Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

Antarctica… Nieuw: kaart met Google Maps bekijken 

ANTARCTICA: EEN GEWELDIGE ERVARING (evaluatie)
De heenweg hebben we tussen de depressies door gezeild en zelfs xc3xa9xc3xa9n keer minder hard gezeild om een depressie voor langs te laten gaan. Verder hadden we stroom tegen zodat we ca 160 graden moesten varen om bij het waypoint van 135 graden uit te komen.

De aanloop van de South Shetlands verliep rustig. Weinig wind maar wel met een aardige deining. Op de South Shetland eilanden waaide het nog behoorlijk maar hoe zuidelijker we kwamen in Antarctica en hoe kouder het werd en hoe minder wind we kregen. Daarvoor in de plaats kregen we wel weer te maken met zee ijs en gletsjer ijs. We waren ons zeer bewust van dat we een polyester boot hebben en in eerste instantie dachten we niet zo zuidelijk te kunnen komen vanwege de ijsgang. We hadden geluk dit jaar want er was relatief weinig ijsgang zodat we zuidelijker zijn gekomen dan we ooit hadden durven dromen. We zijn op de terugweg niet nog een keer door Le Maire gegaan omdat er te veel ijs in lag. Wij wilden de boot daar niet doorheen duwen en zijn daarom buiten om gegaan.

Een ander moeilijk aspect van dit gebied is dat niet alles goed in kaart is gebracht zodat we veel moesten navigeren op zicht. Ik voorop de punt om te zien of er ondieptes en/of rotsen waren. Op de dieptemeter konden we ook niet helemaal vertrouwen want die sloeg nog wel eens op hol. Dit kwam omdat onderliggende lagen zoetwater en zoutwater elkaar afwisselden en de diepte meter dan in xc3xa9xc3xa9n keer van 150 meter naar twee meter sprong of zoiets. Zeker in de buurt van ijsbergen, ijsschotsen en gletsjers. Ook hier waren we ons er van bewust dat we veel kwetsbaarder waren dan alle stalen en aluminium jachten om ons heen. Het was een prachtige natuur met een rijk dieren leven. We hebben dan ook veel verschillende soorten walvissen, zeehonden, albatrossen en pinguxc3xafns gezien.

Exc3xa9n keer een werden we een speelkameraadje van twee Leopard Seals. We voeren door een kerkhof van ijsbergen en ijsschotsen met onze dingy toen we deze twee achter ons aan kregen. Deze dieren speelden met onze dingy maar helaas kunnen ze met gemak een dingy lek bijten en dus moesten we hard motoren. Aangezien we niet z’n sterke motor hebben hielden ze ons met gemak bij en xc3xa9xc3xa9n van de Seals zwom op zijn rug en begon te bijten aan de boot. We zijn zo snel mogelijk naar de kant gevaren waar iemand ons hielp de dingy op de kant te trekken. Een spannend moment! Ook hier geld neem een niet opblaasbare dingy of een opblaasbare dingy met een zeer snelle motor mee.

In vergelijking met Spitsbergen konden we hier een stuk minder wandelen. Dit omdat het hier door ijs en gletsjers gewoon onbegaanbaar is. We konden wel wandelen bij stations van de Chilenen, Argentijnen, Engelsen, Amerikanen en Russen. Er komen hier heel wat meer cruise boten dan op Spitsbergen, dus allen ben je hier niet.

Op de terugweg zijn we tussen de depressies door eerst zoveel mogelijk naar het noordwesten gevaren om later pas richting het noord te gaan. Dit om niet uit te komen op de Atlantische oceaan in plaats van op Kaap Hoorn. We hebben op de terugweg veel halve wind of aan de wind moeten varen waardoor we veel vast water over de boot heen kregen. Hierop was onze buiskap niet berekend, dit kostte ons dan ook een compleet raam wat naar binnen is geslagen. Een vaste buiskap is in dit gebied dus geen overbodige luxe. Onze boot heeft het prima gehouden en hier kunnen we alleen maar lof over spreken!

25 februari 2009
PUERTO WILLIAMS (54 56.115 s  67 37.129 w)
Gisteravond laat werd de wind weer minder zodat we goed hebben geslapen. Rond vijf uur in de ochtend werd het langzaam licht en haalden we ons anker op om te vertrekken naar Puerto Williams. Er stond ca 18 a 20 knopen halve wind zodat we lekker opschoten. Later werd de wind minder maar ruimer zodat we vol grootzeil aan de ene kant en fok aan andere kant uitgeboomd verder zeilden tussen Navarino en Lennox door tot het Beagle kanaal. Daar draaide de wind naar het oosten zodat we nog steeds ruime wind voeren, wat hadden we vandaag een mazzel!

Rond negen uur kwamen we in Puerto Williams aan waar Paul en Marietta (Nije Faam) al op ons stonden te wachten. Ze hadden een plekje naast hun gereserveerd zodat we zo over konden stappen om gezellig bij te kletsen. Het werd een zeer gezellige avond met vele mooie verhalen! 

24 Februari 2009
We hebben vannacht lekker geslapen. Vanochtend regende het hard. Al vroeg de de grib-files binnen gehaald. Het waaide nog steeds noordwest maar niet hard. Het zou in de middag weer harder gaan waaien zodat we zijn blijven liggen en weer in bed zijn gekropen. Ik heb lekker verder geslapen en Paul heeft een boek gelezen. In de middag hebben we samen een film gekeken. Een dag van bijkomen dus!

In de loop van de middag kwam er een boot aan die vlak voor ons voor anker is gegaan. Alsof er geen ruimte genoeg is in deze grote baai. We vonden het dan ook niet slim van hem. Maar we konden er niets tegen doen. Aan het eind van de middag begon het inderdaad weer flink te waaien met een gemiddelde van 45 knopen en uitschieters tot 55 knopen. We waren blij dat we ruimte genoeg achter ons hadden maar nu moeten we wel opletten met die boot voor ons. GRRRR! Hopelijk houd zijn anker ook goed en gaan we straks wat rustiger de nacht in.

23 februari 2009
Het was inderdaad een hobbelig nachtje maar ons Delta-anker hield goed in een zandgrond van ca 6 meter diepte en 50 meter ankerketting. In de windvlagen zat soms 45 en meer knopen wind.

Om negen uur kwamen we eruit voor het Wolfgang-net. Daarna hadden we het Nederlandse-net. Normaal hadden we een net met Paul en Marietta (Nije Faam) na Wolfgang maar nu zijn Warren en Maria (Night Fly) en Bart (Tranquillo) er al enige tijd ook bij. Erg gezellig! Bart is nog steeds op Antarctica en is gisteren weer naar Enterprice gezeild. Daar aangekomen lagen er al twee zeilcharters die daar ook zijn gaan schuilen. Er komt daar vandaag en morgen een grote diepe depressie over en ze verwachten daar ca 70 knopen wind en meer. We hoorden dat xc3xa9xc3xa9n van die zeilcharters (groot stalen jacht van meer dan 20 meter) op Deception eiland lag toen wij nog in Melchior lagen en een depressie over ons heen kregen (dag voor we zijn vertrokken). Deze charter had ca 70 knopen wind gehad met vlagen van 100 knopen. Hij was daar van anker afgeslagen en heeft daar in de baai ca 6 uur moeten rond zeilen met ca 4 meter hoge golven. Zijn grootzeil dat opgebonden was aan de giek begon te klapperen en hij heeft deze los moeten snijden. Het blijft een gevaarlijk gebied!

Daarna werd het tijd de boot echt op te ruimen en schoon te maken. Ik had er gisteren even snel een lapje doorheen gehaald maar dat was niet voldoende na vier en half dag op een rommelige zee te hebben gezeten. Er mocht nu echt schoongemaakt en opgeruimd worden. De achterhut waar we sliepen onderweg kon weer worden omgetoverd tot rommelhok want de eerst volgende tijd hoeven we toch niet meer achter te slapen. Paul was ook druk bezig met van alles na te lopen binnen. De dag vloog voorbij en aan het eind van de dag was nog niet alles gedaan. Morgen weer een dag.

22 februari 2009
CALETA MATRIAL (55 49.277 s  67 17.781 w)
In de ochtend haalden we de nieuwe grib-file binnen en de fax en toen wisten we zeker dat we goed moesten opschieten. We voeren dus met iets meer zeil dan we eigenlijk wilden om op tijd binnen te zijn. Daarbij kwam ook nog dat we het continentale plat op moesten. De golven bouwen zich daar vaak flink op omdat het een stuk minder diep wordt. Van 1000 meter en meer naar ca 200 meter. Dit was voor mij net even iets te veel waardoor ik helemaal van slag raakte. Gelukkig gingen mijn voeten wel weer wat beter en kon ik in de middag weer lopen. Maar de aanloop bleef ik spannend vinden. Gelukkig is Paul zeer nuchter en weet hij mij altijd goed gerust te stellen.

De overgang naar het continentaal plat ging gelukkig zonder problemen. Wel werden de golven steiler met iets meer brekers en dat bij 20 a 25 knopen wind! We wilden net een kom soep eten toen we iets langs het raam zagen zwaaien. NEEEEEEEE! Het was de onderste binnen verstaging die los aan de lage kant bungelde. Paul sprong snel naar buiten en ik er achter aan! De terminal van de verstaging zit gedraaid in een grond plaat die geborgd wordt door een imbus. Door vier dagen varen over xc3xa9xc3xa9n kant met de bakstag aan, staat er op deze stag haast geen spanning en zo is die los getrild. Dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren. Gelukkig was er niets gebroken en hadden we alle onderdelen nog zodat Paul alles weer in elkaar gezet heeft terwijl we over de hoge golven verder zeilden. Ik gaf hem het nodige gereedschap aan. Gelijk alle verstagingen nagelopen deze zaten verder goed.

De schrik zat wel even in onze benen. Maar niet voor lang want uit de regen kwam Kaap Hoorn te voorschijn. Nog twintig mijl te gaan en hopelijk alles met ruime wind. Maar nee dat mocht niet zo wezen. Na een uur ging de wind tegen staan en zijn we gaan motorzeilen. Dit omdat er ook nog een flinke stroom naar het oosten stond. Toen we de Kaap eenmaal gerond waren en de golven weg vielen wilde Paul weer zeilen maar ik wilde dit niet. Genoeg gezeild! Yes we zijn er bijna.

Paul kreeg zijn zin en ging al kruisend verder en ik ben binnen gaan schoonmaken, gezellig. Rond half acht lagen we voor anker in Caleta Matrial na 594 mijl in 4 1/2 dag. YES WE DID IT! Een maand lang Antarctica en dan met onze polyester boot net zo ver zuid komen als alle andere charters en stalen en aluminium jachten, daar zijn we best trots op!

Nog even terugkomend over de depressie waarvoor we op tijd binnen wilden zijn, die kondigde zich rond negen uur in de avond aan. Het zal wel weer een hobbelig nachtje worden maar nu veilig achter ons anker.

route 21 en 22 februari…                en ankerplek Caleta Matrial…

21 februari 2009
De wind bleef inderdaad de hele nacht uit het noorden komen zodat we een rustige nacht hadden maar we wisten al van de grib-files dat het harder zou gaan waaien. In de ochtend was het zover, de wind ruimde en nam toe met ca 25 xc3xa0 30 knopen uit het westen zodat we halve wind verder zeilden. Mocht de wind harder geworden zijn dan hadden we geen halve wind meer kunnen zeilen omdat de hoge golven dan brekers zouden krijgen en ons plat konden gooien. Dus, mocht dit het geval zijn geweest zouden we ca 60 graden aan de wind zijn gaan zeilen met alleen een stormfok om zo weerstand te bieden tegen de brekers. Een tweede oplossing zou zijn geweest hard met ruime wind weg planeren tot ca 50 knopen. Gelukkig was dit alles niet het geval en bleef het bij een enkele keer dat er een breker tegen onze boot sloeg. Vooral in de nacht is dit geen fijn gehoor.

We voeren de hele dag met drie reven en de fok. De fok moest soms wat ingerold worden en later weer uitgerold zo bleven we bezig. Maar we schoten wel lekker op. Het zonnetje scheen een beetje en we zagen verschillenden albatrossen om ons heen vliegen. De Wandering albatros met een spanwijdte van 3,2 meter en de Black and Brown albatros met een spanwijdte van 2,2 meter.

Aan het begin van de avond kreeg ik verschrikkelijke kramp onder mijn voeten en wel zo dat ik er niet meer op kon staan. Ik ben snel gaan liggen en heb geprobeerd te ontspannen en soms wat rek en strek oefeningen te doen. Niets hielp zodat ik een pijnstiller heb genomen en mijn voeten iets heb verwarmd. Dat hielp wel iets maar toen ik wilde gaan staan kwamen de krampen acuut weer terug. Paul zou het vannacht alleen moeten doen. Wat mij behoorlijk van streek maakte. Ten eerste leken de wind en de golven achter in bed veel erger dan ze in werkelijkheid waren en ik kon mijn bed niet uit om mezelf gerust te stellen. Ten tweede hoorde ik Paul de hele nacht naar binnen en naar buiten lopen om de fok weer wat in of uit te rollen en ik  kon hem daarbij niet helpen GRRR. Ook voelde ik mij schuldig omdat ik dacht dat Paul haast niet sliep. Gelukkig was dit laatste niet waar en heeft hij ook vele hazen slaapjes gedaan net zoals ik. Daarbij kwam ook nog eens dat we een strijd met de tijd hadden want er kwam een grote diepe depressie op ons af en die zou harde noord-westelijke  wind geven. En dan kan ik mezelf ook nog gek maken door te denken dat als Paul hier nu zou liggen en IK dit alles alleen had moeten doen. Niet te lang bij stilstaan!!

