Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

route Chili

Evaluatie: rondje Kaap Hoorn
Paul en ik hadden besloten om de Kaap der Kapen in de winter te ronden. De dagen zijn dan wel kouder en korter maar het weer is iets stabieler met minder depressies. Eenmaal aangekomen in Puerto Williams kregen we te horen dat we maar tien dagen kregen om kaap Hoorn te ronden. Ik kreeg het toen aardig benauwd omdat we nu aardig aan tijd gebonden waren. Gelukkig maakte de man van de Armada een foutje en kregen we alsnog drie weken de tijd. Zeker voor mij een hele opluchting.

In Puerto Williams kregen we vlak voor vertrek van andere zeilers nog van die mooie verhalen hoe zij de Kaap hadden gerond en hoeveel wind ze wel niet hadden gehad, zowel onderweg als op de ankerplekken. Nou, daar stond ik nu echt op te wachten, niet dus! Veel hebben we ons daar niet van aangetrokken omdat we goede weerberichten konden binnen halen en het allemaal dagtochten waren met goede beschutte ankerplekken. Zo hebben we eerst in Puerto Torro gewacht totdat we een goed weerbericht hadden om te gaan.

We hebben allebei zeer genoten van de tocht al heb ik me op sommige stukken wel wat druk gemaakt wat zeker niet nodig was. Men zegt wel eens "men lijdt het meest van het lijden dat men vreest (of zoiets). Dat was bij mij op sommige plekken ook, namelijk bij de oversteek van Bahia Nassau en bij het ronden van de Kaap. Dat waren de twee stukken waar we een tijdje in onbeschut vaarwater verbleven. We wisten wat voor weer we kregen maar dan toch dacht ik soms: stel dat ze het nu niet goed hebben of stel dat het nu eerder komt. Gelukkig heb ik op die momenten toch ook kunnen genieten.

Het engste van de tocht vond ik toen Paul van boord ging en de Kaap op liep en ik alleen achter bleef aan boord, al motorend zonder zeil, nou nou dat was spannend!  Achteraf hebben we er kostelijk om gelachen: dat ik me daar zo druk over maakte!

We kijken terug op een zeer mooie Kaap ronding, zeker omdat we best dicht langs de kust van de Kaap hebben kunnen zeilen en Paul aan land is geweest. Een andere leuke bijkomstigheid was dat we terug niet dezelfde weg hebben gezeild maar dat we ook de Islas Wollaston hebben gerond.

12 augustus 2008
Vandaag zijn we bezig geweest met de laatste voorbereidingen voor het vertrek. Eerst met Giebeltje naar de kant om de diesel in de tank weer aan te vullen plus nog vier extra jerrycans die we gekocht hadden. Al met al werd er vandaag 110 liter diesel getankt zodat we nu bij elkaar 300 liter meenemen. Daarna zijn we met de gasfles in een grote tas de bus ingestapt om buiten de stad de fles te laten vullen. Op de terugweg wilden we uitstappen bij een benzinestation waar ze ook kerosine (lampenolie) verkochten. We stapten zowaar in de verkeerde bus die niet langs dit station reed maar boven langs Ushuaia. Geen probleem we bleven gewoon zitten tot in het centrum van Ushuaia om nog wat kleine dingen te kopen en daarna reden we met de goede bus weer richting benzinestation wat ook net buiten Ushuaia lag. Daar hebben we onze voorraad weer bijgevuld. We hebben totaal 22 liter kerosine gehaald (totaal hebben we nu  42 liter mee).

Terug aan boord werd alles opgeruimd en ben ik naar de supermarkt gegaan voor de laatste inkopen, groente, fruit, vlees en brood. Het brood bij de La Anonima blijft zeer lang goed ik had nog brood aan boord van zeven weken oud en als we dit in de oven even opwarmen is het net vers brood. Al met al heb ik dus twintig zakken brood gehaald. Het was even zoeken waar ik alles nog kwijt kon maar aan het begin van de avond was alles weg gestouwd!

11  augustus 2008
Na het Patagonie-netje hebben we Marietta opgehaald en zijn we naar de kant gegaan. Paul ging achter de lampjes aan voor de Volvo Penta controle unit en Marietta en ik gingen naar het zwembad. Bij het zwembad (een sportcomplex) aangekomen bleek het zwembad pas om twaalf uur open te gaan zodat we even naar de Carrefour (supermarkt) boodschappen zijn gaan doen. Eenmaal  terug bij het zwembad bleek dat we eerst naar de keuringsarts moesten. Bij de keuringsarts stonden al een aantal mensen te wachten maar gelukkig ging het aardig snel. Toen we aan de beurt waren moesten we ons legitimeren maar aangezien we allebei geen paspoort bij ons hadden konden we niet verder geholpen worden. Ook bleek dat we een pasfoto bij je had moeten hebben om een legitimatie plaatje te laten maken. Ik had gehoord dat we ook in het Beagle Hotel mochten zwemmen zodat we daar naar toe zijn gewandeld. Daar aangekomen bleek deze alleen op zaterdagmiddag en zondag open te zijn voor niet hotelgasten. Laat het zwemmen maar even zitten voor vandaag! Tijd voor een kopje koffie zodat we Paula (Pacific Blue) via de VHF opriepen om koffie met ons te gaan drinken. Zo hebben we gezellig in een chocolaterie tot drie uur zitten praten.
Op de terugweg riepen we Paul op om ons te komen ophalen. Het bleek dat Paul net terug was aan boord. Hij had de lampjes gekocht en had Peter even geholpen bij het installeren van de nieuwe versie sailmail.

10 augustus 2008
Paul is vanochtend bezig geweest met het vervangen van de oude Volvo Penta controle unit. Al snel bleek dat de lampjes niet bij de nieuwe unit waren bijgeleverd en dat de oude lampjes geheel vast geoxideerd waren. Hij heeft de fittingen met wat WD 40 los gekregen maar helaas zijn er wel een paar lampjes gesneuveld zodat we op zoek moeten naar nieuwe. Op zich vinden we het wel raar dat de lampjes niet in de nieuwe unit zelf zaten.
Ik was ondertussen alleen met het Giebeltje naar Marietta en Paul gegaan om wat computer gegevens over te nemen en gezellig te praten over van alles en nog wat. Toen ik terug kwam was Paul net klaar en wilde naar Paula en Peter gaan om wat af te geven en te praten. Prima, dan had ik het rijk weer voor mij alleen om schoon te maken en alles in orde te maken voor vanavond. Daarna ben ik nog wat gaan naaien.
Rond zes uur kwamen Paul, Marietta, Peter en Paula bij ons eten, ik had een heerlijke grote stoofschotel gemaakt en daar is goed van gegeten. Het was een zeer gezellige avond met soms wat verhitte discussies (hihi).

9 augustus 2008
Paul en Paul waren al druk in gesprek door de VHF toen ik wakker werd.Omdat het vandaag zeer rustig weer is had ik bedacht dat ik vandaag degrote inkopen wilde doen. Marietta en Paula wilden dat ook zodat we ereen vrouwendag van hebben gemaakt. Eerst naar een kleine groothandelwaar ik al xc3xa9xc3xa9n kar vol kreeg. De andere twee hadden veel minderboodschappen maar zij blijven ook nog en tijdje in Ushuaia. Toen terugnaar de haven zodat Paul de spullen aan boord kon brengen.

Wij (de dames) zijn verder gegaan met de bus naar de grote La Anonima(supermarkt) net buiten het dorp. Daar had ik weer een kar vol waardoorwe een gratis taxi terug naar de haven kregen. Het is best gezellig zomet vrouwen boodschappen te doen. Terug bij de haven kwam Paul ons weerhalen en brachten we Marietta naar haar boot waar wij ook een tussenstop maakten. Paula en Peter kwamen even later ook zodat we gezelligmet zijn alle thee dronken. Niet al te lang want ik moest nogwel al mijn boodschappen opruimen.

Paul was vandaag weer bezig geweest met boot er valt altijd wel wat te klussen en nu had hij het rijk voor zich alleen.

8 augustus 2008
Vanochtend is Paul de motor van ons Giebeltje goed gaan uitproberen en die bleek toch niet helemaal goed te functioneren zodat we Pueblo (de reparateur) hebben gebeld. Hij kwam langs en voer met Paul de baai door. Hij wist meteen wat er aan mankeerde zodat Paul met Pueblo mee is gegaan naar de garage waar hij de pen van de vlotter heeft gemaakt. Paul moest nu natuurlijk de motor weer goed uitproberen en is naar de Nije Faam gemotord om een kop thee te drinken en bij te praten (hihi). Daarna heeft hij nog wat door de baai gemotord, nu liep de motor helemaal goed!

