Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

Chileense scheren…

Klik >hier< voor kaart via Google Maps

6 mei 2009
CALETA BUENO (50 59.220 s  74 13.066 w)
We moesten vandaag een half uur later vertrekken omdat het ook bijna een half uur later licht werd. De grib van vanochtend zag er anders uit dan de vorige dagen. Het lage drukgebied dat verder westwaarts lag is nu bij ons in de buurt gekomen. Daar gaan we vandaag en/of morgen mee te maken krijgen. De grib gaf voor vanochtend twintig knopen uit het westen dus anker op, lijnen weg, muizen overboord (weer twee gevangen) en vertrekken maar!

Het was een grauwe morgen met regenbuien. De wind was ca 15 knopen en in regenbuien trok deze aan tot 20 a 25 knopen. We kruisten heerlijk verder door kanaal Sarmiento tot caleta Bueno. Rond het middag uur haalden we weer een nieuwe grib binnen en ook deze gaf aan dat de depressie onze kant op komt. Ik zet om de drie uur een punt en rond half twee zag ik dat de barometer was gezakt. Om half elf was deze nog 1008.9 en rond half twee was die 1003.7 waarvan het meeste het laatste uur was gedaald.
Een uur later stond de barometer op 1001.0 maar toen lagen we al veilig achter ons anker, wachten wat het gaat worden.

afwachten wat het gaat worden…

Vandaag hebben we voor de verandering eens helemaal geen boot gezien tijdens het zeilen. Meestal zien we wel een visser en heel soms een Armada boot of een tanker. Maar vandaag helemaal niemand!
We hebben in ieder geval lekker gezeild en zijn rechtstreeks weer 20 mijl naar het noorden opgeschoten.

5 mei 2009
We hadden vannacht weer de emmer met water en de vuile vaatdoek buiten gezet en vanochtend hadden we er vijf langstaart muizen in zitten. Die emmer werkt echt om muizen te vangen!
Ook de grib van vanochtend gaf weer veertig knopen aan in dit gebied en dus zijn we weer blijven liggen. Gisteren zagen we net buiten de Cove witte koppen op het wateren en echte harde vlagen kwamen de Cove iets inzetten zodat de boot echt aan de voorlijn rukte. Vandaag was dit alleen in buien zo, verder was het al een stuk rustiger. Aan het eind van de dag gingen de wolken ook minder snel.

Toen ik aan het avondeten wilde beginnen moest ik een vacuxc3xbcmzak met vlees uit Ushuaia openmaken. Bij de eerste kwam er een verrotte geur uitzetten dus overboord ermee. Zo volgden nog drie zakken met vlees die we gelijk overboord gooiden: het vlees dan he! We hadden het vlees onder de vlonders bewaard waar het goed koud is maar we konden het kennelijk toch niet zo lang bewaren.

VERVOLG RESCUE….
De opvarenden van de boot in de Braziliaanse wateren waren vanochtend nog steeds niet gered. Wel waren er nu twee boten dicht in de buurt maar die hadden geen mogelijkheden om de twee mensen van boord te krijgen. In de loop van de ochtend zou er een helikopter vanuit Brazilixc3xab komen om ze eraf te halen. Deze reddingsoperatie duurt nu al ca zes dagen.

De man (solozeiler) in de buurt van Staten Eiland was opgepikt door een vissersboot die nog geprobeerd heeft zijn boot op sleeptouw te nemen. Helaas lukte dit niet, de lijn brak. Later is de man overgestapt op een Prefectura schip en aan het eind van de dag kwam hij aan in Ushuaia waar Maria en Warren op hem stonden te wachten om hem op te vangen. Deze redding operatie heeft ca drie dagen geduurd. Dit zou veel langer geweest zijn als Warren, Maria en het Patagonixc3xab net er niet geweest waren.

4  mei 2009
Het had ‘s-nachts weer hard geregend en vanochtend was ons Giebeltje tot 10 centimeter boven de opblaas bodem gevuld met water: genoeg om alles weer te vullen.
Het waaide vandaag weer hard zodat we zijn blijven liggen. We zagen vanochtend dat de grib nog steeds ca 40 knopen afgaf in dit gebied. Aangezien het ‘s-ochtends al hard waaide uit het noordwesten en het ‘s-middags harder zou gaan waaien uit het westen hebben we voor de zekerheid nog een extra lijn van de voorpunt naar de west kant uitgebracht.

HOE WE TE ANKER GAAN MET LIJNEN NAAR DE KANT…..
Als eerste komen we de cove in en varen er een beetje door om de dieptes te bepalen. Daarna gaat Paul naar voren om het anker erin te laten vallen en motor ik zachtjes een beetje naar achteren. Als we denken dat het anker goed vast zit motor ik steeds harder naar achteren tot we vol vermogen achteruit hebben en het anker nog steeds op zijn plek blijft. Daarna gaat Paul de ankerketting vieren tot we dicht genoeg bij de wal zijn. Als we dicht genoeg bij de kant zijn gaan we de lijnen naar de wal brengen. Paul gaat in zijn visbroek met ons Giebeltje naar de kant en ik vier de lijn vanaf de boot uit. Ik let hierbij wel op dat de lijn niet in de schroef komt want de motor staat nog steeds zachtjes in zijn achteruit en dat we niet in te ondiep water komen. Als dit wel gebeurd moet ik ook wat motormanoeuvres doen. Als de lijn eenmaal om de boom vast zit trek ik de lijn zover ik kan strak en kan de motor uit.

Paul komt dan terug en neemt het andere gedeelte van de lijn mee naar de andere kant en bind deze ook om een boom. Ik haal de lijn achter de boot langs en maak deze aan de andere achter bolder vast. We gebruiken hiervoor bijna altijd de 140 meter zwarte drijvende lijn. Let wel dat Paul soms moet klimmen en klauteren om bij een goede boom te kunnen komen. Eerst moet hij zorgen dat hij niet over scherpe rotsen vaart waardoor ons Giebeltje lek kan raken en daarna moet hij door bijna onbegaanbaar struikgewas om bij een goede boom te komen.

Als Paul weer terug aan boord is trekt hij beide lijnen goed strak aan zodat we goed liggen. Vandaag was de eerste keer dat we het nodig vonden om ook voor een lijn naar de kant te brengen. Meestal vertrouwen we op ons anker. Maar ja als de grib files meer dan veertig  knopen aan geven hebben we het idee dat het zeker vijftig knopen kan gaan waaien en dan is een extra lijn niet echte luxe!

3 mei 2009
CALETA DAMIEN, COVE (51 18.488 S  74 08.748 W)
We hadden vannacht weer een ongewenste bezoeker die vanaf de kant over de lijn naar de voorpunt aan kwam wandelen. Paul ging eruit maar zag niets en ik had hem niet naar voren horen tippelen, waar is die gebleven? Vanochtend zagen we waar hij was. Hij was in de emmer gevallen waar water in stond met de vaatdoek erin om uit te spoelen. Onze ongewenste bezoeker bleek een langstaartmuis te zijn.

de langstaartmuis in emmer…

Vanochtend zijn we naar een andere plek in de baai gevaren. We liggen nu in een Cove met voor ons anker en achter drie lijnen naar de wal. De grib-files geven voor morgen ca veertig knopen wind aan in dit gebied wat inhoudt dat het zeker meer wordt en dat het dus heel hard gaat waaien. Maar we hebben er nu vertrouwen in dat we nu goed liggen, afwachten maar!

RESCUE…
Op het Patagonixc3xab net volgen we al een paar dagen twee boten die in moeilijkheden verkeerden. Gisteren vroeg de eerste boot om een rescue en om van boord gehaald te worden en vandaag ook de andere boot.
De boot die gisteren al om rescue heeft gevraagd was van Brazilixc3xab naar Zuid Afrika aan het oversteken. Enkele dagen geleden hebben ze een knock down gemaakt en nu maakt de boot water. Het was voor hun de tweede keer dat ze probeerden naar Zuid Afrika te zeilen met hun 32 voeter. Er is nu een helikopter onderweg naar hun toe hopelijk worden ze op tijd gered.

De andere boot was een solozeiler op leeftijd die van Desdeado (Zuid Argentinixc3xab) bezig was om naar Ushuaia te komen maar kwam al snel in slecht weer terecht. Hij had al problemen gehad met zijn verstaging en nu kreeg hij problemen met zijn motor en kon hij het fysiek niet meer aan. Warren en Maria (Night Fly) die op dit moment in Ushuaia liggen waren naar de Prefectura gegaan en hebben geholpen de reddingsactie op gang te zetten. De hele verdere dag hebben we op de ssb kunnen volgen hoe Wolfgang, de Prefectura en andere zeilers  bezig waren met de reddingsactie. Als Wolfgang, de Prefectura en de boot die hulp nodig had elkaar niet konden verstaan ging het over verschillende boten zodat de berichten wel over kwamen. Uiteindelijk heeft een vissersschip dat in de buurt was hem opgepikt.

Zo zie je maar dat het Patagonixc3xab net er niet alleen voor de gezelligheid is. We hebben dan ook meer vertrouwen dat het Patagonixc3xab net ons in nood zou helpen dan het Armada net waar we iedere dag een positie aan doorgeven…..

2 mei 2009
CALETA DAMIEN  (51 18.460 s  74 08.662 w)
Vannacht hadden we geen ongewenste bezoekers meer.Dat wil niet zeggen dat onze bescherming over de lijnen goed werkte.

