de route naar Brazilie…                       aankomst in Jacarxc3xa9….

16 februari 2007
Wij hebben tot 22.30 gemotord. In die tijd kregen we nog een paar squalls over ons heen maar om 22.30 kwam er genoeg wind om te zeilen en kregen we ook de indruk dat we uit doldrums waren.
In de ochtend zijn de twee reven uit het grootzeil gehaald. De hele dag verder ca 15 knopen wind: lekker zeilen dus! De was goed kunnen uitspoelen en opgehangen.

Paul heeft de hengel weer eens uitgeworpen in de hoop iets te vangen. Ja hoor, in de middag hadden wij beet: een Barracuda van ca 80 centimeter lang. Een roofvis met van die scherpe tanden. Gelukkig had Paul een paar dagen geleden een extra staaldraadje aan het begin de normale vislijn gedaan. De normale vislijn was inderdaad nu helemaal door en de barracuda hing alleen nog aan ons staaldraadje. Bij het binnen halen van de Barracuda brak helaas de top van de hengel. Gelukkig konden wij de vis nog wel aan boord gekregen. Wij hebben hem gefileerd en de resten weer terug in zee te gooien. Paul heeft naderhand de hengel weer gemaakt. Hij is nu wel een stukje korter.

gelukkig een stalen onderlijn (kop van de Barracuda)…

Vanavond eerst een stuk moeten motoren omdat de wind was gaan liggen maar rond 22.00 kwam deze weer en konden we weer zeilen. Toen het donker werd bleef het aan de horizon licht: licht van het land. Rond 00.00 voeren we langs Cabedelo de Paraiba rivier op. Het eerste deel was met verlichte tonnen. verderop was er geen betonning. Op zich klopte de kaart aardig alleen bij de verlichte betonning week deze soms wat af. Wij hadden geen donkere nacht en met het licht van het land was het goed te doen. Om 2.30 ging het anker er in en zijn wij lekker gaan slapen.

      
voor anker bij Jacarxc3xa9…                      ligplaats op de rivier…

15 februari 2007
Vannacht weer heftige squalls over ons heen gehad met veel wind en regen. Toen we vanochtend wakker werden was bijna de baai met boten leeg. Er lagen er nog vijf van de twintig boten. Gistermiddag hadden we al gezien dat er een paar boten weg waren gevaren en vanochtend de rest. Wat te doen, als we nu naar de kant gingen was de kans groot dat we door de havendienst geroepen werden om te betalen. Dit is ongeveer vijftig euro per persoon per dag (hadden we gehoord). Dit voor het ankeren zonder enige faciliteiten. Reden: het eiland is een natuurgebied. Iedereen die naar het eiland komt betaald per dag een zeker bedrag.
Gisteren vielen we niet op maar als wij vandaag naar de kant gingen waren wij nog de enige die met eigen boot in de baai lagen! Een andere reden was dat alles nu nat was en en de vooruitzichten ook niet best waren: kans op meer regen. Wij besloten het zekere voor het onzekere en hebben ons anker maar opgehaald. Wij hadden gisteren toch al een groot deel van het eiland gezien: op naar het vaste land naar de plaats Jacarxc3xa9! Dit was ongeveer 235 mijl varen. Het was een mooie rustige dag, eerst op fok en grootzeil later, halfwinder met grootzeil.

Aan het eind van de dag kregen wij weer een squall over ons heen met ca 22 knopen wind en veel regen. Helaas hadden we net de watermaker laten draaien. Toch maar drie emmers met water opgevangen. Paul hield de emmers onder het uiteinde van de giek en binnen mum van tijd zaten deze vol. Daarna kon ik aan de slag om de was te gaan doen. Helaas was na de squall de wind op en moesten wij motoren. Wij staken ook maar gelijk twee reven in het grootzeil tegen het klapperen. Zoals het eruit ziet krijgen we vannacht nog meer squalls over ons heen: wat brengt de nacht onsverder nog?

Ik had nog Batata Brava (zoete aardappel). Hier heb ik een aardappelsalade van gemaakt. Samen met een groente salade hebben wij weer heerlijk gegeten!

Een tocht van 235 mijl en nu al 51 mijl gevaren.