Ik had het rijk weer heerlijk voor mij alleen zodat ik eerst de voorraad eten gecheckt heb om daarna rustig te gaan borduren. ‘s Avonds waren we bij Danny en Christina met familie uitgenodigd om te komen eten. Ze hadden ook Pablo (ook xc3xa9xc3xa9n van de kanoxc3xabrs) met zijn vrouw en baby uitgenodigd. Het was een zeer gezellige avond en we hadden elkaar veel te vertellen. Zij waren op vakantie geweest in Buenos Aires bij hun familie en wij hadden de Kaap gerond.  

foto’s toegevoegd vanaf 21 juli  (Rob)

7 Augustus 2008
Het begon vanochtend vroeg hard te waaien vanaf de kant zodat we niet naar de kant konden roeien. Gelukkig spraken we Paul en Marietta op het vroege uur via de VHF en die waren weer bereid ons naar de kant te slepen. We konden om tien uur onze motor ophalen. Het was weer onder nul zodat alle sneeuw en water op de weg bevroren was en het dus zeer glad was. Maar we hebben de oude moonboots van Paul en Marietta gekregen (zij hebben nieuwe gekocht) en daar liepen we goed op over het gladde wegdek. Aangekomen bij de reparatie werkplaats was de motor klaar en konden we die meenemen. Pueblo bracht ons met de auto terug naar de haven en inderdaad de motor liep weer prima, ook stationair en dat had die in tijden niet meer gedaan (hihi).

Vervolgens zijn we naar een restaurant gegaan en hebben de rest van de dag mensen gebeld met Skype. Voor we het wisten was de dag weer om en zijn we op de terugweg even de supermarkt in gelopen om wat boodschappen te doen.

6 augustus 2008
USHUAIA  (54 48.764 S  68 18.110 W)
We zijn vanochtend weer vertrokken naar Ushuaiamet weinig wind zodat we het hele stuk moesten motoren. Onderwijlmoesten er twee lange lijnen worden opgeruimd en ben ik bezig geweest eenachterhut weer eens onder handen te nemen. Ik heb meer ruimte gecrexc3xaberdom meer groente in de achterhut op te kunnen bergen: daar blijft hetbeter koel.

van Isla Redonda naar Ushuaia…

5 augustus 2008
ISLA REDONDA (54 51.725 S 68 28.868 W)
We merken dat het langzamerhand weer langer licht blijft zodat we rond half negen "bij het licht worden" de ankerbaai samen met de Sposmoker verlieten. We deden dit zo vroeg omdat we hadden gehoord dat deze ankerplek eigenlijk verboden was. Aan het begin van de rivier staat ook een bord dat je in de rivier niet mag motoren. Maar we hadden al besloten dat als we een beheerder zagen we zouden zeggen dat we de rivier waren op gezeild in de hoop dat ze dat zouden geloven (hihi). We namen afscheid van Jurg en ALi die in de andere ankerbaai in Lapataia voor anker gingen liggen. Wij voeren verder naar Isla Redonda. De windmolen begon tijdens de reis te draaien en het lijkt erop dat deze in goede balans draait, even afwachten met veel wind…

Aangekomen in de baai van Isla Redonda brachten we lijnen naar de kant en lieten daarna als extra ook nog het anker vallen omdat we nu nog aan lagerwal liggen.  Vandaag ging het afmeren niet allemaal even soepel zodat er nog wel wat lelijke woorden werden gezegd maar ja dat hoort er ook bij. Paul was lang bezig voordat de boot werkelijk goed lag en ik hielp zo goed mogelijk. Verder hebben we water gehaald en zijn we rustig onderuit gegaan met een boek en borduurwerk.

ankelrplaats Isla Redonda…

4 augustus 2008
Na het netje zijn we met Jurg en Ali gaan wandelen door Lapataia. Het was mooi zonnig warm weer zodat het behoorlijk dooide en het gelukkig niet glad was maar wel drapperig. Eerst via route over een berg naar de andere ankerbaai waar we vorige keer gelegen hebben om daarna door te lopen naar de beverdammen. Halverwege zijn we ergens gaan zitten in het zonnetje om te eten en te drinken. Bij de beverdammen hoorden en en zagen we weer Magellanic woodpeckers. Het blijven grappige vogels om te zien.

 
een mannelijke en een vrouwelijke Magellan specht… wie is wie…

Aan het eind van de middag waren we weer terug aan boord en heeft Paul de wieken van de windmolen er weer af gehaald. We hadden bij onze vorige bladen een tubetje Tef-gel gekregen om de bouten mee in te smeren. Aangezien de breuk dichtbij de moer zat en het aluminium daar gecorrodeerd was had Paul bedacht dat hij de gel niet alleen op de bouten moest smeren maar ook tussen de koolstof bladen en de aluminium plaat, daar waar ze elkaar raken. Deze stoffen kunnen elkaar niet goed verdragen. Dit bleek wel toen hij de andere twee wieken eraf probeerde te halen. Ze zaten moer vast en eenmaal los zagen we dat het hieronder ook gecorrodeerd was. Hij had nog net genoeg gel om er tussen te doen: laat de wind nu maar komen om te kijken of het de molen in balans gaat draaien met het oude blad en de twee andere bladen.

Aan het begin van de avond kwamen Jurg en Ali eten en het was weer een gezellige avond,een afscheid avond voor langere tijd maar hoelang? We blijven elkaar in ieder geval volgen op het Patagonie-netje!

3 augustus 2008
Gisteravond laat en vannacht hadden we soms harde windvlagen en wiegden we behoorlijk heen en weer. We lagen nog niet zolang in bed of Paul hoorde de windmolen van de Sposmoker aangaan en later de onze. Na enige tijd hoorde hij wel de windmolen van de Sposmoker weer aangaan maar de onze niet. Paul ging eruit om er naar te kijken en wat bleek: de windmolen miste een wiek en de plastiek neus. Vanochtend bleek dat de wiek was afgebroken vlak bij de inbusbouten. In eerste instantie dachten we dat het door het ijs kwam dat van de bomen of de zalingen was losgekomen maar een breuk zo dicht bij de inbusbouten kan alleen maar gevolg van moeheid van het materiaal zijn denken wij nu.
We hadden nog oude bladen bij ons maar die lagen ver weg opgeborgen zodat xc3xa9xc3xa9n van de twee achter hutten bijna helemaal leeg moest halen om er bij te kunnen.Eenmaal de bladen gevonden wilde Paul het inbusboutje los draaien maar dat bleek met een speciale inbusboutje te moeten. Na zoeken vonden we die en konden we xc3xa9xc3xa9n oud blad monteren. Nu maar hopen dat het in evenwicht is!
Nadat we alles weer hadden opgeruimd zijn we bij Jurg en Ali gaan thee drinken wat natuurlijk weer gezellig was.

2 augustus 2008
Vannacht zijn we een aantal keer wakker geworden door het gekraak naast de boot. Het leek soms wel of het ijs dwars door de boot naar binnen wilde komen. Het was vannacht dan ook de koudste nacht tot nu toe met min negen graden BRRR. Vanochtend zagen we dat we weer in het ijs lagen en dat we een stralend blauwe lucht met zon hadden, alleen nog wel steeds rond het vriespunt.

We waren uitgenodigd voor de verjaardag van Henk Boersma zodat we eerst met ons Giebeltje prikken-sleeend naar de kant zijn gegaan: waar een wandelstok allemaal goed voor is! Het was nu laagwater waardoor we eerst over een dus laagje ijs naar de kant moesten lopen. Nou ja lopen, hard stampen om het laagje ijs te breken zodat we niet zouden uitglijden. wat wel makkelijk was dat ons Giebeltje gewoon als slee achter ons aan hobbelde. Eenmaal aan de kant zijn we gaan wandelen naar Henks zijn huis. Het waaide wel behoorlijk en soms kwam de sneeuw van de bomen zetten en leek het net of we even in een sneeuwbui liepen. Opeens zagen we net langs de weg een vos bezig. We moesten langs de vos lopen en hoe naderbij we kwamen hoe vaker hij op en neer naar de weg en terug de berm in waar hij waarschijnlijk een prooi had. Ik had mijn wandelstok al gereed voor als hij wilde aanvallen maar precies op het moment dat we langs hem moesten kwam er een auto aan en liep de vos een bermpje om (hihi). Daarna zagen we ook nog een grote roofvogel op een tak zitten.

   
de rode vos… en de weg naar Ushuaia…

Na een tijdje gelopen te hebben kwam er een busje aan die vele malen per dag vanaf Ushuaia naar Lapataia rijdt en terug. Hij stopte en we konden voor een klein bedrag meerijden. Dat wilde wel zeggen eerst terug naar Lapataia gingen om mensen af te zetten en dan pas richting Ushuaia. Geen probleem we hadden de tijd dus waarom ook niet! Rond half twee waren we bij Henk die druk bezig was met de barbecue. We waren xc3xa9xc3xa9n van de eerste gasten maar al snel volgden ook de anderen. Zo zagen we Steve (explorer), Keri en Greg (Northanger) weer, chartervrienden en ook andere vrienden uit Ushuaia. Het was een gezellige verjaardag met heerlijk eten.

Terug zijn we door Steve naar huis gebracht Eerst in het donker over de heuvel naar ons Giebeltje en daar zagen we ook dat de Sposmoker in de baai lag, gezellig!  In ons Giebeltje langs Jurg en Ali waar we weer gezellig verder hebben zitten praten tot het tijd werd ons bed op te zoeken.