20 februari 2009
In de nacht hadden we ca 15 a 20 knopen aan de wind. We zeilden met twee reven en liepen lekker. Rond elf uur werd het weer zo donker dat we buiten helemaal niets meer zagen. Exc3xa9n van ons lag binnen een boekje te lezen en keek zo nu en dan even buiten terwijl de ander sliep. Zo hebben we allebei onze slaap weer ingehaald die we gisternacht misten.

De depressie is inderdaad onder ons langs gegaan. Rond vier uur moest de motor bij om nog vooruit te komen omdat de wind het tijdelijk voor gezien hield. In de ochtend kwam de wind weer en zeilden we de hele dag met ca 10 a 15 knopen aan de wind verder. De grib-files zijn nog steeds niet echt veranderd en het ziet ernaar uit dat we de nacht zo aan de wind door blijven zeilen.

19 februari 2009
Rond zes uur werd de wind minder en konden we langzamerhand de stormfok verwisselen voor de gewone fok. Even later mocht het derde rif eruit en voeren we nog met twee reven. Om acht uur hadden we weer vol tuig en om tien uur mocht de motor aan: te weinig wind. Even rust om wat bij te slapen want vannacht waren we beide wakker tijdens die vele wind.

Tijdens de motoruren hebben we een noodreparatie gedaan zodat het gat van het raam in de buiskap weer dicht is. We hadden in Ushuaia veel doorzichtig hard plastic gekocht om daar een extra hut buiten in de kuip van te maken. Dat hebben we echter nooit gebruikt en het kwam nu goed van pas.
Rond twee uur zakte de barometer weer iets en meldde de volgende depressie zich aan waar we nu ca 15 knopen noordenwind van hebben. Zo gaan we de nacht in. Hopelijk gaat de depressie net onder ons langs. Maar dat weten we later pas…

afgelegde route van vandaag…

18 februari 2009
Rond zes uur bekeken we de nieuwe grib-file van vanochtend. Die was bijna hetzelfde als gisteravond en we besloten te vertrekken. We waren buiten bezig alles gereed te maken toen Andrew buiten kwam en vroeg hoe de grib-file er vanmorgen uitzagen. We vertelden hem dat ze gelijk gebleven waren. Ook zij besloten om te vertrekken. Zoals het er op dat moment naar uitzag begonnen we met rustige ruime wind die uiteindelijk aan wakkerde tot 30 knopen. De volgende dag zouden we minder wind hebben uit het noorden om daarna weer zuidenwind te krijgen, afwachten maar!

De lijnen van de kant gehaald, de dingy opgeborgen en het anker op. Rond acht uur voeren we achter Balena tussen Omega eiland en Eta eiland door. Even later tussen Lambda en Eta door om vervolgens op vrije zee te komen. Er stond in de baai weinig wind en we moesten tot tien uur motoren. Hier voeren we voor de laatste keer in Antarctica nog dicht langs twee grote walvissen, wat een beesten zijn het toch!
Op open zee kregen we halve wind en zeilden we met vol tuig heerlijk door. Het was een beetje zonnig met wat bewolking en achter ons zagen we Brabant eiland met zijn hoge witte bergen en soms wat zwarte rotsen ertussen. Vaarwel Antarctica!

Al snel werd de halve wind harder (ca 25 knopen) en kwam er meer bewolking en verdween de zon. De golven bouwden zich langzaam op en we voeren lekker hard. Aan het begin van de avond werd de wind nog harder en daarom zetten we drie reven en verwisselden de fok voor de stormfok. In de nacht werd de wind ca 40 knopen. De Giebateau voer er lekker doorheen al kreeg zij behoorlijk wat water over en beukte er zo nu en dan een behoorlijk golf tegen de romp. De buiskap werd ook meerdere malen geraakt zodat er xc3xa9xc3xa9n raam uit kwam zetten. Het plastiek raam is niet stuk maar de naden hebben het begeven. Dit gebeurde natuurlijk midden in de nacht in het stikke donker. Ja, gisteravond werd het rond negen uur al schemer en rond elf uur was het echt hartstikke donker, even wennen weer. We voeren zo de hele nacht door.

afgelegde route… vaarwel Antarctica…

17 februari 2009
Vanochtend haalden we weer vroeg de grib-files binnen en waaide het al behoorlijk. Toen we naar buiten keken zagen we op de Franse boot al drukke bezigheden. In eerste instantie dachten we dat ze weg wilden varen maar daarna bleek dat ze problemen hadden en heel dichtbij de rotsen kwamen. Toen xc3xa9xc3xa9n van hen achter bij het roer bezig was gaf een andere gas en we zagen dat een lijn in de schroef kwam. De boot lag in xc3xa9xc3xa9n keer stil, dichtbij de rotsen en er was geen manoeuvreren meer aan. Met stootwillen achter de boot hielden ze de boot wat van de rotsen af maar hun anker krabde ook nog zodat er een tweede anker met lijn uitgebracht werd. Ze waren met zijn vieren bezig dus hoefden we niet te helpen.

Het waaide inmiddels zo hard dat wij besloten extra lijnen uit te brengen omdat de wind van opzij stond. Exc3xa9n voor en nog xc3xa9xc3xa9n extra achter waar de wind vandaan kwam. Toen wij bezig waren met die extra lijnen bedachten Andy en Magnus van de Balena dat zij hun lijnen anders wilden hebben en gooiden xc3xa9xc3xa9n lijn los waarvan zij dachten dat daar geen spanning op stond. Maar omdat de wind ook wel eens wat ronddraaide in de baai deed die lijn wel degelijk dienst. Toen ze die lijn weg hadden gehaald was Paul nog op de kant met onze lijnen bezig. Maar intussen kwam de Balena steeds dichterbij. Andrew dacht dat wij naar hun toe kwamen maar dat was niet het geval. Paul riep vanaf de kant en ik de Balena moest afhouden en Andrew zei dat ik onze zwarte lijn moest aanlieren. Ik rende naar de Balena om deze af te houden, dat vond ik het belangrijkste en Andrew sprong bij ons aan boord om de zwarte lijn aan te lieren waarop Paul riep dat hij dat moest laten en met zijn eigen lijnen bezig moest gaan. Uiteindelijk lagen we allebei zonder schade weer naast elkaar met de harde wind. Goede morgen!

Andrew en Paul bespraken nog even wat er gebeurd was. Andrew had niet verwacht dat zijn boot naar ons toe zou komen. Verder kwam natuurlijk het vertrek ter sprake en dat werd zeker niet vandaag. De Fransen hadden de hulp van Magnus nodig om de lijn uit de schroef te krijgen. Dus zagen we Magnus even later met een dik duikpak het water in gaan. BRRRR. Hij heeft de lijn eruit gehaald maar mopperde bij terugkomst wel dat het geen drijvende lijnen waren die zij gebruikten.

Het sneeuwde en waaide de hele dag zodat we lang in bed zijn gebleven en om de zes uur een grib-file hebben binnen gehaald. Het lijkt wel een flipperkast met al die depressies die boven en over ons heen komen. Vanochtend kwam er dus een precies over. Gisteravond om zes uur stond de barometer op 987 mb, om zes uur vanochtend stond deze op 963 mb en nu weer om zes uur vanavond 956 mb. Gelukkig is de barometerstand nu weer stijgende. Kijken wat de andere kant van de depressie ons biedt.

avondrood is…

16 februari 2009
Gisteravond kwamen de Balena (met Andrew, Magnus en vriend) en de Malou (Franse boot) binnen varen. De Balena kwam naast ons liggen met twee lijnen en ook twee lijnen naar de kant.
Vandaag was het een mooie zonnige klusdag. Paul was als eerste met het zonnepaneel bezig om de bedrading te vervangen en het weer goed te laten werken. Ik was bezig een brood te bakken. In Ushuaia hebben ze alleen meel voor witbrood en daar gooi ik dan extra zemelen, granen, zonnebloempitten, pompoenpitten en lijnzaad doorheen waardoor we weer een heerlijk veel granen brood krijgen. Daarna was de computer nog even vrij om alvast een begin te typen voor het WVL club blad.

Toen Paul eenmaal klaar was met het zonnepaneel kwam Andrew even kijken hoe het met de grib-files stond. Hij dacht erover om vanavond weg te gaan maar daar zagen wij niets in. Paul en Andrew overlegden en we wilden allemaal de grib-files van vanmiddag afwachten.

We legden ons probleem van de boordcomputer aan Andrew voor en hij bleek hetzelfde probleem gehad te hebben een paar weken geleden, ook in Antarctica. Volgens hem moesten we een Window versie erover heen gooien. Dit probeerden we met een andere versie als die we hadden en dit lukte niet. Andrew had ook een Window-cd en op zich kwamen we daar wel verder mee maar niet ver genoeg. Andrew bedacht toen dat als we onze harde schijf eruit haalden hij het via zijn harde schijf kon oplossen. Helaas hadden we verschillende connecties zodat onze harde schijf niet op zijn computer pasten. Afwachten maar of iemand in Ushuaia ons kan helpen.

We gaan op de terugweg met onze oude kaarten werken en de nieuwe laptop wordt alleen tevoorschijn gehaald om grib-files en weerkaarten binnen te halen. Tijdens de lunch in de kuip zagen we zeehonden in de sneeuw stoeien met elkaar, daarna gingen ze te water. In de middag waren we druk bezig met de boot oceaan klaar te maken en het bed voor onderweg te luchten.

Rond zes uur zijn we naar de buren (Balena) gegaan om te borrelen en te eten. Het is nog steeds niet duidelijk wanneer we nu echt kunnen vertrekken. Dit hangt van de nieuwe grib-files af…

15 februari 2009
Vanochtend hebben we weer de grib-files binnen gehaald want we willen nu zo snel mogelijk met de oversteek beginnen en gisteren zag het er naar uit dat we de 16e in de middag weg zouden kunnen. Helaas weer een tegenvaller: de grib-files waren zo veranderd dat het niet verstandig was al snel te vertrekken. De depressies komen als treintjes achter elkaar met zeer weinig ruimte ertussen. De eerste dagen zien er dan goed uit: steeds ruime wind, maar bij Kaap Hoorn zouden we de wind tegen krijgen en niet zo zacht ook. De grib gaven daar 30 a 40 knopen aan en tel er daar dan nog maar tien bij op… Blijven liggen dus! Voor hoe lang???

We weten dat het weer hier zeer veranderlijk is dus halen we twee keer per dag de grib-files binnen en proberen daarnaast zoveel mogelijk Chileense weer-faxen binnen te halen. De weerfaxen  kregen we vandaag niet goed binnen omdat er te veel storing was: misschien vanavond.

Het was koud ca 0 graden en bewolkt zodat we lang in bed zijn gebleven en een boek hebben gelezen. ‘s-Middags is Paul achter in de bakskist geklommen om alles weer even na te lopen (zoals altijd) en het Bruce anker op te bergen. Verder heeft hij de dieseltank weer vol gevuld. Daarna is hij nog met de oude laptop aan de gang gegaan om te kijken of hij deze toch met de SSB kan koppelen.

13 februari 2009
MELCHIOR EILAND (64 19.241 s  62 54.987 w)
Rond acht uur vertrokken we en we wilden rechtstreeks naar Melchior eiland varen. Even later werd het veel ondieper en hadden we een vermoeden dat er een rif onder water lag zodat we zijn omgekeerd en terug zijn gevaren zoals we gisteren aangekomen waren totdat we het diepe water hadden bereikt. Op de navigatie kaart is dit gebied niet in kaart gebracht.Daarna zetten we koers naar de westkant van Grand eiland en voeren we de Dallman Bay in om via de zuidkant van Melchior eiland naar de oostkant te komen. We zagen verder weg weer een walvis uit het water springen, wat blijft dat toch een mooi gezicht!

De aanloop van Melchior was makkelijk maar toch stond ik weer voorop om te kijken of het niet te ondiep werd. We voeren tussen Omega en Eta eiland door waar een goede beschutte anker plek is. We haalden ons Bruce anker eraf en gooiden alleen de Delta erin en daarna brachten we twee lijnen naar de kant. Op de kant lagen twee Antarctic Fur Seals te slapen en ze keken even om toen Paul in de dingy stapte maar sliepen toen weer verder.

Ik zat buiten te genieten van het uitzicht, keek naar de vogels die hier rondom ons vlogen en zwommen toen ik Paul "shit" hoorden zeggen. De boordcomputer was vast gelopen toen hij mails binnen haalde en de computer wilde niet meer opstarten. Althans Windows wilde niet opstarten. Na veel prutsen en proberen kregen we de boorcomputer nog steeds niet aan de praat. Wat nu! geen grib-files, geen emails, geen verdere weer informatie. We hebben nog een tweede laptop bij ons maar daar was geen airmail op gexc3xafnstalleerd en ook de SSB zender was daar nog nooit op aangesloten. De volgende stap was dus Sailmail installeren op onze nieuwe laptop en deze aan de SSB zender koppelen. Na een uur had Paul dit voor elkaar en konden we gelukkig alles weer doen. Alleen moeten we nu met de nieuwe laptop het weer binnen halen ook als we aan het varen zijn en daar zijn we absoluut niet blij mee.

