi).

In de middag keken we de documentaire “Snow Petrol” die we geleend hebben van Greg. De film gaat over een zeilreis die door de familie Tucker(vader en twee zonen) wordt gemaakt. Zij zeilden van Tasmanië naar Commonwealth Bay in Antarctica en terug (ca 3000 mijl) met een stalen 34 voeter. Een mooie film! Het waaide de hele dag nog aardig maar op dit plekje liggen we toch wat rustiger dan waar we gisteren lagen.

5 februari 2012
Als eerst belden we Wayne om hem te bedanken voor het gebruiken van zijn mooring en nodigden we hem met zijn vriendin Kathy uit om vanavond bij ons te komen eten. Daarna gingen we naar de kant om de auto terug te brengen naar Greg en Bertina. Bertina was al druk bezig in haar groente/fruit tuin maar kwam even later binnen zodat we gezamenlijk een kop koffie dronken. Terwijl wij rustig zaten te praten kopieerden hij verschillende dingen van ons. Daarna keken we nog een stukje van onze film over Antarctica. Het werd weer tijd om afscheid te nemen maar terwijl we dit deden nodigden wij hun ook uit ergens nog eens een dag met ons te komen zeilen, Wie weet in het westen of zuiden van Tasmanië.

We waren nog maar net terug aan boord of het begon te regenen en dat heeft het verder de hele dag gedaan. De depressie komt over en buiten staat er aardig wat wind maar hier merkten we overdag weinig van, behalve de vele regen. Maar de regen was meer dan welkom zodat de watertanks weer gevuld werden. Rond zes uur haalde Paul, Wayne en Kathy op van de kant en hadden we een gezellige avond. Ondertussen begon het steeds harder te waaien met vlagen van dertig knopen. Het werd dan ook een aardige klus om Wayne en Kathy weer goed en wel op de kant af te zetten. Paul kwam geheel doorweekt terug, tijd om op te warmen in bed.

4 februari 2012
Gisteravond hadden we ook contact met Wayne. Hij heeft hier een mooring die we mogen gebruiken. Om vijf uur toen het net licht begon te worden verlieten we de steiger en motorden we naar zijn mooring. Toen we goed en wel aan de mooring lagen roeiden we naar de kant om met de auto het binnenland te bekijken. We reden tussen de wijngaarden en boerderijen door naar Exeter en vandaar verder richting het Cradle Mountain – Lake St.Clear Nationaal Park (World Heritage). Nadat we door een heuvelachtig gebied bij Deloraine van de grote weg afsloegen reden we over de toeristische “Great Western Tiers” route verder. We reden door het Mole Creek Karst Nationaal Park waar zich verschillende grotten bevinden met gloei wormen.

Daarna wisselde de natuur zich af door bossen en groene vlaktes met kale/dode bomen. Dit hebben we al eerder gezien in Patagonië op plekken waar het heel hard kan waaien. Aangekomen bij de ingang van het Nationaal Park reden we door de slagbomen verder het park in want we hadden de Nationale Park passen van Greg en Bertina bij ons. Na veertien kilometer kwamen we bij onze bestemming; het Dove meer en de Cradle bergtoppen. Vanaf hier wilden we het Cradle Mountain Circuit lopen (ca 12 KM). De wandeling begon al goed want we waren nog maar net op weg of we zagen een Tasmaniaan Pademelon (Wallaby). We liepen over een mooi aangelegd wandelpad met aan de ene kant bos en aan de andere kant eerst het Dove meer en daarna het Lila meer.

Na het Lila meer te hebben gepasseerd begonnen we aan een eerst gemakkelijke klim de bergen in maar aan het eind werd die even heel steil en we lieten het bosgebied achter ons. Aangekomen bij het Marions uitkijkpunt (1223m hoog) hadden we een prachtig uitzicht over het Dove-, Lila-, en Cratermeer met daarnaast de hoge Dolerite Bergpieken (1527m hoog) en de groene omgeving daarachter.

