Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

26 juni 2008
Vanmorgen zijn eerst druk bezig geweest met water halen omde tanks weer vol te krijgen. We kregen het water weer van onze buren op de Oyster. De laatste keer dat we water haalden kregen we heetwater zodat we heerlijk konden douchen. Daarna zijn we even onderuitgegaan met een boek om rond vier uur weer naar de stad te gaan. We hebben van Jurg een pijpgekregen die op de uitlaat van de generator past zodat de warme lucht van degenerator naar binnen blaast en de rook buiten blijft. Die hebben we meegenomennaar een metaalbewerker om er net zo xc3xa9xc3xa9n voor ons te laten maken. 

Verder nog even wat rondgelopen en toen werd het tijd om naar Henk Boersma tegaan. We waren uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten met zijn gezin. Henken zijn vrouw Jaceline hebben twee kinderen Perla en Marisol. Ze  wonen net buiten Ushuaiain een prachtig zelf gebouwd huis. Ze hebben jaren eerst samen gecharterd maarnu doet Henk het alleen met de boot Sara W. Vorwerk (www.sarahvorwerk.com). Hij maakt reizen naar Antarctica,Kaap Hoorn en South Georgia.

SAILING TO THE MYTH OF THE END OF THE WORLD… (bron: website Henk Boersma)

Het was eengezellige avond.

25 juni 2008
Het was weer een schommelend nachtje. We hadden behoorlijke williwaws door de baai heen en we hingen dan soms ook echt schuin achter ons anker. Maar de ankers houden goed dus af en toe draaien we ons even om en slapen dan weer lekker verder.

Rond tien uur hadden we met Danny afgesproken om wat dingen voor ons te regelen. Zo kwam er nog een klusje bij want YES het pakketje met het windmolen onderdeel was aangekomen in Ushuaia. Eerst langs UPS om het pakket te halen en ca vijftig euro invoerrechten te betalen. Daarna zijn we naar een tankstation buiten de stad gereden om ca 40 liter kerosine (lampenolie) te kopen. Als laatste zijn we naar het bedrijf gereden die onze gasflessen vulden. Dit was hier aardig in de buurt. Het is een houten gebouw wat aan xc3xa9xc3xa9n kant geheel open is. Daarin staan ca vier weegschalen waar ze de gasflessen op zetten om ze daarna op gewicht te vullen. Ze vullen de tanks dan veel te vol om ze daarnad weer wat leeg te laten lopen. Zonde van het gas!

Rond half twaalf waren we weer terug bij de haven om alle spullen in ons Giebeltje te laden. Paul bracht de spullen aan boord terwijl ik even naar de bibliotheek van de haven ging. Ze hebben hier allemaal boeken die zeilers hier achter laten en ook Nederlandse boeken. Ik heb er een paar meegenomen en zal er ook weer een paar terug brengen. Toen Paul terug was liepen we de stad nog even in voor de 8 GB-kaart die we eergisteren gekocht hadden. De 8 GB werkte ook niet in mijn camera dus lieten we dat daar zien. Het bleek nu dat mijn camera zo’n grote kaart niet aan kan. Dus probeerden we een 4 GB-kaart maar ook dit kon mijn camera niet aan. Als mijn camera het niet aan kan, kan het apparaat wat de muziek moet aflezen het ook niet aan en dus zijn we terug gegaan naar twee kaartjes van 2 GB en xc3xa9xc3xa9n van 1 GB en nog wat cd’s
.
Vervolgens hebben we ons getrakteerd op een pizza. Terug bij de boot de windmolen van de paal af gehaald toen er nog veel wind stond. De printplaat hebben we vervangen voor de nieuwe. Na twee uur stond de windmolen er weer op maar er was net te weinig wind om de molen te laten draaien. We baalden wel want we bleven zo toch in spanning of hij het wel of niet zou gaan doen. Hij draaide wel en ook sneller dan eerst zodat we wel hoop hadden dat het goed was maar je zeker weten deden we het niet! Maar na een half uur kwam er toch wat wind en YES YES YES hij doet het! Wat zijn we daar blij mee. Hij maakt weer stroom. Verder een rustig avondje gehad, Paul heeft natuurlijk wel weer muziek op alle kaartjes gezet want als het goed is hebben we nu weer genoeg energie om muziek te draaien. Maar ja nu is het al de hele avond al windstil…

24 juni 2008
Het was al een kleine week heel rustig weer met haast geen wind en vannacht kwam de wind weer opzetten. Op zich niet heel hard maar we gingen weer aardig heen en weer. Toch weer een beetje wennen na een week rustig weer te hebben gehad. We hadden gisteren Peter en Paula uitgenodigd om een kop koffie bij ons te komen drinken. Ze kwamen rond koffietijd. We hebben gezellig zitten praten. Zij zijn ook aardig aan het klussen op hun boot. Aan het begin van de middag gingen Paul en ik naar Jurg en Ali. De mannen moesten computer programma’s over en weer kopixc3xabren en wij dames hebben gezellig over van alles en nog wat zitten praten.

Rond vier uur gingen de winkels weer open en zijn Paul en ik naar de kant gegaan voor boodschappen. We hadden gisteren een 8 GB kaart gekocht om muziek op te zetten maar bij ons deed deze kaart het niet, ook niet in mijn camera. Aangekomen bij de winkel deed de kaart het ook niet in een kleine camera maar wel in een grote camera. Het apparaat waar we de kaart in willen stoppen moet wel 8 GB aan kunnen en daar zit waarschijnlijk het probleem. Morgen weer terug met kaart en apparaat. Vervogens ben ik naar de Carrefour gegaan en is Paul nog even achter een kamerthermostaat met timer aan gegaan. Nergens te koop: we geven de hoop op. Paul kwam me weer halen bij de Carrefour. Ik had naturel yoghurt nodig maar deze is hier haast niet te koop, wel yoghurt met allerlei smaakjes. Uiteindelijk vond ik toch een bakje in een andere supermarkt zodat ik weer yoghurt kon maken ‘s avonds.

23 juni 2008
Eerst wat uitgeslapen om daarna het centrum in te gaan om weer te skypen. Eerst met de leverancier van de windmolen onderdeel gebeld om te vragen waar ons pakket bleef. Hij kon niet goed te achterhalen in zijn computer waar het pakket nu was maar hij wilde wel voor ons bellen naar UPS. We kregen twee uur later een mail van hem dat het onderdeel door de douane in Argentinixc3xab was en dat het over twee dagen in Ushuaia kon liggen. Er komt schot in!

Daarna belde we Danny om een afspraak te maken. We vertelden dat we in het cafxc3xa9 zaten te skypen en een uur later kwam hij langs. Even een kopje koffie gedronken en een afspraak gemaakt voor deze week. Verder hebben we weer met een aantal familie en vrienden gesproken. Rond zes uur waren we thuis en hebben we rustig aan gedaan.

22 juni 2008
Nadat we uit bed kwamen is Paul achter in de bakskist gekropen om de acculader om te zetten van gewone accu’s naar gel accu’s. Hij moest hiervoor een jumper (onderdeel in de acculader) eruit halen. Ik ben ondertussen bezig geweest met de was en de boot van binnen schoon te maken. Rond het middag uur zijn we met de laptop naar de kant gegaan en hebben we weer met vrienden en familie geskyped. Aan het eind van de middag gingen we weer terug aan boord want om zeven uur hadden we met Jurg en Ali af gesproken om bij ons kaasfondue te gaan eten.

gezellig aan de kaasfondue…

Het was erg lekker en gezellig en voor we het wisten was het alweer tijd om ons bed op te zoeken. Paul en Jurg hebben vanavond wel het navigatie programma weer aan de praat gekregen zodat onze klussen lijst weer wat kleiner is!

21 juni 2008
Vanochtend toch weer op tijd op om achter wat zaken aan te gaan. Zo wilden we een tijd-thermostaat op 12 volt voor onze kachel, een flexibele slang die je gebruikt voor een afzuigkap en nog wat andere kleine dingen. We liepen de hele ochtend door het centrum en werden van de ene winkel naar de andere winkel verwezen. Maar nergens konden we het kopen. Aan het eind  van de ochtend hadden we wel wat andere kleine dingen die we ook moesten hebben maar niet deze twee belangrijke dingen.

Rond xc3xa9xc3xa9n uur gingen we naar de mensen die tijdelijk op de 72 voet Oyster hadden gepast. Ze waren nu weer terug op hun eigen boot en hadden Peter, Paula en ons uitgenodigd voor informatie over de Chileense scheren tot Puerto Mont. Ook de mensen die normaal op de Oyster passen waren erbij want beide stellen zijn al drie keer door deze scheren gevaren. Zo kregen we goede informatie over welke tijd het beste is om de Chileense scheren te bevaren. Dit is in de winter omdat je dan beter weer hebt. Ook hebben we informatie gekregen over waar we onze visums kunnen verlengen en welke ankerplekken zeer de moeite waard zijn. Het was zeer gezellig.

Aan het eind bleven Paul en ik wat langer want ze hadden foto’s van onze boot gemaakt toen we voor anker lagen in zeer harde wind. Ze heeft een artikel geschreven in een groot Amerikaans zeilblad over ankeren met een dikke lijn aan je ankerketting geklemd zodat je niet aan de ankerketting hangt. De foto van onze boot heeft ze daar als illustratie gebruikt. Natuurlijk hebben we de foto’s gevraagd (zie hieronder).

  
voor anker.. niet direct aan de ketting maar aan een speciale lijn…

Aan het eind van de middag waren we weer terug aan boord en hebben we rustig aan gedaan.

20 juni 2008
YES  de drie gel-accu’s zijn vandaag aangekomen en dus zijn we vanochtend met Jurg (Sposmoker) naar de Nautico-winkel gelopen om ze te kopen. Een rib uit ons lijf maar we hebben nu in ieder geval weer goede accu’s zodat we niet meer iedere dag de generator hoeven te laten lopen. Zoals jullie weten is de windmolen nog steeds stuk en daar is nu het wachten alleen nog op! We hebben van Ruud (mijn broer) ook te horen gekregen dat hij het onderdeel voor onze marifoon heeft gevonden en dat al thuis heeft liggen. Het gaat de goede kant op!

Terug aan boord is Paul bezig geweest de accu’s om te wisselen, oude eruit nieuwe erin. Ik was ondertussen Spaans aan het leren en als wat kon doen hielp ik. Rond vijf uur waren we klaar en zijn we naar de stad gelopen om eerst onze telefoon op te waarderen en daarna zijn we met Jurg en Ali naar een tweedehands-skimarkt gegaan. We hebben gekeken naar goedkope ski’s en skischoenen maar wat we goed vonden was toch nog prijzig zodat huren van de spullen voor ons goedkoper is.

