van Argentinixc3xab naar Chili…

Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

7 mei 2008
CALLETA OLLA (54 56.464 s  69 09.402 w)
Vandaag is het twee jaar geleden dat we afscheid hebben genomen van onze familie en vrienden uit Nederland. We hadden toen een reisschema opgesteld zoals we mogelijk wilden gaan varen maar natuurlijk werd hier vanaf geweken en niet een klein beetje ook. Laatst werd ons gevraagd of we ons reisschema niet eens bij wilden stellen…  Schema, wat is dat ook alweer.. We weten nog net wat we vandaag gaan doen en zelfs daar komt vaak verandering in en dan doen we ‘s middags nog andere dingen dan al we ‘s ochtends bedacht hadden. Zo hebben we geleerd alles over ons heen te laten komen en zeker niet te lang vooruit te plannen. Daar komt bij dat we weer vele nieuwe verhalen van nieuwe mensen horen over gebieden die niet op onze lijst stonden dus alles staat open GEEN REISSCHEMA MEER VOOR ONS.

Rond half negen werd het licht en konden we de lijnen van de Nije Faam en de Giebateau van de kant afhalen en de ankers ophalen. terwijl we  Caleta Beaulieu uitvoeren, voeren we door een veld met ijsblokjes KRRRRRKRRRKRR. Gelukkig waren het kleine ijsblokjes die langs de boot schraapten  zodat alleen de antifouling de pineut was. Er was geen wind en zoals wij dat hier noemen een echt "Marietta weertje". Marietta doet aan boord de weerberichten en zegt vervolgens wanneer zij weg kunnen om naar een volgende plek te varen. Zo heeft ze op een gegeven moment een weerbericht uitgezocht om van Staten eiland naar Ushuaia te varen, een tocht ZONDER wind! Zeer knap dus!

We motorden eerst Seno Pia uit om daarna het Brazo Noroeste Canal in te motoren. Het was zonnig weer en alles zag er weer prachtig uit. Besneeuwde bergtoppen en de berghellingen met groene, gele en bruine bladeren aan de bomen. Dit alles nu met een zonnetje erop. Na een tijdje riep Marietta door de marifoon we gaan proberen een visje te scoren met een fles wijn en een emmer. Er kwamen twee aardig grote vissersboten uit tegengestelde richting aan en ja de laatste draaide en ging stil liggen. Snel voer de Nije Faam langs zij en hield Marietta de fles wijn en de emmer omhoog en vroeg of ze vis hadden. Ze hadden geen vis maar wel vlees: ook goed. De fles wijn was al aan boord en ging al snel naar de kapitein en de emmer kwam na een tijdje terug met VEEL vlees, VEEL WORSTJES, TWEE KIPPEN, GROOT STUK BIEFSTUK EN NOG EEN ANDER STUK VLEES. Al snel werden wij opgeroepen dat we moesten helpen met het opmaken van het vlees, geen probleem…!

Na vier uur motoren konden we eindelijk zeilen. We zeilden ruime wind alleen op de fok naar Caleta Olla ondertussen draaiden we Nederlandse muziek, echte  "Hardzeildagen-muziek" en dansten we in de kuip. Toen we rond drie uur op plaats van bestemming aankwamen waren we al een tijdje bezig Hollandse muziek te draaien en vonden het wel toepasselijk voor de Nije Faam "daar in dat kleine cafxc3xa9 aan de haven" te draaien en dat heel hard mee te zingen met "daar aan dat bruine cafxc3xa9 in de Caleta". Dit gaf Marietta weer stimulans later op haar accordeon in de kuip stukjes voor ons te spelen. Later deed Paul met haar mee op de fluit. Een prachtig gehoor zo door een lege Caleta het weergalmde tegen de hoge bergen (behalve dan natuurlijk onze boten). ‘s Avonds hebben we bij Paul en Marietta geholpen xc3xa9xc3xa9n kip op te eten. Het was weer lekker en gezellig!

6 mei 2008
Vanochtend was Paul vroeg wakker en zoals gewoonlijk keek hij vanuit zijn bed hoe koud het buiten was: drie  graden. We hebben een buiten sensor op onze temperatuurmeter die naast ons bed ligt.
PING…BONK..BONK..BONK..BONK… Met dat geluid werd ik een uurtje later wakker. Wat is dat??  We keken op de temperatuurmeter en zagen dat het onder nul was geworden. Dat was vreemd want normaal stijgt de temperatuur ‘s ochtends. BONK..BONK..BONK..BONK  Ja we herkenden het geluid weer, ijsblokjes langs de boot. Snel naar buiten en ja hoor samen met de Nije Faam lagen we tussen de ijsblokjes. De gletsjer moet dus veel ijs verloren hebben als het helemaal tot hier komt.

Verder hebben we er weer een rustige klusdag van gemaakt. De gasfles was leeg en moest vervangen worden. Normaal doe ik drie maanden met een gasfles maar met deze heb ik maar twee maanden gedaan. Daar moet ik eerlijkheid halve wel bij vertellen dat ik weer hxc3xa9xc3xa9l vxc3xa9xc3xa9l gewekt had de afgelopen twee maanden. Verder heb ik lekker gerommeld in de keuken: salades gemaakt en nasi voor de lunch. Paul was buiten bezig hij liep de stuurautomaat en het stuur na. Ook keek hij even of de nieuwe Webasto (die we extra  bij ons hebben) ook een temperatuur sensor heeft. Die heeft deze zodat we toch nog een reserve aan boord hebben.

Na de lunch ben ik verder in mijn boek gaan lezen en is Paul met de marifoon aan de gang gegaan. De kabel tussen de marifoon en de microfoon heeft een zwakke plek. Die zit precies waar de kabel uit de microfoon komt. Hier knikt de kabel vaak en daarom heeft Paul dit punt al veel eerder verstevigd met vulkaniseer tape. De tape had nu wat los gelaten en moest vervangen worden. Paul maakte zoals gewoonlijk bij deze klus de microfoon open om de tape eraf te halen en er nieuwe op te binden. Opeens SHIT…!
De diode had aan de tape vastgezeten en was er nu afgebroken. Gelukkig doet de marifoon het nog wel maar we moeten in Ushuaia we weer achter een diode aan. De lijst van spullen die we moeten halen in Ushuaia wordt met de dag langer… Maar de kabel zit in elk geval nu weer stevig aan de microfoon.

Rond vijf uur kwamen Paul en Marietta borrelen in de witte kroeg "Giebateau". Ook zij hadden een klusdag gehad en nu wilden we video’s van elkaar gaan bekijken. Helaas werkte haar videocamera niet op onze televisie zodat we onze camera uit het koude hut moesten pakken. Normaal acclimatiseren wij onze elektronische apparatuur eerst als we die gaan gebruiken maar nu dachten we daar even niet aan en ging het warme bandje in onze koude videocamera: FOUT! Op het moment dat we het bandje wilde afspelen gebeurde er niets. Bandje eruit en opnieuw erin, werd er gelijk weer uitgegooid met de mededeling dat we moesten wachten omdat er condens in de camera was opgetreden. Nu hadden wij nog een film over Spitsbergen op dvd staan zodat we die op de laptop (na te zijn geacclimatiseerd) hebben kunnen kijken. Volgende keer gaan we hun films kijken…….

5 mei 2008
Paul was weer druk in de weer met de regelaar en de Webasto. Hij heeft nu een regelbare vertrager tussen de thermostaat en de Webasto. Deze vertrager hadden we al eerder meegenomen uit Nederland. Als we nu vorst gaan krijgen slaat de Webasto aan en blijft een half uur branden om vervolgens weer af te slaan. Nu duurt het dus langer voordat de kachel weer aan slaat. Dit is beter voor de kachel. Ik was vanochtend bezig met een uittreksel te maken over Antartica uit een boek wat we geleend hadden van Paul en Marietta. In de middag wilden we eigenlijk een stuk gaan wandelen maar het begon zo te regenen dat we hier vanaf zagen. Paul was nog steeds bezig met de kachel dus vond dit ook niet zo erg en ik had eindelijk tijd om over de historie van Chili te lezen.

HISTORIE OVER DE INDIANEN OP VUURLAND
Er leefden vijf verschillende INDIANEN volkeren met ieder hun eigen taal, ze bewoonden ieder zijn eigen territorium.

De TEHUELCHES (of AONIKENK) leefden op de dieren rijke steppe van zuid Patagonixc3xab. Deze groep namen in de 18e eeuw het gebruik van een paard over van de nieuwe kolonisten waardoor ze mobieler werden.

De ONAS (of SHELKNAM) en HAUSH (MANEKENKS) leefden op de steppe van Vuurland. Het waren "voetindianen" en net als de  Tehuelches nomadische jagers die leefden van de jacht op Guanaco, Nandu, en vossen. Dit gebeurden met speren, pijlen en bogen. Ook verzamelden ze planten uit het bos o.a een fungus "Pan de los Indios". De HAUSH waren door de ONAS naar het zuid oostelijk deel van Vuurland verdreven. Deze indianen dreven handel met de kano varende Yaghanes in het Beagle kanaal.

