(kaartjes en foto’s in de tekst zijn te vergroten door er op te klikken)

          
route naar de Kaap Verde…                   route Kaap Verde…
bijgewerkt t/m 16 januari…

16 januari 2007
Vanochtend hadden wij weer contact via de ssb-zender met Sylvia en Jeroen (boot Netjer). Zij varen vanaf La Gomera naar Brazilie. Om 10.30 uur hebben we het anker opgehaald om verder te varen naar Tarrafal op Sao Nicolau voor de laatste boodschappen. Het was weer een aan de windse koers: eerst onder het eiland Santa Luzia vandaan om daarna tussen Santa Luzia en Ilheu Branco door te varen. Het laatste stuk voeren we weer onder het eiland Sao Nicolau zodat we geen wind hadden en moesten motoren.

In Tarrafal heeft Paul mij aan de kant afgezet zodat ik de laatste boodschappen kon doen. Paul ging terug naar de boot om het onderwaterschip schoon te maken. Tijdens het motoren hadden wij het idee dat er toch behoorlijk wat aangroei was ontstaan en Paul wilde dit nakijken. Inderdaad er zat een harde schelpachtige substantie: een witte harde laag hier en daar. Terug bij de boot dingy uit het water en alles klaar gemaakt voor vertrek naar Gambia: jippie op naar Gambia!

15 januari 2007
Vanochtend wilden wij niets meer met de bootboys te maken hebben. Paul heeft mij aan de kant af gezet om de laatste inkopen te doen en ons uit te klaren bij de haven en immigratie dienst. Bij terugkeer van de boodschappen kwam ik Bana tegen. Ik vertelde hem dat wij bijna weg gingen maar dat wij  nog afscheid kwamen nemen. We zijn gelijk naar Bana en de crew van de Flying dutchman gegaan om gedag te zeggen. Vervolgens de zeilen gehesen: op weg naar een onbewoond eiland "Santa Luzia".

Het was een mooie tocht. Vanaf de westkust waar we lagen zakten we naar het zuiden om via de zuidkust naar het eiland Santa Luzia te varen. Het eerste deel was ruime wind maar daarna werd het aan de wind. Aan de zuidkust van het eiland hadden we weinig wind maar onder het eiland vandaan werd het ca 20 a 25 knopen knopen aan de wind. Twee reven in het grootzeil. Het was niet helemaal een bezeilde koers: we moesten dus een extra slag maken op het eind. Vlak bij het eiland Santa Luzia kregen wij nog dolfijnen langs de boot. Rond 17.00 konden we het anker laten zakken. We hebben zeer apart gegeten: Bataten (zoete aardappelen) en Malanga (tropische wortel) met een gehakt/groente prut je met als kruiden Indian Saffron. Erg lekker!

14 januari 2007
Wat een ochtend: ik was de buitenkant van de boot aan het schoonmaken van al het Saharazand wat overal tussen zit. Ziet Paul een dingy aan komen roeien en verteld mij dat het Sidney en een andere jongen is. Zij wilden geld hebben voor het redden van de boot gisteren!
Ik had op dat moment niet genoeg geld bij mij en zei dat dat morgen komt. Begint de andere bootboy te roepen en te schreeuwen dat zij onze boot gered hadden en dat hij naar de politie gaat etc.. Paul werd boos en vertelde de jongen dat hij alleen met Sidney van doen had waarop de andere jongen nog kwader werd. Hij wilde dat we gezamenlijk naar de politie gingen. Ze voeren uiteindelijk weg en voer naar een catamaran waar wij eerder naast hadden gelegen. Nu kwam de eigenaar van de catamaran naar ons toe en vertelde dat hij ons de vorige nacht, toen het zo hard waaide, in de gaten had gehouden: we waren voor hem houvast geweest of hij niet op drift ging. Hij had om vijf uur nog gekeken en alles lag goed. Toen hij om 9.00 opstond waren wij op drift en de twee bootboys waren bezig onze boot te redden…?! Raad maar eens wat wij toen dachten?

De eigenaar van de catamaran vertelde dat wij hen geld moesten geven voor het redden van onze boot. Wij zeiden dat we dat best wilden maar dat wij eerst geld moesten halen. Nadat we de boot schoon hadden gemaakt kwamen Klaas en Sandra nog even langs. Zij hadden de ruzie ook gehoord en waren ook wel benieuwd naar wat de eigenaar van de catamaran had gezegd.

Daarna naar de kant. Hier kwamen wij Bana tegen die ons het verhaal van de bootboys vertelde en wij ons verhaal, dat we wel geld wilden geven maar dat zij het vriendelijk konden vragen!  Vervolgens hebben wij Bana vriendelijk verteld dat wij het jammer vonden dat hij er gisteren niet bij was: afspraak is afspraak bij ons. Hij schaamde zich dat hij weer te veel had gedronken. Met gemengde gevoelens hebben wij geld gehaald en iedere bootboy iets gegeven.

Wij hebben Samba uit Senegal gebeld, helaas is hij eind volgende week weer op reis zodat wij Senegal zullen overslaan en gelijk naar Gambia varen. Morgen klaren wij hier uit!

Terug naar de boot rustig aan gedaan, nog even geborreld met Klaas en Sandra om daarna vroeg naar bed te gaan.

13 januari 2007
Vanochtend vroeg met de ferrie naar Santo Antao. Bana zou vandaag onze gids zijn maar uit betrouwbare bronnen weten we dat hij gisteren weer zo dronken was dat hij niet op tijd voor de ferrie was. Geen probleem: we hadden onze eigen tickets en zijn met z’n vijven (Klaas, Sandra, kleine Klaas, Paul en ik) gegaan. De oversteek duurt ongeveer een uur. Bij Porto Novo aangekomen hebben wij een auto (jeep, luxe he!) gehuurd met een bestuurder die ook Frans sprak. Hij is chauffeur en gids. Gelukkig spreekt Sandra Frans en kon zij het voor ons vertalen.

Van Porto Novo zijn wij naar Cova gereden: dit is een dor stuk. Bij Cova zijn we richting Pico da Cruz gereden de berg op. We hadden uitzicht over de vallei die ‘Paul’ heet. Een mooie groene vallei!

de groene vallei ‘Paul’…

Daarna zijn we via Corda naar Ribeira Grande gereden. Het werd steeds groener en ruiger. Wij reden tussen twee kraters over een dunne richel! In xc3xa9xc3xa9n van de kraters stond in het midden een klein bergje. Sandra wist ons te vertellen dat dit het sterkste steengehalte is van de hele krater. Dit was het spuitgat geweest. Om dit puntje corrodeert de rest weg.

spuitgat van de krater…

Ribeira Grande is de hoofdstad van Santo Antao maar niet echt een bijzondere plaats, we zijn doorgereden langs de kust naar Ponta do Sol voor de lunch.

Onderweg kregen wij een telefoontje van de dochter van Klaas (Marielle). Zij had nieuws, ONZE BOOT WAS OP DRIFT! De boot lag nu aan een Italiaanse boot vast en had gelukkig niets geraakt zover zij kon zien. Zij wilde opnieuw het anker er in gooien: deze was door andere mensen omhoog gehaald?! WAT IS ER GEBEURD?! We liggen al twee dagen op drie meter diepte en 30 meter ketting. Het anker was er twee dagen geleden met vol vermogen (met de motor) ingetrokken. Het heeft afgelopen nacht heel hard gewaaid en vanochtend hebben wij nog gekeken op de GPS en we waren niet verschoven! We zijn vertrokken met minder harde wind en na 3 uur worden wij opgebeld dat onze boot op drift is?!

Ik kan je vertellen we zitten dan niet lekker meer en we snappen er ook niets van. Gelukkig is Marielle er die onze boot in de gaten houdt. Wij kunnen zelf toch niets doen de ferrie gaat pas om vijf uur terug.
Na de lunch zijn we teruggereden naar Ribeira Grande. Vandaar naar de oostkant van het eiland via Vila das Pombas naar de vallei Paul. Nu reden we tussen allerlei fruitbomen en kleine dorpjes omhoog langs een klein beekje. Zij hebben gezegd dat Santo Antao het mooiste eiland is van de Kaap Verde: dat kunnen we (tot nu toe) alleen maar bevestigen. Wat een mooie groene vallei en een ruig, hoog eiland. De chauffeur vertelde ons over allerlei fruit- en aardappelsoorten die hier groeien. Zo is voor ons de broodvrucht boom zeer nieuw.

Terug met de ferrie wist Marielle aan boord van de Flying Dutchman ook nog te vertellen dat de rubberboot die naast de boot omhoog hing, naar beneden was gehaald en dat de bootboys daarmee rondvoeren en dat zij hem heeft teruggehaald toen zij dat zag. Als je geen bootboy neemt dan zetten ze een mes in je dingy wat andere Nederlanders gisteren overkwam. Voor ons voorlopig geen grote steden meer! Maandag uitklaren en wegwezen……

12 januari 2007
Er was gisteren een misverstand. We hadden Bana gevraagd hoe we Sidney moesten betalen. We konden hemop de laatste dag in xc3xa9xc3xa9n keer betalen. We zaten gisterenavond in de kuip met Klaas en Sandra te praten toen Sidney naast ons kwam in een dingy. Hij kwam om zijn geld voor vandaag vragen! We legden uit wat we hadden afgesproken met Bana. Maar hij had honger en wilde het geld nu! Helaas hadden wij alleen groot geld dus hebben we hem 1000 escudo’s betaald voor 4 dagen. Klaas vond het niet echt een goed idee omdat je er dan niet meer zeker van bent dat hij de rest van de dagen gaat opletten: hij heeft zijn geld inmiddels toch al. Maar omdat hij is een vriend van Bana is en ook de bootboy van Klaas en Sandra is maken wij ons er op zich nu niet zo druk om. De volgende keer doen we dit zeker niet meer en zorg ik altijd dat ik kleingeld heb!