Ondertussen was het een prachtige zonnige dag geworden met enkele wolken in de lucht en weinig wind. Wat een geluk! Voor hetzelfde geld hadden de pieken in de wolken gezeten of waren we aardig weggeblazen (hihi). We vervolgde onze weg verder over het Creek Plateau, een subalpine/alpine gebied met mooie alpine planten en kleine plassen water. Ook hier liepen we nog steeds over Boardwalks zodat de natuur niet kapot getrapt wordt. We liepen nu over het plateau naar de hoogste Dolerite Pieken waar de kleine Kitchen Hut onder staat. Hier kun je schuilen/overnachten als het weer omslaat. Boven de deur hangt een sneeuwschep en daarboven was weer een luik. Mocht het in de winter zo hard sneeuwen dat de deur niet meer open kan dan kun je, die vrij scheppen of met nog meer sneeuw via het luik naar binnen. We konden de pieken beklimmen maar dat zou nog twee en een half uur langer duren.

Inmiddels was het al één uur en we waren nog niet bij de auto. We besloten verder te wandelen. Hier hield het mooie pad op en moesten we klimmen en klauteren langs de basis van de pieken. Na enige tijd besloten we een ander bospad naar beneden te wandelen en het laatste stuk langs het Dove meer te gaan. Het werd een steile afdaling over een stenen/grind pad. We kwamen langs een mooie waterval en het laatste deel van de afdaling ging door een regenwoud met varens en bomen begroeid met mos. Een echte afwisseling!

Eenmaal aangekomen bij de oever van het meer liepen we verder daar langs en aan de andere kant was het bos. Bijna terug bij de auto zagen we een Echidna (grote Egel) bij een dode boomstronk snuffelen naar insecten. We liepen langs en rond het dier om foto’s te maken maar het trok zich niets van ons aan, geweldig! Rond drie uur waren we terug bij de auto en we hadden een prachtige wandeling achter de rug! We reden terug het park uit en vervolgden onze weg richting het noorden. Nu reden we het meest van de tijd door een Eucalyptus bos dat af en toe afgewisseld werd door boerderijen. Aangekomen bij Devonport (haven plaats aan de noordkust) bekeken we hoe de zeiljachten hier in de rivier liggen en we waren blij dat we hier niet naar toe zijn gegaan.

Na ergens een broodje te hebben gegeten als avondeten reden we terug naar Deviot. We hadden ons alleen wat vergist in de afstand. We dachten dat we al bijna thuis waren maar al met al duurde het toch nog bijna anderhalf uur eer we terug waren bij de boot. Het blijft natuurlijk een heuvelachtig landschap met allemaal slinger weggetjes.

3 februari 2012
DEVIOT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 13.881 s  146 56.050 e)

Toen we bij Beauty Point aan de steiger lagen hebben we Wayne en Greg op visite gehad. Wayne hadden we al eerder gezien in Ushuaia en hij is net als Greg een vriend van Stephen. Wayne met zijn vriendin hebben net het rondje Tasmanie met hun zeilboot gedaan en hij gaf ons tips over mooie anker plekken. Greg werkt bij het Maritiem College bij Beauty Point en kwam even later aan boord.

Vanochtend stond de stroom nog mee naar binnen en we besloten iets verder de Tamar rivier op te varen naar Deviot, net aan de andere kant van de brug. We motorden met de stroom mee onder de Batman brug door. Deze brug is één van de eerste kabelbruggen van de wereld. Onderweg hadden we contact met Greg en hij nodigde ons uit om die avond bij hun te komen eten. Hij met zijn gezin wonen in Deviot. Na een half uurtje varen meerden we aan, bij de steiger van Deviot.

De zon was inmiddels weer doorgekomen en het beloofde een mooie warme dag te worden. Toen de boot eenmaal goed lag kwamen de fietsen van boord en reden we langs de rivier richting Devils Elbow en verder. Aan de ene kant hadden we een bosrijk gebied met huizen ertussen en aan de andere kant uitzicht over de rivier. We kwamen langs een oude kerk uit 1848 waar we stopten om die te bekijken.

