route van Noorwegen naar Spitsbergen…

23 juni 2006
Vannacht doorgevaren. De stuurautomaat functioneerde niet goed hier in het hoge noorden: alles met de hand gestuurd (ruime windse koers). Eerst Paul twee uur, toen ik twee uur en daarna Paul nog een uur. Het was een prachtige zonnige(!) nacht met 10 to 12 knopen wind en een graad of 3 C.. Aan de ene kant van de boot de halfwinder aan de andere kant het grootzeil. Beide wel goed vast gezet voor de golven.

Om 3.00 uur probeerde wij de stuurautomaat weer en gelukkig deed hij het alweer wat beter. We konden zeilen tot 10.30 uur daarna was de wind op. We konden nog duidelijk de punt waar wij gisteren vandaan kwamen (hoek Magdalena fjord) nog zien. Een zicht van zo’n 50 mijl! Om 13.00 uur kwam er weer wind: binnen 10 minuten van 4 a 5 knopen tot 15 a 18 knopen. Nu kwam deze vanaf het land (hadden wij op de weerkaarten al gezien). Gelukkig hadden we net de halfwinder opgeruimd.

Later op de dag voeren wij langs het Isfjord: daar nam de wind toe tot 30 tot 35 knopen. Een soort windgat tussen de hoge bergen. Het gereefde grootzeil ging weg en op een iets ingedraaide fok verder. Twee uur later toen we Isfjord voorbij waren bleven er uiteindelijk nog maar 10 tot 12 knopen wind over. Grootzeil weer ophoog. Later liet de wind het helemaal af weten en moesten we weer motoren.

Na een uur motoren kwam de wind weer terug. Uit dezelfde hoek, vanafland. Nu met 20 tot 25 knopen. De ankerplek waar we heen wilden wasniet beschut (stonden golven); was dus dit was geen optie. De andereankerbaai die wij als tweede optie hadden was de wind tegen, dit gingook niet. Wij vonden op de kaart nog een ankerplek, waar wij omuiteindelijk om 1.00 uur aankwamen. Dit was een ankerplek waarvan wij 2weken geleden nog dachten dat het voor ons geen goede plek was. Omdathet hier zo groots is lijkt de ankerbaai vanaf zee helemaal niets,totdat je er invaart en er bijna geen eind aan komt.

22 juni 2006
Vanochtend om 8.00 uur op. Brood gemaakt, zeilen gehesen om verder te varen. Er kwam een groot cruise schip binnen (Mona Lisa). Ze kan niet aan de steiger liggen dus voor anker. Alle mensen (ca 600) werden met bootjes naar de kant gebracht. Wij langs de Mona Lisa zeilen. Er werd van boord af door vele mensen gefilmd en gezwaaid. Netjes teruggezwaaid en gefilmd. Daarna zijn we nog iets dichter naar de gletsjer gevaren. Maar toen bleek dat er weel ijsschotsen her en der dreven zijn we maar weer omgekeerd.

De fjord uit richting het noorden. Op naar het Magdalena fjord. Bij het verlaten van de fjord was ook de wind op: motoren dus. Om 16.00 uur kwam de wind weer op, maar wel tegen: dat werd weer kruisen! Rond 19.30 uur, na 57 mijl, varen wij het Magdalena fjord in.

De tocht naar de Magdalena fjord (hoogst bereikte punt op Spitsbergen)… 

Nog grotere gletsjers en ijsschotsen dan wij al gezien hadden. De Mona Lisa lag hier intussen ook voor anker.
Het was ‘s ochtends bewolkt maar ‘s middags toen de wind kwam, kwam gelukkig ook de zon. Dus weer geluk met het weer bij zo’n indrukwekkende gletsjer.

Magdalena fjord met twee gletsjers…

Het hoogste punt voor onze reis is hier bereikt: 79 34.18 nord 10 56.30 east!

hoogste punt bereikt op 22 juni om 19.34 uur….

Het hoogste puntje van Spitsbergen (westzijde) ligt nog ruim 15 mijl hoger. Daarboven begint langzamerhand het pakijs, dit begint rond de 80ste breedte graad.

