Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

vervolg Chili / Argentinie…

15 september 2008
Het was een rustige nacht en we hebben allebei zxc3xa9xc3xa9r goed geslapen. Paul is er xc3xa9xc3xa9n keer uit geweest omdat het ankeralarm af ging. Nee, het anker zat er goed in maar de stroom was gedraaid en dus lagen we op verder dan 0.07 van het eerste punt af. Ik ben hier dwars door heen geslapen en heb niet eens gemerkt dat Paul eruit ging (hihi).

Paul was ook al eerder op en had al weerkaarten en Grib-files binnen gehaald voordat ik wakker werd. We blijven vandaag liggen kreeg ik te horen: geen slecht idee. We bekeken samen nog een keer de weerkaarten. Terwijl we hier mee bezig waren werden we opgeroepen door de Armada van Dungeness. Ik vertelde hem dat we vandaag hier bleven liggen.

Wat ik gisteren nog vergeten ben te schrijven is dat we gisteren bij vertrek ons hebben gemeld bij de Armada Delgada. Deze riep ons om het uur op en dan moesten wij onze positie en snelheid doorgeven. Dicht bij Dungeness werden we opgeroepen door Armada Dungelness (deze wist al onze gegevens al). We vertelden dat we voor anker gingen. Dit begreep hij niet en nadat we al een uur voor anker lagen riep hij ons weer op om de positie en snelheid waarop Paul onze positie en snelheid 0,0 doorgaf. Nog steeds niet door dat we voor anker lagen (hihi). Na vijf minuten werden we weer opgeroepen en kregen we een verbaasde stem "You are on anchor" YES?! Vandaag hebben ze ons verder niet meer opgeroepen.

Het was vanochtend zeer mistig en geen wind dus werd het tijd om het grootzeil omhoog te hijsen en normaal op te vouwen. Daarna is Paul de bakskist ingekropen en heeft de stuurautomaat, het stuur en de Webasto gecontroleerd. Normale routine voor een oversteek. Ik heb geholpen waar ik kon en verder binnen alles weer schoongemaakt. Na deze klusjes hebben we weer weerkaarten gedraaid en onderwijl aten we een lekkere pizza. Wie weet kunnen we morgen vertrekken!?! Rust lekker onderuit met een boek.

14 september 2008
PUNTA DUNGENESS (52 20.592 s  69 28.921 w)
Gisteravond laat zaten we al te dubben nadat we de nieuwe Grib-file en weerkaart binnen hadden gehaald. Het weer is zeer wisselvallig en de Grib-files veranderen steeds. Die van ‘s ochtends is net iets anders dan die van ‘s middags en die is weer anders dan die voor de avond. We redden de Falkland eilanden net wel of net niet voor de depressie bij ons is…..

Rond 00.00 was de wind minder geworden en kregen we stroom mee naar buiten zodat we besloten in ieder geval naar de andere kant van de vernauwing (Primera Angostura ) te varen. Er was een volle maan achter de wolken zodat we toch aardig goed zicht hadden. Nadat we de Armada Delgada hadden opgeroepen vertrokken we richting de vernauwing, waar we met doodtij aankwamen. De wind trok aan tot achttien knopen en met twee reven en fok liepen we lekker en kruisten we erdoorheen. In de vernauwing werden we nog gepasseerd door twee grote tankers die van ons bestaan wisten door de Armada, zij moesten rekening houden met ons (hihi) .

Net na de vernauwing ging het zo lekker dat we besloten door te gaan. We hadden weer een nieuwe Grib file binnen gekregen waaruit nog steeds bleek dat de wind minder zou worden. Niets was waar! De wind trok steeds een beetje meer aan en we kregen steeds meer stroom mee zodat we op een gegeven moment tien knopen over de grond liepen en ca 25 tot 28 knopen wind tegen. Dit betekent korte golven waar we hard doorheen zeilden (aan de wind), niet echt fijn!

In xc3xa9xc3xa9n keer begon het zeil te klapperen… Het tweede rif was eruit Hoe? BALE, BALE. Snel grootzeil naar beneden het bleek gelukkig alleen de knoop van het rif te zijn die los gelaten had. Snel de knoop er weer in maar het zeil is niet meer gehesen. Alleen op ingerolde fok liepen we al zeven knopen en dat vond IK zeker even genoeg! Het was nog steeds donker (wel maan achter de wolken) en we besloten naar de kant te zeilen om een ankerplek te zoeken zodat we de rest van de nacht nog even konden slapen. De stroom werd ook al weer wat minder en zou al snel tegen gaan staan. Wanneer de wind minder zou worden konden we dan doorgaan. Naarmate we onder de kust kropen werden de golven minder maar wakkerde de wind steeds meer aan. We zeilden natuurlijk nog steeds het gat wel uit want stel dat de wind  snel minder zou worden dan konden we meteen doorgaan. Maar de wind was inmiddels aangetrokken tot dertig knopen en alleen op de fok bleven we hard lopen. Aangekomen bij een plek die wij als goede ankerplek hadden bedacht bleek deze toch niet zo fijn te zijn. Het anker krabte over stenen. Dus anker op en vijftien mijl verder kijken. Dit was onze laatste kans anders moesten we toch door ……. De stroom was inmiddels tegen gedraaid en we hadden nu alleen nog maar een stormfok op. Met alleen deze fok liepen we al vier knopen over de grond met ca drie knopen stroom tegen!

Eenmaal op de aangekomen anker plek hield het anker gelukkig meteen en biggelden de tranen over mijn wangen van blijdschap en moeheid . HET MAGELLAN KANAAL HEEFT ZICH VANNACHT OOK VAN EEN ANDERE  KANT LATEN ZIEN! Heerlijk broodje in de oven, soep erbij want we hebben rust! en gelukkig een goede ankerplek HMMMM Goede anker plek?????
We hadden het anker er op vijf meter diepte in gegooid en toen Paul tijdens het eten van zijn broodje de getijde tabel bekeek bleek er een verval te zijn van ca tien meter OEPS! FOUTJE! Anker weer op en een anker er bij  met acht meter lijn erin gegooid: deze hield ook nu gelijk weer, nu moet het goed gaan.

Weer een nieuwe grib file weerkaarten gedraaid. Nu bleken alle kleine depressies xc3xa9xc3xa9n grote te zijn geworden die  ons aan het inhalen is. We mogen van geluk spreken dat we zulke goede weer informatie hebben en dat de ankerplek die wij bedacht hebben goed is. Maar we liggen wel open van zuidoost tot west.

route + nieuwe ankerplek…

13 september 2008
BAHIA SANTTIAGO, PUNTA SATELITE (52 32.671 s  69 43.269 w)
Het eerste uur hebben we zig-zag door de kelp gevaren op de motor. Daarna konden we het zeil hijsen en met vol grootzeil en fok al kruisend richting Secunda Angostura zeilen. Dit is de eerste vernauwing van het Magellan kanaal waar we door moeten. We hadden op dat moment stroom tegen maar met 8 a 10 knopen wind gingen we nog langzaam vooruit. Helaas hield de wind het even voor gezien en hebben we ons anker laten vallen. Niet motoren! Na een uur was er weer wind en konden we weer verder kruisen door het smalle gedeelte, nog steeds stroom tegen. Rond twaalf uur kregen we stoom mee en gingen we rond de zeven xc3xa0 acht knopen over de grond, we schoten zo lekker op!

