Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

      
de Falkland eilanden…

Evaluatie Falkland eilanden:
We zijn terug gegaan voor het dierenleven op de Falkland eilanden. Dit keer waren we in het voorjaar wat goed te merken was aan de depressies die over kwamen: veel meer en heftiger als de vorige keer toen we hier in de zomer waren. Toch heb ik dit nooit als eng ervaren en Paul al helemaal niet. Er waren genoeg goede ankerplekken waar we goed beschut lagen voor de golven maar niet voor de wind: we hebben enkele keren in vijftig knopen wind gelegen. We hebben dus nog meer vertrouwen gekregen in ons ankergerei!

We zagen hoe de eerste Rockhoppers en albatrossen terug aan land kwamen. Het was de tijd van de paring, nestjes bouwen en het broeden op de eieren. Een mooie tijd maar we vonden de tijd in de zomer met de jongen toch leuker omdat er dan meer bedrijvigheid is.

Ook het weerzien van de Falklanders die we al kenden was heel warm en hartelijk. Meer dan we hadden durven hopen. Binnen de kortste keren waren we van alle nieuwtjes op de hoogte en leek het wel of we er helemaal bij hoorden.

17 november 2008
Eerst zijn we bezig geweest om de boot weer klaar te maken voor vertrek. Alles weer stormvast binnen, eten gemaakt voor onderweg en buiten de lijnen weggehaald van de kant en de stormfok er weer opgezet.
Rond elf uur was alles gereed en zijn we naar de kant gegaan om nog een heerlijke wandeling te maken onder een stralend blauwe lucht met een volle zon. We zijn naar de kolonies op de heuvels gelopen. Daar zagen we Riek die ons wist te vertellen dat het net op tijd waren om de wisse;ing te zien van de mannetjes King Cormorant’s door de vrouwtjes. Zij gaan nu op de nesten broeden zodat de mannetjes eten kunnen zoeken. Een prachtig gezicht zoals vele King Cormorant’s kwamen aanvliegen en daarna tussen de nesten door liepen naar hun eigen nest. Ook landen er enkele albatrossen die vervolgens tussen de Rockhoppers en de King Cormorant’s door naar hun nesten moesten lopen. Na enkele uren zijn we naar de waterkant gelopen waar we de Rockhoppers weer zagen badderen. Hier bleven we ook weer langere tijd zitten kijken. Heerlijk onder een stralende zon.

Op de terugweg zijn we eerst langs Kim en Tony gewandeld en hebben daar nog glaasje wijn gedronken. Daarna hebben we afscheid genomen van Georgina, Dan, Riek, David en Anja. We hebben een hele leuke tijd gehad op New eiland maar er is een tijd van komen en van gaan…

16 november 2008
Paul was al vroeg naar de kant om samen met Dan verder de zonnepanelen van hun aan te sluiten.
Na het netje van Wolfgang sprak ik met Paul (Nije Faam) en Annemie die ook aan boord is van de Nije Faam. Nadat we bijna waren uitgesproken viel Peter (Pacific Blue) in. Even later kwam ook Warren van de Night Fly in. Warren en Maria van de Night Fly zijn nu in Port Madrin en komen ook richting Ushuaia/Port Williams. Al met al dus vier Nederlandse boten op het netje.

In de middag kregen we een mail van Jurg en Ali (Sposmoker). Zij hadden het Nederlandse gesprek gehoord en maakten zich lichtelijk ongerust of ze moesten oppassen voor een Nederlandse invasie. We schreven terug dat we natuurlijk niets mogen zeggen maar dat we als vrienden advies gaven niet terug te keren naar grote zuidelijk plaatsen (hihi).

Paul kwam tussen de middag even lunchen en ging daarna terug Dan helpen. Het was bewolkt en het regende dus bleef ik lekker aan boord klusjes doen die ik leuk vond. Nieuwe recepten van de Falkland (foto’s van gemaakt) overgeschreven in mijn recepten boek, foto’s uitgezocht die moeten worden uitgeprint in Ushuaia en een cake gebakken. Paul kwam aan het eind van de middag terug. Daarna zijn we samen naar de kant gegaan om te proberen foto’s te versturen maar helaas was de verbinding te slecht dus dit lukte niet. ‘s-Avonds bij Dan en Georgina pizza gegeten. Erg gezellig!

15 november 2008
Het was weer een prachtige zonnige ochtend en tijd om ons bed te luchten en het beddengoed in de wasmachine van Georgina te doen. Na de huishoudelijke klusjes zijn we naar de kant gegaan waar we Dan gelijk het huisje uit kwam en aan Paul vroeg of hij iets wist van generatoren. Hun generator had al een tijdje vreemde geluiden gemaakt maar was er vandaag mee gestopt. Aangezien ik wist dat Paul hier de verdere middag over zou gaan tobben zijn de mannen gelijk even gaan kijken. Eenmaal terug bleek het waarschijnlijk iets met de zuigerveren of een lager te zijn maar de generator was te warm geweest om het goed te kunnen beoordelen.

Tijd voor onze wandeling naar de kolonies. We zagen nu van bovenaf vele Rockhoppers bij de waterkant dus zijn wij ook afgedaald naar het plateau waar de Rockhoppers het water uit komen. Het bleek dat ze druk aan het baden waren in de poeltjes tussen de rotsen. Een grappig gezicht hoe ze dan met hun vleugeltjes over hun kop gaan om dit schoon te maken en hoe ze zich snel ronddraaien in het water. Wat een gespetter geeft dit ook!

lekker badderen...

Op de terug weg heb ik de was van de waslijn bij Georgina gehaalden is Paul met Dan verder gaan kijken naar de generator. Nu kwam ik ook Georgina, David en Anja tegen en zijn we gezamenlijk buiten bij het Field station gaan thee drinken waar ook Riek zich bij aansloot. Dan en Paul konden niet veel doen met de generator maar de zonnepanelen die ze nieuw hebben waren nog niet aangesloten. Dit werd nu de klus om samen te gaan doen. Ten minste ze begonnen er vandaag aan.

Het werd inmiddels etenstijd en we keerden terug naar de boot om te eten. Daarna zijn we bij Georgina en Dan televisie te gaan kijken. Rond tien uur waren de programma’s die we wilden zien. Na afloop zijn we naar  Riek toe gegaan. Zij ging ons vanavond de Prions laten zien. Dit zijn vogeltjes die overdag op zee rond vliegen om eten te zoeken en ‘s nachts als het donker is aan land komen en dan in holen onder de grond leven. Ze komen pas in het donker aan land omdat dan de roofvogels ze niet zo makkelijk kunnen pakken. In het begin was het nog niet donker genoeg maar al gelang de tijd verstreek werd het steeds drukker met de Prions. Exc3xa9n van de Prions botste tegen Riek op zodat we deze nu goed konden zien. We hebben ze op zee vaak zien rondvliegen. Later werd het tijd om ons bed op te zoeken.

de Prion…

14 november 2008
In eerste instantie was het bewolkt met regen- en hagelbuien. Ondertussen zaten we twee films te kijken die we van Riek geleend hebben. In de middag klaarde het wat op en kwam de zon tevoorschijn zodat we naar de kant zijn gegaan. Daar kwamen we eerst Kim met de kinderen tegen. later zagen we Riek, Anja en David met Lotte. Zij gingen naar het veld om nog meer ganzen te vangen en wij mochten natuurlijk weer mee om te helpen. Altijd leuk! Het was een familie gans die zich niet makkelijk liet vangen. Uiteindelijk vingen we wel het vrouwtje met de vier kuikens maar het mannetje was ons te slim af en vloog soms over het net.

‘s Avonds hebben we bij Riek gegeten samen met Anja en David. Lotte lag toen al op bed. Het was een gezellige avond.

13 november 2008
Ja, ja we hebben de vijftig knopen weer overleefd. Gisterenavond begon het al te waaien en vannacht werd deze alleen maar harder. Eerst uit het noordwesten en binnen een uur was de wind gedraaid en kwam die uit het zuidwesten met regen en kou! Hier zat de hele harde wind in. Bij ons was de maximale windkracht vijftig knopen (windkracht 10) maar bij het huis iets hoger hebben ze maximaal 75 knopen gemeten, wat orkaan kracht inhoud!

wind met vlagen…

Ik heb desondanks goed geslapen maar Paul is er nog wel een paar keer uit geweest om de lijnen te checken en te veranderen toen de wind zo snel draaide. In de ochtend waaide het nog steeds hard ca 40 knopen en zagen we witte koppen naast de boot, net onder de kant en kwam het water in de vlagen geheel los. Rond het middag uur werd het wat kalmer en hebben we wat films bekeken en foto’s op de computer gezet.

12 november 2008
Vandaag was het zover, we mochten vanochtend met Riek mee. De King Cormorant’s komen begin oktober aan land. Dan begint eerst de paringstijd en het bouwen van nesten. Nu is het moment aangebroken dat de eieren gelegd worden en daar is Riek op dit moment mee bezig te onderzoeken. Ze heeft verschillende kolonies waar ze naar toe gaat. In deze kolonies heeft ze verschillende gebieden die ze onderzoekt. Ze moet dan de kolonies in lopen en tussen de nesten op haar hurken gaan zitten om te kijken of er al eieren in de nesten liggen. De nesten die al drie of vier eieren hebben zijn genummerd en hoeft ze nu niet meer te bekijken, later in het seizoen wel weer.

Als ze midden tussen de nesten op haar hurken gaat zitten wordt ze regelmatig door de omringende King Cormorant’s gepikt in armen en/of benen. Ze heeft de armen dan ook strak langs haar lichaam als ze werkt en een dikke broek aan om het pikken minder te voelen. Eenmaal op de hurken gaat er een bord tussen haar en het nest waarin ze wil kijken of dat al xc3xa9xc3xa9n ei of meerdere eieren bevat. Haar hand gaat onder het bord naar het nest en tilt zo de ouder wat op en voelt dan of er een ei ligt. Zo ja, dan pakt ze het ei, meet de breedte en de hoogte, weegt het ei en nummert het. Zo weet ze later of dit het eerste tweede of derde ei is. Als het eerste ei gelegd is gaat de King Cormorant nog niet broeden. Dit doet hij ca twee dagen later als het tweede ei gelegd wordt. Het derde ei komt nog eens twee dagen later.  Het eerste ei is het grootst dan de middelste en het laatste ei is het kleinst zodat de eieren wel allemaal tegelijk uit komen. Als proef verwisselt ze op sommige nesten tijdelijk het eerste ei voor een kippen ei en bewaart dit vier dagen op een warme plek in huis. Het tweede ei wordt dan ook verwisseld voor twee dagen en gezamenlijk (1e en 2e ei) worden ze weer terug gelegd in het nest. De kippen eieren worden dan verwijderd. Dit is een experiment om te kijken of deze kuikens nu ook ongeveer tegelijk uit hun ei komen en of de kuikens dan even groot zijn: afwachten maar…… Als het ei uit komt (wat wij niet meer zullen meemaken) krijgen de kuikens een stip verf op de neus zodat Riek tijdens het verdere seizoen kan zien of het de oudste, het middelste of het jongste kuiken is. Nog later worden ze geringd.

 

Riek aan het werk…

Rond lunchtijd waren we weer terug bij het Field station (huisje van Riek, Anja, David en Lotte) waar we gezamenlijk thee hebben gedronken. Daarna zijn Paul en ik even aan boord gegaan om in de loop van de middag Anja en David te helpen. Ze hebben een familie ganzen op het oog die erg moeilijk te vangen is (weten ze nog van voorgaande jaren) en daarom gingen Riek, Paul en ik mee. Deze ganzen zijn erg schuw en het mannetje is ook behoorlijk sterk. Zo vingen we de eerste keer alleen de kuikens. Deze lieten we weer los en bij de tweede poging vingen we het mannetje met de kuikens. Nu onderzochten ze het mannetje en lieten vervolgens alles weer vrij. Je kunt de ganzen namelijk niet vangen zonder de kuikens omdat ze dan wegvliegen. Als laatst vingen we de moeder met de vier kuikens en werd de hele verdere familie onderzocht (meten, wegen, bloed afnemen en kleurreflexieve) Aan het eind van de middag waren we klaar en hebben we gezamenlijk weer thee gedronken. Net bij de boot aangekomen begon het te regen en te waaien. Nog even wat weerkaarten gedraaid en ja hoor de depressie is in aantocht…….

11 november 2008
We hebben een heerlijke rustige nacht gehad. Vanochtend was het bewolkt en ik heb de was gedaan, het laatste stuk van het schaap afgesneden en klaar gemaakt. Paul was ondertussen bezig om te proberen mijn snelkookpan te maken maar helaas lekt dze nog steeds.

Aan het eind van de ochtend begon de zon door te komen en zijn we naar de kant gegaan. Daar zagen we Riek, Anja en David lekker in het zonnetje zitten en we zijn erbij gaan zitten. Later kwam Dan er ook bij. De anderen komen hier al een aantal jaren en dus werden er oude koeien uit de sloot gehaald, zeer gezellig!

