Foto’s en kaarten in de tekst zijn te vergroten door erop te klikken

 route Chileense scheren (2)…

Klik >hier< voor kaart via Google Maps

4 juli 2009
We blijven hier voorlopig nog even liggen. De depressies vliegen om onze oren en het houdt ook nog niet op! We liggen hier prima. De ankerplek ligt goed beschut, de grond is goed (stevige modder), als het even mooi weer is pakken we een minibusje en gaan ergens wandelen, als het regent kunnen we ons een dag vermaken met internet en er zijn hier grote supermarkten! Ook vermaken we ons prima aan boord als het regent en waait zoals vandaag. Ik heb de slaaphut en toilet weer eens goed schoongemaakt en Paul is bezig geweest met onze video’s die we hebben gemaakt over Antarctica. Aan het eind van de middag hebben we samen weer naar een film gekeken

we blijven nog even liggen…

3 juli 2009
Gisteravond sprak Paul met Warren over de SSB (Nederlandse net) en kregen het over het extra diesel filter die we in Nederland gekocht hadden. Dit is een extra filter waar je de diesel doorheen gooit alvorens het in de tank komt. Dit filter voorkomt dat er water en vuil mee de tank in gaat. Nu vertelde Warren dat zijn filter niet goed meer was en dat hij ontdekt had doordat hij alles veel sneller door het filter vond gaan dan voorheen. Toen hij alleen water door het filter gooide bleek deze dit niet tegen te houden. Nu ging Paul op zijn kop krabben want bij ons ging de laatste tijd de diesel er ook sneller doorheen. Vanochtend probeerde hij het gelijk uit en ja hoor bij ons liep ook het water er gewoon door heen. Na het filter te hebben nagekeken bleek dat het filter materiaal niet meer voldoet. Gelukkig hebben we een tweede bij ons. Gelijk controleerde Paul ook het water scheidingsfilter bij de motor maar daar zat nog geen water in. We waren dus nog op tijd. We tanken ook altijd bij benzinestations waar auto’s ook tanken.

Verder hebben we vandaag weer allerlei klusjes gedaan. Ik ben weer verder gegaan om kastjes en kratjes na te lopen in wat we nog hebben en waar alles ligt. Paul is weer met de computer bezig geweest.

2 juli 2009
Vandaag zijn we met een minibus naar het National Park de Chiloe gereden. Toen we vertrokken was het een grauwe en bewolkte dag maar in ieder geval droog en windstil. Na enige tijd kwamen we bij Lago Huillinco en Lago Cucao en reden we verder langs het water westwaarts naar Cucao. Al eeuwen lang voeren de Huilliche (inwoners van dit gebied) over deze meren naar de aan de westkust gelegen nederzetting Cucao. Daar begint het National Park. Dit gebied bestaat uit twee gedeeltes. In eerste instantie zijn we het duinengebied in gewandeld naar de Pacific. Een wandeling die ons erg deed denken aan de winter wandelingen op Terschelling. De  duinen met hun beplanting en de oceaan met zijn branding voor het strand. Ook het  grauwe weer: het kon zo in Nederland zijn.

het duingebied van…. Terschelling…?

Daarna zijn we naar het andere en grootste deel van het Nationaal Park gewandeld dat wordt ingenomen door het vochtige en altijd groene Valdiviaanse regenwoud en naaldbossen van cipressen en alerces. Het was een mooie wandeling over houten bruggetjes en paden. Dit omdat de grond erg nat, drassig en mossig is en ze de natuur heel willen laten. Dit gebied deed weer veel denken aan de wandelingen in Puerto Eden waar het ook zo nat, drassig en mossig was. Desalniettemin was het een bezoek zeker waard.

het altijd groene Valdiviaanse regenwoud…

Aangekomen bij het begin punt van de wandeling zijn we het museum in gewandeld en daar zagen we veel oude voorwerpen die de Huillico’s  vroeger gebruikten. Zo zagen we een kano uit die tijd, een pers en nog meer oude voorwerpen.