Vanochtend de stad in om achter een flexibele slang aan te gaan. De slang van de boiler is verhard en moet vernieuwd worden: een dergelijke slang hebben we kunnen kopen. Verder moesten we achter zekeringen, bougies, ventilator voor de motorruimte (deze is er mee gestopt toen we naar Sao Nicolau zeilden). Verder gewoon nog wat rond snuffelen. Zekeringen hebben we uiteindelijk gevonden maar de rest moeten we verder in Dakar maar zoeken.

Terug bij de boot rustig aan gedaan en aan het eind van de middag met Bana tickets gehaald voor de Ferrie naar Santo Antao. We gaan morgen met Sandra, Klaas en kleine Klaas (Flying dutchman) en twee anderen naar Santo Antao. Bana moet als gids mee voor twee mensen. We kunnen zelf voor xc3xa9xc3xa9n dag mee. Toen het donker was kwam er een dingy langs om even de was te brengen: alles is weer lekker schoon.

11 januari 2007
Eerst naar de kant om naar het havenkantoor te gaan. Op het moment dat we met Giebeltje aan de kant kwamen stond er een jongen te zwaaien. We zwaaiden niet gelijk terug maar vroegen of hij Sidney was? Hij knikte ja. Sidney hielp ons de boot op het strand te tillen. Sidney is onze bootboy in Mindelo (geregeld door Bana). We hadden ook lege watertanken bij ons en wij vroegen hem deze te vullen: 35 liter water kost hier 50 euro cent. Niet om te drinken maar om de was en afwas te doen.

Binnen 10 minuten waar we ingeklaard en liepen door Mindelo. Er liep een jongen in oude, kapotte kleren langs Paul. Hij maakte op het laatste moment een rare omhelsende beweging naar Paul om met xc3xa9xc3xa9n hand te proberen de portemonnee te pakken te krijgen. Paul duwde de man gelukkig gemakkelijk van zich af. Dat weten wij dus ook weer, mensen in oude stukken kleren moet je voor oppassen! Eerst langs de vismarkt gelopen: hier is weer een grote drukte. Verder lopend kwamen wij in een Chinees winkeltje en hebben wij voor Paul nieuwe Teva-sandalen gekocht voor 12 euro. Daar kun je ze in Nederland niet voor kopen!

Toen we op een plein kwamen zagen wij Bana. Hij heeft ons de groentenmarkt en een deel van de stad laten zien. Ik vroeg hoeveel het koste om de was te laten doen: bij de wasserette was het duur maar hij wist wel een vrouw die voor 15 euro mijn was wilde doen. Ik heb mij zelf voor xc3xa9xc3xa9n keer getrakteerd op deze luxe! Op Sao Nicolau hebben wij een tijd oostenwind gehad en dan heb je last van Saharazand wat overal in gaat zitten. Alle kleren die we gedragen hadden hadden dan ook bijna een bruinige gloed. Ik denk dat dat best nog een werk is om dat schoon te krijgen!

Mindelo is een echte grote drukke stad en heel anders dan Tarrafal op Sao Nicolau!
Terug bij de boot de boodschappen opgeruimd, langs de Flying Dutchman en daarna weer terug aan boord lekker rustig aangedaan.

10 januari 2007
Eerst naar de plek gevaren waar ons slot nog steeds in het water ligt. Er stonden te veel golfjes om het vanaf de boot te zien en zijn maar verder gegaan met zeilen hijsen. Er werd op de kant geroepen en gezwaaid. Paul keek door de verrekijker en zag Bana (xc3xa9xc3xa9n van de Kaap Verdianen die we ontmoet hebben op de Flying Dutchman). Hij wilde graag met ons mee zeilen naar Sao Vincente! Zeil naar beneden en hem opgehaald. Hij heeft lange tijd in Nederland gewoond en spreekt ook Nederlands.
Hij had de ferrie van vanochtend gemist en was erg blij dat hij met ons mee kon zeilen. Voor ons kwam het heel goed uit nu hebben wij een Kaap Verdiaan aan boord die in Mindelo woont. Hij kan ons een goede ankerplek wijzen en gelijk een goede bootboy voor ons regelen. Helaas werd Bana zeeziek: hij had gisteren wat te veel gedronken met gasten. Bana werkt als een gids voor toeristen. Meestal is hij de gids op Sao Vicente maar dit keer was hem gevraagd het op Sao Nicolau te doen.

Het was een mooie tocht van gemiddeld 23 tot 28 knopen wind met een half windse koers. Wij zeilden langs de eilanden Ilheu Raso, Ilheu Branco en Ilha de Santa Luzia. Raso en Branco zijn bestempeld als natuurgebied: je mag er alleen op met een permit. Santa Luzia wonen geen mensen maar soms kamperen de vissers er enkele dagen. Rond 17.00 lagen we voor anker in de baai van Mindelo. Lekker kopje soep gegeten en daarna Bana naar de kant gebracht. Morgen gaan wij inklaren en de stad bekijken met Bana.

met Bana aan de soep…

9 januari 2007
Omdat de Flying Dutchman ook Kaap Verdiaanse bemanning heeft zijn wij gisteren meer te weten gekomen over de geschiedenis. De Kaap Verdische eilanden zijn vroeger grote handelsplaatsen geweest voor de slaven uit Afrika. De slaven uit Afrika werden naar de Kaap Verde gebracht zodat de kopers niet in heel Afrika hoefden te zoeken.

Toen de Portugezen hier kwamen woonden er nog niet veel mensen op de eilanden. De mensen die er woonden werden als slaaf verhandeld of soms misbruikt en kregen kinderen van de Portugezen. Omdat de Portugezen niet hun eigen kinderen verhandelden bleven zij hier wonen en kregen goede banen. Dit verklaard ook waarom de Kaap Verdianen niet zo donker zijn. Een ander verhaal is dat er hier op Sao Nicolau veel piraten zijn geweest en daardoor heb je soms ook wat blondere kinderen.
Soms zie je ook kinderen met blondere plukken in het haar. Hier is ons van verteld dat dit komt door vitaminen tekort: deze kinderen hebben dan ook een snotneusje en een wat droge schilferige huid. Op zich vinden we de kinderen hier heel mooi met hun altijd levendige oogjes en de mensen heel vriendelijk en altijd vrolijk!

Rond 9.00 kwamen Timo en Annemiek voor de laatste keer gezamenlijk koffie drinken. Zij gaan beginnen aan de oversteek naar Curacao. De Flying Dutchman vertrok al eerder naar Sao Vincente.

Daar lagen wij dan: alleen in de baai! Maar niet voor lang, nog geen 30 minuten later kwamen er twee Franse boten binnenvaren. We hadden ze al eerder ontmoet op o.a Madeira. Wij waren net bezig op zoek naar ons slot wat nog steeds op de bodem van de zee ligt. Helaas niet gevonden. Even met de Fransen zitten klesten, in het Engels. Zij hadden ons ook herkend.

Verder uitgeklaard bij de politie zodat wij morgen op tijd kunnen vertrekken. Verder een rustige dag gehad. ‘s-Avonds voor de laatste maal nog even eten bij Hennie en ook daar afscheid van genomen.

8 januari 2007
Paul is vanochtend naar Louis gegaan om te kijken hoe het met de buitenboordmotor stond. Er was nog niets mee gedaan. Paul boos pakte de buitenboordmotor en heeft hem naar een andere reparateur gebracht. Deze begon er gelijk aan en rond 11.00 was de motor helemaal uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet: hij deed het weer. Paul heeft goed gekeken wat zij precies gedaan hebben zodat als de motor het weer eens begeeft in verlaten oorden hij weet wat hij moet doen! Ik heb ondertussen wat boodschappen gedaan.

de reparatie aan de buitenboordmotor…

We kwamen Sandra en KLaas  en kleine klaas (kind) van de Flying Dutchman tegen. Zij wilden het eiland bekijken en dezelfde toer doen als wij. Zij hadden ook nog twee gasten bij zich dus met z’n zessen zijn we met een busje naar Cachaco gereden om vandaar uit af te dalen de vallei in via Agua das Prata, Campinho Sul naar Vila Ribeira. Een mooie wandeling waar je langs een grokstokerij komt. Hier konden we zien hoe zij de suikerrietstengels plat malen waardoor het sap eruit komt. In een ander huisje zie, ruik en hoor je hoe alles staat te gisten. De gegiste drap wordt weer in een ketel boven een vuur gooien wat aangemaakt is met de restanten van de suikerrietstengel. De grok (alcohol) verdampt en gaat door een buis. Deze buis word met koud water afgekoeld om de damp weer te laten condenseren. Aan het einde van de buis staat een beker waar de grok opgevangen wordt.

de laaste fase van het grokproces…

Iemand die daar bezig was pelde voor ons wat suikerriet en sneed dat in stukken en liet ons het proeven. Je kauwt tot het sap van de stengel eruit gelijk zoethout!

Al voor we bij Vila Ribeira aankwamen hadden wij al een busje, op naar Vila Ribeira. Daar kwamen we weer wat mensen van de groep tegen. Wij hebben met z’n alle gegeten om daarna terug te gaan naar Tarrafal.

