Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

   
langs de kust van Uruguay…

26 november 2007
Vanochtend met Leonard en Paul naar het busstation gewandeld om met de bus naar Montevideo te gaan. Een bus reis van ca ander half uur. Aangekomen in Montevideo hebben we eerst lekker geluncht om daarna naar de audicien te gaan. Het was een audicien die alleen Oticon vertegenwoordigt.

In mijn beste Spaans legde ik haar uit dat er een gehoortest gedaan moest worden en dat er een goed oorstukje gemaakt moest worden. Ik had vanochtend al een nieuwe afdruk van Leonard zijn oor gemaakt dus die gaf ik aan haar. Ze keek erg verbaasd en wilde toch een nieuwe afdruk maken. Ik vertelde haar dat ik deze afdruk vanochtend zelf had gemaakt en dat ik audicien in Nederland was geweest. Ik vroeg haar of IK van Leonard de gehoor test mocht afnemen. Ze begon te glimlachen, natuurlijk mocht dat… Leonard mocht in een geluidsarm hokje gaan zitten met de koptelefoon op. Na instructies aan Leonard te hebben gegeven ben ik achter de audiometer gaan zitten en heb de testen afgenomen. Hij bleek ook aan zijn betere oor een gehoorbeschadiging te hebben.
Nu vroeg ik of ik het toestel harder mocht zetten met de computer. Helaas mocht ik niet achter de computer om het toestel anders in te stellen. Toch wilde ik weten met welk programma zij werkt. Dus na veel aandringen werd het programma gestart en het audiogram in de computer gezet. EN WAT BLEEK hetzelfde programma als in Nederland. Ik had zo aan de slag gekund als ik de computer had mogen gebruiken (hihi).

audicienwinkel en gehoortest afnemen…

Donderdag moet Leonard terug komen, dan is zijn nieuwe oorstukje er en wordt het toestel anders ingesteld. Waarschijnlijk kunnen we daar niet bij zijn. Als de plannen goed verlopen zijn wij dan onderweg naar het zuiden. In Montevideo nog een kopje koffie gedronken en daarna terug naar Piriopolis. Aan boord alles klaar gemaakt voor vertrek!

25 november 2007
Vanochtend na mijn Spaans de was gedaan en de watertanks gevuld. Vervolgens kwamen Paul en Marietta (van de Nije Faam) aangeroeid om gezellig een kopje koffie te drinken. Over en weer werd informatie uitgewisseld. Dit keer voornamelijk over de weersystemen en de digitale kaarten.

Het was rond het middag uur toen ze weggingen. Ik kon de was verder gaan uitspoelen en ophangen. Paul is nog bezig geweest met de kaarten. Hij was zeer benieuwd welke kaarten Marietta en Paul hadden en was er even naar toegelopen. Het bleken toch dezelfde kaarten dan die van ons te zijn. Daarna zijn er weerkaarten gedraaid en werd er via de marifoon contact gehouden over welke zender etc. Zij kregen uiteindelijk ook de weerkaarten binnen.

In de middag kwam Marietta met Jean (een Amerikaanse vrouw die hier woont) aanroeien. Wij kenden Jean nog van de vorige keer. Zij vond het leuk een asado te organiseren voor Marietta, Paul, Leonard, Bosse en wij. Dat leek ons ook zeer gezellig! De dames gingen naar de supermarkt (deze is altijd op zondag open) om de boodschappen te doen en het eten voor te bereiden.

Paul( van de Nije Faam) hielp Paul de mast in om een plakker bij de kraanlijn op te brengen tegen het schavielen. De mannen werden rond zeven uur opgehaald door de man van Jean.

De man van Jean stak een aantal houten blokken aan op een rooster net naast de barbecue. Toen een deel van het hout verbrand was schoof hij de gloeiende delen onder het rooster van de barbecue en legde hij het vlees op het rooster. Het vlees wat op de barbecue ging was vlees rond het ruggenmerg van de koe en verschillende worstjes. Het is een zeer gezellige avond geworden!

het vlees…

24 november 2007
Toen we gisteravond thuis kwamen bleek xc3xa9xc3xa9n van onze lijnen te zijn door geschavield. Leonard (onze buurman) had al een lijn naar zijn boot gespannen zodat er geen schade was ontstaan. Paul trok zijn droogpak aan om de door geschavielde lijn te vervangen. Helaas bleek het pak bij de voeten iets te lekken. Dus Paul heeft weer een klusje te doen!

Vanochtend waaide het nog steeds zo hard. Op zich zijn we klaar om naar het zuiden af te reizen alleen wachten we op beter weer maar dit laat nog wel een aantal dagen op zich wachten. Verwaaid liggen noemen ze dit…..

verwaaid liggen in haven van Piriapolis…

‘s-Ochtend boodschappen gedaan en onze visitekaartjes opgehaald.

ons nieuwe visitekaartje…

Rond twee uur was er weer een asado geregeld zodat we weer met meerdere vertrekkers gezellig zaten te eten. Daarna zijn we met Marietta en Paul mee gegaan om boeken en films te ruilen.