Verderop was een vallei met allemaal wijngaarden waar we iets doorheen fietsen alvorens om te keren. Terug bij Deviot reden we door het dorpje en daar ontmoetten we Bertina (vrouw van Greg) met hun kinderen in de speeltuin. Na even te hebben kennis gemaakt zijn we verder gefietst langs de rivier de andere kant op. Rond twaalf uur waren we weer aan boord en was het tijd voor onze lunch.

In de middag gingen we even onderuit met een boek en rond vijf uur kwam Greg met zijn familie langs. Zij wilden graag de boot even zien. Nadat we wat bij ons gedronken hadden zijn we naar hun huis gegaan. Een prachtig huis met een grote tuin waar ze allemaal groente en fruit hebben. Verder hebben ze een grote schuur waar hun zeilboot in staat waar Greg aan werkt. Het werd een zeer gezellige avond met heel rijk eten. Aan het eind van de avond bood Greg aan dat we zijn auto het weekend konden gebruiken, hij had die niet nodig. En zo reden we met de auto terug naar de boot.

 

02 februari 2012
DEVILS ELBOW OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 04.105 s  146 47.745 e)

Eigenlijk wilden we vandaag de rivier verlaten en langs de noordkust westwaarts zeilen om daar enkele eilandjes te bezoeken. Maar gistermiddag zagen we al dat er een depressie naar ons toe komt die over de Bass straat en Tasmanië gaat. We zochten toen in de pilot naar een goede beschutte ankerplek voor alle winden en die is bij die eilandjes niet aanwezig.

Vanochtend voor vertrek bekeken we de weerberichten nog een keer en besloten we niet te vertrekken maar te wachten tot de depressie voorbij is. In de ochtend bakte ik een bramen scone en was Paul bezig op de computer. Na de lunch verlieten we de mooring en zeilden terug de rivier op. In eerste instantie hadden we nog wat stroom tegen maar door de zeebries gingen we toch voorruit.  Onderweg zagen we een zeehond, pinguins, pelikanen, zwarte zwanen en natuurlijk veel meeuwen.

Met ruime wind zeilden we langs Beauty point en verder de rivier op maar nu met stroom mee. We kwamen langs een industriegebied waarop één bedrijf hoge bergen verpulvert hout had en verder een container terminal en een elektriciteit centrale. Aan de andere kant zagen we vele koeien grazen en wijnranken en verschillende soorten fruitbomen groeien. Dit alles op een heuvelachtig landschap langs de rivier. Om vijf uur ging ons anker er na dertien mijl in bij Devils Elbow met aan de kant een héél klein dorpje Sidmouth.

01 februari 2012
PILOT BAY OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 04.105 s  146 47.745 e)

Vanmorgen zwaaiden we eerst Marietta, Paul en Piet uit, onze wegen scheiden nu. Even later gingen ook onze lijnen los en zeilden we langs Explorer waar we naar Stephen zwaaiden. Wie weet zien we hem nog een keer in het hoge noorden! We zeilden rustig met een briesje en stroom mee naar George Town. Daar aangekomen deed ik nog wat boodschappen om daarna met Paul het plaatsje nog één keer door te wandelen.

Rond half één verlieten we de steiger van George Town weer om nog met de laatste stroom mee, iets verder naar de uitgang te zeilen. Er was een zeer lichte bries maar door de stroom hadden we toch een snelheid van drie knopen. Na een uur pakten we een mooring op in Pilot Bay. We bleven toch aan boord dus als de eigenaar van de mooring komt maken we gewoon los. We zijn nu vlak bij de uitgang. De rest van de middag lazen we over de noordwest kust van Tasmanië en over onze volgende stopplaats. Rond vijf uur ging de barbecue weer aan en aten we lekker in de kuip.