De YAGHANES (of YAMANAS) leefden rond de eilanden van zuid Vuurland en het Beagle kanaal. Ze leefden van naast de vangst van schaaldieren ook van de jacht op vis, zeeotters en zeehonden. Deze vingen ze door ze eerst op te jagen door te slaan met stokken op het water om ze vervolgens met speren te vangen.

De ALACALUFES (of KAWESHKAR) waren de zogenaamde kano-indianen, ze zwierven over zee langs beboste eilanden voor de kust van zuidwest Chili en gingen zelden aan land uit vrees voor de agressieve Onas. Ze leefden van wat ze vingen op zee (mosselen, schaaldieren, vissen, zeewier, eenden, zeehonden en soms een walvis).  De Alacalufes hadden zich aangepast aan het extreme slechte klimaat met regen en stormen en zwommen in het ijskoude water.

De kano varende indianen leefden in kleine groepen en bleven slechts enkele dagen op dezelfde plek waar ze van takken hutten bouwden die ze met zeehonden huiden, gras en bladeren bedekten. Het frame van de hutten lieten ze staan voor later gebruik of voor andere groepen.

De Vuurlanders kenden geen potten bakken of weven en er waren geen bijlen, boren en pannen. Ze bereiden het eten direct in het vuur of ingegraven in kuilen met hete as.

Toen Darwin met zijn schip "Beagle" in 1834 Vuurland aandeed schatte hij het aantal indianen op 3.000. Andere schatte het in die tijd op 12.000. De culturen van de Vuurlanders verdwenen in korte tijd vrijwel geheel ten gevolge van het contact met de nieuwe Europese kolonisten die vanaf 1881 Vuurland bezetten. De nieuwkomers "schapen boeren" verjaagden ze van hun land, doodden hun hoofd voedsel (Guanaco’s). Drank, ziekten en moordpartijen deden de rest. In 1900 leefden er nog een paar honderd indianen. Vandaag de dag kunnen we er vanuit gaan dat er hier geen zuiver indiaan meer leeft.

In Port Williams en Ushuaia zijn er musea over deze indianen die we zeker gaan bezoeken. Maar als we goed zoeken hier op de stranden kunnen we nog oude voorwerpen van de indianen vinden. xc3x89xc3xa9n van de kanoxc3xabrs vond een aantal  dagen geleden nog een speerpunt van vuursteen.

4 mei 2008
Een dag van klusjes. Als we zo lekker wandelen, zeilen en gletsjers bekijken blijven er allemaal kleine klusjes liggen die ook moeten gebeuren. Vandaag was zo’n dag. Foto’s op computer zetten en bekijken welke er weer weg moesten, huisje weer eens goed schoonmaken, koken etc. Paul was bezig met de Webasto en de thermostaat. In Nederland en Spitsbergen werkte dit nog goed maar de thermostaat heeft het nu begeven en Paul is bezig of hij dit kan maken of dat hij er een andere oplossing voor moet vinden met een tijdvertrager tussen de aan en uit knop.

Rond vijf uur gingen we naar de bruine kroeg "NIJE FAAM" om gezellig te borrelen. Zij waren ‘s middags met hun dingy naar de gletsjer gevaren en hadden veel foto’s en film gemaakt.

3 mei 2008
Vanochtend regende het en was het tijd voor wat klusjes, de was doen, de boot schoon maken, yoghurt maken etc. Paul ging even bij de buren langs want Marietta was bezig onze huik te repareren. Er waren wat bandjes afgebroken die zij er met de naaimachine weer goed op kon zetten.

Rond twaalf uur klaarde het op en toen zijn Paul en ik met de Giebeltje naar de gletsjer gevaren ca 1 mijl weg. Het was een mooie toch en we zagen nog even dolfijntjes bij ons.

 

 
gletsjerbeelden veraf en dichtbij…

Tegenover de gletsjer was een schiereilandje waar we aan land gingen om de gletsjer van dichtbij te bekijken. We zagen het water van de gletsjer afdruipen en hoorde de gletsjer vaak rommelen. Ook zagen we er kleine en grotere stukken van afbrokkelen. Aan het eind van de middag scheen de zon op de gletsjer zodat het nog mooier werd. Natuurlijk zijn we later dichterbij de gletsjer gevaren maar wel op veilige afstand. We zagen een groot brok ijs vast liggen op de bodem zodat ik er op klom en Paul wegvoer om fotoxc2xb4s te maken. Niet echt een prettig gevoel want stel nu dat deze toch net gaat draaien en ik in het koude water terecht zou komen……….. gelukkig gebeurde dit niet en klom ik weer droog in de Giebeltje.

een zeemeermin…

Aan het eind van de middag voeren we weer naar de boot waar we samen met Paul en Marietta een kampvuur maakten om ons afval in te verbranden en later worstjes en spekjes in/op te bakken. Paul had die dag gelopen in de bergen en Marietta had een klusdag dus was er weer veel te vertellen.

kampvuur met wordt aan een stokje…

2 mei 2008
CALETA BEAULIEU (54 47.807 s 69 37.748 w)
Het werd weer tijd voor een nieuwe ankerplek en het weer liet dit vandaag ook toe. We hadden op de Grib-files gezien dat we een noorderwind zouden krijgen. Dit hield in dat de wind precies haaks op Brazo Noroeste del Canal Beagle stond. Paul had gisteravond bij het kampvuur van de kanoxc3xabrs al gehoord dat we dan te maken kregen met williwaws.

We (Giebbateau en de Nije Faam) begonnen te varen met zeer weinig wind en moesten het eerste gedeelte motoren. Niet echt erg want dan werden de accu’s weer geladen. Onderweg kwamen we langs gletsjer Italia, een mooie blauwe gletsjer die uitkomt in Brazo Noroeste. We zagen uit de verte de ijsblokken al in het water drijven. Hier kwam ook de wind op zetten, van nul knopen naar ca 25 knopen in een paar minuten tijd. We hebben even een tijdje rond gevaren bij de gletsjer en toen zijn we weer door gezeild. Nu keken we vooruit en zagen we williwaws over het water schieten (leek op een kleine windhoos). We zagen dan vlak bij de noordkust het water opstuiven en dan begon het wat te draaien, soms volgde deze vlaag met opstuivend water dicht bij de kust en soms ging deze de Bravo Noroeste gedeeltelijk of geheel over. HET WERD SPANNEND….

We hebben nog nooit met of tussen williwaws gevaren het was dus een nieuwe ervaring. In eerste instantie moesten we er nog heen kruisen en soms hadden we wel wind en soms geen wind, dan draaide de wind weer, niet echt prettig zeilen dus. Aangekomen waar we de williwaws zagen kregen we er ook mee te maken. We hadden al twee reven in het grootzeil en als we dan een williwaw zagen aankomen haalde ik snel de fok weg. Het werd een spelletje fok in, fok uit. Tijdens dat we de williwaws over ons heen kregen zat er gem 45 knopen wind in en draaide de wind ook nog van de ene kant naar de andere. Eenmaal voorbij het gebied hadden we een tijdje ca 30 knopen ruime wind. We zagen nu dat er een laag stuk was in de bergen waar de wind behoorlijk doorheen denderde. Na dit alles viel de wind weer weg en moesten we motoren. We probeerde soms nog te zeilen maar met weinig wind en draai winden werd het er niet leuker op. Na ca.
23 mijl voeren we SENO PIA in. Een grote inham met een westelijke en een oostelijke tak waar meerdere gletsjers op uitkomen.

varend met gletsjer Italia op de achtergrond…

Maar bij het binnen varen was er een strandje waar de kanoxc3xabrs van gisteren een peddel hadden laten liggen, wij hadden beloofd deze even mee te nemen voor hun. Dus de dingy in het water, motor er achter en Paul naar de kant. Ik bleef wat rond varen en na een half uurtje kwam Paul weer terug met peddel! Het was inmiddels weer dertig knopen (tegen) gaan waaien. Maar omdat we de zeilen al hadden opgeruimd hebben we het laatste stukje toch op de motor afgelegd. We zagen op verschillende plekken gletsjers naar beneden komen. Vanuit de ankerplek kijken we nu op een grote gletsjer die in de SENO PIA uitkomt. De Nije Faam lag al in Caleta Beaulieu en nam deze keer de lijnen van ons aan om naar de kant te brengen, wat een luxe!

 
tocht naar nieuwe ankerplek met uitzicht op een gletsjer…

Daarna hebben we even met zijn vieren geborreld, het was toch een hele belevenis tussen en door de williwaws. Iedereen was moe en rozig dus lekker vroeg te kooi…

Toen paul de olielamp aanstak en het glas erop wilden zetten knapten het glas aan de onderkant. OEPS GEEN KACHEL MEER IN DE SLAAPKAMER. Maar ook dit werd weer opgelost, we hebben aluminium folie overheen gebonden zodat we deze nog kunnen gebruiken, anders was het wel ergggg koud geworden (hihi)

1 mei 2008
Paul was druk bezig om de e-mails en Grib-files binnen halen. Het gaat hier in Caleta Olla niet zo makkelijk. We moeten dit net bij het licht en donker worden doen. Toen hij eenmaal de Grib-files binnen had sprak hij de kamperende Argentijnen over de marifoon dat het vandaag hard waaide. Helaas konden ze hierdoor niet vertrekken waardoor we ze uitnodigden op de koffie. Even later ging Paul de vier man halen. Het bleek dat twee van hen goede kanoxc3xabrs waren en twee goede klimmers die nu samen twee weken aan het rond trekken zijn. Ze moesten van de Chileense armada een boot mee hebben en een immersat telefoon. Daniel had vorig jaar Kaap Hoorn gerond met zijn kano en toen was ook een zeilboot mee gevaren. 