14 februari 2007
Na een laatste rustige nacht met toch nog xc3xa9xc3xa9n squall kwamen we vanochtend om 10.30 (lokale tijd 8.30) aan in de baai "Baia de Santo Antonio". Gelijk mijn ouders gebeld om te vertellen dat wij veilig op het eiland Fernando de Noronha 250 mijl uit de kust van Brazilie aangekomen waren.

      
aankomst Fernando de Noronha (250 mijl uit de kust van Brazilie)…

Na alles gereed te hebben gemaakt was het tijd om te zwemmen. Ik het water in, Paul plaagde nog kijk daar een grote vis! Terwijl ik mij omdraaide voelde ik dat er iets langs mijn rug gleed om vervolgens te ervaren dat het zich aan mij vast zoog. PAUL PAUL ER ZIT IETS OP MIJN RUG! Ik draaide mij om in het water zodat Paul zag dat er een vis aan mijn rug vastgezogen zat. De vis was van onder de boot vandaan gekomen. Paul sloeg de vis gelijk van mijn rug af. Deze ging gelijk weer terug onder de boot. Snel het water uit. Het leek net of ik twee zuigzoenen op mijn rug had gehad. Het begon wel te jeuken en te steken dus snel kwallenspul (Stingose) erop gespoten. Dit verlichte even iets, nog maar een beetje erop. Gelukkig werd de jeuk en het steken na een tijd minder. Na het bijkomen hiervan hebben we de boot opgeblazen en zijn we naar de kant gevaren.

Het is echt een "buggy"-eiland, overal rijden buggy’s en ook wat jeeps. Wij liepen nog maar net over straat toen er een langs reed: wij liften en ja hoor we w erden gelijk mee genomen naar het dorp Vila dos Remedios. Daar aangekomen wisten we dat we naar Tamat moesten. Dit is een educatief centrum waar de studenten lezingen geven over de natuur op het eiland. Er was daar ook een pinautomaat; die moesten wij hebben. Dus lopen in de hoop dat we een lift kregen. Geld voor de bus hadden we nog niet:er was geen andere optie. Al snel kwam de lift van twee mannen. Zij wilden ons wel een lift naar Tamar geven maar daarvoor moest eerst nog even een stop bij hun huis gemaakt worden om de camera’s en een surfbord te halen. Het bleek dat zij werkten bij de televisie van Brazilie en dat zij vanmiddag nog wat mooie shots gingen maken van het eiland. Wij mee het eiland over!

onze Braziliaanse gidsen…
 

Eerste stop was een uitzicht punt over Praia do Boldro: een strand met palmbomen. De tweede stop was een uitzichtpunt over de Praia do Americano, Praia do Bode en Praia Cacimba do Prade. Het was een schitterend punt drie zandstranden te zien en in het water twee grote rotsblokken.

   
xc3xa9xc3xa9n van de mooie stranden…

Derde en laatste stop was het strand Praia da Cacimba do Padra. Dit was het strand waar aan golfsurfen werd gedaan. Vorige week zaterdag waren hier de wereldkampioenschappen geweest en dat was ook de reden dat deze twee mannen hier waren: zij hadden dit moeten filmen voor de televisie. Nu ging xc3xa9xc3xa9n van hen zelf golfsurfen en de andere heeft de rest van de dag golfsurfers gefilmd. Er waren vandaag zeer hoge golven en deze plek behoort samen met Hawaii tot de twee beste plekken van de wereld (volgens hun).

Het was de bedoeling met hun mee terug te rijden maar het duurde ons iets te lang zodat we terug zijn gaan liften. Eerst met de ene auto die ons naar een plek bracht waar je de zon kon zien ondergaan achter de rotsen in het water. Hier hebben we even wat gegeten en gedronken. Later met een andere auto mee naar de haven. Dit was in eerste instantie niet de bedoeling. De chauffeur zou alleen naar het hotel rijden waar de gasten die hij vandaag mee had zou afzetten. De gasten bleken Brazilianen waarvan er xc3xa9xc3xa9n goed Engels sprak. Het werd een gezellige tocht met wederzijdse belangstelling zodat de chauffeur ons toch bij de haven heeft afgezet. Het was weer een mooie dag!