1 augustus 2008
Vanochtend hadden we een lang Patagonie-net. Vele boten waren weer van de partij. Eerst een boot die nu in Puerto Williams ligt maar die we nog niet ontmoet hebben. Verder hoorden we de Nije Faam, Sposmoker, Lunatack (Franse boot) en wij. Deze kennen elkaar nu en we zaten lang met elkaar te praten onder en na het Patagonie net.

Vervolgens zijn we een wandeling gaan maken. Het was een stralend blauwe, heldere lucht met een zon: echt ski-vakantie weer. De weg was nu niet zo glad zodat we goed konden lopen en niet weg gleden zoals gisteren. Onder het lopen hielden we sneeuwballen gevechten en probeerden we elkaar in de sneeuw te laten vallen. Terug aan boord ging de kachel en ging Paul onderuit met een boek en ging ik borduren.

31 juli 2008
Het had vannacht nog meer gesneeuwd en vanochtend lag er een hoge laag sneeuw op de boot, zo hoog hadden we het nog niet gehad. Een mooi gezicht ca 15 centimeter sneeuw over het stuurwiel en boven op de radar doom zeker 25 centimeter met als achtergrond decoratie de bomen vol sneeuw tegen een steile heuvel.

ondergesneeuwd…of ingesneeuwd…

Om naar de kant te komen moesten we eerst ons Giebeltje bevrijden van al de sneeuw voor we er in konden en naar de kant konden roeien. Dit keer was het makkelijk Giebeltje op de kant te krijgen want we konden het gewoon over de sneeuw slepen alsof het een slee was.

Giebeltje in haar element…

De wandeling begon door zelf een pad naar de weg te maken door de sneeuw. Exc3xa9n van de paden was met lintjes om de boom aangegeven en deze hebben we gevolgd: over en langs de heuvel. We liepen tot onze kniexc3xabn in de sneeuw maar soms ook to ons middel (ik). Eenmaal bij de weg uitgekomen was er al een sneeuwschuiver langs geweest en moesten we uitkijken dat we niet uitgleden. Zo zijn we verder naar het nieuwe restaurant gelopen wat de vorige keer nog niet open was omdat het nog niet klaar was. Het is een groot restaurant en niet zo gezellig als het restaurant bij de camping zodat we doorgelopen zijn naar het andere restaurant waar we van ware chocomel en een stukje taart hebben kunnen genieten. Hier was het weer druk met toeristen , veel Argentijnen die nu vakantie hebben. Terug zijn we eerst via de weg gelopen waar ik wel drie keer ben gevallen en meerdere malen ben uitgegleden. Daarna zijn we via een ander pad terug naar de boot gelopen. Dit pad was korter en makkelijker. Het was nog steeds een grauwe lucht en  het sneeuwde soms ook maar het was een mooie wandeling. Aan boord hebben we gelijk warm gegeten en zijn  vervolgens onderuit gegaan met een boek.

30 juli 2008
RIO LAPATAIA (54 50.853 s  68 34.416 w)
Vannacht had het weer gesneeuwd zodat we ca drie centimeter sneeuw op dek hadden. Dit is een zeer goed isolatie materiaal!

Nadat we vanochtend met Paul en Marietta hadden gesproken via ons netje haalden we de lijnen binnen en zijn we verder gevaren naar voor ons een nieuwe ankerbaai in Lapataia. Deze ankerplek hadden we te horen gekregen van Henk Boersma.

ankerplekken van de laatste drie dagen…

Het was een grauwe ochtend en net nadat we vertrokken waren begon het weer te sneeuwen. Ditmaal zonder harde windvlagen en met aardig zicht zodat we makkelijk de ingang van de rivier konden zien en de rotsen waar we vlak langs moesten varen. In de loop van de ochtend kwamen we aan en hebben we ons anker uitgegooid waarbij xc3xa9xc3xa9n lijn naar de kant gebracht. Het sneeuwde bijna de hele dag en ik ben lekker aan boord gebleven. Paul is nog even met ons Giebeltje de baai door geroeid en heeft gekeken of er een pad naar de weg was. Dit was het geval zodat we morgen weer lekker kunnen wandelen in de  sneeuw.

29 juli 2008
ISLA REDONDA  (54 51.742 s  68 28.886 w)
We zijn vanochtend op tijd weg gegaan omdat we denken dat de andere kant van de depressie eerder komt: gisteravond hadden we de ene kant gehad en vannacht en vanochtend zaten we in het oog van de depressie zodat we snel motor/zeilend naar Isla Redonda zijn gevaren. Halverwege trok de wind aan en veranderde van richting: tegen wel te verstaan. OP het moment dat we voor anker in de baai lagen kwam de Prefectura langs of we zin hadden om langs te komen en hoelang we dachten te blijven op Redonda. We wilden morgen (als het weer het toelaat) wel langskomen. De rest van de dag hebben we een boek gelezen:we hebben beiden een goed en geleend boek en we willen deze graag snel terug geven.

Aan het begin van de avond kondigde de andere kant van de depressie zich aan. Dit ging en gaat gepaard met veel koude lucht: sneeuwbuien en harde wind. We liggen hier alleen een stuk rustiger dan in Ushuaia.

28 juli 2008
Gisteravond vlak voordat we terug aan boord waren begaf onze motor het van ons Giebeltje. Het leek net of we wat geraakt hadden (was niet zo) en in xc3xa9xc3xa9n keer deed zijn vooruit het niet meer. De motor draaide nog wel.
Vanochtend vroeg was Paul er al uit om te kijken of hij de motor kon maken. Dit lukte niet dus zijn we naar de nautische zaak alhier gegaan en hebben we gexc3xafnformeerd naar een nieuwe 3 Pk motor. Deze was pas over een maand leverbaar dus daar schoten we niets mee op. Ze hadden wel 5 Pk motors maar deze zijn te zwaar voor ons. Tenslotte vroegen we of onze oude motor ergens gerepareerd kon worden. Hij belde de reparateur en na een uur was onze motor bij de reparateur. Hij had ‘s ochtends geen tijd maar ‘s middags wel. Eerst maar terug aan boord rustig boekje lezen. Rond vijf uur gingen Paul en Paul (Nije Faam) naar de reparateur. Het bleek dat de stang tussen de motor en de staart ergens gebroken was en dat deze gelast moest worden. Verder wilde hij de motor wel geheel nakijken en over twee dagen kunnen we de motor weer ophalen.

Terwijl Paul en Paul op de kant waren was het steeds harder gaan waaien. Doordat ik nu alleen aan boord was heb ik eerst de stuurautomaat aangezet om te kijken hoe hard het waaide, in vlagen wel veertig knopen. Daarna zette ik de GPS aan om te kijken of ons anker goed hield. Als laatste hield ik me bezig met de windmolen om te kijken of deze niet te veel laadde. Ik zag dat in de harde vagen de molen soms even naar de 15 volt ging: ik heb de windmolen uit gezet. Normaal houdt Paul zich daar altijd mee bezig maar nu was het mijn beurt. Bij zijn terugkomst vertelde ik wat ik gedaan had en dat ik blij was dat hij weer aan boord was. Inmiddels was het nog harder gaan waaien met het maximaal op 45 knopen. Ik ben al snel naar bed gegaan maar Paul vond het prachtig om naar buiten te kijken hoe het water rond de boot wit om ons heen sloeg en we heen en weer zeilden. Rond twaalf uur werd het weer wat rustiger.

27 Juli 2008
Paul heeft mij naar de kant gebracht zodat ik weer inkopen kon doen in de supermarkt. Hij was in de tussentijd naar Jurg en Ali (Sposmoker) gegaan om gezellig koffie te drinken. Toen ik terug kwam heeft hij mij opgehaald van de kant en terug gebracht naar de boot zodat ik alles kon inruimen. Hij ging nog even bij Paul en Marietta langs om hun harde schijf terug te brengen. Even later kwam hij terug met de mededeling dat we met zijn vieren pizza gingen eten. Op naar de kant en naar de pizza man gewandeld. Helaas was deze gesloten zodat we naar een ander restaurant zijn gegaan en heerlijke biefstuk hebben gegeten. Marietta en Paul gingen daarna boodschappen doen en wij zijn gaan Skypen met Ruud en Natalie. Aan het eind van de middag hadden we afgesproken met Betty en Lois (Ave del mar) om daar even langs te gaan en gezellig te borrelen. Daarna werd het tijd om terug te gaan naar onze eigen boot zodat ik alsnog alle boodschappen kon opruimen.

26 juli 2008
In de nacht begon het te waaien. Eerst nog niet zo hard maar wel hard genoeg om de motor van ons Giebeltje te halen. Terug in bed begon het steeds harder te waaien waardoor we er weer uit moesten, nu om ons Giebeltje achterop de boot te binden: hij was al op zijn kop gedraaid door de wind. Paul bleef nu langer wakker om in eerste instantie te kijken wat de windmolen deed. Deze mag niet boven de 14.4 volt komen en dit deed die ook niet. Ten tweede was hij benieuwd wat de windmeter aangaf en of deze het echt goed deed. Hij is weer goed gerepareerd en gaf als maximum 40 knopen aan. De rest van de nacht hebben we heerlijk geslapen.