oude vervoermiddelen…

Vervolgens zijn we nog even doorgegaan naar de nederzetting Chanquin die aan de oceaan gelegen is. Hier zijn we naar de monding van het meer dat uitkomt in de oceaan gewandeld.

de uitmonding in zee… speciale brug bij Chanquin…

Toen het tijd werd om met de bus terug te gaan kwam deze niet opdagen. We zagen een auto en begonnen te liften. De auto stopte en we kregen zowaar een lift terug geheel naar Castro. Het bleken Spanjaarden te zijn die hier op vakantie waren. Na een lift van anderhalf uur bedankten we vriendelijk en gingen naar het busstation om te vragen wat er gebeurd was. Toen we eenmaal iemand spraken die er iets van wist bleek die bus panne te hebben gehad!? Maar we geloofden de man niet helemaal want als hij degene was die die bus vervangen had kon hij nog niet terug zijn in Castro. We vermoedden dat hij de buschauffeur was van die tijd maar dat hij te vroeg was weggereden. Ons Spaans is niet zo goed om het ware aan de weet te komen. Nog even wat boodschappen gedaan om vervolgens lekker aan boord te gaan. Ook hier begon het nu te waaien en te regenen. Toen we uit Cacao vertrokken waaide en regende het daar al behoorlijk maar de heuvels houden toch heel wat tegen voordat het in de buurt van Castro komt.

1 juli 2009
Het was vanochtend nog droog met grauwe bewolking. Op naar de kant om naar het busstation te lopen van de mini busjes die hierover het eiland rijden. We wisten bij de bushalte nog steeds niet waar we naar toe wilden. Ik haalde de kaart tevoorschijn. Paul wilde wel met de bus richting Chonchi en dan uitstappen bij Quinched. Op naar de mini bus waar Chonchi voorop stond en de buschauffeur duidelijk gemaakt waar we heen wilden: prima geen probleem. Nu wisten we al wel de mini busjes alleen op de hoofdweg blijven en dat de bushaltes aan de hoofdweg lagen. Maar de chauffeur deed doen voorkomen of hij daar helemaal naar toe zou rijden. Afwachten dus maar! We zaten lekker in de bus na een kilometer of vijftien werd er geknikt door de chauffeur dat we er waren. We werden toch afgezet bij de bushalte aan de hoofdweg.

Op het bord aan de onverharde weg die we nu inliepen stond Quinched vijf kilometer. Een goede wandeling dus over een onverharde weg tussen allemaal weilanden met koeien, stieren, schapen met lammetjes… lammetjes? Het is hier winter en wij zien heel veel jonge lammetjes sommige zelfs pasgeboren! Toen we er bijna waren begon het heel hard te regenen zodat we even geschuild hebben onder een grote boom.

Aangekomen in het plaatsje (wat echt niets voorstelde) zijn we naar de marina gelopen om te zien hoe het daar was. Twee steigers en een aantal moorings. We wilden graag de eigenaar spreken maar die bleek een half uur weg te zijn zodat we op hem bleven wachten. Naast de marina waren botenbouwers bezig een houten boot te bouwen. We liepen er naar toe waren benieuwd of ze een tekening hadden van de boot, nee hoor alles doen we zo op zicht, wauw! Er brandde een vuur met een lange zwarte ijzeren buis erin waar een stuk of acht spanten in lagen. De natte spanten moeten ca twee uur in de buis op het vuur liggen. Dan waren ze goed en konden ze de spanten buigen en tegen het geraamte van de boot vast spijkeren die ze al hadden gemaakt. Leuk om te zien.

houten boten bouwen… zonder tekening…

We spraken de eigenaar van de marina en wisten nu hoeveel we voor de mooring moeten betalen als we hier de boot achter willen laten, leuk om te weten. Op de terugweg kregen we een lift en mochten we achter in de open bak mee rijden. Eenmaal bij de hoofdweg aangekomen mochten we eruit of konden we blijven zitten richting Chonchi. We kozen voor het laatste in de veronderstelling dat we er in het plaatsje uit konden. Maar een kilometer voor het plaatsje sloeg de auto af en zijn we eruit gestapt. Het laatste stukje hebben we een mini busje gepakt en hebben we nog wat rond gewandeld in Chonchi. Na een late lunch en het bekijken van de handenarbeidmarkt zijn we met een mini bus terug naar Castro gereden en aan boord gegaan.