De derde stap was sailmail installeren op de oude laptop en deze aansluiten op de SSB zender. Helaas wilde dit niet werken en was Paul tot laat bezig zonder goed resultaat. We hadden mijn broer Ruud meteen een email gestuurd met de vraag wat we nog konden proberen om de boordcomputer aan de gang te krijgen. Een uur later hadden we bericht terug dat hij bang was dat de harde schijf kapot was maar hij had nog wel wat suggesties die we konden proberen. Afwachten maar, morgen weer een dag.

route en ankerplek voor vandaag…

13 februari 2009
GUEPRATTE EILAND (64 29.966 s  62 58.742 w)
De nachten worden stukje bij beetje steeds langer donker en kouder. We hadden vannacht c.a. min drie graden en toen we vanochtend naar buiten keken lagen we in een laagje vast ijs. Niets aan de hand dat waren we ook gewend in sommige Nederlandse winters.

Het was weer een zonnige ochtend zonder wind zodat we besloten weer een stukje verder te motoren. Wij waren wel blij dat er op dat moment geen wind stond want we hadden behoorlijk wat ijsgang in het Neumeyer kanaal en op de motor manoeuvreren we daar toch makkelijker doorheen. In het Neumeyer kanaal hoorden we flink gedonder en gerommel van het gletsjerijs. We zagen dan ook meerdere keren ijs naar beneden komen om vervolgens het geluid te horen wat daarmee gepaard gaat. Als we het gedonder hoorden lag het ijs dus al beneden!

Eenmaal uit het Neumeyer kanaal kwamen we de Gerlach Straat weer in en voeren we langs Lion eiland. De Gerlach straat was bekend terrein en omdat het vandaag zo helder was konden we de overkant zien en de vele plekken die we hiervoor hadden aangedaan. Zelfs Trinity eiland was te zien met de verrekijker.
Voor ons werd het tijd om te zeilen maar de wind dacht daar anders over en liet het afweten zodat we de hele dag moesten motoren: GRRRRR. Onderwijl zagen we weer walvissen vele Gento pinguxc3xafns en zeehonden in het water en op de ijsschotsen.

Gento’s op het ijs…

In het Schollaert kanaal hadden we weer last van ijsblokjes en ijsschotsen waar we weer tussendoor moesten manoeuvreren. Ook begonnen we hier de swell van de oceaan weer te voelen. Rond half zeven ging ons anker er bij Guepratte eiland in. Hier hadden we alleen een waypoint van en geen aanloop pilot. Op de navigatie kaart stond bij dit plekje ook geen diepte zodat ik weer voorop stond om te zien of er ondieptes waren. Het ging allemaal goed en we liggen weer voor een mooie grote gletsjer dit keer helemaal alleen!

route en ankerplek voor vandaag…

onze omgeving…

12 februari 2009
Gisteravond kwam Palagic Australis net na ons de baai in varen en nog iets later kwam er een cruise schip dat aan de andere kant van Goudier eiland zijn anker erin gooiden. Deze plek is erg populair in Antarctica.
Vandaag was het weer een prachtige zonnige dag met weinig wind. We wilden contact maken via de marifoon met de Bridge Basis Port Lockroy. Maar wat bleek: de marifoon deed het niet meer. Dus riepen we op met de handmarifoon. Er kwam antwoord: ‘s-ochtends kwamen de mensen van het cruise schip dat nu voor anker lag en ‘s middags kwam er alweer een ander cruise schip dus mochten we samen met de mensen van Palagic Australis rond half xc3xa9xc3xa9n op bezoek komen.

Er werken nu vier mensen, allemaal Engelse vrijwilligers. De basis is gebouwd in 1944 en deed dienst in de tweede wereld oorlog onder de code naam Operation Tabarin. Die gaf informatie over wat de vijand aan het doen was en over het weer. Vanaf 1948 is de basis overgedaan aan de Civillian Falkland Island Dependencies Survey die het gebruikte voor onderzoek. In 1957 werd de basis gesloten en is in verval geraakt tot 1962. Toen werd het weer opgeknapt en werd er een weerstation van gemaakt. In 1996 is het  overgenomen door de Britisch Antactic Survey en is het opengesteld voor publiek. Nu is er een museum zodat we konden zien hoe het weerstation er vroeger uit heeft gezien met alle apparatuur er nog in. Zelfs de keuken en de badkamer zijn nog in tact gebleven zoals het vroeger was. Daarnaast is er een kamer ingericht waar een klein winkeltje is met een postkantoor. We hebben er natuurlijk de nodige souvenirs gekocht, wat het een dure dag maakte (hihi).

Port Lockroy…van buiten en van binnen…

In de middag hebben we eerst lekker in de zon gezeten en gekeken hoe de zodiacs met mensen langs onze boot voeren. Daarna werd het tijd weer wat te gaan doen. Ik heb me bezig gehouden met wat schoonmaken en wat voorraden bijvullen. Paul was bezig met de marifoon. Helaas kreeg hij die niet aan de praat en er bleef een error bericht komen. Half acht scheen de zon nog steeds maar het werd buiten wel frisser. We hoorden nu over de marifoon een nieuw cruise schip aankomen dat vanavond Port Lockroy nog gaat bezoeken.

de frisse avond valt langzaam in…

11 februari 2009
PORT LOCKROY (64 49.559 s  63 29.450 w)
We hadden gisteren al gezien dat we niet door de Le Maire straat konden varen vanwege de ijsgang zodat we vandaag buitenom zijn gevaren. Dit was een lastig stukje zee omdat er veel rotsen en eilandjes zijn waar we tussen door moesten varen en waar het soms ondieper werd. Op zich is dat niet zo lastig maar wel als zowel de eilandjes als de ijsbergen wit zijn. Wat is nu een ijsberg en wat is nu het eilandje? Gelukkig was er geen wind en was de zon in de rug zodat we er rustig tussendoor konden rommelen.

ijsbergen en ijsbergen…

Inderdaad liep de dieptemeter terug tussen de eilandjes. Maar door de lagen zoet en zout water door elkaar heen sloeg de dieptemeter nog wel eens op hol en zagen we de dieptemeter van 30 meter in xc3xa9xc3xa9n keer terug schieten naar twee meter. We weten nu wat dat was maar de eerste keer schrokken we ons rot!

Vandaag stond ik dus weer vaak op de voorpunt om de diepte in de gaten te houden terwijl Paul langzaam langs de eilandjes en de ijsbergen stuurde. De ondiepe plekken zijn gelukkig goed te zien in het water. Vanaf c.a. acht meter diepte kon ik de bodem al zien en de ondiepere rotsen waren duidelijk herkenbaar aan de lichte kleur. Ik heb de neiging dan al snel te roepen dat het niet gaat maar dan bleek het toch nog vier meter te zijn. Wie weet word ik er ooit nog eens bedreven in (hihi).

Rond het middaguur waren we door dit gebied heen en kwamen we aan de noordzijde van het Le Maire kanaal waar we nu ook weer veel ijs in zagen liggen. Daar doorheen varen was voor ons dus echt niet weggelegd. De wind liet het nog steeds afweten zodat we de hele dag moesten motoren via Butler passage en Neumayer Channel naar Port Lockroy. We zagen onderweg weer veel pinguxc3xafns zwemmen en een paar walvissen. Rond half zeven kwamen we aan bij Port Lockroy waar we ons anker achter het eiland Goudier hebben laten vallen.

 

route en ankerplek van vandaag…

10 februari 2009
Het was een schitterende zonnige dag met geen wind zodat we eerst naar Hovegaard eiland zijn gegaan om daar te wandelen. Er staan op dit eiland twee kisten met oude noodvoorraden. In xc3xa9xc3xa9n van deze kisten ligt een schrift waar we onze naam in hebben geschreven. Verder staan er naast de twee kisten nog een lege jerrycan en een schep.

twee kisten, een lege jerrycan en een schep…

Daarna zijn we doorgelopen naar de top van de berg. Half over sneeuw/ijs en half over rotsen. Op en tussen de rotsen groeien verschillende soorten mos (Antarctisch Haargras en Antarctisch Parelkruid). Vanaf de top van berg hadden we een mooi uitzicht over onze ankerbaai en over het kerkhof van ijsbergen dat hier net buiten onze ankerplaats ligt.

ankerplek en het kerkhof van ijsbergen…

Terug in ons dingy zijn we tussen Pleneau eiland en Hovegaard eiland door gevaren naar de Le Maire straat om te zien hoeveel ijs er lag. Twee grote ijsbergen en veel ijsblokjes en ijsschotsen: niet voor onze boot bevaarbaar dus! Verder zijn we om Pleneau eiland heen gevaren tussen de grote ijsbergen en ijsschotsen door. Wat is dat ijs toch prachtig met die zon erop en wat zagen we vandaag weer veel verschillende soorten zeehonden op ijsschotsen liggen. Natuurlijk gaan we daar aardig dicht naar toe om foto’s te maken en aangezien ze ons negeren maken we er wat geluiden bij om die koppen omhoog te krijgen voor de foto.

de fotogenieke Leopard Seal…

Zo zagen we ook een Leopard Seal te water gaan nadat we foto’s van hem gemaakt hadden. Even verderop zette Paul mij op een rots zodat ik foto’s kon nemen van de dingy met ijsschotsen en wat zag ik………..de bewuste Leopart Seal heel dichtbij ons dingy met Paul erin. Ik riep naar Paul en hij kwam mij snel weer ophalen. Ik sprong in de dingy en we voeren snel weg maar hij bleef maar bij ons zwemmen achter ons…, naast ons…, voor ons… We hadden de stok al klaar om te slaan als hij in xc3xa9xc3xa9n van de tubes zou willen bijten.

Even later zwom er niet xc3xa9xc3xa9n Leopard bij de boot maar twee en die tweede was wel wat groter! Die grote Leopard ging op zijn rug zwemmen met zijn buik omhoog onder onze tubes van de boot. Paul gaf wel steeds een tik met de stok en dan ging hij wel weer even weg maar hij kwam ook net zo snel weer terug. Toen vond ik het toch wel heel erg spannend worden. We voeren terug naar onze boot toen we op Pleneau eiland mensen op de kant zagen lopen. Ik riep heel hard dat we achtervolgd werden door Leopard Seals voor de foto’s maar ook om ons te helpen. Een van de mensen die op Palagic Australis werkt kwam naar de ons toe lopen om te helpen. Paul en ik sprongen snel de kant op en gezamenlijk trokken we heel snel ons dingy de rotsen op. Ik met trillende handen! Deze dieren kunnen zonder veel moeite een tube van ons Giebeltje lek bijten en doordat die ene grote Leopard maar onder onze tube bleef zwemmen?????? Gelukkig stonden we droog en wel op de kant!

de achtervolging… wie volgt wie...

Het bemanningslid vertelde dat hij dit ook xc3xa9xc3xa9n keer zelf had mee gemaakt maar dan met xc3xa9xc3xa9n Leopard Seal, hij werkt hier nu twee seizoenen en is c.a. acht keer hier geweest. Ze zijn niet echt agressief maar spelen meer met de dingy maar ja als die dingy lek gaat en wij zinken hebben zij een lekker hapje!

We liepen over Pleneau eiland naar de top tussen de Gentoo pinguxc3xafn kolonies door over rotsen en sneeuw/ijs massa’s heen. Het water is hier zo helder dat we de twee Leopard Seals nog lang zagen rond zwemmen. Boven op de berg hadden we weer mooi uitzicht over de ankerbaai, het ijsberg kerkhof, verschillende ijsschotsen met zeehonden en natuurlijk de pinguxc3xafns. Ook hier zagen we weer hoe jonge Gentoo pinguxc3xafns eerst achter hun moeder aan moeten rennen alvorens ze eten kregen.

mooi uitzicht over onze ankerbaai…

Rond vier uur waren we terug aan boord en is Paul verder gegaan met het repareren van het zonnepaneel. Er moet een electra draad vervangen worden. Ik ging bezig om de foto’s op de computer te zetten en toen ik de laatste foto’s van de Leopard Seal zag die ons had gevolgd kon ik in zijn ogen zien dat hij zin had in een spelletje pesten (hihi)!

Van de schipper naast ons kregen we te horen dat een dingy van xc3xa9xc3xa9n van de charter vorig jaar wel een aantal keer te grazen was genomen terwijl ze aan het varen waren. Ik vroeg hoe ze toen veilig aan boord gekomen waren: hard doorvaren was het antwoord!

9 februari 2009
PLENAEU/HOVERAARD (65 06.436 s  64 04.445 w)
Gisteravond vroeg de schipper van Pelagic Australis of we nog verse groenten en fruit nodig hadden. Niet echt, maar als hij over had was het welkom en dus gingen we vanochtend langs om de groente en fruit op te halen en een kop koffie te drinken. Ze zouden eigenlijk zuidelijker gaan vandaag maar omdat er geen wind stond gingen ze ook weer noordelijker. Ze wisten dat wij ook weer noordelijker gingen en als we wilden konden we naast ze komen liggen bij de anker plek Pleneau/Hovegaard zodat we zelf  geen lijnen naar de kant hoefden te brengen. Dat sloegen we niet af!