In de ochtend zijn we naar Paul en Marietta gegaan om gezellig koffie te drinken en verder bij te praten. Op de terugweg hadden we een harde schijf van Paul en Marietta bij ons waar we bij ons aan boord allerlei informatie en films op hebben gezet: hopelijk is die groot genoeg (hihi). Onze computer heeft de rest van de dag informatie overgezeten wij hebben ondertussen weer eens oude films bekeken. Films en foto’s van ons trouwen en van het feest van Paul.

Aan het begin van de avond zijn we naar de grote Oyster (72 feet) gegaan waar we waren uitgenodigd. We kenden Lily and Clade al, zij werken op dit jacht. Christina en haar man (eigenaren) leerden we nu kennen. Zij wilden graag informatie worden over onze reis langs de Falkland eilanden. Na eerst wat te hebben gepraat kwamen de vragen over de Falkland eilanden. We hadden informatie boekjes mee genomen zodat ze deze eerst konden bekijken en daarna beantwoorden we hun vragen en vertelden we onze verhalen. Het was zeer gezellig en Paul zag Christina knikken naar Lily dat het eten door mocht komen en dat we dus mee mochten eten. Zij hebben al veel van de wereld gezien en hadden prachtige foto’s van o.a ijsberen die rond hun boot zwommen en grote roggen waar ze mee zwommen. Het was een gezellige avond met veel wind en ook de Oyster slingerde soms achter zijn anker.

de grote Oyster (72 feet lang)…

Toen we terug wilden deed onze motor van ons Giebeltje het niet. Nee, toch niet weer! Ja hoor, de motor was weer te water gegaan (ook gebeurd op de Kaap Verde). Doordat ons Giebeltje achter de Oyster lag  had de neus wind gepakt en was naar achteren geslagen zodat de motor even onder water was gekomen. Bij ons aan boord kan dit niet omdat we een laag punt achter de boot hebben waar we aan vast maken zodat de neus niet omhoog kan. We kregen een lift terug naar onze boot waar we de motor uit elkaar en gedroogd hebben zodat de motor om 1 uur ‘s-nachts het weer deed.

25 Juli 2008
Ja, Ja het "netje" van de Nije Faam en de Giebateau is er weer! Toen we nog in bed lagen bespraken we over de marifoon weer van alles, het was weer als vanouds. Daarna hadden we het Patagonie-net met Wolfgang om vervolgens uit bed te blijven en dingen te gaan doen. Paul (Gieb) was naar de Paul (Nije  Faam) gegaan om te helpen met water halen en natuurlijk om gezellig bij te praten. Daarna heeft hij zijn ronde door de baai gedaan, langs Jurg en Ali (Sposmoker) en langs Lois en Betty (Ave del Mar). Bij terugkomst hebben we wat gegeten. Ik had de ochtend heerlijk het rijk voor mij alleen (wat niet veel voorkomt) en heb wat kleine klusjes gedaan. Het laatste deel van de pilotlijst gemaakt, alvast een beetje bekeken hoe we de volgende reis gaan varen en welke Armada-posten we dan gaan tegenkomen.

In de middag heb ik Paul geholpen, hij is in de mast geklommen om de windmeter er weer op te zetten en de mast weer even na te lopen: alles was goed.  Er stond haast geen wind maar de windmeter deed het wel en gaf zelfs 1,5 knoop wind aan uit de goede richting. Rond vier uur kwamen Paul en Marietta langs om gezellig te borrelen en verder bij te praten.

24 juli 2008
Lekker dag je aan boord! Paul was vandaag druk bezig geweest met water en diesel halen. Daarna heeft hij de stormfok opgeborgen en de rode lijn op de rol gewonden. We hebben een rode drijvende lijn die we gebruikt hadden in Puerto Maxwell deze hadden we tot nu toe provisorisch opgeruimd. Ik ben eerst bezig geweest de boot schoon te maken en op te ruimen. Daarna heb me bezig gehouden om een nieuw nautisch logboek te maken. De huidige is bijna vol en in Nederland had ik al een formulier gemaakt welke we straks kunnen gebruiken. Ik rolde van het xc3xa9xc3xa9n in het ander en zo was ik de rest van de middag zoet om alle digitale pilots die we op de computer hebben staan op te schrijven in het logboek: ben daar nog niet klaar mee. Ik wist dat het er veel waren maar zovxc3xa9xc3xa9l! Paul had ondertussen naar het vliegveld gebeld of het vliegtuig waar Marietta en Paul (Nije Faam) in zaten op tijd was. Dit was het geval en zo maakten we ons klaar hun op te halen van het vliegveld. Toen we ze zagen was het weer ‘n leuk weerzien en hebben we samen even wat gedronken. Daarna werd het tijd om naar de boot te gaan want ze waren al 44 uur onderweg!

23 juli 2008
Vroeg naar de kant om eerst naar de wasserette te gaan om de was weg te brengen. Normaal doe ik dit zelf maar de spijkerbroeken (blijven lang nat) en het beddengoed (groot) is toch wat lastig. Vervolgens zijn we door de winkelstraat gewandeld. Eerst naar de juwelier om te vragen hoe het zit met de batterij in Paul zijn horloge. We waren al eerder bij hem geweest om te vragen of hij de batterij kon bestellen, het is namelijk een speciale batterij die door zonne-energie wordt opgeladen. Hij kon de batterij bestellen maar de O-ring om het horloge daarna weer goed waterdicht te maken wist hij nog niet. Hij wacht nog op antwoord. We komen later terug. Verder gelopen om bij verschillende reisbureaus informatie op te vragen voor de Antarctica reizen in de zomer. De normale prijzen voor deze reizen zijn super duur en de last minute reizen blijven voor ons ook te duur dus mochten we naar Antarctica gaan wordt het met onze eigen boot of anders niet!

Daarna zijn we naar het internet gegaan om de foto’s te versturen en te telefoneren via Skype. We merkten dat het zomervakantie is want we konden weinig mensen bereiken. Op de terugweg is Paul naar de wasserette gelopen om de was op te halen en ben ik naar de supermarkt gegaan om nog wat  verse spullen te kopen. We hadden vier weken geleden vxc3xa9xc3xa9l brood ingekocht bij deze supermarkt zodat we daar tot aan de dag van vandaag mee hebben kunnen doen. Wel even opbakken in de oven (15 minuten) maar dan hadden we ook weer verse broodjes. Zo hoefden we op deze trip geen brood te bakken. Nu heb ik nog een paar broodjes bewaard om te kijken wanneer ze echt niet meer goed zijn. Handig voor de volgende lange tocht!

22 juli 2008
USHUAIA (54 48.790 s 68 18.170 w)
Vanochtend bij vertrek was het zicht nog zeer goed in het Beagle en konden we Ushuaia al zien liggen. Aan de noordkant van het kanaal zagen we de wolken achter de bergen blijven hangen. Langzaam werd deze bewolking uiteindelijk toch door de noordoosten wind over de bergen heen gedrukt.  Vervolgens daalde deze langzaam iets naar beneden waardoor we meer wind kregen. We zeilden met vol grootzeil en fok en liepen lekker eerst ruime wind en later halve wind. Tegen de tijd dat we in de buurt van Ushuaia aankwamen zaten we alweer in de sneeuwbuien. Eenmaal in Ushuaia moesten we eerst de papieren regelen wat inhield dat we naar de Prefectura, Custums en Adouana moesten. Daarna zijn we langs Ali en Jurg (Sposmoker) gegaan en hebben weer gezellig bij zitten praten.

route van Caleta Banner naar Ushuaia…

21 juli 2008
PUERTO WILLIAMS (54 56.10 s 67 37.119 w)
Vannacht hoorden we het kraken rond de boot. Toen we vanochtend vroeg naar buiten keken zagen we een heldere hemel met een volle maan en veel sterren het was vannacht min drie graden geworden. De baai was geheel gevuld met ijs, niet van dat mooie egale gladde ijs maar van dat kruimelige ijs omdat dit uit zout water bestond. Rond acht uur ging het anker op en hebben we grootste gedeelte gemotord tussen isla Snipe en isla Pincton door langs de noordkant van isla Navarino tot Puerto Williams. Een echt "Marietta weertje" zeiden we tegen elkaar: strak blauwe lucht met zeer weinig wind!

wat je onderweg tegenkomt...

Rond vier uur kwamen we de haven binnen varen en gingen we weer naast Hawk liggen. Betty en Evans kwamen gelijk naar buiten om ons te feliciteren met het ronden van Kaap Hoorn en natuurlijk om te horen hoe het gegaan was en of we op de Kaap "geland" waren. Waarop Paul trots vertelde dat hij op Kaap was geweest. Ze vertelden dat het een uitzondering was dat we drie weken hadden gekregen voor Kaap Hoorn en dat de Armada in de winter moeilijker deed om Zarpe Diems voor langere tijd af te geven voor het rondvaren hier in de buurt. Pas in de zomer krijg je weer voor langere tijd een Zarpe Diem om hier rond te varen.

Bij het oproepen van de Armada moesten we ons melden op het kantoor. We namen alle papieren mee voor het geval we problemen kregen Het bleek dat ik als Kapteyn moest  tekenen dat ons rondje Kaap Hoorn beeindigd hadden. Verder zijn we even naar de bibliotheek gegaan om te kijken op internet hoe het weer er voor de komende dagen uit zou zien. We besloten om morgen gelijk door te varen naar Ushuaia. Even naar de pizzaria voor een lekkere pizza en toen langs de Armada om ons uit te klaren. We wilden graag een certificaat voor het ronden van Kaap Hoorn maar daar moeten we een paar dagen op wachten dus dit laten we later maken.