30 juni 2009
Vannacht en vandaag kwam er een zware depressie over en gaven de Grib-files ca 25 knopen aan in dit gebied. Buiten op de oceaan gaven de files nog 40 knopen aan. Aangezien er aan de westkant van Castro nog een gebergte ligt hebben we minder last van de iets hardere wind. ‘s-Ochtends wind uit het noorden met een barometerstand van ca 1004. In de loop van de dag draaide de wind naar het zuidwesten met een barometerstand van 989 die daarna ging stijgen. Het laagste punt van de depressie is nu over ons heen getrokken. Verder was het grauw met regenbuien.

We zijn vandaag weer aan boord gebleven en hebben weer wat klusjes gedaan. Paul heeft een opmaak gemaakt van ons nieuwe visite kaartje met natuurlijk ons zuidelijkste punt erop! Ik heb me weer verdiept in de Pacific en ben bezig geweest om te zien wat er allemaal mee moet naar Nederland. Eerste kast is uitgeplozen (hihi)!

29 juni 2009
Tussen de buien was was het soms even droog. Toen het weer een tijdje droog was heeft Paul de achter bakskist leeg gehaald en alles achter weer even gecontroleerd. Er was weer wat water naar binnen gekomen en het bleek (wat Paul al verwacht had) van de oude GPS antenne te komen zodat hij deze eraf heeft gehaald en het gat dicht heeft gestopt. Nadat hij daarmee klaar was heeft hij de oude GPS los gekoppeld. Verder heeft hij nog wat kleine klusjes binnen gedaan. Ik was ondertussen binnen wat aan het schoonmaken en verder heb ik een stukje voor ons WVL blad geschreven. Aan het eind van de middag hebben we samen een film gekeken.

28 juni 2009
Vanochtend was het droog en bewolkt en het waaide hier niet hard zodat we naar de kant zijn gegaan en de bus naar Dalcahue hebben genomen. Dit plaatsje ligt ca 20 kilometer ten noorden van Castro en de route er naar toe ging weer over een geasfalteerde weg en tussen weilanden en bomen door. In Dalcahue stapten we uit op de kade waar het harder waaide. Aldaar was een gewone markt waar o.a. kleren, huishoudelijke artikelen, groente en fruit werden verkocht. Nadat we er eerst overheen gelopen zijn, zijn we doorgelopen over de kade en kwamen we bij het gebouw waar op zondag de grootste Artesania markt gehouden wordt. Mensen van afgelegen kleine eilandjes komen hier hun handwerk artikelen verkopen. Er waren weer veel geweven kleden, poncho’s en andere artikelen die we in Castro niet gezien hadden te koop. Op zich vonden wij de markt kleiner dan in Castro maar het is ook winter en dat betekent weinig toerisme. Hierna zijn we verder het dorpje door gewandeld en kwamen we uit bij de oude kerk op het dorpsplein. We liepen de kerk in en zagen/hoorden dat er een dienst gaande was zodat we even geluisterd hebben maar ja Spaans verstaan we nog steeds niet erg goed.

een zeer lokaal monument…

Op de terugweg hebben we een lekkere verse pasteitje gegeten om daarna de bus naar Castro te nemen. Het was weer begonnen met hard te regenen dus op naar ons huisje! Toen we net terug aan boord waren begon het hier ook iets harder te waaien al gingen de wolken de hele tijd al snel voorbij. We hebben de rest van de middag heerlijk een film gekeken, lekker knus met de regen op het dak!