Het was een mooie dag met een zonnetje achter de wolken maar met een windje van ca tien knopen. Een rustig tochtje dus zonder gekke golfslag. Rond half zes kwamen we bij het begin van Primera Angostura aan (tweede vernauwing in het Magellan kanaal). De stroom begon op dit moment net weer tegen te staan zodat we ons anker weer hebben laten zakken. We liggen hier ook meer beschut dan aan de andere kant van de vernauwing, daar staat de wind namelijk op.

het tochtje van vandaag…

12 september 2008
Vandaag zijn we blijven liggen, zowel met de boot als lang in bed. In de loop van de ochtend kwamen we eruit. We hebben weinig gedaan. Het waaide behoorlijk hard zodat we niet naar de kant konden. Ik heb geborduurd en boek gelezen en Paul heeft twee lieren uit elkaar gehaald en gesmeerd. Verder zijn we druk met het weer bezig geweest om te kijken wanneer we het Magellan kanaal kunnen uitvaren en de oceaan op richting Falkland eilanden.

11 September 2008
BAHIA WITSAND PUNTA JOHN (52 42.128 s  70 36.992 w)
Na we wakker werden hebben we gelijk het anker opgehaald en zijn we met alleen de fok vier mijl tussen de kelp door gezeild naar een andere hoek van de Bahia Witsand. Dit omdat de wind gedraaid was van zuidwest naar het noorden. Maar ook omdat de barometer eerst behoorlijk was gestegen en nu weer zakken de was. In twee dagen tijd was die van 1000 naar 1029 gestegen en nu was die weer hard aan het zakken: op naar de volgende depressie!

Op het moment dat we vertrokken vanochtend was het nog rustig met de wind en zagen we de zon opkomen al hoewel het nog behoorlijk koud was: rond het vriespunt. Na ca. anderhalf uur kwamen we aan op onze nieuwe ankerplek en zijn we begonnen met het maken van het grootzeil. Eerst de buiskap naar beneden gelaten zodat het zeil op het dek kon komen te liggen. Daarna wat leuvers uit de mast gelaten zodat we de scheur op het dek konden plakken. Eerst de ene kant en daarna aan de andere kant met plak zeildoek. Daarna hebben we er nog een stuk extra zeildoek overheen genaaid. Ik tussen de zeilen in zittend en Paul aan de andere kant en zo naaiden we samen het extra doek erop.

van de ene ankerplek naar de ander…

Het was ondertussen alweer harder gaan waaien dus we waren blij dat we zo vroeg begonnen waren en het zeil al geplakt was. Snel het zeil weer opgedoekt voor het echt hard begon te waaien. Op zich hadden we allebei gedacht dat het een zeer lastig werkje zou worden maar gelukkig viel het mee en waren we aan het begin van de middag klaar.

In de middag hebben we weer een extra weerkaart gedraaid (‘s-ochtends ook al xc3xa9xc3xa9n) en zagen we dat de depressie er snel aankomt. Zo zagen we ook dat het buiten meer bewolkt werd en dat de wind alweer meer toenam. We liggen nu in elk geval goed beschut voor de harde noorden wind die gaat komen. Nadat alles weer was opgeruimd hebben we een film bekeken en was de dag alweer voorbij.

10 september 2008
BAHIA WHITESAND PUNTA LOW (52 44.324 s  70 41.559 w)
Vanochtend werden we rollend wakker. We lagen dwars op de swell van het Magellan kanaal aardig heen en weer te schudden! Snel de Grib file, Bouyweather en mailtjes binnengehaald en om kwart over zeven de weerfax. Dit doen we nu al een aantal dagen achter elkaar zodat we kunnen zien hoe het weer hier verandert en hoe snel. Snel dus want de zuidenwind was voor later voorspeld. Anker op en naar een andere baai varen, welke was nog de vraag. Alle ankerplekken die in de pilot staan zijn niet beschermd tegen zuidenwind en ook niet tegen deze swell. Dus op zoek naar een eigen plekje.Paul keek op de kaart en vond een mooi beschut plekje bij Punta Zenteno. We konden ruime wind zeilen en zo voeren we eerst langs de oostkant van van Isla Isabel om daarna langs de noordkant naar Punta Zeneno te zeilen. Dit laatste stuk was aan de wind. Toen we er bijna waren bleek er een militaire basis met straaljagers te zijn en waren we genoodzaakt iets anders te zoeken.

We zaten nu achter Isla Isabel waardoor we geen last meer hadden van de swell maar de wind was inmiddels aangewakkerd tot ca 25 a 30 knopen. Op naar Baia Whitsand om ons anker er bij Punta Low in te gooien. De meest zuidelijke punt van de baai waar we net beschutting hebben voor de zuidelijke wind. Nou ja beschutting, het land is hier zo vlak dat we geen last meer hebben van de golven maar onze windmolen draait goed, zullen we maar zeggen.

Bij het weghalen van het zeil bleef een leuver hangen en hoorden we KRRRRRRRRRRRSSSSSSSSSSST! Dit was een scheur in het grootzeil van de ene tot de andere naad. YES werk aan de winkel, daar waren we net aan toe (hihi). Met dertig knopen wind kunnen we op dit moment niet veel doen. Afwachten tot de wind minder wordt en dan repareren maar weer……

Vanaf 16 augustus foto’s toegevoegd. (Rob)

9 September 2008
BAHIA LAREDO  (52 57.244 s  70 48.592 w)
Een onrustige nacht naast al die draaiende motoren en met die elektrische kachel. Ja, die gaf te veel warmte af (hihi). In Nederland sliepen we ‘s nachts met deze kachel (met de thermostaat op een bepaalde stand) lekker maar nu is die echt te warm. Vijftien graden was het vannacht in de slaapkamer! PFFFFF snel de deur open gegooid en geprobeerd verder te slapen, verkoeling…

Om zeven uur riepen we de Capatania dos Puerto op dat we vertrokken op motor de baai uit. De wind kwam inmiddels lichtelijk uit het noorden en trok even later aan tot 20 a 25 knopen. Met twee reven in grootzeil en fok bij kruisten we naar de volgende ankerplek 18 mijl verder op. Niet echt ver maar over een uur zouden we harde stroom mee krijgen en wind tegen, dan hadden we dus geen fijne golfslag gehad. In Punta Arenas hadden we nu geheel open gelegen met deze wind, maar goed dat we op tijd vertrokken zijn  en gisteren alles geregeld hadden.

Eenmaal in Bahia Larendo zijn we onderuit gegaan met een boek en hebben we later nog een film bekeken.

8 september 2008
PUNTA ARENAS (53 10.117 s  70 54.480 w)
Gisteren zijn we langs het  fort "FUERTE BULNES" gevaren. Dit fort blijkt een zeer belangrijk fort te zijn geweest in de tijd van Magellan en de Spanjaarden. Magellan beschermde vanuit hier het Magellan kanaal en schoot op schepen die geen toestemming hadden om het kanaal door te varen. Betalen of anders BOEM BOEM! and BLUB BLUB BLUB….

Vanochtend na het netje van Paul en Paul ging het anker op en op motor verder. Onderwijl hadden we ook het Patagonie-netje. Vandaag was het iets drukker op het netje maar al lange tijd houden de Nije Faam en wij het netje van Wolfgang in de lucht. Hopelijk blijft het nu iets drukker. De hele dag wisselden we het motoren en zeilen af. Als we maar even een knoop of acht en meer wind hadden ging de motor uit en konden we aan de wind verder zeilen. Het landschap veranderd steeds meer van de bergen in een heuvel achtig en laag landschap. Er zijn hier geen willywaw meer.