Aan het eind van de middag waren we weer thuis. Paul snel de dvd’s (films) op onze extra harde schijf gezet. Ik heb nog wat Spaans geleerd en daarna lekker onderuit met een boek!

23 november 2007
Een onrustige nacht met veel wind en regen. Als we in het water hadden gelegen hadden we er niet z’n last van gehad maar op de kant…! Rond half negen werden we weer iets hoger gehesen om het roer er weer in te kunnen doen. Met hulp van Paul, Leonard en nog een paar mannen zat het roer er zo in.

Gelukkig was het vanochtend even windstil zodat de klussen (roer en te water gaan) erg soepel verliepen. Eenmaal in het water moest Paul de moeren van het kwadrant weer vast maken. Daarna zo snel mogelijk weer op onze plek (naast Cabo Hornos van Leonard). Paul had de barometer zoals gewoonlijk goed in de gaten gehouden en wist al dat het weer hard zou gaan waaien. We lagen net vast op onze plek en daar kwam de wind al op zetten: net op tijd!

Eerst even een film gekeken, deze moesten we nog even snel zien voor die terug moest. In de middag zijn we naar Paul en Marietta gegaan om verschillende dingen uit te wisselen.

22 november 2007
‘s-Ochtend eerst Spaans. Daarna naar het havenkantoor om te vragen wanneer we er met de boot uit konden. Dit kon vandaag of morgen dus gingen we naar de prefectura om permissie te vragen. We vertelden dat we misschien vandaag het water uitgingen en morgen ochtend er weer in. Als je meerdere dagen op de kant staat moet je wachten tot er een inspecteur van de prefectura uit Montevideo komt om van hem goedkeuring te krijgen dat alles in orde is en dat je het water weer in mag. Voordat deze inspecteur naar Piriopilis komt duurt dit ca 3 dagen en dit kost ook nog eens extra geld. Nu moesten we 519 pesos (E 18,00) betalen. Alleen voor permissie!

Vervolgens zijn we met Leonard naar de audicien gegaan. Aldaar konden ze geen oorstukjes maken en ook het hoortoestel niet bijstellen. Dit moest in Montevideo gebeuren. De vrouw in de winkel vertelde dat ze geen OTICON hoortoestellen verkochten in Uruguay.
Ik vertelde Leonard dat hij beter in Buenos Aires kon zoeken naar een audicien. Toen belde de verkoopster toch maar even naar de winkel in Montevideo en voor xc3xa9xc3xa9n keer kon er toch een OTICON toestel geprogrammeerd worden! Ik wilde graag weten wat voor toestellen ze hier verkochten. Dit was voornamelijk Bernafon en andere (voor Nederlandse begrippen) B-merken. We hebben vervolgens in een andere winkel visitekaartjes laten maken: deze kunnen we zaterdag ophalen.

Aan het begin van de middag waren we weer terug in de haven. Weer langs het havenkantoor gelopen om te vragen wanneer we er uit konden. Nadat de havenmeester wat navraag deed konden we er meteen uit. SNEL NAAR DE BOOT EN LOS GOOIEN MAAR! De afspraak was dat zodra we het water uit waren we even iets hoger in de singels bleven hangen om het roer naar beneden te kunnen krijgen. Paul moest snel de moeren van het kwadrant los maken. Daarna ging hij via de trap naar beneden en heb ik het roer boven los gegooid. Gelukkig had we hulp van andere Paul en nog een paar zeilers. Daarna werd de boot op de kiel gezet en natuurlijk nog steeds in de singels. Dit bleef de hele nacht zo!
Rond twee uur was er weer een Asado (BBQ) in de haven waar we even wat gegeten hebben. Daarna weer snel door: er was nog veel werk te doen.

Paul en Paul zijn met het roer aan de gang gegaan. Twee delen van het roer zijn gepolijst en de lagers zijn vervangen door stevigere lager.

polijsten van het lager…

We hadden van Cocky gehoord dat de lagers die we nu gebruikten van zachter materiaal waren dan de originele lagers. Cocky kon aan het goede materiaal komen en heeft weer een voorraad lagers voor ons laten maken. COCKY nog bedankt! Ik was ondertussen het onderwater schip aan het schoon krabben met een plamuurmes. Gelukkig zat er niet veel op en ging het er makkelijk af.

schoonkrabben onderwaterschip…

Paul heeft de anodes bij het roer ook weer vervangen (na 7 maanden). Vonden we weer erg snel! Als laatste hebben we toch xc3xa9xc3xa9n laag antifouling opgebracht. Ik roerde in de verfpot en Paul schilderde. Eerlijk verdeeld he (hihihi)! Rond 21.00 waren we klaar: moe, maar voldaan!