Even langs Timo en Annemiek, zij gaan morgen richting Curacao. ‘s-Avonds weer naar de Flying Dutchman: zij hadden live Kaapverdiaanse muziek aan boord. Vijf jongens die op instrumenten zaten te spelen en te zingen. Leuke muziek!

ook de schipper van de Flying Dutchman doet mee…

De Flying Dutchman vaart tussen een aantal bovenwindse kaap verdiaanse eilanden. De eerste route is:
1e dag aankomst Sal, 2e en 3e dag zeilen naar Boa Vista en daar vertoeven, 4e dag en 5e dag zeilen naar Sao Nicolau en vertoeven, 6e en 7e dag zeilen naar Sao Vincente en vertoeven en dan of afstappen of de route weer terug te varen naar Sal via de genoemde plaatsen. Voor meer informatie www.alacartecruises.nl

7 januari 2007
Vanochtend eerst uitgeslapen. Wij voelen allebei onze been spieren wel na gisteren!

Naar het dorp toe om te kijken of Louis met onze buitenboordmotor bezig is. We hadden al zo’n vermoeden van niet want het is zondag vandaag. Terwijl we daar naar toe liepen kwamen we langs twee kerkjes waar volop gezongen werd. Aangekomen op plek van bestemming was er inderdaad niemand aanwezig. Vervolgens gelopen naar het huis van Louis (was gisteren afgesproken) maar ook daar was niemand te bekennen. Dan maar even langs Hennie kopje koffie halen.

Nu even over het pension van Hennie Je kunt bij hem vol pension krijgen voor 25 euro per persoon per dag, Hij heeft een zeer goede keuken die bekend staat als het beste van de Kaap Verde. Daarbij verzorgt hij rondritten over het eiland waar hij meestal zelf meegaat en dan veel kan vertellen over het eiland en de mooie wandelingen die je verder nog zelf kunt maken. Dus je boekt een reis naar de Kaap Verde. Tussen de eilanden kun je of vliegen of met de veerboten meegaan. Je kunt bij Hennie in deze tijd in principe ook komen aanwaaien zonder te boeken want zoveel toeristen komen er op dit moment.  Wij hebben er nu twee Fransen en vier Nederlanders gezien. Wij als zeilers eten daar ook wel eens. De meeste mensen komen om hier heerlijk te wandelen.

Nadat  een uur bij Hennie zijn we weer naar het huis van Louis gegaan, nu was hij thuis. We hebben overlegd wat er gaat gebeuren: hij gaat proberen de motor morgen gerepareerd te krijgen….afwachten dus want dit zijn de Kaap Verde!

‘s-Middags kwam er een kleine roeiboot langs. We hoorde FISCH roepen. Wij naar buiten en op aanraden van Annemiek en Timo twee  rode vissen gekocht. Schoongemaakt en in de oven met groenten en kruiden gedaan. Terwijl we heerlijk zaten te eten kwam de Flying Dutchman weer binnenvaren: misschien gaan wij vanavond nog even langs.

6 januari 2007
Vanochtend om 7.30 op de kant eerst brood halen. Om 8.00 zaten wij in het busje naar Estacia Bras, een plaatsje aan de noordzijde van het eiland. Om 9.00 werden wij het busje uitgezet in de buurt van Estacia Bras. Wij gaan vandaag een wandeling van 6 uur maken.

Van Estacia Bras loop je via de kust naar Ra Funda: dit is een verlaten dorp.

   
het verlaten dorp…                          het binnenland in: eerst afdalen (dorpje)
                                                     daarna weer…

Denk nu niet dat de route vlak is. Het loopt omhoog en weer naar beneden. Bij Ra Funda zijn we het binnenland ingegaan. Tijdens de afdaling kwamen we verschillende vrouwen tegen die veel hout op hun hoofd droegen. Dit alles op slippers terwijl wij goede bergschoenen aan hebben!

vrouwen met hout op het hoofd en slippers aan de voeten…

Het eerst gedeelte is nog een mooi pad maar later gaat het over een heel smal pad met losse stenen. Je vraag je wel af of dit het goede pad nog is. Gelukkig zijn hier zo nu en dan mensen op hun landjes bezig en kunnen wij het vragen. Een landje bestaan uit stukje grond op de heuvel van de berg die zij met wat stenen af hebben gebakend.We kwamen een man tegen met ezel. De ezel droeg suikerrietstengels; hij liep op blote voeten!

Na bijna de eerste klim kwamen we een klein stukje land tegen met koeien. De persoon die de dieren aan het voederen was gevraagd naar de juiste route naar het plaatsje Covoado. Hij was klaar en liep met ons mee omhoog. Hij woont in Covoado, deze dorp ligt in een andere dal. Hij loopt elke dag (ca 300 meter hoogteverschil) omhoog en aan de andere kant weer (ca 50 meter hoogteverschil) naar beneden. Hij haalt hier zijn koeien op naar de waterput om zijn koeien te laten drinken (eerst 50 meter omhoog en dan 100 meter hoogteverschil omlaag)! Daarna brengt hij de koeien weer terug naar het land om vervolgens naar huis te lopen. Hij vertelde verder dat Covoada alleen lopend bereikbaar is. Toen ze vroeger naar school moesten vertrok hij om 7 uur om om 8 uur op school te zijn in een grotere plaats (Fajal). Dit dus elke dag heen en weer! Wij deden over dat stuk (hoogteverschil 250 meter omhoog en 300 meter hoogteverschil afdalen) iets meer dan 2 uur. Volgens ons hadden ze toen geen gymnastiek op school nodig!

Het was een mooie tocht, toch weer anders dan de tocht die we een aantal dagen geleden hebben gelopen. Om 15.00 waren wij in Fajal, ons eindpunt. Hier hebben we een drankje gedronken en met een busje terug naar Tarrafal gereden waar wij 16.00 aankwamen.

Langs het winkeltje van Louis om te vragen hoe het met de buitenboordmotor ging. Louis liep met ons mee naar de werkplaats waar de motor stond. Zij hadden er wel naar gekeken. Het waren de bougies zo ver zij konden zien. Paul (wat verontwaardigd) vertelde hem hoe je de kap er af kon halen om bij de bougies te kunnen komen. Waarop de man weer verbaasd keek, of hij dat niet wist! In ieder geval, de man zou er verder naar kijken en maandag is hij hopelijk gemaakt?! Terug bij de boot douche en naar bed. Om 19.00 vroeg he!

5 januari 2007
Vandaag eerst even naar internetcafxc3xa9: foto’s verstuurd en de weblog bekeken. Daarna naar het winkeltje waar wij gezeten hebben met oud en nieuw. Het meisje liep net de straat uit dus zei ik haar gedag. Zij keek mij een beetje kwaad en treurig aan. Ze zei in het Engels dat ik beloofd had gisteren langs te komen. Ik maakte haar duidelijk dat wij gisteren met de auto over het eiland waren gereden en dat wij nu op weg waren naar haar winkeltje. Zij lachte een beetje en liep met ons mee terug naar de winkel.

Zij verkoopt ook zakjes aanmaaklimonade maar had er op dit moment niet zo veel dus kocht ik wat bananen en wat boter. Ik vertelde haar dat we over twee dagen terug komen om aanmaaklimonade te kopen. Paul zag een kruiwagen voor haar winkel staan en vroeg of die van haar (haar familie) was. Dit was zo. We konden over twee dagen de kruiwagen wel gebruiken om jerrycans benzine te vervoeren.

Nog even in een ander winkeltje papaya gekocht. Hier kwamen wij de man tegen waar Paul de buitenboordmotor had gebracht. De motor moet toch uit elkaar gehaald worden. Paul gaf aan dat we zeker nog twee dagen hier zijn. We hebben al een paar dagen oosten wind. Voor ons is die precies de richting die wij op moeten. Wej wachten dus op goede wind uit het noordoosten (waar hij normaal ook vandaan komt).

Ik keek ondertussen nog even bij de alcohol en de man (Louis) vroeg mijn of ik wel eens grog (Kaap Verdiaanse rum) gedronken had. Ik vertelde van niet en na twee minuten had ik een glaasje grog in mijn handen. Nu ben ik niet vies van alcohol maar om 11.00 uur ‘s ochtends aan de grog te gaan! Ik nam wel een slokje het smaakt een beetje als jenever alleen sterker. Ik bedankte Louis hartelijk maar gaf het halve glas weer terug. Dit vond hij gelukkig niet erg.

Terug bij de boot rustig aan gedaan. Ik ben lekker gaan lezen en Paul is naar de Blue Marlin gegaan om zich daar bezig te houden met hun computer. Helaas is het niet helemaal gelukt met de computer, volgende keer beter. Rond 16.00 uur was Paul terug. Lekker gegeten en toen nog even langs Hennie om te betalen. Daar waren weer nieuwe gasten waar wij weer mee hebben gekletst.