Rond drie uur kwamen we aan in Punta Arenas en werd ons aanbevolen door de Capitania dos Puerto om  voor anker te gaan. Gelukkig zijn we wat eigenwijs en zijn we toch naar de pier gevaren waar van de marine schepen lagen. We vroegen hun of we langs zij mochten. Even ogenblik maar na enkele minuten werd het sein gegeven dat we langszij mochten. Morgen gaan ze rond acht uur weg: geen probleem als het goed is zijn wij dan alweer vertrokken. Nu konden Paul en ik samen naar de Capitania dos Puerto om uit te klaren. Ik vond het nog even in spannend want we hadden niets meer van ons laten horen in de kanalen en we waren ook op ankerplekken gaan liggen waar we niet mochten komen. Maar hier werd niets over gezegd en na een uur waren we eerst ingeklaard en daarna weer uitgeklaard met een nieuwe Zarpa voor het laatste stuk van kanaal Magellan. Hier mogen we zes dagen over doen (ca 100 mijl). Daarna zijn we naar de Customs gegaan en werden de paspoorten gestempeld: nu zijn wij zelf ook uitgeklaard. Als laatste liepen we naar de Adouana maar deze was al gesloten. Pech hebben maar, slaan we gewoon over, we worden er wat makkelijker in. Kijken wat er straks na ca twee maanden in Puerto Williams gebeurd, waarschijnlijk niets…

Nu we alle officixc3xable instanties gehad hebben werd het tijd voor boodschappen en het versturen van de foto’s en voor xc3xa9xc3xa9n keer lekker uit eten. Heerlijke biefstuk met patat en een champignon saus. Toen we weer aan boord kwamen liepen de mariniers al naar ons toe: als we hulp nodig hadden moesten we maar roepen. Nee we hebben geen hulp nodig maar of we wel wat elektriciteit  konden krijgen. Geen probleem, geef maar een kabel en zo hadden we ‘s avonds een elektrische kachel aan en laden we alle accu’s weer op.

7 september 2008
BAHIA MANSA (53 36.584 s  70 55.755 w)
Vanochtend zijn we weer vertrokken deels gemotord en deels gekruist door het Magellan kanaal naar Bahia Mansa waar we om half xc3xa9xc3xa9n en na 18 mijl aankwamen. Het was een schitterende zonnige dag, warm met weinig wind en het leek wel zomer! Onderweg heb ik de was gedaan en meteen aan de reling te drogen gehangen zodat deze aan het eind van de dag droog was. We zitten weer in de bewoonde wereld want onderweg zagen we alweer een fort en huisjes langs het water staan. In Bahia Mansa zelf lagen veel vissersboten.

veel vissersboten…

Na de lunch zijn we naar de kant gegaan en zagen dat verschillende vissers vuurtjes aan het maken waren waar ze van alles in verbanden. Afval van de boten maar ook afval vanaf het strand. Ook zagen we een aantal visserschepen op het droge staan (laag water), de mannen waren met het onderhoud van hun schip bezig. We liepen naar een gebouw waarvan ik dacht dat het van Armada was maar het bleek van de militairen te zijn en zij vertelden ons dat er hier geen Armada meer was, Punta Arena is de eerst volgende.

We hebben een heerlijke wandeling gemaakt en verbaasden ons erover dat dit wxc3xa9xc3xa9r een andere vegetatie is. Het is hier een stukje droger, althans het gras waar wij op liepen. We kunnen merken dat we weer richting Atlantische oceaan gaan, een stukje droger…

Aan het eind van de middag waren we weer terug aan boord.

6 september 2008
BAHIA BOURNAND (53 49.053 s  71 04.014 w)
We voeren half zeilend half motoren het Magdalena kanaal uit omdat er weinig wind was. Eenmaal in het Magellan kanaal kwam de wind opzetten uit het noorden en moesten we twee reven steken. De eerste slag was naar het noordwesten (overkant). Zeven mijl voor de overkant draaide de wind naar het westen en konden we een slag over de andere kant naar het noorden maken (langs de kant). Hier zagen we ook twee container schepen varen richting de Pacific. Helaas viel de wind na een tijdje weg en waren we genoodzaakt eerder te stoppen WANT we wilden niet motoren. Rond twee uur ging het anker erin in Bahia Bournand na 23 mijl varen. We zitten weer op vaste land zuid Amerika!

In de middag lekker onderuit met een boek!

5 september 2008
PUERTO HOPE (54 07.421 s  71 00.508 w)
Vanochtend werd ik al moe wakker, het waaide al vrij hard waardoor ik onzeker werd, het heeft al lange tijd niet meer hard gewaaid terwijl wij gingen zeilen. Waarom? Ik heb van soms van die  dagen…

Toen we het zeil gingen hijsen bleek inderdaad dat ik weer eens alles verkeerd deed. Gelukkig komt dit niet vaak voor maar vandaag dus wel weer eens!  Toen het zeil eenmaal stond met twee reven en een fok zeilden we het Magdalena kanaal in waar we ca 20 a 25 knopen hadden. Tegen de wind en de stroom in zeilden we verder. Nog steeds zat ik niet lekker in mijn vel en wilde vandaag niet zo ver zeilen. Paul troostte mij en we besloten naar Puerto Hope te gaan 15 mijl verder op. Daar aangekomen haalden we het zeil weg en starten we de motor.

Paul zag al dat er niet genoeg koelwater naar buiten kwam en inderdaad na een paar minuten begon het alarm af te gaan, de motor liep warm. Snel de motor uit en anker erin. Deze hield gelukkig in xc3xa9xc3xa9n keer. Ja dat kon er vandaag ook nog wel bij! GRRRR.
Paul het motorruim in en inderdaad wat we al dachten de impeller moest vervangen worden. Na een klein uurtje was Paul er mee klaar en konden we naar de juiste ankerplek varen. De impeller sluit niet helemaal af, een van de bladen gescheurd misschien? Bij het aan de wind zeilen loopt het buitenwater systeem dat door de motor loopt leeg. De impeller draaien zonder water is vragen om moeilijkheden.

De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan, boek lezen en film gekeken.

4 september 2008
Bahia Morris (54 14.800 s  71 00.261 w)
Vanochtend zijn we weer vroeg vertrokken naar een volgende plek. Eerst zeilden we met een zacht briesje verder oostwaarts naar Seno Chico waar twee gletsjers in uitkomen. Wij zijn nu dus aan de andere kant van de gletsjergebied waar we ongeveer anderhalve week geleden ook voeren. Dit is over de bergen en gletsjers zijn ca 15 mijl weg.

In Seno Chico zelf stond geen wind dus moesten we motoren en kwamen we een visserboot tegen. OLxc3x81, Olxc3x81 werd er over de VHF geroepen. Wij OLxc3x81 OLxc3x81 terug geroepen,nu kregen we contact met de vissers die vroegen of we centolla’s (king krab) wilden. Ja heerlijk, voor een pak wijn?! De vissersboot draaide bij en kwam naar ons toe varen. Er werd een zwart doek van het voordek getild waar een stapel Centolla’s los onder lag. We vroegen verbaasd, lopen die niet weg het water weer in. De man lachte en knikte nee met zijn hoofd. Nadat hij vijf centolla’s had gepakt ging het doek er snel weer over en haalde hij de lichamen van de centolla’s af  (had ik gevraagd).

Terwijl wij verder Seno Chico invoeren was ik druk bezig om de Centolla’s klaar te maken. Tien minuten koken en daarna pellen. Dit waren weer de Centolla’s met stekels dus niet echt fijn voor mijn blote handen!

   
een emmer met Centolla’s…             schoonmaken maar…

Eenmaal aangekomen in de buurt van de gletsjers konden we niet verder vanwege de ijsgang. Volgens onze informatie hadden we de gletsjers moeten zien maar helaas was dat niet zo: we konden wel witte bergen met sneeuw zien. We hebben foto’s gemaakt van ons Giebeltje en de Giebateau in het ijs.

   
aan de rand van het gletsjer ijs…      Car in Giebeltje vast op het ijs…

Daarna zijn we weer terug gemotord Seno Chico uit. In kanaal Cockburn kregen we weer een zacht briesje en konden we weer zeilen. We zijn het Cockburn kanaal overgestoken om het Magdalena kanaal in te zeilen. Hier kregen we meer wind maar wel tegen en ook de stroom kregen we tegen zodat we rond half zes gestopt zijn in Bahia Morris na 33 mijl. Daarmee zijn we het gletsjer gebied weer uit!