Na de koffie gingen we naar de kant om met Paul en Marietta te wandelen het was inmiddels xc3xa9xc3xa9n uur. We wilden naar een andere gletsjer lopen. In eerste instantie liepen we nog op een vlak drassig stuk en moesten we weer uitkijken dat we niet tot onze kuiten in het water/blubber zonken. Later kwamen we bij de berg en werd het een modderpad dat beklommen moest worden. Het was wel een aardig modderpad. Het liep voor mijn doen stijl langs de helling waar we in een rivier en waterval konden kijken. Niet echt iets voor mij dus met mijn hoogtevrees. Bij mezelf dacht ik "gister ging het ook goed dus vandaag ook!". Maar helaas de steile stappen op het smalle echt blubberpad maakten het er niet makkelijker op. Toen ik me op een gegeven moment aan een tak moest optrekken en Paul me met de andere hand omhoog hees keek ik dom genoeg even om me heen en zag de diepte in het de rivier razen. FOUT! Ik was een spelbreker maar wilde niet meer verder... Paul(Nije Faam) was al iets doorgelopen om te kijken of het verderop beter werd. Hij kwam terug met de mededeling dat het zo bleef en dat we beter terug konden gaan.

Het was inmiddels ook al drie uur geworden. Ik wist van gisteren dat naar beneden lastiger is dan naar boven en nu begon de terug weg… Gelukkig was er een ander pad waar we niet zo de diepte in keken en kon ik Paul volgen. Marietta en andere Paul volgden ons weer. Exc3xa9nmaal beneden vond Marietta het gelukkig ook een goed plan dat we terug waren gegaan. Volgende keer mogen de mannen samen deze wandeling maken, ook al betreur ik dit wel! 

Aan boord ben ik bezig gegaan met de foto’s, ik had er toch wel wat de balen van dat ik het wandelen had opgegeven. Paul is terug naar het strand gegaan om nog met de jongens te praten. Na het eten zijn we samen nog even naar de mannen toe gegaan en even later kwamen ook Paul en Marietta. We waren uitgenodigd om wat te komen eten. Ze hadden een broodje/oliebol gebakken in de olie op het kampvuur. Ze waren machtig maar wel lekker. Iets dat rond vijf uur op de estancias (boerderij) word gegeten door de cowboys en waarbij Mate (soort thee) wordt gedronken (recept volg nog). Toen we gezamenlijk zaten te eten en te praten kwam er een rode vos vlak langs. Eerst draaide die om maar later kwam hij over het strand vlak langs lopen. 

30 april 2008
Ook hier was het een beetje Koninginnedag!
Na het Patagonixc3xab-netje zijn we bij Paul en Marietta op bezoek geweest. Ze had koffie met Oranje-bitter en Oranje-cake. Ook hadden ze vele Hollandse vlaggen in de mast gehesen en draaide ze er oer oude Hollandse liedjes. Het was gezellig!

de Oranje-cake…

Vervolgens werd het tijd om te wandelen. Het regende vandaag veel minder dan de voorgaande dagen en we hadden op de kaart een andere route gevonden naar de gletsjer "Hollanda". Marietta bleef aan boord wat dingetjes doen en Paul, Paul en ik gingen met hun dingy naar de overkant van de Caleta waar we al snel het pad vonden. Het was nog steeds erg drassig maar met de kaplaarzen aan was dit geen probleem. We zagen weer verschillende bever dammen. Het bleek dat ze in de jaren vijftig een aantal Canadese bevers in deze streek hebben uitgezet en dat is nu duidelijk te zien. Ook hebben ze toentertijd uit Canada de Canadese vos hier uitgezet. Vandaar dat er nu twee soorten vossen zijn hier, de grijze Canadese vos en de oorspronkelijke rode vos. Die hebben we hier nog niet zien lopen. Tijdens het lopen over het pad hadden we al een aantal keren mooi uitzicht over de gletsjer. Toen het pad ophield (bijna boven op de berg) hadden we een mooi uitzicht op de gletsjer maar boven op de berg (tegen over de gletsjer) zou het uitzicht nog mooier zijn hadden Paul en Paul bedacht en ze besloten verder te lopen/klimmen en ik ging braaf mee. Voor mij was het wel een beetje eng omdat we best langs steile wanden moesten klimmen/lopen. De mannen hadden daar geen problemen mee. Toch deed ik goed mee en kwam moe en met een beetje trillende kniexc3xabn boven. Het uitzicht was inderdaad zeer mooie en we konden nu goed zien dat de gletsjer zich al aardig had terug getrokken. Ook hoorden we de gletsjer meerdere malen, we hoorden dan zwaar gerommel en hoopten dat er een stuk zou afvallen. NU NOG TERUG… 

Paul (Nije Faam) had op het laatst een iets andere route genomen en die wilden we ook terug nemen. We hebben een stukje van dat pad gevonden maar raakten het al snel weer kwijt waardoor we te laag uitkwamen. We liepen tussen dode bomen met veel water en glibberige hellingen. Paul (Nije Faam) leerde ons hoe je goed van een helling af kon lopen, goed de hakken in de modder zetten en je tenen omhoog houden zodat de hiel goed in de modder zakt. Ook mocht ik Paul zijn wandelstok een tijdje lenen om meer steun te hebben tijdens gladde hellingen. Bijna op het eind vonden we het pad weer en waren we zo terug bij de boot. Ik heb mijn grenzen vandaag weer verlegd.. 

Aangekomen op het strand bij de boot zagen we een kampvuur met mensen erom heen. Het waren mensen uit Ushuaia die hierheen waren komen kanoxc3xabn. Ze waren alweer op de terugweg. Ook zij moesten eerst naar port Williams om toestemming te krijgen. Zij moeten dit alleen wel zes maanden van te voren regelen. Ook moesten ze regelen dat er een boot met marifoon mee ging voor de veiligheid. We kregen vis en spek van het houtvuur dat ze hadden gemaakt van de toppen van de dode bomen. Die blijken droog te blijven. Ook lieten ze ons voorwerpen van de Indianen zien, scherpe pijlpunten van zwart steen en een steen waar ze de huiden mee schoon schraapten. Die hadden ze hier gevonden. Twee van de vijf spraken goed Engels de andere alleen Spaans. Ze hadden hun tenten iets verder tussen de bossen opgezet. Lijkt me toch een koude bedoening.

de vijf kanovaarders…

We roken de geur van de Glue wijn uit de Nije Faam dus op naar de bruine kroeg…. Het was weer gezellig en rond zeven uur waren we weer terug op onze eigen boot.

29 april 2008
Het regende bijna de hele dag en het was ca 5 graden. Wij zijn nu eens een dag lekker lang in ons warme bed blijven liggen. Ik merkte dat ik de laatste dagen snel moe was dus ik vond lange rust helemaal niet erg en heb meer geslapen dan boekje gelezen. Paul lag heerlijk naast mij een boekje te lezen en rond half twee kwamen we er eens uit.

We lagen nu met twee boten in Caleta Olla (Nije Faam en wij) de andere  twee boten zijn vertrokken. In de middag kwam er een andere zeiljacht binnen varen. Dit was het jacht waar we naast geankerd hadden in Ushuaia en waar we op een avond een borreltje hebben gedronken met de mensen die op het jacht passen. Nu was de eigenaar en een aantal vrienden aan boord. Verder hebben we wat kleine klusjes gedaan. Paul heeft de startaccu weer geruild met de oude want het probleem zat toen niet in de accu maar in de gloeistiften. Ik ben wat hapjes en een soep gaan maken voor vanavond.

We hoorden en zagen op de boot al een aantal watervallen die waren ontstaan en we zijn naar de kant gegaan. Het was nog drassiger dan de vorige keer maar nu waren we er op voorbereid en hadden we kaplaarzen aan. Ook nu moesten we opletten waar we stapten. Zo zette Paul zijn voet ergens neer en met laars en al verdween deze in de blubber, natte voet! We zijn nog wat verder gelopen tot een riviertje en daarna weer terug want het begon weer te regenen en ik had mijn was even buiten gehangen…

Rond zes uur kwamen Paul en Marietta, eerst borrelen, daarna een soepje eten om vervolgens de film van de Falkland eilanden samen te bekijken.