4 januari 2007
Vanochtend met Timo en Annemiek mee naar de kant met hun dingy zodat wij niet hoefden te roeien. Aan de kant aangekomen kwam de havenmeester naar ons toe. De Blue Marlin lag te dicht bij de ferrie-steiger: zij moesten daar nu weg. Paul en Timo terug naar de boot om deze ergens anders in de baai voor anker te leggen. Daarna zijn wij met z’n achten een rondrit over het eiland gaan maken: Annemiek, Timo, Rene, Maaike, Hennie de gids en Aristides onze chauffeur. Eerst naar het noordwesten van het eiland gereden. Daar was een heel mooie gedeelte van de kust te zien. De kust is gedeeltelijk weggeslepen door de golven.

kust uitgeslepen door golven…

Hier liep Maaike naar een plateau bij de zee wat wel nat was, maar niets aan de hand dacht zij. Zij wandelde het plateau over en uit het niets kwam er een golf op haar af over het plateau heen. Bij de tweede golf die over het plateau kwam viel zij maar bleef gelukkig wel op het plateau! Voor hetzelfde geld was zij meegesleurd door de golf de zee in. Helemaal nat met een paar schaafwonden maar verder ongedeerd kwam ze weer bij de groep.

Van daaruit zijn wij terug via Tarrafal naar de Monte Gordo (dikke berg) gereden. Eerst was het nog wel een normale weg maar daarna sloegen wij een soort bospad in. Op een bepaald moment was het zo stijl dat wij uit de auto moesten om een stukje te lopen anders haalde de auto de helling niet. Nog stijler en hobbeliger werd het weggetje, maar wel erg mooi! Hoe hoger we kwamen hoe groener en hoe kouder. We passeerden drakenbloed-, pijn- en eucalyptusbomen. Verder veel fruitbomen.

Bijna helemaal op de top wonen nog mensen. Men was bezig mais te oogsten en te pellen. Er werden voor ons een paar mais kolfen geroosterd. We konden er Doge de Guevas (Gueva marmelade) kopen wat we gedaan hebben.

maispellers op de top van de Monte Gordo…

Terug naar beneden en naar de hoofdplaats Ribeira Brava gereden. Aldaar zouden we ca 30 minuten moeten wachten tot de lunch klaar was. We zijn toen even doorgereden naar Porto da Preguica:. dit was vroeger de grootste havenplaats van het eiland. Terug naar Ribeira Brava voor een heerlijk lunch (kip, rundvlees, rijst en patat met 2 flessen wijn) per persoon koste dit 6 euro.

Na de lunch zijn we helemaal naar de oostkant van het eiland gereden. Je ziet dan dat de groene dalen weer veranderen in dorre droge vlaktes. Op de terug weg hebben wij Maaike en Rene achter gelaten in Ribeira Brava bij hun nieuwe hotel. Verder terug naar Tarrafal naar de boot en aldaar lekker onderuit!
Voor deze dag betaalden we ca 20 euro. Daarvoor had je een hele dag de beschikkking over een gids een auto met chauffeur! Een hele mooie en gezellige dag! We hadden ook een leuk groepje bij elkaar…..

3 januari 2007
Vanochtend met Timo naar de kant gegaan. Annemiek en Timo (van de Blue Melvin) waren vanochtend naar de bank gegaan om geld te halen. Wat blijkt is dat je hier alleen geld kan halen met Visakaart of cash geld wisselen. Zij hebben geen van twee. Wij hebben geld gehaald en zij maken geld naar ons over via internetbankieren. Zo help je elkaar!

Daarna kwamen Paul en ik Hennie tegen op het dorpsplein en werden we uitgenodigd voor een kopje koffie. Hier kwamen wij de Fransen (Nicolau en Beslam) tegen maar ook Rene en Maike (de Hollandse gasten). De hele ochtend gezellig zitten kletsen, later kwam ook Annemiek nog langs. Paul en Rene zijn ondertussen nog even achter de buitenboordmotor aan gegaan.  Ze hebben deze bij iemand gebracht die Nederlands spreekt. Rond 14.00 uur waren wij weer terug bij de boot en hebben de rest van de middag rustig aan gedaan. Vanavond waren we weer bij Hennie uitgenodigd om te eten, nu met z’n achten (Timo, Annemiek (Bleu Melvin) Rene en Maike (logies Hennie) de Fransen (Nicolau en Beslam) en wij.

 
gezellig eten met elkaar…

De taal die gesproken wordt is hoofdzakelijk Engels zodat iedereen het kan volgen!

2 januari 2007
Om 9.00 naar de kant gevaren om de Fransen (Nicolau en Beslam) op te halen met hun bagage. Wij gaan naar Minderlo op Sao Vincente. Althans…

In eerst instantie zaten we nog achter het eiland en was het nog erg rustig met de golven. Toch werd Beslam al zeeziek. Toen wij achter het eiland vandaan kwamen werd ook Nicolau niet zo lekker. Er stond op dat moment ook behoorlijke golven en een wind van ca 20 a 25 knopen. We besloten niet door te varen maar terug te gaan. Beslam gaf op dat moment alleen nog maar gal over omdat zij niks meer binnen had en als we waren door gevaren had zij nog vijf uur zo moeten blijven liggen. Nicolau had wel een mooie tocht vliegende vissen en dolfijnen gezien.

Terug in Tarrafal zijn Beslam en Nicolau van boord gegaan en is Paul weer aan het klussen gegaan. De huik heeft hij nu goed gemaakt, In de buitenboordmotor heeft hij heeft benzine in de cilinder kamer gedaan tegen het roesten. Verder bleek de ventilator van de motorruimte het heeft begeven (denken we). Paul moet dit morgen even doormeten.

Aan het eind van de middag kwamen de mensen van de Blue Marvin terug van het wandelen. Zij hadden geitenvlees gekocht. We werden uitgenodigd om te komen eten. Zij hadden veel te vertellen over de wandeling: zij waren behoorlijk verkeerd gelopen bleek!

1 januari 2007
Vandaag een rustdag. Eerst lekker uitgeslapen om vervolgens het water in te gaan om te kijken of wij het slot van de dingy nog konden vinden. In eerste instantie zag ik het wel maar nadat ik het met een  ankertje eruit wilde halen werd het water troebel en zag ik het slot niet meer liggen. Later nog maar eens proberen.
Paul is druk bezig met klussen: de spanner van de kotterstag is stuk. De draaischijf is van de moer af (of zoiets) deze is in ieder geval weer gemaakt. Daarna is hij bezig geweest met de huik. De rits bij de voorkant van de huik is gedeeltelijk kapot, daar wil hij een nieuwe sluiting op zetten. Nu voorlopig even hersteld. Vervolgens samen weer een duik genomen om te zoeken naar het slot: wel gevonden maar nog niet boven water gekregen.

Het werd tijd om bij Hennie te gaan eten. Wat bleek: de buitenboordmotor wilde niet starten. De motor had vannacht water binnen gekregen. Helaas zit er dus weer zout water in. Afgespoeld met zoet water en de motor weer uit elkaar gehaald. Dit keer helaas zonder direct resultaat. Dus kijken hoe wij dit goed moeten oplossen!

Roeiend naar de kant en naar Hennie. Daar waren onze Franse vrienden en twee Nederlandse gasten. Wat bleek: zij kwamen uit Bussum (heeft Paul jaren gewoond) en wonen nu in Amsterdam! Met z’n zessen een heerlijk drie gangen menu: kippensoep, tonijn met salade, rijst en gebakken aardappels en als toetje ijs met marmelade. Alles was even lekker! Paul heeft onder het eten afgesproken met onze Franse vrienden dat wij ze morgen naar Mindelo gaan brengen: zeilend.  Na het eten een film van Hennie gezien over zijn zeiltocht en natuurlijk dus ook zijn zeilboot. Inmiddels is het 23.30 uur geworden en tijd om richting boot te gaan.

31 december 2006
Vanochtend vroeg op om oliebollen te bakken! Wij hadden xc3xa9xc3xa9n pak meegenomen vanuit Nederland. Na het bakken hebben we er vier meegenomen voor de mensen van de Blue Malvin. Deze mensen hadden we nog niet ontmoet: ze zijn gisteren in de ankerbaai komen liggen. Oliebollen gegeven. Dit vonden zij een aangename verrassing . We werden uitgenodigd voor een kopje koffie.

Car oliebollen aan het bakken…

Niet te lang want we waren onderweg om een busje te nemen om een lange wandeling te maken. Rond 10.30 stonden wij op het dorpsplein op het busje te wachten samen met het stel Fransen die bij Hennie logeren. De bustocht zelf was ook al mooi. Eerst langs het water en daarna een stukje het binnenland in naar Ra Da Prata. Alle wegen zijn hier onverhard of met keien. Dus hobbelen dat het deed. De bus zat ook helemaal vol: ca 20 mensen. Soms moest de chauffeur wachten tot iemand aan kwam lopen en soms moesten er nog wat spullen even uit een huis worden opgehaald. Geen probleem hier ze hebben de tijd!