21 november 2007
Vanochtend eerst weer de cursus Spaans gedaan. Het gaat iedere dag een stukje beter. Daarna met Paul naar het havenkantoor gelopen. We wilden hun duidelijk maken dat we alleen een nacht in de kraan willen blijven hangen en de volgende dag weer in het water willen. Ik kon haar wel duidelijk maken wat ik bedoelde maar haar antwoord terug snapte ik helaas niet.

Rond tien uur zijn we met Leonard op zoek gegaan naar een audicien in de Piriapolis. En ja, na zoeken bleek er hier inderdaad een audicien te zijn. Maar deze was vandaag gesloten. Morgen nog een keer proberen…..

Terug in de haven kwamen we Paul (van de Nije Faam) tegen zodat we naar zijn boot mee zijn gegaan om gezellig wat te praten. Toen we terug aan boord kwamen heeft Paul Leonard even geholpen met een klusje aan zijn boot om daarna met zijn vieren (Bosse, Leonard en wij) wat gaan eten.

Na de lunch ben ik boodschappen gaan doen en is Paul bezig geweest de beschadigde plekken verder bij te werken. Schuren en daar waar nodig was een nieuwe laag polyester op brengen.
Rond vijf uur was het borreltijd en ben ik over gestapt op Leonard z’n boot. Paul was nog even het dorp in met de computer om in een Wifi-zone onze e-mails op te halen. Toen hij terug kwam aan boord wist hij natuurlijk al dat Leonard en ik lekker zaten te borrelen (hihi)

20 november 2007
Vanochtend de laatste was uitgespoeld en opgehangen. Paul was ondertussen bezig om het droogpak te testen. Hij stond in het droogpak met zijn mond in het pak en zijn neus eruit zodat hij het pak vol blies. ik heb nog nooit z’n grote Paul gezien! Maar het pak was luchtdicht dus klaar voor gebruik in het zuiden. BEDANKT ERIC!

 
"Paul" in droogpak…

Daarna werd het tijd om koffie te drinken met Leonard die op zijn boot aan het klussen was. Leonard vertelde dat hij aan xc3xa9xc3xa9n kant niet goed kon horen of liever gezegd niets meer hoorde. Dit was mijn (oude) vakgebied dus zette ik mijn oude OTICON hoortoestel met mijn oorstukje op zijn oor. Eerst hoorde hij niets maar toen ik de volumeregelaar voluit zette hoorde hij er mee. Het hoortoestel stond op mijn gehoorverlies afgesteld en dit is een licht verlies zodat er geen schade kan optreden!
Hij was helemaal verbaasd. Wij zaten zo wat verder te praten en hij werd steeds blijer dat hij nu weer hoorde aan die kant. Hij begon zelfs te zingen(…nou dat hoefde niet van ons). Omdat ik mijn oude toestel toch nooit meer gebruikte mocht hij deze wel hebben. Maar er moest een oorstukje voor hem komen!? Gelukkig had ik van mijn werk een pot afdruk materiaal meegenomen zodat ik een afdruk van zijn oor kon maken. Van dit materiaal hebben we een nood-oorstukje gemaakt. Paul heeft het slangetje met behulp van een dikke naald door het oorstukje heen gekregen zodat ik het hoortoestel er aan vast kon maken. Het versterkte geluid van het hoortoestel komt nu via het slangetje in zijn oor. Wel heb ik verteld dat hij naar een hoortoestelwinkel moest om zijn gehoor te laten testen en daarna het hoortoestel op zijn gehoorverlies moet te laten instellen. Ook moeten ze daar een goed oorstukje voor hem maken. Hij in ieder geval blij met zijn hoortoestel en ik blij dat ik hem kon helpen!

 
maken van en aanmeten van het gehoorstukje…

Rond twee zijn we met Leonard en zijn vriend gaan ergens gaan eten. Het was het restaurant waar ze ongeveer twee keer in de week gaan eten. De bediening kende hun dus goed. Daarna zijn we naar het internetcafxc3xa9 gegaan om daarna wat boodschappen te halen. En alweer was er een dag voorbij!

19 november 2007
Het was een rustige nacht. Het bleek dat het "windonderdeel" van de stuurautomaat (het elektrische gedeelte) niet goed werkt. Hier moeten we later mee aan de gang. We hebben de nacht kunnen doorvaren op de stuurautmaat maar dan op "auto" i.p.v op "wind". De nacht was verder rustig, het grootste gedeelte moesten we kruisen. Op het laatst snelheid minderen anders waren we in de nacht aangekomen in Piriapolis. Het laatste uur viel de wind weg zodat we moesten motoren.