28 april 2008
Vannacht regende het bijna de hele nacht door. Paul ging er rond twee uur uit om een volle emmer water die onder de rol van het voorzeil stond in de tanks te gooien zodat de emmer zich nog dezelfde nacht weer kon vullen. Rond negen uur hebben Paul en Paul altijd even contact vanuit bed over de marifoon wat de plannen zijn. Het werd vanochtend klussen en ‘s middags wandelen.

Paul is verder gegaan om de vloer te isoleren met slaapmatjes en ik heb mij bezig gehouden met de was en yoghurt maken. Bob de man van drie boten verder (hadden we al veel gehoord op Patagonixc3xab-net) kwam langs voor een praatje. Zij (Bob en zijn vrouw Robin) komen uit Main en zijn al twaalf jaar onderweg. Het was inmiddels droog geworden zodat de was opgehangen kon worden en het tijd werd voor de wandeling.

Aan het begin van de middag gingen we met zijn vieren in ons Giebeltje eerst naar Bob en Robin om te vragen of ze zin hadden om mee te gaan wandelen: dat wilden ze wel. Zij gingen met hun eigen dingy naar de kant. Dit wil zeggen voor de wandeling moesten we aan de overkant van de Caleta zijn om daar aan kant te gaan. Toen we eenmaal de dingy op de kant hadden bleek dat we eigenlijk aan de overkant van het riviertje moesten zijn. Allemaal weer in het dingy en naar de overkant. Hier zagen we al snel een pad wat we volgden. Omdat het zo veel geregend had was het pad behoorlijk nat en sopperig. Dus liepen we voor een groot gedeelte naast het pad. Op een gegeven moment was er helemaal geen pad meer. Op zoek naar je eigen pad… Al verder lopend werd het steeds drassiger en soppiger en moesten we plas over plas springen. De kaart gaf aan dat we dichter bij de rivier hadden moeten blijven en dus liepen we alsnog richting de rivier. Nu zagen we een klein meer met allemaal dode bomen. Dit was het werk van de bevers. Ze hadden bomen om geknaagd om daarmee een dam te bouwen waardoor ze een meertje hadden gecrexc3xaberd. Helaas zagen we geen bever. Deze schijnen alleen ‘s nachts actief te zijn.

 
het riviertje volgend…                      plek waar bevers bezig zijn geweest…

Bij het riviertje aangekomen ging het wandelen iets makkelijker maar je moest blijven opletten voor diepe geulen in de grond en plassen water. Dit zag je niet zo makkelijk vanwege de dichte begroeiing van gras, mos en onkruid. Na twee uur lopen zagen we in de verte de gletsjer "Holanda" liggen. Het was nog een heel eind lopen zodat we besloten er niet helemaal heen te lopen. Paul en Paul liepen nog een stukje verder maar kwamen na een half uur toch weer terug. Met zijn allen liepen we weer terug naar de boot. Ditmaal een andere route: we bleven dichter bij de rivier.

gletsjer "Holanda"…

Terug bij de boot had ik ijskoude voeten omdat ik een paar keer in diep water was gestapt en het water in mijn schoenen was gelopen. Snel in de boot omgekleed om vervolgens naar Paul en Marietta te gaan waar de rum/thee al klaar stond, heerlijk! We hadden het allemaal een mooie tocht gevonden! Aan het begin van de avond begon het weer hard te regenen. Hier kwam ik pas achter toen we rond negen uur naar huis gingen en mijn was weer nat aan de waslijn hing (hihi). Toch maar alles binnen gehangen omdat het vannacht en morgen waarschijnlijk de hele tijd zou regenen.

27 april 2008
CALETA OLLA (54 56.452 s  69 09.407 w
Om half zeven ging Paul uit bed om de grib files (weerkaarten) binnen te halen. Daarna volgende een overleg met Marietta die Boyweather (weerkaarten) binnen had gehaald. Ze kwamen tot overeenstemming om verder te zeilen vandaag. Het werd net een beetje licht dus anker op!

Het eerste stuk was er geen wind en moesten we motoren. Dit kwam goed uit want de windmolen is nog steeds stuk en we moeten ook stroom draaien. Paul stuurt al vanaf Ushuaia alles met de hand. Bij het overstag gaan mag ik de fok en de bakstag bedienen. Op zich vindt ik dat heel fijn want dan blijf ik lekker warm (hihi). De computer gaat snel uit tijdens het varen. We bekijken bij het wegvaren waar we op moeten letten tijdens de zeiltocht. De computer gaat weer aan bij de aanloop. Toen we het Beagle kanaal weer indraaide kwam de wind opzetten en konden we zeilen. Eerst met vol grootzeil maar al snel hadden we er weer twee reven in.

Het is hier prachtig zeilen tussen de hoge bergen. Op de toppen van de bergen ligt sneeuw en daaronder zie je bos in allerlei herfst kleuren. Wij hebben dit al eerder geschreven maar het blijft prachtig om hier tussendoor te varen ook al regende het bijna de hele dag en was het overdag ca drie graden!

Rond half twee kwamen we aan bij Caleta Olla en voor we de Caleta invoeren zagen we een prachtig blauwe gletsjer!  We realiseerden ons dat het bijna twee jaar geleden is dat we in Spitsbergen voor het laatst gletsjers zagen… Toen we de baai invoeren lag er al xc3xa9xc3xa9n charter boot met twee lijnen naar de kant. Wij zijn ernaast gaan liggen met ook twee lijnen naar de kant. Het was voor het eerst dat we nu samen eerst ons anker erin gooiden en dat Paul daarna naar de kant moest roeien om een lijn aan een boom vast te maken. Ik bleef aan boord om de boot op zijn plek te  houden. En natuurlijk kwam er een williwaw waardoor ik de boot in zijn achteruit niet op zijn plek kon houden. Beetje vooruit naar het anker gevaren om daarna achteruit in de goede richting te varen. Paul had ondertussen de lijn om de boom vast gemaakt en nu moest ik de lijn binnen halen en strak trekken. Hierna lag de boot goed en kon de motor uit. De tweede lijn naar de andere kant ging makkelijker.

   
route naar Caleta Olla…                  en de ankerplek…

Toen we klaar waren hebben we gewacht tot de Nije Faam kwam en Paul heeft hun geholpen met de lijnen. Daarna volgde er nog een boot die de Caleta inkwam en die Paul ook heeft geholpen. Het leuke is dat we deze mensen op het Patagonixc3xab netje al hadden gehoord. We komen nu in het gebied waar we meerdere mensen tegen komen die we al op het netje hebben gehoord.
Het trieste nieuws is dat "Kingtjou" (de solozeiler die tegen de heersende winden voer 24/4) het niet heeft gered. Hijzelf is gered door een reddingsboot maar zijn boot is helaas gezonken in de buurt van de Falklands.

De rest van de middag zijn we lekker onderuit gegaan met een boek. Het kost best wel wat energie zo zeilen in de kou…..

26 april 2008
CALETA FERARI (54 51.431 s  68 48.826 w)
Rond acht uur waren we buiten alles aan het klaarmaken om te vertrekken. Eerst van onder ons bed mijn winterzeilpak en Paul zijn winterzeilbroek opgediept. Ook de moonboots zijn weer te voorschijn gehaald. We gaan de hele dag zeilen en willen het lekker warm houden! De kachel blijft onder het zeilen uit bij ons, dus we moeten ons goed aankleden. Onze thermometer gaf vanochtend net iets onder nul graden aan. De schoten en vallen waren behoorlijk hard van de kou!

Samen met de Paul en Marietta (Nije Faam) zijn we naar de volgende ankerplek gevaren. Weer verder door het Beagle kanaal gekruist. Eerst met vol tuig omdat er 12 a 15 knopen wind tegen stond maar later met twee reven omdat de wind was toegenomen tot 20 a 25 knopen tegen.

zeilen in Beagle kanaal…

Het werd een mooie zeildag, de zon liet zich regelmatig zien en xc3xa9xc3xa9n keer kregen we een kleine sneeuwbui over ons heen. Rond xc3xa9xc3xa9n uur besloten we naar Caleta Ferrari te zeilen waar we rond drie uur aankwamen. Daarna even onderuit met een boek en rond zes uur hebben we gezamenlijk bij ons gegeten. We gingen allemaal vroeg te kooi want morgen wordt het weer een lange dag!

 
route Puerto Oresttes en Caleta Ferari…. en onze nieuwe ankerplek…

25 april 2008
PUERTO ORESTTES (54 53.986 s  68 08.764 w)
Toen we wakker werden was buiten bijna alles wit van de sneeuw.

de besneeuwde haven van Puerto Williams…

Natuurlijk werd er meteen een sneeuwballen gevecht gehouden tussen de mensen op de verschillende boten. Daarna werd het tijd om actie te ondernemen. Wij moesten eerst naar het internetcafxc3xa9 om wat dingen te regelen en daarna zijn we met Paul (Nije Faam) naar de Prefectura gegaan om een permit te krijgen. We willen naar de gletsjers van Chili! Geen probleem een half uur later hadden we onze permits waar op stond dat we ons iedere ochtend en avond om acht uur moeten melden op de marifoon via kanaal 16. Deze moet tijdens het varen ook altijd openstaan zodat we altijd bereikbaar zijn! Het sneeuwde nog steeds maar dat maakt het juist des te leuker. Trossen los en gaan…

zeilend in winterslandschap…

We moesten weer kruisen naar onze nieuwe ankerplek. Tijdens het zeilen kwam soms de zon even door en soms hadden we een sneeuwbui zodat we weinig zagen. Toen we bijna op de plek van bestemming waren kregen we te horen dat de Nije Faam problemen had met de motor. Gelukkig was dit snel opgelost zodat we toch samen bij daglicht in Puerto Oresttes aankwamen.