Terug aan boord namen we afscheid van Bart, hij wilde hier nog wat langer blijven. Helaas was er geen wind zodat we moesten motoren naar Peterman eiland waar ons anker er in ging. De Pelagic Australis en de Balena lagen hier al voor anker. Hier op de kant zijn veel kolonies Gentoo pinguxc3xafns en Adelie pinguxc3xafns. De laatste hadden we nog niet gezien. Een mooie pinguxc3xafn met een zwarte kop en wit om de ogen.

de Adelie pinguxc3xafns…

Er waren vele ijsschotsen in de buurt die met de stroom meedreven zodat we niet al te lang aan de kant konden blijven. Het werd tijd om verder te motoren naar onze ankerplek voor vanavond. Daarvoor moesten we weer om ijsschotsen en door ijsblokjes heen. Bij de aanloop ging ik weer voorop staan om te zien of het diep genoeg bleef. Exc3xa9n keer moesten we iets terug omdat het te ondiep werd maar verder ging het goed. Heerlijk naast de Palagic Australis (www.palagic australis.co.uk) afmeren zonder de lijnen en ons anker te gebruiken.

de trip (op motor) van vandaag…

8 februari 2009
Vanochtend na het Wolfgang netje hadden we weer contact met Paul en Marixc3xabtta (Nije Faam). Zij zijn weer terug op hun eigen boot en we kunnen vanaf nu weer dagelijks contact onderhouden over de SSB.
Verder was het een bewolkte dag zodat we weer een aantal films hebben gekeken. Aan het eind van de middag ging Paul bij Bart langs en later kwamen ze samen terug om bij ons aan boord te eten.

Rond negen uur werd het tijd om naar de Vernadsky basis te gaan waar we nu de eigen gemaakte wodka konden proeven: erg sterk dat spul!

aan de wodka…

Het was druk want ook Kotic (zeilcharter) en Pelagic Australis (zeilcharter) waren er met hun crew. Een zeer geslaagde avond met de nodige alcohol (hihi)

7 februari 2009
Voor we uit bed kwamen hadden we eerst de film van Shackleton bekeken. Weer een toepasselijke film om hier te bekijken. We hoorden over de VHF dat de Bark Europa (Nederlands Tall Ship) hier aan kwam varen. Dus zijn Bart, Paul en ik in de dingy van Bart gesprongen en hebben deze boot aan zien komen varen en voor anker zien gaan. Toen we er rond om heen voeren kregen we al snel aanspraak van de Nederlanders aan boord en werden we voor vanavond uitgenodigd.

  de Bark Europa,,,

Nog even wat rond gevaren tussen allerlei rotsige eilandjes hier. Op een gegeven moment kwamen we een mooie ijsschots tegen waar we op konden gaan staan. Eerst Paul op de ijsschotsen later Bart. Ik hoefde niet meer want van mij is er al een foto op een ijsschots.

Paul surfend op een ijsschots…

Daarna zijn we Winter eiland op gewandeld waar de oude Engelse basis staat en waar we over het ijs en de sneeuw naar de top van de berg zijn gewandeld waar een prachtig uitzicht hadden over het gebied. Op zich waren er iets zuidelijker tussen het vaste land en de eilanden aardig wat ijsbergen te zien maar op open zee was er haast helemaal niet.

Toen we weer beneden kwamen kwam er een jongen op ons aflopen om de namen van onze boten te vragen en of we ene Joep (van de boot de Vlieger) kenden. We kenden deze Joep wel. Bart (deze jongen) bleek een collega van Joep te zijn en hij volgde onze website al enige tijd. Hij vond het erg leuk ons te ontmoeten. Wat is de wereld toch ook klein!

Terug aan boord hebben we nog een film over de revolutie met Fidel Castro in Cuba bekeken. Daarna hebben we bij Bart gegeten waarna het alweer tijd  werd om terug te gaan naar de Bark Europa. Hier kregen we door Bart (jongen die we ‘s middags ontmoet hadden) een rondleiding door het schip. Wat een prachtig mooi groot schip en wat een lijnen bij de mast voor alle zeilen! We spaken met veel mensen die erg benieuwd waren naar alle verhalen. Wij met onze polyester boot en Bart zo solo. We voeren nog even langs Australis (een zeilcharter uit Ushuaia) om gedag te zeggen. Zij waren hier vanmiddag aangekomen: het bleek dat de Le Maire straat weer aardig dicht zit met ijs. Zij hebben zich daar echt een weg moeten banen door het ijs. Daarna zijn we langs Kotic een andere zeilcharter gevaren maar hier zagen we geen leven en zijn we terug aan boord gegaan.

terug aan boord van de bark Europa…

6 februari 2009
Het was vanochtend niet echt mooi weer zodat we lang in bed zijn blijven liggen om de film van Scott on the Antarctic te bekijken.  Een hele toepasselijke film om deze hier te bekijken. In de middag werd het weer iets beter maar hebben we niet veel gedaan.  Paul heeft samen met Bart wat klusjes gedaan en ‘s-avonds hebben we weer met zijn driexc3xabn bij ons gegeten. Daarna werd het tijd maar het station Vernasky te gaan waar we waren uitgenodigd.

De mensen die hier nu verblijven spreken Oekraxc3xafens en Russisch maar de meeste spreken ook Engels met een Russisch accent. Als eerste kregen we een rondleiding door de basis. Het bleek dat het gebouw van de Oekraxc3xafense basis, Akademik Vernadsky in 1996 is overgenomen van Engelsen voor 1 Pond Sterling. We zagen vele onderzoekkamers op het gebied van meteorologie, atmosferische fysica, geomagnetisme, ozonlaag, seismologie, gletsjeronderzoek, ecologie, biologie en fysiologie. Ook was er een sportzaal, een dokters kamer en meerdere rust kamers. De slaapkamers kregen we niet te zien (hihi).

het station Vernasky…

Na de rondleiding kwamen we in de ontspanningsruimte en dat is een echte Engelse pub. De pub is gebouwd door Engelse timmerlieden die hier eigenlijk heel ander timmerwerk te doen hadden. Hier zagen we een vrouw die we op de Falkland eilanden hadden gezien. Zij werkt normaal als expeditie leidster op de Polar Star (Russisch cruise schip). Ze had samen met haar man twee weken vakantie en zat nu hier. Het was gezellig haar weer te zien en iedereen keek wat verwonderd waardoor ze snel in het Russisch uitlegde dat we elkaar al eerder hadden ontmoet.

Ook spraken we verschillende mensen die hier werken en xc3xa9xc3xa9n daarvan was de bioloog die zich voornamelijk bezig houdt met mos. Hij vertelde dat er hier twee soorten mos groeien en wel de Antarctisch Haargras en Antarctisch Parelkruid.

verschillende mossoorten…

We hadden verwacht hun eigen gemaakte wodka te proeven waar iedereen het altijd over heeft maar deze avond werd er wijn geschonken. Het was gezellig en voor we het wisten was het alweer tijd om naar bed te gaan.

wij aan de thee met chocolade…

Koninklijk bezoek:

Alexander en Maxima in hun buurt op Rothera Point(zie rode punt in kaart)

basis Rothera Point waar Alexander en Maxima verblijven

5 februari 2009
VERNADSKY (65 14.931 s  64 15.135 w)
Rond zes uur stonden we op om richting onze zuidelijkste ankerplek te varen. Bart en Balena zouden vandaag ook die kant opgaan. De wind kwam uit het zuiden zodat we weer een stralend blauwe dag hadden maar wel met wind tegen. Al snel riep de Balena ons op de VHF op om te vertellen dat ze naar een andere plek gingen omdat ze niet goed aan de wind lopen. Bart kwam ons al snel voorbij denderen maar die bleven we met dit weer wel lang zien. Wat gaat die boot hard! We hoorden ook weer vele cruise boten over de VHF praten. De cruise boten hebben een schema wanneer ze waar zijn zodat de cruise boten elkaar niet zien en het net lijkt alsof zij de enige cruise boot zijn die hier rond vaart. Niets is minder waar: als de ene boot nog maar net een station verlaten heeft komt de volgende alweer aan. Zeker bij Port Lockroy is dit het geval.

Wij zeilden eerst door Paradise Harbor om daarna het laatste stukje Gerlach straat in te kruisen en verder onder de zuidkant Wiencke eiland door te zeilen naar de straat Le maire. Onderweg hadden we weinig last van ijs en zagen we weer een paar walvissen. Aangekomen bij het begin van de straat Le Maire bleek dit een vrij nauwe doorgang te zijn met aan beide zijden hoge zwarte bergen met veel ijs en sneeuw, een prachtig gezicht.

wat een zeiltocht…

Aan het begin van de straat zagen we meerdere ijsschotsen met Leopard Seals en een orka die langs de wand van de bergen zwom opzoek naar een pinguxc3xafn. Hier lag voor het eerst vandaag ijs waar we doorheen moesten laveren maar niet echt heel veel! We hebben geluk dit jaar met het weinige ijs tot nu toe. We hadden niet verwacht zo zuidelijk te kunnen komen. Langs de wanden van de ijsmassaxe2x80x99s zagen we soms paadjes met zwarte puntjes daarop die naar boven liepen. Toen we met de verrekijker keken waren de zwarte stipjes pinguxc3xafns die via een pad naar boven liepen waar de kolonies gezeteld zijn. Geen nesten dicht bij het water, welnee gewoon op de top van de heuvel/berg. We zagen veel pinguxc3xafns en zeehonden zwemmen. We kwamen xc3xa9xc3xa9n cruise boot tegen in de straat.

 

het wandelpad van…

Na zeven mijl houdt de Le Maire straat op en we motorden tussen het vaste land van Antarctica en een aantal eilanden door. Hier hadden we meer last van ijsblokken zodat we goed moesten kijken waar we voeren maar we konden er overal nog wel tussendoor zonder grote stukken te raken.

Om negen uur begonnen we aan de aanloop. Ons eerste waypoint was tussen Galindez eiland en Corner eiland. Vandaar voeren we Meek channel in en voeren we langs de Ukraxc3xafnse basis  "Vernadski". Daarna moesten we door een zeer nauwe doorgang met ook nog een ondiepte die we net even raakten. Iets terug gevaren en weer geprobeerd en daarbij stond ik op de voorpunt aanwijzingen te geven zodat we er keurig langs voeren. Bart lag al keurig met lijnen naar de kant en wij mochten weer naast hem liggen met xc3xa9xc3xa9n lijn naar de kant. Wat is dat toch lekker zo aan te komen. Toen we lagen hebben we bij ons lekker geborreld  en gevierd dat we op onze zuidelijkste ankerplek zijn aangekomen, yes we made it! Nu nog terug.

onze tocht tussen de ijsschotsen door… ons zuidelijkste puntje…

4 februari 2008
Vannacht begon het eerst behoorlijk hard te waaien vanuit het zuiden oosten. Er kwam wat ijs de baai in zetten dat langs de boten heen schuurden zodat Bart, Paul, Andrew en Magnus bijna de hele nacht bezig zijn geweest ijsschotsen weg te duwen. Later hebben ze nog extra lijnen naar de kant gebracht omdat het nog harder ging waaien. Dit alles ook nog eens in diverse sneeuwbuien. Ik wilde wel helpen maar dat vond Paul niet nodig hij had liever dat ik het bed warm hield, geen probleem (hihi).

In de ochtend werd het weer rustiger en ging de zon schijnen. Helaas konden we geen emails binnen halen en dus ook geen grib-files waardoor we wat onthand zaten over hoe de prognose van het weer eruit zag.
Tijdens het koffie drinken bij ons aan boord besloten we allemaal een dag te blijven liggen en morgen weer verder te gaan. Paul zag dat een zonnepaneel van ons stuk was en probeerde dat te maken. Het bleek dat er water in xc3xa9xc3xa9n van de elektra draden gekomen is en dat die waarschijnlijk vervangen moet worden, (wordt vervolgd). Ik hielp waar nodig was en zat verder lekker te genieten van de uitzichten om ons heen.

De Gentoo pinguxc3xafns hebben ook hier jongen die weer hard achter de moeder aanlopen als ze honger hebben. Verder zien we ze hier dichtbij de boot zwemmen en poedelen in het water. Dat blijft altijd leuk om naar te kijken. Verder is de hele omgeving vol ijsbergen en het sneeuw landschap is prachtig om van te genieten.

Gentoo pinguxc3xafns met jongen…

Er werd natuurlijk over en weer veel gepraat door de mannen en het is het een gezellige bedoening zo met drie boten. ‘s-Avonds hebben Bart, Paul en ik gezamenlijk op Bartxe2x80x99s boot gegeten om daarna weer vroeg naar bed te gaan. Morgen vroeg op!

3 februari 2009
Vanochtend werden Bart, Paul en ik uitgenodigd bij de Chileense Armada post genaamd Gabriel Gonzxc3xa1les Videla. Daarvoor moesten we eerst tussen de Gento pinguxc3xafns door om bij hun huis te komen. We werden welkom geheten door c.a. vier mannen. Na verder praten bleek dat er hier dit seizoen (4 maanden) ca. 20 mannen wonen waarvan elk een eigen werkzaamheid heeft. Er staat een klein museum die aangeeft hoe deze plek aan zijn naam komt. In 1921/1922 woonden hier een T.W  Bagshawe en M.C Lester in een (water)boot terwijl ze hier studies verrichtten. Ze hadden de boot verbouwd tot een hut op de kant. Hier zagen we dan ook de foto’s van. Het museum is ook tegelijkertijd een souvenirwinkel omdat er hier ook veel cruise boten afmeren. Dat was nou even jammer!!!

Als we dachten dat er weinig boten waren in Antarctica dan hadden we het dus behoorlijk mis. Er varen hier veel cruise schepen en zeilcharters zodat er elke dag wel wat te luisteren valt op de VHF. Gewone jachten zoals wij zijn er wel veel minder: we hoorden van de mensen hier dat ze er dit seizoen nog maar xc3xa9xc3xa9n gehad hadden en dat was de Kiwiroa waar Paul en Marietta op mee varen.