20 Juli 2008
CALETA BANNER (55 00.816 s 66 55.846 w)

van Puerto Torro naar Caleta Banner…

Vannacht en vanochtend sneeuwde het waardoor we niet de behoeften hadden vroeg los te gooien. Rond een uur of elf draaide de wind naar het noordwesten en nam toe zodat de golven de baai binnen kwamen. In de sneeuwbuien lijnen losgegooid en op de fok naar caleta Banner gevaren. Het eerste deel was kruizen tegen de wind in met ca 30 knopen wind. Toen we bij de noord west hoek van Isla pincton waren voeren we tussen de rotsen ites Hermanos en isla Pincton door waarna we de noordkust volgenden. Inmiddels was het opgehouden met sneeuwen werd het helder weer en brak zelfs de zon door. De wind nam wat af zodat het toch nog een relax tochtje werd. We riepen alcamar Snipe op om te vertellen dat we naar caleta Banner gingen op isla Gardiner, deze was wat verbaast en vroeg of dit op onze zarpe diem stond en dit bevestigden we zodat we door konden varen. Eerst voeren we om het kleine eilandje Gardiner heen om daarna tussen isla Pincton en isla Gardiner door te varen de caleta in en daar ons anker te laten vallen naast een vissersschip. En daarna onderuit met een boekje.

19 juli 2008
Rond vijf uur vanochtend moesten we verhalen omdat de vissers naast ons weg gingen en ze komen over twee dagen weer terug. Wij zijn aan de steiger gaan liggen en lekker weer naar bed gegaan tot laat in de ochtend. Het was bewolkt, het regende en was net boven nul zodat we binnen gebleven zijn. Op zich leven we van dag tot dag maar we moeten ook op onze lange termijn planning letten en zo hielden we ons vandaag bezig om eens te kijken in welke periode we het beste de pacific in kunnen, maar dat duurt nog lang! Vervolgens hebben we weer wat zeil verhalen over Antarctica gelezen. Het was alweer aan het eind van de middag toen we besloten een film te gaan kijken.

18 juli 2008
Vanochtend kwamen we in gesprek met de vissers waar we naast lagen en ze bleken Centollxc3xb3n (King krab)vangers te zijn. Ze werkten met zijn vieren aan boord en xc3xa9xc3xa9n van hen deed een ijzeren luik in de vloer open zodat we de honderden Centollxc3xb3s konden zien die ze al hadden gevangen. Ik riep mucho! (veel!) maar dat vonden zij niet het waren er maar weinig. Ze vertelden dat ze alleen de mannetjes hielden en dat ze de vrouwtjes terug gooien dit om de voortplanting. Ze werken twee dagen en zijn dan xc3xa9xc3xa9n dag vrij. xc3x89xc3xa9n dag om de fuiken te zetten en dag wachten en xc3xa9xc3xa9n dag om ze weer binnen te halen om de volgende dag de fuiken weer opnieuw te zetten. Ik vroeg of ik wat eten kon ruilen voor wat Centollxc3xb3ns. De visser haalde er gelijk een stel uit en bij de vierde riep ik dat het meer dan genoeg was. Ze vroegen er niets voor maar we hebben hun een fles wijn, wat bier, groente en fruit gegeven. In de loop van de middag werd er geklopt op de boot en stond de visser voor ons met een warm vers gebakken brood die we van hem kregen.

Verder hebben we vandaag gelezen over het verleden van Puerto Torro. Het plaatsje is ontstaan doordat ze op eilanden hier in de buurt wat goud hadden gevonden in ca 1887. Na de goudtijd is het alleen nog maar een plaatsje voor de vissers en een Armada post.  Verder hebben we in de buurt even wat gewandeld maar er lag nog veel ijs op de grond zodat we niet echt ver gelopen hebben. Terug van de wandeling heb ik me bezig gehouden met de Centollxc3xb3ns. De visser haalde voor mij de poten van de kop af zodat ik alleen de levende poten in een pan met een beetje water hoefde te doen. Wel uitkijken voor zijn scharen. Toen het water kookte moest het nog tien minuten door koken en daarna konden we gaan pellen en eten! We hebben eerst de poten los gemaakt en toen een mes in de binnenkant van een poot gezet zodat we deze konden open breken om het vlees eruit te peuteren. Het was een echt feestmaal want normaal is ons dit veel te duur.

 
voor en na het koken…

17 juli 2008
PUERTO TORRO  (55 04.918 s  67 04.421 w)
Vanochtend probeerde Paul om zeven uur de weerkaarten binnen te halen maar dit lukte niet dus probeerden we het rond negen uur nog een keer. Nu bleek dat het vandaag heel gunstig was om te vertrekken naar Puerto Torro. Op de weerkaarten werd aangegeven dat we een zuid-zuidwesten wind hadden. Dit was gisteren nog noordoost: zo zien we maar hoe alles snel kan veranderen.

In plaats van wandelen werden de lijnen binnen gehaald en het ankers opgehaald. Rond half tien voeren we de baai uit om eerst langs de oostkust van Isla Maxwell te varen en daar het zeil te hijsen zodat we aan de wind Canal Franklin westwaarts konden uitzeilen. We hadden toen twee reven in het grootzeil met fok bij en liepen ca 6 a 7 knopen. Bij de zuidwest punt van Isla Wollaston konden we steeds ruimer gaan zeilen. We zeilden vervolgens langs de westkust van Isla Grevy waar de wind steeds minder werd en waar we de reven eruit haalden. We konden heerlijk genieten van de zon (die door kwam) op de ruige westkust van dit eiland

en van de dolfijnen om ons heen. Na de westkust konden we Isla Grevy noordelijk ronden om Bahia Nassau weer over te steken en koers te zetten naar de zuidoost punt van Isla Navarino. In Bahia Nassau viel de wind geheel weg zodat we een uurtje moesten motoren maar daarna konden we weer rustig zeilen met een snelheid van 4 a 5 knoopjes. Hier riepen we Alcamar Wolfstone op om onze positie door te geven.

Het was vandaag zo rustig zeilweer dat we besloten pannenkoeken te bakken onder het zeilen. Net voordat het donker werd en we de baai bijna over waren gevaren werden we weer opgeroepen door Alcamar Wolfstone om nog een keer onze positie door te geven en de aankomst tijd in Puerto Torro. Rond half zes werd het donker. We waren net bij de zuidoost punt van Isla Navarino. De maan scheen af en toe door de wolken zodat we best nog goed zicht hadden en zo voeren we Paso Goree in (tussen Isla Navarino en Isla Lennox) naar Puerto Torro waar we weer aan de pier aanlegden. Hiermee hebben we ons rondje Kaap gesloten. Zo zie je maar, het kan hier ook zxc3xa9xc3xa9r rustig weer zijn voor een dergelijke tocht, met name in de wintermaanden!

Kaap Hoorn gerond…

16 juli 2008
Vannacht en vanochtend waaide het behoorlijk, viel er veel regen en was het koud waardoor we lekker lang in bed zijn gebleven. Toen we eruit kwamen hebben we de weerkaarten (grib-files en buoyweather) goed bekeken en het bleek dat de depressies noordelijk van ons voorbij trekken zodat we veel oostelijke winden hebben. We wilden vandaag eigenlijk een wandeling maken maar ja, wandelen in de regen is niet echt onze hobby dus besloten we rustig een boekje te gaan lezen en wat te borduren om halverwege de middag weer samen een film te bekijken. ‘s-Ochtend en ‘s avonds hebben we ons natuurlijk wel via de SSB-zender op kanaal 4146 USB netjes gemeld bij Alcamar Horno om te vertellen dat we nog steeds in Puerto Maxwell liggen. Het is jammer dat we hier niet vrij rond mogen zeilen en leuke baaitjes kunnen ontdekken. Er zijn maar twee baaien waar we mogen ankeren in de buurt van Kaap Hoorn waarvan er maar xc3xa9xc3xa9n echt goed beschut is voor alle winden.

15 juli 2008
PUERTO MAXWELL  (55 49.432 s  67 30.732 w)
Vannacht ging de wind eruit en kwamen we dwars op de swell (die er nog stond) vanuit het noordoosten te liggen. Rond zeven uur begon het te waaien uit dezelfde richting en kondigde de volgende depressie zich aan. Nog geen vijf uur later! Nu lagen we lagerwal en de golven kwamen al snel opzetten zodat we om zeven uur in het donker ons anker ophaalden. Op de motor tegen de wind in de baai uit en daarna voeren we alleen op fok met ruime wind naar naar Puerto Maxwell. Het waaide al behoorlijk en alleen op fok liepen we al 7 a 8 knopen. Rond negen uur kwamen we in Maxwell aan waar we onze ankers er weer in gooiden en twee lijnen naar de kant brachten. Daarna riepen we Alcamar Horno weer op om te vertellen dat we er waren. Verder hebben we vandaag wat kleine klusjes gedaan en aan het eind van de middag weer samen een film gekeken.