3 september 2008
PUERTO KING (54 24.909 s  71 15.337 w)
Na het netje van Paul en Paul ging het anker omhoog en voeren we de baai uit. Al snel ging het zeil ook omhoog en konden we met een zacht briesje zeilen (6 tot 8 knopen). De wind kwam uit het westen zodat we ruime wind oostwaarts het Brecknock kanaal konden volgen. Het grootzeil aan de ene kant en de fok uitgeboomd aan de andere kant, rechts langs Isla King waar de wind iets toenam.

Onderweg las ik Paul voor uit het boek "Mijn status is positief" een boek waar we iedere dag een stukje uit lezen. Nu lazen we een stuk over de rituelen in Afrika waar je als vrouw zeker niet gelukkig van wordt. We zeiden tegen elkaar dat we bevoorrecht zijn dat we uit Europa komen.

Rond twee uur voeren we de baai King in waar we ons anker er bij Puerto King ingooiden na 24 mijl. Geen haven te zien! Toen we vanochtend weg voeren was het even droog maar daarna zeilden we in de regen en de sneeuw,het normale weer hier! Helaas ging dit ook gepaard met laag hangende bewolking waardoor we de hoge gletsjer bergen niet konden zien maar op zich hadden we wel goed zicht. Verder niets bijzonders onderuit met een boek.

wat is boven? (Puerto King)

2 september 2008
Vanochtend heb ik Paul voorgelezen uit het boek " Mijn status is positief". Een boek dat over aids gaat.  Het stuk dat ik vandaag hardop heb gelezen ging over vrouwen en mannen uit de sloppen wijken van Kenia. Mannen die moeten stelen en moorden om te overleven en vrouwen moeten de prostitutie in om te overleven. Een zeer aangrijpend boek! Daarna zijn we uit bed gegaan en hebben we verschillende mails gestuurd om dingen in Nederland te regelen.

Na de lunch zijn we gaan wandelen. Het was droog weer met hier en daar de zon door de wolken. We liepen niet over de rotsen zoals in Caleta Brecknock maar over een mossige grond waar je iets naar beneden zakt. Toch weer een hele andere vegetatie, meer verschillende groene korte boompjes en struiken en verschillende soorten mos. We liepen de heuvel op en zagen nu dat we in de baai zeker niet door hadden kunnen varen want iets verderop achter de heuvel was de baai geheel droog gevallen. We hadden een prachtig uitzicht over de baai waarin we nu liggen en keken of we nog dieren konden spotten, helaas alleen een paar eenden.

ankerplek in onze eigen baai…

Terug bij de boot hebben we een film gekeken en heb ik de foto’s op de computer gezet.

1 september 2008
Het was even spannend of het anker makkelijk omhoog kwam of dat het vast zat tussen de rotsen. We hadden voor alle zekerheid wel een ankerballetje eraan maar je weet maar nooit….. Gelukkig kwam het anker zonder problemen omhoog en waren we binnen en half uur vertrokken uit Caleta Brecknock. Terwijl we Seno Ocasion uitvoeren en rechts af sloegen zagen we een vissersboot hard voorbij motoren, we zwaaiden en zij zwaaiden terug.

De zon scheen en eerst was er weinig wind maar al snel kwam de wind en konden we aan de wind tussen eilandjes door slalommen om Isla Guia heen het Cockburn kanaal in. Hier zagen we de Pacific Oceaan weer open liggen en hadden we nog steeds geluk met onze noordoosten wind. Dit was ook meteen de meest westelijke punt van deze tocht. Er was nu een kleine swell vanaf de oceaan naar binnen maar normaal staat hier natuurlijk een behoorlijke swell met al die westen winden.

Omdat er nog steeds een noordoosten wind stond hadden we wel wind tegen in het Cockburn kanaal en moesten we kruisen. Het was inmiddels bewolkt geworden en de wind was toegenomen tot 12 tot 15 knopen wind en in vlagen iets meer zodat we toch twee reven hebben gezet. Vlak na het middaguur sloegen we Seno Dutze in om helemaal achterin voor anker te gaan. Het is prachtige baai met rondom lage bomen waar we na 34 mijl ons anker erin gooiden. Verder hebben we rustig aan gedaan.

31 augustus 2008
Het was vandaag een heerlijke zonnige dag en we voelden dat de zon alweer krachtiger wordt. ‘s Ochtends eerst weer een was gedaan om daarna lekker te gaan wandelen. We hoorden vandaag van Wolfgang op het Patagonixc3xab netje dat het hier omstreeks deze tijd normaal altijd regent. Wat een geluk dat er nog steeds een oost en/of noord oosten wind staat en dat het droog is!

We zijn met Giebeltje naar de overkant van de baai gevaren en hebben ons dingy aan twee lijnen (xc3xa9xc3xa9n voor en xc3xa9xc3xa9n achter) aan de wal vastgemaakt. Heerlijk gewandeld, eerst over de rosten naar een andere baai om vervolgens naar een groot meer en de waterval te wandelen. Natuurlijk hebben we op verschillende plekken weer gezeten en genoten van het uitzicht, zo zagen we ook een condor boven ons vliegen. Het is hier heerlijk rustig maar helaas missen we wel het dierenleven.

Caleta Brecknock…met als witte stip onze ankerplek…

Terug bij ons Giebeltje zijn we naar de waterval gevaren en hebben we onze jerrycans gevuld. De eerste lading ging helemaal in de watertanks zodat we nog een keer terug zijn gevaren. Het water was zeer helder maar erg koud! De zon verdween alweer bijna achter de rosten en zo is ook deze dag weer snel voorbijgegaan.

water tanken uit een kleine waterval…

30 augustus 2008
Vannacht is de wind minder geworden en hebben we weer rustig geslapen. Aan het begin van de ochtend regende het en heb ik de was gedaan, Paul was bezig de emails binnen te krijgen. Later werd het droog en zijn we met de vuilnis naar de kant gegaan. Eerst een aantal stenen in een rondje gelegd om daar de vuilnis daarin te verbranden. Toen bijna alles verbrand was zijn we gaan wandelen. In het begin liepen we onder lage bomen door omhoog maar al snel werden het kale rotsen waar we overheen liepen of moesten klimmen. We klommen omhoog over de rotsen die ons bescherming gaven tegen de oosten en noordoosten winden.

Eenmaal boven hadden we een prachtig uitzicht over de baaien keken we bijna recht op onze boot. Hier hebben we een tijdje zitten te genieten van het uitzicht. Terug zijn we eerst langs een klein riviertje gelopen wat vanaf een klein meertje de baai binnen stroomt.  Daarna zijn we naar het meertje zelf gelopen en we zagen dat daarachter nog een meertje lag tussen alle kale ronde, gladde rotsen met aan de bovenkant hier en daar wat ijs en sneeuw. Er groeit hier zeer weinig; wat kleine doornachtige struiken die in de richting van de wind groeien, mos, hard gras en een soort riet dat in rechte lijn groeit.

soort riet dat in rechte lijnen uitgroeit…

Terug bij Giebeltje hebben we het vuil wat niet goed verbrand was weer meegenomen o.a aluminium folie en de spuitbussen slagroom van Paul. We hebben ons met Giebeltje op de terugweg mee laten waaien met de wind totdat we de hoek om moesten. Toen hebben we de motor gestart en zijn we naar de andere kant van de rots gevaren waar het riviertje uitkomt. Hier hebben we onderzocht tot hoever we het riviertje op konden varen met ons Giebeltje. Helaas was dat niet echt ver omdat we toen op een kleine stroomversnelling stuitten waar we niet over konden. We hebben ons weer terug laten waaien, de baai in richting waterval. Hier kunnen we morgen makkelijk ons water weer bijvullen, we weten nooit wanneer de volgende gelegenheid zich weer aanbied!