We vertrokken weer toen het licht werd om zo ver mogelijk te komen. Het waaide in de ochtend ca 18 a 20 knopen uit het noorden en met twee reven in het grootzeil en de fok kruisten we weer verder door kanaal Sarmiento. De zon scheen achter de wolken en het was droog. Zulk weer komt hier niet heel vaak voor dus genoten we er van. We zaten nog steeds een beetje onder invloed van het hoog. Rond twaalf uur begon het te betrekken en nam de wind toe. De weerfaxen konden we vandaag niet binnenkrijgen: geen goed signaal. De grib van vanochtend gaf aan dat de wind minder zou worden in de loop van de dag maar dit gebeurde dus niet: ze nam juist toe. We hadden twee keuzes: rond twee uur al stoppen of 20 mijl door kruisen en in het donker aankomen. We kozen voor de eerste optie en rond twee uur lagen we alweer achter ons anker en hadden we voor een lijn naar de kant gebracht.

Gisteren hebben we 41 mijl gevaren en dat was in rechtstreekse afstand 24 mijl. Vandaag hebben we 32 mijl gevaren en was in rechtstreekse afstand 18 mijl. Jullie zullen misschien wel denken: die schieten ook niet op! Maar we willen de Chileense scheren zeilen en niet motoren! We hebben hiervoor nog iets meer dan drie en halve maand en de afstand die we nog moeten afleggen is ca 600 mijl, tijd genoeg! Zeker met onze First 40.7 is het een genot om in de kanalen te kruisen, die zijn hiervoor gemaakt.

In de middag hebben we ons Giebeltje maar weer eens zand en steen vrij gemaakt. Dit wil zeggen dat we de boot omhoog hijsen de bodem leeg laten lopen om er vervolgens emmers water door te gooien zodat de steentjes wegspoelen. Daarna werd de bodem weer opgeblazen en klaar was de klus.

1 mei 2009
CALETA VIOLETA PARRA (51 37.442 s  73 55.680 w)
We hadden vannacht weer ongewenst bezoek die we weer over dek hoorden tippelen. Dit keer zijn we er niet uit gegaan. Of onze bescherming heeft niet gewerkt of ze waren nog steeds aan boord, dit zullen we aankomende nacht merken.

Rond zeven uur toen het net licht begon te worden haalden we de lijnen weg en het anker op. Het was een rustige ochtend met niet veel wind ca 15 a 20 knopen. De eerste slag die we konden maken was bijna tot aan het eind van Estrecho Collingwood. Daarna moesten we kruisen naar en door Canal Sarmiento. Het was een prachtige zonnige dag met hier en daar een bui en we zeilen onder invloed van een hoog maar er zijn alweer depressies op komst volgens de grib files en weerfax. Opschieten dus!

Als we ‘s ochtends vertrekken hebben we geen idee waar we uit zullen komen aan het eind van de dag omdat we alles graag willen zeilen. Wolfgang (Patagonie net) vraagt iedere ochtend in welke Caleta we ‘s-avonds zullen zijn. Iedereen geeft altijd precies de Caleta op maar wij niet. Rond twaalf uur begonnen we eens te kijken welke Caleta’s in aanmerking kwamen en die haalbaar waren voor het donker. We kwamen uit bij Caleta Violeta Parra. Het is een klein eilandje met aan de oostkant een kleine inham waar we net in pasten en konden draaien. Toen we lagen hadden we een mooi uitzicht over de kale bergen met de zon erop. Een echt ruig landschap waar je niet aan land kan.

30 April 2009
We hadden vannacht onverwachts en onwelkom bezoek. Hij was over de lijnen van de kant naar de boot gekomen en tippelde nu over onze boot heen. Gelukkig kon hij niet naar binnen en hadden we geen eten buiten staan. Maar even later hoorde we hem toch ergens aan knagen. Toen Paul naar buiten ging en naar voren liep was de gast allang weer gevlogen en bleek dat hij aan het rubber van de ankerlier knop had lopen knagen. Deze was nu niet meer waterdicht GRRRR. Paul moest dus midden in de nacht aan de gang met siliconenkit om de anker knop weer waterdicht te maken voor het weer ging regenen. Paul lag nog niet in bed of we hoorden onze gast weer aan komen tippelen. Paul weer snel naar buiten om te zien welke onwelkome gast we aan boord  hadden. Maar ja niets te zien natuurlijk die was hem al weer gevlucht maar is daarna niet meer terug gekomen. We vermoeden dat het een Patagonische muis is geweest.

Nadat we de grib-files en de weerfax hadden gezien besloten we vandaag te blijven liggen. De wind zou toenemen naar ca 30 knopen tegen. Eerst maakten we een extra lijn naar de kant zodat we nu met twee lijnen achter naar de kant liggen. Daarna haalde Paul onze ankerbal uit elkaar (bestaat uit twee helften) en maakten in beide delen een gat in het midden zodat deze nu om onze lijnen pasten. Nu werden deze strak om de lijnen gespannen zodat als het goed is er geen muis meer langs kan, afwachten. Na een rustige dag kwam de voorspelde wind opzetten en kwam er een visser luid toeterend binnen. Met veel moeite werd het achteranker uitgebracht en voer die recht op ons af. Een harde schreeuw van zijn bemanningslid die gelijk de kajuit in dook om het stuurwiel over te nemen. Nadat ze lagen zagen we dat de schipper zo dronken was dat hij niet meer op zijn benen kon staan. Even later kwam er een tweede vissersschip bij liggen.

Vanaf 13 april foto’s toegevoegd (Rob)

29 april 2009
CALETA VICTORIA (52 00.198 s  73 43.443 w)
Het was voor het eerst dit jaar (in de Chileense scheren) dat het vannacht onder de nul graden is geweest. Het dek was dan ook weer ijzig glad toen we in het donker ons anker ophaalden en de baai uitvoeren. Achter ons zagen we de lichten van het plaatsje Natales schijnen. Na een half uur werd het licht en kwam de zon op. Dit gaf weer een mooie rode goed over het water en de pampa’s erachter. De wind kwam ook langzaam opzetten en even later voeren we ruime wind met fok aan ene kant en vol grootzeil aan de andere kant over Golfo Almirante Montt naar kanaal Kirke. Rond half twaalf passeerden we weer de vernauwing in kanaal Kirke waar we stroom mee hadden en de wind weg viel,motoren dus. Hier kwamen we een Armada boot tegen die ons opriep om te vertellen dat zij wachtte totdat wij door de vernauwing heen waren. Daarna zouden zij gaan. Even knepen we hem omdat ze misschien naar onze papieren zouden vragen maar dat deden ze gelukkig niet. Doordat we stroom mee hadden voeren we zeer snel door kanaal Kirke en Kanaal Morla Vicuna door naar Seno Union. Hier zagen we de grauwe wolken weer hangen en begon het weer te miezeren en te regenen. Eerst een stukje ruime wind daarna halve wind. De wind viel even weg en kwam even later uit het noordwesten terug. Nu was de wind tegen en konden we in een slag naar Caleta Victoria motorzeilen waar we net voor het donker aankwamen.

28 april 2009
CALETA DELANO (51 48.398 s  72 36.114 w)
Rond acht uur vertrokken we weer richting Puerto Natales. Het eerste stukje motoren om daarna met alleen de fok bij halve wind verder te zeilen. Er stond nu veel meer water dan toen we hierheen zeilden omdat de luchtdruk nu niet zo hoog was. Bij het punt aangekomen waar Estero Eberhardt en Estero Ultima Esperanza bij elkaar komen wakkerde de wind zo aan dat we alleen op de storm fok al zeven knopen ruime wind liepen.
Het water had vaak een witte waas over zich heen en ook de williwaws waren weer van de partij. Hoe meer we naar Puerto Natales zeilden hoe rustiger het weer werd, al liepen we nog steeds drie knopen alleen op de storm fok.
In de buurt van Puerto Natales werd het weer even spannend. Zou de armada ons nu oproepen en zo ja wat zouden we moeten doen. We hebben ons niet gemeld in Puerto Natales en hebben nog steeds onze zarpe van Puerto Wiliams die zes maanden geldig is. Gelukkig werden we weer niet opgeroepen en konden we gewoon doorvaren!
Na Puerto Natales moesten we west zuid west varen en hadden we de wind (ca 20 a 30 knopen) tegen. Met twee reven in het grootzeil en de stormfok kruisten en hakten we door de korte golven naar Caleta Delano waar het anker er rond het middag uur inviel. Morgen weer een dag, nu rust.

27 april 2009
Het waaide vannacht behoorlijk uit het westen. Hierdoor kwam de wind over een andere berg zetten waardoor er williwaws over het water scheerden. Zo nu en dan raakte een williwaw onze boot en gierden we nog meer dan anders achter onze mooring. In de ochtend waaide het nog steeds maar na twee weken vertrouwden we onze mooring wel en gingen we met Jurg en Ali naar Puerto Natales.

Eerst hebben we daar een internet cafxc3xa9 gezocht zodat we weer konden skypen met mijn ouders en wat dingen konden regelen. Daarna werd het tijd om mijn broer Ruud te skypen om hem te feliciteren met winnen van de zeilregatta.

Het werd lunchtijd zodat we met zijn vieren ergens wat hebben gegeten. Daarna werd het tijd om de laatste boodschappen hier te kopen. Terug aan boord heb ik alles opgeruimd en zijn we later naar Jurg en Ali gegaan om afscheid te nemen. Na twee weken intensief met elkaar te zijn omgegaan werd het helaas tijd voor afscheid.

26 april 2009
Het regende en waaide nog steeds, geen wandelweer dus. Na wat klusjes aan boord te hebben gedaan zijn we naar Alexi en Cicoline gegaan. We hebben hun al eens ontmoet in Caleta Ferrari toen we op weg waren naar de Falkland eilanden. Zij zijn een paar dagen geleden in de baai komen liggen. Het was weer een gezellige ontmoeting en we hebben weer heel wat bij gepraat na zeven maanden. De tijd vloog om en voor we het wisten was het alweer vijf uur en konden we gelijk door varen naar Jurg en Ali waar we waren uitgenodigd voor het avondeten. Heerlijke recletta (gesmolten kaas met aardappelen) en andere kleine hapjes. Ook hier vloog de tijd weer om en werd het alweer bedtijd. Het regende en waaide nog steeds.