Rond 12.00 kwamen we aan bij Ra da Prata en begon onze wandeling. Eerst naar beneden om een droge rivierbedding over te steken om vervolgens iets omhoog te lopen. Je loopt hier op een smal wandelpad waar de bewoners naar hun huizen toe lopen. Het is een beetje te vergelijken of je door Indonesische rijstvelden (sawa’s) loopt alleen dan allemaal wat droger. Op de smalle paadjes kwamen wij mensen tegen met suikerrietstengels, mensen op ezeltjes, koeien, geiten en langs de route bananen-, papaya bomen en struiken met kleine tomaatjes.

   
alles met mankracht of met ezels vervoerd…

Wij liepen met z’n vieren. Na twee uur wandelen berg op (met sommige vlakken stukken ) kwamen we op een spitsing. Hier zijn we in eerste instantie recht door gelopen. Voor mijn gevoel klopte dit niet. Ik vroeg Paul even op de foto te kijken: we hadden een foto van de kaart van het eiland gemaakt. Nadat we deze bekeken hadden bleek dat wij toch links hadden moeten gaan. Terug dus, het goede pad op!  Even later zagen wij twee blanke mensen lopen. Zij kwamen van een andere richting, maar even later passerde wij elkaar. Zij hadden een goede kaart en wisten precies waar we waren. Het bleken Nederlanders te zijn. Zij moesten dezelfde richting als ons op. Nu liepen wij met z’n zessen verder. Eerst naar beneden het dal in om vervolgens aan de andere kant het dal weer uit te lopen, ca 300 meter omhoog.

wij moeten over de verste top heen…

Na de klim zie je boven op de berg een mooie vallei.

   
het mooie uitzicht…

Afdalen dus. Meer bewolking op deze hoogte, dus meer vocht in de lucht en daardoor ook groener. Een heel ander uitzicht als de valleien daarvoor. Overal wonen mensen. Via een aantal dorpjes (Fragata, Assomaada) komen we aan in Pico Agudo. Het was inmiddels vier uur. We zijn met een busje (openbaar vervoer) uiteindelijk terug gereden naar Tarrafal. Het was een mooie maar best zware tocht!

Terug bij de boot lekker onderuit met boekje. Rond 22.30 zijn we Tarrafal in gegaan. Eerst langs Hennie om te vertellen hoe wij de wandeling hadden ervaren en om te kijken of de Fransen daar ook waren. Helaas waren die net de deur uit. Teruglopend zat er een jongen voor een winkeltje gitaar te spelen en te zingen. Het laatste uur van het jaar zijn wij hier bij gaan zitten en hebben met het meisje van de winkel zitten praten in gebrekkig Engels en verder met veel gebaren. Om 00.00 uur werd  er gelukkig nieuwjaar gewenst (Bona Vista!). Met een klein beetje vuurwerk werd het nieuwe jaar ingeluid. De auto’s rijden als gekken toeterend door de straten.

met haar ‘oud en nieuw’ gevierd…

Het werd ons duidelijk dat er na middernacht grote feesten begonnen met een entree van ca 3000 escudo (30 euro). Je krijgt dan eten en drinken gratis. Dit feest duurt twee dagen: xc3xa9xc3xa9n feest met oud en nieuw en xc3xa9xc3xa9n feest op 2 januari. Op 1 januari moeten zij uitrusten!

Op de terugweg naar de boot zijn we nog even langs de Blue Marvin een laatste borreltje wezen halen. Zij waren vandaag langs Hennie gegaan en hebben leuke tips gekregen. Wij vertelde over onze wandeling. Rond 2.00 uur lagen wij in bed.

Het begon later in de nacht heel hard te waaien. Normaal hijsen wij onze dingy (Giebeltje) langs de boot. Dit hadden wij vannacht niet gedaan. Paul eruit om de dingy strak en recht achter onze boot te hangen. Helaas waren onze sandalen en het slot van de dingy er al uit gewaaid! Dit is echt bale! De wind bleef de rest van de nacht hevig aanhouden met windstoten van 45 knopen.

Hallo allemaal:

DE BESTE WENSEN VOOR 2007, MOGE HET EEN MOOI JAAR WORDEN!!

30 december 2006
Gisteravond kwam in de ankerbaai de "Flying Dutchman" binnenvaren. Toen we vanochtend naar de kant gingen, voerden wij even langs om gedag te zeggen. We raakten aan de praat en al snel werden we uitgenodigd om later op de dag een kopje koffie te komen drinken als hun gasten aan wal waren om het eiland te bekijken.

Wij naar de kant om bij Hennie wat inlichtingen te krijgen wat wij allemaal konden gaan doen hier op het eiland. Bij een kopje koffie kwam de kaart van het eiland te voren en vertelde Hennie waar we bijvoorbeeld morgen een mooie wandeling van ca 3 uur konden maken en hoe we daar met een open busje konden komen.

Vervolgens zijn wij naar de vismarkt gegaan. Daar kwamen net de vissers binnen met hun vangst van vandaag. We hebben staan kijken hoe de vis schoon gemaakt en verkocht werd.

schoonmaken van vers gevangen tonijn…

Er werden grote hoeveelheden tegelijk verkocht: wat bleek het bleek een groothandel te zijn. Ik zag bij die grote hoeveelheden xc3xa9xc3xa9n heel klein stukje tonijn. Dus ik pakte dat en zei dat ik dat graag wilde kopen. Waarop ik van een van de mannen te horen kreeg ik dat stukje wel mocht hebben. Ik nog een keer met klem aangegeven dat ik het graag wilde kopen, maar er werd mij flink duidelijk gemaakt dat ik dit stukje kreeg!

Verder praten met de man bleek hij hij de hoeveelheid vis al had gekocht en dat dat kleine stukje (is voor het voorgerecht) van hem was. Toen hij vroeg waar wij vandaan kwamen moest hij lachen. Hij had jaren in Nederland gewerkt en sprak een beetje Nederlands. Al snel werden we uitgenodigd om oud en nieuw bij hem te komen vieren. Dit hebben we afgehouden; nog niet wetend wat wij gaan doen!
De vrouwen die de grote hoeveelheden kochten zaten even later iets verderop de vis door te verkopen in kleinere hoeveelheden.

Daarna zijn wij naar de Flying Dutchman gelopen. Deze lag inmiddels aan de kade om water te tanken. Aan boord gezellig met de eigenaren zitten kletsen. Zij varen sinds enige maanden tussen de eilanden van de Kaap Verde. We werden uitgenodigd om mee te eten en hebben gezellig tot laat zitten kletsen.

29 december 2006
Eerst vanochtend geld uit de muur gehaald met de Visakaart. Daarna zijn we naar de havenautoriteiten gegaan om ons in te klaren. Dit moet eigenlijk gelijk als je aankomt maar dat nemen wij hier niet zo nauw; hebben er tot nu toe ook geen problemen mee gehad. Vervolgens zijn we het plaatsje door gelopen en toch nog even langs de haven of ons dingy nog goed lag. We zagen dat de Fransen hun boot op de schuine helling van de kade trokken. Voor alle zekerheid hebben we dit ook maar gedaan.

Terug naar het dorpje seinde een man naar mij en vroeg of de buitenboordmotor het weer deed (dit alles in gebaren) Ik seinde terug dat de motor het weer deed. Paul was een beetje boos dat ik de aandacht trok. Hij had niet door dat het de jongen was die gisteren onze boot uit het water had gehaald. Wij liepen richting de waterput en wasgelegenheid. Daar had ik een beetje de indruk dat zij het een beetje vreemd vonden dat daar blanken kwamen. Ik heb daar dan ook geen foto’s genomen omdat ik dat niet gepast vond. Wel zijn wij langs de waterput naar de wasgelegenheid gelopen: ze waren hier weer druk bezig met wassen op een ouderwets wasbord. Wel vijf dames tegelijk. Veelal de kinderen haalden het water uit de put (dames en meisjes en jongens en heren!).

Wij liepen een winkeltje in en zagen vele Hollandse spullen: bijv pindakaas, Edammer kaas, aanmaak limonade, mazeina en custardpudding van Koopmans etc maar natuurlijk ook wel veel eigen producten. Paul was in gesprek geraakt met een man in het Engels terwijl ik door de winkel liep en wat dingen uit de schappen haalde die ik nodig had. Men had hier ook verse kippenpoten: dus zes poten gehaald. Terwijl ik af stond te rekenen zei Paul iets tegen mij. De man waarmee hij had staan praten keek verbaasd op en zei: nou dan kunnen wij beter verder Nederlands blijven praten! Wij lachen! Een tijd in de winkel staan kletsen over ditjes en datjes. Vroeg de man ineens of wij zin hadden zijn huis te bekijken. Hij had 38 jaar in Nederland gewerkt o.a bij de Stena-line en als laatste heeft hij gevaren op de Discovery tussen Rotterdam en Harwich. Hij is nu met pensioen. Zijn twee kinderen wonen met hun gezin nog in Nederland waar zijn vrouw op dit moment met vakantie is.

Hij heeft een groot huis, zelf gebouwd in de tijd dat hij nog werkte en op vakantie naar Sao Nicolau ging. Eerst een rondleiding door zijn huis gehad om daarna de tuin te gaan bekijken. Wat een fruitbomen en planten! Mango-, papaya-, kokos-, bananen-, grapefruit-, dadel- bomen/struiken. Verder peperstruiken, suikerriet, pompoen en tabaksplanten. De tabaksplanten waren voor de tuinman voor zijn eigen gebruik. We konden er wat van leren: zo vertelde hij ons dat de bananenbomen maar 1 jaar mee gaan. Als de bananen aan de boom hangen komen er jonge bomen naast groeien. De eerste twee jonge bomen geven vruchten (vrouwtje en eerste kind). Als er meer jonge bomen komen worden die gekapt: die geven geen vruchten. Dit kun je zien doordat ze wat rood/bruine bladeren krijgen (men noemt zo’n boom een dief).

bananenboom met "moeder, kind en dief"…

Het suikerriet wordt gebruikt om grok (soort Kaap Verdische rum, in Nederlandse begrippen een soort jenever) te maken. De stengels worden uitgeperst en het sap wordt verzameld en dat laat men gisten. Dan wordt het verwarmd om vervolgens via een koude pijp te worden afgekoeld. Dan is het klaar. De stengels van de suikerrietplant worden gedroogd en wordt gebruikt als stookmateriaal. Het wordt hier op de Kaap Verde veel gedronken. Er wordt te weinig suikerriet geteeld om iedereen te voorzien van grok! Wat veel gebeurd in grote steden is dat er i.p.v suikerriet er ook veel gewone suiker wordt gebruikt. Daardoor zijn er zeer slechte en zelfs gevaarlijke groks in de handel! We zijn niet van plan om dit te drinken.

samen tussen het suikerriet…

Na de rondleiding door de tuin hebben wij samen met hem nog gezellig koffie zitten drinken. Zijn vader die nu 91 jaar is is hier op zijn achttiende gekomen. De bewoners hier leefden toen nog in hutjes. Hij heeft hier veel zien veranderen. Ook heeft het hier goed "geboerd": hij heeft nu een bakkerij, een apotheek en nog een paar dingen. Wij vonden dat hier wel een groot verschil te zien is tussen arm en rijk en vroegen hem of hij daar geen last van had (bijv. jaloezie). Hij had daar geen last van omdat iedereen elkaar hier ook helpt. Als iemand geen eten heeft geven buren wel iets. Als iemand ziek is wordt hij gewoon geholpen in het ziekenhuis en wordt daarna pas gekeken hoe het betaald moet worden. Er is hier wel een grote zorgzaamheid voor elkander.