Dan moest weer aan het werk en wij reden een stukje mee met de tractor de heuvel op. Daarna zijn we verder gelopen tot aan het hoogste punt van xc3xa9xc3xa9n van de kliffen waar we een prachtig uitzicht hadden over de andere kliffen en de kolonies Albatrossen, Rockhoppers en King Cormorant’s. Hier zijn we de rest van de middag blijven zitten in de zon en uit de wind uitkijkend over de ruige oceaan.

de zuidwestkust…

10 november 2008
Goedemorgen, lekker geslapen? Nee, niet echt. De wind was gedraaid naar het zuidwesten. Nu kwam de wind de ene keer om de ene kant van de berg zetten en de andere vlaag van de andere kant zodat we behoorlijk lagen te gieren. Na het bekijken van de weerkaarten vanochtend besloten we een tweede lijn naar de kant te brengen. Ten eerste om het gieren wat tegen te gaan en ten tweede omdat ze over een paar dagen vijftig knopen zuidwesten wind verwachten hier. Afwachten maar…..

op naar de 50 knopen wind…

Het was vanochtend weer wat rustiger zodat we naar de kant zijn gegaan om water te halen en de foto’s aan de Franse onderzoekers te geven. Ondertussen kwamen we Dan tegen die vertelde dat hij vanmiddag hekken ging verwijderen in Ship Harbor. We boden onze hulp aan en deze werd aanvaard zodat we in de middag met zijn driexc3xabn hekken verwijderd hebben. Eerst hebben we stukken hek los geknipt en dat op de grond gelegd om ze vervolgens op te rollen. Deze hekken zijn nog over gebleven van de tijd dat er hier schapen werden gehouden. Nu het al een aantal jaren natuurgebied is worden de hekken stukje bij beetje van het eiland verwijderd. Tijdens deze klus begon het alweer aardig te waaien. Afwachten wat de nacht ons brengt.

hekken verwijderen…

9 november 2008
De weerkaart geeft niet veel goeds! Een zeer grote depressie vanaf de Falkland tot in de Pacific waarvan de kern net onder ons door gaat. Veel wind dus voor de komende dagen. In de middag kwam de wind meer van de kant en lagen we goed aan de lijn zodat we toch besloten een wandeling te gaan maken. We liepen tegen de wind in naar de westkant van het eiland en werden soms iets terug geblazen of nat van het water dat over de kliffen heen wordt geblazen.

hoezo ruige zee…

Onder het wandelen kwamen we Maud en Laurent (Franse onderzoekers) tegen die op weg waren naar de Rockhopper kolonies om wat pinguxc3xafns te onderzoeken en wij mochten mee. Ze werken hier nu voor het derde jaar met de Rockhoppers en hebben al ca 350 pinguxc3xafns een chip gegeven. Ca 80% van de Rockhoppers met chip kunnen ze ieder jaar weer onderzoeken. Zo weten ze dat de Rockhoppers een vaste partner hebben en een vast nest waar ze ieder jaar terug komen. Mocht de xc3xa9xc3xa9n toch een andere partner krijgen dan veranderen ze ook van nest. De mannetjes komen ca twee weken eerder aan land dan de vrouwtjes. Als ze beiden aan land zijn gekomen paren ze. Daarna gaat het mannetje naar zee en gaat het vrouwtje op het nest zitten om de eieren te leggen. Dit duurt ca drie tot vier weken. De mannetjes komen terug als de eieren bijna gelegd worden. Als de eitjes er eenmaal zijn gaat het vrouwtje naar zee en zit het mannetje op de eieren totdat het tijd wordt dat de eitjes uit komen. Dan komt het vrouwtje weer terug van zee om de kuikens te voeden. Ze is dan meer dan een maand op zee geweest en nu is het weer tijd voor het mannetje om eten te gaan zoeken. De kleine kuikens worden alleen gevoed door het vrouwtje. Als de kuikens groot genoeg zijn om alleen achter te blijven gaan ze in een crxc3xa8che en kunnen de ouders gezamenlijk naar zee om te vissen. Zo krijgen de jongen dan genoeg eten. De volwassen Rockhoppers kunnen dus makkelijk een maand zonder eten! De mannetjes worden herkend aan de snavel, deze snavel is wat groter dan die van de vrouwtjes.

Tijdens het onderzoek van Maud en Laurent zagen we hoe Laurent een Rockhopper ving. Hij pakte hem eerst bij de poten, hing hem op zijn kop en pakte hem vervolgens ook bij de nek om niet gepikt te worden. Tijdens het onderzoek kreeg de pinguxc3xafn een zak om zijn hoofd zodat hij wat rustiger bleef. Nu werd hij gewogen en gemeten. Ook deze onderzoekers meten (net als bij de ganzen) de kop, snavel, vleugel, poten, omvang, nemen wat bloed af en pakken wat veren. Ze knippen een stuk nagel af en bekijken daarna hoe snel de  nagel weer aangroeit (dat is dit jaar nieuw). Zo nodig brengen ze een chip in (als het dier er nog geen heeft). In dit stadium meten ze ook de grootte van de eieren.

 

Maud en Laurent aan het werk…

De kolonies zitten aan de westkust van het eiland en nu konden we pas echt goed zien hoe hard het waaide! Golven die tegen de kliffen en over de kliffen heen sloegen! Hoge witte brekers op het water, nee geen zee om met onze boot in te zitten! Wat is het dan relatief nog rustig waar wij voor anker liggen.
Op de terugweg kwamen Paul en ik Tony tegen en werden we uitgenodigd voor een drankje. Altijd gezellig!
Terug aan boord eten, foto’s op de computer zetten en naar bed.

8 november 2008

NEW EILAND, SETTLEMENT (51 43.447 s  61 17.849 w)
De zon scheen en het waaide nog niet zo hard zodat we met Thomas, Nadien, Maja en Kena (de kinderen) weer naar de colonies Gento pinguins en King pinguins zijn gewandeld. Zij hadden de King pinguins nog niet gezien. Het was een mooie en gezellige wandeling. De mannen zijn nog even naar de westkust gewandeld terwijl wij rustig met de kinderen terug liepen naar het strand. Op het strand zagen we de Magellanic oystercatchers weer broeden. Toen weten dichtbij kwamen schoot ze weer van haar eieren af en zagen we dat xc3xa9xc3xa9n ei aan het uitkomen was. We zagen hoe het snaveltje het ei van binnenuit stuk pikte. Snel weer weg om de moeder rustig te laten broeden!

 

Magellanic oystercatcher…             met uitkomende eieren…

Terug aan boord hebben we het anker opgehaald en zijn we terug gezeild naar de settlement van New eiland. Thomas en Nadien zijn naar Bever eiland gevaren. Hun zien we later weer. Eenmaal aangekomen bij de settlement zijn we voor anker gegaan, nu iets verder van de kant af en hebben we weer een lijn gespannen naar de jetty. Tijd om de foto’s uit te zoeken en een film te kijken. In de avond hebben we nog even televisie gekeken al was het signaal niet echt goed.

terug naar New eiland…

7 november 2008
Jxc3xa1, we hebben weer een nieuw wind record met het liggen op anker en Nee, we hebben niet echt goed geslapen. Het waaide gisteravond al dertig knopen maar dit nam toe en zeker in vlagen maten we snelheden van vijftig knopen. We lagen gelukkig goed achter ons anker te gieren. Na middernacht draaide de wind naar het noordwesten zodat we weer meer open water achter de boot hadden en nu rustiger konden gaan slapen. Maar ja we gierden nog steeds achter ons anker en moesten dus spieren gebruiken om op onze slaapplek te blijven liggen. Toen we eenmaal moe genoeg waren vielen we in slaap.

In de ochtend was de wind weer minder en zijn we naar de kant gegaan. Als eerste zagen een mannetjes zeeleeuw op het stand die het water in vluchten toen we het strand op voeren. Op het strand zelf zagen we twee eieren van een Magellanic Oystercatchers. De moeder zelf had het nest verlaten omdat we te dichtbij waren gekomen en liep een stukje verderop hard te piepen. Ook de vader liep in de buurt hard te piepen.
Verder lopend bleek het hier een droog landschap met stenen, zand en veel erosie te zijn. Toch vonden we hier weer vele kolonies Gento pinguxc3xafns en drie King pinguxc3xafns in een dal met een zand strand. Het is nu echt broedtijd en tussen de nesten van de  pinguxc3xafns zijn vele Caracara’s en Skua’s te vinden die op de eieren van de pinguxc3xafns uit zijn. De Skua’s zijn ca xc3xa9xc3xa9n week geleden terug gekomen vanuit het noorden omdat de pinguxc3xafns nu eieren hebben. Zelf leggen ze later eieren dichtbij de pinguxc3xafns kolonies.

We zijn doorgelopen naar de westkant van het eiland. Deze bestaat uit hoge kliffen met een prachtig uitzicht over de woeste oceaan en de kleine eilanden die ervoor liggen. Hier vonden we weer kolonies Albatrossen, Rockhoppers en King Cormorant’s door elkaar. Een mooie wandeling met een andere zeer droge vegetatie als elders op het eiland.

 

de erosie…                                    westkust met kliffen…

Terug op het strand zagen we de Thomas en Nadien (Nunetac) aan komen zeilen. Op de terugweg zijn we bij hun langs gegaan om later naar onze eigen boot te gaan. Het waaide inmiddels alweer hard: tijd voor een middag dutje.

6 november 2008
NEW EILAND, NORTH HARBOR BAY (51 42.156 s  61 15.095 w)
NEW EILAND, NEW EILAND HERE POLAR STAR klonk het vanochtend weer over de marifoon. Het volgende cruise schip kwam binnen. Rond tien uur gingen ook Paul en ik naar de kant. Ik ging Kim helpen met taart en koekjes bakken omdat Jack hun zoon jarig was. Paul ging naar de kant om bij Tony en Dan te kijken en te praten met de leidster van het cruise schip. We kennen haar nog van de vorige keer. Het was een prachtige zonnige dag dus onder het bakken zijn Kim en ik ook nog even naar buiten gegaan.

Rond lunchtijd was alles klaar en zijn Paul en ik naar Anja en David (de Duitse onderzoekers/biologen) gewandeld. Zij waren in het veld bezig met hun onderzoeken. Het bleek dat zij hier al voor het derde jaar zitten om de ganzen te onderzoeken. Ze hebben in de voorgaande jaren dan al heel wat ganzen geringd en onderzocht die ze nu weer volgen. De ganzen hebben altijd een vaste partner en een vast territorium. De vrouwtjes leven langer dan de mannetjes. De vrouwtjes zijn na twee jaar geslachtsrijp en de mannetjes na drie a vier jaar. Zij waren op dit moment een familie ganzen aan het vangen met tien jongen. Dit is uiterst ongewoon want normaal hebben ze vier tot acht jongen. Ze hadden een net gespannen met elastiek waar Anja aan trok als David de ganzen dicht genoeg bij het net had gelokt. Daardoor schoot het net omhoog over de ganzen heen, vaak niet over allemaal. Paul hielp de ganzen naar het net lokken en ik hield Lotte hun dochter bezig. De eerste keer dat het net omhoog schoot vingen we alleen het mannetje. Deze onderzochten ze als eerste. We hielden wel het vrouwtje met de kuikens in de gaten want deze wordt nu sneller aangevallen door andere mannetjes ganzen. Paul moest inderdaad xc3xa9xc3xa9n keer ingrijpen om een vreemd mannetje weg te jagen. Na het mannetje onderzocht te hebben lieten we deze los en vingen we het vrouwtje met de kuikens. De kuikens waren alleen zo klein dat sommige door het gaas kropen zodat we achter ze aan moesten rennen om ze uiteindelijk allemaal te vangen. Het mannetje blijft dan in de buurt rondlopen. Ze deden nu eerst het vrouwtje en lieten ook haar los. Het mannetje en het vrouwtje zochten elkaar gelijk weer op en bleven nu samen in de buurt rondlopen. Terwijl ze bezig waren met het onderzoeken van de kuikens hoorden we de moeder roepen en de kuikens antwoordden.

het net vliegt over de ganzen…        achter de kuikens aan!

Alle gevangen ganzen worden gewogen en gemeten. Ze meten de grote van het hoofd, de snavel, de poten en de vleugel. Ook meten ze de reflecties van de kleuren en maken digitale foto’s van de kleuren van de veren, de poten en het hoofd. Er wordt wat bloed afgenomen en wat veren geplukt. De kuikens krijgen een piercing door de poot met een nummer en als ze groter zijn worden ze geringd. Bij de volwassenen worden de ringen afgelezen en later vergeleken. Ze onderzoeken of de kleuren met de jaren verminderen (omdat ze toch een vaste partner hebben) en of mooier gekleurde ganzen sterker of juist zwakker zijn. Ze vermoeden zwakker omdat er veel energie verloren gaat in de mooie kleuren.

 

allemaal kuikens…   Anja en David met reflexmachine… meten is weten…

Rond drie uur werd het tijd om naar Jack’s verjaardag te gaan. Hier waren Riek, Thomas, Nadien en de kinderen en natuurlijk Kim, Tony Rosie en Jack. Later kwam ook Anja nog met Lotte. Het was erg gezellig maar we hadden een beetje te veel cake gegeten.

Terug aan boord bleek de wind al te zijn gedraaid naar het noordoosten en lagen we erg dichtbij de kant zodat we ons anker ophaalden. Het zou vannacht hard gaan waaien we wilden zeker niet lage wal liggen. Paul was eerst zeker een halfuur bezig om al het kelp van onze anker ketting af te halen. Ondertussen moest ik de boot in zijn achteruit houden met ca dertig knopen wind. Eenmaal al de kelp er af kruisten we alleen op fok naar North Harbor Bay ca 4 mijl verder op.

nieuwe ankerplek North Harbor Bay…

5 november 2008
NEW EILAND, NEW EILAND HERE SKIPPER ADVENTURE hoorden we in bed over de marifoon. Het cruise schip had net zijn anker laten vallen aan het eind van de baai. Over een uur wilden ze de mensen aan land brengen om naar de zeeleeuwen kolonies te wandelen. Even later keken we naar buiten en zagen we Georgina en Dan al druk bij het museum in de weer. Ook Kim en Tony waren druk in de weer om de crew te verwelkomen. Helaas hadden we in de ochtend nog al last van hagel en sneeuwbuien: de toeristen niet echt mooi weer. Wij bleven aan boord en zagen de dingy’s langs komen varen. Ik was ondertussen ook aan het kijken wat ik nu weer kan gaan knutselen nu "mijn wereld" af is geborduurd.

In de middag werd het droog en zijn we naar het "Field station" gewandeld. Dit is het huisje waar de Duitse biologen met hun dochter Lotte en Riek (Nederlandse biologe) wonen. Thomas, Nadien en de kinderen (Nunetac) waren er ook en gezamenlijk hebben we thee gedronken. Daarna zijn we met Riek meegelopen naar de King Cormorant’s waar we nu op afstand de dingen zagen die ze ons verteld had: wit bij de ogen, mooie oranje knobbels op de neus, blauwe gloed op de rug van de volwassenen en de jongeren die een meer bruine kleur hebben op de rug. Ook zagen we een paar Cormorant’s paren.Velen waren druk bezig met hun nesten in orde aan het maken. De mannetjes komen dan aanlopen met stro en klei in hun bek en dumpen dit bij of op het nest waar het vrouwtje zit. Zij moet dit weer verder verwerken in het nest. We weten van Riek dat de mannetjes ‘s-ochtends op het nest zitten en de vrouwtjes ‘s-middags.

wit bij de ogen, mooie oranje knobbels op de neus en blauwe gloed op de rug….

aan het werk!                               deze kan nog niet: te jong…

Op de terugweg kwamen we Tony tegen en werden we met zijn allen uitgenodigd voor een wijntje. Hier zagen we Tony’s nieuwe boek over de Falkland eilanden met zeer mooie foto’s. Rond half acht zijn Riek, Paul en ik naar de Nunetac gegaan. Ik had al het eten bij mij en gezamenlijk hebben we schapenvlees met aardappelpuree en spinazie gegeten. Het was een gezellige dag.