25 april 2009
Het waaide vannacht weer behoorlijk uit het noordwesten en we gierden weer achter onze mooring. Daarna werd het een tijdje windstil en bonkten we met de boot soms tegen onze grote plastic mooring aan, BONK… BONK… BONK. Daar werden we echt wakker van, maar ja we mogen niet klagen, we liggen in ieder geval zo vast als een huis!

Na de netjes (Wolfgang en Nederlandse net) zijn we naar Jurg en Ali gegaan om koffie te drinken. Het waaide weer behoorlijk maar het was wel droog. Paul was nog niet fit genoeg om een wandeltocht te maken. Nadat we aan de kant water hadden gehaald zijn we terug naar de boot gegaan. Het was alweer lunchtijd en na de pizza is Paul naar bed gegaan en heb ik wat administratie gedaan. Tegen de avond werd het wat rustiger maar op de grib files zagen we dat de harde wind nog lang niet voorbij is. Afwachten maar!

veel wind (rode stip onze locatie)…

24 april 2009
Paul bleef nog een dag in bed vanwege ziekte en ik ben met Jurg en Ali meegegaan naar Puerto Natales. In Puerto Natales moesten zij eerst wat papierwerk regelen en daarna dingen regelen in een internetcafxc3xa9. Hierdoor had ik weer de gelegenheid om met mijn ouders te skypen, altijd gezellig! Het was inmiddels alweer lunchtijd geworden. We hebben in een restaurant wat gegeten. In de middag nog wat boodschappen gedaan en rond vijf uur waren we weer terug aan boord.

Het had de hele dag hard gewaaid en ook nu stonden er nog witte kopjes op het water. Er staat heel veel wind buiten in de kanalen waardoor we de eerst komende dagen nog niet weg kunnen en willen!

23 april 2009
Paul was er nog iets beroerder aan toe dan gisteren en ook ik was nog niet echt lekker zodat we samen de hele dag in bed hebben doorgebracht.

22 april 2009
‘s-Nachts was het al behoorlijk gaan waaien en het waaide overdag nog steeds. Aangezien het wel droog was wilden we in eerste instantie gaan wandelen met Jurg en Ali. Helaas zijn we allebei verkouden geworden vannacht en in de loop van de ochtend voelden we ons steeds beroerder worden zodat we ons bed weer zijn ingegaan. Aan het eind van de middag zijn we wel naar Jurg en Ali gegaan om daar kippenpoten in rode saus met rijst te eten die ik gisteren al had gemaakt. Laat hebben we het niet gemaakt.

21 april 2009
Het regende vandaag weer bijna de hele dag zodat we lekker aan boord gebleven zijn. We hebben een boekje gelezen en wat huishoudelijke klusjes gedaan. Rond drie uur gingen we naar Jurg en Ali om gezamenlijk thee te drinken.  Rond etenstijd waren we weer terug aan boord.

20 april 2009
Het was weer een mooie zonnige dag en al snel riep Jurg ons op, op de VHF. Of we plannen hadden voor vandaag want anders wilden ze wel met ons wat gaan doen. Op naar Puerto Natales voor wat boodschappen en toen verder zuidwaarts gereden. Als eerste de kust aan de ene kant en de uitgestrekte heuvelachtige Pampa aan de andere kant. Onvoorstelbaar hoe ver we hier konden kijken over dit landschap. Even later reden we langs lago Anibal waar het bosrijke gebied begon. De publieke weg gaat hier door een groot gebied wat bij een estancia (boerderij) behoort. Dit landschap is in stukken verdeeld waar ze koeien laten grazen. Hierdoor had Paul een klusje gekregen en wel alle hekken die gesloten waren en waar we doorheen moesten open en weer dicht doen. In totaal waren dit zo acht tot tien hekken.

Paul aan het werk…

Het landschap is hier totaal anders als bij Torres del Paine. Hier regent het wat vaker en is het veel natter waardoor en meer mos, groen en andere loofbomen groeien. Het waait hier ook minder waardoor de bomen weer geheel rechtop groeien en weer groter zijn. Dit alles weer in de herfstkleuren met de zon erop gaf weer mooie beelden.

 

een totaal ander landschap….        met mooie vliegende eenden…

Eenmaal aangekomen bij Esterio Obstruction (de zee) hebben we een stuk langs de kant van de zee over grind en stenen gereden, het is maar goed dat ze een fourwheeldrive auto hebben gekocht anders hadden we mooi vast gezeten! Terug bij de weg hebben we de auto geparkeerd bij een oude estancia waar we onze lunch genuttigd hebben en daarna wat gewandeld. Tijdens de wandeling zagen we verschillende vogels en plukten eetbare bessen en wilde peterselie om mee naar huis te nemen.

flamingo’s…

Op de terugweg hebben we nog een koffie-stop gemaakt bij het meer om daarna door te rijden naar Natales om nog wat boodschappen te doen en te eten bij de pizzeria. We waren laat thuis maar hadden weer een prachtige dag gehad.

19 april 2009
De opkomende zon bracht een rode gloed aan de horizon waar we weer van genoten. Snel de was uitgespoeld en opgehangen om te drogen. Daarna haalden we het weerbericht binnen en zagen we dat het vandaag droog bleef. Na drie dagen waren we weer op de beide netjes en konden we vertellen over hoe we het gehad hadden in Torres del Paine. De rest van de dag hebben we wat kleine klusjes gedaan, een boek gelezen en een film gekeken.

18 april 2009
Wat een uitzicht vanuit de tent en tijdens het ontbijt! De zon scheen op de bergen, de Cuenos met de sneeuw en de Torres. Nu zagen we de lichtere kleuren van het graniet en de donkere/zwarte kleur daarboven op heel duidelijk. Na het ontbijt zijn we via een wandelpad (wat begint bij de camping) naar boven gelopen waar we een nog mooier uitzicht hadden over dit geheel. Hier hebben we zeker een uur gezeten om van al dit moois te genieten. De granieten kleuren en de zwarte bovenrand de bergen met sneeuw en daaronder de bergen wanden met de loofbomen,wat een prachtige dag!

ons uitzicht tijdens de wandeling…

Vanaf hier zagen we ook een paar lawines die naar beneden kwamen. Op de terugweg hebben we een omweg gemaakt naar een loofbomenbos dat aan een meer grensde. De prachtige kleuren van de bomen trokken erg aan en onder de bomen groeide verschillende paddenstoelen en zwammen. Sommige bloemen en struiken hadden zelfs nog wat bloeiende bloemen. Terug bij de camping  was het alweer lunchtijd en hebben we in de zon met uitzicht op de bergen gegeten. Daarna werd het echt tijd om het park te verlaten en terug te rijden naar onze boten.

Na enkele uitzicht punten over de meren en andere bergen die we passeerden werd het koffietijd. Jurg en Ali wisten weer een mooie plek bij een waterval en Jurg parkeerde de auto bijna in de rivier voor de waterval. Hier maakten we eerst een kleine wandeling om daarna koffie te drinken. Aan het begin van de avond kwamen we bij onze boten aan. We hebben een prachtige en zeer gezellige tijd gehad!

17 april 2009
In de nacht begon het hard te waaien en te regenen. Toen we in de ochtend wakker werden was er niets van de bergen, Cuernos en Torres te zien. Dit alles was achter de wolken verdwenen. Na eerst maar eens rustig te hebben ontbeten met een vuurtje voor ons om warm te blijven zijn we in de auto gestapt om naar de entree van het park te rijden. Hier hing op een bord de weerberichten. Vandaag zou het een regenachtige dag blijven met veel wind maar morgen zou het weer beter zijn. Bij de entree was ook een klein museum waar we naar binnen zijn gegaan. Hier werd beschreven hoe het park was ontstaan en wat voor flora en fauna er zoal is.

Tegen de tijd dat we het museum gezien hadden was het droog geworden en zijn we verder gereden richting Lago Grey. Ook deze weg ging door een vallei met loofbomen en op een mooie plek langs de weg zijn we gestopt en hebben we in de auto onze lunch genuttigd. Daarna zijn we verder gereden naar lago Grey waar we een wandeling naar en over het eiland hebben gemaakt. Het was inmiddels geheel droog geworden en zo nu en dan liet de zon zich zelfs weer even zien. Het was een mooie wandeling die eerst door een stukje loofbos ging en later over een strand aan een zeer blauw meer. Bij het strand aangekomen zagen we een zeer grote blauwe ijsberg vast liggen bij het eiland. Toch weer een heel ander gezicht z’n grote ijsberg te midden van de rotsen met loofbomen.

 

blauw ijs in een groene omgeving… Condor in zijn vlucht…

We liepen verder over het strand naar het eiland en zagen nu meerdere kleinere ijsbrokken in het meer. Toen we over het eiland liepen en we over het hele meer konden uitkijken zagen we uiteindelijk ook gletsjer in het meer uitkomen. Zo nu en dan scheen de zon even over de gletsjer: wat blijft het toch een mooie natuur!

Na de wandeling zijn we het park even uitgereden om een mooie plek te zoeken om koffie te drinken. Jurg en Ali wisten een prachtige plek waar we uitzicht hadden over de rivier rio Serrano met de vallei. Een prachtige vallei waar meerdere rivieren bij elkaar komen. Hier in de buurt was ook een camping maar deze bleek gesloten te zijn zodat we terug zijn gereden naar camping " lago Pehoe". Hier hebben we eerst weer hout gehaald bij de entree van de camping. Daarna werd de tent werd opgezet, de auto op zijn plek gereden, het vuur aangestoken en het eten weer bereid en opgegeten. Het was toch weer een mooie en gezellige dag geweest ondanks de harde wind en de regen.