Wij hebben bijna de hele westkust van Spitsbergen gezien en gaan nu weer richting het zuiden.
Daarbij ruime wind tot pal voor het lapje. Normaal kan de stuurautomaat dit prima aan. Maar door de hoge breedtegraad heeft hij er nu toch moeite mee. Dus met het is even met handje sturen… De windvaan kan het al helemaal niet aan, die voelt geen wind: we varen de wind dood!

tocht naar Ny-aalesund…

21 juni 2006
Gelijk na aankomst zijn we gaan wandelen in het plaatsje Ny-Aalesund. Ny-Aalesund is de hoogst gelegen woonkern op het noordelijke halffront!

foto zegt genoeg…

Het is meer een echt onderzoeksdorp. Winkels: een (souvenirs)winkel en daarnaast een bar (zijn beide dicht). Wel was het locale museum open. Daar werd verteld over de historie en over alle onderzoekcentra die hier gevestigd zijn. Het zijn er heel veel (Noors, Deens, Koreaans, Chinees, Japans, Brits en Frans).

Car in de greep van een ijsbeer…

Terug bij de boot was de havenmeester bezig op de Franse charter waar we naast liggen. Om diesel te halen konden we met hem in zijn (elektrische) auto meerijden. Onderweg vertelde hij dat gewoonlijk iedereen die hier komt samen eet… We hebben zijn uitnodiging aanvaard en aan de lunch deelgenomen in een soort van kantine. Het was een soort lopend buffet zowel warm eten als brood. Geweldig:we hadden gelijk voor de hele dag kunnen eten zoveel werd er aangeboden!
Ik vroeg of de winkel nog open ging: deze gaat alleen dinsdag en donderdag tussen 18.00 en 19.00 uur…en als er een cruiseschip binnenkomt. Dit zal vandaag gebeuren rond 20.00 uur. We zijn er even geweest voor wat souvenirs. Op de terugtocht naar de boot bleek ook de bar open te zijn. Even naar binnen voor een drankje: Paul (natuurlijk) cola en Car rode wijn. Wij kwamen daar in gesprek met iemand uit Londyearbyen: hij had drie dagen vakantie en ging voor een dag met de cruise mee. Hij vertelde dat hij vandaag een zeer grote walvis had gezien. Dit was voor hem ook voor het eerst. IJsberen had hij ook wel eens gezien 70 mijl meer naar het noorden…

Het is de bedoeling dat wij terug gaan naar Noorwegen, maar ja dit lokt ook wel! Het enige probleem is dat als de oosterwind opkomt (en dat is voorspeld) dan drijven de ijsschotsen van de gletsjer de fjord uit en kun je daardoor de fjord niet in. Dus…

20 juni 2006
Weer om 8.00 uur op. Ontbijten etc. en kijken of de epoxy om de bout van de stuurautomaat hard is geworden. Deze was wel harder geworden maar nog niet goed uitgehard (moet het eigenlijk warmer voor zijn dan de huidige 3 a 4 graden). Paul een constructie bedacht: een fxc3xb6hn bij de bout hangen met tape en deze met verlengsnoer aansluiten op de generator. De fxc3xb6hn om de twee uur een half uur aan zodat de epoxy goed kon uitharden. Dit betekende wel dat we vandaag de stuurautomaat nog niet konden gebruiken.

Om 9.00 uur voeren we uit. Er stond een windje van 10 a 11 knopen. Helaas wel weer tegen. Dit kan onze windvaan goed hebben dus deze deed het werk (de windvaan houdt goed koers vanaf 7 a 8 knopen wind (aan de wind)). We zijn de Isfjord uitgezeild (kruisend). Om ca 17.00 uur was de wind op en moest toch weer de motor aan. Nu om beurten sturen. Rond 19.00 uur Paul de bakskist in om te kijken of de epoxy nu uitgehard was: dat was gebeurd. Stuurautomaat aan en alles weer opgeruimd (fxc3xb6hn uit de bakskist, stootwillen etc. er weer in). Het is een mooie avond, de zon komt iets door de bewolking en de zee is zo vlak als een spiegel: helaas geen wind. Wij varen naar het noordelijkste plaatsje van de hele wereld: Ny-aalesund 78 55.81 N en 011 54.93 E Met nu een mooi zonnetje(!) de nacht in!