Het is vannacht de langste nacht en dat wordt hier gevierd. Verschillende restaurants hebben een speciaal menu met live muziek. We zochten een leuke uit met Milonga muziek. Milonga is een soort tango: de tango met het snelle ritme. Bij aankomst was het restaurant al behoorlijk vol. Zo zaten we midden tussen de locale mensen die, als ze wilden, konden dansen. Rond een uur of elf kwam er een gitarist die Argentijnse muziek begon te spelen. Daarna zijn Paul en ik weggegaan, Jurg en Ali zijn nog gebleven.

Wij zijn naar de Exporer (charterboot in de haven) gelopen want daar waren we uitgenodigd voor een feest. Het was inmiddels al twaalf uur en er gingen al wat mensen weg maar er bleven nog genoeg mensen over. Hier spraken we de eigenaar Steve, Peter en Paula (Pacific Blue) ,Henk een Nederlander die hier met zijn zeilboot "Saravoorwerk" al jaren chartert.Verder nog veel andere mensen, ook locale Argentijnen. Het werd een zeer gezellige avond en rond  vier uur zijn we naar onze eigen boot gegaan. Inderdaad de langste nacht voor ons van dit jaar (hihi).

19 juni 2008
USHUAIA (54 48.734 s  68 18.097 w)
Na het Patagonie-netje zijn we weer naar Ushuaia gevaren. Tenminste ik hielp Paul even om de lijnen weg te halen en  daarna ben ik mijn bed weer ingedoken: ik ben beetje grieperig. Paul zeilde solo naar Ushuaia alleen op de fok met ruime wind. Rond half twee kwamen we aan waarop ik de Prefectura opriep en hielp met het anker er stevig weer in te trekken. Daarna zocht ik mijn bed weer op.

Ushuaia… langzamerhand bekend terrein…

Paul is bezig geweest met het instrumenten paneel van de Volvo Penta motor. Ja er is weer een volgend probleem! Toen we de motor vanochtend wilden starten gingen de lampjes niet branden. Normaal is dat vxc3xb3xc3xb3r we de motor starten de lampjes op het instrumenten paneel gaan branden. Als we dan starten gaan de lampjes uit. Dit betekent dat we het nu niet kunnen zien wanneer de oliepomp niet goed zou werken. Dus nu op zoek naar een tweedehands instrumentenpaneel zonder sleutel of alleen de elektro-unit, als iemand wat weet…..

Verder is Paul benzine en diesel gaan halen met ons Giebeltje. We hebben deze maand 20 liter benzine en 40 liter diesel verbruikt. Op zich vinden wij dit zeer netjes voor een wintermaand met kachel en motoren. Als laatst is hij Ushuaia ingewandeld om te kijken wanneer de accu’s aankomen (wordt vervolgd). Wel kwam hij thuis met een goede deurmat en een nieuwe emmer. De goede puts is namelijk overboord gegaan op de Falkland eilanden en nu hebben we hopelijk weer een goede puts! Zo lossen de problemen zich ook weer langzaam op.

18 Juni 2008
Ik ben vanochtend weer aan de Spaanse studie begonnen terwijl Paul buiten met het anker bezig was. Hij heeft nu een sterke lijn tussen de anker ketting door gevlochten van het tweede anker naar het eerste. Bij het eerste anker heeft hij een lus in de lijn gemaakt. Als we de ankers nu naar boven halen komt het eerste anker gewoon op de anker rol terecht en kunnen we het laatste stuk ankerketting van het tweede anker via de lier omhoog laten komen. Dit hoeft alleen als er veel kelp aan het tweede anker hangt en het te zwaar wordt om het met de hand omhoog te trekken. Hangt er geen kelp aan dan kan Paul het makkelijk zelf omhoog halen.

Na de lunch zijn we gaan wandelen. Twee nieuwe wandelingen op dit eiland. Exc3xa9n ervan ging naar de top van de berg en daar hadden we een mooi uitzicht over de gehele omgeving. Het waaide nog steeds vrij hard en we zagen de witte kopjes op het water. Op de terugweg zijn we langs de Pefectura mannen gewandeld en hebben matxc3xa9 met ze gedronken. Ze hadden twee uur in het water doorgebracht. Weliswaar met droog pakken van 8 mm maar toch best nog koud als je weet dat het water ca. vier graden is!

Verder heb ik mijn Spaans weer aardig in praktijk kunnen brengen en zie dat ik steeds een beetje meer begrijp. Aan het begin van de avond waren we weer terug aan boord

17 juni 2008
We zijn nu allebei wat hangerig en verkouden zodat we weer niet veel hebben gedaan. Buiten regende het de hele dag zodat een korte wandeling er ook niet in zat.

Paul had een email van Ruud (mijn broer) gekregen over hoe hij het navigatie programma weer kon installeren maar helaas lukte dit nog steeds niet. Ik was ‘s ochtends aan de Spaanse les en ‘s middags weer wat aan het borduren. Aan het eind van de middag hebben we weer samen een film gekeken.

16 juni 2008
Paul was vanochtend al iets beter maar nog niet echt fit zodat we weer een dagje rustig aan hebben gedaan. Paul is nadat hij uit bed was eerst met de computer bezig geweest of hij het navigatie programma weer aan de praat kon krijgen maar helaas lukte dit niet. Verder heeft hij rustig op de bank een boek gelezen. Ik ben voornamelijk bezig geweest met mijn cursus Spaans. Doe nu twee cursussen Spaans door elkaar. Daarna ben ik weer gaan borduren. Het regende en sneeuwde de hele dag dus was het niet zo heel erg om de dag binnen door te brengen. Al gaat het ons aardig opbreken dat we zo lang op onze onderdelen moeten wachten. Het liefst hadden we naar Chili gevaren en daar vele baaitjes door getrokken. Ook staat Kaap Hoorn hoog op onze lijst om te doen maar ja eerst de boot weer op orde hebben en dat wil nu zeggen WACHTEN OP ONDERDELEN!

15 juni 2008
Paul was gisteren al wat verkouden maar vandaag was dit erger zodat hij de hele ochtend in bed is gebleven. Rond twee uur kwam hij eruit om wat te eten. Ik was in de ochtend lekker aan het borduren en aan het koken. Nadat we gegeten hadden zijn we met ons Giebeltje naar de Prefectura gevaren. Hier werden we door nieuwe gezichten vriendelijk onthaald. Ze spraken haast geen Engels zodat we weer goed Spaans konden oefenen. Er waren weer drie mannen van de Prefectura en xc3xa9xc3xa9n had zijn gezin dit weekend laten over komen. Na een tijd te hebben zitten praten wilden ze graag onze boot ook zien en zijn we met bijna iedereen naar onze boot gegaan. Exc3xa9n man bleef achter om toch standby te kunnen zijn als er eventueel een boot zou komen. Bij ons aan boord hebben we matxc3xa9 gedronken en weer verder gepraat.

We werden voor ‘s avonds uitgenodigd om de voetbal wedstrijd Argentinixc3xab – Equador te komen kijken. Na het eten met Paul een aspirine zijn we in ons Giebeltje gestapt om weer naar de Prefectura te gaan. Hier hebben we met zijn allen de wedstrijd bekeken. Het werd nog even spannend toen Equador een doelpunt scoorde en Argentinixc3xab achterstond. Net in de laatste minuut wist Argentinixc3xab toch nog gelijk te spelen. Na de wedstrijd hebben we nog even zitten praten maar toen werd het alweer snel tijd om naar huis te gaan.

14 juni 2008
We waren vandaag de enigste op het Patagonie-netje zodat we even gezellig met Wolfgang hebben kunnen praten. Hij heeft vroeger twaalf jaar rond gezeild. Vanaf Duitsland via de toenmalige oostbloklanden naar Griekenland Turkije en Middellandse Zee. Vandaar uit heeft hij het gedeelte van de Atlantische Oceaan bevaren met vele landen tot aan Buenos Aires. Daar is hij gestopt en is hij in Chili gaan wonen.

Verder heb ik eerst de was gedaan en ja hoor net toen alles hing ging het een beetje regenen. Lekker laten hangen! Na de was ben ik aan de Spaanse les gegaan en later aan het borduren. Paul was bezig met de computer en bedacht dat hij nog een externe cd speler had die hij gemakkelijk aan de boordcomputer kon aansluiten zodat hij er weer wat programma’s op kon zetten. Paul vind het leuk om zo met de computer te rommelen: kan die de hele dag zoet mee zijn. Aan het eind van de middag hebben we samen op de bank een film gekeken.

13 juni 2008
ISLA REDONDA (54 51.712 s  68 28.877 w)
We hebben besloten vanochtend alsnog naar Isla Redonda te varen. Anker op en met ruime wind alleen op de fok gevaren. Het was een mooie tocht met eerst met wat zon maar later betrok het. Op de motor de baai uit daarna weer tussen de eilandjes door om vervolgens langs de kust te zeilen. Rond het middag uur kwamen we aan in de ankerbaai. De Prefectura stonden bij hun huisje al te zwaaien dat we ook daar mochten komen liggen maar dat doen we liever niet. Het is daar te open en er ligt behoorlijk wat kelp. De rest van de dag hebben we rustig aan boord door gebracht. Boekje lezen en wat kleine klusjes. Paul weet altijd wel iets te vinden om te proberen zoveel mogelijk problemen te voorkomen.

Isla Redonda….

12 juni 2008
Vannacht begon het al aardig te waaien en dit hield niet op. We hadden gisteren toch al naar Lapataia moeten varen maar ja ik moest nog wat boodschappen doen. Het zag er gisteren al naar uit dat het vandaag kon: niet dus! We bleven langer in bed liggen omdat we aardig heen en weer slingerden, net of we steeds overstag gingen aan de wind.

Paul is bezig geweest met de computer. De Argentijnse Prefectura heeft besloten het keuringsrapport van het reddingsvlot te willen zien. Onze was nog net niet verlopen maar we hebben data toch alvast wat opgewaardeerd. Ik had de hele dag wat hoofdpijn dus heb rustig aan gedaan, boekje lezen. Verder zijn we wel weer druk geweest om het pakket van Amerika naar hier te krijgen. We wilden dat ze het niet met UPC zouden opsturen maar met de gewone post aangetekend. Dit wilden het bedrijf niet, die wilden het perse met UPC zodat nu besloten is het pakket naar Danny in Argentinixc3xab te sturen met UPC. Afwachten maar hoe dit gaat!