16 april 2009
Vandaag vertrokken met Jurg en Ali naar het natuur park "TORRES DEL PAINE".
Aan de rand van de zuidelijke ijskap ligt het nationale park Torres del Paine. Het ca 242.000 ha grote nationaal park is genoemd naar de drie markante graniet torens die vanuit de steppe omhoog rijzen. De Cuernos (horens) en Torres (torens) van Paine. Deze bergen bestaan voor voor het onderste deel uit licht gekleurd graniet, dat 12 miljoen jaar geleden tijdens het Tertiair als vloeibaar gesteente in de aardkorst omhoog drong, en stolde. Door erosie is het nu aan de oppervlakte gekomen, waarbij echter de bovenliggende gesteente lagen nog niet geheel zijn opgeruimd. Hierdoor hebben de steile rotstorens een kap van donker gekleurde oudere gesteenten (schisten). Op de hellingen rondom de bergen groeit loofbos en aan de oostkant van het gebergte zagen we een glooiend heuvel landschap met steppe grassen met vele meren. Het gebied is beroemd geworden omdat dit schitterende gebied vrijwel alle landschappen en ecosystemen van Patagonixc3xab in zich verenigt (ijskap, hooggebergte, meren, loofbomen en Patagonisch steppe) en daarbij ook veel dieren leven heeft.

nationale park Torres del Paine…    met de drie markante graniet torens…

Jurg en ALi zijn hier al enkele maanden en hebben een fourwheeldrive bus gekocht die ze hebben omgebouwd tot kamper. Met zijn vieren gingen we vandaag op weg. Het was een prachtige zonnige dag en als eerst reden we door de vlakke pampa’s richting het park. In de buurt van het park werd het al wat heuvelachtig en zagen we vele Guanacos (soort lama’s).

 

Guanacos (soort lama’s)……            voedertijd…

Even verder kwamen we bij lago (meer) Sarmiento. Dit is een mooi groot blauw meer en ver in de verte zagen we de Torres en de Cuernos al. We reden verder en besloten om bij laguna Azul te gaan lunchen. Hierdoor moesten we wel wat omrijden maar het was meer als de moeite waard. We reden nu door loofbos geheel in herfstkleuren. Prachtige groene, bruine, gele gekleurde bladeren waar de zon op stond te stralen!

boom in herfsttooi…

Aangekomen bij onze lunchplek zagen we de Torres (al iets dichterbij) over het schitterende blauwe meer.

lunchtijd…

Soms waren de rotsen even in de wolken gehuld maar kwamen later weer tevoorschijn. Na de lunch zijn we eerst het pad iets verder door gereden en kwamen we bij een waterval aan waar we wat gewandeld hebben.

de waterval…

Nu werd het tijd om even iets terug te rijden en verder te rijden richting park. Het werd steeds meer bergachtig en eenmaal in het park reden we als eerste naar hosteria Las Torres. Een mooie rit wat door een vallei gaat en waar we een aantal riviertjes zagen stromen. Aangekomen bij de hosteria hebben we in de natuur koffie gedronken om daarna verder te rijden naar de camping "Lago Pehoe". Deze rit ging door de bergen en hier zagen we vele bomen die verbrand waren door een bosbrand in 2005. Ook hier zagen we weer vele Guanacos en een rood vos.

een rode vos…

Rond vijf uur kwamen we aan op de camping en hebben we een plekje gezocht vanwaar we de Cuernos goed konden zien. Ze hebben op deze camping afdakjes waar we onze tent onder konden opzetten en waar ook een zespersoons houten kampeertafel onder paste waar we konden eten. Paul en ik hebben hier voor het eerst onze tent opgezet en gelukkig was de tent compleet. Jurg zette de auto net naast het afdak neer zodat we alles dicht bij de hand hadden. Na dit alles maakten de mannen een vuur in de daarvoor bestemde vuurkorf die net voor het afdakje stond, lekker warm.  Ali en ik gingen bezig met het avondeten. Zo hebben we de rest  van de avond gezellig zitten praten tot het tijd werd om ons bed op te zoeken.

onze simpele caming met het uitzicht vanuit onze tent…

15 april 2009
Het regende vanochtend zodat we de reis naar Torro del Paine even hebben uitgesteld. ‘s-Ochtends hebben we een boek gelezen en rond twee uur zijn we met zijn vieren naar de grot "Milodon" gereden. De weg naar de grot ging weer door een Pampa gebied. Eenmaal daar aangekomen liepen we naar een zeer grote grot waar vroeger Milodons hebben geleefd. Milodon was een grote mammoet die zowel op vier poten als op zijn twee achterpoten en zijn staart liep. Hij had grote klauwen waarmee hij diep in de grond kon spitten en de wortels eruit kon halen om te eten. De grot zelf is ontstaan doordat de golven van het zeewater en de wind de berg diep heeft uitgeslepen. Nu is het zeeniveau een stuk lager en komt niet meer tot de grot.

uitzicht vanuit de grot…

Jurg en Ali waren hier al eerder geweest en hadden toen jonge vossen in de grot gezien. Op de terugweg zagen wij twee jonge vossen buiten met elkaar spelen.

 

spelende jongens en spelende jonge vossen…

Ook waren er verschillende roofvogels te zien waaronder vele Caracara’s. Terug bij de boot hebben we thee met taart genuttigd en voor we het wisten was het alweer 20.00 uur. Tijd om terug te gaan naar onze eigen boot waar we Warren en Bart nog net even hoorden op het Nederlandse net.

14 april 2009
Het zeer lage water van gisteren kwam doordat we in een gebied met hogeluchtdruk zaten. Hierdoor wordt het water uit de fjord gestuwd. Bij een lageluchtdruk gebied wordt het water er juist in gestuwd. Met het getij heeft het hier weinig te maken. Vanochtend hadden we alweer iets meer water onder de kiel.
We hadden vanochtend een stralend blauwe lucht en met koffie in de kuip keken we naar de vele Zwartnek zwanen die hier rond zwemmen en een paar flamingo’s. We hadden uitzicht aan de ene kant over een heuvelachtige Pampa en de aan de andere kant de bergen van Torre del Paine en het begin van de Andes. Wat een genot om hier te liggen met de zon op dit alles!

Na het net van Wolfgang een afspraak met Jurg en Ali om naar Puerto Natales te gaan. Het was ongeveer een half uur rijden door een pampa waar veel koeien, paarden en schapen grazen. Puerto Natales zelf is gesticht in 1911 als haventje voor het transport van wol en vlees van de vele boerderijen met schapen in de omgeving. Tegenwoordig is het een plaats met ca 18.000 inwoners en is toerisme de belangrijkste inkomstenbron.

Aangekomen in het plaatsje zijn we eerst door de winkelstraat gewandeld om daarna ergens te lunchen. Een leuk klein restaurant vonden we waar ook veel lokale mensen zaten te lunchen. Daarna hebben we gexc3xafnternet en als laatste zijn naar een grote supermarkt gegaan om boodschappen te doen. Rond zes uur waren we weer terug aan boord na een zeer gezellige dag.

13 april 2009
PUERTO CONSUELO (51 36.379 w  72 39.670 w)
We zeilden ruime wind de Golf van Almirate Montt uit en voeren aan de wind kanaal Senoret in. Het was een droge bewolkte dag met ca 20 knopen wind en in vlagen 30 knopen. In kanaal Senoret kwamen we langs Puerto Natales en werd het even spannend. We willen ons hier namelijk niet melden. Gelukkig werden we niet opgeroepen door de Armada en konden we stilletjes verder zeilen. Op onze Zarpa staat Puerto Natales en omgeving niet vermeld en we mogen hier officieel dus ook niet komen: foei. Als de Armada ons wel had opgeroepen hadden we ons moeten melden met als gevolg dat we misschien onze Zarpa voor zes maanden kwijt zouden zijn. Maar misschien ook niet: daar hopen we niet achter te zullen komen.

Verder zeilend moesten we door een nauw stuk om vervolgens Estero Eberhardt in te varen. Hier kreeg ik bijna een hartverlamming van de ondieptes. We voeren steeds maar op dieptes tussen de acht en twee meter wat niet echt overeen kwam met het boek. Paul was daar weer veel makkelijker in en maakte zich daar niet druk om. Uiteindelijk zagen we de ankerplek met de catamaran van Jurg en Ali liggen. Nu had ik weer tijd om heerlijk om me heen te kijken en zagen we veel Zwartnek zwanen en flamingo’s. Wat een pracht om hier te varen.

 

onderweg naar Estero Eberhardt…  de Zwartnek zwanen…

Jurg kwam met zijn dingy naar ons toe en wees de weg naar de mooring. Deze mogen we gebruiken, dat hadden ze al geregeld. Nadat we lagen zijn we met Jurg mee naar hun boot gegaan en hebben we de rest van de dag gezellig met Jurg en Ali bij zitten praten. Het was alweer zeven maanden geleden dat we elkaar gezien hadden.

12 april 2009
CALETA DELANO (51 48.427 s  72 36.091 w)
Iedereen een vrolijk Pasen toegewenst!
Bij het ophalen van ons anker ging de schakelaar van de ankerlier weer stuk. Dit is een euvel dat we al meerdere keren hebben meegemaakt en we hebben dan ook voldoende nieuwe aan/uit schakelaars bij ons. Het was weer een grauw lucht met regen toen we vertrokken maar verderop zagen we de zon schijnen en daar gingen we naar toe: joepie! Helaas bleef de regen en de grauwe bewolking met daarbij aardig wat wind (ca 30 a 35 knopen) ons volgen. Met de ruime wind die we hadden door Canal Valdes en Golfo Almirante Montt was dit geen probleem maar bij Puerto Natales moesten we het hoekje om en daar zouden we wind tegen krijgen. We riepen Jurg en Ali (Sposmoker) op via de marifoon en zij bevestigden inderdaad dat het daar hard uit het noordwesten waaide. De beslissing was snel genomen, morgen gaan we verder en vandaag duiken we caleta Delano in. Jurg en Ali moeten dus nog even wachten.