31 januari 2012
In de loop van de ochtend klaarde het weer op, de depressie was weer vertrokken waardoor het weer zonnig werd. Nadat we op de Nije Faam koffie hadden gedronken ben ik bezig gegaan met de was en daarna ging ik bramen plukken. Paul hees de dinghy op de kant en maakte deze weer eens goed schoon en vervolgens vernieuwde hij de mat die op de bodem ligt. De oude mat van Ushuaia werd nu na ca vier jaar vervangen door een mat die we pas gekocht hebben.

Ik was ondertussen terug gekomen met een halve zak vol bramen waar ik bramenjam van heb gemaakt. Terwijl Paul bezig was op de steiger kwamen er andere Nederlanders die hier op vakantie waren langs en werd er gezellig gepraat met Paul (NF), Piet, Marietta, Paul en ik. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het alweer tijd voor het avondeten.

Na het eten kwamen Piet, Paul en Marietta koffie drinken en werd het tijd om afscheid te nemen: onze wegen scheiden ons weer. Wij blijven in Tasmanie terwijl zij naar de zuidkust oversteken. Nadat de bemanning van de Nije Faam weg was kwam Stephen nog even langs om afscheid te nemen. Wie weet zien we hem nog eens in het hoge noorden!

30 januari 2012
We waren gisteren al aan de steiger gaan liggen omdat we wisten dat er een depressie over zou komen en we hier dan goed zouden liggen. Gisteravond nadat ik naar bed was gegaan en Paul nog tennis zat te kijken ging het alarm van de barometer af. Dat gaf dus een behoorlijke daling aan. Ook vanochtend ging het enkele keren af door deze zo snelle daling. In 24 uur is de luchtdruk gezakt van 1001 naar 985 mbar. Het waaide en regende dan ook aardig hard maar we lagen zeer goed. Van Paul, Mariëtta en Piet hadden we het Nederlandse zeilmagazine “Zeilen” geleend en waren zo de hele ochtend zoet.

Halverwege de middag werd het even droog en maakten we snel een korte wandeling naar twee musea in de buurt. De ene is “Sea Horse World” waar we naar een film keken over zeepaardjes. We hadden in Nieuw Zeeland al een zeepaardje gezien maar in de film zagen we dat er verschillende soorten zeepaardjes zijn. Er zijn er bij die erg op waterplanten lijken en zich qua kleur aanpassen aan de omgeving. Daarna liepen we ook het “Platypus House” in waar je tijdens een rondleiding echte vogelbek dieren kunt zien. Beide musea zijn we niet in gegaan omdat de entree voor ons aardig duur is.

Terug bij de steiger kwamen net Andrew en Stephen aanrijden en we zaten even te praten. We namen afscheid van Andrew want zij gaat weer naar China om te werken. Daarna spraken we nog even met Paul en Mariëtta op de steiger maar toen het weer begon te regenen ging ieder naar zijn boot. Wij lazen weer verder in de zeilbladen. Om zes uur probeerden we nog even contact te krijgen met Steve en Bart maar die zijn nu wel erg ver weg en het wordt steeds moeilijker om ze te spreken. Dit zal wel snel afgelopen zijn.

29 januari 2012
BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE (41 09.495 s  146 49.438 e)

Het was weer een mooie zonnige dag zonder wind. In de ochtend motorden we terug naar Beauty Point waar we aan de gastensteiger gingen liggen. We hadden contact met Marietta en Paul (Nije Faam) gehad en afgesproken vanavond met zijn allen te gaan barbecueën.

Rond het middag uur liepen we naar Stephen en Andrew om ze ook uit te nodigen voor vanavond. Even later meerde de Nije Faam af aan de andere kant van de steiger en was het weer een gezellig weerzien. In de middag maakte ik salades en rond vijf uur maakte Paul de barbecue aan. Ondertussen hadden we de tafel op de steiger gezet en bezetten we zo bijna de hele steiger. Het was een prachtig warme middag/avond met lekker eten. Piet (de broer van Paul) speelde soms mondharmonica en dan werd er voluit mee gezongen.