14 juli 2008
ISLA HORNOS (55 57.594 s  67 13.211 W) en terug naar CALETA MATRIAL (55 49.280 s  67 17.796 w)

Vanochtend besloten we opnieuw naar Islas Hornos te zeilen. Het weer was bewolkt, een graad of twee drie boven nul en af en toe een bui. Met halve wind liepen we lekker: met ca 7 knopen zeilden we naar Caleta Lexc3xb3n bij Islas Hornos. Rond half twaalf kwamen we daar aan en bekeken we of we aan de kant konden komen. Er stond nog steeds een aardige swell waardoor de Kapteyn vond dat de crew beter naar de kant kon gaan en dat de Kapteyn aan boord moest blijven (hihi). Zo roeide Paul in zijn visbroek met laarzen eraan door de kelpvelden heen naar de kant om op het juiste moment aan land te springen.

roeien naar de kant…

Hier stond de man van de Armada met zijn zoontje al klaar om Paul te helpen. Gezamenlijk liepen ze de trappen op naar boven. Ik bleef met de boot wat motoren en rondjes draaien. Het waaide gelukkig niet echt hard achter het land maar er stond toch nog steeds een aardige swell in de baai zodat ik blij was toen Paul na ca twee uur weer terug was.

rondjes draaien bij Isla Hornos…

Paul had een leuke tijd gehad. Het was nog een jong echtpaar met een zoontje van zeven jaar die nu een jaar op dit eiland wonen. Ze bewonen een groot nieuw huis dat hier 3 jaar geleden is neergezet en rond de de vuurtoren is gebouwd. Ze waren van alle gemakken voorzien: internet, tv etc.  Als het echt hard gaat waaien moeten ze lijnen over het huis spannen aan betonnen blokken die in de rotsen zijn gegoten. Hun hardste wind was hier 155 knopen geweest! Geen wind om naar buiten te gaan: daar moeten we toch niet aan denken!

   
"Cabo de Hornos"…                        met de gastvrije familie…

 
het vuurtorenhuis…                         en het monument "de albatros"…

Rond twee uur voeren we weer terug met halve wind naar Caleta Martial alleen nu met Kaap Hoorn souvenirs: een steen met het teken van Kaap Hoorn erop getekend, Kaap Hoorn stempels in de paspoorten en natuurlijk film en foto’s die Paul gemaakt heeft. De foto’s en film hebben we gelijk na aankomt in Caleta Matrial bekeken.

13 Juli 2008
CALETA MATRIAL (55 49.315 s  67 17.794 w)
Paul was er vanochtend vroeg uit en had de weerkaarten al bekeken toen hij mij wakker maakte met de vraag of we vandaag Kaap Hoorn wilden ronden. Als het weer het toe laat?! Snel uit bed, lijnen van de kant gehaald en anker op. Rond acht uur voeren we de baai uit terwijl het zonnetje net een beetje door begon te komen. Zeilen gehesen maar er stond nog te weinig wind zodat we moesten motorzeilen. Paul vertelde mij ondertussen dat we nu tussen twee lage drukgebieden in zaten waardoor we nu even weinig wind hadden. In de middag zou de wind weer aantrekken en in de avond nog harder worden maar als het goed was lagen we dan in de volgende ankerbaai.

weerkaart: tussen twee lage drukgebieden in…

Al motor zeilend voeren we weer door Paso Norte, Canal Franklin, Bahia Arguistade en Mar del Sur. De zon verliet ons en we zagen alleen nog maar grauwe wolken wat erop leek dat de volgende depressie zich snel zou aandienen. Daarna voeren we het open water op en zagen we Cabo Horno liggen. Het is best nog een groot eiland om te ronden. Nu werden we opgeroepen door Alcamar Horno wat de bedoeling was. We vertelden dat we via het westen het eiland wilden ronden. Niet veel later hoorden we dat er nog een schip was die vandaag de Kaap ging ronden. Het was een containerschip die van Japan afkwam en naar Brazilixc3xab voer. We begonnen om tegen de wind en de stroom in (2 knopen) te motorzeilen naar de noordkant van het eiland. Toen we de bocht naar het zuiden konden gaan inzetten ging de motor uit en hadden we al twee reven in het grootzeil het waaide toen ca 20 a 25 knopen. We hadden nu halve wind en zagen al zeilend langs de westkust hoe grillig deze was. Vele losse rotsen in het water die uitgesleten zijn door de golven. Het is heuvelachtig en best nog wel groen (gras en mos) eiland met op de zuidwestpunt de hoogste heuvel "KAAP HOORN".

 
het ronden van Kaap Hoorn…           ons zuidelijkste punt…

De wind nam steeds meer toe en de golven werden al snel een heksenketel omdat ze werden terug geslagen van het eiland af. Nu stond er nog maar 20 a 25 knopen wind kun je nagaan als het hier echt waait! Op de hoek aangekomen was duidelijk te zien hoe grillig de Kaap is ook aan de zuidkant: rode losse rotsblokken in de oceaan. Aan deze zuidkant van het eiland kregen we weer te maken met de deining die nog steeds uit het oosten stond maar we konden wel weer ruimer varen. We maakten aan het eind van de zuidkust een stormrondje om vervolgens over de andere boeg weer langs de oostkant te varen. Deze kant is lang niet zo grillig en daar zagen we dan ook de baai waar we eventueel aan land konden. Dit hebben we  niet gedaan omdat de wind nog steeds toenam en er teveel swell stond vanuit het oosten. Met een ruime koers voeren we met ca acht knopen weer richting Mar del sur. De wind nam nog meer toe wat inhoud dat het volgende front eraan komt! In Bahia Arquista voeren we halve wind en in Canal Franklin werd het aan de wind tot Caleta Matrial waar we nu liggen.

 
rondje Kaap…..                               met de beruchte Kaap Hoorn…

ankerplaats Caleta Matrial…

Terwijl we dit schrijven heb ik een flesje champagne open getrokken om te vieren dat we de KAAP DER KAPEN HEBBEN GEROND EN DAT WE NU TEGEN DE WIND IN MOGEN PISSEN (hihi)!!
Vandaag heb ik wel kunnen genieten van deze trip, dankzij Paul die toch altijd weer een goed weersbeeld weet uit te zoeken!

12 juli 2008
Terwijl we hier gisteren naar toe zeilden zagen we dat de meesten bomen hier op de eilanden niet recht omhoog groeien maar meer schuin door de vele zuidwesten winden die hier meestal staat. Het leek net of  er met een kam doorheen was gegaan, zo ligt alles naar xc3xa9xc3xa9n richting.

naar achter gekamde bomen…

Het waaide en regende vannacht en vanochtend behoorlijk uit het noordoosten. We wisten van de weerkaarten dat dit eraan zat te komen en gelukkig lagen we nu stevig vast. We zagen er wel een beetje tegen op omdat we met noordoosten wind aan lage wal lagen maar vannacht bleek toch dat ook de anker plek voor deze wind best goed beschut was. We liggen nu in een kleine baai met de achterkant naar het zuidwesten en achter ons een zeer steile heuvel met bomen die allemaal redelijk recht op staan. Dat houdt in dat theoretisch de zuidwesten wind over de heuvel blaast en de bomen en onze boot aardig goed beschut liggen bij wind uit het zuiden tot en met wind uit het noorden. In het begin van de avond was de wind al weer gedraaid naar het zuidwesten en deze zou in de nacht weer behoorlijk toenemen. Alleen het eiland Hermite kan ons nu beschutting geeft want daarachter is er tot Australixc3xab/Nieuw Zeeland geen land meer.

Om acht uur vanochtend moest ik Alcamar Horo weer opgeroepen. Eerst probeerde ik het met de SSB-zender op USB 4146 maar hier was het zeer druk. Alle boten die in de Chileense scheren varen moeten zich om acht uur ‘s ochtends en acht uur ‘s avonds melden, zowel de jachten als alle vissersboten. Rond half negen probeerde ik het weer maar het was nog steeds druk. Om kwart voor negen was het nog steeds druk zodat ik het probeerde met de VHF op 16 en dit lukte zodat ik kon vertellen dat we bleven liggen vandaag. Nu moest ik toch ook vanavond om vijf uur weer contact op nemen ons te melden. Het is voor het eerst dat ook al blijven we op onze ankerplek liggen we ons toch ‘s ochtends en ‘s avonds moeten melden voor de veiligheid. Verder hebben we er een rustige dag van gemaakt. Boekje lezen, wat borduren, was gedaan en een film gekeken.