Caleta Delano is een mooie baai met aan de kant verschillende soorten bomen in herfstkleuren en een zalmkwekerij met een steiger en daarbij verschillende huisjes en bootjes. In de baai zwom een aantal Zwartnek zwanen en andere vogels. De hoge bergen maken plaats voor een heuvelachtig landschap. Het is lang geleden dat we zo’n groen en heuvelachtig landschap zagen.

heuvelachtig landschap…                bomen in herfst tooi…

Even verderop was Puerto Natales ook al te zien. Nadat we geankerd lagen werd het even droog en begon de zon zelfs en tijdje te schijnen. Ik heb snel de was gespoeld en buiten gehangen terwijl Paul de ankerschakelaar vernieuwde. Terwijl wij rustig in de baai lagen met een lichte swell zagen we buiten de baai nog steeds golven met witte koppen op het water. Dit werd pas rond een uur of vijf rustiger. De depressie is voorbij!

11 april 2009
CALETA FOG (51 58.834 s  72 57.461 w)
Regen, regen en nog eens regen en dit met een grauwe lucht. Echt vrolijk werden we er niet van. Zeker niet nadat de wind het na een uur voor gezien hield en we nog maar net Ensenada Acon sin Salida uitzeilden. In canal Morla Vicuna moest de motor aan en motorden we verder Canal Kirke in. Hier zitten een paar vernauwingen waar veel stroom staat (8 a 10 knopen) en waar we echt met doodtij doorheen wilden.

We zagen al een paar vissers van de ander kant komen en we zagen een visser voor ons zodat we zeker wisten dat we op het goede moment waren. Toch zagen we bij de laatste vernauwing aardige draaikolken naast de boot en gingen we er met ca 10 knopen over de grond erdoorheen. Je moet hier dus echt niet op het verkeerde moment zijn! We zagen vandaag wel weer veel zeehonden en dolfijnen bij de boot wat toch altijd weer de aandacht trekt en veel goed maakt.

Een ander aspect is dat we nu door een zeer hoog bergen gebied zijn gevaren en hierdoor in een andere vegetatie terecht zijn gekomen. Volgens de boeken valt er hier aan de oost kant veel minder regen. Per jaar valt er aan de westkant van deze bergen ca 4000 mm (millimeter) per jaar en aan de oostkant ca 300 mm. Maar voor vandaag gold dit zeker niet want we zitten nog steeds in de regen. Ook de wind wordt door dit bergmassief behoorlijk gestopt dit kunnen we zien aan de grib files en aan de bomen die hier in de omgeving staan. Die staan weer gewoon rechtop.

10 april  2009
Gisteravond werd de wind minder en kwam er nog een vissersboot (2e) in de baai liggen. Vanochtend bij het licht worden ging het weer harder waaien en kwam er nog een vissersboot (3e) bij liggen. Het waaide nu behoorlijk hard in vlagen ca 50 knopen, gemeten in de mast. We lagen verder uitstekend beschut tegen de golven en de meeste wind. We brachten voor alle zekerheid toch nog een extra lijn naar de kant waar de meeste wind vandaan kwam, vijftig knopen is toch wel erg veel. Voor ons in het kanaal zagen we een witte waas op het water met vele williwaws.

williwaw…

Ja, als hier de vissers blijven liggen kun je er donder op zeggen dat het buiten heel erg hard waait en dat waar zij liggen een goede beschutte ankerplek is!

de vissersschepen…

De rest van de dag regende het ook nog en zijn we lekker binnen gebleven. Paul las wat en ik borduurde en was bezig met quilten. In de namiddag werd de wind wat minder. Sinds we kanaal Smyth zijn, bevinden we ons ook in een andere provincie van Chili " Provincia de Ultima Esperanza".

9 april 2009
CALETA JAIME (52 10.960 s  73 17.150 w)
Om vijf uur hoorden we een raar gebonk en we vlogen allebei ons bed uit. Toen we buiten keken zagen we twee verliefde dingy’s bijna tegen elkaar liggen (de onze en die van een visserman). Dat was de bedoeling niet, straks wil ons Giebeltje niet eens meer met ons mee. En dit alles liet ons anker toe door van een rots los te komen Foei! Snel lijnen weggehaald en anker op. Het was nog donker toen we gingen varen maar op zich was er wel al voldoende zicht: gelukkig was het niet een pikdonkere nacht.

We hesen alleen ons stormfok bij 20 a 25 knopen halve wind om niet al te snel te gaan in het donker. Terwijl we zo paso Victoria uitzeilden zat Paul binnen met de nautische kaarten voor zich en de radar aan. Ik zat buiten en keek waar alle lichten waren die hij op de kaart zag en of er geen andere obstakels in het water lagen. Toen het licht werd bleef er een donkere bewolking hangen en trok de wind aan tot 30 a 35 knopen en zagen we witte koppen op het water. Met ruime wind en alleen stormfok liepen we door Seno Union al ca 5 a 6 knopen en dat was meer dan genoeg. Seno Union is een echt tocht gat!

Rond elf uur kwamen we aan bij het eiland Jaime waar we een goede ankerplek zochten. Hier zagen we even dolfijnen voor de boeg, altijd leuk! In de middag kwam er weer een vissersboot met vier man erop naast ons liggen. Toen ze klaar waren met aanleggen vroeg een van hen of ze onze boot mochten zien. Uiteindelijk kwamen er twee jongens langs en hebben we gezamenlijk mate gedronken.

8 april 2009
CALETA VICTORIA (52 00.206 s  73 43.444 w)
Na afscheid te hebben genomen van Marietta en Paul (zij blijven liggen) gingen de lijnen los en vertrokken we. We hadden op de grib files gezien dat we westen wind hadden vandaag en we hoopten daarom op een beetje wind mee. Inderdaad het eerste stuk was ruime wind. Later werd het halve wind ca 20 a 25 knopen met in buien/vlagen 30 a 40 knopen. We zeilden lekker met stormfok en twee reven door kanaal Smyth daarna even door kanaal Mayne om weer uit te komen in Canal Smyth.

De laatste tien mijl draaide de wind tegen en moesten we kruisen. Eenmaal in Paso Victoria konden we in een keer naar de ankerplek zeilen waar we rond half zes aankwamen na 46 mijl. Een uurtje later kregen we een vissersboot als buurman.

7 april 2009
Als eerste hebben we de grib files bekeken of we konden vertrekken. Gisteren zag het er aardig uit op de grib files maar vanochtend was de verwachte noord tot noordwesten wind toch harder geworden ca 30 knopen (en meer) zodat we besloten te blijven liggen. Het netje hoorden we weer in de bruine kroeg onder genot van koffie en appeltaart met slagroom. Daarna zijn we terug aan boord gegaan en ben ik gaan borduren en Paul heeft verschillende pilots gelezen over dit gebied.

Rond het middaguur kwam Marietta met haar patchwork (allemaal kleine lapjes aan elkaar genaaid tot een grote lap). Dit gingen we vandaag samen quilten. Dit quilten moet op een goede vlakke ondergrond en onze tafel was daar het beste geschikt voor. Eerst een lap stof op de tafel, daarop de quilt stof en daaroverheen haar patch werk. Alles goed strak en vlak getrokken en toen deze drie lagen aan elkaar gespeld. Na wat oefen werk hadden we alles strak gespeld en konden we gaan rijgen. Er werd gezellig bij gepraat en ondertussen was er ook nog tijd voor een kop thee. De mannen waren wat lijnen naar de kant aan het veranderen Het lijkt erop dat wij binnenkort gaan vertrekken maar je weet maar nooit, wordt vervolgd.
‘s-Avonds zijn we naar de buren gegaan voor een spelletje Rummikub.

6 april 2009
Ja, Ja vanochtend kreeg in ontbijt op bed met daarbij een zeer mooi cadeau. Ik ben vandaag 40 geworden en kreeg een mooi Musto zeilpak van Paul (en ook een beetje van Bart).

Tijdens de netjes zaten we gezellig bij elkaar in de bruine kroeg koffie te drinken met taart. Maria en Warren begonnen het Nederlandse net om voor mij te zingen waarop de mensen in de bruine kroeg ook mee begonnen te zingen: erg ontroerend! Van Paul en Marietta kreeg ik een heel klein boekje "JA DIT IS MID-LIFE". Dit is zo klein geschreven dat ik er bijna een bril voor nodig had, GRRR nee toch! Er staan wel hele leuke stukjes in. Ik zal er een paar uithalen:
JEUGD: DE FASE IN JE LEVEN WAARIN JE GRAPPIGE GEZICHTEN TREKT VOOR DE SPIEGEL.
MIDDELBARE LEEFTIJD: DE FASE IN JE LEVEN WAARIN DE SPIEGEL WRAAK NEEMT.
MIDDELBARE LEEFTIJD:ALS JE GRIJZE HAREN KRIJGT VAN JE RIMPELS.
en ga zo maar door.

Na de koffie was het even droog en zijn Paul en ik door de baai gevaren. Er komen in deze baai vele watervallen naar beneden en omdat het in deze tijd veel regent zijn de stromen ook behoorlijk groot. Ook langs de rotswanden druppelen de waterdruppels via het mos en de begroeiing naar beneden. Er bloeien hier zelf wat bloemen met roze/paarse kleur aan struiken.

beelden van de natuur alhier…

We waren nog maar net terug toen het weer begon te regenen. Tijd voor een film. Rond vier uur kwamen Paul en Marietta. Eerst gezellig geborreld om later over te gaan op de kaasfondue. Ik kreeg nog twee pakjes van hun. Een leesboek en een Quilt-werk. Marietta had een mooie lap met de ark van Noach en de dieren erop. Hierachter heeft ze een quilt laag en een andere lap vast gemaakt. Nu mag ik dit quilten met mijn eigen fantasie, erg leuk!