We kregen bezoek van een jong paar dat even verderop in de haven lag. Zij hoorden ons spelen en zingen en hij speelde gitaar. Even later zaten ze er gezellig bij en speelde hij nummers op de gitaar en wie de tekst kende zong mee! Al met al was het elf uur toen we er een eind aan maakten maar het was een zeer geslaagde avond geweest!

28 januari 2012
Al voor zonsopgang zat ik in de kuip met een kop koffie. Ik keek naar de overkant van de rivier naar het heuvelachtige landschap waar de douw net over het land lag. Even later kwam de zon langzaam achter de heuvel oprijzen en kreeg alles even een rode gloed. Het werd weer een warme dag van ca achtentwintig graden.

Na het ontbijt maakten Paul en ik een wandeling over het kiezelstrand. Naast het strand is een bosrand maar helaas zonder wandelpad. We roeiden naar de overkant om nog een andere wandeling te maken en zagen tot onze verbazing dat daar een camping is, die we vanaf het water geheel niet konden zien. Terug aan boord zaten we in de kuip met een lichte bries over ons heen een boek te lezen en keken we wat rond want het is zaterdag en best druk op het water met kleine motorboten en zeilboten.

27 januari 2012
WEST ARM VAN DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 08.232 s  146 48.176 e)

Nadat we wat rond hadden gewandeld door het dorpje George Town en boodschappen hadden gedaan in de supermarkt verlieten we de steiger. Met ruime wind en stroom mee zeilden we weer richting Beauty Point. Vlak voor Beauty Point zeilden we de west arm van de Tamar rivier in en even later ging ons anker er in. Een mooie rustige baai met uitzicht in de Tamar vallei met bos, afgewisseld door landbouwgrond. Het was weer een mooie zonnige dag geworden zodat Paul in de middag te water ging om de anoden te vervangen en het onderwaterschip schoon te maken. Ik maakte ondertussen binnen alles schoon en aan het eind van de middag waren we beiden klaar. Tijd om de barbecue weer aan te maken en te dineren in de kuip. Het is weer vrijdag avond dus kreeg Paul weer cola en ik mijn wijntje.

26 januari 2012
AUSTRALIË DAY!
Vandaag was het Australië Day, een nationale feestdag die wij gevierd hebben in George Town. Even over achten vertrokken we naar het centrum van de stad waar een bijeenkomst was georganiseerd. De burgemeester en een ambassadeur van Australië Day spraken de bewoners toe. Australië dag houdt in dat de Australiërs trots zijn op hun land en hun leefgemeenschap en dat willen ze ieder jaar gezamenlijk vieren.

Er werden verschillende awards uitgedeeld aan bewoners die dit jaar veel voor de gemeenschap hadden gedaan. Daarna werd het tijd om met zijn allen te ontbijten. Er waren broodjes worst, broodjes ei/bacon, verschillende cakes, thee koffie en fruitjus. We hadden gehoopt hier wat aanspraak te krijgen met de bewoners maar dat was niet zo, zodat we al snel weer vertrokken.

Terug bij de boot haalden we de fietsen van boord en reden we langs de rivier richting de uitgang naar Low Head. Het was een mooie vlakke fietstocht en toen we langs één van de stranden reden zagen we weer veel bewoners die we vanochtend bij het ontbijt hadden gezien. Velen uit de gemeenschap waren naar het strand gereden om daar verder de dag te vieren. Naast het strand was een grasveld waar een aantal barbecues stond en daar werd volop gebruik van gemaakt. We fietsen verder naar de uitgang waar een oude vuurtoren staat. Hier zaten we een tijd te genieten van het mooie uitzicht.