4 november 2008
Het waaide vannacht en vandaag weer hard. Tussen de dertig en veertig knopen zodat we aan boord zijn gebleven. Boek lezen, film gekeken en ik heb de wereld af geborduurd. ‘s-Avonds werd de wind iets minder en kwam Thomas (Nunetac) langs om een email te versturen en de weerberichten te bekijken. Zij moeten rond twintig november terug zijn in Ushuaia dus kijken ze uit naar een goed window om te vertrekken. Helaas zit dit er nog niet aan te komen want op de weerkaarten zien we vele depressies met harde zuidwesten of noordwesten winden aankomen. Gelukkig hebben wij nog even de tijd!

3 november 2008
De dag begon voor mij met het verder ontleden van het schaap, brood bakken en de voorpunt schoon maken. Paul was ondertussen druk bezig met de netjes en de weerkaarten want er komt weer een grote depressie aan. Het was een mooie zonnige dag zodat we na de lunch zijn gaan wandelen met Thomas, Nadien en de kinderen. Eerst naar de kolonies Rockhoppers, albatrossen en King Cormorant’s om daarna naar beneden waar de Rockhoppers het water uit komen.

Het waaide behoorlijk aan deze kant (westkant van het eiland) en er stonden ook hoge golven, op zich al een spectaculair gezicht. Verder lopend over het plateau waar we nu beneden de kolonies konden zien kwamen de golven nog niet tot de rand. Aangezien het laag water werd zagen we ook geen problemen. De mannen liepen nog iets verder en Nadien en ik gingen met de kinderen op een rand zitten. Daar zagen we al xc3xa9xc3xa9n iets grotere golf aankomen die op de rots beukte en net tot onze voeten reikte. We riepen de mannen terug zodat we ons allemaal weer iets verder terug konden trekken. Maar OEPS daar kwam een nog iets hogere golf die tegen de rots voor ons beukten en vervolgens zo oplaaiden dat we allemaal zeer nat werden. Snel foetsie hier: dit willen we geen tweede keer meemaken! Nadien had voor de kinderen gelukkig droge kleren bij zich. Maar wij als volwassenen kregen het toch wel wat koud en zijn terug naar de boot gegaan met de schrik in onze schoenen.

een beetje golf…

‘s-Avonds haalden we Riek op om bij ons te komen eten. Zij vertelde dat ze al vier jaar hier de King Cormorant’s onderzoekt. De King Cormorant’s nestelen dichtbij elkaar en daartussen gaan de Rockhopper pinguxc3xafns zitten. De King Cormorant’s hebben niet echt vaste nesten die ze ieder jaar weer gebruiken. Zeker niet toen er in het slechte jaar veel teken in de nesten zaten. Ze heeft goede jaren, jaren met veel voedsel voor de King Cormorant’s  en een slecht jaar (weinig voedsel) meegemaakt en zag daar de verschillen van. De King Cormorant’s leggen drie eieren waarvan de eerste het grootst is het tweede wat minder groot en de derde het kleinst. In het slechte jaar was het verschil van de grote van de eieren nauwelijks te zien. De eieren komen ook in dezelfde volgorde uit. De vogels zijn na drie jaar geslachtsrijp en worden ca  25 a 30 jaar oud. De geslachtsrijpe vogels kan je herkennen omdat ze in de broedperiode mooiere kleuren hebben en wat extra wit bij de ogen. Ook is hun vacht zwart met blauwe en rode glans. De niet geslachtsrijpe hebben niet zulke mooie kleuren en hebben een wat bruinere vacht. Ze eten voornamelijk vis. Maar bij het open snijden van doden King Cormorant’s kwam ze ook stenen in de maag tegen. Ze denkt nu dat dit expres gedaan wordt om de spijsvertering soepeler te laten verlopen voor de jongen. De mannetjes duiken gemiddeld 40 a 50 meter diep en de vrouwtjes gemiddeld minder dan 40 meter. De diepste duik die gemeten is van een mannetje was ca 100 meter.

Riek is nu al drie jaar bezig een aantal van deze Cormorant’s te ringen en te volgen. Dit wordt het eerste jaar dat de jongen die ze het eerste jaar geringd heeft kunnen paren, een nieuw aspect in haar onderzoek.
Dit jaar is het seizoen voor Riek pas begonnen en gaat ze iedere dag het veld in om stukje bij beetje verder tussen de King Cormorant’s nesten in te komen. Ze heeft hierbij dikke kleren aan omdat ze behoorlijk gepikt wordt. Ze verdedigen hun nesten goed! Als ze op dit moment al eieren ziet pakt ze deze even van het nest af en meet ze dan. We mogen over een paar dagen met haar mee, lijkt ons erg leuk!

2 november 2008
Rond zes uur vanochtend zijn we begonnen met de windmolen eraf te halen. Het waaide op dat moment nog niet zo hard. De breuk van de kabel bleek halverwege de paal te zitten en dus moest ook het bovenste gedeelte van de paal eraf. Eenmaal alles eraf konden we de bedrading weer repareren. We hebben nu het korte laatste stuk elektra draad aan de binnenkant in de boot gemonteerd en de draad verder wat doorgetrokken zodat daar geen kroonsteentje meer zit. Dit hadden we vijf jaar geleden al bedacht toen we alles net gemonteerd hadden. Op dat moment dachten we als het stuk gaat veranderen we het wel en dat was dus vandaag.

Rond half twaalf waren we met de klus klaar. Het waaide al aardig maar de zon kwam net door zodat we na de lunch zijn gaan wandelen. We kwamen Kim met de kinderen tegen en zij wist ons een plek te wijzen waar de Lady Slipper groeit. Een bijnaam van deze bloem is ook wel Mick Jagger Tong. Een heel klein mooi bloempje. Ook zagen we weer andere bloemen zoals de Yellow Violet, Scurvy Grass en de Diddle-Dee die nu ook beginnen te bloeien.

Lady Slipper…                               Hairy Daisy…

Op de terugweg liepen we langs de andere kant van het eiland naar de kliffen. Hier waaide het zo hard dat we bijna weg waaiden (hihi). Grote golven beukten tegen de kliffen: mooi gezicht van hoge afstand. Bij de Settlement zagen we Riek, Georgina en Dan en hebben we buiten nog even zitten praten in de zon uit de wind. Terug aan boord hebben we nog een film gekeken.

1 november 2008
Het begon vannacht al aardig hard te waaien en dit hield bijna de hele dag aan. In de regenbuien hadden we soms veertig knopen wind. Thomas kwam langs om wat e-mails te versturen. Paul en Thomas waren bezig met de computer en ik zat te borduren, de wereld is bijna af geborduurd.

Aan het eind van de middag klaarde het wat op zodat we naar de kant zijn gegaan waar we Riek ontmoeten. Riek is een Hollandse vrouw en is van beroep bioloog. Zij bestudeert hier nu voor het vierde jaar de King Cormorant’s. We werden uitgenodigd voor een kop thee in haar huisje. Ze deelt het huisje met de Duitse onderzoekers die ganzen bestuderen. We hadden hun gisteren ook al ontmoet. Gezamenlijk hebben we nu een kop thee gedronken. Rond etenstijd waren we weer terug aan boord en het begon alweer aardig te waaien. Na het eten ontdekten we dat er een los contact in de bedrading van de windmolen naar de accu zat. Vannacht kunnen we geen stroom laden en morgenochtend maar verder kijken.

31 oktober 2008
Het SSB-netje van Wolfgang wordt steeds langer en steeds vaker praten de mensen van de boten nog na het netje door waardoor het nog langer wordt.
Na het netje zijn we naar de kant gegaan waar we Georgina met haar moeder tegen kwamen. Ook Thomas (Nunatac) kwam net aan de kant en we werden uitgenodigd voor een kop thee. Daarna zijn we naar de kolonies Rockhoppers, albatrossen en King Cormorant’s gewandeld. Onderweg kwamen we eerst Danny (ex-vriend van Georgina) tegen met twee onderzoekers uit Frankrijk. Zij onderzoeken de Rockhoppers. Zij hebben een apparaat waarmee ze Rockhoppers wegen. Deze staat bij het pad waar ze naar boven en beneden lopen. Zo kunnen ze de Rockhoppers wegen die net uit het water naar boven lopen en de Rockhoppers die een tijd hebben gebroed. Ze wegen soms wel vijftien kilo. Even later kwamen we twee Duitse onderzoekers met een baby tegen. Zij onderzoeken de ganzen die niet broeden. Eenmaal aangekomen bij de plek waar het vorige keer vol zat met Rockhoppers en albatrossen viel het ons nu erg tegen met de aantallen. In onze herinnering waren het er de vorige keer veel meer albatrossen en Rockhoppers. Maar ja toen waren de kleintjes ook al aardig groot en die moeten nu nog allemaal uit het ei komen. Ook aan de waterkant was het erg stil met het in en uit het water komen van de Rockhoppers. We kregen vandaag te horen dat Rockhoppers tijdens de broedperiode alleen maar naar het water gaan als dit echt noodzakelijk is (als ze echt honger hebben) anders blijven ze boven bij elkaar.

Op de terug weg zijn we even langs Kim, Tony en de kinderen gegaan. Ze hadden het erg druk dus hebben we alleen wat spullen afgegeven en zijn vervolgens aan boord gegaan. Daar ben ik bezig geweest vlees van het schaap af te snijden. Wat zit daar toch veel vet aan! Meer dan de helft heb ik weg gesneden omdat dit puur wit vet is. De Caracara’s en de Skua’s kwamen meteen weer bij de boot. Ze zaten op de de zalingen en scheten op het dek en de buiskap. Ook maakten ze de bescherming op de zalingen kapot waardoor Paul boos werd. Een van de vogels probeerde ook nog eens te landen op de windmolen. Gelukkig was de windmolen op dat moment uit. we moeten er niet aan denken dat deze nu stuk gaat. Ik mocht het vet niet meer in het water gooien maar moest dit in een zak doen zodat de vogels snel weer weg waren.

30 oktober 2008
NEW EILAND (51 43.482 s  61 17.807 w)
Heel vroeg haalden we de weerkaarten binnen en het bleek dat morgen een goede dag was om te vertrekken, noordwestenwind ca 25 knopen. Even wat klusjes aan boord gedaan om rond elf uur de laatste prognose van het weer binnen te halen. De prognose gaf nu aan dat het weer sneller veranderde en dat de noordwest er nu al stond met 25 knopen wind.

Snel naar de kant om afscheid te nemen van Roddy en Lily en daarna van Michel en Janet. Dit keer was afscheid nemen van Michel en Janet lastiger omdat we daar nu een zeer goed contact mee hebben: we houden email contact! We kregen cakes en een half schaap mee als dank voor onze hulp. De oorspronkelijke bedoeling was om vanavond nog bij hun te gaan eten en ze was ook al brood aan het bakken voor ons om mee te nemen maar helaas hadden we geen tijd meer om daar op te wachten. Ze kunnen het nu zelf lekker opeten.

Michel en Janet…en het halve schaap als dank…

Bij het uitvaren zaten Michel en Janet boven op de berg in het zonnetje ons na te zwaaien. We voeren met bijna doodtij tot tij tegen door de vernauwing tussen Westpoint en West Falkland eiland door. Net aan het eind waar de wind om het eiland blaast zagen we het water opstuiven. We haalden het voorzeil weg en met alleen twee reven in het grootzeil gingen we goed door de vlagen van ca 40 knopen heen. Eenmaal op open water hadden we ca 25 a 30 knopen halve wind en schoten we lekker op. Eenmaal bij New Eiland voeren we langs de oostkust tussen wat eilanden door naar de settlement. Eenmaal voor anker brachten we een lijn naar de kant en zagen we Geogina, die ons welkom heten. Het was een kort maar warm onthaal. We zullen haar deze dagen wel vaker zien. Nunetac (Franse boot met Nadien, Thomas en kinderen) ligt hier ook.

ankerplek New eiland…

‘s Avonds op het net met Paul wist Paul ons te vertellen dat de eieren die nog in de rockhoppers zitten rubberachtig en flexibel zijn waardoor je ze niet ziet. Weer wat geleerd.

29 oktober 2008
Het was een mooie zonnige dag met een koude zuidwestenwind. We hebben eerst gekeken hoe de Billy Budd binnen kwam zeilen in de baai van Westpoint onder genot van een tosti. Na een tijdje zijn we gaan wandelen naar Devil Noise. We gaan steeds naar dezelfde plek en zo zien we langzaam alle veranderingen. Vandaag zagen we dat enige Rockhoppers nu ook eieren hebben. We verbaasden ons erover hoe groot die eieren nog zijn. Als z’n ei in een buik van een Rockhopper zit zouden we dit toch moeten zien…

Nadat we hier weer enige tijd gezeten hadden zijn we naar de waterkant gewandeld. Eerst moesten we door het tussac gras aardig steil naar beneden om vervolgens bij een soort plateau aan te komen. Helaas zagen we geen Rockhoppers in of uit het water komen en we zijn op zoek gegaan naar hun nagel sporen in de rotsen. Maar die vonden we niet. Later zagen we een Rockhopper aankomen zwemmen en het bleek dat ze meer aan de steile kant uit het water komen. We zijn nog een tijdje blijven zitten maar we zagen maar weinig Rockhoppers in of uit het water komen.

Terug zijn we met een omweg over de heuvel gewandeld. Daar zagen veel Caracara. Eenmaal terug bij de Settlement zijn we bij Roddy en Lily langs gegaan voor een kop thee. Roddy vertelde dat de Rockhoppers meestal rond vijf, zes uur uit het water komen. We waren dus iets te vroeg. De Rockhoppers krijgen meestal twee eieren en broeden dan ongeveer een maand. De albatrossen krijgen xc3xa9xc3xa9n ei en broeden ca 72 dagen. Terug aan boord zijn we gaan eten en hebben we met Paul, Marietta en Annemi (van Caleta Ferrari) gesproken over de SSB. Daarna hebben we nog een Braziliaanse film gekeken.