19 juni 2006
Vanochtend om 8.00 op. We waren van anker afgeslagen! Ca 30 knopen wind hier: probleem was dat we het anker gisteravond niet goed hadden vastgetrokken. De boot lag aan de rand van diepwater waar het van 3 meter heel snel 80 meter diep wordt. Nu we toch "los" waren hebben we onze stoute schoenen aangetrokken en zijn naar Jonathan, een boot hier in de baai, gevaren. We hadden in het blad Zeilen over hem (Mark van de Weg) gelezen. Hij is een Nederlander die al vijf jaar hier woont (op zijn boot) en werkt. Dus als iemand ons kan helpen is hij het wel.  Bij het langsvaren kwam hij al snel naar buiten. We vertelde wat er gebeurd was met de bout van onze stuurautomaat en vroegen hem hoe wij het snelst dit onderdeel op Spitsbergen konden krijgen. Hij vertelde dat dit minstens een week zou duren als we het onderdeel in Noorwegen konden krijgen…  Naar de bout kijkend bedacht hij dat deze mogelijk hier wel gelast kon worden. Hij werkt hier in de botenonderhoud en wilde wel kijken of de bout te maken is. Na twee uur belde hij terug dat de bout gelast kon worden voor 400 Noorse kronen. Toch maar doen!  Na weer twee uur belde hij op dat de bout gelast was. Probleem is alleen dat we de dingy (rubberen bijboot) nog niet opgeblazen hebben en dus moeilijk naar de kant komen. Er ligt hier ook een Franse charter voor anker, deze heeft de bout bij ons gebracht. (Het gaat hier heel gemoedelijk, betalen aan de fransman en komt vanzelf weer bij Mark) We waren blij met deze noodoplossing, maar willen toch twee nieuwe als reserve mee. Bellen met Holland-Nautic in Nederland. Probleem uitgelegd, later werden wij terug gebeld. De bewuste bout moet uit Zweden komen; Nederland heeft deze niet in huis. Twee bouten worden nu vanuit Zweden naar Noorwegen (Tromso) gestuurd per post (duurt ca 1 week).  We hebben dus nog even de tijd voor we naar (Tronso) Noorwegen varen. In de middag is Paul de bakskist aan de gang gegaan om de gelaste bout te installeren. Hij heeft nu de bovenkant van de bout extra in de epoxy gezet zodat deze nu weer strak in het quadrant zit. Het was dus weer een goede klusdag!

18 juni 2006
Vanochtend veel twijfels aan boord. Wel of niet naar Noorwegen. Nog extra weerkaarten draaien en weer overleg… De eerste twee dagen zien er goed uit: ruime wind maar ook weinig wind ca 10 knopen. eerst uit het noordwesten, na het passeren van het hoog wordt hij later zuidoost tot oost. Maar dan! De 3e dag draait de wind naar zuid en toenemend tot 30 knopen (dit tegen en hard). Al varende hebben wij bedacht toch maar te gaan. Ik ben binnen bezig alles zee vast te zetten, bed achter klaar te maken. Paul controleert buiten alles. Zoals verstaging, bakstagen naar achteren brengen, stormfok aan kotterstag aanslaan en even bij het quadrant van het roer kijken. Ik hoorde ineens POTVERDORIE uit de bakskist vandaan komen: oh oh foute boel! De bout van de stuurautomaat die vast zit aan het quadrant is afgebroken. Werkt nog wel, maar hangt los, wordt door de druk van de  driver op zijn plek gehouden. WAT NU! Eerst maakt Paul een noodoplossing met dynema lijn. Wel of niet verder naar Noorwegen op nieuw in discussie: wij hebben de windvaan dus op zich kunnen wij door. Maar er komt weinig wind waardoor de kans groot is dat we moeten motoren en dan is de stuurautomaat hard nodig!. Dit kan nog veel meer schade met zich meebrengen (uitlubberen van het gat). Dus toch terug naar  Longyearbyen. Morgen bellen met Raytheon en het onderdeel bestellen: gelijk maar twee. Liggen dus weer op anker op dezelfde plek.