13 februari 2007
Wij zijn de ITCZ uit. Sinds gisteravond zijn we gelukkig weer een zeilboot!
De nacht was rustig. Geen boot gezien en de maan kwam zoals gewoonlijk laat op. Ik had ineens bedacht dat ik in mijn nachtwacht een deel van de was alvast kon doen zodat ik de kleren morgenochtend alleen nog hoefde uit te spoelen en op te hangen. Aldus geschiedde: wij naderen weer land en dan heb ik vaak een schoonmaakwoede. Terwijl Paul sliep was ik lekker bezig (wel zachtjes natuurlijk). Gelukkig was de motor eindelijk uit en konden we weer in de achterhut slapen. Tijdens het motoren werd het in die hut veel te heet. De boiler zit namelijk onder dat bed en deze geeft veel warmte af tijdens het motoren.

Rond 11.00 hebben we altijd even contact via de SSB-zender met Jeroen en Sylvia. Zij zijn op het eiland Fernando de Noronha geweest. Daar is ook Peter van de Pacific Blue bij gekomen. Allen hebben het eiland al weer verlaten en zijn naar de kust van Brazilie vertrokken. Wel even leuk zo te kletsen op ons "netje". Wij hadden een mail van Rolf en Femke gekregen en na twee dagen geprobeerd te hebben ze te spreken, eas er vandaag eindelijk contact. Helaas de verbinding was niet al te goed, maar het is wel even leuk om ze weer gesproken te hebben. Als het goed is liggen zij nu op Bonaire.

Voor de rest weer een rustige zonnige dag, 32 graden. We hebben twee dagen al geen vis gevangen dus heb ik vandaag een pot gehakt (zelf gewekt) open gemaakt om er macaroni van te  maken.

1435 mijl gevaren en nog 90 mijl te gaan: de laatste mijlen!

12 februari 2007
Vannacht om 23.05 zijn wij de evenaar over gevaren! Vlak voor de evenaar hadden wij de motor uit gezet om langzaam over deze bijzondere lijn te varen. Een foto maken van de GPS…

de evenaar gepasseerd op 11 februari om 23 uur 5 min en 22 sec…

en dan snel met eten en drinken naar buiten. Eerst enkele woorden aan Neptunes:

LIEVE NEPTUNES
Wij (Paul en Caroline Gieb) varen al jaren op uw zeexc3xabn en oceanen. Dit zijn tochten geweest met verschillende soorten wind (veel, weinig en geen wind). U bent altijd goed voor ons geweest. Wij hebben dan ook nog nooit vervelende of gevaarlijke kruiszeexc3xabn gehad. We zijn u daar zeer dankbaar voor.
Wij zijn twee zeer gelukkige mensen die zeker nog jaren uw wateren willen bevaren en hopen dit gezond en wel met uw toestemming en bescherming te mogen doen.
Wij willen nu met u een glaasje champagne (en cola (Paul)) drinken met wat lekkers erbij!
(Pieter en Annabeth: jullie champagne is deels aan Neptunes gegeven, deels door mij opgedronken, zoals afgesproken).

dit alles hebben we gedeeld met Neptunes…

De motor is daarna weer aan gegaan. We pruttelden onder een mooie sterrenhemel gewoon weer door: alleen nu op het zuidelijk halfrond (klinkt dat ineens ver he!).

De hele nacht weer gemotord. In de ochtend dachten we even te kunnen zeilen maar na een half uur moest de motor weer aan. Paul wilde vanochtend de hengel uit werpen maar zag ineens dat ons hengel draad aangetast was door de vorige dorado. De nylon draad was een beetje rafelig. Dus moest er nog een klein stukje extra staaldraad bevestigd worden aan het begin de normale vislijn. Vanaf de haken tot aan het inktvisje (10 cm) en dan nog ca 15 cm vanaf het inktvisje tot de normale vislijn. Dit om er voor te zorgen dat de vis de vislijn niet kan doorbijten.

inktvisje met extra staaldraad…

Ik ben bezig geweest alle Waterkampioenen en zeilbladen die wij hadden gelezen na te kijken en uit te knippen wat handig is om te bewaren. Dit alles heb ik opgeruimd in de mappen waar wij alle gegeven bewaren op alfabet (aankoopnota, gebruiksaanwijzingen, polissen en aantekeningen). Bijv A: Accu, Adressen, AIS radar B: boot, boeken aan boord, etc. Zo kunnen wij altijd alles makkelijk terugvinden.