Het was inmiddels al weer tijd om naar de boot te gaan. Kippenpoten klaar maken en lekker onderuit! Dit is toch wel xc3xa9xc3xa9n van de leukste dingen van onze reis: gewoon tussen de bevolking vertoeven!

28 december 2006
Er kwam vanochtend een ferrie aan. Het schip kon nog niet aan de kade omdat er eerst nog een boot weg moest. De ferrie heeft zeker een uur rondjes gedraaid voordat aan de kade kon liggen. Toen de ferrie aan de kant lag zijn we met ons Giebeltje naar de kant gevaren. Bij de kade aan gekomen zeiden Paul en ik nog tegen elkaar, wat zal de ferrie een golven geven als hij wegvaart… Toch Giebeltje bij de kade gelegd: er lagen nog meer dingy’s. Wandelend door het dorpje wilde wij pinnen. De bankpas in de muur. Hij werd net zo hard weer uitgespuugd: je kon alleen pinnen met visakaart (deze ligt aan boord).

Verder lopend door het dorpje zien wij dat de ferrie vertrokken is. We lopen naar een plek waar je de haven kan zien om te kijken of alles goed is gegaan. Zien wij tot onze verbazing dat Kaapverdianen bezig zijn onze dingy op de schuine kade te trekken. Wij vanuit de verte Hxc3x89 Hxc3x89 roepen en ik rende (Paul liep) naar de haven. Daar aangekomen gebaarde xc3xa9xc3xa9n man of dat mijn boot was en ik knikte ja. Hij is omgeslagen en daarom hebben wij de boot uit het water gehaald. Inmiddels kwam Paul ook aanlopen, hij wilde zo snel mogelijk naar onze boot om de motor uit elkaar te halen. Ik gaf de man twee euro, waarop hij verbaasd keek: daar had hij niets aan. Ik had nog iets van 300 escudo (ca 30 euro cent) daar was hij heel blij mee. Paul mopperde dat hij nu en twee euro en de escudo had gekregen. Ik had eerst de twee euro terug moeten krijgen… Ik zei maar niets, hij was toch al geheel uit zijn humeur in verband met de motor die vol met water zat.

Aan boord gekomen heeft Paul twee gouden handjes want nadat hij de motor uit elkaar had gehaald, alles zout vrij had gemaakt met zoet water en de benzine had vernieuwd deed de motor het gelukkig weer. Wat goed he! Ik begon dan ook heel hard te klappen van blijdschap. Even een proefrondje maken samen. De Duitser die naast ons ligt gebaarde om te vragen wat er aan de hand was want hij had wel gezien dat onze boot uit het water gehaald was. Wij het hele verhaal vertellen…….

Paul repareert de buitenboordmotor…

Hij vroeg of wij aan boord wilden komen om verder te kletsen. Dat hebben wij gedaan. Om ons Duits te verbeteren spraken zij Duits en wij Engels terug. Zij kwamen vanuit Senegal, Gambia naar de Kaap Verde en hadden nog digitale pilots voor ons om te kopieren. Paul heeft hen weer geholpen omdat C-map niet werkte bij hun, zo zie je maar. Zij vertelden over Senegal en Gambia en dat de Kaap Verde nog niet echt Afrikaans is. We hebben onze plannen al een tijdje weer veranderd. Wij gaan eerst naar Senegal Dakar. Daar kunnen wij waarschijnlijk Samba weer ontmoeten en misschien dat hij ons kan laten zien hoe hij woont en werkt in Dakar. Daarna gaan wij door naar Gambia de rivier verkennen!

Er liggen in totaal drie Duitse boten op de ankerplek. Exc3xa9n daarvan hadden wij vanmiddag gesproken gesproken. De andere twee – hoorden we – gaan ook naar Senegal en Gambia. Met de mensen van twee Duitse boten gingen wij naar een zekere Hennie toe. De Duitsers om hem te bedanken voor alles en wij om kennis met hem te maken. Hennie is een Nederlander die al acht jaar hier woont. Hij heeft lange tijd geleden met zijn boot rondje Carieb gedaan en is toen verknocht geraakt aan dit eiland. Hij heeft hier een huis gebouwd en is er gaan wonen. Hij heeft nu drie kinderen in huis die hij opleidt als kok. Daarnaast heeft hij nog een pension waar je kunt logeren. Hennie is een aardige man en wil je graag wegwijs maken op het eiland. Hij doet rondritten over het eiland, wil je inlichtingen geven over mooie plekken en over wandelroutes. Je kunt vrij goedkoop bij hem eten en de koffie staat altijd klaar (gratis). Terwijl daar waren had hij twee gezinnen belgen en nederlanders. Maar toch nam hij de tijd om gezellig met ons te kletsen. We kregen een heerlijke vis met een broodje! Waarom ik gelijk het recept van de marinade heb gevraagd en gekregen!
Wil je meer informatie kijk dan op: caboverdetravel.com of op google trans-ocean.de (hij is ook een contactpersoon van een Duitse zeilvereniging die over de hele wereld zit, zeer handig voor beginnende vertrekkers om te kijken!).

RECEPT VOOR MARINADE (voor vis en vlees):
4 blokjes maggie (voor 2 liter water) Let op: wordt wel heen veel marinade!
5 teentjes knoflook
6 uien
3 paprika’s
2 kopjes olie (hij gebruikte sla-olie)
peper
zout
wijnazijn naar smaak.
Voor vis kun je er ook nog dille in doen maar hoort eigenlijk niet
Dit alles met de staaf mixer pureren

vis of vlees erin en eet smakelijk!

27 december 2006
Gisteravond hebben we Sal verlaten op weg naar het eiland Sao Nicolau. Er stond een goede wind ca 18 tot 22 knopen en we liepen met een halve winds rak gemiddeld 7,5 knoop. Paul zag in zijn wacht dolfijnen rond de boot zwemmen en kwam mij roepen maar ik was te moe om op te staan. Paul vertelde ‘s-morgens dat het een zeer mooi gezicht was. Je kon de dolfijnen zien aankomen zwemmen:  een gif groene streep door het water heen en vervolgens zag je ze dan omhoog springen voor de boeg.

Rond 3.00 uur nam de wind wat af naar 12 tot 14 knopen, maar toen wij aan de noordwestkust van het eiland aan kwamen zette de wind weer op. De wind blaast hier om het eiland heen waardoor we ca 20 knopen wind kregen. Op dat moment alleen op grootzeil omdat we niet in het donker wilden aankomen bij Tarrafal (ankerplek waar wij voor anker gingen). Paul ging met de hand sturen en ik navigeerde. Aan de westkust onder het eiland  viel de wind weg en moesten we het laatste uurtje motoren. Niet erg want toen konden we mooi het zeil en alles opruimen. Net bij aankomst was het licht en om 7.30 uur lieten wij ons anker in de baai vallen. Het was weer een mooie tocht!

Vandaag verder een rustige dag. Vanuit de kuip hebben wij uitzicht op de waterput en de wasplaats.

waterput met wasplaats…

Al vroeg kwamen de dames met hun was en waren zeker de hele ochtend bezig water uit de put te halen, kleren wassen met een wasbord om ze vervolgens op de grond (stenen en zand) te laten drogen. Halverwege de ochtend was er even een moment van rust en zaten de vrouwen in een groep te kletsen waarna zij hun werkzaamheden weer vervolgden. In de middag was er niemand die op de kleren paste, wat in Nederland niet zou kunnen!

Even verderop op de kant ging een man aan de waterkant zijn behoefde doen. De vraag van Paul en mij was "hoe veegt hij zijn achterste af"? Met stenen van het strand! Terwijl hij zijn behoefde doet zoeken ze hier hun stenen uit…

Rond een uur of twee is het een drukte bij de haven, dan komen de vissers (in roeiboot) terug naar de kant en wordt de vis verhandeld die dan ter plekke wordt schoongemaakt . In de avond was er aan de andere kant van de wasplaats rook te zien. Daar zijn een soort ovens waar mensen hun eten klaarmaken.