11 juli 2008
PUERTO MAXWELL (55 49.433 s  67 30.703 w)
Vanochtend zijn we om zes uur op gestaan en om half zeven ging het anker op en voeren we in het donker weg. Al snel op zeil voeren we buiten Isla Luff langs Bahia Nassau in. Dit is de grote baai (31 mijl) die we moesten oversteken. We hadden vandaag geluk al was het een zeer bewolkte dag met regen we hadden wind uit het noordoosten en zeilden we met ruime wind de baai over. De wind nam wat toe naar ca twintig a dertig knopen zodat we twee reven in het grootzeil hebben gezet en dan nog liepen we 7 a 8 knopen met uitschieters van 9 als we een golf af surften. Rond twaalf uur waren we de baai over en voeren we om Cabo Scourfield op het eiland Isla Freycinet, Bahia Arquistade in die overloop in Canal Franklin. Hier riepen we eerst Alcamar Wolfstone op en later Alcamar Horno. Beide dachten dat we ook Kaap Hoorn vandaag wilden ronden en dan terug wilden zeilen naar Caleta Matrial. Dit deden we niet omdat Caleta Matrial open ligt met noordoosten wind en we wilden naar Puerto Maxwell omdat we daar goed beschut lagen. We zeilden boven langs Isla Herschel waar we de golven kwijt raakten en stroom tegen kregen waardoor we wat stroom rafelingen hadden in Paso Norte. In Paso Norte zeilden we tussen Isla Saddle en Ila Jerdan om daar tenslotte het zeil weg te halen. Al motorend voeren we tussen Isla Saddle en Isla Hermite tot onze anker baai Maxwell.

de tocht van vandaag….

We liggen nu met een anker voor en twee lijnen achter naar de kant. Eenmaal vast riep ik Alcamar Horno op om te zeggen dat we waren gearriveerd maar ik kreeg geen antwoord. Tenslotte probeerde ik het met de SSB-zender op HZ 4146 en daar kreeg ik hem wel te pakken. Morgenochtend om acht uur moet ik me weer melden.

onze ankerplaats Puerto Maxwell..

Het was een prachtige toch die snel verliep. Het enige waar ik (Paul niet) toch last van heb is dat als we hier zeilen er in mijn hoofd blijft spelen dat het een zeer verraderlijk gebied is en dat ik niet echt goed kan genieten van het zeilen. Dit is eigenlijk heel dom want we draaien al dagen grib-files en weerkaarten waardoor we zien wat we krijgen en tot nu toe klopte alles nog. We hebben nog zeventien dagen om de Kaap te ronden en terug te komen naar Puerto Williams dus we nemen de tijd. We zoeken een mooi weer window uit om de Kaap te ronden. KAAP HOORN IS NOG CA 15 MIJL TE  VAREN VANAF HIER!

10 juli 2008
CALETA LENNOX SUR (55 17.615 s  66 49.866 w)
Vannacht om xc3xa9xc3xa9n uur ging de generator weer uit en zaten we weer zonder stroom zodat Paul eruit moest om de olielamp aan te steken en voor bij het bed te zetten. Ik moet eerlijkheidshalve wel vertellen dat ik  hier geheel doorheen geslapen ben (hihi).

Rond zes uur werden we gewekt door het vissersschip waar we naast lagen: ze wilden weg! We gooiden los wachten tot zij weg waren en gingen vervolgens aan de steiger liggen. Toen we daarmee klaar waren werd net de generator weer gestart en hadden we weer elektriciteit aan boord. Snel de olielamp uitgeblazen en de elektrische kacheltjes aangezet. We wilden nog wat gaan slapen maar daar kwam niets meer van zodat we er maar uit zijn gegaan.

Om negen uur het Patagnie-netje. Daar hoorden we dat de Betty en Evan van de Hawk geen Zarpe Diem hadden gekregen om ongeveer twee maanden naar de gletsjers te gaan. Ze kregen maar 7 dagen van de Prefectura. Vervolgens zeiden ze dat ze dan ook drie weken naar Kaap Hoorn wilden net zoals wij. Hierop kreeg hij als antwoord dat ze drie dagen Kaap Hoorn konden krijgen en niet meer! Vandaag zouden ze terug gaan naar de Prefectura om nog een keer te kijken wat ze konden doen voor een Zarpe Diem.

Rond tien uur vertrokken we naar de volgende baai. Het was een schitterende zonnige dag met weinig wind zodat we na lange tijd het grootzeil weer onder de huik vandaan haalden en deze hesen. Met grootzeil en fok liepen we met twee knopen ruime wind eerst verder door Paso Pincton daarna staken we Bahia Oglander over. Tijdens de oversteek zagen we in de richting ZW in de verte witte eilanden en xc3xa9xc3xa9n van die eilanden leek net een ijsberg zo wit zonder enig donkere plekken erin. We lieten onze fantasie een beetje gaan  maar we bedachten later dat dit niet echt mogelijk kon zijn.

een afgedreven ijsberg…

Aan de oostkant zagen we in de verte Staten Eiland liggen ook met witte toppen. Na baai Oglander kwamen we in Paso Richmond te varen. Hier motorden we tussen Isla Lennox en Isla Raquel door. Hier is het op zich niet zo diep dus zat ik voor op de punt om te kijken of ik rotsen zag. Maar het was een mooie zandbodem zonder rotsen. Als laatste voeren we Bahia Lennox in waar ik Alcamar Lennox opriep om te vertellen dat we er aan kwamen en dat we in de buurt gingen ankeren. We vonden een mooi plekje tussen Isla Lennox en Isla Omeno waar we op ca 4 meter diepte ankerden. Nu we toch zo goed zicht hadden zijn we weer naar voren gevaren om te kijken hoe de ankers zich hadden ingegraven. Van beide ankers zagen we alleen de stelen nog boven het zand uitsteken. We liggen dus weer goed achter ons ankers!

   
ankerplaats Caleta Lennox sur…      net uitzicht…

9 juli 2008
Vannacht heeft het nog meer gesneeuwd en we begonnen de dag weer met sneeuwvrij maken van de kuip en de gangboorden. In eerste instantie wilden de vissers naast ons vanochtend vertrekken maar de wind trok in de ochtend weer aan zodat ze toch bleven liggen. Nu konden we rustig een wandeling gaan maken door de sneeuw. Het plaatsje Toro bestaat uit een paar huizen met een basis schooltje en een kerkje. Het kerkje is echt ingericht voor vissers. Zowel in als naast de kerk staat een houten bootje met een Mariabeeld erin.

 
het plaatsje Toro… een paar huizen, een schooltje…

 
een kerkje en een houten bootje met Mariabeeld…

We liepen even langs de Armada om gedag te zeggen en te vertellen dat we morgenochtend weer willen vertrekken. Het was een zonnige dag dus zijn we verder gewandeld over een zandweggetje die naar Puerto Williams gaat. Een heuvelachtig landschap met nu in de winter kale bomen en groene struiken.

Terug aan boord heb ik snel de was uitgespoeld en buiten opgehangen om vervolgens Spaans te gaan leren. Paul is eerst bezig geweest de rest van de sneeuw van de boot weg te vegen daarna heeft hij de stormfok gereed gemaakt op de kotterstag, Diesel bijgevuld en een elektra kabel vanaf de kant naar de boot gebracht. Als het goed is gaat om vier uur de generator van het dorpje aan en hebben we stroom van de kant.

8 juli 2008
PUERTO TORO (55 04.915 s  67 04.423 w)
Vannacht heeft het weer aardig gesneeuwd en we mochten dan vanochtend ook eerst een half uur sneeuw ruimen voor we konden vertrekken.

ingesneeuwd…

Het sneeuwde nog steeds en het zicht was niet zo goed zodat we eerst Puerto Williams radio hebben opgeroepen of we wel weg mochten: dit was geen probleem. Eerst een uurtje motoren omdat er weinig wind was. Paul keek op de AIS-radar en zag dat er een boot op 1.5 mijl naast ons voer. Hij riep tegen mij of ik de boot naast mij zag maar het zicht was zo slecht dat ik deze niet zag. Na drie kwartier klaarde het wat op en brak de zon zowaar door. Dit mocht niet erg lang duren want de volgende sneeuwbuien kwamen er alweer aan. In de sneeuwbuien hadden we weinig zicht met veel wind. Na de sneeuwbuien zakte de wind weer in en kwam de zon zo nu en dan tevoorschijn. Dit werd zo de hele dag door afgewisseld. Rond half xc3xa9xc3xa9n voeren we Paso Pincton in. Dit ligt aan de westkant van Isla Navarino. Hier kregen we te maken met de deining van de oceaan.

Aan de oostkant ligt het eilandje Pincton met een Armada station wat we netjes opriepen toen we langs voeren. Rond drie uur riepen we de Armada van Toro toen we de baai Toro invoeren. Juist op het moment dat we de baai in voeren kregen we een enorme sneeuwbui over ons heen met wind. Eenmaal aan een visserschip aangelegd klaarde het weer op, zul je altijd zien! We werden wel heel lief opgevangen door de vissers zodat we snel en goed vast lagen aan hun boten.

Puerto Toro….

7 juli 2008
Vanochtend eerst naar de bibliotheek om op het internet het weer te bekijken. We waren er vroeg en dat was maar goed ook want al snel werd het druk met schooljeugd. De vakantie is hier begonnen dus hoeven ze een maand niet naar school en hingen ze wat rond in de bibliotheek. Nadat we het weer bekeken hadden zijn we boven langs Puerto Williams gewandeld. Daar werden weer nieuwe huizen gebouwd en nieuwe straten van beton aangelegd. We hebben een tijdje staan kijken hoe ze eerst de bodem ontdooide met een grote gasbrander. Vervolgens werd er cement op de warme grond gestort waarna de mensen het eerst met een schop iets egaal maakten. Daarna kwam er een man met een slang die hij in het cement duwde waardoor er lucht door de cement geblazen werd zodat het wat fijner werd. Als laatste werd er een machine overheen geduwd door twee mensen zodat het geheel glad gemaakt werd. Dit alles bij een temperatuur onder nul. Ze hadden dan ook ijzeren vaten met houtvuur langs het pad staan om het geheel toch iets warmer houden.
 