In de middag zagen wij weer veel vliegende vissen maar ook nog iets anders. De vliegende vissen schoten voor onze boot weg en daarna schoten er roofvissen achter aan. We denken zelf dat het kleine tonijnen zijn geweest. Later kwamen daar ook nog vogels bij die ook op de vliegende vissen jaagden. Een leuk spectakel om te zien. Gelukkig was het vandaag voor een groot deel bewolkt zodat we buiten konden zitten onder de buiskap. Het is wel apart dat door de hoog staande zon haast geen schaduw hadden. Als de zon scheen gingen we ook gelijk naar binnen: wat brandt de zon hier hard!

Wij hadden pech! De ITCZ zone is op dit moment zeer breed: ca 240 mijl en schoof ook nog eens met ons mee zuidwaarts waardoor we hele lang in de ITCZ zone gevaren hebben. Exc3xa9n geluk hadden we echter wel: als de ITCZ zone heel smal was geweest hadden wij meer kans gehad op hevige onweersbuien en heftigere squalls dan dat wij nu hebben gehad. Daarentegen was het veel  motoren. Rond 18.00 kwam de wind op zetten en konden wij eindelijk weer lekker zeilen. Na 82 uur motoren (3 1/2 dag) is dat echt een verademing voor ons. Hopelijk blijft het zo.

We hebben nu ca 1320 mijl gevaren en nog 202 mijl te gaan!

11 februari 2007
Wij zijn nog steeds een motorboot: ECHT BALEN! Nu bijna 2 volle dagen (48 uur) achter elkaar motoren. De doldrums mogen ons nu gestolen worden: we hopen snel op wind!
De nacht was weer rustig zonder boten. Ik ben lekker aan de computer bezig geweest zodat Paul wat slaap in kon halen. Gistermiddag had ik al veel geslapen. Vannacht was ik niet echt moe. Overdag scheen de zon volop: het werd 33 graden. Buiten zitten was er daardoor ook niet echt bij, de zon stond hoog. We hadden dus weinig schaduw!

‘s-Middags toch nog even met een toastje in de kuip nadat wij eerst even onder de douche hebben kunnen staan: Lekker even afkoelen!

Wij hebben nu 1208 mijl gevaren en moeten er nog 306 mijl. Als het goed is gaan we vannacht de evenaar over. Morgen meer daar over.

10 februari 2007
We zijn een motorboot geworden. Vanaf gisteravond 19.00 kon de motor aan. De wind was geheel op. Rond 20.00 uur hadden wij de 1e squall te pakken maar daar zat alleen maar regen in: geen wind. In de nacht zijn er meerdere squalls overgekomen allemaal zonder wind maar met veel regen. Overdag konden we de squalls goed aan zien komen. De hele dag was het bewolkt. Regelmatig zaten er tussen de normale bewolking van die donkere bijna zwarte wolken tussen. Van veraf was dat soms best een eng gezicht: zou er veel wind, regen, onweer in zitten? Op het moment dat we dichterbij kwamen viel het allemaal wel mee: de lucht zag er een stuk minder eng uit. Overdag in een squall gingen Paul en ik lekker in de regen en de wind staan voor een beetje verkoeling. Als de squall weer weg was, was ook meteen de wind weer weg. Het werd gelijk weer benauwd warm. Ik had gisteren hele lange tijd buiten gezeten. Daarvan ca 30 minuten in de zon. Het gevolg was dat ik behoorlijk verbrand ben op mijn bovenlijf. Uit de zon vandaag dus, ook al is deze achter de wolken.

Vandaag verder een rustige dag op de motor. We liggen ook wat rustiger op het water. Ik ben lekker in de keuken aan het rommelen geweest. Eiersalade, tonijnsalade en wortelsalade gemaakt. Verder het recept uit Gambia met de rijst en pinda’s. Waar ik achter kwam is dat je de rijst moet koken met heel veel water waardoor het een soort papje wordt. Anders is het te droog. De verhouding 3/4 gemalen rijst en 1/4 gemalen pinda’s. In Gambia eten zij dit als ontbijt; wij als toetje!