Aan het eind van de middag kwamen er een aantal mannen naar de waterput om zich te wassen. Ze halen met een emmer water uit de put gooien dit over zich heen, soppen zich in om zich vervolgens af te spoelen. Steeds moet er tussendoor  water naar boven gehaald worden met de emmer: we denken dat de vrouwen zich thuis wassen, want zij halen wel water bij de put.
Je hoeft nog geen eens naar de kant om het leven van deze mensen te volgen. Het was een rustige dag met veel nieuwe indrukken.

xc3xa9xc3xa9n van de uitzichten vanaf de boot…

26 december 2006
Ze kennen hier geen 2e kerstdag dus doen wij er dit jaar ook niet aan. ‘s-Ochtends weer naar de kant gezwommen met de waterdichte zak.

zwemmend naar de kant met waterdichte zak…

De bedoeling is om de maritieme stempel te halen en dan door te gaan naar het volgende eiland. Aangekomen bij het havenkantoor is er niemand te bekennen. Wij naar de politie maar die weet ook niet wanneer de ambtenaar komt. Daarna gevraagd of de bank open was. Volgens hem was de bank niet open. Maar hij kon wel 5 euro wisselen. Wij naar Samba om te vertellen dat we zelf het eiland wel wilden bekijken. Op dat moment was hij bezig met een aantal andere jongens op Afrikaanse trommels te slaan. Er waren namelijk een aantal toeristen in het plaatsje afgezet.

Samba met zijn groep…

Toeristen weg, trommelen afgelopen: Samba had alle tijd voor ons zodat hij de hele dag als gids is meegeweest. Eerst naar het dorpje Espargos midden op het eiland met een pick-up. Dit is alleen voor locals en eigenlijk niet voor toeristen. Het landschap onderweg kun je het beste beschrijven als een grote woestijn in de oceaan. Er groeien een paar struiken en bomen. De bomen die er staan groeien xc3xa9xc3xa9n richting op (wind komt bijna altijd uit het noorden). Wat op El Hierro zo bijzonder was is hier zo normaal!

In Espargos wilde we pinnen maar wat blijkt de portemonnee waar de pinpas in zat lag nog aan boord. Gelukkig hadden wij nog 20 euro bij ons en Samba wilde dat al te graag wisselen voor ons. 1 euro is 100 escudo’s. Volgens Samba gaf de bank  voor 1 euro 0.90 cent. Maar hij nam de euro’s mee naar Senegal, daar was een betere koers.
Het plaatsje zelf stelt niet echt heel veel voor. We ontmoetten wel een broer van hem die ook spullen aan het verkopen was. Al leek hij niet op z’n broer Samba. Toch na navragen bleek het toch echt een broer te zijn. In het plaatsje kwam Samba veel bekenden tegen. De gewoonte is hier dan iedereen de hand te schudden. Hier hebben wij gelijk brood gehaald: moet zeggen best lekker brood. Met een busje verder van Espargos naar Santa Maria. Deze bus kost 100 escudo per persoon de rit van Palmeira naar Espargos was 50 escudo per persoon. Dit komt omdat Santa Maria het toeristenoord is van Sal en dus vragen zij voor de reis het dubbele.

Santa Maria is inderdaad toeristisch als je het vergelijkt met de rest van het eiland maar vergeleken met de Canarische eilanden is het niks maar hier zie je nog wel het echte lokale leven. Ook hier komt Samba weer veel bekenden tegen en wordt er weer vriendelijk de hand geschut. Het was al rond een uur xc3xa9xc3xa9n: we vroegen Samba of hij met ons wat wilde drinken. Hij wist wel een tentje, van familie van hem. Al de mensen die uit Senegal komen en op Sal wonen wordt als xc3xa9xc3xa9n familie gezien werd ons naderhand duidelijk. Wij bestelden een cola maar kregen drie fanta omdat ze geen cola hadden. Samba vroeg ons of wij ook wat wilden eten er was maar xc3xa9xc3xa9n menu rijst met vis, groente en aardappellen: echt Senegals. Dat wilden we wel proberen. Na een half uur wachten kwam er nog steeds geen eten en zagen we wel wel steeds meer lokalen in het eettentje. Ook waren er twee toeristen die om de kaart vroegen: ze hadden geen kaart. Er kwamen steeds meer dames in originele klederdracht, zeer mooi om te zien. Na twee uur werd het eten geserveerd.

eten met Samba…

Het was een lekkere maaltijd. Bij het afrekenen moesten wij 1800 escudo betalen: dit wil zeggen dat we voor 6 euro per persoon gegeten hebben en dan te bedenken dat wij elk nog twee flesjes fanta hebben gedronken!
Er loopt maar xc3xa9xc3xa9n grote vierbaansweg over het eiland dus terug zijn wij weer via Espargos naar Palmeira gereden.

In Palmeira wilde wij nog steeds langs het maritieme kantoor om de boot in te klaren en nog steeds was er niemand. Samba naar het politiekantoor om te vragen hoe dit kon. Politieman weer bellen met de ambtenaar maar deze nam niet op. Na een half uur weer met Samba naar het politiekantoor en weer belde de politie maar geen gehoor bij de ambtenaar. We moesten na enige tijd het nog maar eens proberen. Na ca 1 1/2 uur weer langs de politie en weer belde deze de ambtenaar. Uiteindelijk nam hij op en na een half uur was hij op kantoor om onze boot in te klaren. Inderdaad je moet de tijd hebben zoals we al wel gehoord hadden! Na afscheid te hebben genomen van Samba zijn wij terug gezwommen naar de boot en hebben ons klaargemaakt voor vertrek naar Sao Nicolau. Een eiland ca 70 mijl verderop. 17.30 uur anker op om weer een nachtje te varen!

25 december 2006
Vanochtend eerst samen aan het kerstontbijt. Kerstbood, geroosterd brood, gekookt eitje, verse sinaasappelsap en melk. Daarbij de tafel bekleed met een kestkleedje en kerstservetten.

ons kerstontbijt…

Voor Paul was het alleen moeilijk om aan tafel te blijven zitten. Er was een boot-boy bezig op een boot naast ons (eigenaar van deze boot is niet aanwezig, waarschijnlijk naar huis). De boot-boy was met de dingy van de boot met daarin twee dieseltanks naar de ferry gevaren. Terwijl hij daarheen voer keek hij schichtig om zich heen. Eenmaal aangelegd heeft hij twee jerry tanks diesel gepikt (dachten wij…). Terwijl de boot-boy terug voer keek hij weer schichtig om zich heen of niemand het had gezien. Aan boord van de boot heeft hij de dieseltanks snel geleegd in de tank van de boot. Nadat hij daar mee klaar was ging hij de boot schoon maken met harde muziek op, gelukkig had Paul toen wel weer tijd om rustig te ontbijten.

Na het ontbijt is Paul te water gegaan om te kijken hoe de aangroei onder de boot eruit zag. Gelukkig een stuk beter nu we een goed stuk gevaren hebben. Maar niet alles is er af. Hij heeft de randen bij de antifouling weer even schoongemaakt. Hij gaat dan met een stevige keukenspatel langs de rand van de antifouling.

Halverwege de ochtend zijn we naar de kant gezwommen met een waterdichte zak met onze spullen erin. Aan de kant ons weer aangekleed en het dorpje Palmeira ingewandeld. Je ziet nu duidelijk dat je Europa uit bent. Veel Afrikaanse mensen die rustig zitten te kletsen of rustig voor hun huis zitten. Veel mensen waren ook al aan het bier: feestdag vandaag. Wij vemoeden dat als wij xc2xb4s-middags waren gegaan we veel dronken mensen zouden zien.

In een souvenirswinkeltje kwamen wij Samba tegen. Samba wordt onze boot-boy voor de tijd op Sal. Samba is een jongen uit Senegal en levert hier de souvenirs die ze hier verkopen. Zijn familie maakt van deze souvenirs: de mannen het houtsnijwerk en de vrouwen de sieraden en de tassen. Hij woont voor het grootste gedeelte in Senegal en komt zo af en toe over naar Sal om te kijken hoe het in zijn winkel gaat. Samba gaat ons morgen helpen geld te wisselen.

eigen schilderwerk van Samba in zijn winkel…

Verder lopend door het dorpje kwamen we langs het politiebureau, wij naar binnen om te vragen of we morgen konden inklaren: nee dat moest vandaag! Ik terug zwemmen naar de boot om paspoort en boot papieren op te halen. Terug naar de politie om in te klaren. De agent zuchte eens diep en zei dat hij wel kon slapen hij had al wat gedronken. Toen hij tegenover mij zat en nog wat zei kwam er toch een alcohol walm in mijn richting! Een beetje gedronken?! Opeens stond hij op en maakte de celdeur open, waar (bleek) twee dronken mensen in zaten. Hij kwam terug met hun handboeien. De mannen in de cel kwamen er niet uit. Paul hoorde dat xc3xa9xc3xa9n van de mannen zei dat hij een ontzettend zware hoofdpijn had! De agent ging weer met ons verder en na een half uur stonden wij weer op straat met de stempel in ons paspoort: we zijn ingeklaard voor twee euro! Morgen nog even langs de havenmensen om de boot in te klaren.

Terug bij de kade zagen we twee mensen zitten dit bleken Nederlanders te zijn. Hij werkt hier met zijn Texelse kotter. Hij haalt vlees, houtsnijwerk etc. uit Senegal en vaart vervolgens alle eilanden rond om alles af te geven. Hij zit hier al enige jaren. Na wat te hebben gekletst kregen we van hun een lift naar onze boot.

Aan boord bleek het al drie uur te zijn, borrel tijd met toastje. Daarna ben ik bezig geweest met de voorbereidingen aan het avondeten en heeft Paul enige kleine klusjes aan de boot uitgevoerd. Rond 19.00 uur ons kerstdiner. Vooraf Franse champignonsoep daarna kaasfondue en als toetje vruchtjes met slagroom. Na het eten nog een filmpje gekeken.