Nadat we een kop thee gedronken hadden met de baas hier mochten we ook nog in de uitkijktoren. Daar hadden we een mooi uitzicht over de baai, Gentoo pinguxc3xafnkolonies, veel Snowy Sheathbill en Skua’s. We dachten dat we verderop op een ijsschots een Leopard Seal zagen liggen en zijn daar in de dingy van Bart heen gevaren. Helaas was het geen Leopard maar een brok steen.

Terug aan boord hebben we eerst nog wat bij Bart gedronken om daarna aan het werk te gaan. Bart had nog meer zeekaarten van dit gebied zodat Paul weer aan het scannen is gegaan. Ik was ondertussen bezig met de was en met foto’s op de computer te zetten. In de loop van de dag kwam ook de Balena de baai invaren en ging voor anker. Nu liggen we met zijn driexc3xabn naast elkaar met de Tranquillo in het midden. We hebben wel allemaal een eigen anker uit en lijnen naar de kant gebracht. ‘s Avonds kwam Bart bij ons eten en het was het weer een gezellige avond.

2 februari 2009
WATERBOAT POINT(64 49.435 S  62 51.319)
Bart kwam vanochtend een kop thee drinken en bekeek samen met Paul de Grib-files. Het was een prachtige zonnige dag met een beetje wind uit het zuiden zodat we besloten verder te gaan. Het hoekje om langs de noordkant van Enterprise eiland, Nansen eiland, Rongxc3xa9 eiland waar we het eerste gedeelte aan de wind konden zeilen en later moesten kruisen. Wat een uitzicht!

Het was zo helder dat we Trinity eiland nog konden zien liggen. Al die hoge bergen bedekt met sneeuw en ijs en dan die stralende zon erop zodat de kleuren van het ijs er echt uit komen. Zo’n mooie zonnige dag hadden we nog niet gehad. We zagen een paar walvissen maar des te meer zeehonden en zeeleeuwen in het water en op ijsbergen. We voeren weer langs zeer grote ijsbergen en soms moesten we weer een weg zoeken tussen kleinere ijsblokjes.

het dierenleven op ijsschotsen…

Rond acht uur voeren we vlak voor de ingang van Lemaire eiland en het schiereiland Graham land. Hier lagen veel grote ijsbergen en vele kleine ijsblokjes waar we weer tussen door moesten laveren om naar Waterboat point te komen. Van veraf dacht ik dat het haast niet mogelijk was met zoveel ijs maar eenmaal bezig er doorheen te slalommen was er altijd wel weer een ruimte om doorheen te varen zonder brokken te maken. Op xc3xa9xc3xa9n van de laatste ijsschotsen van de aanloop zagen we een Leopard Seal liggen. Wat een gemene rotkop heeft dat beest, om bang van te worden!

Eenmaal aangekomen op de ankerplek lag Bart er al een tijdje en was bezig met zijn tweede biertje (hihi).  Er is hier een Chileense basis op een eilandje waar we ons gemeld hebben. Zowel op het eiland als aan de andere kant op het schiereiland staan vele kolonies Gentoo pinguxc3xafns en dat kun je horen en ruiken.
Het valt wel op dat er steeds meer en grotere ijsbergen komen en dat er ook meer ijsschotsen in het water zijn waar we ons een weg doorheen moeten banen: hieraan is te merken dat we steeds zuidelijker komen.

route en nieuwe ankerplek voor vandaag…

1 februari 2009
ENTERPIRSE (64 32.406 s  61 59.925 w)
De navigatie in deze gebieden bestaat voornamelijk uit papieren kaarten. Normaal varen we op digitale kaarten van Max-C maar die leveren over dit gebied geen informatie. Ozzi (ook digitaal programma) heeft wel aardig gedetailleerde kaarten van dit gebied maar deze wijkt vaak af zodat we het meeste op papieren kaarten en op oog navigeren. Voor we vertrekken stippelen we de route uit en zetten we de waypoints in de GPS. De aanloop pilots bestaan uit tekeningen die we gekregen hebben van charters in dit gebied. Ze zijn niet altijd even duidelijk en we moeten vaak goed zoeken hoe het precies zit.

Het sneeuwde en het was weer laag water toen we vertrokken. Eenmaal door het rif hebben we de zeilen gehesen, al was er niet veel wind. Als eerste moesten we door de hoge ijsbergen laveren. Daarna voeren we om de noordzijde van Reclus Peninsula naar het eiland Enterprise waar in xc3xa9xc3xa9n van de baaien een wrak ligt. We zagen onderweg weer veel walvissen die rustig met ons mee zwommen soms waren ze dichtbij en dan weer veraf.

wat een staart…                             wat een spuiter…

Eenmaal in de baai aangekomen zagen we Balena aan de noordzijde van het wrak liggen en Tranquilo aan de zuidkant. We zijn naast de Tranquilo afgemeerd. Op de Tranquilo (Bestevaer 56) vaart Bart Veldink een Nederlandse solozeiler. Hij kwam gelijk naar buiten om te helpen en al snel zaten we bij hem aan boord met een kop koffie en thee. Het was heel gezellig en de verhalen gingen over en weer. Ook wisselden we boeken en films uit. Er vliegen hier vele Antarctic stern rond die hun nesten in het wrak hebben. Verder zagen we ook andere vogels vliegen. ‘s-Avonds waren we met zijn allen uitgenodigd op de Balena voor het avondeten: Het was weer zeer gezellig.

route en ankerplek vandaag...

31 januari 2009
Vanochtend hebben we eerst ons Giebeltje opgepompt en jawel hij is weer gerepareerd! Balena voer de baai uit en wij gingen met ons Giebeltje richting de grote ijsbergen die voor de ingang van de baai drijven. Dat ze groot zijn dat wisten we al, maar nu we met ons dingy zo dichtbij voeren zijn ze echt reusachtig! Daarbij zagen we nu hoeveel ijs er nog onder zit, er zit nog een echte heuse klomp onder water die goed te zien is doordat het water daar heel licht blauw is. Toen we er boven dreven leek het net of we in een zwembad dreven zo licht blauw was het water. Op xc3xa9xc3xa9n van die ijsbergen zat een groep Crabeater Seals.

een Crabeater Seals…

We konden er heel dichtbij komen voor ze xc3xbcberhaupt op ons reageerden. Ze reageerden nauwelijks, kop omhoog en ons een beetje in de gaten houden maar ze maakten zeker geen aanstalten om het water in te duiken. Dit gaf natuurlijk wel mooie foto’s en film. Daarna zetten Paul mij op een rots af zodat ik foto’s kon maken van de dingy en de ijsbergen.

Paul en de ijsschoten…

Terug in de baai zijn we nog even naar de kant gegaan om een stukje te lopen. Onze eerst wandeling op het vaste land van Antarctica. Eerst over de oever die uit stenen bestaat en daarna door de sneeuw naar een oude fundering waar vroeger een Engelse hut op heeft gestaan. We zakten soms tot onze kniexc3xabn weg in de sneeuw en daar kregen we het zeer warm van.

Giebateau voor anker…

Aan het eind van de middag gingen we terug naar de boot en zagen we dat onze Giebateau werd aangevallen door een aardig grote ijsschots. We zijn toen snel met ons Giebeltje er tegen aan gaan duwen om de schots weg te krijgen. Inderdaad met vol motorvermogen want makkelijk ging dit niet. Het rif laat hier en daar toch een grote ijsschots door.

Het was een prachtige dag zeker omdat het soms ook nog zonnig was. Even voor de goede orde het is hier rond de nul graden, met een zonnetje is het ca vijf graden en in de nacht is het onder nul. De wind is hier nihil omdat de kou die aardig tegen houdt.

30 januari 2009
Ik werd vannacht om twee uur wakker met het idee dat we hier wel eens vast konden komen te zitten doordat de grote ijsbergen die voor de ingang liggen de weg naar buiten kunnen versperren. Toen ik naar buiten keek zag ik dat de wind de ijsbergen juist had weg geblazen. Er stond op dat moment een westenwind.

Vanochtend sneeuwde het vrij hard en lag er al een dikke laag sneeuw op de boot. Op verschillende plekken op de kant en op de eilandjes om ons heen zagen we verschillende zeehonden. Ze lagen net te ver om goed te kunnen zien welke soorten het waren: we denken dat het de Antarctic fur Seal en de Weddell Seals zijn geweest. We zagen we dat ze erg in hun sas waren in de sneeuw. Ze rolden maar heen en weer door de sneeuw en klapperden met hun staart en vinnen. Een leuk gezicht om te zien.

zeehond in de sneeuw…

In de loop van de ochtend kwam de Balena met Andy, Magnus en vriend binnen varen. Het was toen hoog water waardoor zij geen last hadden om over het rif te varen. In de middag stopte het met sneeuwen en wilden met ons dingy rond de grote ijsbergen varen die weer terug gedreven waren naar hun oude plekken (nu zuiden wind) en daarna een wandeling op de kant maken. Paul liet de dingy in het water en ik hoorde ineens binnen Poeffffff. Ik hoorde Paul mopperen en wat bleek dingy lek! We kunnen onze dingy hier niet blijvend in het water laten omdat er dan Leopard Seals zijn die de dingy lek bijten. Bij het neerlaten van ons Giebeltje bleef de punt achter de uitlaatpijp van de Webasto hangen. Deze is aan de onderkant scherp zodat er een scheur ontstond. SHIT! Giebeltje gelijk weer omhoog gehaald en nu in de kuip gelegd om te plakken. Eerst met de fxc3xb6hn het gedeelte goed warm gemaakt zodat de lijm goed blijft zitten. Later hebben we ons electrische deken erop gelegd om het vannacht warm te houden zodat de lijm goed kan zetten. Hopelijk kunnen we morgen wel naar de kant!De rest van de middag hebben we maar een film gekeken als schrale troost.

29 januari 2009
PORTAL POINT (64 30.174 s  61 46.087 w)
We hadden vanochtend een mooi windje om verder te zeilen. Met ca 10 a 13 knopen ruime wind voeren we door de Gerlache Strait langs de noordkant van Bluff eiland om vervolgens met halve wind richting Charlotte Bay te zeilen.

Het was bewolkt weer met hier en daar een sneeuwbui maar dat mag de pret niet drukken. Ondertussen zagen we weer veel walvissen. Exc3xa9n van de walvissen kwam met zijn kop omhoog zetten, wat een groot beest! Vaak zien we alleen een gedeelte van de rug en soms ook de staart maar de kop die zo dichtbij boven kwam was heel uniek! We realiseerden ons nu pas dat ze echt hxc3xa9xc3xa9l groot zijn!

We hadden vandaag geen last van kleine ijsblokjes maar zagen echter veel ijstafel bergen. Hoe meer we naar het zuiden komen hoe groter en hoe blauwer de ijsbergen worden. Bij de aanloop naar Portal Point zagen we weer veel grote tafel bergen die vast gelopen waren en die ons aardig de entree versperden. Zo konden we niet bij de aanloop positie komen waardoor het moeilijker was om door het rif te navigeren zeker nu het ook nog extra laag water was. Ik stond voorop en keek of ik het rif en de rotsen onder water zag. Die zag ik en we moesten meerdere malen terug om de goede doorgang te vinden.

grote drijvende ijsbergen…             afduwen van een ijsschots…

Eenmaal er doorheen ging het anker erin en bracht Paul een lijn naar de kant. De ankerbaai bestaat uit de ingang met rondom gletsjers. In de baai zijn verschillende ondieptes die met hoogwater onder water staan maar die de grote ijsblokken tegen houden zodat we goed beschut liggen voor de grote ijsblokken echter niet voor de kleintjes, die kunnen over de ondieptes heen komen. Maar dit kleine ijs hebben we in Nederland ook wel gehad en de boot kan die wel hebben.

route van vandaag en gisteren naar ankerplek Portal Point…

Portal Point ligt aan het begin van Charlot Bay aan de Reclus Peniinsula en dat is onderdeel van het Graham land, het schiereiland van Antactica.

28 januari 2009
CAPE HERSCHEL (64 02.986 s  61 00.051 w)
Vannacht om xc3xa9xc3xa9n uur kwamen we aan in de Mikkelsen baai en we moesten goed zoeken naar de anker plek van ca tien meter. Die vonden we dan ook niet en we hebben ons anker 20 meter diepte gegooid net naast een eilandje. Het wordt hier in de nacht niet echt donker maar het is nachts wel een stuk kouder.

We werden vanochtend vroeg weer gewekt door de ijsschotsen die tegen de boot aan dreven. We hadden een prachtig uitzicht want alle oevers in deze baai bestaand uit gletsjers die tot in het water reiken. Midden in de baai is een eilandje met een houten hut en vele pinguxc3xafns. Helaas konden we hier niet naar toe omdat we omringd werden door aardig grote brokken ijs en we zo snel mogelijk het anker op wilden halen.

We staken de Orleans Strait over en voeren richting het schiereiland van Antarctica genaamd Graham land. Het was een prachtige dag met ca 12 knopen halve wind en de zon net achter de wolken die er soms doorheen kwam en dan prachtig op de ijsblokken en gletsjer scheen.

schiereiland Graham land…

We zagen vandaag ook weer echte grote tafelijsbergen rond drijven maar ook kleine ijsblokken waar we tussendoor moesten laveren. Paul stuurde zelf keurig tussen de ijsblokken door en ik filmde en maakte foto’s. Hier zagen we voor het eerst ook het gletsjer ijs waar we over gehoord hebben. Dit jaar schijnt er veel van dit ijs te zijn. Het ijs is natuurlijk allemaal gletsjer ijs maar het meeste ijs wat hier rond drijft is wit met vele tinten (blauw, geel, rood etc) erin. Het gletsjer ijs waar we het hier over hebben is meer doorzichtig en heeft meer de kleur van het water waardoor het minder goed zichtbaar is. Dit is het echte compacte ijs!