Puerto Oresttes is een ankerbaai bij Isla Navarino en wij blijven dus voorlopig in Chili. Aan de overkant van het Beagle kanaal ligt Ushuaia, nog geen acht mijl bij ons vandaan maar op het ogenblik wel verboden gebied (hihi) Na aankomst zijn we naar de Nije Faam gegaan waar het eerst borreltijd was en daarna hebben we er lekker gegeten.

24 april 2008
Een echte klus dag.
Het was vanochtend mooi wit van de sneeuw en het sneeuwde nog steeds, alleen nu natte sneeuw!
Paul had nog even met zijn hand gevoeld toen de windmolen zonder wieken draaide en voelde dat de lagers vervangen moesten worden. Na overleg met Paul (Nije Faam), die bevestigde dat de lagers beter vervangen konden worden, ging hij met de windmolen naar hun toe om dit samen met Paul (Nije Faam) te doen. Ik was ondertussen lekker aan het rommelen. Het is hier een grote puinhoop omdat alle kratten uit xc3xa9xc3xa9n hut in de woonkamer staan. Maar zo zag ik weer een ander dekbedovertrek wat meer voor de winter is. Dus een zomer dekbedovertrek in de zak en een winter overtrek eruit. Nu moest ik hier weer lusjes in maken zodat de knopen van het dekbed eraan vast gemaakt konden worden. Ook bedacht ik dat ik niet alleen de dekbed hoes bovenaan vast wilde hebben maar ook onder dus heb ik op de beneden hoeken van het dekbed ook knopen bevestigd. Zo blijft alles goed op zijn plaats!

Op het Patagonixc3xab netje hoorden we dat de boot "Kingtjou" vannacht een storm over zich heen had gekregen en dat de boot schade heeft opgelopen. De schipper had ook wat lichamelijke klachten, gekneusde rib en nog wat. Hij is solo nonstop de wereld aan het rond zeilen tegen de heersende winden in. We horen hem al heel lang op het Patagonixc3xab net en vinden het dan ook heel sneu. Hij is al 200 dagen onderweg en wil proberen toch verder te gaan zonder hulp. Afwachten dus!

Het was ondertussen lunchtijd geworden dus op naar de bakker om weer met ons vieren te lunchen.
Na de lunch zijn we terug aan boord gegaan om de windmolen erop te zetten. Paul klom in de paal.  Het was een beetje glad omdat het nog steeds sneeuwde maar hij heeft de molen er weer op gekregen. Alleen hij gaf geen stroom (lampje ging niet branden), de wieken draaide niet echt goed, net of ze in een rem stand staan. BALE! Toch even de wieken eraf en de boormachine erop, nu gaf hij wel stroom (lampje ging branden). Even afwachten wat er  morgen gebeurt met meer wind…..

Nu werd het tijd voor de Webasto (kachel): de kachel aangezet met de reserve sensor, deze zit nu achter bij de Webasto. Als we de regelaar lager instellen dan normaal gaat die ook zachter branden en dat is wat we wilden. De kachel doet het dus weer! Nu alleen nog even achter een reserve sensor aan die in de kajuit geplaatst kan worden (net zoals de oude).

23 april 2008
Rond acht uur was het even droog een waaide het haast niet zodat Paul en ik de windmolen van de paal hebben gehaald. Daarna zijn we rond koffie tijd naar Paul en Marietta gegaan. De mannen gingen gelijk aan de slag met de windmolen en de dames hadden een koffiekransje waar over en weer nieuwe informatie werd gegeven. Daarna werd het tijd voor de muziek. Marietta heeft vier Ierse fluiten bij zich met een cd waar je mee mee kunt spelen… als je goed geoefend hebt (hihi). Marietta zelf speelt accordeon. Paul kwam later met twee fluiten die hij zelf had gemaakt en het blokfluit gevoel van vroeger kwam bij mij weer een beetje terug. Jammer dat ik mijn eigen fluiten toch niet heb meegenomen.

De mannen hebben de hele ochtend nodig gehad de molen uit elkaar te halen en weer in elkaar te zetten. Ze hebben niets kunnen vinden en de printplaat zag er ook nog goed uit(nergens verbrand). Toen de windmolen weer in elkaar zat zette ze de boormachine op de windmolen (op het gedeelte waar normaal de bladen aan verbonden zijn) en bleek dat de windmolen weer stroom gaf?!
Paul (Nije Faam) vertelde dat we de stroomdraden langer van de accu hadden moeten laten vorige keer. Geen vijf minuten maar minstens een half uur, dan pas kan de windmolen zich weer resetten. Je moet het maar weten!

Het werd tijd om te lunchen en door de harde wind en de regen liepen we naar de bakker waar we eerst tomatensoep kregen daarna stoofvlees met aardappelen, groente en rijst en als laatst een perzik op sap. Paul en Marietta wilde graag internet aan boord en hadden gehoord dat je hiervoor een kastje kon kopen bij een Amerikaan die hier woont. Met zijn allen ernaar toe en inderdaad was er een kastje wat je voor ca 50 euro kon kopen. Paul en ik wachten eerst even af hoe het gaat en overwegen het misschien ook te kopen. Terug naar de boot gelopen waar ieder zijn eigen gang ging. Ik ging nog wat eten wekken en Paul ging nog verder met de windmolen. Ook nu weer als hij de boormachine erop zette gaf de molen stroom?!

Aan het begin van de avond wilde we de Webasto (kachel) aan doen. Hij blies wel koude maar geen warme lucht. Er begonnen geen lampjes te knipperen, normaal als de Webasto een defect heeft kun je aan het knipperen van een lampje zien wat er ongeveer aan de hand is. Paul was er al snel achter dat het de warmte-sensor moet zijn die stuk is. We hebben nog een andere bij ons en toen hij deze op de Webasto zette deed deze het weer. Nu nog kijken of de sensor stuk is of dat de bedrading stuk is. Het was inmiddels elf uur geworden, morgen weer een (klus)dag!

22 april 2008
Nadat we gisterenavond met zijn vieren hadden gegeten zijn we om negen uur naar de bar van de haven (yachtclub The Micalvi) gegaan. De bar bevind zich in een oud militair schip dat met zijn bodem op de grond staat (kan dus niet zinken!). In de bar brandde de allesbrander en er waren nog twee andere zeilers die we bij aankomst al gesproken hadden. Wij gingen bij hun zitten en het werd een gezellige avond met gesprekken over en weer.

Vanochtend werden we laat wakker en stonden rustig op. Na een kopje koffie werd het tijd om met zijn vieren door Puerto Williams te lopen. Eerst naar de bank om geld te pinnen en te kijken wat de koers is. Daarna zijn we verder het centrum(pje) doorgelopen. Bij de bibliotheek kwamen we de jongens van gisteren tegen.  Je kunt daar gratis internetten als je wilt. We kregen hier te horen dat we goed en goedkoop bij de  bakker een drie gangen menu konden krijgen (lunch). Op naar de bakker waar we een kreeftensoep vooraf kregen daarna spaghetti met bolognesesaus en als toetje pruimen op sap en dat voor 3 euro pp. Nu hadden we allemaal lekker en veel gegeten dus tijd voor een wandeling.

Langs de haven zijn we het dorpje uitgelopen. Eerst langs het water daarna langs een grasveld tegen met een groot (heilig) beeld. Daar gingen we van de weg af en liepen over een ander pad een beetje de heuvel op. Ook hier waren de bomen en stuiken weer prachtig met herfst kleuren.

   
onderweg: landschap allerlei kleuren, zelfs de paraplu is op kleur…

We zochten een begin van een wandelpad die Paul en Marietta van iemand hadden opgekregen. We vonden het pad niet en zijn maar weer terug gelopen. Terug aan boord kreeg ik een aantal grote glazen potten van Marietta zodat ik wat vlees (dat ik eerder had ingekocht) kon wekken. Verder zijn we lekker met een boek onderuit gegaan.

21 april 2008
Wat een pech!
Gisteravond waaide het behoorlijk. Maar in xc3xa9xc3xa9n vlaag hadden we erg veel wind (over de 40 knopen). Normaal slaat de windmolen dan uit maar nu bleef deze doorgaan en maakte een zeer hevig straaljager geluid. Paul zette de schakelaar om zodat deze uit stond. Toen we na een tijdje de windmolen weer aan zette gaf deze geen elektriciteit meer. Na wat rommelen nog steeds niets! Een paar mailtjes de deur uit voor wat informatie en toen moesten we echt afwachten en gaan slapen.