11 juni 2008
Na het Patagonie-netje zijn we verder gaan klussen. Eerst de antislip-mat – soort deur mat – in ons Giebeltje gelegd. Hiervoor moest eerst ons Giebeltje omhoog getakeld worden om vervolgens de bodem leeg te laten lopen en de mat tussen de wand en bodem in te klemmen. Daarna hebben we de bodem weer opgepompt zodat hij nu stevig op de bodem ligt. Daarna zijn we verder gegaan met de kastjes te isoleren: de laatste stukjes. Rond het middag uur heeft Paul me aan de kant afgezet en heb ik boodschappen gedaan. Paul ging naar Peter om hem te helpen met zijn computer. Toen ik terug kwam van boodschappen hebben we nog wat gepraat en daarna zijn we terug aan boord gegaan.

10 juni 2008
Vanochtend hadden we een mail ontvangen van Ruud (mijn broer) die precies uitlegde wat we moesten doen om internet weer aan de gang te krijgen. Paul veranderde de instellingen en daarna zijn we naar het internetcafxc3xa9 gegaan om het uit te proberen. Helaas werkte internet niet. Maar al snel kwam xc3xa9xc3xa9n van de mensen om ons te vertellen dat hun internet stil lag. Op naar een ander internetcafxc3xa9 en gelukkig deed daar internet het wel. Gelijk mijn broer gebeld om te vertellen dat we weer online waren en gelijk gezellig gesproken met Ruud en Natalie (schoonzus). Daarna hebben we naar Amerika gebeld hoe het zit met ons windmolen onderdeel. We kregen de man aan de lijn met wie we al eerder hadden gesproken en hij wist ons te vertellen dat het onderdeel weer terug gestuurd was naar hun omdat wij niet hadden willen betalen. Stomverbaasd waren we hier over, we hadden hier geheel geen email van gekregen. Dat klopte ons email adres was niet goed. Maar hij had ons al eerder gemaild dus weer waren we verbaast. Niets aan te doen het moest weer opnieuw worden opgestuurd. Nu hebben we gevraagd of ze het met de post naar Danny toe kunnen sturen. Niet met UPC maar aangetekend met de post. Hopelijk krijgen we het nu wel! Afwachten maar.

Vervolgens mijn ouders gebeld die kregen natuurlijk gelijk het hele verhaal over zich heen maar daarna hebben we toch weer gezellig zitten kletsen. Al met al vloog de dag voorbij. Op de terugweg zijn we lang Paula en Peter (Pacific Blue) gegaan. Hier kwamen we op borreltijd en werden we uitgenodigd om mee te eten. Gezellig over van alles zitten praten en voor we het wisten was het alweer bedtijd.

9 juni 2008
Na het Patagonie-netje zijn we naar Jurg en Ali (Sposmoker) gevaren en hebben daar koffie gedronken. Jurg had wel een tip om de internetverbinding weer aan de gang te krijgen, we moesten de breedband weer aan zetten. Daar waren we niet aangekomen maar Jurg had wel vaker meegemaakt dat dit spontaan veranderde. Verder over van alles en nog wat gepraat.

Na de koffie eerst naar de stad om een antislip-mat voor in ons Giebeltje te kopen en nog wat kleine dingetjes gehaald. Gelijk de foto’s maar even verstuurd vanuit een internetcafxc3xa9 (niet met onze eigen computer). Terug aan boord is Paul bezig geweest met de computer en ik met huishoudelijke bezigheden. Weten nog niet zeker of internet het weer doet maar het lijkt er wel op: afwachten!

Rond vier uur zijn we weer naar de kant gegaan om met Jurg en Ali de stad in te gaan. Jurg had nieuwe accu’s nodig en wij ook. De accu’s die er nu in zitten gebruiken we nog niet zo lang maar ze zijn niet goed meer en we moeten nieuwe hebben. Jurg is al enige tijd bezig om te kijken welke accu’s hij wil kopen en waar hij deze kan kopen. Nu heeft hij een adres gevonden in Buenos Aires die gel-accu’s verkopen en een adres in Ushuaia die de batterijen wel voor ons naar Ushuaia willen laten brengen. Daar zijn we gisteren avond dus eerst heen geweest om dit in orde te maken. Daarna hebben we met zijn vieren verder door de stad gewandeld. Aan het eind zijn we in een cafeetje gaan zitten en hebben daar wat gegeten en gedronken. Voor we het wisten was het alweer elf uur en tijd om ons bed op te zoeken!

8 juni 2008
Gisteravond had ik de was in de was emmer met water buiten gezet en vanochtend was het water weer bevroren. Toch maar de was zo goed mogelijk uitgespoeld met ijs tussen mijn vingers en opgehangen. Daarna gingen we naar de kant om met mijn familie te skypen. Mijn moeder viert haar verjaardag vandaag en daar wilden we graag bij zijn via skype. Maar helaas in het cafxc3xa9 waar we met onze eigen laptop konden skypen deed onze internetverbinding het niet. BALE! Wat we ook deden we kregen geen verbinding. De provider in het cafxc3xa9 werkte gewoon maar we hebben een tijdje geleden twee computers proberen te koppelen en daar is waarschijnlijk wat fout gegaan maar we kregen geen verbinding GRRRRR: geen verjaardag! We zijn daarna terug naar de boot gegaan om verder uit te zoeken wat de oorzaak is. Tot op heden nog niets gevonden!

7 juni 2008
USHUAIA  (54 48.750 s  68 18.179 w)
Vanochtend zijn we in de mist weer terug gevaren naar Ushuaia. Het grootste deel op de motor en een klein deel gezeild op de fok. Tussen de eilandjes door want het zicht was nog wel zo redelijk dat we de elanden en de kelp zagen. Toen we tussen de eilandjes voeren hoorden we in de verte al de Prefectura-boot aankomen. Er was vandaag wisseling van de wacht op het eiland dus we verwachten ze al. We zagen we de boot met een rot vaart aankomen varen. Vlakbij hielden ze in toeterden ze: ze kwamen al zwaaiend naar buiten. Erg leuk zo enthousiast te worden benaderd. Nadat ze ons gepasseerd waren gingen ze er weer met een bloed vaart vandoor.

Onderweg lazen we onze mails en xc3xa9xc3xa9n daarvan was van Danny (vriend uit Ushuaia) die voor ons had gebeld naar Chili Expres om te vragen waar ons pakje (onderdeel windmolen) bleef. De man van Chili Expres verwees hem door naar een telefoon nummer van UPS. Hier wisten ze te vertellen dat het pakje bij de custums ligt en dat we ca 60 dollar invoer kosten moeten betalen. Daarna kan UPS weer iets voor ons doen…..

Rond half twee kwamen we aan in Ushuaia en zijn we eerst wezen kijken op de Nije Faam of alles in orde was en dat was het. Daarna zijn we door gevaren naar Jurg en Ali (van de Sposmoker) en hebben we de rest van de middag zitten praten. Rond zes uur zijn we Ushuaia even in gelopen om brood en geld te halen. We kwamen weer langs het winkeltje waar ze goedkope slaap matjes verkochten (voor ons goed isoleer materiaal): deze bleken ze weer op voorraad te hebben zodat we er meteen weer zes gekocht hebben. Kunnen we nu ook het laatste beetje van de boot gaan isoleren.

terug in Ushuaia…

6 juni 2008
Vandaag was een bewolkte, iets mistige dag zodat we lekker lang in ons bed hebben gelegen met ‘n boek. Pas aan het begin van de middag kwamen we eruit om een wandeling over het eiland te maken. Een andere wandeling dan de vorige keer maar wel net zo mooi. We eindigen bij de mensen van de Prefectura om nog een praatje te maken. Ze waren blij ons te zien en we hebben weer gezellig gepraat. Gisteren hadden we het niet goed begrepen want xc3xa9xc3xa9n van de mannen zit hier om de maand vast en de andere twee waren nu bij hem ingedeeld maar werken normaal in Ushuaia bij de Prefectura. De vaste man van dit eiland krijgt iedere keer twee  andere mensen. Er werken ca 200 mensen bij de Prefectura in Ushuaia. Rond vijf uur waren we weer terug bij de boot en ben ik gaan koken. Paul ging onderuit met een boekje nadat hij eerst de generator had aangezet.

5 juni 2008
We waren vanochtend uitgenodigd om op de koffie te komen bij de mensen van de Prefectura hier op het eiland. Ze hadden gisteren aangegeven dat ze graag de foto’s van de Falkland eilanden wilden zien dus namen we de digitale foto’s op onze laptop mee. Ik had gisteren een cake gebakken en die nam ik mee met nog een fles wijn. Zo hadden we tijdens het kijken van de foto’s koffie met dulce de leite cake.

de  Prefectura boys…

Na de foto’s kregen we het erover of we zonder permit naar Staten eiland mochten. Als we vanuit Ushuaia zouden vertrekken moesten we wel een permit halen bij de Prefectura in Ushuaia maar zoals wij rechtstreeks van de Falkland eilanden afkwamen was het geen probleem dit te doen zonder permit. We vroegen ook maar eens of we problemen zouden hebben gekregen als we rechtstreeks vanaf de Falkland eilanden naar Ushuaia waren gevaren. Dit was vroeger wel een probleem maar nu niet meer. Ze waren zelf nog nooit op de Falkland eilanden geweest, ten eerste omdat ze er niet welkom zijn en ten tweede omdat het er te duur is. Dat het te duur was bevestigden we en we vertelden dan ook dat we er haast geen boodschappen hadden gedaan en dat we bijna alles vanuit Mar de Plata hadden meegenomen. Nu keken ze wel heel verbaasd: dat de Falkland eilanden voor ons ook duur waren hadden ze zich niet gerealiseerd!

Daarna wilden ze graag onze boot zien zodat we met zijn allen terug zijn gelopen. Met ze allen in xc3xa9xc3xa9n keer in ons Giebeltje en ik mocht naar de boot terug roeien met vier man sterk (hihi). Aan boord moest ik snel even binnen alles opruimen en gaf Paul ondertussen de rondleiding buiten. Daarna zijn ze naar binnen gekomen waar we weer verder hebben gepraat. Ze zijn altijd met zijn driexc3xabn hier om de maand. De wacht bestaat dus op dit eiland uit twee groepen van drie mensen die elkaar iedere maand aflossen. Daarna zijn ze een maand vrij. De drie mannen die nu op het eiland zijn werken al ongeveer negen jaar met elkaar. Ze zijn geen van driexc3xabn hier geboren maar twee willen hier voorgoed blijven en xc3xa9xc3xa9n wil over twee jaar terug naar Rio Negro waar hij oorspronkelijk vandaan komt.

Toen Paul ze naar de wal bracht werden voor de namiddag uitgenodigd. Het was ondertussen al twee uur geworden zodat we dit maar hebben afgeslagen. We hadden gevraagd of we het water uit de regenton op het eiland mochten gebruiken en dat was geen probleem zodat we in de middag bezig zijn geweest de watertanks van de boot weer bij te vullen. Het was ondertussen alweer zes uur geworden en tijd om eten te maken. Ik heb een brood gebakken van het laatste meel uit Nederland. Dit meel hadden mijn ouders nog meegebracht naar de Canarische eilanden.