9 februari 2007
De ITCZ (Inter Tropical Convergence Zone) is een gebied zonder wind tussen de noordoost en de zuidoost passaat. De noordoost passaat waait op het noordelijk halfrond (boven de evenaar) en de zuidoost passaat waait op het zuidelijk halfrond (beneden de evenaar). Tussen deze twee zones staat geen wind, het is er zeer vochtig en benauwd warm. De squalls ontstaan in deze vochtige warme lucht. Een squall is een zeer plaatselijke grote regenbui waar veel wind in kan zitten…

Gisteravond net voor het eten hadden we de twee reven eruit gehaald. Er was zeer weinig wind en door de golven bleef het zeil erg klapperen dus na het eten de reven er maar weer in. Dat geklapper is niet goed voor onze zeilen. Terwijl we bezig waren de reven er weer te zetten werd de lucht steeds grauwer.

een squall in aantocht…

Toch gaf Sailmail aan dat we nog niet in de ITCZ zaten. Er kwamen twee schepen aan, de eerste die wij opriepen sprak geen goed Engels en begreep ons niet. De tweede die we opriepen begreep ons wel en na even wachten kon hij ons vertellen dat de ITCZ zone rond de 03.40 uur op onze hoogte lag. Paul en ik keken elkaar aan: we wisten nu dat de ITCZ zone weer omhoog was gekomen en dat we er bijna inzaten. Inderdaad rond 21.00 uur hadden we onze eerste squall te pakken. Heftige regenbui met veel wind. Op het moment dat het gebeurde had Paul wacht. Ik hoorde de lieren boven mijn hoofd en ging boven kijken. Het was pikdonker: geen hand voor ogen te zien. Paul had het voorzeil al ingerold en wilde nu het grootzeil naar binnen trekken. Hiervoor moest hij eerst een lijn (tegen een klapgijp) aan het uiteinde van de giek naar voren losmaken en daarna nog een lijn aan de zijkant (ook tegen een klapgijp). Ik deed het deklicht aan en keek goed waar hij was en wat hij deed. Toen hij terug in de kuip was hebben wij het grootzeil zo gezet dat het net nog iets deed. In een squall kan de wind draaien van de ene naar de andere kant. We zorgden er voor dat we zo min mogelijk snelheid hielden maar net genoeg om geen speelbal van de golven te worden. Het regende al die tijd pijpenstelen en de wind was ca 20 knopen met uitschieters naar 30 knopen. Voor het eerst hadden wij onze zomerzeiljacks van Helly hansen aan.

Rond 23.00 was de wind geheel weg. We hebben de motor bijgezet en het grootzeil in het midden getrokken. Wij hebben onze eerste squall gehad!  Paul mocht eerst slapen. Rond twee uur was er weer wat wind en konden we nog een uurtje zeilen om daarna toch weer de motor te starten voor de rest van de nacht. We hadden nu stroom genoeg. Ik heb in mijn wacht veel achter de computer gezeten en Paul heeft in zijn wacht de watermaker laten draaien. Ca 8.30 uur kon de motor weer uit en konden we weer zeilen met weinig wind (gemiddeld  8 a 9 knopen). De wind was nog steeds ruim maar wij hadden nu het grootzeil zonder reven en de fok aan dezelfde kant staan. Voor rest van de dag is de wind niet veranderd en kwam de zon erbij. Het was weer warm en benauwd. Overdag verder niet echt dreigende luchten maar nu het avond wordt zien we voor ons wel weer wat donkerder worden. Wat zal de nacht ons weer brengen?

wij hebben 2/3 van de reis erop zitten. 1029 mijl gevaren en nog 474 mijl te gaan.

8 februari 2007
Vannacht kwam de maan pas laat op: 00.30 uur. Daarvoor was het echt donker. We hoopten dat er geen squalls kwamen. Gelukkig kwamen zij niet! In de nacht twee boten via de AIS-radar gezien. Zij liepen op ons in en we konden de lichten van de boten na enige tijd langs zien schuiven. In de ochtend via sailmail zagen wij dat het ITCZ (inter tropical convergence zone) ook wel doldrums geheten, op onze hoogte was terug getrokken tot de evenaar. Dit betekende voor ons dat we nog steeds een lekker windje hebben van 14 a 16 knopen.