17 juni 2006
Om 10.30 vertrokken voor een tocht terug naar Longyearbyen. De bedoeling was om verder te varen maar het eerste stuk moesten wij kruisen met 6 a 8 knoopjes wind. Op zich is dat niet erg want we hebben de tijd. Maar rond een uur of 16.00 hield de wind het weer eens voor gezien. Dus ankeren bij het plaatsje. Toch even kijken of wij internet kunnen ontvangen? Tot onze verbazing lukte dit ook nog! Vorige keer dat wij hier lagen hebben wij niet gekeken. Met veel moeite hebben we toen in een hotel kunnen mailen. Maar nu vanaf de boot de mailtjes de deur uit: wat een luxe! Pa en Ma nog even gebeld (die zijn op  vakantie) en rustig slapen maar.

16 juni 2006
Vandaag om 8.00 op. Als eerst een plankje gezaagd zodat, als de anker ketting er nu afschiet, deze tegen het plankje komt. Daarna hebben wij het verband van Paul zijn vinger af gehaald. Het ziet er op zich goed uit. De wond is weer aardig aan elkaar gegroeid. Om 11.30 het anker op om een tochtje te maken naar de gletsjer verder in de fjord. Helaas wind tegen (ca 8 tot 9 knopen wind). Dus toch het grootzeil op… De compromis was dat ik het zeil hees en Paul de lijn doortrok. (Ik kreeg het zowaar bijna helemaal omhoog!). Lekker zeilen! Wind wakkerde aan tot 15 a 16 knopen. Tijdens de tocht zitten Paul en ik de brochures over Spitsbergen te lezen; als ik omhoog kijk zie ik reis twee begula (witte walvissen) vlak naast de boot. Paul snelt naar binnen om de camera en fototoestel te pakken. Te laat, ze zijn alweer te ver weg om dit te filmen. Bij een ankerplek die op de kaart staat zien wij ineens een heel verlaten dorp. Een aantal flats bij een oude Russische kolenmijn. Het is gek dat je helemaal niemand ziet lopen, geheel verlaten!

Na 24 mijl zeilen(om 16.00 uur) zijn wij bij de gletsjer aangekomen. 
Gelukkig kwam de wind schuin van de gletsjer af. Al slalommend tussen de ijsschotsen door zijn we zo dicht mogelijk bij de gletsjer gekomen.

tussen de ijsschotsen door naar de gletsjer…

locatie gletsjer en mooie ankerplek

Deze is heel wat mooier dan de vorige die wij van dichtbij hebben gezien. Veel foto’s en film gemaakt. Je kan niet te dicht bij de gletsjer komen, omdat er af en toe stukken afvallen. Je hoort dan ineens flink gekraak een harde knal, dan is er weer een stukje afgevallen.

Car en Paul bij gletsjer…

Bij de gletsjer hebben we ook nog een zeehond gezien.
De terugreis verliep verder voorspoedig: ruime wind. Gaan weer naar dezelfde ankerplek als vanochtend. Deze is echt schitterend, net of je in de Grand Canyon ligt!

15 juni 2006
Vandaag niets gedaan. Rustig op anker blijven liggen. Paul zijn vinger heeft rust nodig.

onze mooie ankerplek…

14 juni 2006
Het heeft vannacht gesneeuwd, sneeuw op dek in juni! Het is nu 2 graden boven nul. Om 6.00 uur op; geen wind, we zitten in het oog van de depressie. Voor de andere kant van de depressie liggen we verkeerd (lagerwal en een open baai).

EEN ONGELUKJE ZIT IN EEN KLEIN HOEKJE!

Bij het anker ophalen, schiet de ketting van de schijf over Paul zijn pink heen. Hij loopt naar achteren en laat mij een half open pink zien (zal de details besparen, maar geloof me je schrikt!). Verband er om heen; boot naar de steiger en weer naar het plaatsje. Er kwam toevallig (6.30 uur) net een vrachtwagen langs, ik deze proberen aanhouden, wilde eerst niet stoppen totdat hij Paul zijn bebloede hand zag. Heeft ons netjes naar het ziekenhuis gebracht. Allereerst werd de administratie gedaan. Daarna ging een zuster naar de pink kijken om vervolgens de dokter te bellen dat hij moest komen. Er zitten nu twee hechtingen door de vinger en de nagel van Paul zijn pink. Tijdens het hechten zat Paul rustig te kijken hoe de dokter bezig was, terwijl ik half achter Paul met xc3xa9xc3xa9n oog zat mee te kijken en hem ook tegelijk nog eens blauw kneep! Paul zei achteraf dat hij zich tijdens het hechten niet echt realiseerde dat het om zij eigen pink ging. Nu een dik verband en een penicilline kuur voor vijf dagen.