Terug bij de boot werd het tijd voor mij om het avondeten voor te bereiden en was Paul nog even bezig met de waterlijn schoon te maken.

29 augustus 2008
Het begon vannacht hard te waaien en ik kneep hem wel even. Als het anker maar houdt op deze rotsbodem, zeker nu het donker is…

De rest van de dag waaide het nog steeds hard en we zagen om ons heen witte kopjes op het water. Iets verderop zagen we hoe water los kwam en over het wateroppervlak stoof, z’n witte waas over het water hadden we nog niet gezien.

witte waas over het water…

Meest van de tijd lagen we rustig maar soms kregen we ook een harde vlaag van opzij en hingen we aardig schuin aan anker en lijnen en dan kneep ik hem weer. Paul was de rust zelf en zag geen problemen.

We zijn vandaag bezig geweest alle informatie die we hebben gekregen over Antarctica bij te werken in de computer en op ons in te laten werken. Een zeer rustig dagje en dat mag wel want zeilen in de kou kost veel energie.

28 augustus 2008
CALETA BRECKNOCK (54 32.678 s  71 54.386 w)
Om zeven uur ging het anker weer op en zeilden we verder met de fok en twee reven in het grootzeil. Het was vandaag noordoosten wind zodat we eerst met halve wind langs Isla Georgiana voeren om daarna een klein stukje met ruime wind langs de boei Nelson te varen. Hier zagen we weer de oceaan en we bedachten dat we zo Pacific in keken (hihi). Daarna zeilden we weer een stuk aan de wind richting Punta Piramida op Peninsula Brecknoch. We konden zien dat hier vaak een harde westelijke winden staat. De bomen, die hier zeer laag om de rotsen groeien, groeien met de wind mee. Iets daarboven worden de rotsen kaal en ze zijn behoorlijk afgerond en afgevlakt. Daar bovenuit zagen we dan hoge spitse bergen met sneeuw. Al met al een mooi ruig gebied.

Bij dit punt gingen we de bocht om tussen Isla Aguirre en Peninsula Brecknock en verlieten de vaarroute in Canal Brecknock. Ja, de vaarroute wordt hier echt aangegeven met boeien! Dus hebben we geen smoes dat we de weg kwijt waren als we ergens in varen wat niet mag……

We gingen op weg naar Seno Ocasion om in Caleta Brecknock voor anker te gaan, dat is toegestaan. Op het laatste stuk was de wind erg vlagerig en blies harder door dit kanaal met hier en daar een sneeuwbui en rond de 0 graden, al kruisend kwamen we toch bij de ingang van Seno Ocasion waar we de zeilen weg haalden.

uitzicht onderweg…

Aangekomen in Caleta Brecknock bleek de ankerplek toch niet zo gunstig voor noordoosten wind: we lagen lager wal. Toch probeerden we twee keer het anker er in te gooien maar dat bleef niet houden met de motor vol achteruit zodat we iets anders moesten bedenken. Nu liggen we schuin tegen over de oorspronkelijke ankerplek achter een hoge berg met het anker in een rotsachtige bodem en twee lijnen naar de kant. Als de wind gaat draaien naar het westen/zuidwesten moeten we snel verkassen… Uiteindelijk lagen we pas om drie uur echt goed! Verder eten maken en boekje lezen.

27 Augustus 2008
CALETA MARCIAS  (54 41.909 s  71 32.142 w)
6.30 uur in het donker zijn we vertrokken en na een half uurtje werd het alweer een beetje licht. Het regende vanochtend maar we hadden nog steeds oosten wind en die pakten we natuurlijk. In eerste instantie waaide het zacht ca 6 a 7 knopen en konden we net zeilen. Maar de wind trok wat aan naar acht tot twaalf knopen en met ruime wind schoten we weer lekker op. Fok aan de ene kant vol grootzeil aan de andere kant. Zo voeren we eerst Canal O’brien uit en Canal Ballenero in.

We draaiden een Chileense weerkaart en zagen nu duidelijk een hoog luchtdruk gebied onder ons langs gaan door de Drake passage en boven ons lagen twee lage luchtdruk gebieden. We houden dus nog een paar dagen oost en noordoosten winden. Wat boffen we toch!

Nadat we door Canal Ballenero waren gezeild en tussen Isla Burnt en Isla Bruce voeren kwamen we in Bahia  Desloada. Dit is een zeer open stuk en dat konden we zien en voelen. Ook al staat er al een aantal dagen een oosten wind toch voelden we hier de oceaan deining nog. Aan het eind van de dag voeren we Canal Brecknock in en gingen voor anker bij Isla Marcias na 44 mijl.

26 Augustus 2008
CALETA LUGANUS (54 53.137 s  70 25.613 w)
Volgens de grib files zouden we vandaag nog steeds oosten wind hebben maar minder hard. Daarom vertrokken we vanochtend bij het licht worden om weer zo ver mogelijk te komen. Helaas was de wind inderdaad minder en gingen we niet zo hard ca 4 a 5 knopen of minder. Een deel konden we weer voor de wind zeilen met een uitgeboomde fok aan de ene kant en een vol grootzeil aan de ander kant. Maar de wind hield het voor gezien zodat we ook een deel moesten motoren.

 
onderweg…

Onderweg bedachten we dat we nu maar naar Seno Ventisquero wilden waar de gletsjers in uitkomen. Het probleem zou alleen de ijsgang kunnen zijn omdat de wind nu over de gletsjers het water bereikt zodat er meer stukken ijs het water in gaan en het fjord uitdrijven. Dit des te meer omdat er gisteren ook al oosten wind heeft gestaan (harder dan vandaag). Toen we eenmaal in de buurt kwamen zagen we grote brokken ijs de fjord uit drijven Brazo Noroeste in, er in varen dus geen optie …

De volgende ankerbaai waar we in zouden mogen vonden we te ver weg, we hadden dan nog een groot deel moeten motoren. We riepen Alcamar Timbales op en vroegen of we ook in Caleta Luganus mochten ankeren. We legden uit dat we eigenlijk verder wilden maar dat de wind het voor gezien hield, morgen weer een dag. Geen probleem, we mochten er ankeren en zo viel ons anker er rond vier uur in en hadden we 30 mijl afgelegd.

25   augustus 2008
CALETA VOILIER (54 54.244 s  69 38.901)
We vertrokken rond negen uur en moesten het eerst stuk van Bahxc3xada Yendegaia uit kruisen. Halverwege Yendegaia werd het een aan de winds rak en deze werd steeds ruimer naarmate we het Beagle kanaal naderden. In het Beagle kanaal zelf hadden we ruime wind en zeilden we met een uitgeboomde fok aan de ene kanten een gereefd grootzeil aan de ander kant. De wind nam toe tot ca 25 a 30 knopen en zo liepen we lekker hard soms over de 10 knopen. Het komt niet vaak voor dat hier een oosten wind staat dus we nemen het er van!