Om vijf uur riep ik de Prefectura van Piriopolis op om te vertellen dat we eraan kwamen. Hij sprak geen Engels dus op mijn beste Spaans heb ik hem dit duidelijk gemaakt. Anderhalf uur later meerden we af langs de boot CABO HORNOS van Leonard. Hier hebben we vorige keer (half augustus) ook naast gelegen.

Om negen uur liepen we naar het haven kantoor om te vragen wanneer we er uit konden. Waarschijnlijk over vier dagen! Verder gelopen over het terrein waar we Paul en Marietta van de NIJE FAAM tegen kwamen. We kennen hen van hun website en we hadden al eens wat e-mails gewisseld maar nu zagen we elkaar in levende lijve. Op de Nije faam koffie gedronken en gezellig zitten praten. We werden ook gelijk uitgenodigd voor een asado (barbeque) op het haventerrein.

Terug naar de boot om de was te doen o.a de kuip schoonmaken. Het was namelijk een mooie zomerdag: ca 30 graden. Leonard kwam aan boord en we hebben gezellig met hem kunnen praten. Daarna heeft Paul de plekken waar de boei de boot geraakt heeft met gelcoat bewerkt.

Het werd daarna tijd om naar de asado te gaan waar we vele andere zeilers (vertrekkers) tegen kwamen. Vele waren al jaren onderweg en de meesten lagen hier al maanden en soms wel jaren. Met vele gepraat en uiteindelijk was de dag weer snel om.

het lam dat van de barbecue afkwam…

18 november 2007
Gisteravond ben ik gaan slapen en had Paul de eerste wacht. Het was een heldere nacht met sterren en een halve maan. Nog steeds een knoopje of 8 a 10. Het enige wat een beetje beangstigde was, waren de bliksemschichten rechts van ons. We hoorden geen knallen dus op zich moest het ver van ons verwijderd zijn. Toen ik de wacht overnam waren de bliksemschichten in volle omvang. Ik hield ze dus nauwlettend in de gaten. Op een gegeven moment zag ik de wolken naar ons toe komen en riep Paul (de wolken gingen de andere kant op als waar voor ons de wind vandaag kwam). Er kwam een inktzwarte wolkenformatie op ons af dus moesten we snel het grootzeil laten zakken. De wind draaide gelijk en er kwam meer wind. Omdat de wind gedraaid was kwam de bliksem nu onze kant op. Het was ondertussen Paul zijn wacht geworden. In eerste instantie zaten we samen in de kuip maar de bliksem kwam niet snel zodat ik toch ben gaan slapen. Paul had uit voorzorg de GPS ontkoppeld en in de oven gelegd. Paul zag na enige tijd de flitsen hier en daar wel dichtbij in het water slaan maar uiteindelijk zijn we er zonder schade doorheen gekomen…  Nadat dit achter de rug was werd het mijn wacht, zeil gehesen en verder gezeild. Het geheel had ca drie uur geduurd en het was inmiddels zes uur geworden. Het werd licht!

De wind wakkerde aan tot 18 a 20 knopen zodat ik Paul wakker moest maken om twee reven te steken. We voeren nu aan de wind. De ochtend was bewolkt maar aan het begin van de middag klaarde het open een kwam de zon door. Iedere keer als we langs een haven kwamen moeten we deze oproepen en ons melden bij de prefectura. Zo begon Paul vannacht de prefectura in SAUSE op te roepen. Deze man sprak geen engels dus dat was snel geregeld. In de morgen riep ik de prefectura SANTIAGO VASQUES op. Deze man sprak wel engels en ik moest van alles aan hem door geven: naam van de boot, naam van de kapitein, waar we vandaan kwamen, waar we heen gingen, welke nationaliteit we hadden, positie, koers,snelheid,diepgang). Nadat alles genoteerd was mochten we verder zeilen van hem. Wat we toch al deden!

Op het middag uur kwamen we bij Montevideo en ook hier riep ik op. Geen gehoor… Paul riep op, ook geen gehoor… Na vele malen te hebben opgeroepen met nog steeds  geen antwoord riep Paul de prefectura van SANTIAGO VASQUES weer op. We vertelden hem dat prefectura MONTVIDEO geen antwoord gaf. Hij regelde het en binnen een half uur hadden we de prefectura van MONTEVIDEO aan de marifoon. Weer de hele lijst afgehandeld om vervolgens verder te mogen varen naar Piriapolis.