gezicht van Paul spreekt boekdelen…

Denk je natuurlijk die twee blijven nu wel liggen: FOUT!
Omdat de wind uit verkeerde hoek en hard (lagerwal en onbeschut) terugkomt gaan wij toch naar een volgende ankerplek: 23 mijl verderop. Wij zeilen alleen op fok. Grootzeil gaat de eerste drie dagen niet omhoog heb ik besloten! De wind wakkerde ook al snel aan tot ca 22 knopen. Het werd dus weer kruisen helaas. Wij liggen nu (13.30 uur) in een hele mooie ankerbaai. Het eerste rendier hebben wij hier vanuit onze ankerplek mogen kunnen zien!

13 juni 2006
Om 3.00 uur ‘s nachts opgestaan om toch maar onder hoogwater van de steiger weg te varen: de rest van de nacht op anker. Stonden om 9.30 uur op. Ik heb emails klaar gemaakt voor verzenden en Paul rommelde weer wat in de boot (er is altijd wel iets te klussen). Om 11.30 uur probeerde we weer aan de steiger af te meren. Er blijkt een drempeltje voor te liggen. Eerst zaten we even vast maar na drie pogingen lukte het er over heen te komen. Vervolgens naar het plaatsje om boodschappen doen en enige souvenirs van Spitsbergen te kopen. Bij een hotel op internet alle berichten kunnen versturen.

Om 14.00 uur moesten wij weer terug zijn omdat de Pool (die nog steeds aan de steiger ligt, wij ernaast) weg moest. Bij de haven konden we langs een andere pier liggen tot 17.00 uur dan kwam de boot die er normaal ligt weer terug (dus niet bleek achteraf). Aan die steiger water getankt en snel terug naar het dorp met de vouwfiets (deze blijkt makkelijker te pakken dan wij dachten). Op naar de VVV. Achter de balie zit tot onze verbazing een Nederlandse vrouw. Deze vertelde uitgebreid over Spitsbergen, de mijnen en de dieren. Naast de VVV zat een klein musea, daar even naar toe.

Bij aankomst op de steiger kwam net het charterschip Noorderlicht de fjord binnen varen. Even met de eigenaar gesproken en wij weer op anker. Het begon weer hard te waaien (ca 30 knopen). Je ankert hier op een randje van 8 meter wat daarna heel snel meer dan 100 meter wordt. We liggen net te slapen gaat het ankeralarm af. Diepte nu meer dan 70 meter, dit haalt onze ankerketting niet! Dus anker op en opnieuw ankeren. Nu nog met meer motor in zijn achteruit om het anker beter de grond in te krijgen. Anker alarm weer aan en slapen maar…

Car meldt dat het mailen nog steeds moeilijker gaat: ze hebben alleen ‘s nachts redelijk goed contact. Dus ook "op anker" hebben ze nog "nachtwerk"… (Rob)

Foto’s toegevoegd vanaf 7 juni… aankomst op Spitsbergen (Rob)

12 juni 2006
Vanochtend  was de wind ca 10 tot 11 knopen. Helaas wel uit de verkeerde hoek om naar Longyearbyen te gaan. Maar ja!
Anker op en kruisen naar bestemming: wij hebben de tijd. Na twee uur zeilen viel de wind weg dus motoren. Later weer wat wind, dus weer zeilen. Dit mocht helaas weer niet lang duren dus motor weer aan!