De volgende ochtend hadden we wat mailtjes met adviezen maar toen het negen uur was zijn we naar de kant gegaan om te skypen. Gelukkig kregen we G. Metzelaar snel aan de telefoon. We legde ons probleem uit waarop hij wilde dat we nog wat dingen uitzochten. We moesten de bedrading van de accu halen zodat de spanning er geheel af was en dan de bedrading weer aansluiten. Dan was ie weer gereset. Misschien was dit de oplossing maar helaas bleek achteraf dat dit niet had geholpen. Mocht dit niet werken moesten we een mail sturen met onze bevindingen en dan zou hij zo snel mogelijk de onderdelen naar ons toe sturen. Afwachten dus!

Terwijl Paul verder nog wat aan het zoeken was op internet ben ik ons gaan uitklaren bij de autoriteiten. Het was een mooie zonnige dag met een beetje wind zodat we samen met de Marietta en Paul van de Nije Faam naar Puerto Williams zijn gevaren. Het was een prachtige tocht met ruime wind. Aldaar zagen we dat de sneeuw minder was dan de laatste keer. Rond zes uur waren we in Puerto Williams en waren we zoweer ingeklaard. We hebben met zijn vieren de zuurkool gegeten die we van Paula (Pacific Blue) hadden gekregen. Erg lekker! Bedankt Paula.

20 april 2008
Vannacht heeft het weer aardig hard gewaaid: we  slingerden (on)behoorlijk heen en weer. We liggen hier nu iets meer dan een week voor anker en hebben al acht mijl aan ons anker afgelegd (hihi).
Vanochtend was het de wind weer weg en scheen de zon, een mooie dag voor een wandeling. Bij de Nije Faam aangekomen hebben we even zitten praten over de lijst die wij gemaakt hadden.  De lijst had betrekking op wat we mee zouden nemen voor een trekking van vier of vijf dagen. Op zich klopte de lijst aardig. Paul (Nije Faam) is een ervaren wandelaar van meerdaagse wandelingen en liet een deel van zijn spullen zien.

Daarna zijn we met z’n vieren naar het tante Sara gegaan om nog wat te internetten en te skypen. Daar kwamen later ook Peter en Paula  (Pacific Bleu) naar toe. Met zijn zessen hebben we een mooie wandeling gemaakt in de bossen net boven Ushuaia.

hier kan je nog alle richtingen uit…

In eerste instantie volgden we een makkelijk pad maar Marietta wist wel een alternatief en dus gingen we "pad af". Over de takken en door de blubber. Even wisten we het niet meer, xc3xa9xc3xa9n en al diepe modder. Paul (Nije Faam) nam de leiding over en zo kwamen we toch weer goed en wel beneden. Een mooie en iets avontuurlijke wandeling.

Eenmaal terug in Ushuaia was het diner tijd en hebben we met ons zessen pizza gegeten bij de lekkere pizza boer. Tijdens de wandeling terug naar de boot regende het: snel terug om de was naar binnen te halen die nog buiten hing te drogen.

19 april 2008
Rond half acht was ik op om de was uit te spoelen. De zon kwam net op: een prachtige zonsopgang, een echte rode gloed die rond de bergen hing!

 
een prachtige zonsopgang…

Nadat de was hing zijn we met de lege gasfles naar de kant gegaan, op naar de gasboer! Toen we bij de Nije Faam aanlegden hebben we even een praatje gemaakt en zijn toen doorgegaan.

We hadden van Paul en Marietta het adres voor de gasboer gekregen en dat had ik opgeschreven. Dit briefje liet ik aan de buschauffeur zien en hij knikte, hij zou melden als we eruit moesten. Een bustocht door een ander gedeelte van Ushuaia: het armere gedeelte. Hier stonden kleinere huisjes en soms ook wat bouwvallen hier en daar. Maar echt arm zijn ze hier niet! Aangekomen bij de gasboer was onze tank binnen tien minuten gevuld en konden we met dezelfde bus en op het zelfde ticket terug naar Ushuaia.

Bij het terug lopen naar de haven kwamen we Paula en Peter (Pacific Blue) nog even tegen en op de haven zelf zagen we Paul en Marietta even. Terug aan boord heb ik de tweede was uitgespoeld en opgehangen. Paul was ondertussen bezig de boot verder te isoleren. De matrasjes heb ik zo gesneden dat ze onder de vloerdelen passen. Hierdoor moesten er wel een paar cola flessen weg anders pasten ze niet.

Ook het bovenluik is nu dubbel. Onder de normale ruit is nu een zacht plastiek gespannen. Zo vonden we in de slaapkamer nog een groot aantal flessen water. We hadden geen idee meer dat die daar lagen en wanneer we die gevuld hebben. Dit wordt nu ons was en afwaswater. Zo hebben we de hele middag en begin van de avond lekker lopen rommelen. De boot is nu wel winter klaar!

 
isoleren en gevonden flessen Cola of water…

18 april 2008
Het was al een paar avonden laat geworden dus vandaag eens goed uitgeslapen en lekker lang in bed blijven liggen. Het waaide vrij hard zodat we ook liever aan boord bleven. Aan het begin van de middag kwam Paul (Nije Faam) langs in zijn mooie harde dingy met hun eigen gemaakte buiskap! Gezellig thee gedronken en over van alles zitten praten.

Paul (Nije Faam) met zijn dingy met eigengemaakte buiskap…

Aan het eind van de middag werd de wind wat minder zodat we naar de kant konden. We gingen onze nieuwe sloffen halen bij de schoenmaker: hij had er mooie waterdichte zolen onder gemaakt. Daarna op zoek naar isolatie materiaal, uiteindelijk kwamen we toch op slaapmatrasjes  die je ook bij kamperen gebruikt. Ook vonden we goed (zacht) doorzichtig plastic zodat we ook ons bovenluik in de kajuit kunnen isoleren. Ik kocht knopen om aan de dekbedovertrek te naaien. Aan de bovenkant van ons dekbed zitten lussen waar de knopen door kunnen waardoor het dekbed beter op zijn plaats blijft. Toen nog even naar de supermarkt voor verse groente, fruit en vlees. Al met al was het alweer acht uur toen we terug waren. Alles opgeruimd, gegeten en lekker naar bed.

17 april 2008
Rond koffie tijd zijn we met ons Giebeltje naar de kant gegaan om koffie te  drinken bij Paula (die jarig was) en Peter. Ook Paul en Marietta (Nije Faam) waren erbij. Terwijl dat we met zijn alle LANG ZAL ZE LEVEN, LANG ZAL ZE LEVEN, etc gezongen en ze de cadeautjes uitpakte kregen we koffie met taart. Er werd veel gepraat over van alles en nog wat en de tijd vloog voorbij.

Rond het middaguur wilden Paul en ik een wandeling maken en ging Paul (Nije Faam) gezellig met ons mee. De rest had andere bezigheden. Het was een mooie zonnige dag maar er kwam al langzaam wel wat bewolking aan. We liepen een tocht die Marietta en Paul al eerder hadden gelopen zodat Paul de weg al wist. Eerst het dorp naar boven uit gelopen. We kwamen op een punt waar we een mooi uitzicht hadden over Ushuaia, de baaien en een gedeelte van het Beagle kanaal.

een mooi uitzicht over Ushuaia en het kanaal…

De tocht vervolgen kwamen we op een mooi bospaadje dat soms langs een beekje liep. Het kon natuurlijk niet uitblijven dat Paul en Paul over dat beekje heen wilden. Het probleem was alleen dat het water koud was en de stenen in het water erg glad waren. Uiteindelijk hebben ze het wel allebei gehaald met droge voeten (net twee ondeugende jongetjes hihi).

 
onderweg beekperikelen…

Het bos waar we doorheen liepen had weer prachtige herfstkleuren. We zagen vele verschillende paddenstoelen en indianenbroden. Indianenbroden zijn verdikkingen in de boomstam waar paddenstoelen op groeien.

Indianenbrood groeiend op een boomstam…

Paul (Nije Faam) wist ons te vertellen dat die paddenstoelen te eten zijn. Ook leerden wij van Paul (Nije Faam) hoe we goed moesten wandelen: kleine stapjes naar beneden en naar boven als het erg steil wordt en nooit schuin (met de voet dwars) naar beneden lopen. Alles wat hij vertelde oefende ik en dat ging goed en we zagen er veel voordeel in. Maar toen ik een groot stuk schuin naar beneden moest afdalen deed ik dit toch op mijn oude vertrouwde manier (schuin, met de voet dwars) en gleed ik (zoals te verwachten) met de grote rugzak die ik had meegenomen om te trainen onderuit. Toch een beetje hard leers!

Boven ons zagen we de ski liften al hangen en bij mij ging het wel aardig kriebelen… Er was daar een theehuisje waar we lekkere thee hebben gedronken alvorens we naar beneden liepen. Rond zes uur waren we weer terug bij de boot en rond half acht was iedereen weer paraat. We gingen met zijn allen uit eten om Paula’s verjaardag nog een keer te vieren. Eerst ergens een glaasje wijn gedronken en daarna naar een gezellig restaurant waar we heerlijk gegeten hebben.

etentje met de wijn op tafel…

Het was een gezellige avond en als afsluiting hebben we op de Nije Faam met zijn alle nog een borreltje gedronken.