‘s-Avonds tijdens het Nederlandse net waren we al klaar met eten en gingen we nog even na borrelen. Dit ging gepaard met Nederlandse muziek (Hardzeildagen muziek!) die we ook maar gelijk even op het net hebben laten horen (hihi).

5 april 2009
Regen, regen en nog eens regen, het begon vannacht al en het hield vandaag niet op. Op de grib files zagen we dat het vandaag behoorlijk hard zou gaan waaien uit het noordwesten zodat we nog een extra lijn achter de boot hebben gespannen, dit voor alle zekerheid. Daarna zijn we koffie gaan drinken in de bruine kroeg en namen wij vandaag de cake mee.

Het was weer gezellig maar er moest ook gewerkt worden. Zo waren Paul en ik bezig met de route verder naar boven en bestudeerden de digitale kaarten die we daar van hebben. Later in de middag kwam Paul van de Nije Faam bij ons langs met al een cadeau voor mij! Hij heeft onze brander van de olielamp gemaakt. We konden pit niet meer op en neer bewegen en het bleek dat de lamp een keer (of meerdere keren) te heet is geworden zodat al het soldeer had losgelaten. Vandaag heeft Paul alles weer opnieuw gesoldeerd en kan de pit weer op en neer zodat we de lamp weer kunnen gebruiken als kachel, joepie!  PAUL HEEL HARTELIJK BEDANKT VOOR MIJN VERVROEGDE VERJAARDAG CADEAU. In de middag ben ik bezig geweest om hapjes te maken voor morgen.

4 april 2009
We hebben vandaag lekker lang in bed gelegen om een boek te lezen. Het was een mooie zonnige dag met een prachtig uitzicht in de baai. Voor ons kijken we uit op granieten rotsen die zijn begroeid met lage bomen, stuiken en mos. We hoorden ook een waterval tussen deze begroeiing door komen en Paul ging naar de kant om voor mij water te halen zodat ik de was kon uitspoelen.
In de middag hebben Paul en Paul een vuurtje gemaakt van onze afval, echt een leuk klusje voor de mannen. De  dames zaten in de kuip in het zonnetje te kijken hoe de mannen hout sprokkelden en het vuurtje aan hielden.

afvalverbranding (op kleine schaal)…

Daarna is mijn Paul bezig geweest om de rol waar de ketting overheen loopt te maken. Deze was door het vele gebruik door midden gesleten. Hij heeft in het midden een stukje weg gezaagd zodat de twee helften weer goed aan elkaar pasten. Daarna heeft hij de zijkanten opgevuld met ringen en hard plastic.

3 april 2009
CALETA BURGOYNE (52 53.776 s  73 47.347 w)
Het was een prachtige ochtend, de zon scheen al toen we ons anker ophaalden en via de andere kant van het eiland verder voeren. Eerst met de motor tussen de kelp en de rotsen door om daarna het zeil te hijsen. Met twee reven en de fok voeren we eerst halve wind het Magellan kanaal over en later aan de wind naar kanaal Smyth. Daar aangekomen werd de wind minder en haalden we de reven uit het zeil en  moesten we al kruisend verder. De stroom stond ook nog tegen dus echt hard gingen we niet maar dat gaf niet, we hoefde vandaag toch niet zo ver te zeilen.

zicht vanuit kanaal Smyth…           caleta Burgoyne…

Marietta en Paul kwamen al snel achter ons aan en bijna tegelijk voeren we naar onze ankerplek. Paul en Marietta gingen voor en lagen als eerst in de Caleta met helaas een lijn in de schroef. Wij hielpen hun, hun anker uit te brengen. Ze hadden achter al een lijn naar de wal gebracht zodat wij er aan de andere kant naast konden. Ook wij brachten een lijn naar de (andere) kant en daarna werd het tijd om te helpen de lijn uit de schroef te krijgen. In eerste instantie wilden we het proberen zonder te gaan zwemmen maar dit lukte niet zodat mijn Paul uiteindelijk in zijn droogpak te water ging en de lijn eruit heeft gehaald. Nadat alles goed en wel was opgeruimd werd het borrel- en etenstijd in de bruine kroeg waar het altijd weer gezellig is!

Paul te water voor lijn in schroef…

2 april 2009
CALETA RACHAS (52 53.776 s  73 47.347 w)
Het was nog donker toen we vertrokken in de regen. Al snel werd het wat lichter maar er was nog wel zware bewolking met regelmatig veel regen. We zeilden heerlijk ruime wind en gingen lekker snel.
Rond het middag uur draaide de stroom tegen maar aangezien er veel wind stond, die was toegenomen tot 15 a 20 knopen uit het oosten, hadden we niet echt veel hinder van de stroom tegen: ca 3 a 4 knopen (wat voor het Magellan kanaal niet veel is). We liepen met een vol grootzeil en uitgeboomde fok nog steeds hard, niets te klagen dus! Het werd zelfs een tijdje droog zodat Paul het weer leuk vond om op deze koers zelf te sturen.

We hadden contact met Paul en Marietta die op dat moment in de buurt waren. Zij lagen in Puerto Tamar. Toen we daar aankwamen zagen we een aanzienlijke swell in de baai stond en de boten heen een weer gingen. We besloten iets verder het hoekje om te varen en in een andere baai in de buurt te gaan ankeren, waar totaal geen swell stond. Hier zagen we ook een aantal vissersboten liggen.

Al met al hadden we vandaag een prachtige zeildag door het Magellan kanaal. Zeker als je beseft dat dit een van de rottigste stukken van het Magellan is. Als er hier een westen tot noordwesten wind staat kunnen er behoorlijke golven in dit deel van het kanaal voorkomen. Daarbij komt dan ook nog eens het getij. Ik moet er niet aan denken hier te moeten varen met een harde noordwesten wind en dan tij mee (wind tegen stroom). Dit weet ik nog wel van de andere kant van het Magellan kanaal: dat staat me nog goed voor de geest! We hebben nu dus ook bijna het hele Magellan kanaal gedaan alleen dan wel in twee etappes.

1 april 2009
BAHIA BORJA  (53 31.714 s  72 29.953 w)
Nadat we gisteren een hele dag met regen en bewolking hebben gehad zagen we vanochtend om zeven uur een mooie zonsopgang. Een prachtig rode gloed over de witte toppen van de bergen met hun groene hellingen met het Magellan kanaal aan der voeten.

prachtig rode gloed…

Het Magellan kanaal was nu bijna spiegel glad terwijl deze gisteren nog vol met kleine korte golven stond. De grib files gaven voor vandaag 10 a 15 knopen noordoosten wind, wat voor ons goed uitkomt. We voeren vandaag verder door het Magellan kanaal en bevinden ons nu in de provincie "De Magellanes".

Vanochtend op het net hoorden we dat Paul en Marietta Nije Faam in de problemen zaten. Toen zij uit het kanaal Acwalisman kwamen hebben ze met een pilot gesproken die ze uit dit kanaal zag komen varen. Ze hadden vanochtend een email van de Armada gekregen dat ze terug moesten komen naar Puerto Williams. Ze zouden vandaag niet verder gaan en blijven liggen in de Caleta waar ze waren om via de SSB contact op te nemen met de Armada. Paul en ik waren al onderweg en we besloten naar ze toe te gaan en morele ondersteuning te bieden. Toen we bijna bij hun ankerplek waren riepen we ze op en kregen als antwoord: 1 april! Ze waren stiekem al verder gevaren (hihi). Nu dat kwam goed uit want nu konden wij met deze ruime wind ook verder zeilen. Helaas viel de bijna wind weg en moesten we een stuk motoren. We hielden ca 5 knopen wind over en met tij tegen gingen we nog maar een knoop. Ondertussen hebben we het zeil naar beneden gehaald en heeft Paul de bandjes van de leuvers naar de mast weer wat korter gemaakt. Ik lette ondertussen op en genoot van de vele zeehonden die met ons zwommen en hoge sprongen maakten. Rond vier uur was hij daar klaar mee en kwam de wind opzetten zodat we het laatste stuk goed hebben kunnen zeilen. We kregen rond half vijf ook nog eens stroom mee zodat we nog harder gingen! Eenmaal bij de caleta waar Paul en Marietta zeiden dat ze zouden zijn hebben we ze opgeroepen op de marifoon maar kregen geen antwoord. Weer een een april grap? We liepen zo lekker dat we door zijn gevaren naar Bahia Borja waar we om zeven uur waren. We lagen net voor anker toen het donker werd. Ja, met deze noordoosten wind willen we er alles uithalen.

31 maart 2009
BAHIA WOODS (53 48.535 w  71 38.359 w)
Rond zes uur verlieten we ons warme bed en hebben we eerst de weerkaarten opgehaald. Deze gaven aan dat we vandaag nog steeds zuidwesten wind hebben van ca 20 a 30 knopen met vlagen van 35. Het werd al een beetje licht toen we de lijnen binnen haalden en ons Giebeltje achterop de boot bonden.

Eerst via kanaal Ocasion, waar we zo lang mogelijk achter de bergen bleven zeilen om daarna Canal Cockburn in te varen. Het eerste gedeelte hiervan was een zeer open stuk met de Pacific zodat we hier aardige golven hadden met ca 30 knopen wind. Eerst een stukje halve wind om een rots heen en daarna konden we ruime wind zeilen. Paul genoot hiervan en stuurde zelf om de boot weer van de golven af te laten surfen. We liepen als max zelf 11 knopen! Aangekomen bij Seno Dyneley waren de golven alweer een stuk minder hoog en werd de wind minder. We voeren weer in zeer beschut water.