Om 15.30 uur kwamen we dan toch bij het plaatsje aan. Anker uitgegooid! Na een uur zagen we een boot (later bleek dat het een Pool was) naar een steiger varen (waar het ca 1 meter diep is op de kaart). Het anker op en er ook naar toe varen. We mochten langszij liggen. De Pool vertelde ons 
dat hij ook twee meter stak, dus dat we ons geen zorgen hoefden te maken… Paul vroeg nog hoe groot het verval was, maar hij herhaalde dat dat er geen probleem was om hier te liggen. Hij chartert hier met zijn boot. Na gegeten te hebben zijn we naar het plaatsje gegaan. Het was toen 2 uur na hoogwater. Het is een klein plaatsje met alle noodzakelijke dingen en gericht op toerisme. Paul kwam in gesprek met een Deen die hier met vrouw en kind woont en hier in de mijnen werkt. De mijnen zijn hier recht de berg in dus niet naar beneden zoals in de Russische mijn "Barentsburg" (aldus de Deen). Hij heeft in de zomer 2 1/2 maand vrij, dan gaat hij naar Denemarken waar hij op zijn zeilboot woont.
Terug naar de haven lopend zien wij 1 mast zeeeeeeeer schuin staan, daarnaast een mast recht… Wij schrikken en beseffen al snel dat wij nog recht staan en onze Pool schuin ligt. Het is bijna geheel laagwater als we bij de boot zijn en staan dan ook op de kiel, met gelukkig nog stootwillen er tussen. De landvasten staan zeer strak!

hoezo was "verval" geen probleem…

Wij gaan dus vannacht bij hoogwater (3.00 uur) hier weg en ankeren.
Wat nog belangrijk is is "water en diesel". Toen we vanmiddag de fjord binnen voeren ging een grote charter met volle vaart richting Noorwegen. Nu (21.00 uur) was hij weer terug in de haven. Paul ging naar hun toe om te vragen wat er aan de hand was. Het bleek dat zij hier in de haven de dieseltanks vol gegooid hadden en dat dit zeer vervuilde diesel was. De motor was afgeslagen dus nu moest alles weer uit de tanken. Dus geen diesel tanken in de haven! wat nu…
Taxi bestellen en met jerrycans naar de pomp in het plaatsje. Dit tot 2x toe. Dieselprobleem opgelost nu het water nog… Morgen bij hoogwater gaan wij weer naast de Pool liggen om te proberen water te tanken. Zo dit was onze 12de juni, je weet nooit wat de dag je weer brengt…….

11 juni 2006
Zijn gisterenavond om 21.00 uur (10/6) weer verder gevaren. Wind kwam opzetten vanuit het zuiden: in de ankerbaai kwamen de golfjes binnenrollen. Dus op naar volgende plek na eerst een uurtje geslapen te hebben. De wind was ruim: we schoten lekker op. Om 3.30 uur (11/6) voeren wij de Isfjorden in. De wind werd minder. We liggen nu in een ankerbaai net bij de ingang van het  fjord. Lekker rustig slapen!
Na een paar uur kwam de wind weer opzetten nu uit het zuidoosten (ca 20 tot 25 knopen). Gelukkig lagen we voor deze wind goed beschut maar de golven kwamen helaas wel de baai in: heel rustig op anker liggen was er toch niet meer bij. 
De wind hield de hele dag aan. Eerst uitgeslapen en boekje lezen. In de middag kwamen we uit bed,  de kachel (Webasto) aan. Op de laptop film gekeken. Wij hadden ons zo ingeleefd in de film dat toen deze afgelopen was we weer even moesten omschakelen naar de werkelijkheid: Spitsbergen met aardig wat wind! De wind heeft ook de hele nacht aangehouden. Gelukkig heeft het anker goed gehouden.

Zijn nu 3 dagen op Spitsbergen zonder aan land te gaan. Het wordt verboden om aan land te gaan als je geen geweer bij je hebt. Dit in verband met ijsberen. Wij hebben geen geweer bij ons dus blijven we braaf op afstand!

10 juni 2006
Vanochtend zijn we om 11.00 wakker geworden. Gingen gisteren om 19.00 naar bed: hoezo slaaptekort!
Het was vandaag bewolkt weer maar wel met zicht. Ik heb een stukje van mensen gelezen die naar Spitsbergen zijn gevaren en bij aankomst de eerste twee dagen mist hadden zodat zij Spitsbergen helemaal niet zagen liggen: wat een geluk hebben wij dan met het weer!