Het is wel de hele dag bewolkt geweest, Een lucht dat je dacht dat het zou gaan onweren. Het was alles bij elkaar een verschrikkelijk vochtige en warme dag. In de loop van de ochtend hebben we een gijp gemaakt: nu hebben we een betere koers richting Brazilie. Wij lopen nog steeds met ruime wind! Overdag ook weer twee boten via de AIS-radar gezien. Verder kregen we onze eerste regenbui. De boot is nu weer schoon: al het Afrikaanse stof is er nu af! Weer heerlijke de dorade van gisteren gegeten met gebakken aardappels en salade.

7 februari 2007
WIJ ZIJN OVER DE HELFT! De zon gaat iedere dag iets later onder en komt ook weer iets later op. Iedere dag iets later omdat we naar het (zuid)westen varen. Tijdens het varen houden we gewoon de tijd uit Gambia aan. Deze is dezelfde als UTC. Dit voornamelijk omdat anders bij het zetten van de coordinaten het een lastige zaak wordt. We noteren op deze reis iedere zes uur de coordinaten in ons logboek. Normaal doen we dit dit bij oversteken om de drie uur en bij dag tochten om de twee uur. In Brazilie zullen we de tijd pas gaan aanpassen (twee uur vroeger dan UTC).

Onze wacht indeling is als volgt: Paul ziet het donker worden want ik na het eten slapen van 18.00 tot 22.00 zodat Paul iedere avond om 21.00 de wereldomroep kan beluisteren. Ik heb dan wacht van 22.00 tot 02.00 en Paul weer van 2.00 tot 6.00 zodat ik het weer licht kan zien worden in mijn laatste wacht Paul slaapt dan tot ca 9.00. Overdag gaat degene slapen die moe is. Ik slaap iets meer dan Paul! Op zich is het best vermoeiend om je op z’n beweeglijke boot te bewegen. Doordat nu de wind minder wordt en er nog wel golven staan schommelen we aardig heen en weer en komt er na het lezen, navigeren, eten en slapen weinig meer uit onze handen.

Vannacht weer een rustige nacht, geen boten, een maan achter de wolken maar licht genoeg om de golven te zien. Wij liepen de hele nacht eigenlijk iets te hoog: moesten 218 graden varen en voeren 235. Dus zodra het licht werd zeil naar de andere kant, de giek weer vastgezet tegen een klapgijp en fok aan de andere kant uitgeboomd. Nu varen we 209 graden en nog steeds voor de wind. Het was vandaag weer benauwd warm met bewolking. De bewolking zag er toch anders uit. We gaan nu echt richting de doldrums. Wij houden de berichten via sailmail goed in de gaten. Rond 16.00 vanmiddag waren wij over de helf: 755 mijl gevaren en nog 726 te gaan. Deze tweede helft zal wel wat langzamer gaan door het wegvallen van de wind en de 1 1/2 mijl stroom tegen. Deze stroom hadden we voorheen niet.

Net voor het avond eten vingen wij een grote Dorade. Bij het uit het water haalden was hij geel met een paars/blauwe rugvin. Dood was alle kleuren weggetrokken. Voor het eerst dit soort vis gefileerd. Toch nog wat graten meegenomen: we moeten het nog leren. De vis gemarineerd met het recept wat wij van Hennie (van de Kaap Verde) hadden gekregen. Heerlijk samen met een sperziebonensalade.

de gevangen Dorado…

6 februari 2007
Gisterenavond om 22.00 uur hadden we vanaf Gambia 445 mijl gevaren. We hebben nog zo’n 1000 mijl voor de boeg. De nacht was weer met licht van de maan. Dit is toch wel prettig om de golven goed te kunnen zien. Rond 02.00 uur werd de wind minder en hebben we de fok aan de andere kant uitgeboomd. De gemiddelde snelheid vandaag is ca 8 knopen.

Paul had in zijn wacht een paar vliegende vissen aan dek. Dit zijn vissen die net boven het water vliegen en dan weer even in het water duiken. ‘s-Nachts kunnen zij zich blijkbaar niet goed orixc3xabnteren zodat er nog wel eens xc3xa9xc3xa9n aan dek komt. Paul gooide zij gelijk weer terug de zee in: ze zijn niet lekker genoeg om te eten.