28 oktober 2008
Paul en Michel gingen al vroeg naar de kant om een nieuwe chassis voor de generator van Rob te maken. Ik was zeer verkouden, last van mijn keel en geen stem meer en bleef lekker in bed. Ik heb iets van Paul over genomen geloof ik: BALE BEDANKT PAUL…

Rond elf uur kwamen Paul, Michel en twee onderzoekers aan boord en voeren we weer naar Steeple Jason. Ze gaan voor een maand de albatrossen onderzoeken. Exc3xa9n van de onderzoekers is een Amerikaanse en zij werd behoorlijk zeeziek. Zij lag naast mij plat op bed. De andere onderzoeker is iemand van de Falkland eilanden. Het eerste stuk ging wel maar tussen South Jason en Grand Jason hadden we wind en stroom tegen. Hierdoor kregen we aardig hoge golven waardoor ik lag te stuiteren in mijn bed. Ik ben er maar uitgeklommen en ben bij de mannen gaan zitten in de stuurhut. Op de terugweg heb ik het avondeten gemaakt en ben daarna weer gaan slapen tot de thuiskomst. De mannen hebben de hele weg gestuurd. Rond tien uur waren we weer terug op West Point en na onze mails te hebben gelezen zijn we naar bed gegaan.

27 oktober 2008
Om vijf uur werden we opgehaald door de bemanning van de Billy Budd. Michel gaat mee als navigator omdat hij de omgeving heel goed kent. Rob (eigenaar Carcas) gaat mee als gids om het eiland Steeple Jason te laten zien en wij waren uitgenodigd voor de gezelligheid. De eigenaren en crew zijn ook heel enthousiast over de Falkland eilanden en we werden dan ook zeer bedankt voor de tip. Heen hebben we tegen de wind in gemotord en zagen we bij Grand Jason de zeilboot Golden Fleece met de schipper Damion aan boord. De Golden Fleece is een bekende boot van de eigenaar Jerome een zeer bekende Franse zeiler. Damion is de zoon van Jerome en zeilt al jaren hier. (Falkland, South George en Antarctica, Zuid Amerika)

Aangekomen op Steeple Jason bleek dat wij ook mee mochten met de landrover. YES, nu konden we eindelijk het eiland goed bekijken.

Steeple Jason…

We zagen een grote kolonie Gento pinguxc3xafns en de grootste kolonie albatrossen ter wereld 170.000 paar black and brown albatrossen. We hebben dat vanaf zee al wel gezien maar nu zagen we het van dichtbij en liepen zelfs tussen de nesten door achter Rob aan. De albatrossen zaten te broeden en kwamen niet van de nesten af maar hapten wel naar ons maar beten niet.

grootste kolonie Albatrossen ter wereld!…

Even later liepen we weer aan de rand van de kolonie en renden de mannetjes albatrossen voor ons weg. We leerden vandaag dat je aan de snavel van de albatros kunt zien of het een jonge volwassen albatros is of een wat oudere. Een jonge volwassen albatros heeft nog wat zwart op de snavel. Ook het nest is natuurlijk veel lager. We zagen nu hun natuurlijke opstijg- en landingsbaan van de albatrossen. Exc3xa9n van de albatrossen had echt een bril nodig: hij kwam hard op ons aflopen om op te stijgen en zag dichtbij wat obstakels in de weg en ging volop in de rem (hihi). Altijd een leuk gezicht om te zien.

 

opstijgen met aanloop…

Ook in deze kolonies zitten weer vele Rockhoppers. Rond twee uur kwamen we weer aan boord waar we Michel zagen, hij was aan boord gebleven. Zij hadden niet kunnen ankeren vanwege de vele wind en het te diepe water.

Op de terugweg konden we een gedeelte zeilen en zagen we een Mincke walvis voor ons zwemmen.  De wind zakte later wat in en als de snelheid onder de acht knopen komt wordt de motor gestart. Paul was helemaal in zijn sas en heeft de terugweg bijna helemaal gestuurd. Zijn topsnelheid was elf knopen alleen op fok.

Paul aan het stuur op de Billy Budd…

Rond zes uur waren we weer op Carcas waar we ‘s avonds met Michel weer bij Rob hebben gegeten. Het was een mooie dag geweest en bij het avondeten kregen we ook nog eens mooie verhalen te horen over de oude zeiltijd van Rob hier op de Falkland eilanden: houten boten zonder motor en met de vele winden hier…

26 oktober 2008
Na het netje kwam Thomas (Nunatac) langs. De kinderen zaten lekker op hun eigen boot te spelen. We zaten gezellig te praten en opeens hoorden we Nadien over de marifoon Thomas op roepen. Het was inmiddels alweer xc3xa9xc3xa9n uur geworden en lunchtijd. Na de lunch hebben Paul en ik een film gekeken en daarna zijn we met Thomas, Nadien en de kinderen naar het strand gegaan waar de kinderen lekker konden spelen en wij verder konden praten. Het was een zonnige middag met een koude wind.

Paul en ik zijn rond vier uur terug gegaan naar de boot om onze spullen in te pakken: we gaan twee dagen weg met Michel. Michel kwam ons om vijf uur ophalen en we zijn gezamenlijk naar het eiland Carcas gevaren waar de Billy Budd (Oyster 72 die we kennen uit Ushuaia) al voor anker lag. Rob (eigenaar van Carcas) had ons allemaal uitgenodigd voor het avondeten en zo zaten we met de eigenaren van de Billy Budd, hun gast en hun bemanning (vier man), Michel Rob, Paul en ik aan tafel. Ik zat naast Lois xc3xa9xc3xa9n van de bemanning leden die we kennen uit Ushuaia. Hij vaart samen met Betty op hun eigen boot Ave del Mar rond maar werkt nu voor enkele maanden op de Billy Budd. Paul zat naast een ander bemanning lid die uit Nieuw Zeeland komt en daar op een zeilschip werkt met een Nederlandse eigenaar dat van Nieuw Zeeland naar Antarctica vaart.  Het was een gezellige avond en aan het eind van de avond werden we uitgenodigd om morgen mee te gaan op de Billy Budd.

25 oktober 2008
‘s-Morgens kwam Keeth (van de zeilboot Wanderor) op de koffie. Hij en zijn vrouw hebben de winter op het eiland gepast. We hebben gezellig zitten praten en na de lunch moest hij wat klussen en zijn wij aan wal gegaan. Eerst water gehaald in jerrycans en daarna een stukje gelopen. We zagen weer verschillende Magellan pinguxc3xafns en xc3xa9xc3xa9n zat er heel stil in zijn hol. Er was iets speciaals maar wat wisten we niet. Toen ik een stok pakte en in het hol stak bleef de Magellan stil op zijn plek zitten en kroop niet weg zoals gewoonlijk. Na wat peuteren met een stok konden we zien dat ze lag te broeden op een ei.

Magellanic pinguxc3xafns … met ei…

Terug bij de boot hebben we weer een film gekeken en rond etenstijd zijn we naar Michel en Janet gegaan waar we waren uitgenodigd voor het avondeten. Keeth was er ook. We hebben heerlijke schaapkoteletten met aardappelen gegeten. Het was weer een gezellige avond!

24 oktober 2008
De verwachte harde wind is uit gebleven. In de ochtend gaven de grib-files nog maar dertig knopen aan in plaats van de veertig knopen die gisteren voorspeld waren. We bleven voor alle zekerheid wel aan boord zodat ik de badkamer eens grondig kon schoonmaken. Paul was bezig de elektronische kaarten van Antarctica uit te printen.

Aan het eind van de morgen kwam Thomas (Nunatac) langs om het weerbericht bij ons te bekijken en hun films aan ons uit te lenen. Later op de dag hebben we Janet (vrouw van Michel) opgehaald van West eiland. Nu is iedereen weer terug op Westpoint Roddy, Lilly, Michel en Janet. In de avond xc3xa9xc3xa9n van de geleende film bekeken.

23 oktober 2008
Gisteravond gingen we al met veel wind weg bij de Nunatac. De wind nam nog meer toe zodat we vannacht aardig aan ons anker heen en weer hebben geslingerd. Rond drie uur ging ons ankeralarm af. De wind was gedraaid en we zetten een nieuw waypoint in de GPS. Na een uur ging het alarm weer af maar nu waren we echt aan het krabben! Gelukkig werd het al een beetje licht en konden we zien wat we deden.
Anker op. Het zat onder de kelp en dat moest er eerst af voordat we weer opnieuw konden ankeren. Het anker hield daarna meteen zodat we na een uur weer verder konden slapen met het ankeralarm weer aan. We vermoeden dat de ankers zijn gaan krabben omdat we bij het draaien van de wind over de ankers heen gevaren zijn en na 10 dagen veel kelp van de baai aan ons ketting hadden. Gelukkig pakte het anker meteen weer maar we lagen nu wel te dicht bij de boot van Michel. De wind kwam nu van de hele andere kant af. In de ochtend werd de wind minder zodat we nog even onze ogen dicht hebben gedaan.

Tegen de middag zijn we met Thomas, Nadien en de kinderen naar de albatrossen en de Rockhoppers gewandeld. Het was voor hun de eerste keer dat zij deze dieren zagen en zeker van zo dichtbij. Wat is het toch leuk om dat nieuwe enthousiasme te zien en wat wordt het voor ons al bijna gewoon. Op de terugweg zijn we langs Rody en Lilly gewandeld en hebben we gezamenlijk een kop thee gedronken. Terug aan boord hebben we een lijn naar de kant gebracht want de weervoorspellingen geven aan dat het nog harder gaat waaien vannacht of morgen!

22 oktober 2008
Paul is vandaag aan boord gebleven en ik ben met een tas vuile was naar Lilly gegaan om het daar in de wasmachine te doen. In die tijd hebben Lilly en ik eerst thee gedronken en daarna ben ik een stuk gaan wandelen. Ze hebben een stuk land waar geen schapen op grazen en ik hoopte daar bloeiende orchideexc3xabn te vinden. Helaas geen orchideexc3xabn maar wel de andere bloemen waaronder de Flowers Scurvy grass.

Flowers Scurvy gras en Pig vine…

Rond het middaguur was ik weer terug om samen met Paul te lunchen en de was op te hangen. In de middag kwam Nunetac (Franse boot die we kennen uit Ushuaia) de baai in varen en wij werden gevraagd om te komen eten. Het was een gezellig weerzien met Nadien, Thomas en de twee kinderen. Voor we het wisten was het elf uur en tijd om ons bed op te zoeken.

21 oktober 2008
Gisteren avond had Paul al geen stem meer en vannacht heeft hij weer behoorlijk lopen spoken. Keelpijn, verkouden en benauwd. Het varen op de Condor en het in de wind staan heeft niet echt veel goed gedaan. Ik deed vanochtend de netjes en het bleek dat Paul van de Nije Faam ook al zo erg verkouden was. Zit zeker in de naam……

Het was bewolkt en het regende vandaag de hele dag zodat we lang in bed hebben gelegen om er pas in de middag uit te komen om een film te kijken, boek lezen en te borduren.

20 oktober 2008
WESTPOINT 51 21.066 S  60 41.016 W
Rond zeven uur waren Paul en ik weer op en konden we genieten hoe vele Gento pinguxc3xafns weer in het water doken op zoek naar eten. De wind was nog steeds noordwest maar begon al wat te draaien en rond negen uur kwam de wind uit het zuidwesten en stond er een swell de baai in. Anker op, lijnen los om naar de andere kant van het eiland te varen. De wind nam toe en al snel werd het een behoorlijk rommelige zee met ook nog eens tij tegen wind. Eenmaal aan de noordkantvan het eiland was de swell weg en werd het de zee wat rustiger. Op naar een andere anker baai waar we met lijnen naar de kant vast lagen zonder anker. Hier kwamen de vogelaars rond twaalf uur weer aan boord. Ze hadden een prachtige tijd  gehad op het eiland. Vele albatrossen, Caracara en andere vogels gezien maar ook bloemen die nu in bloei stonden. Het was weer een zonnige dag met iets meer bewolking en een koudere wind maar toch bleven de vogelaars weer op dek om te genieten van alles wat rond vloog. Bijna aan het eind van de trip voeren we tussen een rif door waar we vele vogels zagen duiken op zoek naar vis.

Paul en Michel stuurden weer om beurten en ik maakte samen met Rob thee en koffie. Aan het begin van de avond waren we op Carcass waar de groep van boord ging en voeren we met zijn driexc3xabn terug naar Westpoint. Het was een mooie en leuke tocht geweest zeker omdat we nu ook informatie hadden kunnen geven over de Falklands en de dieren.

19 oktober 2008
STEEPLE JASON 51.02.190 s  61 12.812 w
Michel kwam ons om zeven uur ophalen van onze boot om gezamenlijk met zijn Condor (oud vissersschip) naar Carcass eiland te varen. Onderweg kwamen we de Billy Budd (Oyster 72 waar we naast lagen in Ushuaia) tegen. Zij waren onderweg naar New eiland. In Carcass kwamen Rob (eigenaar van Carcass) met een groep vogelaars aan boord. Het was een mooie zonnige dag met iets bewolking en niet te veel wind. Onderweg waren de vogelaars buiten druk bezig alle zeevogels te bekijken en te herkennen. Wat voor Paul en mij zo gewoon is is voor hun zeer bijzonder. Michel voer zeer dicht langs xc3xa9xc3xa9n van de eilanden waar veel zeehonden met jongen lagen. Opeens een harde brul, KILLER WHALE! en ja hoor dicht bij ons zagen we twee orka’s zwemmen die op jacht waren naar hun maaltijd, ze zwommen ook zeer dichtbij langs het eiland. Ook voor Rob en Michel was dit iets bijzonders.

Killer wale bij seals…

Eenmaal bij Grand Jason aangekomen zagen we weer grote kolonies albatrossen op het eiland zitten en vlogen er vele om ons heen. Ook de Gento pinguxc3xafns zwommen weer volop in het water. Rond vier uur kwamen we in Steeple Jason aan waar de groep van boord ging en wij de boot weer voor ons zelf hadden, rust!