Er ligt nu een hogen luchtdruk gebied boven ons. Normaal moet je het gedeelte wat we vandaag gevaren hebben kruisen tegen de wind in. Toen we van het Beagle kanaal Brazo Noroeste in zeilden draaide de wind met het kanaal mee waardoor we nog steeds ruime wind hadden. We zijn nu weer in het gebeid aangekomen van de gletsjers, zo zagen we de Gletsjes Hollanda, Italia en nog een paar. We kwamen ook langs het stuk waar we vorige keer de williwaws hadden, dit keer gelukkig niet! De wind was weer wat afgenomen tot 15 a 20 knopen, na 42 mijl en rond vier uur zeilden we Caleta Voilier in wat aan de kant van Isla Gordon ligt. We liggen nu geheel achterin de baai voor anker. Een prachtige baai met rondom allerlei watervallen en riviertjes. Het was een bewolkte maar prachtige zeil dag!

24 augustus 2008
De dag begon met het zingen van lang zal hij leven, lang zal hij (Paul) leven…………
Ik had een boek over Antarctica voor hem gekocht en Paul en Marietta (Nije Faam) hadden een leuke kaart meegegeven die hij vanochtend bij het ontbijt op bed kreeg.

In de loop van de ochtend kwamen de Fransen aan boord om over Antarctica te praten. Zij zijn er een paar jaar geleden voor drie maanden geweest en hadden een hoop ankerbaaien en andere informatie voor ons: zeer nuttig!

Halverwege de middag  waren we hiermee klaar en zijn we met zijn allen naar Josxc3xa9 en Annemie gegaan om thee met gebak te nuttigen. Paul kreeg van Josxc3xa9 en Annemie een leuke heupfles helemaal met leer bewerkt en daarbij een mooie foto.

er is er een jarig…

Het was weer gezellig maar er moest nu ook afscheid genomen worden. Wij verwachten morgen goed weer en wind om verder te gaan….

23 augustus 2008
We werden vanochtend rond negen uur wakker, nog steeds wel een beetje moe. Ik moest een beetje opruimen en de was uitspoelen. Rond twaalf uur kwamen Annemie, Josxc3xa9, Paso (vriend) en Alex (Fransman) aan boord en toen zijn we met ruime wind alleen op de fok naar Dos de Mayo gezeild, ca vijf  mijl. Annemie vond het heerlijk om weer eens te sturen en Paso wilde het wel proberen.

Bij Dos de Mayo is het politie station waar Paso werkt. Het station wordt door vier tot zes mannen gerund en is vierentwintig uur per dag open. We waren uitgenodigd voor de lunch en hebben er lekker gegeten. Als verrassing hadden ze een taart voor Annemie gemaakt. Daarna hebben Josxc3xa9 en Paso tegen Paul en mij tafeltennis gespeeld. Het was een tijd geleden dat we dit gespeeld hebben.

Het was inmiddels alweer vijf uur geworden en tijd om afscheid te nemen van Paso en zijn collega’s om terug te zeilen naar Ferrari. Het werd een kruisrak met ca twintig knopen wind. We zeilden met fok en twee reven in het grootzeil. Eerst heeft Alex een tijdje gestuurd, toen Annemie en tenslotte heeft Josxc3xa9 ook een tijdje het roer beheerd op aanwijzingen van Paul en Alex.

hoe leer je Josxc3xa9 zeilen…?

Het was een geslaagde dag en iedereen heeft genoten, zeker Annemie want het was haar verjaardag! 
Eenmaal in Ferrari ging iedereen naar zijn eigen boot of huis en waarschijnlijk is iedereen vroeg naar bed gegaan.

22 augustus  2008
Paul ging vanochtend eerst water halen en de rest van de dag zijn we aan boord gebleven. Rustig wat rommelen, de was gedaan, boekje lezen en borduren want het was slecht weer: natte sneeuw. Rond zes uur gingen we naar de kant om de verjaardag van Annemie te vieren. We waren met Annemie, Josxc3xa9, de Fransen en een vriend van de Armada, die was gehaald was door de Fransen. Eerst gingen we met zijn allen krab empanada’s (soort pasteitjes) maken. Toen dat gebeurd was hebben we eerst kopkaas gegeten die Josxc3xa9 gisteren gemaakt had en daarna de empanada’s.

Na het eten kwam er nog een vissersboot de baai in varen en kwamen de vissers ook even langs maar na een paar uur gingen ze weer weg. Omdat Annemie eigenlijk pas 23 augustus jarig is hebben we de taart laat op de avond aangesneden en om twaalf uur werd er in vier verschillende talen happy birthday gezongen. Daarna werd het disco tijd en werd er van allerlei soorten muziek gedraaid waar we op gedanst hebben. Rond vijf uur gingen we terug naar de boot en had ik wel wat diep in het glaasje gekeken (hihi). Het was een gezellige avond.

 
het verjaardagsfeestje…

21 augustus 2008
Het waaide vannacht behoorlijk hard zodat ook de vissers halverwege de nacht voor anker zijn gegaan. Ze lagen te onrustig aan de kant. Zo werden we ‘s ochtends door Annemie op de VHF opgeroepen of we de vissers wilden helpen hun koe (die nu in grote stukken gesneden was) naar hun boot te brengen met ons Giebeltje. Het was nu hoog water! Paul meteen naar de kant en in twee keer varen was de koe versleept naar de boot. De laatste keer lag de kop van de koe met de poten vxc3xb3xc3xb3r op ons Giebeltje, een raar gezicht.

de slager komt aan huis…

Daarna zijn we samen naar de kant gegaan. Paul met epoxy om het roeibootje van Annemie te maken, daar zat een gat in. Paul was bezig met de boot in de huiskamer en Annemie en ik waren de lunch aan het klaarmaken.

Josxc3xa9 was kopkaas aan het maken. Dat wil zeggen dat eerst de kop op een vuur gelegd werd en zodra deze zwart werd schraapte hij het roet (de haren) eraf.

van kop naar kopkaas…

Dit ging zo vele malen door.Daarna kwamen de vier onderpoten aan de beurt. Wat een werk, poten op vuur en xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n afschrapen. Dat moest nog snel ook want alle poten lagen tegelijk in het vuur. Toen hij klaar was met het vuur gooide hij er sneeuw over om het te doven. Intussen was hij hier al de hele ochtend mee bezig en werd het tijd voor de lunch. Een stamppot van aardappel en wortels met als vlees lever met uien en knoflook heerlijk!

Omdat we nu met zijn vieren waren konden we veel vragen over het verleden van Josxc3xa9. En Annemie alles maar vertalen. Josxc3xa9 woonde hier al toen de estancia nog bestond. Hij woonde toen in een hutje achter in de vallei en moest ervoor zorgen dat er wilden koeien gevangen werden voor de consumptie. Daarna werd de estancia opgeheven en is Josxc3xa9 hier gebleven om voor de foundation van de Amerikaan te gaan werken.

Na de lunch ging Josxc3xa9 verder met het hoofd en de poten. Dat moest nu gesneden worden en nog in water gekookt. Dit hebben we verder niet gezien omdat we naar de boot zijn gegaan.

20 augustus 2008
Vanochtend gingen de mannen weer te paard om koeien te zoeken. Eerst weer door de delta om vervolgens de heuvels in te gaan. Heuvel op heuvel af, soms steiler dan de dag ervoor. Op de heenweg ging het nog rustig maar toen ze de koeien eenmaal gevonden hadden begon het echte werk!
GAUCHO PAUL……..