4 juni 2008
CALETA VITO DUMAS (54 51.729 s  68 28.871 w)
We zijn vanochtend naar het eiland Isla Redonda gemotord dat behoort nog tot het natuurgebied Lapataia. Toen we ons anker ophaalden zagen we een motorboot hard de baai in komen varen en we dachten dat we bezoek van de Prefectura kregen. Maar nee hoor ze voeren verder en even later zagen we nog drie boten van de Prefectura rondvaren. Toch geeft dat wel een raar gevoel zo die boten met zwaar geschut voor en achterop. Even later zagen we ze langs de kant varen en oefenen om aan te leggen tegen steile wanden op het eiland Redonda. 

Eenmaal aangekomen in de ankerbaai maakten we een lijn aan de steiger vast en wilden we een gele boei oppikken. De gele boei bleek niet op zijn plaats te blijven liggen zodat we besloten toch maar ons eigen anker uit te gooien met xc3xa9xc3xa9n lijn naar de kant. Eenmaal klaar riep ik de Prefectura hier op het eiland op om te vertellen dat we hier voor anker waren gegaan. Geen probleem.

 
nieuwe ankerplek  Caleta Vito Dumas…

Paul was in ons Giebeltje gestapt om een rondje langs de boot te doen. Het bleek dat door het ijs de antifouling er aardig af is (bij de waterlijn). We wisten al dat dit zou gaan gebeuren dus vandaar dat we ook de boot niet echt goed in de antifouling hebben gezet (maar xc3xa9xc3xa9n laagje). Hij maakte meteen de waterlijn schoon met een schuurspons. Ik was binnen een tonijnsalade aan het klaar maken.

In de loop van de middag zijn we naar het hoogste punt van het eiland gewandeld waar we een mooi uitzicht hadden over de baai waar we nu liggen, een deel van Lapataia baai en een deel  van het Beagle kanaal.

mooi uitzicht over een deel Lapataia baai….

Op de terugweg zijn we even bij het huis van de Prefectura langs gegaan. Er zijn nu drie mannen aanwezig en deze worden vrijdag afgelost. Ze hebben hier dan met zijn driexc3xabn een maand gezeten. Terug bij de boot heeft Paul twee gasflessen in de menie gezet. Ik ben lekker aan het kokkerellen gegaan. Cake gebakken,  spinazie pannenkoeken gemaakt, enkele met ham en kaas en de rest met tonijn salade.
Daarna werd het tijd voor de Wereldomroep. Helaas was die al enige dagen slecht te bereiken en zo ook vandaag zodat we onderuit zijn gegaan met een boek.

3 juni 2008
Na het Patagonie-netje zijn we weer gaan wandelen. We begonnen dit keer vanaf de ankerbaai halverwege route Costera trail. Eerst langs het water om de berg Bellavista richting onze vorige ankerplek. Soms ging het pad omhoog en dan weer naar beneden. Het is vanaf gisteren avond weer behoorlijk boven nul dus dooide het behoorlijk. Toch waren er veel stukken op ons pad waar nog veel ijs lag lag en waar we voorzichtig overheen moesten lopen of liever omheen liepen.

Na anderhalf uur door het bos lopen kwamen we aan bij de autoweg. De autoweg van Lapataia was behoorlijk ijzig en langs de weg lag nog sneeuw zodat het niet echt prettig wandelen was. Uiteindelijk kwam er een busje langs met toeristen die stopte, nadat we met onze duim omhoog stonden. We vertelden de reisleidster dat we maar zes kilometer mee wilden rijden om er vervolgens aan het begin van een ander wandelpad weer uitgezet te willen worden. De reisleidster vertelde dat het busje prive was afgehuurd en dat we niet konden meerijden. Ik vroeg aan de reisleidster of ik dat aan de toeristen zelf mocht vragen of ze wel of niet bezwaar maakten. Als snel werd de deur geopend: geen probleem. Het waren drie toeristen uit China die door Zuid Amerika reisden. Ze hadden maar twee dagen in Patagonie en vanavond vlogen ze alweer naar Buenos Aires. We vertelden de reisleidster nu dat we hier met onze boot lagen en wezen de plek aan waar we nu voor anker lagen. Nu begon ze te lachen en ze vertelde dat ze ons de hele week had zien liggen in de andere baai. Ze had nu meer begrip voor onze situatie en na ca zes kilometer werden we er weer uitgezet. Al zwaaiend reden ze weg.

We begonnen eerst met route Pampa Alta Trail en deze ging bij de baai weer over in route Costera Trail waar we na twee uur weer bij de boot aankwamen. Het was een prachtige wandeling maar helaas hebben we vandaag weinig vogels of andere dieren gezien. Rond drie uur waren we terug bij de boot en zijn we lekker onderuit gegaan met een boek.

Een tijdje geleden schreef ik dat we wat problemen hadden met onze buitenboord motor. Dit probleem is voorlopig opgelost. We hadden Jurg (van de Sposmoker) in Ushuaia hier enige tijd geleden over gesproken en hij had jaren zo’n zelfde motor gehad. Het probleem is dat de vlotter blijft steken waardoor er teveel benzine in de kamer komt en dan verzuipt die. De tijdelijke oplossing is dat we de benzinekraan op tijd dicht draaien als we ergens aankomen en bij het starten van de motor houden we de benzinekraan in eerste instantie even dicht. Na ca drie keer aantrekken doet de motor het nu goed.

2 juni 2008
Caleta "Giebateau" (03 mijl 54 51.293 s  68 30.089 w)
Vannacht hoorden we gekraak om de boot heen oh-oh. Wij het licht aangedaan en op de thermometer gekeken. Het bleek zes graden onder nul te zijn en omdat er hier een riviertje de baai in stroomt vormde zich ijs in de baai. Voor alle zekerheid hebben we toch in de nachts ons dingy even naar boven gehesen uit het water om vervolgens weer lekker te gaan slapen.

Vanochtend lagen we ingevroren: "onze" hele Caleta was bedekt met ca xc3xa9xc3xa9n centimeter ijs. Toen de zon begon te schijnen kwam het net boven nul graden.

Caleta fin del route geheel bevroren…

Rond het middag uur zijn we met ons Giebeltje door het ijs gevaren, nou ja gevaren…. er moest door het ijs gehakt worden want roeien kon niet: de peddel ging niet door het ijs. Paul moest met mijn wandelstok hard prikken om door het ijs te komen en vervolgens trok hij de boot vooruit. Al prikkend kwamen we steeds een stukje verder.

spoor van ons Giebeltje…

Toen we eenmaal weer bij open water waren ging de motor aan en konden we een stuk van de Lapataia rivier op. Tijdens het wandelen hadden we vorige dagen al gezien waar we ons Giebeltje verderop de rivier goed achter konden laten om zo weer een andere wandeling in Lapataia te maken.

Eerst over de weg om vervolgens route Hito XXIV langs het Roca-meer te wandelen. Daar hoorden we twee Magellanic Woodpeckers vlak langs het pad. Eerst keken we veel te ver om uiteindelijk te ontdekken dat ze nog geen tien meter bij ons vandaan zaten. Ze waren laag op de stam van de boom bezig voedsel te vergaren. We hoorden en zagen ze dan ook behoorlijk hameren.

een Magellanic Woodpecker…

We hebben het pad niet helemaal uitgelopen omdat we nog een lekker taartje wilde eten en het ook wel wat koud werd.  Op de terugweg zagen we op het meer black-necked zwanen zwemmen. Daar had ik op de Falklands al over gelezen maar nu zagen we ze in het echt!

Terug bij de boot was ons pad door het ijs nog open en konden we daar voorzichtig door varen. We hebben toen ons anker opgehaald om naar een andere ankerplek te varen. Ten eerste omdat we andere wandelingen willen maken in dit gebied maar ook omdat we niet in het ijs vast willen komen te zitten. Niet alleen de Caleta waar we lagen lag vol met ijs maar verderop, richting het Beagle kanaal waren ook ijsvelden waar we eigenlijk omheen moesten. Maar, dacht ik, dat valt wel mee, we kunnen er wel doorheen! Dat kon ook wel maar het ijs was dikker dan ik dacht en we moesten al vrij snel vaart minderen (hihi). We liggen nu op een zelf bedachte ankerplek halverwege een lange wandeling. We kunnen nu dus twee kanten op. Eenmaal voor anker hebben we wel even de Prefectura opgeroepen of het goed was dat we hier lagen: geen probleem.

Caleta "Giebateau"

1 juni  2008
RONDJE LAPATAIA BAY EN TERUG NAAR CALETA FIN DEL ROUTA
(54 51.294 s  68 34.373 w)
Rond half elf kwamen Danny en zijn dochter Sol aan boord bij ons. De bedoeling was vandaag naar Ushuaia te zeilen maar omdat we nog niets van Chili Express hadden gehoord over het pakket wat daarnaar toe is opgestuurd besloten we nog een week te blijven.

Met Danny en Sol hebben we door de baai van Lapataia gezeild. Eerst langs de kust tussen Vuurland en Ilha Redona en Ilha Estorbo door. Danny wist weer veel te vertellen over bomen waarvan hij veel de naam van kende. Hij toonde ons ook op mooie ankerplekken waar hij vaak komt met zijn kajak. Ook wees hij de plek (een klein kapelletje) op Ilha Redona aan waar ze getrouwd zijn. Ze zijn toen samen in hun kajak (met een bruidsboeket er bovenop vastgebonden) vanaf het vaste land naar het eiland gepeddeld om daar te trouwen.

Vandaag was het een mooie zonnige dag met niet veel wind dus op de terugweg zijn we buiten de eilanden om terug gezeild naar Caleta Fin del Routa. Inmiddels was het alweer half vier geworden en zijn Danny en Sol naar huis gegaan. Wij hebben de rest van de dag rustig aan gedaan.

31 mei 2008
Vandaag regende het bijna de hele dag zodat we lekker binnen zijn gebleven. Wel even de was uitgespoeld en opgehangen zodat het door de regen nog verder uitgespoeld kon worden. Daarna hebben we samen de foto’s uitgezocht voor de weblog. Nog even wat huishoudelijke bezigheden gedaan en Paul wat kleine klusjes om vervolgens onderuit te gaan met boek en borduurwerk.

We zien de hele dag mensen met houten planken langs het strand slepen. Iets verderop wordt een houten huisje gebouwd maar waarom weten we nog niet. Wel weten we dat de mensen er ‘s nachts al blijven slapen (erg koud!)