In de buurt waar wij wilden ankeren was een grote tafel ijsberg vast gelopen. Daar zijn we omheen gevaren, wat een mooie kleuren heeft z’n grote ijsberg van dichtbij met de zon erop, zeker als de golven er ook nog tegen aan slaan. Boven op de tafel ijsberg zagen we vele Chinstrap pinguxc3xafns en Southern Giant Petrel.

Chinstrap pinguxc3xafns...

een seal in zijn domein…

Het was wel even zoeken hoe we de baai in moesten varen omdat de noordkant geblokkeerd was met grote ijsblokken. Wel konden we via de zuidkant bij de anker plek komen en we hebben ons anker er in gegooid op ca  20 meter diepte.

Deze baai bestaat aan xc3xa9xc3xa9n kant uit eilanden en de andere kant uit het vaste land met gletsjers. Op de ene rots zitten vele Chinstrap pinguxc3xafns en op andere rotsen zie we zeehonden liggen. ‘s Middags zijn we met de dingy rond de baai gevaren om dichterbij de pinguxc3xafns en de zeehonden te bekijken maar ook om rond de ijsblokken te varen.

27 januari 2009
TRINITY EILAND, PUERTO MIKKELSEN (63 54.123 s  60 47.015 w)
Toen we rond zeven uur naar buiten keken was de Balena al weg. Rond half acht waren ook onze zeilen gehesen en verlieten we Deception eiland. Terwijl we weg voeren zagen we twee cruise boten en een onderzoek schip binnen komen. Hoezo rust op Antarctica? (hihi)

Het was weer een dag met sneeuwbuien en laaghangende bewolking zodat het zicht ons aardig werd ontnomen. We hadden ca 7 a 9 knopen halve tot ruime wind waardoor we met onze halfwinder en vol grootzeil zeilden. Helaas kwamen de golven van tegen gestelde richting en dat deed het grootzeil nog wel eens klapperen. Uiteindelijk besloten we om alleen met de halfwinder te zeilen totdat er genoeg wind kwam. Zo staken we Bransfield strait over naar Trinity eiland.

Halverwege de middag kwam de wind (ca 12 tot 15 knopen) en zeilden we verder met fok en grootzeil tot we aan de noordzijde van Trinity kwamen waar de wind helemaal weg viel en we moesten motoren. Hier zagen we voor het eerst de echte grote ijsbergen waar we echt ver vandaan willen blijven. Wat een knotsen van ijsbergen zo groot als een flat van drie verdiepingen en 5 huizen breed. Andere waren minder hoog maar des te langer. Ook hebben we vandaag weer meerdere keren walvissen, zeehonden, albatrossen en andere vogels gezien. Ja we zijn weer een stukje zuidelijker gekomen! Bij aankomst zagen we dat de Balena ook in de baai ligt.

de route en ankerplek Trinity eiland…

26 januari 2009
Vanochtend om zeven uur kwam een cruise schip de baai invaren en ankerde naast ons. De mensen werden naar de kant gebracht voor een wandeling en om te zwemmen. Rond negen uur vertrok het schip weer. Na het netje hadden we contact met Andy (Balena) om hun uit te nodigen voor het avondeten. Vervolgens gingen we naar de kant om te wandelen, eerst langs het strand waar het water op sommige plaatsen zo warm is dat er stoom vanaf komt.

de stoom komt van het water af…

een oude bijboot…

Even verderop zagen we een Weddell Seal liggen. Daarna zijn we een heuvel op gelopen om vervolgens weer terug te wandelen over een zwarte lava vlakte waar soms een grijze klei massa op ligt. Op de stenen groeit soms wat mos maar veel is het niet.

een slapende Weddell Seal..

Terug aangekomen bij het oude walvisstation hebben we dit bekeken. Een gedeelte van de gebouwen ligt onder een lava massa omdat er in 1969 nog een uitbarsting is geweest dat een deel heeft weggevaagd. Hier ontmoetten we een aantal Spaanse onderzoekers die een basis hebben aan de overkant van de baai. Zij waren bezig om GPS posities te noteren. Ons werd duidelijk gemaakt dat de vaste GPS positie soms wel 2 centimeter per jaar kan verschuiven. Dit ten dele door de vulkaan en ten dele door het verschuiven van het continent.

In de middag waren we terug aan boord. Er lagen op dat moment nog twee schepen in de baai. Exc3xa9n Braziliaans schip met onderzoekers en een privxc3xa9 jacht, dat al snel weer weg ging. Rond zes uur kwamen Andy, Magnus en vriend eten. Het was weer een gezellige avond. Morgen gaan we allebei weer zuidwaarts vertrekken en wie weet liggen we ‘s avonds weer in dezelfde baai. We spreken het nooit af maar het komt vanzelf.

25 januari 2009
DECEPTION EILAND, WHALER’S BAY (62 58.778 s  60 33.782 w)
We werden wakker van de ijsblokjes die langs onze boot kwamen glijden. Anker op om naar het zuidelijkste eiland van de South Shetland te varen genaamd Deception eiland. Eerst voeren we tussen Greenwich eiland en Livingston eiland waar we Orka’s zagen. De hoge vin op de rug was duidelijk zichtbaar net als de witte vlekken. Op de noordoost hoek van Livingston kwamen we in een mistveld terecht maar na enige mijlen trok dit gelukkig weer op. Wel hadden we nog steeds laaghangende bewolking waardoor we het hoge gedeelte niet konden zien. Alleen de gletsjers die uitkomen in de zee.

Langs de oostkant van Livingston zagen we meerdere malen walvissen. Ja, we moesten zelfs een paar keer uitwijken om er niet op te varen. In de middag brak de zon iets door de wolken en hadden we een prachtig uitzicht over de witte bergen met hier en daar zwarte rotsen ertussen. De oevers bestaan uit randen van gletsjers en hier scheen de zon op, echt prachtig! Aan het eind van de middag zagen we een weer een groepje walvissen springen en slaan met de staarten op het water.

Het enige nadeel van vandaag was dat we tussen twee depressies zitten waar geen wind zit en dus moesten we het grootste gedeelte motoren. Dat zal hier wel meer voorkomen, ze zeggen over dit gebied er is of veel wind of geen wind en dat kunnen we in deze korte tijd aardig beamen.

‘s-Avonds kwamen we door de ingang "Neptune’s Bellows" en voeren we het hart van het eiland binnen. Een groot zout binnenmeer met de naam Port Foster. Deception eiland is ring vormig vulkanisch eiland van ca 15 kilometer lang waar de laatste eruptie in 1970 plaats heeft gevonden. Het heeft nog steeds meerdere warm water bronnen waar men in kan baden. We zijn er nog niet uit of we dat ook gaan doen (hihi). We zijn na de ingang rechtsaf geslagen Whaler’s bay in waar nog restanten staan van een oud walvisstation.

afgelegde route en ankerbaai Whaler’s bay…

24 januari 2009
Vannacht werd ik wakker van het gedonder om ons heen. Aangezien het niet donker wordt hier ben ik eruit gegaan om te kijken hoe het met de ijsgang in de baai was. Aan bakboord dreven twee ijsschotsen van aardige grote maar niet van dien aard dat het gevaarlijk was. Buiten het rif zag ik wel een enorm ijsblok maar die kan niet bij ons komen zodat ik weer naar bed ben gegaan. Paul sliep lekker verder en heeft hier niets van gemerkt.

Vandaag kwam er weer een depressie over. Dit ging weer gepaard met harde noordenwind, regen en mist. De temperatuur buiten was rond het vriespunt en aangezien we niet de hele boot de hele dag willen verwarmen zijn we lekker lang in bed gebleven om te slapen en een boek te lezen met de olielamp als verwarming. Rond vijf uur kwamen we eruit om pizza te maken en natuurlijk op te eten. Intussen luisterden we naar de Wereldomroep. Tijdens het koken hebben we wel even de Webasto aan om de boot te verwarmen.

23 januari 2009
Gisteravond ging het nog harder waaien en zagen we door de sneeuwbuien haast de kant niet. Wel zagen we grotere blokken ijs onze kant op komen en omdat we zo achter ons anker zwaaiden was dat wel spannend. Veel geknal tegen de boot maar dat waren dezelfde knallen die we kenden uit Nederland in de winter op een paar na. Die waren echt wel iets groter en harder. Halverwege de nacht draaide de wind en werd het weer rustig op de Giebateau. Ik was toen allang in dromenland maar Paul is er enkele keren uit geweest om te kijken of het anker ook voor de wind van de andere kant hield.

Overdag was het rustig en we hebben eerst uitgeslapen. Daarna zagen we pas echt het prachtige landschap zonder laag hangende bewolking en zelfs met een zonnetje. Wat zijn de gletsjers van Chili dan nietig bij deze grote wanden van blauw ijs. Verder op zagen we nu prachtige witte hoge punt bergen met hier en daar een zwarte uitstekende rots ertussen.  De Gentoo Pinguins zaten op de kant en zelfs soms op de ijsblokken die langs onze boot dreven. Het zijn inderdaad de beelden die we wel eens gezien hebben op Discovery etc. Nu zien we het met eigen ogen!
Vandaag hebben we rustig aan gedaan, ik heb de was gedaan, Paul heeft de anker ketting verlengd met 20 meter, de boot opgeruimd etc. Ondertussen natuurlijk wel genietend van de omgeving. Aan het eind van de middag draaide de wind weer naar het noorden en kwamen er weer kleine ijsblokken rond de boot maar nu was er haast geen wind en ging het allemaal veel rustiger. We werden weer uitgenodigd door Andy voor het avondeten op de Balena en nu liet het weer het wel toe. Wij namen champagne mee om te vieren dat we het toch gehaald hebben. Het werd een gezellige avond.

22 januari 2009
YANKEE HARBOUR (62 31.738 s  59 46.170 w)
Paul was alweer vroeg op en ik werd om negen uur wakker van de wekker voor het Patagonixc3xab-netje. Helaas was het nog steeds mistig en zagen we zeer weinig, alleen wat Chinstrap pinguxc3xafns om de boot. Rond twaalf uur trok het iets op en zagen we veel gletsjers als natuur met zwarte grond en rotsen ertussen. Nog wel steeds met laag hangende bewolking zodat we alleen het onderste deel van de natuur zagen.

Het werd tijd om verder te gaan dus zeilden we met fok en grootzeil verder door de Engelse straat met ca 14 knopen wind en geen golven. Overal om ons heen blauwe gletsjers die we soms hoorden donderen met er tussen zwarte grond en rotsen. In de Engelse straat zagen we twee Fin-walvissen waar we bijna tegen aan gevaren zouden zijn als we niet op tijd overstag waren gegaan. Al verder varend langs de Greenwich eiland moesten we oppassen voor de ijsblokken die er dreven en waar we doorheen moesten laveren: het zijn nog geen echte grote jongens maar toch is het wel oppassen.

de twee Fin-walvissen…

Halverwege de trip begon het te sneeuwen en bijna bij de ingang Yankee Harbour begon het daarbij ook nog eens hard te waaien. Yankee Harbour is een grote baai die voor driekwart van de oever uit gletsjers bestaat de rest uit zwarte grond. Op de ankerplek (bij de zwarte grond) lagen al aardig wat ijsblokken. De wind waaide op dat moment precies van de gletsjer af en de brokken die daar vanaf kwamen werden nu door de wind precies naar de ankerplek gedreven. We hopen nu maar dat de wind snel naar het zuiden draait zoals aangegeven op de grib-files.

 tocht en ankerplaats Yankee Harbour…

We ankerden in 13 meter diepte met alleen de Delta, de Bruce hadden we voor de oversteek weggehaald. Helaas hield de Delta niet zodat we in de sneeuwbuien met ca 25 knopen wind het Bruce anker uit de bakskist moesten halen om het voor de Delta te plaatsen. Nu hielden de ankers gelukkig wel weer!

Ook de Balena was vandaag naar deze plek gezeild en nodigde ons uit om te komen eten. Dat sloegen we af omdat het nog steeds ca 25 a 30 knopen waait en er veel ijsblokken op komst zijn vanaf de andere kant van de baai. We hebben nu al verschillende ijsblokken tegen de boot gehad en gelukkig gaat alles goed, als ze maar niet groter worden! Wat zal de nacht ons brengen……..

21 januari 2009
Ankerplek tussen eiland Barrientos en Cecilia (62 24.564 s  59 44.647 w)
We zijn aangekomen op Antarctica! Om ongeveer 22.00 uur lagen we veilig op onze ankerplek. Yes we did it!

veilig op anker bij Barrientos…

Gisteravond bleef de wind tussen de 25 en de 30 knopen maar veranderde wel van richting doordat we nu in de achterkamer van de depressie terecht kwamen waardoor we aan de wind moesten gaan varen. Hierdoor kwamen de golven en de wind niet uit meer uit xc3xa9xc3xa9n en dezelfde richting en werd het een aardige klotsbak. Ik was al wat moe en door dit raakte ik van streek. Paul liet mij lang slapen en heeft zelf het stuk dat we aan de wind hebben gezeild gedaan.