Het was lunchtijd geworden en we hadden besloten ons te trakteren om bij de bakker te gaan eten. Vandaag aten we een maaltijd kippensoep met ijs toe. Op de terugweg liepen we langs de Prefectura om te vragen of we een Zarpe Diem voor een periode van drie weken konden krijgen om Kaap Hoorn te ronden. We willen dit op ons gemak doen en hadden gehoord dat dit nog wel eens lastig kon worden. Maar op dit moment was dat geen probleem: er zijn haast geen boten die nu Kaap Hoorn gaan ronden in deze kou. Snel de documenten van boord gehaald en alles in orde gemaakt. Op de Zarpe Diem staat welke wateren je mag bevaren maar niet in welke baaien je mag ankeren. Dus vroeg ik in welke baaien we mochten ankeren.We kregen een mooi formulier met alle baaien die we aan mochten doen. Calteta Maxxwel stond er niet op en dus vroeg ik extra permissie hiervoor. In eerste instantie werd er nee gezegd maar later zeiden ze dat als er veel wind kwam we er wel gebruik van mochten maken. Wat is nu veel wind? 20 knopen? (hihi). Dat heb ik maar niet gevraagd en het verder maar zo gelaten! Verder bespraken we welke Armada posten we allemaal op moesten roepen en welke  frequentie we nodig hadden voor de SSB-zender om ons te melden. Toen alles duidelijk was zijn we naar de boot gegaan.

Rond vier uur kregen we visite van Betty en Lois, Beth en Evans en Lucas. We zaten eerst met zijn alle gezellig thee te drinken toen Lucas voorstelden om met zijn allen te gaan barbecuexc3xabn. Hij had een grote vis en veel vlees van iemand gekregen en wilden dit graag met ons delen. Zo gingen de mannen barbecuexc3xabn op het achterdek van het gezonken schip en maakten de vrouwen extra dingen zoals salade en een bak rijst. Het werd een gezellige avond waar nu ook de vrouw en de twee kinderen van Lucas bij waren. Zij spreken alleen Frans en op zich was dat wat lastig omdat er voornamelijk Engels gesproken werd. Maar dat mocht de pret niet drukken!

6 juli 2008
Vannacht begon het dan toch hard te waaien. Gelukkig zijn we weg uit de baai van Ushuaia want we hoorden vanochtend op het Patagonie-netje dat het daar over de vijftig knopen woei. We vroegen aan Jurg of de Nije Faam van Paul en Marietta er nog goed bij lag en dat deed de boot. Wij hebben hier minder last van de harde wind omdat we iets meer beschut liggen.

Vandaag hebben we weer weinig gedaan. Ik ben vanochtend aan het Spaans leren begonnen en daarna aan het borduren. We hebben een thermostaat met een kapotte tijdschakelaar. Van Jurg hadden we een tijdje geleden een tip gekregen om de printplaat met steriel water af te spoelen en dan te laten drogen. Waarschijnlijk doet de thermostaat het daarna weer. Inderdaad nadat de printplaat gedroogd was doet de thermostaat het weer. Het vervelende is alleen dat we de gebruiksaanwijzing hebben weggegooid zodat Paul vandaag bezig is geweest om uit te zoeken hoe de thermostaat ook weer precies werkte.

5 juli 2008
Gisteravond toen we sliepen werd er geklopt op onze boot. Het was Beth die vroeg en we meegingen naar de kroeg. Ze bedoelde het cafxc3xa9 op het gezonken schip. Snel aangekleed en naar de bar! Het was gelukkig niet heel hoogwater zodat we droog over kwamen. Maar de vloer en banken van de kroeg waren nat van het laatste hoogwater. Gelukkig waren er nog genoeg drogen stoelen om op te zitten. We zaten gezellig te praten met Betty,Luis Romo, Beth en de man van de Nunatac  (Frans jacht). Voor we het wisten was het half twee en tijd om ons bed op te zoeken.
Bij het wakker worden vanochtend begon het weer net te betrekken. Een een half uur later sneeuwde het en het was 3 graden onder nul. Mooi om wat klussen binnen te doen. Paul is bezig geweest de papieren pilots te fotograferen zodat we deze nu digitaal op de computer hebben. Ondertussen was ik bezig om armbandjes te maken. Dit zijn armbandjes die ik weggeef als aandenken aan ons. Verder had ik weer eens tijd om rustig te borduren. Nadat Paul alles (vijf pilot boeken 800 pagina’s) had gefotografeerd en op de computer had gezet ging hij de pilots terug brengen. Hij kwam ca twee uur later terug. Hij had gezellig met Betty en Luis Romo zitten praten over van alles en nog wat. Ik was ondertussen alle informatie die we mondeling hebben gekregen van iedereen aan het intypen op de computer. Toen Paul terug kwam sloot ik het programma af. Normaal vraagt de computer of je de nieuwe gegevens wil opslaan, nu dus niet en je raad het al alle gegeven weg GRRRRR.  Nou ja we hebben de tijd want we moeten waarschijnlijk nog een paar dagen wachten voor we hier weg kunnen het waait nog steeds hard rond Kaap Hoorn al merk je daar hier weinig van.

4 juli 2008
Het was gisteren en vandaag extreem hoogwater en het marine schip waaraan alle jachten zijn vastgemaakt stond behoorlijk onder water. Nu zagen we pas goed dat het schip inderdaad niet drijft. De gangboorden stonden onder water en de punt was vol water gelopen. Er was dus maar weinig ruimte dat niet onder water stond: we konden nog net naar de kant komen.

Rond koffietijd gingen we langs Betty en Luis Romo op hun boot Ave del Mar. Ze komen uit Canada en zijn ongeveer twee jaar aan het rond zeilen. Ze willen graag naar de Falklandeilanden en wij konden hun hier informatie over geven. Verder zaten we gezellig te praten en natuurlijk hebben we weer informatie uitgewisseld. Zij hadden weer andere pilots dan wij en zo blijven we bezig allerlei informatie te ruilen.

Toen we terug naar onze boot wilden lopen werden we door Betty en Evans op hun boot Hawk uitgenodigd. We zijn daar in Ushuaia al aan boord geweest en hebben toen informatie gekregen over de Chileense scheren. Nu had ik Betty gevraagd of ze ons informatie wilden geven over Kaap Hoorn en de Zarpe Diem. Zo zaten we gezellig met Betty en Evans te praten over hun tocht naar Kaap Hoorn. Zij hadden aardig wat wind gehad: meer dan zestig knopen en de tocht was niet echt gemakkelijk geweest. Afwachten maar hoe onze tocht gaat worden. Verder hadden ze testen gedaan voor een Amerikaans zeilblad met een aantal zware ankers. Ze hadden de ankers getest in een rotsachtige bodem en lieten hier foto’s van zien. Rond drie uur waren we weer terug aan boord en konden we aan de gang om allerlei pilots te fotograferen zodat we deze dan ook digitaal hebben.

3 juli 2008
We zijn in Puerto Wiliams om zo snel mogelijk een zarpe diem voor CABO HORNOS te krijgen en dan proberen we de Kaap te ronden. Maar het zit even niet mee want er komt een zeer diepe depressie aan en er wordt op de weerkaarten aangegeven dat het  50 tot 60 knopen kan gaan waaien. Er wordt gezegd dat we maar een Zarpe Diem van vijf of zes dagen kunnen krijgen dus daar moeten we nog even achteraan want we willen er eigenlijk langer over gaan doen om het gebied te verkennen.  Het ziet er dus naar uit dat we nog een paar dagen in Puerto Williams liggen.

Vanochtend zijn we naar de bibliotheek gegaan waar Paul gratis kon internetten en ik wat in de Chileense boeken kon neuzen. Het was een mooie dag dus zijn we daarna verder langs het Beagle kanaal gelopen en terug via het dorpje. Hier zagen we nog twee andere supermarktjes. We hebben niets nodig maar ik vind het altijd leuk even rond te kijken wat ze verkopen. Rond drie uur zijn we naar het museum Antropologico gegaan. Hier hebben ze oude foto’s van de indianen en voorwerpen die ze vroeger gebruikten. Veel speerpunten van vuursteen en vishaken van bot en er waren restanten van oude kano’s te zien. Beneden bij de ingang stond een kleine kano nagebouwd. Als eerste zagen we de foto’s van indianen hoe ze naakt met hun beschilderingen waren. Dit moet tijdens de zomer zijn geweest, even verderop zagen we indianen met alleen maar bont vellen om in de sneeuw. Op verschillende foto’s waren indianen die voor hun hutten gemaakt van takken zaten. Ook werd er aandacht gegeven aan de tijd dat de blanken kwamen en dat de indianen kleren moesten gaan dragen.

   

 

Daarna zijn we weer terug aan boord gegaan.