30 mei 2008
Na het Patagonie netje zijn we naar de kant gegaan om weer te wandelen. Bij de steiger aangekomen zagen we dichtbij een ijsvogel zitten loeren naar het water. Even later dook hij het water in onder de steiger en kwam eruit met een klein visje in zijn bek.

   
Ringed Kingfisher…

Daarna zijn we doorgelopen via route Lapataia naar route Laguna Negra. Aan het eind van het pad kwamen we bij een klein meer uit waar we ons brood gegeten hebben. Er stonden allemaal borden met Spaanse beschrijvingen wat er hier zoal groeit. De meeste begroeiing zagen we niet omdat die nog onder de sneeuw lag. Vervolgens zijn we weer rustig terug naar de boot gelopen. We hebben nu alle wandelingen hier in de buurt gedaan.
Terug aan boord zijn we lekker onderuit gegaan met een boek en heb ik nog enige tijd wat geborduurd.

29 mei 2008
Eerst maar even klussen vandaag. Paul was bezig met de computer, xc3xa9xc3xa9n van de navigatie programma’s is er mee gestopt. Hij probeerde deze weer aan de praat te krijgen maar helaas lukte dit niet, gelukkig hebben we nog een thuisfront dat meer verstand van computers heeft en ons wil helpen. Ik was ondertussen bezig met de navigatie richting Kaap Hoorn. Welke vaarwegen we door gaan en waar de Caleta’s zich bevinden. Ik heb dit alles onder elkaar geschreven om aan de Armada van Chili te laten zien als we ons "zarpe diem"  gaan indienen. We weten nog niet precies wanneer we gaan maar het is bekend dat het in de winter rustiger is qua wind dan in de zomer. Afwachten maar!

‘s-Middags zijn we weer gaan lopen. Op de pier kwamen we een aantal toeristen tegen. We hadden al gezien dat er twee mensen het water waren in gegaan en we spraken hun aan. Ze bleken elkaar te kennen vanuit het hostel waar ze nu verblijven. Een ieder had zijn eigen verhaal van wat hij al gedaan had. Sommige waren al negen maanden onderweg en hadden een jaar sabbatical opgenomen, andere waren voor enkele maanden op vakantie met een rond toer door Zuid Amerika. We zijn het eerste gedeelte met hun mee gewandeld over route Lapataia daarna zijn wij de andere kant op gelopen. Eerst de grote weg gevolgd om later weer een voetpad te volgen. We liepen weer door de dikke sneeuw alleen deze was nu wat modderiger omdat het vannacht en vandaag net boven nul was. Toen we een eindje gelopen hadden kwamen we bij een dam uit en waar een bord stond dat we niet verder mochten lopen. Wij toch over de dam en verder gelopen, toen we ons omdraaide zagen we een grenspaal waarop stond dat we in Chili stonden. Er nog steeds vanuit gaande dat we het goede pad hadden liepen we verder steeds verder Chili in.

Uiteindelijk zijn we maar weer terug gelopen omdat het al laat werd. Bij de weg zagen we inderdaad dat we gelijk aan het begin al verkeerd gelopen waren. Even verder hebben we route Castorera gewandeld. Een ijzig pad wat naar een beverdam liep.

een besneeuwde beverdam…

Uiteindelijk hadden we een goed uitzicht over de dam. In de verte hoorde we een specht tikken maar helaas konden we deze niet traceren. Verder hebben we de afgelopen dagen veel verschillende soorten roofvogels gezien en andere kleine vogeltjes. We zagen ook veel konijnen rond huppelen en waren verbaasd dat ze niet werden aangevallen door de grote roofvogels, althans dit hebben we niet gezien. De rode vos die hier ook in dit gebied leeft hebben we nog niet gezien, wel al in Caleta Olla.

zorro colorado (rode vos) van Caleta Olla…

De sneeuw is van de bomen en we zagen nu goed dat ze hun bladeren verloren hebben. Wel groeit er hier en daar mos aan de stammen en aan de takken hangt soms andere groen. Danny wist ons al eerder te vertellen dat dit groen wat aan de takken groeit alleen gebeurt als de lucht heel zuiver is. Ook zagen we weer veel Pan de Indio (soort paddenstoelen aan takken).

Pan de Indio…

28 mei 2008
Het waaide vanochtend al aardig maar het anker hield goed en de zon kwam door de wolken dus het beloofde een mooie wandel dag te worden. Na het Patagonie-net vertrokken we richting de kant met ons Giebeltje. Eerst via Route Mirador Lapataia naar de grote weg om die vervolgens een lang stuk te volgen tot we na twee uur bij een camping kwamen aan het meer Lago Roca. Hier hebben we warme chocomel met taart bij de open haard gegeten. Op de terugweg kwam de zon helemaal boven de bergen vandaan en hadden we prachtige uitzicht over Lago Roca en de rivieren met hun kleine eilandjes wit van de sneeuw.

het meer Lago Roca…

Op de terugweg zijn we meerdere malen van de grote weg afgegaan om als eerste Route Paseo de la Isla te volgen. Hier hadden al mensen gelopen zodat het pad zichtbaar was. Daarna hebben we route Laguna Verde bewandeld.

Laguna Verde…

Dit pad hadden we gisteren proberen te volgen maar liep toen dood. Nu zagen we weer voetstappen zodat het pad makkelijk te volgen was. Als laatste hebben we Route Mirador Lapataia weer bewandeld maar nu zijn we ook werkelijk naar boven gelopen om van bovenaf onze prachtige ankerbaai te bezichtigen.

onze ankerbaai…

We zagen wel dat het harder was gaan waaien en liepen dan ook gelijk door naar de boot.
Het was vrij laag water en we zagen nu de rotsen achter de boot uit het water komen. De wind was gedraaid dus mocht het anker gaan krabben liggen we al vrij snel op deze rotsen. Voor alle zekerheid heeft Paul een extra lijn naar de kant uitgebracht.

27 mei 2008
Het heeft bijna de hele nacht gesneeuwd zodat nu alles onder de sneeuw ligt. In de kuip ligt ca 25 centimeter sneeuw en ook ons Giebeltje is aardig onder gesneeuwd. Sneeuwruimen dus voor we naar de kant gaan. We hebben twee vollen emmers met sneeuw binnen neergezet voor de afwas van vanavond (blijft namelijk zeer weinig water over in xc3xa9xc3xa9n emmer).

Na lange tijd hebben we ook weer deelgenomen aan het Patagonie-netje van Wolfgang. We hoorden dat er nog maar drie boten meededen zodat we besloten ons iedere ochtend weer even te melden. In Ushuaia hebben we een slechte verbinding met Wolfgang zodat we het er vaak bij lieten zitten.

Vervolgens zijn we met ons Giebeltje naar de kant gegaan. Het bleek dat de weg voor de auto’s al door een sneeuwschuiver was schoongemaakt. Deze weg stopt hier bij Bahia Lapataia wat dan ook gelijk de zuidelijkste deel van de weg van Zuid Amerika is. Alaska ligt meer dan 17000 kilometer hier vandaan!

 
fin del route zuid amerika…             luchtfoto Lapataia met ankerplek…

We liepen een klein stukje van deze weg en zagen toen snel een wandelpad waar we ingelopen zijn. Het bleek route Del Turbal te zijn. Een pad wat bedekt was met ca 25 centimeter sneeuw, gelukkig stonden er paaltjes om de zoveel tijd die nog net niet onder gesneeuwd waren zodat we die konden volgen.

   
sneeuwlandschap met schuilend vogeltje…

Heerlijk wandelen onder de takken door die aardig naar beneden hingen omdat ze met een laag sneeuw bedekt waren. Soms moesten we wat beekjes over steken maar zagen we niet goed waar de planken lagen. We hadden moonboots aan dus op zich niet zo erg! Na verloop van tijd kwamen we langs een meer wat door bevers is gevormd en zagen we de dam (die door de bevers gemaakt is) liggen. Aan het eind van deze route kwamen we weer bij de weg uit en zijn we verder over de weg gelopen. Iets verderop zagen we route Verde, deze ging langs het groene meer en dat wilden we volgen. Helaas waren deze paaltjes na verloop van tijd wel onder gesneeuwd en zijn we weer terug gelopen naar de weg. Het was inmiddels weer behoorlijk gaan sneeuwen zodat we uiteindelijk via route Mirador Lapataia weer terug zijn gelopen. Ook hier zagen we de paaltjes niet staan maar hier hadden al mensen gelopen en was het pad nog zichtbaar.

Eenmaal terug bij de boot was de sneeuwbui over en was de wind weer gaan liggen zodat we besloten ook route Senda De La Baliza te bewandelen. Toen we langs de pier liepen zagen we dat de pier sneeuwvrij werd gemaakt. We kwamen in gesprek met de werklui. Ze vertelden dat er iedere dag ook in de winter toeristen komen naar La Pataia en dat ze elke dag dat het gesneeuwd heeft de pier moeten vrij  maken van sneeuw. We hadden onderweg inderdaad aardig wat toeristen busjes zien rijden met drie of vier toeristen erin.

Het zonnetje kwam zo waar nog even door de wolken en het werd een prachtige wandeling door de hoge sneeuw waar nog niemand gewandeld had en waar we de paaltjes ook niet van zagen. Toch was de route door de bomen duidelijk te volgen. Weer kwamen we langs een meer die door bevers is gemaakt. We zagen vele bomen waar de bevers aan geknaagd hadden maar die nog niet waren omgevallen. Aan het eind van de middag waren we weer terug aan boord.

26 mei 2008
CALETA FIN DE LA RUTA (54 51.265 s  68 34.331 w)
Vanochtend eerst de weerkaarten binnen gehaald om te kijken hoe het weer werd: het zag er goed uit dus anker op om eerst naar de kant te varen om Danny en Christina op te halen. Ze gaan vandaag mee zeilen.

Danny en Christina op een bevroren schip…

Er stond haast geen wind zodat we de baai uit zijn gemotord om daarna tussen Islas Casco en Islas Warden te varen. Hier hebben we het zeil gehesen en zijn vervolgens links van Islas Conejos en Isla Bridges naar het bredere gedeelte van het Beagle kanaal gezeild. Het zag er al snel naar uit dat we meer wind zouden krijgen dus zetten we snel twee reven en draaide de fok iets in. Danny stuurde en genoot ervan. We moesten tegen de wind kruisen en toen het begon te sneeuwen zagen we haast niets meer en werd de wind harder. Paul nam toen het roer over. De windmeter doet het niet maar het was zeker in de sneeuwbuien over de 40 knopen wind. Toen de sneeuwbui voorbij was werd de wind weer minder maar al snel volgde de volgende sneeuwbui. Uiteindelijk hebben we ook de fok weg gerold en alleen met twee reven in het grootzeil voeren we Bahia Lapataia in. Eenmaal in de baai waren de golven en wind weg. Snel zeil opgeruimd om de laatste twee mijl te motoren. Het sneeuwde nog steeds.