De honden en de mannen dreven eerst de koeien bijeen. Doordat de mannen de groep koeien omsingelden, samen met de honden, kwam het nog wel eens voor dat een koe met de horens op xc3xa9xc3xa9n van hun af wilde komen, ze moesten dan snel het hoofd van het paard in de richting van de koe draaien waarna de koe weer afdroop in de groep. Daarna moesten de koeien in kudde naar de estancia (boerderij) gebracht worden. Dit ging eerst weer over de heuvels op en neer maar nu in galop om de kudde bij elkaar te houden. De mannen en honden bleven rond om de kudde rijden. Toen ze bij de delta aankwamen moest de kudde door een rivier die gedeeltelijk met ijs bevroren was. Daar wilden de koeien niet door en daarom wierp Josxc3xa9 een lasso om xc3xa9xc3xa9n van de koeien. Die werd aan zijn paard mee gesleurd door de rivier en de mannen begonnen van achteren ook te duwen waardoor de rest er ook achteraan ging.

de koeien voor de rivier…

De volgende moeilijkheid was het dichte struikgewas waar de koeien zich in wilden verspreiden. De mannen moesten toen helemaal de kudde goed omsingeld houden en de honden joegen de koeien de goede richting op naar de open vlakte. Op de open vlakte bleven de mannen goed de kudde gesloten houden maar als er toch een koe tussendoor glipte gingen een paar honden er achter aan en binnen de kortste keren was de koe weer terug bij de kudde.

Bij hun terugkomst was Annemie bij mij aan boord en zaten we gezellig te praten. Wij zijn snel naar de kant gegaan om de verhalen te horen. Annemie kent dit natuurlijk wel maar Paul was helemaal enthousiast, een dag van zijn leven!

Nadat we eerst gezamenlijk met zijn allen gegeten hadden gingen de mannen vier jonge stieren slachten. Eerst werd er een mes in de nek gestoken zodat het dier snel stierf. Daarna werd de hals open gesneden om het bloed eruit te laten lopen. Vervolgens werd de buik, borstbeen en  keel open gesneden, xc3xa9xc3xa9n pakte de slokdarm en trok die richting kont. Ondertussen sneed Josxc3xa9 het vlies wat aan de ribben zat los zodat alle ingewanden er in xc3xa9xc3xa9n keer uitgetrokken werden. Nadat hart, nieren,lever en verdere organen eruit waren gehaald was de rest van de ingewanden voor de honden en nog later voor de vogels. Het karkas werd van binnen schoongemaakt met sneeuw (bloed weg halen) en werd vervolgens op de slee naar een hut gebracht waar het met de kettingzaag kleiner werd gesneden.

 
het villen van een jonge stier…

Aan het begin van de avond waren we terug aan boord en keek Paul terug op een zeer mooie dag. Als het kan doet hij zo weer mee! Als ik de verhalen zo hoorde ben ik toch blij dat ik niet mee ben gegaan maar ik houd er toch ook een dubbel gevoel van over.

19 augustus 2008
Annemiek riep ons op dat we vandaag konden gaan paardrijden. Josxc3xa9 en een vissers waren de paarden al aan het zoeken. Ze kwamen rond tien uur terug met een kudde paarden. Beiden zaten al zonder zadel en met een touw rond het hoofd ieder op een paard. De kudde werd de kraal in gejaagd waar ze xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n gevangen werden totdat we allemaal een paard hadden. Annemiek, Josxc3xa9, twee vissers, de twee Fransen en wij natuurlijk.

Gaucho’s Paul, Josxc3xa9, Annemie en een visser…

Alle paarden die Josxc3xa9 en Annemiek hebben waren eerst wild en heeft Josxc3xa9 zelf mak gemaakt. Dit omdat zij gewend zijn aan de omgeving, die zeer goed kennen en dus ook weten waar ze hun voeten neer moeten zetten. De paarden luisterden fantastisch en Paul was echt helemaal in zijn sas. Ik had een zwanger paard dat meer aangespoord moest worden en dat niet wilden galopperen. In eerste instantie vond ik dit zeer fijn maar later bleek dit ook wel vermoeiend te worden des al niet te min had ook ik een pracht dag maar iets vermoeiender.

Het was een prachtige tocht met zon weinig wind in de sneeuw en een rit die tot diep in het dal. Eerst door de delta en dwars door de rivieren en door het ijs met onze paarden. Daarna moesten we een heuvel op wat inhield dat je hard naar boven moest draven en je zadel voor goed vast moest houden om daarna naar beneden te draven en je zadel goed achter vast moest houden (dit voor de mensen die niet kunnen paardrijden). Daarna liepen we door een mooie vlakte waar we veel condors boven ons zagen vliegen en konijnen over de vlaktes zagen huppelen. Het doel van de tocht was om een koe te vangen. Hiervoor waren ook alle jachthonden erbij en die werden op deze vlakte goed in het gareel gehouden door Josxc3xa9. We zagen wel kuddes wilden paarden maar geen koeien. Toen we ons verste punt bereikt hadden zijn we via een andere weg teruggereden. Dit was meer tussen de bomen en de struiken door waardoor je soms goed met je handen de takken op tijd weg moest duwen.

Aan het eind van de middag waren we terug zonder koe, wel bale! Toch hadden we een Asado (barbecue) met zijn allen. Wij haalden nog wat wijn en wat vlees, de vissers maakten het vuur aan en het werd weer een gezellige avond.

onze Asado (barbecue)…

18 augustus 2008
Vanaf de boot zagen we hoe de Fransen een net met vissen leeg haalden vlak bij het strand. Toen we aan land kamen bleek het net van Josxc3xa9 te zijn en ook dat  hij hen had gevraagd het net leeg te halen. Er zat behoorlijk wat vis in en die gaan we vanavond met zijn allen opeten bij Annemiek en Josxc3xa9. Nadat de vissen gevangen waren zijn we met zijn allen gaan thee drinken bij Annemiek en zij maakten zich klaar om te gaan langlaufen. Het was een prachtige zonnige dag zodat wij door de sneeuw zijn gaan lopen. Nou ja lopen: tot kuit diepte zakten we weg, soms nog verder. Het was een prachtige wandeling eerst langs een heuvel en daarna richting rivier waar we een mooi uitzicht kregen over hoe de rivier verder loopt. Het wordt eigenlijk meer een delta met veel drooggevallen stukken en kleine watertjes. Nu zo met de sneeuw en de zon erop was dit een prachtig gezicht. Boven op de bergen zagen we het sneeuw van de toppen afstuiven wat betekende dat het nog behoorlijk hard waaide.

de delta met veel drooggevallen stukken en kleine watertjes…

Terug zijn we de heuvel op geklommen en over de heuvelrug terug gewandeld. Toch jammer dat we geen tweedehands langlaufen/ski’s hebben gekocht. Maar ja dat konden we ook niet van te voren weten.
In de middag zijn we even terug aan boord gegaan en aan het begin van de avond weer terug naar Annemiek. De Fransen waren bezig de vis schoon te maken om dan te roken. De vis voor vanavond was al klaar voor de oven. Wij hadden groente en wijn bij ons. Toen de vissers en Jose aankwamen konden we lekker met zijn allen gaan eten. Jammer is nu toch dat we het Spaans te weinig beheersen want de vissers en Josxc3xa9 spraken alleen maar Spaans. De Fransen en Annemiek spreken ook goed Spaans en vertaalden vaak voor ons. Het was een zeer gezellige avond.

Toen xc3xa9xc3xa9n van de vissers naar bed toe wilde kwam hij even later terug. Het was extreem laag water en hun boot hing scheef aan de touwen en hij kon er niet opkomen. De kapitein stapte bij ons in het Giebeltje en Paul bracht hem naar zijn boot. Hij dook meteen de machine kamer in maar daar was gelukkig geen water ingekomen. Daarna startte hij de motor en sneed xc3xa9xc3xa9n van de trossen los.

Het werd tijd om ons bed op te zoeken, het was alweer 4 graden onder nul en in de boot voor in de punt met olielamp 14 graden.