16 april 2008
Vanmorgen heb ik eerst heerlijk warm in bed met de laptop op schoot de bankzaken geregeld, we hebben namelijk internet aan boord. Die is niet al te snel dus we kunnen niet skypen vanuit ons bed (xc3xa8xc3xa8xc3xa8xc3xa8rg jammer). Paul bleef nog wat dingen lezen op internet en ik ging eruit om de was uit te spoelen en op te hangen. Wel koud dat spoelwater want het is rond het vriespunt geweest vannacht. Goed voor het trainen van mijn handen tegen de kou!

Rond tien uur gingen we naar de kant waar we ons Giebeltje weer achter de Nije Faam bonden. Even een praatje met zijn allen en toen zijn we verder gelopen. Eerst naar het toeristenbureau om te vragen naar een goede tandarts. Ze verwezen ons naar het ziekenhuis maar na wat verder vragen was er ook een particuliere tandarts in de buurt. Ik kon meteen geholpen worden en nu zit mijn plaatje van mijn voortand er weer op. Toch wel weer een prettig gevoel en een beter gezicht na bijna vier maanden zonder.

Het was inmiddels twaalf uur geworden en de winkels waren inmiddels gesloten. Op naar de Carrefour want die sluit niet tussen de middag. Daar heb ik weer grote boodschappen gedaan (voorraad bijgevuld). Paul snuffelde ook wat in de Carrefour en vond twee mooie grote fleece dekens voor over de bank. Vandaar uit zijn we met de taxi terug naar de haven gereden om vervolgens alles in ons Giebeltje te laden. Het was gelukkig wind stil zonder golven want ons Giebeltje is nog nooit zo vol geweest!

Aan boord heb ik alles weer opgeruimd en ingeruimd. Paul ging terug naar de Nije Faam om te kijken of hij daar kon helpen of anders voor de gezelligheid. Hij weet namelijk dat als ik aan het inruimen ben ik de boot graag voor mij alleen heb zodat ik er eerst een grote rotzooi van kan maken om het vervolgens netjes in te delen. Rond vijf uur was hij weer terug en was ik klaar met alles. lekker vroeg naar bed!

15 april 2007
Paul is vanochtend bezig geweest om de drie nieuwe gloeistiften in de motor te zetten. De eerste twee gingen makkelijk (die had hij er gisteren al uitgedraaid maar voor de derde gloeistift moest hij de toevoerleiding van de diesel los draaien. Deze had hij gisteren laten zitten maar vandaag moest ie er toch echt uit. Ook deze gloeistift bleek stuk te zijn (totaal twee stuk en xc3xa9xc3xa9n heel). Toen dit klaar was starten de motor meteen, STARTEN….LOPEN  joepie!

Het regende de hele ochtend dus toen Paul klaar was met deze klus heeft hij ook gelijk de olie ververst, dit was als laatste in Salvador gebeurd en dat is alweer een jaar geleden. Ik was ondertussen bezig met wat kleine klusjes (de was, yoghurt maken, stukje typen, 2e jaaroverzicht typen, administratie).
Toen alles klaar was zijn we samen de jerrycans voor diesel en benzine gaan vullen bij het benzinestation. Paul (Nije Faam) had een tip gegeven dat je met het dingy tegenover het benzinestation kon gaan liggen: zo hoefden we niet ver te lopen met de volle tanks! Eerst alles terug gebracht aan boord om vervolgens met ons Giebeltje naar de kant te gaan. De Pacific Blue met Peter en Paula waren net aangekomen en lagen naast de Nije Faam.

Eerst naar het internetcafxc3xa9 om te skypen met mijn ouders en een aantal vrienden. Dat blijft altijd gezellig. Het werd tijd voor de laatste boodschappen: eerst nieuwe olie voor de motor gehaald (er moet altijd een voorraad aan boord zijn), daarna hebben we de sloffen (die we gisteren gekocht hebben) naar de schoenmaker gebracht om er een harde zool onder te laten zetten zodat we er dan ook in de (natte) kuip mee kunnen lopen. Als laatste naar de supermarkt voor de dagelijkse boodschappen. Het was ondertussen al acht uur geworden zodat we een kant en klaar gebraden kippetje hebben gekocht en meegenomen om aan boord  lekker op te smikkelen hmmmmmmmmmm………….

14 april 2008
Het heeft vannacht aardig gewaaid (ca 30 knopen)en veel geregend. Vanochtend waaide het nog steeds hard zodat we aan boord bleven om te klussen. Ik ben weer bezig geweest met het wecken van kip en rund met groenten en ook gehakt met groenten. Mijn ervaring om kip met groenten te wecken is niet goed. Daar heb ik veel van weg moeten gooien. Daarna heb ik de geweckte potten weer opnieuw ingedeeld zodat we straks weer voor een aantal maanden hier kunnen rondvaren. De grote inkoop moet ik later doen maar de lijst is alvast klaar.

Paul was ondertussen bezig met de gloeistiften. Hij heeft ze eruit gedraaid en per stuk nagekeken of ze het nog deden. Exc3xa9n was er stuk en xc3xa9xc3xa9n was nog heel. Daarna heeft hij gekeken of we een internetverbinding aan boord konden krijgen en dat lukte! Dus geprobeerd met wat vrienden te skypen maar helaas ging dat niet goed. Rond vier uur zijn we  naar de kant gegaan waar we hadden afgesproken met Paul en Marietta. De wind was iets minder en de winkels waren inmiddels open. Ze hebben hier namelijk ook sixc3xabsta tussen de middag. Paul had de gloeistiften bij zich en andere Paul zei meteen dat ze die in iedere autohandel zaak wel hadden. Dus de heren gingen naar de autohandel zaak en de dames gingen wat zaakjes regelen van Marietta en Paul. We spraken af bij een winkel waar we gezamenlijk naar een tent zouden kijken voor ons. Bij die zaak aangekomen geen heren en geen tenten. De zomer collectie was voorbij en daar waren skies voor in de plaats gekomen.

Op naar de boeken zaak waar Marietta nog een boek moest kopen en ik graag even wilde snuffelen. Bij het terug lopen kwamen we de mannen weer tegen. Ze hadden inderdaad  drie gloeistiften kunnen kopen en hadden al ergens anders een tent gezien. Ook waren ze al op onderzoek geweest naar een goede rugzak voor ons. Zo kochten we die middag even snel een tent en een goede wandel rugzak. Paul (Nije Faam) had daar ook goede warme hoge pantoffels gekocht en die wilden wij ook graag kopen. Op naar die winkel en daar hebben we extra grote sloffen gekocht waar onze oude sloffen in pasten (die hadden we meegenomen). Zo houden we heerlijk warme voeten!

Het werd tijd voor een wijntje, biertje en cola op naar hun stamkroeg (hihihi).
Inderdaad een zeer gezellig tentje met allemaal oude keuken spullen als decoratie (Ramos Generales). Nadat we daar een tijdje zaten met een heerlijke wijntje kregen we trek en zijn we verschoven naar een heerlijke pizzeria. Met een buikje vol zijn we weer terug gelopen naar de boot. Bij het water aangekomen zagen we dat de zeespiegel glad en dat de wind verdwenen was! Het was inmiddels de hoogste tijd om ons bed op te zoeken. Tijd gaat te snel!

13 april 2008
Ik ben vandaag vroeg aan de gang gegaan met het wecken van de kip die we gekocht hadden. Paul was ondertussen druk met de motor van ons Giebeltje bezig. Die deed het vanochtend weer zonder problemen, maar ja het vertrouwen is toch wat geschonden. Paul heeft de motor uit elkaar gehaald en bougies en filters schoongemaakt. Het was toch geen mooi weer dus goed om zulke klussen te doen.

In de middag bedacht ik dat ik meer vlees wilde kopen want morgen blijven we waarschijnlijk de hele dag aan boord omdat het hard gaat waaien. Dus met ons tweetjes naar de kant en op naar de supermarkt waar we Marietta en Paul tegen kwamen. Natuurlijk kocht ik weer meer dan ik had gezegd en dus met tassen vol terug naar de boot. Eerst een tussenstop op de Nije Faam voor een kopje thee.