BAHIA LAPATAIA is een naam die de Yamana indianen hier aan gegeven hebben. Lapat betekend bos en wai betekend baai. De Yamana indianen hadden hier vroeger een settlement, helaas is daar nu niets meer van over. De baai sinds 1960 onderdeel van Parque National tierra del Fuego. Het schijnt dat we hier prachtig kunnen wandelen dus afwachten maar.

Eenmaal voor anker hebben we gezellig geluncht. Danny weet veel van dit gebied en vertelde er ook veel over. Zo vertelde hij dat in eerste instantie de mensen het verrassend vonden dat de indianen zo hoog in de bergen hadden gewoond. Maar het bleek dat het zeeniveau hier jaren geleden veel hoger was en dat de indianen gewoon langs het Beagle kanaal woonden Het Acigami meer was toen een baai van het Beagle kanaal. Nu is het een zoetwatermeer geworden die uitstroomt in de beagle. Het water is hier dus flink gedaald.

nieuwe ankerplaats met zoetwatermeer op achtergrond…

Rond vier uur namen we afscheid van Danny en Christina zij gingen naar huis en wij gaan hier een tijdje genieten van de mooie natuur. Het sneeuwde nog steeds dus we hadden al een aardig besneeuwde kuip!

25 mei 2008
Vanochtend vroeg op om Marietta en Paul naar het vliegveld te brengen. Ze gaan voor twee maanden naar Nederland. We zullen ze wel gaan missen want al vanaf Piriopolis (Uruguay) hebben we dagelijks contact gehad met SSB-zender, marifoon of gewoon in xc3xa9xc3xa9n van de kroegen (bruine of witte).  Nadat ze eenmaal door de douane waren zijn we terug naar Ushuaia gelift. We kregen al snel een lift en werden afgezet voor de La Anonima (supermarkt) om de laatste boodschappen te doen.  Daarna zijn we terug aan boord gegaan. Ik ben gaan koken en Paul is met de computer aan de gang gegaan. Later ben ik een boek  gaan lezen over Chili. Een rustig dagje dus….

24 mei 2008
Vanmorgen zijn we eerst naar de kant gegaan op zoek naar een goede benzinetank. Eerst maar eens de Nautica zaak proberen en inderdaad daar hadden ze een goede tank. We hebben nog even verder in de buurt daar gewinkeld en zijn toen terug gegaan aan boord. Paul ging vervolgens benzine halen en ik rommelde wat aan boord. Even rustig alles nakijken en kijken wat ik nog aan groente en fruit moet kopen. Verder lekker onderuit met een boek wat we geleend hadden van de Nije Faam en wat voor vanavond uit moet.

Rond zeven uur gingen we naar Paul en Marietta  om gezamenlijk uit eten te gaan. Marietta en Paul trakteerden ons  in een leuk restaurant waar we ook heerlijk gegeten hebben. Bedankt Marietta en Paul! We gingen niet al te laat terug naar de boot want we moeten morgen met zijn allen weer vroeg op!

23 mei 2008
Vandaag kwamen eerst de twee mensen (die op de Oyster-70 passen) bij ons koffie drinken. Daarna zijn we naar de kant gegaan om nog een keer te proberen boodschappen te doen. We kwamen weer langs Jurg en Alie en weer kwamen we aan de praat zodat we binnen de kortste keren weer gezellig bij hun aan boord zaten. Gelukkig blijft de Carrafou de hele dag open zodat we daar toch nog een deel van de boodschappen hebben gehaald.

Terug hebben we een taxi genomen omdat de tassen vol cola, wijn en eten zaten. Terug aan boord heb ik de tassen uitgepakt en de was opgehangen. Paul was ondertussen bezig met de buitenhut maar kwam niet echt verder. Rond vijf uur zouden Marietta en Paul komen borrelen maar tegen die tijd woei het behoorlijk en hebben we het maar afgezegd. Voor ons gevoel is het alweer een tijd geleden dat we met zoveel wind op anker lagen. Het werd een nacht met veel wind  maar het anker hield goed!

22 mei 2008
We wilden vanochtend naar de kant om boodschappen te doen maar toen we in ons giebeltje stapte weigerde de buitenboord motor te starten. Paul heeft eerst de bougies gecheckt maar deze waren goed. Daarna heeft hij de carburateur nagekeken, daarna deed de motor het weer. We vermoeden nu dat de motor teveel benzine krijgt. Op naar de kant waar  we langs de Sposmoker kwamen. Jurg kwam naar buiten en we werden uitgenodigd voor een kopje koffie. Al met al gezellig zitten praten over van alles en nog wat. Toen we uit eindelijk weg gingen waren de winkels alweer dicht. Op naar het internetcafxc3xa9, dit maal niet naar tante Sara maar een ander. Hier hebben we weer met vrienden en familie zitten skypen. Rond vier gingen we terug naar de boot om snel wat spullen te halen. We waren uitgenodigd om op een Oyster 70 voet te komen douche en eten. De mensen die nu op de boot passen zijn Amerikanen en hebben zelf hun eigen boot hier ook liggen. Zij zijn al dertien jaar rond de wereld aan het zeilen.
Het was een heerlijk warme douche en een zeer gezellige avond.

21 mei 2008
De dag begon zingend door de marifoon met "lang zal Paul (Nije Faam) leven, lang zal hij leven…..". Hij is vandaag weer een jaartje ouder geworden. Rond koffie tijd  zijn we met zijn vieren naar een chocolaterie gegaan waar we koffie met gebak en chocolade hebben genuttigd. Het was erg gezellig en lekker.

Paul en ik gingen later naar tante Sara om te skypen en Paul en Marietta gingen terug aan boord. Het skypen ging vandaag niet zo goed, we hebben maar een paar mensen kunnen spreken en toen lagen we eruit! Nog even wat winkeltjes bekeken en de telefoon opgehaald, we hebben nu een telefoonnummer uit Ushuaia.

Rond vijf uur waren we weer terug bij de haven en zagen we dat Sposmoker aan de pier lag. Sposmoker is de catamaran van Jurg en Ali. We hebben hen in Uruguay en Mar del Plata ook al ontmoet. Even zitten praten om vervolgens naar de Nije Faam te gaan om te borrelen en te eten. Als we zo met z’n vieren zijn vliegt de tijd zo om en voor we het wisten was het alweer half elf: tijd om ons bed op te zoeken.

20 mei 2008
Rond negen uur hadden de mannen weer contact via de marifoon en hebben Marietta en ik afgesproken samen de was weg te brengen en even de stad in te gaan. De mannen brachten ons naar de kant en haalden gelijk diesel. De wasserette bleek gesloten en we moesten naar een ander filiaal in een ander gedeelte van de stad. Op met de taxi (wat hier zeer goedkoop is) naar het andere filiaal. Morgen wordt de schone was om vijf uur afgeleverd op de steiger. Daarna hebben we daar in de buurt wat winkels bezocht en zijn we achter soda aan gegaan om weckpotten te steriliseren. Hij had wel soda maar we wisten niet of dit de goede was dus eerst maar op internet kijken wat de samenstelling hiervan is. Met de bus naar het oude stadscentrum gereden en nagevraagd of onze telefoon al klaar was: niet dus vanavond om zes uur is de telefoon klaar.

Terug aan boord had Paul de vloerbedekking al op maat gesneden en die lag al op de grond. Maar we hebben ons aardig vergist! In plaats van twee meter bij drie meter hebben we xc3xa9xc3xa9n meter bij drie meter gekocht (hihi). Het zitgedeelte heeft nu vloerbedekking maar de keuken niet, op zich niet zo erg.  Even wat gegeten en toen zijn we samen aan de onze "buiten hut" begonnen. Paul had al bedacht hoe het moest komen en had al van zeillatten een  constructie gemaakt. Nu moest het plastic aan elkaar gelijmd worden en dan op maat geknipt worden. Het bleek buiten te koud te zijn voor de lijm (ca nul graden) zodat we met de grote lappen plastic naar binnen zijn gegaan en daar het geheel te plakken. Dit moest eerst hard worden.

Dat gaf tijd aan Paul om in de mast te klimmen en de windmeter boven in los te halen. De meter doet het niet meer en Paul en Marietta willen deze voor ons mee naar Nederland nemen om dit daar te laten repareren. Toen dit werkje erop zat zijn we weer verder gegaan me de buiten hut. Bekeken hoe groot deze moest worden en hoe we het waterdicht konden krijgen. We zijn er nog niet mee klaar maar het werd koud en donker zodat we ermee gestopt zijn. Ik ben onderuit gegaan met een boekje en Paul is verder gegaan met het scannen van de zeekaarten van Antarctica. Toen dit alles klaar was hebben we gegeten en zijn we in bed gekropen met een boek!

19 mei 2008
Paul is druk bezig geweest met de buitenboordmotor. De deksel van de benzinetank sloot niet goed en hij verwachtte al dat er water (condens) bij de benzine was gekomen. Nadat hij al de benzine eruit had gehaald en de motor had nagekeken deed deze het weer we denken dus dat het water is geweest. Toch even langs Paul (Nije Faam)om te horen wat hij ervan zegt. Paul keek naar de benzinedop en zag daar een beschadigde rand. Hij sneed iets weg en de dop paste weer precies, al bleek wel dat het niet de originele dop is die er bijhoort. Maar tot op heden doet de buitenboord motor het weer goed…

Vervolgens is Paul bezig gegaan met het scannen van de zeekaarten van Antarctica. Paul en Marietta hebben het grote boek met al de Chileense kaarten en daar zit ook Antarctica bij. Dus hebben wij het boek even geleend om dat deel digitaal te scannen. Ik was ondertussen bezig met huishoudelijke klusjes.

Rond vijf uur werden we opgehaald door Danny om nog meer spullen te kopen. Hij wist goede adresjes en spreekt de taal: altijd makkelijk! Op voor het onderdeel van de marifoon, helaas nergens te krijgen. Op voor een tijdelijk tapijt voor in de winter. Daarvoor was er een grote winkel waar we ook gelijk Sitaflex en nog wat spullen kochten. Op naar de telefoon winkel. We hadden onze eigen telefoon bij ons en voor drie euro hebben we een nieuwe prepaid simkaart: deze kunnen we morgen ophalen. 
Vervolgens naar een winkel waar we nieuwe lagers voor de windmolen hebben gekocht (we hebben altijd twee extra bij ons). Het was inmiddels acht uur geworden en tijd voor een kopje koffie in een leuk cafeetje. Nog even kerosine (lampenolie) halen voor de olielampen en voor we het wisten was het half tien voor we terug aan boord waren.