Westpoint => Steeple Jason…

De wind zou van het noordwesten naar het zuidwesten draaien maar wanneer dat was de vraag. We lagen nu goed voor noordwestenwind maar niet voor zuidwestenwind. Uiteindelijk besloten we te blijven liggen met lijnen naar de kant in de hoop dat morgenochtend de wind pas zou gaan draaien. Toen we eenmaal goed lagen genoten we van de Gento pinguxc3xafns die in groepen aan land kwamen. Hier is geen zandstrand maar rotsen waar ze hoog tegen op moeten springen om dan verder over de rotsen te lopen/klauteren naar boven. Ze komen hard aan zwemmen om vervolgens hoog te kunnen springen. Als ze niet goed springen moeten ze weer terug het water in om  weer met een aanloop te kunnen springen. Een prachtig gezicht om dit zo te zien.

  pinguxc3xafns komen aan land…

Rond half negen werd het donker en tijd om naar bed te gaan.

18 oktober 2008
Paul heeft vannacht wat lopen spoken omdat hij wat last had van zijn holtes en zijn keel. We hebben dus lang uitgeslapen en laat in de middag zijn we naar de kant gegaan. We wilden eigenlijk alleen even naar Roddy en Lily maar toen we aan land kwamen zagen we andere mensen met een dingy aanvaren. Ze werken op een supplier dat iets verderop voor anker ligt. xc3x89xc3xa9n van deze mensen was nog nooit op Westpoint geweest en had nog nooit albatrossen en Rockhoppers gezien.
We boden haar aan om met haar mee te wandelen naar Devil Noise waar de albatrossen en Rockhoppers zitten. Het bleek dat ze in het leger werkt en dat ze voor drie maanden uitgezonden is naar de Falkland eilanden. Vanuit de basis werkt ze nu vijf dagen op deze supplier voor de militairen. Ze vond de albatrossen en Rockhoppers geweldig en ze verbaasde zich erover hoe dichtbij ze bij de vogels kan komen. Op de terug weg zijn we langs Roddy en Lilly gewandeld en hebben daar thee gedronken. Rond etenstijd waren we weer aan boord.

17 oktober 2008
Het was weer een prachtige zonnige dag dus grote schoonmaak vandaag. Vloerbedekking en vlonders eruit en schoonmaken maar: ja voorjaar gevoel! Paul ging buiten aan de gang om de waterlijn schoon te maken: aangroei weghalen. Rond het middaguur waren we klaar voor vandaag en zijn we gaan lunchen. Michel kwam langs of we zin hadden om over een paar dagen mee te varen naar Steeple Jason: dit keer heeft hij echt hulp nodig. Natuurlijk willen we mee.

In de middag zijn we naar de kant gegaan en heeft Paul gekeken hoe Michel zijn buitenboordmotor uit elkaar haalden. Ik heb een heerlijke wandeling gemaakt. Eerst langs de baai waar dolfijnen zwommen en daarna over een stuk waar bomen staan. Hier hoorde ik vele verschillende zangvogels maar zag maar een paar soorten. Ook zag ik verschillende roofvogels waarvan er twee aan het liefkozen waren. Toen ik terug kwam was Paul al op zoek naar mij en zijn we terug naar de boot gegaan.

ons uitzicht over Westpoint…          een shot van de Southern Caracara (roofvogel)…

16 oktober 2008
Na de dagelijkse gesprekken over het SSB-netje werd het tijd om een brood te bakken. Dit kan niet tegelijk met de netjes omdat dat teveel stroom kost. Dus waren we pas rond half twaalf klaar om naar de kant te gaan. Keeth en Kitty waren druk bezig hun spullen aan boord te slepen omdat Roddy en Lily vandaag terug komen. Roddy en Lily zijn de eigenaren van dit eiland en hebben om gezondheidsredenen de winter in Stanley door gebracht en konden nu pas weer terug komen.

We zijn door gewandeld naar de albatrossen en de Rockhoppers. De albatrossen hebben nu bijna allemaal eieren en zitten rustig te broeden. De meeste Rockhoppers hebben hun partner gevonden en zijn druk bezig om tussen de nesten van de albatrossen hun nestje te maken. Dit houdt in dat er wat stro met klei op elkaar gelegd wordt waar ze op gaan zitten. De Rockhoppers zitten dicht op elkaar en er wordt dan ook heel wat stro van elkaar gepikt. Ook zagen we een aantal Rockhoppers paren. We kunnen hier weer uren rondbrengen om te genieten van dit al.

Rockhopperpaar aan het werk.. klaar… en nestje bouwen…

Terug bij de Settlement waren Roddy en Lily terug en hebben we hun even gedag gezegd. Ze waren blij ons weer te zien en na dikke knuffels ontkwamen we er niet aan thee mee te drinken. Rond vijf uur werd het tijd om naar de boot te gaan.

15 oktober 2008
We waren net koffie aan het drinken toen we Michel zagen aankomen varen in zijn rubber boot. We hoorden van hem dat Janet (zijn vrouw) beter is en naar huis mag JOEPIE!. Hopelijk kan ze mee met het vliegtuig van aanstaande zondag mee naar Stanley.

Michel wilde vandaag met zijn stalen viskotter naar Saunders eiland varen en vroeg of we zin hadden om mee te gaan. Natuurlijk hadden we dat want het was een prachtige zonnige dag en we weten ook dat Michel liever iemand bij zich heeft als hij langere stukken gaat varen. Trossen los en motoren maar! Paul en Michel waren druk bezig met sturen en de GPS terwijl ik de lunch maakte en later buiten van het zonnetje en het uitzicht genoot. We moesten weer door het Reef channel waar Paul en ik vorige keer met harde wind door heen zijn gegaan met onze eigen boot. Maar nu hoefde ik niets te doen en kon lekker genieten. Michel kent deze wateren uit zijn hoofd en Paul keek mee via waypoints die in de GPS stonden. Michel was helemaal vergeten dat die waypoints in de GPS stonden. Deze waypoints  bleken correct te kloppen en dat was voor de terugreis in het donker erg makkelijk.

Rond twee uur kwamen we op de Settlement van Saunders aan waar David ons al stond op te wachten. De buitenboordmotor van Michel die stuk is meenemend zijn we naar de kant gevaren om vervolgens met de jeep naar xc3xa9xc3xa9n van de grote loodsen te rijden waar allemaal spullen en gereedschap stonden. Nu begon het echte werk, buitenboordmotor repareren!  De mannen gingen aan de gang om te zien welk onderdeel er stuk is. David heeft bijna dezelfde motor als Michel en dus konden ze onderdelen wisselen om te zien welk onderdeel er stuk was. Toen het onderdeel waarvan Michel dacht dat deze stuk was vervangen werd deed de motor het nog steeds niet. Dit was een grote tegenvaller. De mannen gingen verder en ik zat lekker in het zonnetje uit de wind met de schapen en honden om me heen te kijken wat er allemaal gebeurde. Zo zagen we ook dat Nunetac (Franse zeilboot die we kennen uit Ushuaia) in de baai lag en dat Thomas met vrouw en twee kinderen naar de kant probeerden te roeien. Er stond te veel wind zodat ze er niet tegen in kwamen en uiteindelijk toch een motor achter hun dingy deden. Het was een leuk weer zien zeker omdat ze ons hier niet verwacht hadden: ze waren zeer verbaast. We moesten uitleggen dat we met Michel mee waren gevaren (hihi). De mannen kregen de motor helaas niet aan de praat en ook kwamen ze er niet goed achter wat er nu precies wel aan de hand is. BALE!

Gezamenlijk zijn we bij David en Susan (zijn vrouw) thee gaan drinken. David en Susan hebben een boerderij met schapen, koeien, kippen en verbouwen ze ook hun eigen groente. Daarnaast krijgen ze nog eens rond de drie honderd toeristen per zomer seizoen. Ze hebben drie huizen die ze verhuren op het eiland en die zijn ieder seizoen volgeboekt. Ook krijgen ze nog eens ca achttien cruise schepen per seizoen die langs komen bij de Neck waar de pinguxc3xafn kolonies zitten. Hier zijn wij laatst geweest. Rond zeven uur werd het tijd om weer terug naar Westpoint te varen. Het werd al een beetje donker maar met de posities en de gevaren lijn in de GPS was het makkelijker om nu in het donker door de Reef channel te varen. Eenmaal door de Reef channel heb ik eten gemaakt en ben daarna in slaap gevallen. De mannen hebben de boot teruggebracht. Rond half twaalf waren we terug op onze eigen boot. Welterusten….

14 oktober 2008
Vanmorgen heb ik eerst een vers brood gebakken met appels, rozijnen en kruiden erin en wat gerommeld aan boord. Het was een prachtige zonnige dag met een harde koude wind. Op naar de kant om te kijken of we ergens mee konden helpen. Michel en Keeth waren bezig om het meer dan honderd jaar oude huis te voorzien van nieuwe golfplaten. Het huis was geheel niet gexc3xafsoleerd.  Nu wilden ze wel isolatie aanbrengen. De oude platen waren er al af, de isolatie zat er al op toen we kwamen. Ze waren nu bezig met de nieuwe platen er op te zetten. Daar kon Paul wel mee helpen zodat ik een stuk ben gaan wandelen. Wandelend door het Tussac gras zag ik weer verschillende holen van Magellan pinguxc3xafns, de meeste waren nog leeg. Ik zag xc3xa9xc3xa9n Magellan pinguxc3xafn slapend op een stronk Tussac liggen en toen ik heel dichtbij kwam schrok hij wakker en wipte snel weg. Al verder lopend kwam ik prachtige vogels met rode borstjes tegen. Ook weer een mannetje en een vrouwtje bij elkaar.

Turekey Vulture en een Long Tailed Meado…

Eenmaal terug bij de mannen gingen ze net thee drinken en schoof ik bij. Na de thee zijn we met Michel mee gegaan om een schaap te scheren en te slachten. Het was een schaap dat vorig jaar niet geschoren was en had dus een extra dikke vacht. Na het scheren werd de keel open gesneden en liep het bloed eruit. Het verbaasde ons nog hoe lang dit dier bleef na schokken. Vervolgens werd de huid eraf gehaald. Dit ging veel gemakkelijker dan we dachten. Michel duwde met zijn vuist de huid zo los alleen op een klein gedeelte van de rug en bij de poten had hij even een mes nodig. Daarna werd het beest opgehangen en werd het vanaf de nek tot de anus opengesneden waardoor de ingewanden er bijna vanzelf uitkwamen. Met een mes moest hij hier en daar nog wat los snijden. De kop, de ingewanden en het vel werden aan de Caracaras (roofvogel) gevoerd: daar is morgen niets meer van terug te vinden. De rest moet eerst een aantal dagen hangen voordat het gegeten kan worden: minimaal twee dagen. Het werd tijd om weer aan boord te gaan en het avond eten klaar te maken.

het vel eraf…

13 oktober 2008
Gisteren hadden we afgesproken dat we vandaag voor Michel een hek gingen repareren. Op naar de kant om met twee landrovers naar de noordwest kant van het eiland te rijden, daar waren we nog niet geweest. Michel legde ons uit wat we moesten doen en ging terug naar huis om andere klussen te doen. Het hek ziet er als volgt uit: om de tien meter staat er een paal in de grond en daartussen hangen een aantal zwevende paaltjes aan ijzeren draden. We moesten de bovenste draad van het hek verwisselen, dat was zeer roestig en kapot. Ik knipte de oude ijzeren draad weg met een tang en Paul haalde de nieuwe ijzeren draad door de paaltjes achter mij aan. Als de nieuwe draad door de paaltjes was moesten de paaltjes recht staan om vervolgens de draad op spanning te brengen. Het op spanning brengen van de draad ging heel gemakkelijk door een mooi ingenieus instrument. De beide uiteinden gingen in de klem en met behulp van een ketting met hefboom die tussen de klemmen zat takelden we de draad op spanning.

aan het werk… en ons uitzicht…

Nu werd het tijd voor onze lunchpauze. Lekker in het zonnetje met een koude wind keken we vanaf de top van de heuvel over een klein eilandje voor ons met een rif ernaast. Op dat moment stond er veel stroming tegen wind en we hadden zicht op  een prachtige ruwe zee. Ik ging op zoek naar ganzen eieren maar vond ze niet. Na een half uur werd het weer tijd om verder te gaan met het werk. We moesten nu om alle paaltjes een draadje spannen zodat onze ijzeren draad niet kon verschuiven. Ik deed de ijzeren draadjes om het paaltje en de draad heen en gaf het daarbij xc3xa9xc3xa9n slag. Daarna kwam Paul weer achter mij en draaide de draadjes stevig aan zodat het echt niet meer kon verschuiven.

Na dit werk zijn we even naar de kliffen gelopen waar we weer veel albatrossen zagen, nu van boven af. Het was er zo winderig we niet lang zijn gebleven. Op de terugweg wilden we het spoor van de heenweg volgen maar soms waren we dat kwijt. Het spoor was in het begin niet echt duidelijk meer en dat was juist het stijle stuk naar beneden. Maar met Paul achter het stuur ging alles goed. Eenmaal weer in xc3xa9xc3xa9n van de dalen zijn we uitgestapt om een stukje te wandelen. Daar waren weer veel ganzen en Magellan pinguxc3xafns. De ganzen leggen in een korte periode een aantal eieren. Als ze eenmaal een stuk of zes eieren in hun nest hebben gaan ze er op zitten broeden. Zo zagen we eieren zonder gans erop maar onder een donzen dek en nesten met ganzen erop. Ook zagen we al ganzen en eenden met jongen. Van xc3xa9xc3xa9n nest namen we twee eieren mee om ‘s avonds op te eten.

broeden… eieren… jongen…

We waren benieuwd of de Magellan pinguxc3xafns ook al eieren hadden maar dit is moeilijk om te zien omdat ze de nesten in diepe holen hebben. Tijd om de camera met flits in een minder diep holte te steken en zo foto’s te maken. En wat bleek ook zij hebben al eieren.

Uiteindelijk zijn we aan boord gegaan om een ei te eten. Niet dus! Toen ik er xc3xa9xc3xa9n brak bleek het ei geel toch al zo hard en zagen we dunne aderen over het geel lopen. Oeps op deze eieren was toch al gebroed.

12 oktober 2008
Vanochtend zijn we aan boord gebleven vanwege de harde wind. Na de lunch werd het iets rustiger. We zijn naar de kant gegaan om de albatrossen en de Rockhoppers te bezoeken. Ook voor de albatrossen is het paring- en broedtijd: we zagen enkele albatrossen bezig met de paringsrituelen. Sommige albatrossen zaten al op hun nesten met eieren.

 

Albatrossen aan het werk… en klaar…!