24 december 2006
WIJ ZIJN IN AFRIKA !
Vanochtend bij het licht worden van de dag hebben wij de hengel uitgegooid in de hoop vanavond een verse vis te kunnen eten. Na een uur hadden we beet; helaas ontsnapte de vis. Na weer een tijdje ging de molen weer ratelen. Maar voor we bij de hengel waren was het restant van de lijn al van de molen gelopen en met een dikke knal was de lijn weg met alles erop en eraan. Het moet een grote vis geweest zijn.

In de ochtend was de wind afgenomen en de golven minder hoog waardoor ik de boot van binnen alvast schoon kon maken en ook alvast wat vuile kleren kon wassen. Paul lag ondertussen nog lekker te slapen (was mijn wacht). Rond 10.00 uur hadden we contact met Jeroen en Sylvia van de boot Netjer. Zij liggen nog op La Gomera. In de tijd dat Paul met Jeroen aan het kletsen was zag ik buiten het eiland Sal (xc3xa9xc3xa9n van de eilanden van de Kaap Verde): nog ca 20 mijl te overbruggen. Eerst naar de noordpunt van het eiland om vervolgens langs de westkust naar de ankerbaai "Baia da Palmeira" te varen. Rond 14.00 uur lagen wij daar voor anker.

   
voor anker in Baia da Palmeira op eiland Sal…

overzichtskaart van de Kaap Verde met eiland Sal vergroot…

Het is hier weer een stuk warmer dus korte broek aan en een hemdje. Lekker in de kuip met een drankje zagen we hoe de vissers hier hun vissen vangen in de haven. Zij gooien een groot net uit en met een roeiboot – die zij al wrikkend voortbewegen – moeten zij het net dichtmaken. Vervolgens komt er een andere boot met een grote fuik (ook wrikkend met xc3xa9xc3xa9n peddel) om de vissen in te doen. Erg primitief!  Toen we aan kwamen varen zagen wij ook kleine visserbootjes met een buitenboordmotor er aan: zij zullen de zee in ieder geval niet leeg vissen!

eerste "blik" op het Kaap Verdiaanse strand…

Wij hebben ook gekeken waar andere zeilers hun bijboot neerlegden en wat de boot-boys inhielden. We zien het wel als wij naar de kant gaan. Daarna gegeten en vroeg naar bed!

23 december 2006
Gisterenavond hadden we weer een praatuurtje met de Moja, de Rebel en de Rajac. De Rajac konden wij al een tijd niet meer horen omdat zij te ver bij ons vandaan waren maar nu ging het heel goed.  Femke en ik hebben nog een half uur zitten babbelen. Tussen de Rajac en ons zit ca 2500 mijl.

Rond 22.00 ging het harder waaien en moesten we het grootzeil weghalen: varen de nacht door met alleen stormfok. Rond 3.00 werd de wind wat minder: de stormfok weggehaald en de fok weer uitgedraaid. Gevolg meer conform door dat we minder lagen te rollen.

Overdag scheen de zon waardoor het gelijk een stuk warmer werd. We hebben vandaag vliegende vissen gezien. Paul kende ze al maar voor mij was dit nieuw. Ook hebben we sinds drie dagen weer een andere boot gezien. Net voor het donker het grootzeil met twee reven gehesen en de fok weggedraaid. Bij te weinig zeilvoering gaan wij rollen en na verloop van tijd voel je dan spieren die je anders niet voelt!

De nacht begon met een beetje maan maar helaas was deze na enige tijd weer verdwenen. Het werd dus weer een donkere nacht maar wel een rustige nacht. In de wachten lezen we een boek of luisteren naar de muziek. Zoals het er nu uitziet komen wij morgen (zondag)  rond 13.00 aan maar je weet maar nooit.

22 december 2006
Vannacht bleef het lekker door waaien en zijn we dus goed opgeschoten. Wel waren er vlagen van boven de 30 knopen waardoor we 2 keer flink uit het roer gelopen zijn: de bakjes die op de keukenrand stonden kwamen naar beneden zetten! Dit is nog nooit eerder gebeurd tijdens het zeilen.

Ik had vannacht net wacht toen ik POK hoorde. Paul zei dat er weer wat op de grond was gevallen, maar ik vond het geluid anders klinken en ben buiten gaan kijken. De neerhouwer was los! Paul zijn bed uit, zeilkleren aan, zwemvest om, aangelijnd naar voren. De harp waar de neerhouder aan vast zat was los getrild, na half uurtje alles weer ok. Zulke karweitjes zijn ‘s nachts niet favoriet. Het was ook nog eens weer zo’n donkere nacht waar je niets ziet!

‘s-Ochtends nadat we de nieuwe weerkaarten hadden bekeken besloten wij de fok weg te halen en de stormfok te zetten. Paul moest eerst de kotterstag klaarmaken. Deze hangt normaal langs de verstaging en als we hem nodig hebben wordt hij voor met een pelikaansluiting aangeslagen aan het dek. Aan deze pelikaansluiting zit een spanner waarmee je de kotterstag op spanning zet. Daarna wordt de stormfok aangeslagen en gehesen. Er zit bij ons zowel een val die het zeil omhoog hijst als een die het zeil naar beneden trekt (neerhouwer spieboom). Als de stormfok dus eenmaal staat hoeven wij de kuip niet meer uit.

Vanmiddag hadden wij weer contact met andere vertrekkers. We hebben weer met de mensen van de Rebel en de Moja zitten kletsen. Allebei de boten zijn richting Carieb. Wij hoorde dat de Gekko ook onderweg is naar het Carieb.

De wind is de hele dag aangebleven, we gaan dus nog steeds hxc3xa9xc3xa9l hard. De golven bouwen zich vandaag wel op; op zich geen probleem we hebben de wind nog steeds half tot ruim. Alles bij elkaar in 24 uur 190 mijl afgelegd. Wij moeten nu nog 259 mijl. Zo als het er nu uitziet komen wij 24 december  in de ochtend aan en kunnen wij dus kerst op de Kaap Verde (eiland SAL) vieren.

op weg naar kerst op Sal op de Kaap Verde…

21 december 2006
De nacht was weer zonder maan en een paar sterren zodat je weinig zicht had op wat er rond de boot zich afspeelde. Af en toe hoorde je wat blazen naast de boot en zag je iets gifgroen langs schieten: waarschijnlijk dolfijnen.  De wind trok vannacht steeds meer aan zodat we na een tijdje twee reven hebben gezet. Gelukkig zijn Paul en ik daar al aardig in geroutineerd want je ziet echt weinig. Toen Paul naar de mast ging om de reven er in te zetten hebben we wel even het deklicht aangedaan. Nog geen uur later konden we ook de rolfok iets indraaien. Wij liepen gem 7 a 8 knopen: zo schiet het dus lekker op. Overdag bleef de wind aanhouden maar draaide wel iets zodat we nu halve tot ruime wind varen! Wij gaan er lekker doorheen nog (maar) 438 mijl te gaan. Het word een spannende race om met kerst op de Kaap Verde te zijn: wie weet?!

20 december 2006
Vannacht een rustige nacht gehad. Ca 8 tot 10 knoopjes wind en daarvoor nog steeds de halfwinder op. Er was geen maan alleen een paar sterren: een donkere nacht. Het is zeer rustig op het water. We konden veelal boekje lezen in de wacht en zo af en toe naar buiten kijken of er geen schip in de buurt was.

In de ochtend begon het weer wat meer te waaien: halfwinder ging eraf en de fok erbij, goed voor ca 12 a 15 knoopjes wind. Alles bij elkaar lekker zeilen met een knik in de schoot. Het is tot nu toe een comfortabele tocht. Nog maar ca 600 mijl… er kan nog van alles gebeuren!

In de middag deed de GPS ineens gek. We hadden ineens een snelheid van 150 knopen en dan lagen we weer stil. Paul heeft alles nagelopen maar kon niets geks vinden. Na een paar uur  wat bezig geweest met de instelling van de GPS deed deze het gelukkig weer! Wat het geweest is is niet te zeggen.

Paul en ik hebben voor alle zekerheid een zeeziekpleister achter onze oren geplakt gisteren. Het blijkt nu dat ik echt allergisch voor deze pleisters ben. Na 24 uur heb ik de pleister weggehaald omdat deze verschrikkelijk jeukte. De huid eronder is vuurrood en een beetje opgezet. Maar verder gaat alles goed. Nu zonder pleister proberen.

19 december 2006
Om 7.30 uur op. Giebeltje leeg laten lopen en het geheel binnen opgeslagen tussen bank en tafel. Vertek om 9.00 uur naar Kaap Verde! Hiermee verlaten we Europa en gaan naar Afrika. Na twee en halve maand op de Canarische eilanden te hebben doorgebracht zijn we ook wel weer toe aan een lang stuk zeilen (760 mijl te gaan) en een andere omgeving! Heerlijk! Hopelijk net voor kerst op de Kaap Verde…!

De versleten Spaanse gastvlag wordt vervangen door onze (zelfgemaakte) Kaap Verdiaanse gastvlag…

Wij begonnen met motoren omdat er te weinig wind was om te zeilen. Net tussen de eilanden Tenerife en La Gomera zagen we nog een hele groep grienden zwemmen, wel op afstand van de boot. Rond 14.00 uur hebben wij de half winder erop gezet en konden wij met een windje van 8 a 9 knopen toch lekker zeilen!