18 mei 2008
Yes!! Ik heb de emails die Paul had weggegooid weer kunnen terug halen en we hebben ze nu allemaal gelezen vanuit een warm bed! Daarna ben ik bezig geweest alle email adressen in het adressenbestand te plaatsen, ben daar nog niet klaar mee want we moesten weg vanwege de afspraak.

Op naar het kleine vliegveld naast de haven. We vonden al snel de man die ons een lift had gegeven en hij liet ons hun kleine vliegtuigen zien. Hiermee kun je met een piloot een half uur of een uur boven Ushuaia en omstreken (Argentijnse kant) vliegen. Daarna gingen we naar het kantoor waar meerdere clubleden zaten. We praten wat en kregen koffie. Er was een piloot die goed Engels sprak en daar konden we het goed mee vinden. Hij was hier geboren en opgegroeid maar moest voor zijn baan in Buenos Aires gaan wonen, jammer genoeg. Het was zondag en dan hebben ze soms een asado (barbeque) voor de clubleden en zo ook vandaag. We werden uitgenodigd en zagen nu meer clubleden. Veel van hen spraken Engels en ik probeerde mijn Spaans weer wat te verbeteren. Het was zeer gezellig en vertrokken pas om vier uur richting boot.

Nu bleek de motor van ons Giebeltje het te begeven. Gelukkig waaide het niet en konden we makkelijk naar de boot roeien. Paul kreeg de motor niet meer aan de gang: morgen maar naar kijken. Even onderuit met een boek want om acht uur werden we weer opgehaald door Danny (xc3xa9xc3xa9n van de kanovaarders) om bij hem thuis te komen eten. Hij heeft een aardige vrouw en drie leuke dochters. De twee oudste dochters hebben al Engelse les maar de jongste van zes nog niet. De oudste durfde wel Engels te spreken maar de middelste was er te verlegen voor maar dat draaide later wel iets bij.

We hoorden nu dat de Argentijnen gestimuleerd worden om in Ushuaia te gaan wonen. Ze mogen dan voor een behoorlijk bedrag alles belasting vrij kopen. Dit scheelt toch weer 21%. Ook het toerisme is behoorlijk toegenomen waardoor Ushuaia aanzienlijk is gegroeid de laatste jaren. xc2xb4s Zomers landen er op het internationale vliegveld vijftien vliegtuigen per dag en xc2xb4s winters drie per dag. Er is een duidelijke verband met de cruise schepen die hier xc2xb4s-zomers zijn. Ook hier zijn er stakingen: deze week staken de leraren omdat ze vinden dat ze niet genoeg verdienen.

Ook de matxc3xa9 (Paraguay thee) werd me weer uitgelegd hoe dit te maken. Hoeveel matxc3xa9 er precies in de beker moet, dat het geen gekookt water mag zijn maar net niet gekookt water en dat je het rietje niet meer mag bewegen als het water er eenmaal zit. Al met al een zeer gezellig etentje…..

17 mei 2008
We hadden email contact gehad met Danny (xc3xa9xc3xa9n van de kanovaarders die we ontmoet hebben in Caleta Olla) Hij had per ongeluk een peddel op het strand achtergelaten bij Seno Pia en wij hadden deze peddel voor hem opgehaald. Nu moest dus een afspraak gemaakt worden om de peddel terug te geven. We spraken af rond 10.00 uur in El Capolonio voor een kopje koffie. Op de weg erheen kregen we een lift van iemand naar het centrum. Het bleek een verkeersleider van het vliegveld te zijn en we werden uitgenodigd om morgen rond een uur of twaalf op het vliegveld te komen kijken.

Eenmaal in El Capolonia spraken we Danny. De kanotocht had nog wel een staartje gekregen. Ze hadden harde wind met golven in het Beagle kanaal gekregen waardoor eerst een roertje van xc3xa9xc3xa9n kano stuk ging. Dat was makkelijk te repareren. Eenmaal in de Caleta voor anker kreeg de zeilboot die hun begeleidde problemen: een lijn in de schroef tijdens het achteruit varen waardoor er water in de boot lekte. Ze moesten toen naar ondieper water in de Caleta om de boot droog te laten vallen. Daarvoor moest de ophaalbare kiel omhoog maar tijdens het omhoog halen brak de kabel en zakte de kiel weer naar beneden. Al met al hebben ze de problemen wel verholpen maar waren daar wel ander halve dag mee bezig.

Het was een gezellig weer zien en we werden uitgenodigd om morgenavond bij zijn gezin te komen eten. Het was inmiddels twaalf uur geworden toen we afscheid van elkaar namen en tijd voor de lunch. Op naar de Chinees, daar kun je eten zoveel als je wilt voor zes euro per persoon. Allerlei vlees, vis, groente, vruchtjes en toetjes. Ook was er een assado (barbeque) waar je van alles kon halen. Ik hield het bij het buffet maar Paul haalde nog een lekker gebakken kippenpootje.

Op de  terugweg gingen we bij  Paul en Marietta (Nije Faam) langs. Gezellig zitten praten en vervolgens eindelijk een deel van hun films gezien. Voor we het wisten was het alweer acht uur en tijd om ons eigen huisje op te zoeken.

16 mei 2008
Vannacht heeft het behoorlijk gesneeuwd, in de kuip lag een laagje sneeuw en of dit niet genoeg was, het bleef sneeuwen. Lekker een dagje knus aan boord. Als we uit bed komen gaat de Webasto (kachel) even aan om het warm te stoken. Na een uur gaat die uit en gaan de drie olielampen aan. De temperatuur in de woongedeelte is dan gemiddeld 15 graden. De slaapgedeelten laten we koud worden. ‘s Avonds tijdens het koken gaat de Webasto weer aan om het vocht uit de boot te verdrijven. Daarna doen we het met xc3xa9xc3xa9n olie lamp, nu alleen in het slaapgedeelte en laten we de woongedeelte koud worden.

Ik ben vandaag bezig geweest de pilot "Patagonia & Tierra del Fuego National guide" te updaten. Ik had de updates van Marietta gekopieerd een paar dagen geleden en was nu dus bezig met het bewerken er van. Paul was bezig met de computer: foto’s op cd branden en kijken wat we weer over kunnen zetten naar een externe harde schijf en zo nodig dingen weggooien. Aan het eind van de middag lagen we ieder op de bank een boekje te lezen.

15 mei 2008
Paul is eerst met de windmolen bezig geweest, toch even nagekeken of de stopknop niet stuk was, maar die is nog heel. Daarna zijn we naar de kant gegaan met ons boodschappenlijstje. Eerst naar een elektra zaak voor zekeringen en het onderdeel voor de marifoon. De zekering hadden ze maar het onderdeel voor de marifoon niet.

Op naar de watersportzaak, kijken of ze bougies voor de buitenboordmotor hadden, accu’s en nog meer dingen. Geen van dat alles hadden ze. We kwamen een stoffenzaak tegen en daar hadden ze een rol hard plastiek. We hebben er zes meter van gekocht en gaan nu zelf een kleine tent aan de buiskap maken. Dit houdt ten eerste de kou iets meer buiten, ten tweede kunnen de natten zeilkleren dan onder de buiskap blijven zodat het binnen minder nat wordt en ten derde kan de was er onder drogen als het zo blijft regenen. Als de tent lukt volgt een foto op de website.

Het werd sixc3xabsta dus tijd om naar tante Shara te gaan om te skypen met Amerika. Daar hebben we vandaag het onderdeel voor de windmolen kunnen bestellen. Het wordt nu opgestuurd naar Puerto Williams. Verder hebben we weer met een aantal vrienden gebeld. Voor we het wisten was het alweer zeven uur. Snel even een pizza gegeten en terug naar de boot.

14 mei 2008
Wat een tegenvaller!
Paul had gisteren al onze mailtjes van Gmail op de computer geladen en vervolgens de mailtjes weg gegooid. We wilden ze vanochtend in bed lezen maar we kregen ze op geen enkele manier geopend!

BALE ALLE MAILS DUS ONGELEZEN WEG!!!!!!! Dus die ons hebben gemaild… ik durf het haast niet te vragen…

Vanochtend eerst wat klusjes aan boord gedaan. Nog wat kastjes gexc3xafsoleerd, de olielampen (twee kleintjes) die we pas gekocht hebben gevuld en naast de bank op het randje bij de kastjes vastgezet. Daarna werd het tijd om naar Paul en Marietta te gaan. Eerst even koffie drinken en toen aan de slag. Al hun zeilen moesten eraf omdat ze binnenkort naar Nederland gaan voor twee maanden. Paul had beloofd daarmee te helpen en ik ben naar de stad gegaan om wat dingen te kopixc3xabren en achter wat zaken aan te gaan. Zo was ik opzoek naar soda (voor het schoonmaken van de weckflessen). Na twee apotheken nog steeds geen soda, maar er is nog hoop. Daarna ben ik de muziekwinkel ingegaan en heb een dubbel cd met Argentijnse folklore muziek gekocht. Op naar de supermarkt voor wat verse spullen en na twee uur was ik weer terug. Ik zag een kale Nije Faam: Paul mag wel oppassen dat ze niet verkouden wordt (het vriest hier namelijk (hihi)). Terug aan boord naar de muziek geluisterd en nog wat kleine klusjes gedaan.

13 mei 2008
Het heeft vannacht gevroren en de kuip en het dek waren spiegelglad. Toch wilden we op tijd naar "Tante Sara" om te internetten. Goed opletten dus waar we gingen staan. Zelfs ons Giebeltje was met een laagje ijs bedekt.

Bij Tante Sara aangekomen nam ik koffie en Paul een warme chocolade melk. Eerst maar kijken wat we konden regelen voor de windmolen. We belden Rietpol op, die reageert niet op onze mails en belt mijn vader ook niet terug over zijn gestelde vragen. Toen we hem daar alert op maakten wist hij van niets (zoals gewoonlijk). Hij had de printplaat op voorraad en wist ook gelijk de prijs. Mijn vader zou deze zo kunnen ophalen…… Eerst maar even Metzelaar gebeld, daar hebben we meer vertrouwen in! We vertelden dat we met Amerika contact hadden gehad via email maar dat we niet helemaal vertrouwden wat ze ons wilden opsturen. Hij zou dadelijk de emails nakijken en uitzoeken wat we nodig hadden. Inderdaad hadden we dezelfde avond dat mailtje al. Verder hebben we de emails van Gmail binnen gehaald, die willen we morgen in bed lezen.

Paul en Marietta kwamen even langs en we hebben gezellig een kopje thee en koffie gedronken, daarna gingen zij weer weg en gingen wij verder met Skype. Eerst mijn ouders en daarna Paulxe2x80x99s familie en verder nog wat vrienden. Voor we het wisten was het zes uur, dus zullen we de rest van de vrienden over een paar dagen maar Skypen want het was tijd om op te stappen en naar de boot te gaan.