27 juni 2009
Vannacht had het weer aardig geregend en vanochtend hadden we ca 20 liter water opgevangen in de emmers die buiten stonden, waarvan 1 onder de rolfoktrommel. Het miezerde vanochtend nog steeds toen we naar de kant gingen. Net in de winkelstraat aangekomen begon het weer hard te regenen. Na enkele winkels bekeken te hebben zijn we naar het internetcafxc3xa9 gegaan waar we de rest van de middag hebben gexc3xafnternet en gebeld (Skype). Rond half vijf uur liepen we weer terug naar de boot en zagen en hoorden we de Ibissen weer in de boom. Als het even kan willen we altijd rond vijf uur graag weer terug aan boord zijn om de Wereldomroep te luisteren.

26 juni 2009
Er was voor vandaag aardig aardig wat wind en regen voorspeld zodat we aan boord zijn gebleven. Van de wind merkten we weinig al zagen we wel dat de wolken boven ons behoorlijk snel gingen. Verder bleef de regen uit zodat ik de was de hele dag buiten kon laten hangen om te drogen. Aan het eind van de dag toen ik de was net binnen had gehaald begon het iets te regenen. Verder hebben we wat gelezen en een film gekeken.

25 juni 2009
Eerst dachten we dat het vandaag een dag met regen zou worden maar de zon brak door en het werd een mooie zonnige dag. Op naar de kant om met de bus naar Llao Lloa te rijden, een klein dorpje iets verderop. Daar stapten we uit en wandelden we eerst via een onverhard weggetje terug. Het weggetje ging over in een blubberig voetpad dat weer uitkwam bij de fjord. Gelukkig was het laag water zodat we eerst een klein stroompje over staken om daarna over een grind strand verder te wandelen. Even iets verderop klommen we over een hek en liepen we een weiland over. Over de heuvel zagen we een dal met weer een smal stroompje water waar we overheen moesten. Net voor het stroompje was nog een prikkeldraad gespannen waar we eerst overheen moesten klimmen, hangend aan een tak boven ons. Vervolgens moesten we half hangend op een boomstronk gaan staan die halverwege het stroompje lag. We kwamen allebei droog over en liepen verder over het volgende weiland waar we veel braamstruiken, katjesbomen, eikenbomen en Alerces zagen. De Alerces bomen zijn tegenwoordig beschermd omdat ze teveel voor de huizenbouw werden gebruikt. Het houtsoort is duurzaam en volledig waterdicht, zodat het onbewerkt goed te gebruiken is. Verder zagen we weer veel vogel soorten, Ibissen, zuidelijke kievieten, meeuwen en veel zangvogels. Nadat we het weiland over gestoken waren zagen we weer een hek waar een onverharde weg achter lag. Dit hek zijn we weer over geklommen en hebben het weggetje gevolgd totdat we uitkwamen bij Castro. Het was een prachtige wandeling. Het was al bijna twee uur toen we op het plein in Castro onze late lunch nuttigden in de zon en met uitzicht op de vele scholieren die daar nu rondhingen in hun school uniform.

onderweg… huis van Hans en Grietje… en een (niet al te grote) rabarberplant…

24 juni 2009
Vannacht was het weer min twee graden. Bij het krieken van de dag nuttigde ik mijn kopje koffie in de kuip en hoorde ik de Ibissen die niet ver bij ons vandaan die nacht in een hoge boom zaten. Even later vlogen er veel langs, ze hadden de boom weer verlaten.  Ook zag ik enkele pelikanen langs vliegen.

De zon kwam op en het bleef eerst nog wat nevelig boven het water. Nadat Paul klaar was met het netje zijn we naar de kant gegaan om een stuk te wandelen. Eerst langs het water om nog andere paalwoningen te bekijken en daarna via andere wijken en het centrum geheel naar boven.

nog meer paalwoningen…

uitzicht hoogste punt…

We kwamen door zeer chique wijken, nieuwe wijken en armoedige wijken. Helemaal boven hadden we een prachtig uitzicht over Castro en het dal erachter waar ook weer nieuwe wijken gebouwd worden. Daarna zijn we langzaam via een andere weg naar beneden gewandeld en we kwamen bij de Artesania-markt uit. Deze markt is een stuk groter dan in Quellon en er waren ook meer kraampjes open. Zo zagen we weer mooie geweven kleden en kleding. Er was ook wel wat houtsnijwerk maar dat viel eigenlijk wat tegen. Vervolgens zijn we op een bankje bij het water gaan zitten en hebben we een late lunch gegeten in de zon. Het was weer een prachtige zonnige en rustige dag. Toen we terug kwamen bij ons Giebeltje rond een uur of vijf hoorden we de Ibissen weer maar nu om een slaapplaats voor de nacht in een boom te vinden.