Onze boot wilde echter anders: zij werd verliefd op een groene boei en de stuurautomaat zorgde ervoor dat dit nog lukte ook GGGGRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!!!! Daar waren wij NIET blij mee!
Terwijl dit  gebeurde was ik net binnen Sailmail aan het opstarten op de computer om de weerkaarten op te halen. Paul keek vanuit het luik half met mij mee. Er waren op dat moment wel veel windshiften dus de boot slingerde wel! We hadden net beiden nog buiten zitten kijken er waren er zeker van dat we langs de boei zouden varen. Normaal gaat de stuurautomaat bij een windshift eerst piepen. Dan drukt je op het bedieningspaneel een graad hoger of lager: de boot behoudt zijn koers dan wel. NU DUS NIET. Ik rende de trap op en Paul was al aan de zijkant van de boot en samen zagen we dat de boei nog xc3xa9xc3xa9n kusje aan de Giebateau  gaf.

Achteraf zagen we dat de stuurautomaat geheel van slag was geraakt. De windmeter werkte niet goed meer: de overstagfunctie deed het niet zoals hij het moest doen. Waarschijnlijk heeft hij toch een opdonder gekregen van het onweer vannacht!!!!!!!!!!!! Er waren verder op twee plekken wat gelcoat van de boot af, gelukkig kan Paul dit zelf repareren. Een andere schade was een scheur in onze Dacron winterfok: daar moet even een lapje op gestikt worden door een zeilmaker (wordt vevolgd).

17 november 2007
Vanochtend zijn we om zeven uur opgestaan om zo snel mogelijk Riachuelo te verlaten en naar Piriapolis te zeilen. Eerst de winterfok gehesen in de rol daarna de lijnen van de kant gehaald, het anker achter weggehaald. En als laatst naar voren gevaren om het anker voor weg te halen. Toen bleek dat er te weinig water stond: 1.6 meter. Naar achteren gevaren waar meer water stond. Helaas niet genoeg en weer vast motor hard naar achteren: we zaten zo vast als een huis. Op dat moment kwam Arillo (man van de prefectura) en hij hielp mee de boot via een val aan de mast scheef te trekken. Zo probeerden we los te komen. NIET DUS NOG VASTER! Er zat niets anders op dan afwachten tot het hoog water werd. Dit duurde uiteindelijk tot zes uur ‘s avonds.

De dag duurde lang, juist omdat we ons hadden ingesteld weg te gaan van deze plek waar we voor ons doen al te lang hadden gelegen. Het was na Nederland ook zeker niet de bedoeling geweest zo lang te blijven liggen. Een en ander is ook het gevolg dat het wel een raar gevoel is dat je in eerste instantie er naar uitziet naar Nederland te gaan en bij terugkomst dat nu over was: een extra reden voor om hier weg te gaan en ons eigen leven weer op te pakken en dus verder zeilen….

Uiteindelijk werd het zes uur toen we los kwamen. We zijn eerst naar de steiger gevaren om water te tanken en de documenten bij de prefectura in orde te maken. Er lag een boot naast ons die ook weg wilde. Deze boot stak 2.20 meter. Omdat het waterpeil in de rivier nog steeds niet overdreven hoog was besloten we te wachten en achter hun aan te varen naar buiten. Zij waren bekend op de rivier en wisten waar de ondiepe plekken zaten.

YES,YES,YES acht uur ‘s avonds verlieten we Riachuelo…. Na een half uur waren we op de Rio del Plata en konden we de zeilen hijsen. Een mooie avond met een zon die om 21.30 onderging. Met een knik in de schoot voeren we de nacht in met een knoopje of 8 a 10 aan wind. Wat een mooi begin om na langen tijd weer in te slingeren……

16 november 2007
Vanochtend eerst de cursus Spaans gedaan. Daarna samen met Paul naar de kant gevaren om water te halen en de was uit te spoelen om deze vervolgens op te hangen aan boord. Het was vandaag een mooie zonnige dag dus we hebben ons kleine buitenboordmotor achter het bootje (van hier) gehangen en zijn een stuk de rivier op gevaren. Het was soms wel ondiep zodat we goed op stenen moesten letten die net onder water lagen. Onderweg zagen we vele vogels en een schildpad. We zijn zo ver gevaren tot we bij een kleine stroomversnelling kwamen waar we niet verder konden. Hier zijn we uitgestapt en over de stenen midden in de rivier gewandeld. Daarna weer rustig terug gevaren.

de stroomversnelling…tot zover dus…

Paul is in de middag bezig geweest met zijn droogpak die hij van Eric heeft gekregen. De rubbers waren wat uitgedroogd en moesten vervangen worden. We hadden in Nederland lijm gekocht zodat Paul zelf de rubbers (polsen en nek) kon vervangen. Aan het eind van de middag zijn we met ons bootje nog even naar de zee gevaren. Het zag er vandaag rustig uit, geen witte koppen meer op de golven.
De dagen zijn hier na terugkomst uit Nederland een stuk langer. Het wordt vroeger licht en later donker (ca 21.00).