Daarna reden we dezelfde weg weer terug. Bij de steiger aangekomen zaten er wat mensen te vissen en er kwam net een motorboot aan varen. Hier bleken mensen op te zitten die Nederlands spraken. Eén was er geëmigreerd vanuit Nederland maar de rest was hier geboren maar hadden Nederlandse ouders of grootouders. Ze vertelden dat er een grote Nederlandse commune in Lauceston is. Het was inmiddels drie uur geworden en we kregen weer trek zodat Paul de barbecue aan maakte en ik een salade klaar maakte. In de middag kregen we diverse mensen op de steiger en hadden we gezellige gesprekken.

25 januari 2012
GEORGE TOWN OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 07.588 s  146 49.328 e)

Om zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig met ruime wind en stroom mee terug richting de uitgang. We zagen Stephen op zijn balkon staan en zwaaiden. Over enkele dagen zien we hen weer. We zeilden naar George Town aan de Tamar rivier waar we de boot aan de gastensteiger vast maakten. Er lag al een catamaran met de eigenaren Denise en Klaas. Klaas is oorspronkelijk een Nederlander die in de jaren zestig naar Australië is geëmigreerd. We werden gelijk uitgenodigd voor een kop koffie en zo zaten we even later gezellig in de catamaran te praten.

Om elf uur werd het tijd om door het dorp te wandelen en het toeristenbureau te bezoeken. Het bleek dat de bussen alleen vroeg in de ochtend rijden en om één uur en aan het eind van de middag naar Lanceston. Dus besloten we te gaan liften en al snel hadden we een lift. Het is ongeveer vijftig kilometer door de Tamar vallei. Allen reden we nu aan de andere kant van de Tamar rivier. We zagen wijngaarden, fruitplantages maar ook boerderijen met schapen en koeien en daartussen veel bos. Het is allemaal erg droog want het is hoog zomer en dat houdt in dat het aardig warm is (ca dertig graden) met weinig tot geen regen. Na een uur kwamen we in Lauceston aan. We werden in het centrum afgezet en wandelden er doorheen naar de Cataract kloof die net buiten het centrum begint. Vanuit dit dal stroomt er een zijrivier de Tamar rivier in. We wandelden eerst door een droog groen bos over het zig-zag bospad (omhoog/naar beneden) aan de ene kant van de rivier. Vanaf het bospad hadden we soms mooie uitzichten over deze rivier en over een deel van het Tamardal. Na een tijdje kwamen we bij een uitkijkpunt aan waar we een prachtig uitzicht hadden hoe de rivier zijn weg baant in deze kloof met daarbij de woeste rotsen en daarboven de begroeiing van het bos. We liepen weer verder en kwamen bij een grote poel in de rivier met daarnaast een groot grasveld en een zwembad voor kleine kinderen. De grote kinderen en volwassenen zwommen in de poel of verderop in de rivier.

We liepen langs de poel over de rivier om vervolgens aan de andere kant van de rivier het Catarac pad te volgen. Hier zagen we op een grasveld mooie pauwen. Het Catarac pad blijft meer op de hoogte van de rivier en van die hoogte hadden we een betere kijk op de woeste steile rotswand van de rivierbedding. Vroeger heeft de rivier veel hoger gestaan maar door een waterkrachtcentrale verderop wordt het water nu meer gedoceerd door gelaten waardoor deze veel lager is geworden. Het was een mooie wandeling. Terug bij het centrum liepen we langs veel mooie oude huizen, een windmolen en een waterrad uit de koloniale tijd. Daarna kwamen we al snel in de winkelstraat uit waar we wat rondliepen. Om zes uur hadden we de bus terug naar George Town waar we rond zeven uur aankwamen.

 

 24 januari 2012
In de ochtend gingen we naar Stephen en Andrew aan boord van zijn zeiljacht “Explorer”. Hier gingen de mannen bezig met de computer. Er was weer genoeg om uit te wisselen. Rond lunchtijd waren Paul en ik weer terug op onze eigen boot. Na de lunch ging ik verder met het vernaaien van mijn lange broek en deed Paul wat klusjes buiten aan boord. Rond vier uur gingen we weer terug naar Stephen en Andrew om met zijn vieren naar Lauceston te rijden. Stephen is al enkele keren wezen cricket spelen en wij waren vandaag als gasten mee. Ik heb dit spel vroeger als klein kind wel in de zomervakantie op campings gespeeld. Aangekomen bij dit veld bleek al snel dat wij ons er iets te jeugdig voor vonden. Cricket is een sport waar je een balletje met een stok door poortjes moet slaan. Wij speelden dit spel met groepen van vier personen en er moesten vier punten gehaald worden en dan had je met je partner gewonnen.