23 juni 2009
Chiloe is na Vuurland het grootste eiland van Chili en is 180 kilometer lang en 50 kilometer breed. Een eigen sfeer en geschiedenis onderscheiden het eiland met de rest van Chili. Chiloe werd al vroeg door in de koloniale tijd ca 1567 door de Spanjaarden veroverd en bleef drie eeuwen lang een gexc3xafsoleerde buitenpost tot de stichting van Puerto Mont in 1853. Gedurende die eeuwen ontwikkelde Chiloe een eigen cultuur op  basis van Spaanse en Mapuche-elementen. De inwoners van van dit eiland worden Chilotes genoemd. De Typische Chilote cultuur uit zich in een rijke folklore met tal van sagen, legendes, en een karakteristieke sferen architectuur in  de vissersplaatsen met prachtige houten kerken.

een van de vele houten kerken…

Vandaag zijn we met de bus over het eiland gereden naar Quillon. Het was een mooie zonnige dag met hier en daar een wolk. De bus waar we instapten was een zeer luxe toerbus en de rit over het eiland ging over een goed geasfalteerde weg. De omgeving was prachtig, over de heuvels waar we soms grasland met schapen en koeien en dit afwisselend met bos. Na een tijdje sloegen we van de hoofdweg af naar het plaatsje Chonchi. Hier hield de bus vijf minuten pauze en konden wij de kerk even snel bezichtigen. Een mooie houten kerk met een acht hoekige toren. Daarna gingen we weer verder over de geasfalteerde hoofdweg en na twee uur kwamen we in Quillon aan. Een vissersplaatsje aan de zuidkust van Chiloe. Op zich denk ik dat we al teveel vissers dorpen gezien hebben want we vonden het niet echt geweldig. Wat wel erg leuk was, was de Artesania-markt. Chiloe heeft van oudsher veel handwerkslieden die prachtige traditionele kledingstukken, gebruiksvoorwerpen en gereedschappen maken. Met de hand vervaardigde artikelen worden op deze markt verkocht. Zo zagen we prachtig houtsnijwerk en mooie poncho’s.

Ik had gelezen dat Yaldad (plaatsje zeven kilometer ten westen van Quillon) uniek was omdat het de enige zuivere Huilliche gemeenschap van Chiloe is, waar de indiaanse bevolking de oude tradities heeft bewaard. Daar wilden we dus naar toe. Aangezien er geen bus naar toe reed zijn we met een taxi gegaan. Daar aangekomen waren het een paar huizen en was er van wat ik gelezen had niets te zien. Geen holle kano’s en zelfs geen indianen. Wel zagen we hoe ze hier een soort mos lieten drogen om dit als mest te gebruiken. We zijn weer met dezelfde taxi terug gereden en hebben daarna nog even een klein museum bekeken. In het museum veel oude voorwerpen van de indianen en wat opgezetten vogels. Het was inmiddels alweer twee uur geworden en tijd voor de terugreis. Rond vijf uur waren we weer terug aan boord.

22 juni 2009
Met ons Giebeltje zijn we eerst weer naar de jetty van de Armada gevaren om te vragen of we ons Giebeltje daar achter mochten laten maar helaas werd dit geweigerd zodat we hem achter hebben gelaten tussen de vissers roeiboten. Daarna zijn we de stad in gewandeld om wat te winkelen en naar het toeristenbureau te gaan. Tegen sixc3xabsta-tijd zijn we de San Francisco kerk binnen gewandeld. De kerk is  helemaal van hout opgetrokken en er stonden veel beelden in van o.a Maria met Jezus Christus aan het kruis en zo nog vijf andere beelden. Nadat we de kerk bezichtigd hadden werd het tijd om een internetcafxc3xa9 op te zoeken waar we de rest van de middag hebben gebeld met familie en vrienden (Skype). Rond het avond eten waren we weer terug aan boord.