Op de terugweg waaide het al aardig hard dus toen we aan boord kwamen hebben we snel de motor van ons Giebeltje gehaald en de boot weer op de spiegel gehesen. Rond zeven uur werden we gehaald door de buurman. We waren uitgenodigd om een borreltje te komen drinken. Een Oyster 72, wat een grote boot en wat een luxe allemaal! De mensen (namen vergeten) die we spraken zijn de schippers en onderhouden de boot voor de eigenaar. Ze zijn vaak druk doende omdat er veel kapot kan gaan en het moeilijk is hier spullen te kopen. Ook het verzenden van spullen naar Argentinixc3xab is niet aan te raden, zeker niet naar Ushuaia. We konden het dan beter naar Puerto Williams laten sturen, dit doen zij ook. We kregen ook te horen dat zij moeten betalen voor het ankeren: we doen of we malle joepie zijn……

12 april 2008
Na het Patagonixc3xab-netje zijn we naar de kantgegaan. Eerst ging Paul naar de kapper: dit was echt wel nodig na zesmaanden. Daarna zijn we naar de dameskapper gegaan zodat ik ook gekniptkon worden. Vervolgens hebben we door het centrum gewandeld. Een leukcentrum met veel gezellige winkeltjes. Ook zijn er achteraan gegaanhoeveel het gaat kosten om hier te skixc3xabn. Dit is zeer betaalbaarJOEPIE, over een paar maanden gaan we skixc3xabn…….
Toen even naar desupermarkt voor wat inkopen en weer terug naar de haven. Marietta enPaul waren al gearriveerd en lagen aan de steiger. Het was een gezelligweerzien na ongeveer vier maanden. Ja we hadden inderdaad iedere dagtwee maal daags contact maar dit is toch leuker! Nadat we eerst bijPaul en Marietta thee hadden gedronken zijn we met zijn allen in onsGiebeltje gestapt en naar de Giebateau gevaren. Hier hebben we een fleschampagne geopend om te vieren dat we er zonder (grote) brokken zijngekomen. Daarna hebben we kaasfondue gegeten, altijd gezellig eten(tafelen). Het was weer heel gezellig……..

Toen Paul, Paul enMarietta terug bracht naar hun boot weigerde de motor dienst te doenzodat hij moest roeien. Gelukkig was er op dat moment weinig wind dusgaf het geen problemen. Op het moment dat Paul terug roeide werd hijechter aangevallen door twee Prefectura boten. Waar hij vandaar kwam?Waarop Paul antwoordde "Holland". De gezichten keken aardig verbaasd:dat was niet wat ze bedoelden. Inmiddels was Paul bij onze boot gekomenwaardoor ze zagen dat Paul "veilig" persoon was en ze voeren toen weerweg. We worden hier dus ZEER GOED in de gaten gehouden. Dat was maargoed ook want een half uur later woei het weer dertig knopen.

11 april 2008
USHUAIA 54 48.744 s  68 18.128 w
Yes echt winterzeilen!
Het was nog donker toen we opstonden. Ik liep de kuip in om nog wat af te wassen voor vertrek en ik hoorde krrrr onder mijn voeten: sneeuw de hele kuip lag vol sneeuw…en het sneeuwde nog steeds! Snel terug, pantoffels uit en zeilpak en laarzen aan, muts op en onder de muts nog een extra bivakmuts. Het was wel een beetje glad maar in Nederland zeilden we ook met sneeuw in de kuip en het heeft wel wat. Gelukkig had het nog niet zxc3xb3 hard gevroren dat de lijnen stug en stijf waren. Ondertussen dat we al onze voorbereidingen troffen (huik eraf, binnen alles storm vast etc) voor vertrek werd het al wat lichter en konden we vertrekken. Nog even "Puerto Williams Radio" oproepen of we mochten vertrekken en daarna was het tijd.

Met in de fok twee reven en stroom mee kruisten we het Beagle kanaal over. Wat is het toch mooi zeilen in de sneeuw met als decoratie om je heen mooie witte bergen! In de loop van de morgen namen de sneeuwbuien af en werd de wind minder zodat we de twee reven uit de fok hebben gehaald. Het was nog steeds ca 0 graden en ik had inmiddels ook handschoenen aan gedaan. Paul is echt gehard en hoeft dit niet. Een beetje jaloers ben ik daar wel op want werken met handschoenen aan is een stukje lastiger.

Een uur voor aankomst riep ik L3P (oproep voor de Prefectura van Ushuaia) op. We moesten nog een keer oproepen als we in Ushuiaia (Argentinixc3xab) lagen dus rond twee uur riep ik weer op. We lagen toen aan de steiger in de haven ervan uitgaande dat de immigratie aan boord kwam. Het was inmiddels weer gaan sneeuwen dus de man van de immigratie vond dat we maar naar de Prefectura moesten komen, daar zou hij dan ook zijn.

We zijn eerst weggevaren uit de haven en hebben de boot voor anker gelegd om vervolgens met de papieren en de laptop op pad te gaan.

   
ankerplek bij Ushuaia met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen…
 

Bij de Prefectura werd inderdaad ook de immigratie geregeld en na 10 minuten waren we klaar. Op naar de Adouana (customs) om daar alles te regelen. Ook hier waren we weer snel klaar. Tijd voor een internetcafxc3xa9 om te skypen. We hadden al gehoord van Paul en Marietta (Nije Faam) dat "Tante Shara" een leuk cafxc3xa9 is waar we goed konden internetten.

Inderdaad een leuk tentje en goede skype mogelijkheden! Heerlijk weer lang met mijn ouders te kunnen praten, net of we weer langs zijn geweest. Ook Natalie (schoonzus) hebben we weer gezellig gesproken. Daarna nog wat andere mensen en toen werd het tijd om te eten. We bestelden wat bij Tante Shara maar dat viel erg tegen. Inmiddels was het alweer donker geworden en werd het tijd terug te gaan naar de boot waar we via de SSB nog even contact hadden met Paul en Marietta: zij komen morgen ook deze kant op.

Foto’s vanaf 14 maart toegevoegd (Rob)

10 april 2008
Het regende en sneeuwde bijna de hele nacht. De was die buiten hing heeft Paul halverwege de nacht onder de buiskap gehangen en die was vanochtend niet droog! Het zag grauw en een beetje mistig maar op zich goed zeilweer dus om negen uur hebben we de Puerto Williams radio opgeroepen om te zeggen dat we wilden vertrekken naar Ushuaia. We moesten naar het kantoor komen: geen probleem. Eenmaal daar bleek het te hard te waaien en mochten we de haven niet verlaten wat ik geheel NIET erg vond. We mochten wel uitklaren en morgenochtend vroeg vertrekken.

Alle bootpapieren werden geregeld alleen de immigratie zou rond zes uur vanavond bij ons langs komen om de paspoorten te stempelen en dan konden we morgenochtend vertrekken. Bij vertrek wel even Puerto Williams radio oproepen. Het regende nog steeds hard, dus snel naar de boot terug! Daar hebben we weer foto’s voor de weblog uitgezocht en ik heb een cake gebakken. Paul keek de e-mails na of we al wat gehoord hadden van xc3xa9xc3xa9n van de Volvo-dealers maar helaas geen nieuws. Wel had Peter (vriend) een mail gestuurd met wat tips over de motor en de gloeistift. Paul wil deze dingen wel doen maar pas als we in Ushuaia liggen. Aan het eind van de middag kwam inderdaad de immigratie en werden de paspoorten gestempeld. Daarna zijn we nog even het dorpje ingelopen om de foto’s te versturen en snel even onze e-mails te bekijken. Vervolgens wat cola gehaald en snel weer terug aan boord.

Bij terugkomst spraken we een van de charters en die vertelde dat als we nu de ski-passen kochten dit veel goedkoper is: per week gaat de prijs omhoog! We kijken wel even in Ushuaia wat we doen.
Het regent/sneeuwt nu weer en is ca 0 graden.

9 april 2009
Puerto Williams, Chili (54 56.094 s  67 37.122 w)
Het heeft vannacht weer gevroren, de kuip was glad met een dun laagje ijs. Ik doe de afwas tegenwoordig buiten met twee emmers. Ik was af met zeewater (1ste emmer) en daarna spoel ik het met zoet water (2de emmer). Nu stonden allebei de emmers nog buiten en de emmer met zeewater bevatten geen ijs maar de emmer met het zoete water zat vol ijs.

Vanochtend scheen de zon maar er stond wel een koude wind (ca 5 graden). We hebben gewacht tot het ijs weg was uit de kuip om vervolgens ons anker op te halen. Het was mooi weer om te zeilen al was de wind wel tegen. We zijn tussen Isla Gableen en Isla Navarino gekruist. Na  9 slagen waren we aan de andere kant van Isla Gable waar we besloten om bij Port Williams aan te lopen. Snel Port Williams radio opgeroepen dat we er aan kwamen. We lagen net in de haven (club Naval de Yates Micalvi) toen ze aankwamen. Vijf man sterk aan boord en na een half uur was alles geregeld. Wat ging dat snel! Er liggen hier ca 10 zeiljachten: de meeste boten zijn onbemand, lekker rustig dus!

Puerto Williams…

Na de late lunch zijn we even het zuidelijkste dorpje van de wereld in gewandeld. De Chileense marinebasis Puerto Williams heeft ca 1450 inwoners en ligt aan de oever van het Beaglekanaal op het noordelijkste deel van Isla Navarino. Een leuk klein dorpje met een zeer klein centrum. We hebben een internetcafe gevonden maar helaas werkte SKYPE niet. Aangezien we geen Chileens geld hadden en ook niet konden halen hebben we verder niet veel gedaan. Terug naar de boot, water getankt en de kleren die wat zout waren uitgespoeld en opgehangen.