We werden allemaal in verschillende groepen ingedeeld en ieder kreeg een partner voor één spel aangewezen. We speelden dus eigenlijk tegen twee personen. Het is een zeer ontspannen spel met veel sociaal gepraat. Maar ik begreep wel dat ze het spel voor deze avond met meerdere gasten wat simpeler hadden gehouden dan normaal. Tijdens het spel leerden we de regels en na enkele spelletjes te hebben gespeeld met verschillende mensen besloten Andrew en ik dat we ons laatste spel tegen onze mannen wilden spelen. Tijdens het spel werd er gebarbecued en gegeten en was het een gezellige middag/avond. Rond acht uur reden we terug richting Beauty Point waar we onderweg stopten zodat ik boodschappen kon doen. Aan boord ruimden we de boodschappen op en dronken we nog wat om vervolgens naar bed te gaan.

23 januari 2012
Tijdens ons ontbijt skypten we met Natalie en later met mijn ouders. Daarna werd het tijd om te klussen. Ik heb twee lange broeken waar ik korte broeken van ben gaan maken, althans ermee begonnen. Paul was bezig met klusjes op de computer. Na de lunch gingen we naar de kant waar we hadden afgesproken met Stephen en Andrew. Al snel stapten we in de auto om door een ander deel van de Tamar vallei te rijden naar een regenwoud waar we een mooie wandeling maakten. Het werd een wandeling over een smal bospad langs een klein stroompje maar wat soms een aardige rivier kan worden als het geregend heeft.

Na een half uur passeerden we de eerste waterval, nou ja waterval! We konden zien dat het al lang niet geregend heeft. Daarna was het bospad niet goed meer onderhouden, maar gelukkig wist Stephen hoe we moesten wandelen. We moesten dan ook soms over omgevallen bomen klauteren of onderdoor kruipen. Aangekomen bij de tweede waterval gingen we zitten en staken onze hoofden onder het stroompje want het was weer een mooie zonnige dag geworden. Veel vogels en dieren hebben we niet gezien omdat er aldoor gezellig gepraat werd. We liepen deels hetzelfde pad weer terug en deels over de rivierbedding die aardig droog stond. Tijdens de terugweg in de auto tankten we diesel en benzine. Ondertussen was het alweer tijd geworden om de barbecue aan te maken en lekker te eten. Het was weer zeer gezellig!

22 januari 2012

BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIË (41 09.664 e  146 49.704 e)

De laatste nacht was minder comfortabel dan de voorgaande nachten, voornamelijk door het minder diepe water. De wind was aangetrokken tot vijfentwintig à dertig knopen uit het oosten en dus zeilden we halve wind met alleen het grootzeil (met twee reven) de nacht door. Door het ondiepe water (ca twintig/dertig meter) hadden we kortere golven die soms aardig op de boot sloegen, maar we liepen nog steeds zeven à acht knopen. Daarbij was het bewolkt zodat de kleine maan en de sterren weer niet te zien waren. Toch zeilden we lekker de laatste nacht door want naarmate we meer onder land kwamen namen wind en de golven af.

Om vijf uur werd het weer licht en begonnen we met de aanloop naar de Tamar rivier, halverwege de noordkust van Tasmanië. De wind was onder de kust inmiddels zo afgenomen dat we vlak voor de ingang het volle tuig weer hesen. We hadden stroom mee en wind tegen toen we de rivier opkruisten. We zagen een groen heuvelachtig landschap met enkele kleine dorpjes langs de rivier en daarachter de hogere bergen. Op enkele boeien van de waterweg zagen we zeearenden zitten.