15 oktober 2007
Ik had mij voorgenomen om na het ontbijt aan de cursus Spaans te beginnen. Maar vandaag lukte dat niet. We zagen dat Martin en de man van de Prefecura bezig waren de boot van Martin te verplaatsen van de steiger naar een moonring. Paul ging helpen en daarna dronken we met zijn allen koffie bij Martin aan boord. Ondertussen was het alweer elf uur. Paul ging de spinakerboom wit schilderen en ik ging boodschappen doen in Riachuelo voordat de sixc3xabsta in ging. Heen kon ik achter op de motor bij Martin en terug ben ben ik gaan wandelen.

In de middag ben ik druk bezig geweest met mijn cursus Spaans. De woorden van de eerste en tweede les gaan wel maar zinnen maken blijft moeilijk. Het was vandaag erg warm zodat Paul in de middag voor de tweede keer de spinakerboom kon schilderen. Aan het eind van de middag ben ik de haven gaan betalen. Zo als het er nu uitziet gaan we zaterdag Riachuelo verlaten.

Ik had weer eens te veel gekookt en net toen wij gingen eten kwam Martin aan roeien naar zijn boot. Paul riep dat we een probleem hadden omdat ik teveel eten had gekookt, geen probleem hij kwam wel een handje helpen!

14 november 2007
Vanochtend was Paul weer de mast in geklommen om de schroefjes in de epoxy te draaien. De epoxy was al iets harder geworden maar nog niet geheel hard zodat hij de inbusboutjes er goed in kreeg. Daarna heeft hij het bovenstuk van de rolfok weer geheel in orde gemaakt. Alleen de epoxy moet nu nog goed uitharden. Helaas is het hier niet echt warm (10 tot 16 graden) dus dat kan nog even duren. Omdat hij nu toch nog in de mast hing heeft hij er ook een nieuw verenigingsvlaggetje van de WVL in gehangen.

Daarna werd het tijd de Hollandse vlag die we gisteren geschilderd hadden geheel af te maken. Aan de ene kant komt de Nederlandse vlag met daarop de naam van de boot, de maanden en jaartal dat we hier waren. Als extra een molen en een klomp erop getekend. Aan de achterzijde verder een oud tafellaken genaaid met allerlei vuurtorens van de wereld.

In de middag waaide het nog steeds hard maar kwam de zon door. Tijd voor een wandeling! Heerlijk via de bossen en duingebied naar het strand gewandeld en via een andere route weer terug. Lekker even uitwaaien!

Gelijk maar even langs het restaurant om onze vlag op te hangen. Gelukkig was er iemand en zij vond het een goed idee onze vlag op te hangen tussen alle andere vlaggen en planken met bootnamen. Ze koos een mooie plek bij de ingang zodat je de vlag bijna niet kunt missen. Op de steiger gelijk water getankt en terug aan boord geroeid. Nu werd het tijd voor onze cursus Spaans. Dit beviel niet goed: rozig terug komen van een mooie wandeling en dan aan de Spaanse les! Dit doen we  morgen toch anders….

onze zelfgemaakte vlag…

13 november 2007
Een dag met veel regen en veel wind zodat de klussen buiten weer moesten wachten.
In de ochtend hebben we de cursus Spaans maar weer eens opgezocht. We hebben inmiddels drie Spaanse cursussen aan boord en zijn nu met de cursus van het Kruidvat begonnen!
In de middag hebben we twee films gekeken. Exc3xa9n daarvan ging over de opwarming van de aarde. El Gore strijd tegen het broeikaseffect. Het was zeer interessant.

12 november 2007
Ondanks dat het vanochtend toch hard waaide is Paul toch met het rolsysteem (Profurl) aan de gang. Er was in twee koppelstukjes speling gekomen en deze onderdelen wilde hij graag vervangen.
Paul ging de mast in om het bovenste deel van het rolsysteem wat losser te maken zodat er speling in het systeem kwam. Zo crexc3xaberde hij ruimte halverwege het rolsysteem. Helaas was dit niet genoeg om de onderdelen te kunnen vervangen, hij miste  2,5 cm. Paul weer naar beneden om nog eens in de handleiding te kijken waar hij nog meer ruimte vandaan kon halen. Dit bleek niet zo simpel te zijn. Het onderstuk waar de trommel zit moest voor een deel los en dan nog was het nog maar de vraag of hij dan genoeg ruimte kreeg… We hebben nu een andere oplossing bedacht! Paul weer de mast in maar nu met epoxy. Hij heeft de gaatjes met epoxy ingesmeerd en als het morgen hard genoeg is kunnen de schroefjes erin. Dan zit alles ook weer stevig vast!

Het was inmiddels alweer lunchtijd dus eerst wat gegeten voor Paul verder ging met de andere klussen.
In de middag heeft hij de spinakerboom geschuurd en de landvasten schoon gemaakt die via het water naar de bomen lopen. Ik heb Paul ‘s ochtends geholpen. ‘s-Middags heb ik rustig aan gedaan.
Aan het begin van de avond is Paul naar Martin gegaan om wat films op zijn computer te zetten en daarna zijn ze samen terug gekomen om te eten.