Deze reis is voornamelijk geestelijk slopend voor mij. Komen we in een depressie? gaan ze langs ons heen? Houden we goede wind? Komen we op tijd binnen voor de volgende depressie? Hoe gaat straks de aanloop? Ook al zijn de grib-files zeer betrouwbaar deze wisselen in de ochtend en de avond ook nog al eens. Paul is hier veel nuchterder in en laat het meer over zich heenkomen. Wel wil hij op tijd binnen zijn voor de grote depressie die er aan komt. Dus enige haast is wel geboden.

grib-file voor vandaag…

Rond vier uur kregen we de wind pal tegen en hebben we de motor gestart om rechtstreeks richting waypoint te varen. Hier heb ik het van Paul overgenomen zodat hij eindelijk lekker kon gaan slapen. Ik had weer lange tijd geslapen en kon er weer tegen aan! Het was inmiddels weer een stuk kouder geworden en het sneeuwde buiten. We hebben binnen een olielamp aan om het wat op temperatuur te houden maar dit was niet echt voldoende dus de warmte van de motor was meer dan welkom om het binnen lekker warm te krijgen.

Rond negen uur kregen we ca 14 a 16 knopen ruime wind zodat we met vol grootzeil en fok lekker konden zeilen. Het was de eerste dag van deze reis dat we geen regen hadden maar dat zelfs de zon achter de wolken scheen. Dit maakt alles gelijk een stuk vriendelijker dan dat grauwe weer van de afgelopen dagen.
Na het netje hadden we weer contact met Andy (Balena). Zij hadden gisteravond ca 30 mijl voor ons gezeten en hebben ‘s-nachts bijgelegen omdat zij meer dan 40 knopen aan de wind en tegen hadden gekregen. Nu lagen ze nog maar ca 10 mijl van ons vandaan. Had Paul het dus goed ingeschat om iets langzamer naar het zuiden te zeilen en de depressie voor langs te laten gaan.

Nadat Paul met Andy had gesproken kon hij lekker gaan slapen en heb ik de wacht gehouden en schoon gemaakt. ‘s-Middags zagen we weer walvissen spuiten, helaas te ver weg om te bepalen welke soort het was. Ook zagen we de hele dag verschillende vogels en pinguxc3xafns om ons heen. We komen weer bij land!
De aanloop door de Engelse straat was op zich goed te doen maar er stond toch nog een behoorlijke swell, en dit met licht weer! Eenmaal achter de eilanden kwamen we weer in vlak water maar trok er een mist op zodat we niet konden genieten van de omgeving. Wel zagen we grillige rotsen om ons heen. Om 21.30 ging het anker erin na 485 mijl.

20 januari 2009
Yes, de Giebateau heeft vannacht en vandaag heerlijk over de golven gedanst. We hadden 20 a 30 knopen halve tot ruime wind en we gingen heerlijk snel. Het wordt hier steeds kouder: de watertemperatuur is van ca 7 graden bij Kaap Hoorn gedaald naar  ca 3 graden hier. Het wordt nu dus serieus tijd om in onze wachten op ijsbergen te letten. We hebben vandaag een walvis gezien en verschillende albatrossen.

grib-file voor vandaag…

19 januari 2009
Vannacht werd de wind steeds minder en hebben we een tijdje moeten motoren. Dit gaven de grib-files ook aan en die kloppen hier zeer exact, zowel de hoeveelheid wind als de barometerstand. Zo was te zien dat er een depressie boven ons langs gaat en xc3xa9xc3xa9n beneden ons langs. Daarna zijn er nog twee in aantocht waar we waarschijnlijk veel wind van gaan krijgen. Maar we zitten nu tussen al deze lagen in waar zich geen wind bevind en waardoor we ook vandaag weer een aantal uren hebben moeten motoren.

tussen de depressies…

We hebben of veel wind of geen wind met hoge golven: er lijkt weinig tussen te zitten.
In precies twee dagen (nu 16.00 uur) hebben we 198 mijl gevaren en we moeten nog 264 mijl. Voor ons gevoel schieten we helemaal niet op en dat is ook te wijten aan een tegenstroom die hier loopt.
‘s Avonds kregen we toch weer ca 15 a 20 knopen ruime wind en voeren we lekker de nacht in.

18 januari 2009
In de nacht bleef het hard waaien tussen de 30 en de 40 knopen en kregen we de hele tijd regenbuien over ons heen. In eerste instantie hadden we nog korte golven omdat we op het continentaal plat zeilden en het ca 88 meter diep was. Eenmaal de 100 meter diepte gepasseerd werden de golven als iets langer en braken ze minder. Halverwege de nacht zeilden we het continentaal plat af en werd het meer dan 1000 meter diep. Hier kregen we de lange golven waar we rustiger en vriendelijker over heen zeilen. Toch was er af en toe een grote golf die van opzij over de boot sloeg: wat een klap en een lawaai was dat.

zeilend het continentaal plat af…

Overdag bleef het nog steeds waaien en regenen, het was een grauwe dag. Halverwege de middag nam de wind iets af en zeilden we in eerste instantie alleen op de fok. Aan het begin van de avond zwakte de wind nog iets af tot 15 a 20 knopen en zeilen we met vol  tuig de nacht in. De eerste dag hebben we 106 mijl (16.00) afgelegd en hebben we nog 350 mijl te gaan. Het motto is houd de boel heel!

grib-file voor vandaag…

17 januari 2009
Vanochtend kwam de bemanning van de Balena langs om nog wat gegevens te wisselen en het weer door te spreken. Zo konden we op de grib-files zien dat we vandaag kunnen vertrekken. Alles weer stormvast gezet. Alle aanloop posities in de GPS en verder alle navigatie even samen door gelopen.

grib-file zag er goed uit…

Rond vier uur werd het tijd voor ons en zijn we vertrokken. Buiten stond tussen de 20 a 30 knopen en we liepen lekker met drie reven en een stormfok. De wind nam nog meer toe en we gingen de nacht in met 30 a 40 knopen halve wind. We hadden toen alleen nog de stormfok op.

16 januari 2009
Vannacht en vandaag kwam de depressie over. We kregen hierdoor vannacht al harde zuidwesten wind die over de berg kwam zetten. Alles ging goed maar we zagen vele williwaws voor langs gaan. De hele dag bleef het hard waaien met buien met regen en soms hagel. Eerst maar lekker lang in bed gebleven en daarna film gekeken. We spraken nog even met Warren, Maria, Hans alles ging goed bij hun. Met Paul en Marietta ging het wat minder op de Kiwiroa zij hebben de hele nacht rond gedobberd omdat ze geen goede ankerbaai konden vinden.

15  januari 2009
Het was een mooie zonnige dag en toen we buiten keken zagen we een otter in de baai zwemmen. Het was een leuk gezicht om te zien hoe die steeds naar beneden dook en weer boven kwam zwemmen. Op een gegeven moment zagen we hem op zijn rug zwemmen en was hij iets aan het open maken en opeten: een schelpdier waarschijnlijk. Daarna hebben we een wandeling over het eiland gemaakt en zagen we vanaf hier Kaap Hoorn weer liggen. Het waaide nog niet zo hard en we zaten lekker in de zon te genieten van het uitzicht. Terug bij de boot kwamen de mensen van de Balena bij ons lang voor een borreltje. Er zijn films en gegevens uitgewisseld.

de speelse otter…

14 januari 2009
Het is nu wachten op een goed window om te vertrekken. Helaas zit dat er de komende dagen nog niet in.
Vandaag hebben we flink uitgeslapen en een film gekeken.

13 januari 2009
PUERTO MAXWELL (55 49.435 s  67 30.705 w)
We gingen weer de mist in met de grib-files. De grib-files gaven voor vanochtend ca 15 knopen vanuit het noorden aan en op de dag zou de wind draaien naar het noordwesten en afnemen tot ca 10 knopen. Een mooie window om verder te gaan naar de laatste anker plek bij Kaap Hoorn in de buurt.

voor anker Puerto Maxwell…

We begonnen met ca 15 a 20 knopen wind uit het noorden (zoals voorspeld) en hadden twee reven in het grootzeil en de fok bij. Zo liepen we ruime wind ca 5 a 6 knopen, lekker zeilen! We kozen ervoor om ten westen van de Wollaston eilanden langs te gaan zodat alles goed bezeild zou blijven. Tot vijf uur was dit ook zo soms kwam het zonnetje door en hadden we dolfijnen voor de boeg die hoog sprongen. Helaas draaide rond vijf uur de wind binnen tien minuten van noordwest naar zuidwest en hadden we 30 a 35 knopen op de neus. Snel het derde rif erin en de fok verwisseld voor de stormfok. Vervolgens ging het ca 40 knopen waaien en hebben we het grootzeil weggehaald. Na een uur konden we iets afvallen en liepen we halve wind richting naar Puerto Maxwell. Wat bouwen de golven zich hier toch snel op!

Eenmaal achter de eilanden vielen de wind en de golven weg en konden we rustig ons Giebeltje opblazen om later het anker erin te gooien en lijnen naar de kant te brengen. Er lag al een boot (Baljena). We hebben hen vaak gehoord op het Patagonie-netje en Paul heeft hem een paar keer in Ushuaia gesproken. Nu werden we uitgenodigd om een borreltje bij hen te komen drinken. Hij vaart deze trip (ook naar Antarctica) met zijn zoon en een vriend. We  wachten nu gezamenlijk op een goed window om te gaan.

Meestal kloppen de grib-files wel maar hier in de buurt van Kaap Hoorn tussen de bergen kennelijk niet altijd is nu onze ervaring!

12 januari 2009
PUERTO TORRO (55 04.914 s  67 04.429 w)
Paul was alweer zeer vroeg op om de grib-files binnen te halen. Op zich zagen die er goed uit om te kunnen vertrekken richting Antarctica. Ik werd wakker gemaakt en om vijf uur vertrokken we met geen wind. Het nieuwe grootzeil ging niet makkelijk omhoog. Paul zag dat de oorzaak daarvan was: de leuvers zaten  dichter bij de mast dan de karren. Tijdens het motoren heeft hij al de bandjes van de leuvers veranderd tot de juiste lengte. Nu hijsen we het grootzeil iets makkelijker. Rond kwart over acht draaide ik een Chileense weerkaart en begon al te twijfelen of we echt door konden. De grote depressie die er aankomt is groter geworden. Twee kleine depressies is er xc3xa9xc3xa9n geworden. Ook komt deze depressie iets omhoog en gaat rechtover ons heen als we nu zouden vertrekken. Weer een nieuwe grib-file aangevraagd en weer bekeken. Het is helaas zeer onverstandig om door te gaan zodat we de motor hebben uitgezet en rustig verder hebben gezeild tot Puerto Torro. Helaas moeten we weer wachten!

11 januari 2009
PUERTO WILLIAMS (54 56 116 s  67 37.130 w)

WE ZIJN WEER VERTROKKEN RICHTING ANTARCTICA, EEN TWEEDE POGING!
Nadat we eerst een uur moesten wachten bij de Prefectura om uit te klaren konden we eindelijk weg. Waar er gisteren te veel wind was, was er nu te weinig GRRR. Al motor-zeilend zijn we naar Puerto Williams gevaren. Onderweg hebben we lekker gedoucht en alles storm vast gezet zowel binnen als buiten.

Halverwege riep ik de Chileense autoriteiten op of we rond vijf uur konden inklaren, geen probleem. Dus bleven we motor-zeilen om op tijd te komen. Toen we rond vijf uur aankwamen mochten we mooi weer twee uur wachten voor ze ons hielpen. Wij krijgen van al die ambtenaren hier echt een zeer kort lontje! Rond acht uur waren we klaar en hadden we onze Zarpa voor Antarctica op zak. We kunnen in ieder geval weer weg. Nu moet er alleen nog een goede weersverwachting komen!

10 januari 2009
Yes het grootzeil kwam vanochtend binnen! Danny bracht het zeil met de latten voor ons naar de haven waar wij het in ons Giebeltje laden om aan boord te brengen. Het waaide op dat moment ca 25 a 35 knopen dus konden we het zeil niet optuigen. Wel was Paul de rest van de dag bezig het oude grootzeil te demonteren. Alles wat we misschien nog kunnen gebruiken werd van het zeil afgesloopt. Ik was ondertussen een goed boek aan het lezen.

‘s-Middags kwam xc3xa9xc3xa9n van de Vendee Globe wedstrijd boten binnen zonder mast. We wisten dat deze boot al een paar dagen in Puerto Williams lag en deze nu gesleept werd door Valeree (zeil charter hier) naar Ushuaia. Het is de boot die een andere Globe zeiler heeft gered nadat die boot was omgeslagen. Bij deze redding heeft de verstaging van zijn boot de kiel van de andere boot geraakt zodat uiteindelijk zijn mast overboord is gegaan. Dit alles gebeurde in de buurt van Kaap Hoorn. Nu ligt deze boot naast ons voor anker.

de Vendee Globe raceboot zonder mast…

Rond zeven uur hadden we weer contact met Maria, Warren en Hans. Ze hebben tot nu toe een zeer mooie overtocht. In de avond werd de wind bij ons minder en zijn we met ons grootzeil aan de gang gegaan. Eerst de punt van het grootzeil in de mast, vervolgens het onderlijk in de giek, zeillatten erin en hijsen maar. Is die goed of mankeert er wat aan??? Hij staat mooi, JOEPIE… Als laatste hebben we alle reven nagelopen. Die lijken goed te zitten maar dat is natuurlijk afwachten tot we ze moeten gebruiken.