De Rockhoppers komen net terug van het water en zijn op zoek naar hun partner. Zij lopen dan ook druk door de albatrossen heen. Een aantal Rockhoppers hadden hun partner al gevonden en waren druk doende om hun plekje tussen de albatrosnesten te verdedigen. Zelf hebben nog geen nesten.

Op de terug weg kwamen we Michel tegen. We zijn een kop thee bij hem gaan drinken en voor we het wisten was het etenstijd en heb ik gekookt bij Michel. Het was weer ouderwets gezellig!

11 oktober 2008
WESTPOINT (51 21.066 s  60 41.016 w)
We zijn vroeg naar de kant gegaan om de vele kolonies Gento pinguxc3xafns, en xc3xa9xc3xa9n kolonie King pinguxc3xafns te bekijken. Er waren vxc3xa9xc3xa9l meer Gento pinguxc3xafns dan de vorige keer. Ze zijn ook mooier getekend dan de vorige keer toen we hier waren. Dit kan ook wel kloppen omdat het nu paringstijd en broedtijd is. Zo zagen we enkele Gento’s elkaar het hof maken en andere zaten al op eieren te broeden. Het waren nu echt duidelijk allemaal stelletjes bij de nesten.

een hele kolonie pinguxc3xafns…

   

Gento’s aan het werk… en klaar…!

De King pinguxc3xafns hadden al wat grotere jongen met volle bruine vachten. Enkele volwassenen hadden hun zomervacht al andere waren hun wintervacht nog aan het verliezen. Maar ook hier vonden we dat de pinguxc3xafns mooier getekend waren dan de vorige keer, hun kleuren waren mooier.

Rond negen uur waren we weer terug aan boord voor het netje van Paul en Paul. Daarna hebben we ons anker opgehaald en zijn we door de mist rustig naar Westpoint gezeild. Dit alleen op fok met 10 a 11 knopen wind dus echt hard gingen we niet maar we hebben de tijd. Het zicht was beter dan gisteren en van het begin tot het eind zwommen er Commerson’s dolfijnen met ons mee. Een heerlijk relax tochtje waarbij ik onderweg een lekkere kruidcake heb gebakken. Echt afgekoeld is deze niet: daarvoor zat ie al in onze magen (hihi).

ankerplek Westpoint…

Eenmaal bij Westpoint aangekomen zagen we de Michel later op de middag in een loods rommelen. Het werd tijd om gedag te gaan zeggen. Hij was net bezig een buitenboordmotor te repareren en had ons al verwacht. De tam tam was al op Westpoint aangekomen aangekomen. Met Michel hebben we vorige keer een reis gemaakt met zijn boot (oude vissersboot) naar Steeple Jason. Janet zijn vrouw is op dit moment in England omdat ze daar geopereerd moest worden. Lily en Rody zijn nog steeds in Stanley om medische redenen en komen als het goed is maandag terug. Het huis van Rody en Lily werd de hele winter bewoond door een stel met een zeilboot. Nadat we eest bij Michel een kop thee hadden gedronken zijn we naar de zeilers gegaan waar we een hapje mee hebben kunnen eten. Zij varen al jaren rond. Het was een gezellige avond.

10 oktober 2008
SAUNDERS EILAND (51 18.585 s  60 14.545 w)
Deze nacht motorden we van xc3xa9xc3xa9n tot zeven uur in de ochtend. Er waren teveel golven en net te weinig wind waardoor de zeilen erg klapperden. Hierdoor hebben we tijdelijk twee reven in het grootzeil gezet, om het grootzeil te sparen. Rond zeven uur kwam er pas weer een beetje wind (ca 10 knopen)en konden we weer langzaam verder zeilen. De reven gingen er natuurlijk meteen uit!

Het was een mistige dag met weinig zicht zodat we vooral binnen zaten en af en toe naar buiten keken. Halverwege de dag was er weer zo weinig wind dat we weer een tijdje moesten motoren. Rond vijf uur kwamen we bij de hoek van Saunders eiland waar we de hoek om zijn gegaan om te ankeren in de baai bij The Neck op Saunders eiland. Nu pas kwam er weer genoeg wind om te zeilen en die kwam uit de richting waar die vandaan moest komen. Helaas later dan voorspeld en te laat voor ons om er gebruik van te kunnen maken.

Yes, we liggen weer aan de west kant van de Falkland eilanden waar we eigenlijk voor gekomen zijn. We kijken nu uit over het strand en zand heuvels met veel pinguin kolonies. Veel meer dan de vorige keer toen we hier lagen. We kunnen ook haast niet wachten om aan land te gaan…..

 

onze ankerplek…

9 oktober 2008
Het was een prachtige zonnige ochtend met weinig wind. Tijd om verder te gaan! Eerst naar Bob en Janet om gedag te zeggen. Janet was er niet en van Bob nemen we niet helemaal afscheid omdat we contact houden over de ssb-zender. Hij gaat ons weer van weerberichten voorzien. Daarna langs Kim maar zij was niet thuis en achteraf had ik dit kunnen weten. Ze was met het schoolreisje mee "turf steken met de kinderen". Nog even langs de bakker om brood te halen en daarna terug naar de boot. Rond half elf kwam er wat wind en namen we ook afscheid van Beth en Evens van de Hawk.

Er stond ca tien knopen wind en we kruisten langzaam de baai uit. Eenmaal de baai uit stond er een wind en de swell vanuit het noorden zodat we nog steeds moesten kruisen maar nu ook met twee knopen stroom tegen. We liepen toen nog maar twee a drie knopen over de grond. Het was nog steeds mooi zonnig weer maar ik was moe en besloot alvast te gaan slapen. Paul zeilde de boot verder langs de oostkust. Rond zeven uur kwamen we bij de noordoost hoek van Falkland en konden we iets ruimer varen  nog steeds met ca 8 a 10 knopen winden soms wat vlagen van 15 knopen. Rond acht uur werd het donker en stond er een halve maan zodat we toch nog goed zicht hadden. Halverwege de nacht hield de wind het voor gezien en moesten we motoren.

 route vanaf Stanley tot 2.00 ‘s-nachts…

8 oktober 2008
Weer een nacht en een dag met veel wind. Vannacht nog niet zo hard uit het westen maar vanochtend zette de wind door en draaide naar het noordwesten met ca 32 a 38 knopen. Vorige keer zijn we voor anker gegaan maar nu hadden we eigen lijnen naar de kanten en zijn we naast Hawk blijven liggen. We beginnen te wennen aan de vele wind hier (hihi). s-Ochtend natuurlijk weer eerst de weerberichten bekeken en de netjes met Paul en Wolfgang. Het is weer drukker op het net bij Wolfgang met boten waarvan we de meeste mensen nu kennen en het dus leuker is om te volgen wie wat doet.

De rest van de dag veel op internet gezeten en televisie gekeken. Ik had om vier uur bij Kim afgesproken om haar voet te masseren en nog een wasmachine met vuile was van ons te laten draaien. Zij liet mij haar vilt werk zien wat ze gemaakt en verkocht: dit was echt prachtig! De tijd vloog weer voorbij en rond zes uur was ik weer aan boord om te koken voor ons. Het waaide toen niet zo hard meer uit het westen zodat we een rustige nacht hadden.

Evaluatie: rondje Vuurland en de overtocht naar de Falklands

Het rondje Tierra del Fuego (Vuurland) tot de Falkland eilanden was op zich een mooie tocht. Paul heeft de hele weg genoten en deze reis was zeker zijn ding. Heerlijk zeilen en bezig zijn met het weer en de natuur elementen.

Voor mij was het een iets ander verhaal. Ik maakte me van te voren al veel te druk over wat er kon komen. In eerste instantie hadden we mooie oosten wind en liep het allemaal heel voorspoedig met ruime winden. Maar nadat we Punta Arena gepasseerd waren werden de ankerplekken schaarser en waren deze plekken minder beschut voor verschillende winden. Dit hield dus in dat we de weerkaarten goed in de gaten moesten houden om te kijken of we de nacht ergens rustig konden doorbrengen. Dit brak mij behoorlijk op zeker omdat de weerkaarten in de ochtend en de middag nooit hetzelfde aangaven.

Daarbij kwam ook nog eens dat er met name in het laatste stuk twee vernauwingen zaten met veel stroom. Ook hier maakte ik me van te voren al behoorlijk druk om. De eerste passage was makkelijk en toen dacht ik: waar heb ik me druk om gemaakt! Bij de tweede passage wist ik waarom ik me druk had gemaakt… we zijn toen halverwege de nacht vertrokken en kregen voor mij gevoel veel wind en veel stroom mee waardoor ik me toch niet helemaal op mijn gemak voelde. Zeker omdat hier geen goede ankerplekken meer beschreven waren en er een zware depressie op komst was. Uiteindelijk vonden we wel een goede ankerplek en konden we de depressie afwachten. Maar toen zat ik er al een beetje doorheen.

Na twee dagen op deze ankerplek te hebben gelegen zijn we naar de Falkland eilanden gevaren. Op zich was dit een mooie tocht met veel ruime wind maar aangezien ik nog niet helemaal goed in mijn vel zat werd het voor mij toch een iets zwaardere tocht als normaal. Eenmaal op de Falkland eilanden kwamen we op bekend gebied en waren er weer genoeg goede ankerplekken zodat ik eindelijk weer echt kon genieten. Gelukkig heeft Paul mij zeer gesteund in deze voor mij zware tijd. Zijn grenzen liggen een stuk hoger dan de mijne maar dat wist ik al!

7 oktober 2008
Het is nog steeds behoorlijk koud maar wel tijd voor een wandeling. Zo zijn we eerst naar een huishoudelijke winkel aan de ene kant van het dorp gewandeld om nog een extra slang voor de generator te kopen. Dit houdt in dat we de generator die we nu in de achterhut hebben staan om te verwarmen ook kunnen gebruiken om alleen de voorpunt te verwarmen als dat nodig is.

Op de terug kwamen we eerst Bob tegen. Later kwamen we Keith tegen in zijn jeep. Met Keith zijn we vorige keer naar Volunteers Point geweest om de grote en verschillende pinguxc3xafn kolonies te bekijken. Het was leuk hem weer even te zien en te horen dat het goed gaat met hem en zijn familie. Daarna zijn we even langs Kim gewandeld. Daar bleek Tony er nog steeds te zijn. De helikopter vloog afgelopen zondag niet door de vele sneeuwbuien. Als het goed is gaat hij morgen naar New Eiland. We vroegen waar we konden faxen en dit bleek ergens aan de andere kant van het dorp te kunnen. Daar naartoe om een voor ons belangrijk document te faxen. Twee A4-tjes was twee minuten faxen naar Nederland en kostte vier pond (zes euro), dat moeten we niet te vaak doen!

Het werd tijd om terug aan boord te gaan en wat huishoudelijke dingen te doen. Bed verschonen, afstoffen de vloer vegen etc. Paul was ondertussen een stuk aan het schrijven in het Engels voor de Falkland webside www.falklandsailing.com Het gaat over ons vorig rondje Falkland met onze ankerplekken en de beschrijvingen hiervan.

Ik had om vijf uur afgesproken om met Kim en de kinderen (Rosie en Jack) te gaan zwemmen in het zwembad. Ondertussen mocht ik het beddengoed bij hun wassen in de wasmachine: wat een luxe weer! Het zwemmen was heerlijk! We hadden bijna een privxc3xa9 zwembad. Er waren eerst nog vier andere mensen die na een uurtje weg gingen en we daarna dus echt een privxc3xa9 zwembad hadden. Het water was lekker warm en er waren verschillende attributen waarmee we konden spelen. Rond zeven uur waren we weer terug bij het huis van Kim en Tony waar we nog een wijntje dronken en gezellig zaten te praten. Kim en Tony hebben ca acht jaar op verschillende cruise boten gevaren en konden hier leuk over vertellen. Paul was ondertussen de hele tijd bezig geweest met zijn stukje voor de website te schrijven.

6 oktober 2008
Vroeg in de ochtend hoorden we een motor en ja hoor Hawk was weer terug. Beth en Evans hadden een aantal dagen voor anker gelegen aan de westkant van de baai om de storm uit te rijden. We lieten Hawk weer keurig tussen ons en de steiger en wij legden weer aan Hawk vast. Evans ging water tanken en had een lange slang waar wij ook dankbaar gebruik van mochten maken. Alle watertanks zijn weer vol!

Het was een koude dag van rond de drie graden met hier en daar een sneeuw of hagelbui. Geen weer om lang buiten te blijven. Weer een dag aan boord maar dit keer met weinig internet omdat deze het niet zo goed deed. Boekje lezen, borduren en in de avond weer televisie gekeken.

5 oktober 2008
Paul was er alweer vroeg uit om via internet de weervoorspellingen te bekijken. Het bleef vandaag weer hard (30 a 40 knopen) waaien alleen nu uit het westen en zuidwesten met buien hagel en sneeuw. Dit is meer vanaf en langs de kant zodat we minder op de golven lagen te stampen. Ik heb heerlijk uitgeslapen en nadat ik mijn bed uit was gekomen zijn we weer gaan Skypen. Ja, nu we illegaal internet hebben maken we er dankbaar gebruik van. Zo spraken en zagen we mijn andere broer (Arno) met mijn neefje, mijn tante en weer andere vrienden. Het is toch wel heerlijk weer even met de vrienden en familie uit Nederland te spreken want nu kon ik mijn hart heerlijk luchten over de voor mij toch wel zware tijd, dit geldt niet voor Paul. Vanaf Punta Arena tot en met de oversteek is mij niet in de de koude kleren gaan zitten. Toen de verbinding in de middag weer slecht werd zijn we gaan lezen en borduren en ‘s avonds hebben we in bed televisie gekeken. Wat een luxe he!

4 oktober 2008
De nacht was inderdaad nog rustig. Rond half zes begon het iets harder te waaien zodat we snel op internet zijn gaan kijken hoe de weervoorspellingen eruit zagen. De berichten gaven inderdaad aan dat het vanaf nu harder ging waaien. Snel de lijnen nog even iets veranderd: drie lijnen vanaf de punt van de boot naar de jetty en achter een lange lijn die we konden vieren en aantrekken om de neus in de wind te houden. Zo konden we toch aan de jetty blijven liggen. Nadat we hiermee klaar waren hebben we de springen weggehaald en de achterlijn laten vieren zodat de neus in de wind kwam. We konden nu niet meer van boord.