11 november 2007
Het waait nog steeds hard dus kunnen nog steeds niet buiten klussen. We beginnen er wel van te balen want we willen graag verder, het weer moet toch eens veranderen!!!!! Vanochtend wilden twee Argentijnse boten (mensen waar we gisteravond mee geborreld hadden) terug naar Buenos Aires varen maar er was te veel wind en ook nog eens tegen dus beide boten zijn hier gebleven.

Wij hebben vanochtend eerst met Isabel en Martin gesproken. Hun dochter met familie was langs gekomen. We hebben hun nu ook ontmoet. Daarna zijn Paul en ik een stuk gaan wandelen.
In de middag hebben we rustig aangedaan, boekje lezen. Paul is nog even langs Adriana en Juan Carlo geweest. Aan het eind van de middag zijn we nog even langs Martin en Isabel gegaan om afscheid te nemen van Isabel. Zij gaat morgen met de ferrie naar huis. Martin blijft hier om controle uit te voeren bij de bouw van hun nieuwe huis.

10 november 2007
Gisteravond kwam er een Pampero (koufront, kleine depressie) over. Hier hadden we vandaag nog steeds last van. De steiger waar verschillende boten aan lagen, lag onder water zodat ze niet van boord af konden zonder natten voeten te krijgen. Het was hoogwater(tij) en de wind blies het water de rivier in vandaar het extreem hoge water op de rivier hier.

extreem hoog water zodat de steiger onder water staat…

Ik ben door al het lekkere eten in Nederland wat aangekomen dus wilde ik vanochtend joggen. Gelukkig was er een schuine wal waar ik met de roeiboot naar toe kon zodat ik met droge voeten kon joggen.

In de middag kwamen Juan Carlos en Adriana bij ons langs (wij waren gisteren bij hun op visite). Zij wilden van alles weten over de boot, de instrumenten en het wekken van eten etc.  Aan het begin van de avond gingen zij weer naar hun eigen boot zodat wij nog tijd hadden om met Jeroen en Sylvia over de SSB zender te praten. Zij varen nu van Suriname naar Trinidad, Tobego zo’n 2600 mijl hier vandaan. Maar de verbinding was zeer goed en we hebben dan ook bijna een uur zitten praten!

Daarna werd het tijd om naar het restaurant te gaan waar een aantal zeilers (Martin, Isabel, Juan Carlos, Adriana en nog wat meer Argentijnen) waren gaan eten. Wij kwamen precies tijdens de koffie aan (wij hadden tussen de middag al warm gegeten). Het was nog een gezellige avond en rond 1.00 rolden we in ons bed.

9 november 2007
Vanochtend regende het zodat we de klussen buiten nog steeds niet kunnen afmaken. Martin en Isabel komen vanavond eten dus heb ik vanochtend Indonesisch eten klaar gemaakt, dit moet altijd even trekken. In de loop van de ochtend hield de regen op maar waaide het nog steeds dus zijn we maar naar Colonia gegaan  om boodschappen te doen. Onder andere Cola halen want die was op!

Op de heenweg kregen we een lift vanaf de hydrografica (haven) tot het einde van de weg waaraan de haven lag. Daar stond een andere auto aan de overkant van de weg die net wilde wegrijden. De man waar wij bij in de auto zaten kende deze man en begon te toeteren. De auto die net weg wilde rijden stopte en zo kregen we weer een lift tot Colonia. Dit was een grote Amerikaanse pickup uit 1958 waarvan het dak van binnen aardig verroest was. Toen we instapten stond er op de passagiers plaats een grote plastic jerrycan van 20 liter met slangen daar in, waar benzine in zat (dit was zijn benzine tank). Tijdens het rijden draaide hij zoveel aan het stuur dat hier speling in moest zitten. Als hij moest remmen, moest hij eerst drie keer het rempedaal intrappen alvorens de pickup begon te remmen.

Aangekomen in Colonia zijn we eerst het internetcafxc3xa9 ingegaan om te skypen en onze e-mails binnen te halen. Daarna hebben we boodschappen gedaan en een jerrycan benzine gehaald. Inmiddels was het halverwege de middag en tijd om terug te gaan naar de boot. Het bleek dat we nog twee uur moesten wachten tot de eerste bus kwamen. We hebben luxe gedaan en zijn teruggegaan met een taxi.

Terug bij de boot hebben we spullen opgeruimd en daarna terug naar de kant. We waren door een ander stel uit Buenos Aires uitgenodigd om wat te komen drinken. Wat bleek was dat Martin veel over ons had verteld en zij wilden graag nadere informatie. Zij hebben hun boot net vier maanden.