9 januari 2009
Tussen Nederland en Argentinixc3xab/Chili bestaat een tijdsverschil van vier uur. We moesten wat zakelijke dingen regelen en daarom moesten we dus al vroeg naar het internetcafxc3xa9 voordat alles in Nederland weer dicht is. Vervolgens werd het gezellig skypen met vrienden en familie. De dag vloog voorbij en rond vier uur kwamen we het cafxc3xa9 weer uit. Eenmaal op de steiger kwamen we eerst Thomas en Nadien (Nunatac) tegen. Daarna Luis en Betty (Ave del Mar) waar we het hele verhaal van het zeil nog aan mochten vertellen.

Rond zes uur waren we aan boord terug en kregen we een telefoontje van Danny (Argentijnse vriend) die ons verblijdde met de mededeling dat ons nieuwe grootzeil morgen om tien uur in de ochtend aankomt in Ushuaia. Ik weet maar al te goed dat als morgen het zeil goed past Paul snel weg wil en ik hxc3xa9xc3xa9l snel de laatste boodschappen moet doen. Aangezien ik daar geen zin in had heeft Paul me naar de kant gebracht en heb ik ‘s avonds in alle rust weer de laatste boodschappen gedaan. Terug aan boord alle groente, fruit en vlees weer ingeruimd en daarna zijn we lekker naar bed.

8 januari 2009
Het was vanochtend windstil dus gelijk ons grootzeil eraf gehaald. In eerste instantie wilden we dit ook al gelijk demonteren en weg gooien maar daar wachten we toch nog even mee totdat we zeker weten dat het nieuwe grootzeil goed is. Op naar het tankstation om de diesel weer bij te vullen. Je weet maar nooit wanneer het grootzeil hier aankomt! Terug bij de boot zijn we weer bezig geweest met kleine klusjes. Zo is Paul achter in de bakskist geklommen om nog wat dingen te checken voor alle zekerheid. Ik heb weer een stukje geschreven voor ons clubblad. In de middag hebben we een boekje gelezen. Rond zeven uur ‘s-avonds hadden we contact met Maria, Warren en Hans (Night Fly). Zij zijn onderweg naar Antarctica en zo te horen gaat alles goed.

7 januari 2008
Samen gingen we naar de kant. Paul ging naar een internetcafxc3xa9 om wat dingen te regelen en ik deed de papierwinkel. Aangekomen bij de Prefectura was het er erg druk. Een charter met zeven mensen was zich aan het uitklaren. Na een uur wachten was ik aan de beurt. De eerste vraag was met hoeveel mensen we aan boord waren? Met zijn tweexc3xabn. Waar is de tweede persoon? Aan boord. Dan kunnen we je niet helpen je partner moet meekomen. Dit is nieuw! Zeer gexc3xabrgerd liep ik terug naar Paul waar we eerst maar even met mijn ouders gingen skypen zodat ik weer wat tot rust te kwam: ik merk dat mijn lontje zeer kort is… Daarna zijn we alsnog samen naar de Prefectura gegaan om alles af te handelen. Terug in de haven zijn we naar de Nunatac gegaan om de verjaardag van Kena hun dochter te vieren. Het was gezellig en al snel was het toch weer laat geworden.

6 januari 2008
PUERTO WILLIAMS (54 56.103 s  67 37.116 w)……USHUAIA (54 48.775 s  68 18.063 w)
Het hele Beagle kanaal hebben we ‘s nachts moeten motoren omdat de wind het voor gezien hield. Rond drie uur kwamen we aan in Puerto Williams en bleek dat de club Micalvi (bar in de haven) nog open was. Thomas (Nunatac) en zijn vrienden waren een uur eerder aangekomen en we verwachten dat zij nog in de club zaten. Wij zijn daar ook even gaan kijken. Inderdaad Thomas en zijn vrienden waren daar met nog andere mensen van de boot de Bluevic. Na even gedag te hebben gezegd zijn we naar bed gegaan: we waren behoorlijk moe!

Rond zeven uur werd er alweer geklopt. Exc3xa9n van de boten naast ons wilde weg. Paul ging eruit en ik draaide mij nog even om. Helaas niet voor lang want ik moest naar de Armada om ons uit te klaren. Daar aangekomen kon ik de Prefectura wel doen: ik moest tot acht uur wachten om te betalen maar dat was te doen. De Immigratie en Adouana begonnen pas om negen uur met werken en daar werd het wachten op. De afspraak was dat zij rond negen uur half tien in de haven zouden zijn. Er waren meerdere boten die in en uit wilden klaren zoals Nunetac, Night fly, Nirth hanger etc.

Terug in de haven waren er al vele mensen wakker en was het er gezellig. Zo hebben we nog een tijd met Maria, Warren en opstapper Hans gesproken. Het werd half tien, tien uur, half elf en nog steeds geen Immigratie en Adouana. Met de VHF werden zij opgeroepen maar geen gehoor. Eindelijk kwamen ze rond kwart over elf en waren de papieren binnen vijf minuten afgehandeld.

De reden waarom we zo vroeg weg wilden was omdat het ‘s ochtends meestal minder hard waait en het in de loop van de middag de wind steeds toe neemt. En aangezien we nu niet met twee reven kunnen zeilen hebben we te weinig zeil om goed aan de wind te kunnen zeilen. In eerste instantie ging het goed. Niet te veel winden met vol zeil en fok maakten we mooie slagen. Maar inderdaad de wind nam toe en er moest gereefd worden. Met drie reven en ingerolde fok ging het op zich ook nog. We hadden toen 18 a 23 knopen wind. De wind nam nog meer toe tot 20,  25 tot 30 knopen. Nu moest de fok ingeruild worden voor de stormfok en hier begon de ellende. We hadden nu net te weinig zeil op om goed door de golven te komen. Eigenlijk hadden we twee reven en een stormfok moeten hebben maar ja dat gaat helaas niet! We zaten ons goed op te winden over die stomme mensen van de Immigratie en Adouana. We hadden nu al lang in Ushuaia kunnen liggen GRRRRRRRR!

Uiteindelijk besloten we te motor zeilen tot grote ergernis en konden we rond negen uur ons anker laten zakken. Het waaide nog steeds 25 a 30 knopen zodat we tegen de Parefectura zeiden dat we morgen ochtend zouden komen. In eerste instantie was dit niet goed maar toen ik vertelde dat we eerst wilden kijken of ons anker goed hield stemde hij toe en konden we morgen ochtend komen. Nog even eten en naar bed we zijn echt moe!

5 januari 2008
WE HEBBEN WEER HOOP OM TOCH NAAR ANTARCTICA TE KOMEN MET ONZE GIEBATEAU!

We hadden al een grootzeil besteld bij North Sails in Buenos Aires omdat we wisten dat we niet lang meer met het huidige zeil zouden doen. Vandaag kregen we een antwoord op onze mail of het grootzeil eerder geleverd kon worden: dit kon zowaar. Het lag klaar om opgestuurd te worden naar Ushuaia. Dit duurt ca drie a vier dagen dus als het meezit kunnen we aan het eind van de week weer een poging wagen om te vertrekken. JOEPIE!

Vanochtend regende het weer en hadden we volgens de grib-files eerst 20 knopen west draaiend naar west-zuidwest. Een mooi wind om te vertrekken naar Puerto Williams. Met ruime wind alleen op fok door Canal Franklin en Canal Bravo. Dit ging lekker hard. Daarna werd het halve wind en moesten we Bahia Nassau over. Een open stuk waar nog wat golven stonden. Op zich niet zo erg maar omdat we alleen op fok voeren met twintig knopen wind lagen we soms wat te rollen over de golven. Eenmaal de baai over kwamen we in Paso Goree en werd de wind minder waardoor we ons lappen zeil met gaten toch hebben gehesen. Met fok en grootzeil voeren we verder naar het Beagle kanaal waar de wind het voor gezien hield en we verder de nacht in gingen op de motor.

4 januari 2009
PUERTO MAXWELL (55 49.446 s  67 30.707 w)
We zijn vanochtend om vier uur vertrokken al motor-zeilend naar Puerto Maxwell. In de vroege ochtend is er namelijk meestal nog geen of weinig wind. In Puerto Maxwell konden we rustig kijken hoe het er voor stond me ons grootzeil. Nou niet goed: het zeil is echt afgeschreven. Toch nog even geprobeerd of we met Duktape nog iets konden repareren maar dat hield al snel op. De tape bleef niet zitten. Bale! We moeten nu alleen op fok terug naar Puerto Williams. Als afleiding kwam Nunetac (Thomas met twee vrienden) in de baai naast ons ankeren. Dit was een welkome en gezellige afleiding en we hebben ‘s avonds met zijn alle op de Nunetac gegeten.

3 januari 2008
We werden wakker met een enorme kater. Ja zelfs Paul had er vandaag xc3xa9xc3xa9n. Nee, niet van de alcohol maar van het idee dat we niet naar Antarctica gaan. Ook voelden we allebei onze spieren. Gisteren hebben we toch wat meer gymnastiek oefeningen gedaan dan we dachten (hihi). Vandaar dat we vandaag lang hebben uitgeslapen. Daarna moesten er nog wat kleren ontzout worden want droog hadden we het gisteren niet gehouden. Zeker Paul die aan de hoge kant zat te sturen heeft gisteren wel wat water over zich heen gekregen. In de middag hebben we een film gekeken terwijl het buiten weer over de veertig kopen woei. Gelukkig houd ons anker goed!

2 januari 2008
CALETA MATRIAL (55 49.335 s  67 17.804 w)
Weer een stukje verder. De grib-files en bouyweather gaven 20 a 25 knopen wind uit het WZW aan. We weten inmiddels dat we er dan tien knopen bij op moeten tellen voor het echte aantal knopen.
In eerste instantie was het behoorlijk rustig en moesten we een groot gedeelte motoren. In de loop van de middag kwam de wind binnen een half uur opzetten van 2 a 3 knopen wind naar 30 a 35 knopen wind. We kennen dit nu wel dus de twee reven zaten er zo in. De fok werd al snel verwisseld voor de gewone stormfok. De wind nam nog meer toe naar 30 a 40 knopen zodat we het derde rif in het grootzeil zetten. Daar begon de ellende. Bij het zetten van dit rif kregen we een scheur in het grootzeil onder het derde rif. Nog niets aan de hand die plakken we later wel. Het grootzeil is toch al een lappen zeil. Paul stuurde met de hand: Giebateau zeilde heerlijk over de golven heen. Om een indruk te geven hoe het water er rondom uitzag: korte golven met witte koppen en soms gewoon een witte waas over het water. We genoten allebei omdat alles tot nu toe toch lekker liep…

Opeens weer een grote scheur in het grootzeil, nu boven het derde rif en wel zo groot dat we het zeil meteen weg moesten halen. Alleen op stormfok liepen we niet hoog genoeg zodat we zijn gaan motor-zeilen. We wilden niet door het kanaal waar we eigenlijk doorheen moesten omdat we dan weer een stuk later omhoog moesten kruisen. We zijn dus door een verboden kanaal gevaren die wat smaller was en we dus meer wind en williwaw’s door stonden. We zagen vele williwaw’s langs ons en over ons heen gaan. Dit werd voor mij wel een stuk waar de adrenaline door mijn bloed stroomden, maar bang was ik niet.

het gescheurde grootzeil…

Rond negen kwamen we aan in de ankerbaai waar dit keer nog drie andere grote jachten liggen. Met veertig knopen hield ons anker gelijk dat was nog afwachten omdat we weer voor het eerst alleen met het delta anker ankerden! Maximale wind die we vandaag gehad hebben onder het zeilen bleek 53 knopen te zijn!

HELAAS HOUD NU DE REIS NAAR ANTARCTICA OP, HET GROOTZEIL IS TOTAL LOS. Hopelijk is ons nieuwe grootzeil klaar in Buenos Aires en kunnen we laten nog een nieuwe start maken (wordt vervolgd).Exc3xa9n ding weten we wel: boot en crew maken het goed!

1 januari 2009
PUERTO TORRO (55 04.914 s 67 04.426 w)
Het was bladstil toen we op stonden dus was het makkelijk ons Giebeltje op te ruimen. Deze ligt nu leeg en goed vastgebonden in de kuip. Eenmaal anker op begon het te waaien en hadden we ca 20 a 25 knopen ruime wind. Varend alleen op fok liepen we ca 5 knopen. Ik was nog behoorlijk moe dus ben eerst lekker gaan slapen. Later heeft Paul ook nog wat slaap gepakt voor we in Puerto Williams aankwamen.

In Puerto Williams was ik druk bezig met de papierwinkel, Adouana, Armada en Immigration. Alle ambtenaren (drie man) waren allemaal in de jachtclub aangekomen. Er waren meerdere boten die in of uitklaarden: met andere woorden het was behoorlijk druk. Eenmaal hiermee klaar ging ik naar het kantoor "Capitania dos Puertos" om de Zarpe Diem voor Antarctica te vragen. De eerste vraag die kwam of het nationaal of internationaal was. Ik keek wat dom en vertelde dat we van Puerto Williams via kaap Hoorn naar Antarctica wilden en weer terug: Internationaal dus. Daarna bleken onze boot papieren die we altijd gebruikten verlopen te zijn. Dit wist ik wel maar het lukte tot nu toe altijd nog, maar nu niet! Alle papieren moesten voor Antarctica in orde zijn. Dus ik terug naar de boot om de goede papieren (zeebrief) te halen. Al met al duurde het ca 2 1/2 uur voor alles geregeld was. Paul was ondertussen bezig met water vullen en de weerkaarten te bekijken.
Half vier waren we weer onderweg eerst met nog wat ruime wind maar deze nam steeds meer af zodat we op het laatst moesten motoren. We besloten om te stoppen in Puerto Torro.