Overdag was het vandaag bewolkt maar toch is het dan nog 28 graden. Lekker buiten zitten in de schaduw en in de wind met een boek. In mijn wachtje zag ik opeens een schip achter ons langs gaan. Hxc3xa9, de AIS-radar is niet afgegaan?! Het bleek een niet al te groot vissersschip te zijn. Dus toch goed elk half uur buiten kijken!

Vanavond aten wij voor de tweede dag een macaroni salade. Ik wilde iedere dag iets anders maken maar als ik alle groente en macaroni door elkaar gemixt had, bleek het toch weer eten voor twee dagen (zoals gewoonlijk)!

5 februari 2007
Vannacht was het weer bijna volle maan. Geen boot te bekennen maar we keken toch om het half uur even buiten. Verder lazen we veel. Ton en Luciel hadden de bladen Zeilen en de Waterkampioen van mijn broer mee gekregen die we nu heerlijk aan het lezen zijn. Zo blijven we toch bij!

De wind trok vannacht aan tot ca 30 knopen: dat betekende twee reven in het grootzeil. Toen het licht werd, werd de wind minder. De reven konden er weer uit, maar niet voor lang. Na twee uur zaten de reven er weer in en later is ook het voorzeil weggerold omdat deze met ruime wind meer klapperde als dat hij functioneel was. Wij hadden vandaag gemiddeld 25 knopen ruime wind: het gaat lekker hard. De golven bouwden zich wel op dus surfden zo nu en dan van de golven af. We gaan dan ook nog wel wat heen en weer: goed vasthouden was er vandaag wel bij! Verder deed de zon weer aardig zijn best en was het weer behoorlijk warm. Voor de dorst hadden wij van Lamin nog verschillende zelf gemaakte flessen vruchtensappen gekregen: 2x banaan/kokos en 1x banaan/baobow. Dit vond ik heerlijk als ontbijt.

4 februari 2007
Gisterenavond mijn eerste gewekte (varkens)vlees gegeten. Deze was goed gelukt, we hadden er een Indonesische schotel van gemaakt.
De nacht was met volle maan zodat wij ver konden kijken. Dit was zeer lang geleden dat we met een maan gevaren hadden. Meestal waren er alleen wat sterren.
In eerste instantie was het nog druk met boten maar hoe verder we de oceaan op kwamen hoe rustiger het werd. Vandaag geen boot meer gezien. Heerlijk buiten een boekje gelezen of geslapen. Paul is bezig geweest met de watermaker. Gisteren deed de watermaker het niet zo als het moest maar na vandaag het filter te hebben verwisseld deed hij het gelukkig weer goed.

Ik had vannacht de computer wat lang gebruikt en daarbij kwam dat Paul vandaag de watermaker lang had gedraaid zodat aan het eind van de dag de generator aan moest om de accu’s weer bij te vullen. De windmolen en zonnenpanelen hielden het gebruik niet bij. Al was het vandaag een mooie zonnige dag met een windje van ca 18 tot 20 knopen. Wij varen nu ruime wind en gaan gemiddeld 7 knopen.  Wij gaan weer hard!

3 februari 2007
Vanochtend eerst alles binnen zeevast gezet en de dingy opgeruimd. Paul is in de mast geklommen om de zalingen beter af te schermen zodat het grootzeil niet zo tegen de zalingen aan schavielt met ruime wind.

Paul bezig met de zalingen…

Om 10.00 uur waren wij klaar om te vertrekken voor de grote oversteek. Eerst nog even de Oyster kreek uit motoren. We hielden de koers aan zoals we ook heen waren gevaren. Een keer weken we daar vanaf en prompt zaten wij vast in de modder. Motor achteruit terug naar de oorspronkelijke koers. Rond 12.00 uur lieten wij Gambia achter ons met de ruime oceaan voor ons. We varen nu aan de wind met ca 15 knopen wind en weinig golven.

Paul en ik zijn het erover eens: Gambia hadden we op onze tocht niet willen missen! De dorpjes aan de Gambia-rivier zijn echt nog authentiek; het gebied bij Banjul en Serekunda is al aardig modern maar verschrikkelijk rommelig. Het blijft natuurlijk wel Afrika: we kijken er met zeer veel plezier naar terug!