Rond 18.00 zijn we met Martin en Isabel naar onze boot geroeid en hebben gezellig zitten praten en lekker gegeten. Indonesisch eten kennen ze hier helemaal niet maar ze vonden het wel lekker. Bij de koffie had ik ontbijtkoek: ook dat kennen ze niet en vonden ook dit erg lekker.

8 november 2007
Paul was vanochtend al vroeg bezig met o.a. autoradio inbouwen, rookmelder ophangen, op de boord-computer het nieuw navigatie programma installeren en nog wat klusjes.
Ik was er even uitgekomen om te ontbijten maar ben toen mijn bed weer ingegaan. Het weer is bewolkt en het waait aardig dus buiten kunnen we vandaag niets doen. Na een paar uur extra slapen kwam ik eruit en zijn we gaan eten. Daarna ben ik naar de kant geroeid om water te halen en nog wat was uit te spoelen.

In de loop van de middag zijn we met de foto’s uit Nederland bezig geweest. Alle foto’s de goede naam gegeven en op datum gezet. Dit brengt leuke herinneringen met zich mee…. Daarna was de dag alweer om.

Het eten koken was wat raar, in eerste instantie snapte ik niet waarom maar ja ik heb vijf weken niet hoeven koken…moest weer even in komen!!! O ja en Paul mopperde dat er geen vla met slagroom was: ma je hebt Paul teveel verwend!!!

7 november 2007
Na een beetje te hebben uitgeslapen zijn we druk bezig geweest. Naast dat alles moest worden opgeruimd in de boot moest er natuurlijk veel geklust worden. We hebben niets voor niets veel spullen uit Nederland meegenomen die nu gexc3xafnstalleerd kunnen worden. Nieuwe lampjes bij de bank ophangen (oude waren niet echt goed meer). De omvormer van 12 volt naar 230 volt (1500 watt) ingebouwd zodat we met een elektrische kookplaatje kunnen koken. Omdat we meer wind krijgen zullen we stroom genoeg hebben: dat scheeld veel gas! Onderdeel van Lewmar-blok vervangen (onderdeel was door de vele wind stuk gegaan). Mastafdichting beter gemaakt om lekkage te voorkomen. Hier waren we voor we naar Nederland gingen ook al mee bezig geweest.

Ik heb Paul geholpen waar ik kon en verder ben ik bezig geweest met de computer. Het updaten van de e-mail adressen in ons bestand en daarnaast vele e-mails geschreven. In de middag weerkaarten gedraaid om te zien hoe het weer er voor de komende tijd uitziet. Verder water gehaald en de was gedaan.

6 november 2007
Na we ons avondeten aan boord van het vliegtuig hadden genuttigd ben ik gelijk in slaap gevallen. Paul heeft nog een stukje  film gekeken maar is toen ook in slaap gevallen. Allebei hebben we aardig goed geslapen. Dit keer hadden we genoeg beenruimte: HEERLIJK!

Rond 8.30 (Nederlandse tijd 12.30) zijn we geland bij Montevideo. Nuwerd het spannend, krijgen we alle spullen zo de douane door of moetenwe extra betalen of kunnen we het met de papieren rond krijgen dat weop doorreis zijn…. Eerst door de normale douane en de immigratie waarde stempels in de paspoorten werden gezet. Hier moest de handbagagedoor de scanner: geen probleem! Verder op zagen we weer een rij. Wezagen ook dat alle koffers daar opengemaakt moesten worden: OEPS, ditwordt betalen en een tijd wachten op de spullen! Toen wij aan de beurt waren hadden we de tas met elektronica bovenop staan en deze moest dusopen. De tas werd open gemaakt en de douanier ging  met zijn handendoor de tas (gelukkig  had Paul alle elektronica ingepakt met plastictassen en bubbelpapier. Deze tas mocht weer dicht en de andere tashoefde niet open. JOEPIE WE ZIJN ER DOORHEEN MET AL ONZE SPULLEN! (dedouanier zag waarschijnlijk de lange rij achter ons en kreeg wat haast).

Met de bus  naar Montevideo om daar na anderhalf uur wachten over te stappen op de bus naar Riachuelo. In Riachulo ben ik naar het supermarktje gegaan waar we onze steekwagen hadden achter gelaten en gelijk wat boodschappen gehaald. Nu de laatste loodjes nog. Ongeveer een half uur lopen naar de plek waar de boot ligt. Het is hier inmiddels al aardig zomer dus jassen uit, zonnebril op en lopen maar!

Toen we in de haven aankwamen bleken Martin en Isabel (vrienden die we hier ontmoet hebben) er ook te zijn. Gelijk mochten we daar mee eten en hebben gezellig bij gepraat. Een hartelijk onthaal ook hier dus weer… Daarna zijn we naar de boot terug geroeid. Het is toch ook fijn om weer thuis te zijn!