We zijn vandaag weer een stukje verder gegaan. De bedoeling was eigenlijk naar het plaatje Longyearbyen te varen maar de wind liet het afweten. Dus maar naar de volgende ankerplek gemotord: 18 mijl verder. Een ankerplaats in aan de andere kant van Bellsund fjord.

De aanloop van Spitsbergen…

We zien nog steeds de gletjer aan de andere kant van de baai (waar wij gisteren foto’s hebben gemaakt).  De overkant lijkt maar vijf mijl als je de afstand zo ziet met dit heldere weer; in werkelijkheid is dat veel verder: het is hier zo enorm uitgestrekt!
De ankerplek waar we nu liggen is niet beschut. Liggen eigenlijk gewoon aan de Noordelijke IJszee voor anker met een lichte deinig naar ons toe. Alles wend!
Gaan vandaag vroeg slapen, als de wind komt dan gaan we verder. Het kan best zijn dat dit vannacht gebeurt. Het maakt op zich niet uit wanneer we varen: het blijft toch licht. De dag of nacht maak je hier zelf uit.
We hebben gisteren de stuurcomputer moeten aanpassen aan deze noordelijke hoogte. Het apparaat had afwijkingen en was erg traag (autohelm 6000 anders ingesteld).

Zoals jullie gisteren gelezen hebben had ik een dip. Deze is nu over. Het is alleen best een raar gevoel aan land te zijn en geen mensen om je heen te hebben. Geen radio geen telefoon, haast geen SSB. SSB lukt soms rond een uur of twee ‘s nachts. Je bent nu echt op elkaar aangewezen. Back to basic. Dat was voor ons wel even wennen. Hadden er niet helemaal bij stil gestaan dat er haast niemand woont op Spitsbergen. Alleen Longyearbyen en NY-Alesund worden bewoond. NY-Alesund is het hoogste plekje op aarde wat nog bewoont is. Gek he!

Wij hebben op het laatst in Nederland nog een omvormer voor 600 watt gemonteerd. Hier hebben we nu veel profijt van. We kunnen warm water maken met een waterkoker, tosti’s maken en met een broodmachine brood maken. Hoeven daarbij zelfs niet de generator te starten. Dit scheelt een hoop gas. Elektriciteit is makkelijker te maken dan gas te halen.

Als je ziet hoe wij er tegenwoordig bij lopen! Overdag bij 2 a 4 graden: Car: thermo, twee fleece truien, fleece broek, en mijn overlevingspak en Paul: thermo, fleece pak, fleece broek, drie fleece truien en zijn gewone zeilpak.’s-Avonds voor anker liggend gaat de kachel (Webasto) aan. Bij het naar bed gaan nemen we de olielamp mee naar voren en de rest van de boot laten wij koud worden. In de voorpunt blijft het dan toch nog ca 16 graden!

8 juni 2006
Vanmorgen om 2.00 uur onze eerste ankerplek verlaten i.v.m ijsschotsen. We dachten 15 mijl verderop is een goede ankerplek (2e).Bij aankomst nog steeds met licht (4.20 uur) was dit geen beschutte plek. Een ander alternatief dan doorvaren is er niet. Paul ging als eerst een dutje doen en ik motorde naar de volgende ankerplek (er was geen wind). Deze ankerplek was 38 mijl verder. Na een uur kwam de wind op zetten en zeilde Paul (ik ben toen even gaan slapen) naar bestemming. De wind was tegen dus moesten we kruisen. Na 54 mijl (11.41 uur) kwamen we aan op de ankerplaats (3e). Ook hier was het een open plek zonder enige beschutting. Toen had ik het even niet meer. Alle emoties kwamen los: slaap te kort, de heenreis naar Spitsbergen met toch aardig wat wind, alle nieuwe indrukken en dan ook nog geen goede ankerplekken!
Maar goed: op naar de 4e anker plek in de hoop dat die wel goed is!
Gelukkig was het vandaag mooi weer met veel zon strak blauwe lucht en een gladde zee. Dus al snel was er weer veel moois te zien. In het zonnetje voeren wij Bellsund (de 2e fjord van het begin van het eiland) in. Daar zagen wij een walrus dichtbij zwemmen. Later zijn wij naar een gletsjer gevaren en hebben van dichtbij een foto gemaakt.

de gletsjer dichtbij…

Car en Paul samen met de gletsjer…

Vandaar uit zijn wij naar de overkant gevaren om een familie robben op de kant te zien liggen. Sommige hadden behoorlijk grote slagtanden. Dus wel een beetje uit de buurt blijven!