12 mei 2008
Bij het licht worden vertrokken we weer met de Nije Faam naar Ushuaia. Eerst was het bewolkt en het regende een beetje. De wind was vlagerig en draaierig zodat het hard werken was. Fok aan de ene kant en een minuut later fok aan de andere kant…fok aandraaien en fok weer laten vieren… Ik werd er in ieder geval goed warm van en Paul moest zeer geconcentreerd sturen. Na een tijdje viel de wind weg en moesten we motoren. Ik ben toen de keuken in gegaan om een cake te bakken en een pompoensoep te maken. Na enige tijd kwam de wind vanuit het zuiden en konden we weer zeilen. De wind was wat stabieler. De zon begon door te komen en het werd een prachtige dag.De meeste tijd konden we zeilen maar tussendoor moest soms ook de motor even helpen. De Pacific Blue was later weg gegaan en kwam hard aan motoren. Eenmaal dichtbij hebben we even met ze gesproken en hun een leuke tijd bij de gletsjers gewenst.

Rond half vier waren we in Ushuaia en lagen we weer voor anker.

   
van Puerto Wiliams naar Ushuaia…

Op naar de prefectura en de custums om ons in te klaren.Daarna zijn we met zijn vieren pizza gaan eten. Vervogens ging ieder z’n eigen gang. We wilden nog wat matjes kopen voor de isolatie maar ze bleken nog maar xc3xa9xc3xa9n matje te hebben: dan die ene maar. Op naar de winkel met de olielampen. Ze hadden nog xc3xa9xc3xa9n kleine olielamp in de winkel en dit was de laatste zeiden ze. We hadden er nog xc3xa9xc3xa9n in de etalage zien liggen dus die werd erbij gehaald zodat we er toch twee hebben: maar wel de laatste twee. Ze hadden ook glazen voor de olielamp maar niet de maat die we hadden opgenomen. Iets breder en iets langer maar voor xc3xa9xc3xa9n euro namen we die toch mee. Terug aan boord bleek deze precies te passen over het geheel onder bij de lamp (in plaats van tussen de klemmen over de klemmen heen) en omdat die nu iets lager viel was de lengte ook goed. Morgen nog maar xc3xa9xc3xa9n halen. Lekker te bed met de nieuwe olielamp ernaast. Het begint buiten alweer rond de nul graden te worden…

11 mei 2008
Eerst hebben we in bed de foto’s op de computer gezet en bekeken welke op de weblog gaan komen. Daarna zijn we eruit gegaan om de was te doen en op te hangen. Paul kwam met de waterslang aan zodat ik alles goed kon uitspoelen. Daarna kreeg Paul de slang om de watertanks weer geheel te vullen. Terwijl hij dit deed stond hij te praten met buurman Rob. We hadden hem al ontmoet in Caleta Olla waar we gezamenlijk een wandeling hadden gemaakt.

Toen ik klaar was met de was ben ik naar Paula gegaan voor wat recepten. Zij had zelf zuurkool gemaakt en wij hadden hier wat van gekregen. Dat smaakte zo goed dat ik het nu graag zelf wil gaan proberen. Ze had handige kook boekjes over wecken van groente en het inmaken van Jam zodat ik heel wat recepten heb overgeschreven.

Marietta kwam rond twaalf uur vragen of we meegingen. Peter en Paula kwamen later en wij (Paul, Paul, Marietta en ik) zijn met zijn vieren naar het dorpje gelopen. Net toen we langs een grasveld liepen kwam er muziek uit een box die aan een lantaarnpaal hing. Er liepen wat mannen van de marine dus bleven we wat treuzelen. Marietta en ik gingen vragen wat er aan de hand was en het bleek dat de Chileense vlag gehesen ging worden. Nu kwamen er een rij mariniers keurig in de houding en op de maat van de muziek aanlopen ze hielden halt op het grasveldje. Na enige minuten, toen het Chileense volkslied gespeeld was werd de vlag gehesen. (Dit blijkt elke zondag te gebeuren)

We liepen verder naar het dorp om te kijken of we bij de bakker konden eten maar die was op zondag dicht. Verder rond lopend in het dorpje zagen we wel een ander tentje wat open was en die bleek alleen pizza te verkopen: geen probleem. We gingen eerst terug naar de Capitania dos Puerto om ons uit te klaren want we willen morgen vroeg weg. We kregen wel de papieren mee maar de Adouana kwam net rond zeven uur bij ons langs om de paspoorten af te handelen. Geen probleem.

Ondertussen hadden we Peter en Paula ook gevonden zodat we met zij zessen pizza zijn gaan eten. Het was gezellig en lekker en rond vier uur kwamen we het tentje weer uit. Terug aan boord ben ik bezig geweest met de recepten over schrijven en stond Paul met deze en gene te praten.

10 mei 2008
PUERTO WILLIAMS (54 56.105 s  67 37.124 w)
Vanochtend voeren we net bij schemer Puerto Borrache uit. We hadden vol grootzeil en fok op omdat er niet veel wind leek te staan. Maar toen we even verder zeilden kwamen we langs een fjord waar de wind doorheen blies en kregen we een sterke wind. We hebben het grootzeil gevierd en toch verder gezeild met vol grootzeil. We liepen een paar keer uit het roer maar dat was voor Paul nog steeds geen aanleiding tot reven. Alles ging toch goed…Toen we de monding van dat fjord voorbij waren werd de wind inderdaad veel minder en was ik ook blij dat we niet gereefd hadden. We hadden noordenwind en die is in dit gebied zeer vlagerig: geen wind, weinig wind, veel wind….. Het eerste stuk na de monding van de fjord gaf geen wind, de Nije Faam koos ervoor aan de rechter kant van de Beagle te zeilen en wij aan de linker kant. De Nije Faam liep harder omdat ze het xe2x80x9cijzeren zeilxe2x80x9d (motor) hadden bijgezet dus leek het of zij meer wind hadden!

Rond half twaalf waren we op de hoogte van Ushuaia en hadden we 14 mijl gevaren. De wind bleef uit het noorden waaien maar begon aan te wakkeren en al snel voeren we heerlijk met aardig wat wind, nog steeds met vol grootzeil. De windmeter heeft het vandaag begeven dus weten we niet precies hoeveel knopen wind er stond. Maar vlak voorbij Ushuaia zagen we de williwaws weer over het water schieten. De Nije Faam kwam in xc3xa9xc3xa9n williwaw terecht en zag toen 47 knopen op zijn snelheidsmeter. Wij voeren iets langzamer op dat moment om deze williwaw te ontwijken. Later werd de wind weer minder maar er bleef genoeg over om lekker te zeilen. Aan het eind van de tocht nam de wind weer toe en zagen we de witte kopjes op het water komen. We voeren toen met een snelheid van gemiddeld 8,5 knopen ruime tot halve wind en soms zelf aan de wind (de wind draaide dus steeds). Ook zagen we dat de sneeuw al bijna weg was. De laatste keer dat wij hier voeren, was dat in sneeuwbuien en was de omgeving bijna helemaal wit. Onderweg hebben we de wachtposten op het Beagle kanaal netjes opgeroepen.

Rond vier uur waren we binnen en een uurtje later kwam ook de Nije Faam binnen. De Pacific Blue met Peter en Paula lagen er ook en wij hebben bij hun lekker geborreld. Heerlijke warme glxc3xbchwein na een koude dag zeilen…

   
van Puerto Borrache naar Puerto Williams…

9 mei 2008
Na overleg hebben we besloten vandaag te blijven liggen. Bij het licht worden zat ik in een spiegelgladde kuip: het heeft vannacht gevroren en er lag een laagje ijs in het gangpad. Het licht worden was een prachtig gezicht. Aan de overkant van het Beagle kanaal werden de hogere bergen door het licht in een geel-rode gloed gezet en rond de lagere heuvels was een laagje nevel te zien. Onze baai kwam snel in de zon te liggen zodat de kleuren van de bomen weer prachtige tot uiting kwamen.

Na daarvan te hebben genoten ben ik naar binnen gegaan om te wekken. Eerst de hele kip gefileerd, de stukken die ik voor het wekken kon gebruiken eraf gehaald en gewekt. De rest van de kip heb ik in een grote pan gedaan en daar heb ik kippensoep van gemaakt voor morgen. Toen ik daar klaar mee was kwam Paul (Nije Faam) langs met nog eens twee kilo biefstuk zodat ik weer verder kon wekken. Ondertussen heb ik de kuip en de gangboorden (die toen ontdooid waren) schoongemaakt. Paul (Nije Faam) was bezig een goede plek te maken voor een kampvuur voor vanmiddag. Later zag ik mijn Paul door de baai roeien, lekker genieten van het rustige weer en de zon. Paul (Nije Faam) was nog steeds bezig met zijn vuurtje.

Rond twee uur gingen we met zijn allen naar de kant voor het kampvuur, dat brandde al een hele tijd. Nu zag ik dat Paul (NF) een cirkel van stenen had gemaakt en die in twee helften had verdeeld. De ene kant voor het vuur en het vuil te verbranden de andere helft was voor de kooltjes van het vuur om daar het rooster van de barbecue boven te hangen. Daarbij stonden grote stenen als stoelen. Op de  barbecue kwamen heerlijke worstjes te liggen en ook biefstuk en spare ribs, nog van de vissersboot en daarbij hadden we een aardappelsalade die ik had gemaakt. Het was gezellig en lekker en rond zes uur ging ieder terug naar zijn eigen boot. Lekker vroeg te kooi na een paar wijntjes!

8 mei 2008
PUERTO BORRACHO (54 56.810 s  68 40.888 w)
Rond negen uur voeren we Caleta Olla uit en konden al snel zeilen. Met vol grootzeil en fok kruisten we het Brazo Noroeste Canal uit en lieten daarbij het gletsjer gebied achter ons. Maar we komen terug! We zeilden het Beagle kanaal in waar de wind geheel weg viel zodat we de motor moesten starten. Na een uurtje kwam er weer een beetje wind en we besloten te gaan zeilen. Met twee xc3xa0 drie knoopjes gingen we vooruit, eerst kruisend tot aan de wind en later ruime wind. We zagen onderweg veel zeehonden en pinguxc3xafns (Magellan) zwemmen.

Rond drie uur kwamen we aan in Puerto Borracho waar de Nije Faam al lang lag. Zij hadden het stuk op de motor afgelegd. Paul (Nije Faam) bracht onze lijnen naar de kant en kwam al snel even langs voor een biertje en ook om een stuk vlees (spare ribs) brengen van de visserman van gisteren. Nu weten jullie dus ook meteen wat wij aten SPARE RIBS: hmmmmmm! Verder lekker onderuit met een boekje.