Het ging al snel harder waaien uit het noordwesten ca 35 a 40 knopen met een max aan 45 knopen. Maar we lagen goed! Ondertussen hebben we bijna de hele dag gezellig met vele vrienden gebeld (Skype) en ging de dag snel voorbij. In Nederland was het ook slecht. Dat was voor ons een voordeel omdat er nu veel vrienden thuis waren dit weekend. Toen de verbinding wat slechter werd was het tijd om onderuit te gaan en televisie te kijken. In de avond waaide het nog steeds 30 a 35 knopen.

3 oktober 2008
Eerst weer gebeld (Skype) met mijn ouders voor de gezelligheid maar ook om dingen te regelen. Halverwege de ochtend gingen we naar Bob en Janet. Janet was aan het werk maar Bob was thuis zodat we gezellig konden praten. Bob is een echte radioamateur en heeft hiervoor een aparte kamer ingericht met apparatuur. Buiten staan verschillende soorten antennes die voor een goed ontvangst van over de hele wereld zorgen. Zo heeft hij via de radiozender vele contacten over de hele wereld met andere radio amateurs, ook uit Nederland.

Wij hadden op de weg naar de Falkland eilanden weer contact met hem gekregen en zodoende geeft hij het weer iedere ochtend aan ons door. Mocht je naar het zuiden varen en interesse hebben om het weerbericht van Bob te krijgen e-mail dan naar sailing@horizon.co.fk Ook hebben Bob en Janet een website over de Falkland eilanden waar veel informatie te vinden is, www.falklandsailing.com.

Bob en Janet…

Rond het middag uur kwam Janet even thuis om te lunchen en ging daarna weer terug naar haar werk. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het alweer drie uur en tijd om terug naar de boot te gaan. Tussen de sneeuw en hagel buien door kwamen we toch droog aan op de boot. Nog even bellen (Skype) met Ruud, Natalie en Jill. We wilden net nog wat andere mensen bellen toen er een vrouw (de vrouw die we paar avonden geleden ook bij Bob hadden ontmoet) langs kwam om ons te vertellen dat het vannacht windkracht negen a tien ging zou worden en dat we beter weg konden gaan van de jetty. Beth en Evens gooide gelijk los en gingen ergens anders liggen. Bob en Janet waren toevallig ook op de steiger en Paul keek Bob een beetje verbaasd aan en Bob keek Paul wat verbaasd aan. Beiden hadden dit nergens bij de weerberichten gezien. Paul was dan ook niet overtuigd van de juistheid van deze mevrouw haar informatie en besloot eerst zelf weer informatie binnen te halen. Nadat we op meerdere weerberichten internet-sites hadden gekeken gaven alle berichten aan dat het vannacht nog rustig bleef maar dat het zaterdag in de loop van de dag hard gaat waaien. We blijven vannacht dus aan de jetty liggen.

2 oktober 2008
Vannacht heeft het nog hard gewaaid en lagen we aardig achter ons anker te slingeren. Rond zes uur werd de wind minder en ging de barometer stijgen. Snel naar de jetty gevaren om langszij van de Hawk te gaan liggen. Dit keer hielpen ze niet en bleven ze lekker in bed liggen waar ik ze groot gelijk in gaf. Toen we eenmaal goed lagen met lijnen naar de kant en naar Hawk hebben we de computer weer gepakt om te internetten. Weer contact gehad met de zeilmaker in Buenos Aires en getelefoneerd (Skype) met mijn ouders om dingen te regelen. Het werd een mooie zonnige dag en we besloten te gaan wandelen. Eerst langs Kim en Tony die we kennen van New Eiland. Ze waren beide thuis en waren blij verrast ons weer te zien. Ze maakten even tijd voor ons om koffie met ons te drinken maar daarna was het tijd om weer te gaan. Als het goed is zien we hun later nog op New Eiland.

Heerlijk verder gewandeld het dorp uit naar een grote supermarkt waar ze eierpoeder verkopen. Dit hebben ze in Ushuaia niet en is toch wel handig als je langere tijd onderweg bent zonder winkels. Ik kan de eieren ca twee maanden goed houden door ze in te smeren met vaseline maar langer niet!

Rond drie uur waren we weer terug bij de boot waar we nog even met mensen gebeld (Skype) hebben tot het laag water werd en we geen verbinding meer hadden. Bij laag water liggen we net te laag om de internet verbinding te kunnen oppikken. Dan maar lekker onderuit en televisie lurken nu het nog kan (hihi)

1 oktober 2008
STANLEY ANKER PLEK (51 41.088 S  57 50.553 W)
De nacht op zich was rustiger maar rond vijf uur begon het weer te hard te waaien. Gelijk de grib-files binnen gehaald en het bleek vandaag nog harder te gaan waaien dan gisteren. Het waaide nu al ca vijfentwintig knopen dus besloten we rond zes uur – toen het licht werd – los te gooien en voor anker te gaan. De wind kwam nog steeds uit het noordwesten en we lagen nu al aardig aan de lijnen te rukken. Beth en Evans hielpen ons los gooien en daarna motorden we naar de overkant waar we aan hogewal lagen uit de golven.

de nieuwe locatie beschermd tegen NW-wind...

De rest van de dag hebben we rustig door gebracht, beetje lezen, borduren en televisie kijken. Natuurlijk ook meerdere malen per dag de weerberichten binnen gehaald om te zien hoe het vannacht en morgen is.

30 september 2008
Ik heb vanochtend een beetje uitgeslapen, Paul was alweer vroeg op. Hij heeft eerst een weerkaart gedraaid en de grib-files binnengehaald. Daarna werd het tijd voor het net met Paul (Nije Faam) en rond tien uur met Wolfgang. Daarna werd het tijd dat ik eruit kwam en zijn we samen naar het Malvinas hotel gelopen om daar te internetten. Het waaide toen al behoorlijk maar we lagen goed naast Hawk aan de jetty.

Hawk en Giebateau samen de harde wind trotserend…

Het internet bestond hoofdzakelijk uit foto’s versturen voor ons nieuwe grootzeil, foto voor de weblog en nog wat andere zaken. Toen we klaar waren en we buiten kwamen bleek het nog harder te zijn gaan waaien. We zijn terug gegaan naar de boot. Het waaide toen dertig knopen en meer en we lagen behoorlijk aan onze lijnen te rukken! Ik was moe en niet lekker zodat ik naar bed ben gegaan om te slapen en Paul heeft een boek gelezen en alles in de gaten gehouden. Toen Paul aan het eind van de middag iets op onze laptop moest doen zag hij dat we internet aan boord hadden en hebben we geskyped met Rob (zijn broer) en mijn ouders. Toen we naar bed gingen waaide het nog steeds hard uit het noordwesten en waren we ook benieuwd hoe we de nacht zouden doorbrengen.

29 september 2008
Het wachten was op het weggaan van de buren zodat we konden verhalen. Ze hadden gezegd dat dit waarschijnlijk in de ochtend zou gebeuren maar helaas waren ze vertraagd. Op naar de bank om geld op te nemen. De normale bankpas accepteerden ze niet alleen Visa of Masterkaart, dan maar Visa. Toen we bij de juiste balie medewerkster kwamen vertelde ze dat we drie pond  plus 3 % van het gehaalde bedrag moesten betalen aan onkosten. Mijn mond viel open want daar komen voor ons ook de Visa kosten nog bij dus: dat doen we maar even niet! We hadden gelukkig ook nog Traveller cheques bij ons en die konden we wel inruilen zonder al te veel extra kosten: drie pond onkosten. Ja, er is maar xc3xa9xc3xa9n bank op de Falkland eilanden.

Allereerst naar de bakker gegaan om brood te kopen om vervolgens naar Customs te wandelen. Hier zagen we Allen (onze bekende man) weer en kregen we een vergunning voor twee maanden. Op deze vergunning werd ook geschreven dat we toestemming hebben om naar Carcass eiland, Westpoint en New eiland te gaan. Wat hebben we vorige keer toch veel fout gedaan (hihi).

Rond xc3xa9xc3xa9n uur waren we terug bij de boot en toen bleken de buren nog meer vertraagd te zijn en pas in de loop van de middag zouden weg gaan. Op naar de winkels om te zoeken naar wat spullen die we in Argentinixc3xab en Chili niet konden vinden. We hebben alleen het noodzakelijkste gekocht want het is en blijft hier duur!

‘s-Avonds zijn we met Beth naar Bob en Janet gegaan waar ook Ali en Less (highlander) weer zagen. Ze waren net aangekomen met het vliegtuig en hebben hun boot hier verkocht. Later kwamen er nog twee mensen van de Falkland eiland (weet de namen niet meer) en werd het een gezellige avond met allemaal "bootjes-mensen".

28 september 2008
We hebben weer water op de steiger dus tijd om nog meer kleren te wassen. Alle fleece die we tijdens het zeilen aan hebben gehad, handdoeken etc. Het was een prachtige zonnige dag met een fris windje dus ook het drogen van de was ging goed. Verder was er weer een scheurtje in het zeil gekomen tijdens het opdoeken gisteren zodat ook dit weer geplakt werd. Ja, ons zeil wordt zo langzamerhand echt een lappen zeil. We zijn al bezig om te kijken waar we een nieuw grootzeil zullen laten maken.

In de middag zijn we Stanley even ingewandeld en hebben we wat kleine boodschappen gedaan. Wat kruiden gekocht die je in Argentinxc3xab en Chili niet kunt kopen. Maar wat schrokken we weer van de prijzen, dat was de reden waarom we alles vanuit Argentinixc3xab hebben meegebracht!

Het zicht op Stanley…

Aan het eind van de middag kwamen Betty en Evans van Hawk binnenvaren. Ze hadden een goede en snelle overtocht gehad vanuit Port Williams. Nadat ze waren ingeklaard hebben we gezellig bij hun aan boord geborreld.

27 september 2008
Toen het licht werd vertrokken we naar Stanley. Het waaide nog niet zo hard maar de weerberichten gaven wel harde wind aan zodat we alvast twee reven in het grootzeil deden. Met ca 15 knopen zeilden we halve wind naar de zuidkant van Lively eiland. De wind nam niet toe maar eerder af zodat we de twee reven eruit haalden. We zeilden langs de oostkust van Lively eiland waar we ruime wind kregen en de zon doorbrak. Het werd een heerlijke zeil dag en we genoten volop.

aanlegplek Stanley…

Rond vier uur kwamen we in Stanley aan waar Bob en Janet ons al stonden op te wachten. We gingen langszij bij Kotick (charter yacht) en wachten tot de Customs kwam. Deze kwam al snel en het bleek een bekende van ons te zijn. We hebben hem ontmoet op Westpoint. Hij vroeg ons hoe we vorige keer aan een lange vergunning waren gekomen en we keken wat verbaast. Wat bleek we hadden vorige keer maar een vergunning om een maand op de Flakland eilanden te blijven en geen drie maanden (hihi). We willen nu weer langer als een maand blijven en hij wilde dit wel met zijn baas regelen op maandag, afwachten maar!
Vervolgens belden we naar Chrisen Lindsey dat we aangekomen waren in Stanley en spraken af dat we rond acht uur opgehaald zouden worden. In de  tussentijd hebben we water getankt en wat gegeten. Het was weer een gezellig weer zien van Chris en Lindsey. Hun zoon John heeft een auto ongeluk gehad en is geopereerd in Chili. Hij was vandaag net thuis gekomen en ook hem hebben we weer ontmoet. Zo hoorden we weer veel verhalen over de mensen op de Falkland eilanden, ja we zijn weer helemaal bij met de roddels (hihi). Morgen gaan Chris en Lindsey naar George eiland dus waarschijnlijk zullen we hun niet meer zien, weer afscheid nemen dus.

26 september 2008
Gisteravond bleef het hard waaien(ca 35 a 40 knopen) en we lagen aan lagerwal in de golven dichtbij de kant. Een beetje spannend was het wel want als we van anker af zouden slaan moesten we zeer snel ingrijpen. We bleven tot twaalf uur op en bekeken de ene soap serie na de andere (hihi). We hielden ook goed de barometerstand in de gaten want als die ca 1012 mbar aan zou geven dan was de depressie bijna voorbij. Om twaalf uur was de barometer bijna op 1012 mbar en stond  onze GPS steeds op 0,0 van lijn dus besloten we naar bed te gaan. De wind was een beetje gedraaid naar het noordwesten waardoor de golven iets minder werden. We weten niet wanneer de wind echt minder is geworden want we sliepen allebei meteen.

Vanochtend na een brood te hebben gebakken zijn we naar Elaine en Rob gegaan. Ze hadden al bedacht dat we door de vele wind gisteravond niet konden komen maar hadden voor alle zekerheid wel het eten klaargemaakt. We zouden alleen een was bij hun in de wasmachine doen om daarna te gaan wandelen maar we werden uitgenodigd voor de lunch. Daar kregen we weer veel te horen over het leven op de Falklands maar ook nare berichten over de mensen die wij kennen. Zo zijn er een aantal kennissen op dit moment in Chili in het ziekenhuis om verschillende redenen.

Na het eten hielp ik Elaine om xc3xa9xc3xa9n van de huisjes die ze verhuren schoon te maken en zijn Paul en Rob samen naar onze boot gegaan. Rob heeft vroeger op de verschillende boten gevaren en vond het leuk om onze boot te bekijken. In de loop van de middag zijn Paul en ik samen nog even gaan wandelen naar de King Cormorant’s en weer zagen we leuke taferelen tussen deze beesten. Weer veel ruzies, love stories en hoe de paartjes elkaar vinden. Het was al aan het eind van de middag toen we gingen kijken: het was er nu een stuk drukker! Ook zagen we de Magellan pinguxc3xafns bezig in hun holen. Toen we later weer terug bij aan Elaine en Rob waren voor het avondeten vertelden ze dat het de mannetjes zijn die de nesten nu op orde maken en dat de vrouwtjes later komen als de nesten klaar zijn. Het was een zeer gezellige dag met Elaine en Rob helaas werd het ook weer tijd om afscheid te nemen maar we houden contact!

25 september 2008
Gisteravond zagen we Gentoo pinguxc3xafns langs de boot zwemmen naar de kant. We genoten weer om dat jumpen langs onze boot te zien gaan. Yes, we hebben ons Giebeltje weer opgepompt en zijn naar de kant gegaan. Na ruim twee weken aan boord was het heerlijk de benen weer te streken. Als eerste liepen we langs de kolonies Gentoo pinguxc3xafns en we zagen er tot onze verbazing er maar weinig, er waren er gisteren toch aardig wat meer langs komen zwemmen. Op naar de rotsen waar we negen maanden geleden de Rockhopper pinguxc3xafns zagen. Alle nesten waren nog leeg Bij de rotsen aangekomen zagen we slechts twee Rockhoppers staan: ze moeten dus nog komen.