Robben op de kant…

Na 3 mijl lagen we gelukkig op een goede ankerplek (17.15 uur). Dus 20 uur later en 80 mijl verder liggen wij eindelijk goed voor anker! Een goede nachtrust zou ons beide goed doen. 

Car meldt dat het SSB-contact zeer slecht is; ze blijven proberen om berichten door te sturen. Mogelijk zal dat niet altijd lukken. (Rob)

7 en 8 juni 2006
De wind bleef ruim en af en toe pal van achteren. De golven bouwden zich steeds hoger op. Golfhoogte van ca 3 meter gehad. Wij surfden van de golven af. Wind werd ca 30 knopen. Moesten weer zeil minderen: eerst grootzeil weg en alleen op de fok, later ook fok deels weggerold. Wij bleven toch nog hard varen. Wij hebben de hele weg aan de goede zijde van het lage luchtdrukgebied gezeten. Alleen op het laatst was het een race tegen de klok om op tijd binnen te zijn zodat dat we geconfronteerd werden met tegenwind. Dit is gelukkig gelukt!
De 2e dag op zee (in 24 uur) hadden wij 202 mijl gevaren. Na drie en een halve dag varen liggen we nu in de eerste fjord van Spitsbergen. Met de naam Hornsund: de eerste fjord op de kaart vanuit Noorwegen gezien.

van de Lofoten (Noorwegen) naar Spitsbergen…

aankomst  Spitsbergen…

Liggen in de buurt van een gletsjer.  Eerst lekker gedouched. Natuurlijk getoost op de goede overtocht. Inmiddels is het 1.00 uur ‘s nachts; het blijft hier licht. Kijken wij nog eens om ons heen zien wij allemaal ijs stukken naar ons toe schuiven. Wat is het geval: de wind is gedraaid. Om 2.00 uur het anker opgehaald en nu zeilen we naar een andere (anker)plek. Het is nu 2.50 uur: de SSB-contact is er weer gelukkig: we kunnen jullie nu weer iets zenden!

6 juni 2006
Gisteren in de nacht was de zee nog kalm (weinig golven) en kon je ver zien. Wij zagen een walvis en even later vier orka’s zwemmen. Helaas was alles te ver weg om ze op de foto te zetten.
De wind is behoorlijk toegenomen: eerst 7 tot 10 knopen later langzaam naar de 30 knopen gegaan. De wind komt ruim van achteren; het gaan dus heel hard. Af en toe snelheid van 11 knopen en dat op de stuurautomaat! Nu twee reven in het grootzeil en de fok wat ingedraaid en uitgeboomd.
Al 225 mijl gevaren voor Spitsbergen nog 375 mijl…

5 juni 2006
We zijn vanochtend om 5.30 uur vertrokken richting Spitsbergen. Om de Lofoten te verlaten moesten we tussen twee eilanden doorvaren: aan de ene kant ligt Vaeroey en aan de andere kant Moskenesoey. Er kan tussen deze twee eilanden een aardige stroom staan omdat de zee met eb en vloedstromen zich ertussen door moet persen (De zogeheten Moskenstraumen). Als er dan ook nog een harde wind staat, wordt het daar een echte heksenketel. Toen wij daar vanochtend doorheen voeren was het er gelukkig heel rustig.
Het begon weer met weinig wind ( 3 xc3xa1 4 kopen), vanochtend kwam die uit het noorden, nu is ie gedraaid naar het zuidwesten (daar zou de wind ook vandaan gaan komen volgens de weerkaarten).
Het is een mooie zonnige dag maar koud. De wind mag wel iets toenemen. Maar ja als de wind van noordwest naar zuidwest moet dan duurt altijd wel even. Het is nu 19.30 uur als ik dit schrijf, de motor is net uitgezet, en de wind is aan het toenemen. Nu nog maar 530 mijl te gaan…

Op weg naar spitsbergen: nog (maar) 530 mijl…