17  augustus 2008 
Vannacht heeft het behoorlijk gewaaid uit het noordwesten maar desalniettemin hebben we goed geslapen. We hadden gisteravond ons Giebeltje al omhoog achter de boot gehesen zodat we er daarvoor niet uit hoefden vannacht.

Vanmorgen zat de boot onder de sneeuw en het sneeuwde nog steeds zodat we extra lang in bed zijn gebleven. Rond elf uur kwamen we er uit en hebben we ons eens verdiept in welke Caleta’s (anker baaien) we mogen liggen op deze reis naar Punta Arena. Op zich denken we dat het er wel genoeg zijn maar we denken ook stiekem nog wel eens een extra Caleta in te gaan (oeioeioei, foei!) We zullen zien want op dit moment is de Armada erg streng. Niet alleen wij hebben daar eergisteren hinder van gehad ook de boot naast ons mocht niet naar de Caleta waar ze eigenlijk heen wilden.

Verder heb ik geborduurd en heeft Paul zich bezig gehouden met de ankerbaaien in Antarctica. Daarna werd het tijd voor het avondeten om vervolgens vroeg naar bed te gaan met een boek. Ondertussen is de wind minder geworden maar het sneeuwt nog steeds.

16 augustus 2008
Vanochtend zagen we dat de Abel Tasman druk bezig was om te vertrekken, snel ons Giebeltje in het water om even gedag te zeggen. Daarna zijn we naar de kant gegaan om Annemiek (een Vlaamse) en Josxc3xa9 (een echte Argentijnse gaucho) te ontmoeten. Voordat Josxc3xa9 hier kwam wonen was er hier een estancia (boerderij). Toen de boer hier weg ging heeft hij zijn koeien en paarden losgelaten. Een rijke Amerikaan heeft dit gebied gekocht en Josxc3xa9 en Annemiek beheren dit nu. Zij moeten van de Amerikaan het aantal koeien en paarden binnen de perken houden dus wordt er nogal eens dan een dier geslacht om te eten.
De meeste koeien en paarden zijn nu wild en Josxc3xa9 temt elk jaar wel een paar paarden.

het huis van Annemie en Josxc3xa9…

In de winter komen hier veel vissers langs om vis te ruilen voor vlees en gezelligheid. In de zomer komen hier veel jachten en charters langs om passagiers paard te laten rijden in dit gebied en natuurlijk ook voor de gezelligheid.
Aan het begin van de middag kwam er een Frans jacht in de baai liggen waar we op de terug weg even langs zijn gegaan. Een leuk stel wat goed Engels spreekt.

Rond vier uur waren we weer terug aan boord en begon het behoorlijk te waaien. Afwachten wat de nacht voor ons in petto heeft.

15 augustus 2008
CALETA FERRARI (54 51.425 s 68 48.827 w)
Vanochtend zijn we naar de Armada de Chili gegaan voor een Zarpe naar Punta Arenas. Het was wel even spannend omdat we hier een langere tijd over willen doen en ze daar in de winter misschien moeilijk over zouden gaan maken. Toen we het vroegen moesten we een beschrijving geven hoe we wilden varen. Uit het hoofd wisten we het Beagle kanaal, Brazo Noroeste, Brecknock kanaal, Magdalena kanaal en Magellan kanaal. Nu wilde zij ook weten hoe lang we er over elk kanaal wilden gaan doen. In eerste instantie had ik opgeschreven dat we xc3xa9xc3xa9n oktober in Punta Arenas wilden aankomen. Maar toen ik grof geschat de data invulde werd xc3xa9xc3xa9n oktober spontaan tien oktober (hihi). We kregen onze Zarpa zonder problemen en rond half tien vertrokken we met een koude wind en zon in de kuip.

Het eerste gedeelte moesten we kruisen maar rond het middag uur draaidede wind en konden we steeds ruimer zeilen. Toen we langs AlcamarNavarino zeilden riepen we hem op en vertelden hem dat we door gingennaar Caleta Ferrari.

op weg van Puerto Williams naar Caleta Ferrari…

We voeren op dat moment nog halve wind en deze was op dat moment zotoegenomen dat we met twee reven voeren. Maar nadat de sneeuwbuivoorbij was zwakte de wind af en draaide zodat we weer moesten kruisen.

We besloten van koers te veranderen en met een bezeilde koers naarCaleta Eugenio te zeilen. Ik riep opnieuw Alcamar Navarino op hem op dehoogte te stellen van onze plannen. Helaas was hij het er niet meeeens, we mochten niet naar deze Caleta toe! Waarom is ons nog steedseen raadsel want het is een druk bezochte Caleta. We mochten welankeren bij Puerto Navarino maar dan moesten we weer een stuk terugzeilen zodat we besloten toch naar Caleta Ferrari te zeilen. Jurg enAli hoorden over de VHF onze problemen en namen contact met ons op.Beide waren we zeer verwonderd over deze weigering. Al met al  voerenwe rond zeven uur onder een heldere hemel met sterren en volle maan inmin twee graden Bahia Yendegaia in waar we een uur later ons ankerlieten vallen naast de  Abel Tasman (Nederlands zeilschip).
Toen we de vallen en schoten opruimden waren deze alweer behoorlijk bevroren, eten en naar bed.

14 augustus 2008
PUERTO WILLIAMS (54 56.103 S, 67 37.120 W)
Yes we zijn vertrokken nadat we eerst zijn uitgeklaard. Het plan is om via de gletsjers naar Punta Arena te zeilen en dan via het Maggellan kanaal de oceaan weer op te gaan richting Falkland eilanden. Dit is dan een soort rondje om vuurland (Tierra del Fuego) heen.

Nadatde uitklaring vanochtend hebben we ons anker opgehaald en zijn we vertrokken door de sneeuwbuien heen naar Puerto Wiliams. Ik was nog erg moe zodat ik onderweg twee uur heb geslapen en Paul het meeste alleen heeft gezeild. Rond vier uur kwamen we aan in Puerto Wiliams en hebben we ons weer ingeklaard. Later op middag gingen we naar het kantoor om onze Zarpe Diem te halen. Helaas ging dit niet omdat de haven gesloten was vanwege slecht weer. Morgen moeten we terug komen voor onze Zarpe Diem.

13 augustus 2008
Na het Patagonie-netje zijn we de stad in gegaan om informatie te halen. Eerst naar het toeristenbureau om te vragen wat voor appartementen of huisjes er hier te huur zijn en waar we hier auto’s kunnen huren. De dame die ons hielp was zeer vriendelijk waardoor we lang bezig waren, wel gezellig. Daarna zijn we naar een reisbureau gegaan om nog wat andere informatie te verkrijgen. Het werd tijd om met mijn ouders te bellen (Skypen) en hun deze informatie door te geven.

Marietta en Paul kwamen even later het restaurant binnen en nadat we klaar waren met het Skypen met mijn ouders hebben zij ons getrakteerd op een heerlijke lunch. Na de lunch gingen zij de stad in en zijn wij verder gegaan met bellen. Rond vijf uur waren we bij Paul en Marietta aan boord voor een kop thee en om nog wat dingen te doen op de computer.

Daarna moesten we ons er omkleden om naar de verjaardag van Clade (Oyster 72) te gaan. Het was een surpriseparty georganiseerd daar Lily (zijn vrouw) en de eigenaren van de Oyster. Er waren 22 mensen uitgenodigd waaronder veel zeilers. Paul zat aan een tafel waar veel charters aan zaten en ik zat aan de tafel met de mensen die op visite waren op de Oyster. Het bleken artsen te zijn en mensen die in de farmacie werken. Ik was vroeger doktersassistente geweest dus… er was veel te praten. Paul had het ook naar zijn zin gehad en had natuurlijk veel over zeilen gepraat. Het was een zeer gezellige avond met lekker eten.