Als negen maanden geleden liepen we langs de kolonies King cormorant’s. Hiervan waren er alweer duizenden. We zagen hoe ze elkaar liefkoosden en hoe ze druk bezig waren hun nestjes weer op orde te maken. De mannetjes waren druk bezig om takjes te halen voor de nestjes waar hun vrouwtjes op zitten. De nesten zitten weer zo dicht bij elkaar dat ze vaak de takjes van elkaars nest pikken waarop er weer een ruzie uitbreekt. Hier konden we ons weer kostelijk vermaken.

Het werd tijd om naar Elaine en Rob te gaan. We hadden al een mail gestuurd dat we weer onderweg waren en zij hadden gisteren onze mast al gezien. Het was een gezellig weerzien. Zij waren net terug van hun vakantie dus er was er weer een hoop te vertellen. Zij volgen onze weblog dus wij hoefden niet echt veel vertellen (hihi). We spraken af dat we ‘s avonds kwamen eten om verder te praten.

Toen we terug bij de boot kwamen was de wind aardig toegenomen en stonden er al wat golven. We konden aan boord komen maar ik was wel nat. De wind nam nog meer toe tot ca dertig knopen. We besloten niet meer naar de kant te gaan en Elaine en Rob een mail te sturen. Hopelijk hebben ze die op tijd gelezen.

24 september  2008
BLEAKER ISLAND, SANDY BAY 52 (11.425 s  58 50.184 s)
Vannacht ging de wind liggen en konden we even rustig slapen maar vanochtend kwam de wind weer opzetten. Deze kwam nu vanaf het noordwesten zodat we iets minder in de golven lagen. Na de grib-files te hebben bekeken wilden we nog even het weerbericht van Bob afwachten maar helaas kregen we geen contact zodat we ons anker op hebben gehaald. Volgens onze weerkaarten hebben we eerst 20 a 25 knopen uit het noordwesten en draaiend naar het west-zuidwesten, toenemend tot 30 knopen. Inderdaad het eerste stuk hadden we ruime wind en alleen op de uitgeboomde fok liepen we ca zes a zeven knopen. Bij Tussac Point gingen we de hoek om en zeilden ongeveer halve wind. De wind nam nu toe tot 35 a 40 knopen en we zeilden verder op alleen het stormfok. De wind begon te krimpen en alleen op stormfok liepen we ca zeven knopen.

Het werd tijd voor een soep die we buiten in de kuip probeerden te nuttigen. Snel de lepel in onze monden anders was de soep er alweer afgewaaid en op onze jassen terecht gekomen. Met de tweede kop soep hebben we gewacht totdat we voor anker lagen. Toen we langs Bleaker voeren zagen we als eerste de settlement en even later roken we de vogels. We voeren toen langs de plek waar de vele nesten zijn. Tussen Bleaker eiland en Sandy Bay eiland door, om Gost eiland heen naar Sandy Bay waar we ons anker er in hebben laten vallen na zeven uur en 42 mijl. Tijd voor de tweede kop soep! Het was fris en het regende, geen zomerweer vandaag. Maar desondanks de vele wind hadden we een mooie snelle tocht.

ankerplek Bleaker eiland/ Sandy baai…

23 september 2008
Vannacht en vandaag hebben we veel wind gehad (gemiddeld 25 a 30 knopen) uit het noordoosten. Dit betekende dat we op lagerwal op de golven lagen te hobbelen. Toch sliepen we vannacht aardig goed.
We zijn overdag lang in bed blijven liggen omdat we toch niet echt veel anders konden door het hobbelen en omdat we vandaag de luxe hadden om televisie in bed te kunnen kijken, de BBC. Ja, we zijn weer op de Falklands dus kunnen we op sommige plekken weer Engelse televisie kijken (hihi).

22 September 2008
GEORGE ISLAND  (52 21.285 s  59 44.708 w)
Vanochtend zijn we met heel weinig wind vertrokken. De North-west arm uit, noordelijk langs Main Arch Island. Hier kregen we  10 a 14 knopen wind uit het noord-noordoosten. Aan de wind zeilden we met vol grootzeil en fok de Falkland Sound over om daarna tussen Speedwell Island en George Island door te zeilen. Het was een mooie rustige tocht met een lichte deining uit het zuiden. Nadat we om de noordpunt van George Island zijn gevaren konden we ruime wind richting de Settlement zeilen waar we de mooring van Chris en Lindsey oppakten. We hebben nog steeds email contact met hun en we wisten dan ook dat zij nog steeds in Stanley zijn. We hopen ze nog wel te zien.

aan de mooring bij George Island…

Het zonnetje was inmiddels gaan schijnen en met een drankje in de kuip beseften we dat het alweer negen maanden geleden is dat we hier ook waren. Wat gaat de tijd toch snel!

21 september 2008
PORT ALBEMARLE (52 10.163 s  60 30.325 w)
Voordat we vertrokken hebben we eerst nog een kleine reparatie aan het grootzeil gedaan. Een stuk dat we al eerder geplakt hadden liet een beetje los zodat we hier nu ook nog een extra stuk zeildoek overheen hebben genaaid.
We waren van plan de Falkland Sound over te steken maar er was helemaal geen wind en we hadden geen zin om ca dertig mijl te motoren dus besloten we een stukje de North-West arm in te varen en daar voor anker te gaan. We werden op onze weg gevolgd door een groep dolfijnen. Het water was zo helder en vlak dat we ze goed konden zien zwemmen. Als ze bij de boeg zwommen draaide ze zich half om, om naar ons te kijken. Wie kijkt er nu naar wie?

Op de ankerplek zelf stond weer een oud seal station en we zagen enkele zeehonden rond de  boot zwommen. Van dit oude seal station staan voornamelijk veel roestige vaten op de kant en ook nog een stenen muur van wat vroeger een stenen gebouw geweest moet zijn. Het was lastig om met de dingy hier aan land te komen zodat we nog steeds niet van boord zijn gegaan.

   

route vandaag naar nieuwe ankerplek en het oude seal-staion…

Paul heeft wat kleine klusjes gedaan (er is altijd wel wat te doen) en ik heb rustig een boek gelezen. Op de weerkaart was te zien dat de depressie recht over ons heen gekomen is, we hadden vannacht en vanochtend de kern boven ons met heel weinig wind en ‘s middags is de wind gedraaid naar het zuiden. Halverwege de middag hebben we weer samen een film bekeken.

20 september 2008
Het was een nacht en een dag met veel wind, een gemiddelde van dertig knopen wat inhield dat we soms aardig achter ons anker slingerden. Toch sliepen we heerlijk.
De ochtend begon met een extra net met Bob. Hij heeft ons vorige keer toen we naar en op de Falkland eilanden waren de weerberichten doorgegeven en dat wil hij nu weer voor ons doen. Daarna kwam het net met Paul en Paul en tenslotte het net met Wolfgang. Het is weer drukker met boten en dus duurt het net weer langer, gezellig.

Overdag zijn we aan boord gebleven. We hebben nog geen zin om ons Giebeltje op te blazen. Paul is lang met de computer bezig geweest en ik heb weer geborduurd, gelezen en na lange tijd weer brood gebakken. In de loop van de middag hebben we samen twee films bekeken want door de windmolen hebben we te veel stroom.

19 september 2008
ALBEMARLE SEALING STATION (52 11.353 s  60 32.342 w)
Gistermiddag rond vier uur ging het anker erin bij Rodney Cove. Tijdens de kaasfondue hadden Paul en ik het over de tocht naar de Falkland die snel en goed verlopen is. Vandaag zijn we weer een stukje verder gezeild. Met ruime wind en stroom tegen zeilden we langs de zuidkant van West Eiland. Tussen West Eiland en Bird Eiland door naar Cape Meredith waar we de hoek om gingen. Nu werd het halve wind en nam de wind ook toe tot ca 25 a 30 knopen. We haalden nu het grootzeil weg en alleen op de fok liepen we nog 7 knopen tussen Arch Eiland en West Eiland maar ook tussen de kelpvelden door naar Albemarle Sealing Station.

ankerplek  Albemarle Sealing Station…

Het was weer een mooie zonnige dag en we zagen onderweg weer vele vogels: Albatrossen, Petrols, Cormorant’s, stormvogels maar ook Gentoo pinguxc3xafns. Aan het eind dicht bij de settlement hadden we weer dolfijnen voor de boeg, wat een dieren leven weer!

Op de weerkaart die we ‘s middags draaiden zagen we dat we onder invloed van een hoog zijn maar dat er een laag onze kant op komt. Afwachten maar of het laag meer naar beneden gedrukt wordt zodat we er weinig last van hebben of dat deze over ons heen komt. Verder hebben we een rustige dag gehad.

18 september 2008
RODNEY COVE (52 03.973 s  61 01.209 w)
Gisteravond werd de wind langzaam minder. We moesten zelfs twee uur motoren om vooruit te komen maar daarna was de wind er weer en konden we weer met ruime wind verder zeilen. We zeilden met twee reven in het grootzeil onder een bijna volle maan. De golven werden iets minder hoog en ze kwamen nu alleen nog maar van achteren zodat we deze nacht goed konden slapen.

Al snel nam de wind daarna toch weer zo toe zodat we het grootzeil naar beneden haalden en alleen op een uitgeboomde fok verder zeilden. Rond half zes kwam de zon weer langzaam op en nam de wind weer af zodat het grootzeil weer gehesen kon worden (met twee reven). Het was een prachtige zonnige dag en we zagen op de weerkaart dat we onder invloed van een hoge luchtdrukgebied zeilden dat naar het zuiden komt. Rond het middag uur zagen we de contouren van de Falkland eilanden en rond drie uur begonnen we met de aanloop naar Rodney Cove.
Eerst werd het langzaam ondieper en de golven werden wat steiler maar Paul stuurde de boot keurig in zodat we lang voor de wind en met de golven mee konden zeilen. Bijna bij het punt aangekomen waar we de bocht moesten nemen om in beschut vaarwater te komen was het inmiddels al tachtig meter diep en waren de golven weer iets rustiger. Heel even halve wind en toen doken we achter de kliffen en zeilden we in rustig water. We werden meteen omringd door een groep dolfijnen, net of ze wilden zeggen "welkom back"

ankerplek Rodney Cove…

YES WE ZIJN ER NA 287 MIJL IN IETS MINDER DAN TWEE DAGEN!
Lekker douchen, kachel aan, wijntje  bij de kaas fondue en dan lekker naar bed.

17 september 2008
Eenmaal buiten gaats konden we halve wind varen en kwamen ook de golven van opzij. Iets onrustig maar we liepen lekker. Geen van beiden konden goed slapen doordat de golven dwars op de boot stonden zodat we elkaar om de anderhalf uur aflosten. De wind draaide steeds meer naar het westen en net na middernacht konden we ruime wind zeilen met de fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil aan de andere kant gereefd. We liepen lekker maar hadden nog steeds last van de golven die uit het noorden kwamen. De nacht was bewolkt maar achter de wolken scheen de volle maan zodat we toch genoeg zicht hadden. Rond drie uur in de nacht werd het helder en zag Paul een heldere volle maan.

In de ochtend kwam de zon te voorschijn en zagen we weer veel vogels om onze boot  vliegen. De Black and Brown Albatrossen, Black Petrol  en diverse stormvogels. De wind nam overdag toe tot 30 a 35 knopen ruime wind zodat we het grootzeil opdoekten. We hebben het eerst alleen op stormfok geprobeerd maar dat was net te weinig zeil voor de golven zodat we toch de fok weer uitboomden en een beetje inrolden. De golven uit het noorden verdwenen: dat werd een deining en de golven uit het westen bouwden zich steeds meer op. Zo bleven we een onaangename zee houden met hoge golven maar liepen we wel lekker snel. Na 24 uur hebben we 153 mijl gevaren en nog 127 mijl te gaan.

Even over het weer. Ja er komen meer depressie in de zomer. De maand september schijnt hier toch de meest onbetrouwbare maand te zijn. Misschien niet de heftigste depressies want het land is nog niet zo opgewarmd maar wel dat ze moeilijk voorspelbaar zijn waar ze heen gaan. En dat hebben we bijna aan de lijve ondervonden (hihi). Maar de tocht gaat tot nu toe aardig voorspoedig en we hopen 18/9 ergens voor anker te gaan op de Falkland eilanden.

Het blijft een gebied waar weerkaarten bekijken nummer xc3xa9xc3xa9n is…..

16 september 2008
Het begon rond vier uur vannacht hard te waaien vanuit het noordoosten. Rond het middaguur was de wind al gedraaid naar het noorden en was de barometer flink gezakt. Vandaag dus weer druk bezig geweest met alle weerinformatie die we konden krijgen om te kijken wanneer we weg kunnen.

We hoorden over de marifoon (alle dagen al dat we hier liggen) steeds dat de Argentijnen de schepen oproepen over de VHF en dan alle informatie willen: waar ze vandaan komen, waar ze heen gaan, snelheid koers wat voor type schip en de lading, call sign, etc.  Het grappige is eigenlijk dat het hele Magellan kanaal van Chili is en dat de Argentijnen maar een heel klein strookje langs het uiteinde van het kanaal hebben. Het oproepen en het antwoorden wordt meestal in het Engels gedaan en we hoorden dan ook vaak dat ze elkaar niet begrepen of dat er misverstanden waren. Zeker de Argentijnen zijn niet zo goed in Engels (hihi). Daarna roepen de meeste boten de Chileense Armada op waar ze zich melden en om een pilot vragen. We hebben ons hierover de afgelopen dagen zeer geamuseerd.

YES ROND ZES UUR WAS HET ZO VER!
De wind was al meer noordwest en iets minder geworden (17 a 20 knopen) en ook de barometer daalde minder snel. De depressie is nu over ons heen en we kunnen weg. Eerst de Chileense Armada opgeroepen om te vertellen dat we wilden vertrekken. Nog geen tien minuten later hadden we de Argentijnse Prefectura aan de VHF en moesten ook wij alle gegevens doorgeven. We hadden stroom tegen naar buiten zodat we rustige golven hadden om naar buiten te zeilen.