Na Seno Dyneley zijn we een verboden vaarwater in gevaren. Vorige keer toen we hier voeren hebben we keurig het Magdalena kanaal bezeild omdat dat de goede weg en de goede richting was. Nu was het vele mijlen omvaren zodat we gekozen hebben om een beetje af te snijden FOEI! We wisten dat we vandaag genoeg ruime wind hadden om door dit kanaal te gaan en hadden niet echt gelet op het tij (er kan een behoorlijke stroming staan bij de vernauwingen). Tijdens het zeilen bleken we niet echt veel stroom tegen te hebben en liepen we lekker hard. In de drie korte nauwe gedeeltes hadden we soms ca 1 a 2 knopen tegen.

Rond half een hadden we nog even contact met Paul en Marietta die wilden weten hoe het ons verging en of we misschien vanavond ook bij hun in de Caleta zouden liggen. Ja we komen dichterbij! Na kanaal Acwalisnan kwamen we in Seno Pedro waar we een grote walvis zagen zwemmen Wauw!

een spuitende walvis…

Het laatste vaarwater voor vandaag was het Magellan kanaal waar we weer in veilig gebied voeren (staat weer op onze zarpe). We zijn niet gesnapt Joepie! In het Magellan kanaal viel de wind bijna weg en konden we eindelijk weer eens vol tuig zeilen. Rond vijf uur en 57 mijl kwamen we aan in Bahia Woods dat achter Cabo Hollanda ligt. Hier lieten we ons anker voor de nacht vallen. We hebben nu Tierra del Fuego verlaten en daarbij dus ook het bekende gebied.

30 maart 2009
CALETA BRECKNOCK (54 32.683 s  71 54.644 w)
Gisteravond en vannacht zijn er geen vissers meer bijgekomen en hebben we rustig geslapen. Vanochtend om zeven uur hoorden we de motor aan gaan en ging er een vissersboot weg. Paul moest snel onze lijn die naar het eiland liep even weghalen om ze door te laten. Even overwogen wij om ook gelijk weg te gaan maar de witte koppen stonden nog op het water. Lekker weer even terug in ons warme bed tot negen uur. Na het net met Wolfgang zijn we toch maar vertrokken. De wolken gingen niet zo hard meer en de witte koppen op het water waren er alleen nog in vlagen. Met twee reven en de stormfok moesten we eerst een stuk kruisen. Het waaide ca 20 a 25 knopen en in de hagelbuien zat ca 30 knopen. Het was vandaag echt winterzeilen! Na een tijdje kregen we een open stuk en keken we weer uit op de Pacific oceaan waar we halve wind konden varen. Na de bocht in het Brecknock kanaal moesten we weer een stuk kruisen tot de volgende bocht. Daarna hadden we weer halve winden op het laatst in canal Ocasion hadden we zelfs even ruime wind. Rond vier uur lagen we in caleta Brecknock. We liggen nu aan twee vissers lijnen die aan de kant lagen. Hier hebben we al eerder gelegen alleen dan op een andere plek omdat we toen oosten wind hadden. We wisten dus ook al dat de waterval hier helder schoon water heeft zodat we onze watertanks weer geheel gevuld hebben.

29 maart 2009
Gisteravond laat zijn er nog twee vissers boten binnen gekomen op deze ankerplek. Ze zijn tegen de vissersboot aan gaan liggen die er al lag. Het was dus maar goed dat we geen lijn naar het eiland voor ons hadden gebracht want dan waren ze in onze lijn gevaren.

Het begon vannacht aardig te waaien en rond vier uur bleek ons anker niet goed te houden, het schraapte over de rotsbodem. Snel opgestaan om een lijn naar xc3xa9xc3xa9n van de vissers lijnen te brengen. Niet aan hun boot vast want we wisten niet of ze weg zouden gaan. Daarna hebben we ons anker opgehaald en het in de dingy geladen met ketting en al. Met de dingy zijn we naar voren gevaren en hebben het anker weer opnieuw uitgebracht. Nu lagen we met twee lijnen achter vast: een lijn naar de vissers lijn en een anker dat op de rotsen in het water lag.

Rond zeven uur hoorden we het anker weer schrapen over de rotsen en bleek er een vissersboot weg te zijn. Nu vonden we het welletjes en hebben een lijn naar het eiland vxc3xb3xc3xb3r ons gebracht (zoals het in de pilot staat): pech voor de vissers. Wij moeten nu eerst een lijn weg halen eer zij weg of naar binnen kunnen.
De vissers begrepen het en we mochten nu de lijn die wij aan hun lijn hadden vast gemaakt aan hun boot vast maken. Zij bleven vandaag ook liggen.

We zagen witte koppen met los komend water voor ons en om  ons heen. Toen we de grib files binnen haalden zagen we ca 35 knopen wind met vlagen van 50 a 60 knopen. Nu, dat merkten en zagen we inderdaad om ons heen! De boot hing in de vlagen dan ook behoorlijk in de lijnen. Vandaag dus weinig gedaan: aan boord gebleven om alles in de gaten te houden. Verder een boek gelezen en film gekeken. Aan het eind van de dag zagen we op de weerkaart dat de depressie nog niet voorbij is. Wat zal de nacht ons weer brengen.

28 maart 2009
PUERTO ATRACADERO (54 41.326 s  71 32.703 w)
Om zes uur voeren we de baai uit Canal O’Brien in. We zagen aan de weerkaart dat we in het centrum van een grote depressie zaten en dat we vandaag weinig wind konden verwachten. Toch gaven de grib files ca 15 knopen noordwest aan en de weerberichten van de Chileense Armada gaven dit ook aan (15 knopen), afwachten maar.

weerkaart voor vandaag…

We motor/zeilden Canal O’Brien uit en voeren Canal Ballenero in. Hier zagen we enkele vissers boten die hard aan het werk waren. Rond drie uur kwam de wind binnen tien minuten opzetten van 4 xc3xa0 5 knopen naar 15 tot 20 knopen. Gelukkig hadden we toen bijna het open stuk achter de rug en voeren we al in Bahia Desolada. Hier was het nog steeds open maar voor de golven zich konden opbouwen zaten wij alweer veilig achter de eilanden. Dit stuk wilden we ook met rustig weer doen omdat het pal west/zuidwest varen is en er een groot stuk open oceaan (Pacific) bij is. Vorige keer hadden we geluk dat we hier oosten wind hadden en dit hele stuk ruime wind konden zeilen. Nu hadden we een rustige dag met zon maar helaas veel motoren. Er waren niet zoveel alternatieve ankerplekken onderweg omdat we straks harde zuidwesten wind verwachten als de depressie gepasseerd is! De ankerplek waar we nu liggen wordt ook veel gebruikt door vissers. Zo liggen we vandaag samen met een andere vissersboot.

27 maart 2009
CALETA  HUAJRA (54 53.891 s  70 29.108 w)
Om half zes werd het al een beetje licht en verlieten we ons warme bed. Anker op en vertrekken. We zagen de zon in Brazo Noroeste opkomen en het beloofde een mooie dag te gaan worden. Het werd inderdaad een mooie dag met ca 10 tot 20 knopen wind.

weerkaart voor vandaag…

Vol tuig, eerst een beetje halve wind en later ruime wind. We hadden met David en Candy (Endavour) afgesproken om elkaar vandaag te ontmoeten. Zij lagen een paar Caleta’s verderop en vonden het niet erg een stukje met ons op te varen. Zo zeilden we in de middag samen Brazo Noroeste uit en Paso Darwin in. Hier was onze laatste Armada post voor lange tijd.

We melden ons bij armada Tibales en vertelden waar we heen gingen en hoe laat we aankwamen. David en Candy hadden dit gebied niet op hun zarpa staan maar mochten voor een nacht toch met ons mee. Daarna verlieten we ook Paso Darwin en zeilden we canal O’ Brien in. Het was een mooie zeiltocht en we hadden vanochtend dan ook niet durven hopen zolang ruime wind te hebben. Rond half vijf en na 38 mijl kwamen we aan in Caleta Huajra waar we eerst samen een biertje buiten hebben gedronken om daarna binnen gezamenlijk te eten. Het was een zeer gezellige avond met helaas een afscheid tot slot.

26 maart  2009
Het waait buiten aardig hard. Hier in de baai hebben we er geen last van omdat we goed beschut liggen maar verderop zien we witte koppen op het water staan. We liggen dan ook niet precies in Caleta Morning maar even iets terug omdat daar een lijn door vissers gespannen is van de ene kant naar de andere kant van de baai. Hier leggen zij hun boten aan vast. Wij hebben er voor ons anker uit gegooid en zijn met de achterkant naar de lijn gevaren. Hier hebben we een eigen lijn omheen gedaan en liggen nu zeer goed. Ook regent het vandaag behoorlijk veel.

Tussen de middag klaarde het even wat op en toen is Paul water gaan halen bij de waterval. Die komt vanuit de bergen en slaat op de rotsen aan de kant waardoor hij er vrij makkelijk bij kon. Hij haalde water en ik maakte er foto’s van. Ik was net de video camera aan het pakken toen ik Paul in het water zag, foutje! Er was een watertank weg gewaaid het water in en hij dacht dat hij er nog wel bij kon, niet dus. Zij hoge visbroek was helaas net niet hoog genoeg zodat het water net zijn broek in liep BRRRR. Gelukkig kon hij er nog net staan en vrij makkelijk de kant op komen. Ik schrok me rot en vergat helaas te filmen (hihi).

water halen, voor of na nat pak…?