We zeilden langs het plaatsje George Town en vier mijl verder ging ons anker en bij Beauty Point in. Hier woont Stephen (die we kennen uit Patagonië, rond Kaap Hoorn). We hadden al die tijd contact gehouden en hij wist dus dat we eraan kwamen. We lagen dan ook nog niet zo lang voor anker of er kwam een bootje aan en hoorden we PAUL, CAROLINE over het water schalken. Ja hoor daar kwamen Stephen en Andry aan, na drie jaar hadden we een warm welkom en was het weer zeer gezellig. Zij moesten nog wat klussen en dus spaken we af dat we in de middag naar hun toe zouden komen.

Rond één uur gingen we er heen en hielpen we wat met het klussen (schuren) aan het huis. Daarna stapten we in de auto en reden we naar Launceston. Een route langs de Tamar rivier door de Tamar vallei die voornamelijk bestaat uit wijngaarden. Na een half uur kwamen we aan in Launceston waar we naar het oude houten boten festival gingen. Er lagen verschillende mooie oude houten boten in het water en op de kant stonden de kleinere zeil- en roeiboten. Het festival had een gezellige sfeer met verschillende restaurantjes, bars met live muziek. Het werd een gezellige middag en rond zes uur waren we weer terug. Na samen nog een glaasje gedronken te hebben zijn we terug naar de boot gegaan want we hadden nog wel wat slaap in te halen.

21 januari 2012
We gingen de nacht in met ca 21 knopen wind uit het noordoosten en zeilden zo lekker met ruime wind. Rond negen uur begon het donker te worden en werd het een zeer donkere nacht zonder sterren of maan door de bewolking. Rond twee uur moesten we de boom eruit halen en zeilden we ruime tot halve wind verder. We passeerden enkele boten en rond vijf uur begon het weer licht te worden. De zon kwam weer op, de wind werd minder waardoor het weer een warme dag werd.

Vol tuig zeilden we de Basstraat in, tussen West Sisters eiland en Flinderseiland door. De West Sisters zijn kleine eilandjes maar Flinderseiland is een groot eiland met verschillende landschappen. Vanaf de boot zagen we duinen, groene vegetatie en hoge kale rotsen. Als het goed is komen we hier later terug. Aan het eind van de middag werd het bewolkt en kregen we een enkel regen buitje over ons heen. De wind nam weer toe tot twintig à vijfentwintig knopen en dus reefden we het grootzeil weer. Ja, we zijn weer aangekomen in de Roary Fourties! We zeilen nu de tweede nacht in.

20 januari 2012
Rond zeven uur ging ons anker op en vertrokken we richting Tasmanie. Als eerst voeren we Twofolt Bay uit waar we een zeehond en een paar kleine pinguïns zagen zwemmen. Op de zuidhoek van de baai met de zuidkust staat Boyds Tower, een vuurtoren  die in 1846 van zandsteen is gebouwd maar nooit dienst heeft gedaan als vuurtoren. Nu we dicht langs voeren zagen we de vierkanten toren in het groene Ben Boyd Nationaal park staan met daaronder zwarte en rode rotsen waar de golven op sloegen.
Het werd een zonnige dag waarvan we de eerste uren moesten motoren vanwege een zeer licht briesje van twee a drie knopen uit het noordoosten. Om elf uur trok het briesje aan tot acht a tien knopen en konden we gelukkig zeilen. We hielden wat hoger aan omdat anders de zeilen te veel klapperden. Een uur later trok de wind nog meer aan en konden we ruime wind met fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant lekker verder zeilen. Onderweg zagen we weer een groep dolfijnen, grote kwallen en vele zeevogels waaronder albatrossen. In de middag kwam er bewolking op zetten en zagen we dat het water alweer naar negentien graden is gedaald. Tot zo ver gaan we lekker, met ca vijftien knopen ruime wind zeilen we de nacht in.