Paul kwam snel terug aan boord en ik pakte ondertussen snel droge kleren. Daarna mocht ik aan het werk om zijn kleren uit te spoelen met het zoete water dat hij net gepakt had om het daarna op de waslijn te hangen. Nu maar hopen dat het een beetje droog wordt tussen de buien door.
De rest van de dag hebben we een boekje gelezen en een film gekeken.

We kregen vandaag een mail van Laurens dat we weer in zilt nummer 36 staan met een stuk over Antarctica. Het is jammer dat we het niet kunnen zien de komende maanden maar gelukkig hebben Warren en Maria de tekst doorgestuurd naar ons. We staan dus nu in nummers 23, 29 (foto) en 36.
zie  www.ziltmagazine.nl.

25 maart 2009
CALETA MORNING(54 55.138 s  69 29.537 w)
Vannacht en vanochtend waaide het nog behoorlijk. We wilden eigenlijk al vroeg vertrekken dus ging Paul naar de kant om te kijken hoe het Brazo Noroeste eruit zag. Toen hij terug kwam schudde hij zijn hoofd van nee. We moeten geduld hebben want er stonden witte koppen op het water en er stond minstens 30 knopen wind in het kanaal.

Rond het middaguur nam de wind af en vertrokken we. We hadden 20 a 25 knopen wind vanuit het westen, tegen dus. Met stormfok en twee reven in het grootzeil liepen we aardig, helaas niet zo hoog. Na een tijdje nam de wind af en konden we de fok uitrollen. Nu liepen we een stuk hoger. Tot onze verbazing draaide de wind en konden we een stuk halve wind zeilen. Rond vijf uur zijn we Caleta Morning in gevaren, waar we eigenlijk niet mogen liggen ssst…. Het was weer een mooie zonnige zeildag!

24 maart 2009
CALETA OLLA  (54 56.418 s  69 09.426 w)
Nadat we de weerkaarten bekeken hadden zijn we naar de kant gegaan om Jose en Annemie gedag te zeggen. Daarna ging het anker op en voeren we met ruime wind Yendegaia uit. De voorspelling voor vandaag was 15 a 20 knopen noorden wind. Dit wordt altijd meer zodat we twee reven in het grootzeil hadden. Ondertussen dat we Yendegaia uitzeilden maakte Paul ook de stormfok alvast klaar voor gebruik.
Zoals verwacht hadden we in het Beagle kanaal halve wind die erg vlagerig was. Op het ene moment hadden we weinig wind en even daarna in een vlaag ca 35 knopen. Zo speelden we dus steeds met ons voorzeil, beetje inrollen, beetje uitrollen.

Het was een mooie dag met wat zon en zonder regen. Rond de middag verlieten we het Beagle kanaal en voeren we Brazo Noroeste in. Hier viel in eerste instantie de wind weg en later kwam die draaiend van alle kanten terug. In de verte zagen we met de verrekijker de williwaws over het water gieren. Het werd tijd voor ons om een anker baai te zoeken. De olielamp is stuk gegaan, we kunnen het lont niet meer omhoog of omlaag draaien. Paul is hier de rest van de middag mee bezig geweest. De lamp brand weer maar op xc3xa9xc3xa9n hoogte.

23 maart 2009
Vannacht waren er harde vlagen met regen. In de ochtend was het weer rustig en kwam de zon soms door. Tijd om na het netje een mooie wandeling te maken. Nu we tussen de bomen door liepen viel het ons op dat de bomen weer herfst kleuren kregen. Ook zagen we vele verschillende soorten paddenstoelen en zwammen.

verschillende paddenstoelen…

Het wordt echt herfst en dit is ook aan de weerkaarten te zien. De ene depressie na de andere komt over en het is moeilijk om tussen deze depressies door een gaatje te vinden om naar het westen te komen. De wind hoeveelheid liegt er niet om. Op de grib files komen voorlopig de windpijlen in het westen niet onder de dertig knopen. Afwachten dus maar! Eenmaal aan boord hebben we wat gelezen en een film gekeken.

22 maart 2009
Het was weer een mooie droge ochtend. Na het Wolfgang-net hadden we weer ons Nederlandse net waar nu ook Peter en Paula (Pacific Blue) aan mee doen. Het wordt nu echt een druk Nederlands net met Paul en Marietta (Nije Faam) in Caleta Brecknock, Warren en Maria (Night Fly) in Ushuaia, Bart (Tranquilo) in Puerto Williams, Peter en Paula (Pacific Blue) naast ons in Caleta Ferrari maar wel gezellig.

Na het net is Paul met de leuvers bezig geweest. De afstand tot de mast moest toch iets korter. Ik zat lekker in de kuip een kop koffie te drinken en later een boek te lezen. In de middag hebben we samen een film gekeken. Het waaide toen aardig maar niet heel hard.

21 maart 2009
Het was een prachtig zonnige dag zodat we eerst koffie in de kuip dronken. Daarna zijn we met Paula (Pacific Blue) naar de kant gegaan om te wandelen. We besloten de berg op te wandelen en Annemie liet zien waar het pad begon. Helaas waren we het pad al snel weer kwijt zodat Paul terug gelopen is en het pad opnieuw heeft gevolgd. Steeds weer was het zoeken waar het pad nu precies liep. We liepen tussen en door doornstruiken soms wel tot knie hoogte. Tijdens de wandeling hadden we een prachtig uitzicht over het dal en de baai. We hebben de top van de berg niet bereikt, die was toch nog een heel eind verder en het slechte weer kwam eraan. Maar het was een mooie wandeling.

prachtig uitzicht vanaf de berg…

Terug hebben we bij Peter en Paula geluncht en gezellig zitten praten. Van Paula kreeg ik yoghurt plantjes zodat ik nu makkelijk yoghurt kan maken. Dat heb ik ik ook gelijk gedaan bij ons aan boord. Rond zeven uur waren we met zijn allen uitgenodigd bij Jose en Annemie voor het avondeten. Ook de mensen van de boot Lona waren aanwezig en het werd weer een gezellige avond.

O JA, ik ben vergeten te melden dat het alweer een tijd goed gaat met mijn voeten. Daar had ik last van tijdens de terugweg uit Antarctica. Ik had al een tijd geleden van Andrew (Balena) te horen gekregen dat het stress was. Nu ben al weer een tijd stress vrij (hihi)! Zo zie je maar in de vakantie kun je ook stress oplopen.

20 maart 2009
We hoorden al vroeg een boot langs komen varen en het bleek de dingy van Henk (Sara W .Vorwerk) te zijn. Hij heeft een paar mensen aan boord die graag wilden paardrijden dus was hij vroeg op weg naar Annemie om dit te regelen. Na een tijdje hoorden we de boot weer terug gaan om de mensen op te pikken. Wij bleven lekker aan boord en zagen vanuit de kuip hoe de paarden gehaald werden door Annemie en hoe ze later wegreden.

Het was een mooie zonnige ochtend zodat we naar de kant zijn gegaan voor een goede wandeling. We liepen dezelfde wandeling die we van de winter ook hadden gemaakt maar dan in de sneeuw. Nu was alles groen en bloeiden er nog enige bloemen en struiken.

Caleta Ferrari in de herfst…             mooie bloem naam onbekend…

Net toen we terug naar de boot wilden hoorden we de paarden terug komen en zagen we Annemie met de groep aankomen. We bleven even wachten om de verhalen te horen. Daarna zijn we aan boord gegaan om te eten, een late lunch. verder hebben we de middag lekker lui op de bank doorgebracht met een boek en later een film.

We blijven hier nog een paar dagen liggen omdat het weer het niet toe laat verder west te gaan. De grib files geven daar ca 40 a 50 knopen af met vlagen van 70 en dat gaan we niet opzoeken. We zagen in de middag de wolken dan ook hard voorbij gaan, wat betekend dat het in de Beagle zeer hard waait!

19 maart 2009
Lekker rustig aan boord gebleven. Ik kookte wat en las een boek terwijl Paul druk bezig was de waterlijn schoon te maken. De onderkant van de boot is weer aardig schoon na Antarctica maar daar waar de zon bij kan groeit de aangroei weer zodat Paul aan het werk kan.

Rond vier uur zijn we naar de kant gegaan om Annemie en Jose te bezoeken. Jose was er niet maar Annemie wel en we hebben gezellig zitten praten. Later kwamen ook Peter en Paula (Pacific Blue) nog en hebben we gezamenlijk gegeten. Rond negen uur werd het tijd om naar de boot te gaan en ons bed op te zoeken.

18 maart 2009
CALETA FERRARI (54 51.466 s  68 48.926 w)
Rond half acht werd het tijd om afscheid te nemen van Maria, Warren en hun op stapper Gabrielle (Night Fly), Bart (Tranquilo) en Steve (boot naam?). Daarna voeren we samen met Night Fly naar buiten. Zij naar Ushuaia en wij verder: op naar de Chileense scheren. Het was een prachtig zonnige ochtend met een lichte oosten wind. Met een fok aan de ene kant en grootzeil aan de andere kant zeilden we rustig naar het westen. Na enkele uren werden we ingehaald door een motorende Pacific Blue ook op weg naar Bahia Yendegaia.

Eenmaal in de buurt van Ushuaia aangekomen ging de wind er tijdelijk uit en moesten we ook even motoren. Hier voeren we langs het charter schip Santa Maria en riepen we Lois op (hij vaart normaal op Ave del Mar) om afscheid te nemen. Rond half acht begon het donker te worden en toen we rond half negen Yendegaia in voeren was het helemaal donker. Geen maan of sterren aan de hemel zodat we computer en radar mee hadden lopen. Rond tien uur ging ons anker erin en konden we naar bed.

ankerplek Caleta Ferrari…

Afgelopen zondag is in Chili de wintertijd in gegaan. De klok is toen een uur terug gezet wat betekent dat we nu  vijf uur tijdverschil hebben.