21 juni 2009
CASTRO  (42 28.737 s  73 45.429 w)
Het regende vanochtend zodat we anker opgehaald hebben en verder zijn gezeild. We hadden weer zuiden wind zodat we ruime wind Canal Yal schuin over konden steken naar Estero Castro. Terwijl we zo zeilden werd het droog en kwam de zon door. In Canal Castro zagen we weer veel zalm en oester/mossel kwekerijen en we zagen hier voor het eerst pelikanen rond zwemmen en vliegen.

onze eerste pelikaan…

Rond het middaguur arriveerden we in Castro en daar zagen we vanaf de boot de paalwoningen ook wel palafitos genoemd aan de waterkant staan.

palafitos (paalwoningen)…

Zodra we klaar waren met ankeren hebben we ons gemeld bij de Armada en onze zarpa laten zien. Daarna zijn we Castro (sinds 1982 de hoofdplaats van het eiland Chiloe) doorgewandeld. Castro ligt op een heuvel en heeft ca 17.000 inwoners. Deze oudste stad van Chilo, gesticht in 1567 behoort tot de oudste steden van Chili. Van het roemruchtige koloniale is door de aardbevingen en overvallen door piraten niets meer over. Wel zagen we de grote houten San Francisco kerk uit 1906 waarvan de zinken golfplaten die de buitenkant bedekken licht geel geschilderd zijn en met zijn grijze torenspitsen en daken. Nadat we het centrum even zijn doorgewandeld zijn we terug naar de boot gegaan en hebben we lekker kaasfondue gegeten. 

20 juni 2009
Het was weer een dag met veel regen en wind zodat we eerst lekker hebben uitgeslapen om daarna een boek te lezen. Eenmaal lunchtijd zijn we er eindelijk uitgekomen en hebben we ‘s middags een film gekeken. In de loop van de dag kwam er in de baai nog een kleine ferrie en een vissersboot liggen.

19 juni 2009
ESTEROICHUAC (42 36.918 s  73 43.756 w)
We zijn gisteravond met ruime wind en alleen een klein stukje uitgeboomde fok Canal Moralleda uitgezeild en vannacht de Golf de Corcovado overgestoken. De wind bleef aanhouden waardoor we veel te snel gingen voor de ankerplek die we hadden uitgezocht. Nog meer zeil minderen was geen optie want dan gingen we rollen op de golven en daar hadden we geen zin in.

Terwijl we lekker zeilden zagen we verschillende vissersboten in de buurt. Het was een heldere nacht met veel sterren en rond vier uur kwam ook nog een kleine maan te voorschijn. Onderweg besloten we door te zeilen langs het eiland Chiloe naar de hoofdplaats van Chiloe "Castro" waar we met daglicht aan de aanloop begonnen. We wilden niet in de nacht hier iets aanlopen i.v.m zalm- en oesterkwekerijen die je ‘s nachts niet goed ziet.

Rond acht uur werd het licht en zagen we aan de ene kant hoge bergen van het vaste land en aan de andere kant de heuvels van Chiloe. We begonnen net met de aanloop en zeilden Canal Yal in. Terwijl we in Canal Yal zeilden (ligt tussen het Isla Lemuy en Isla Chiloe) kwam de zon op en werd het uiteindelijk een zonnige dag. Beide eilanden bestaan uit glooiende heuvels met akkers, huizen en bossen. Het deed ons een beetje aan Ierland denken toen we daar de rivier opvoeren. Wat een ander landschap!

een ander landschap…

We verlaten de ondoordringbare regen bossen en kleine wat armoedige vissers dorpjes en komen in de gewone bewoonde wereld. We haalden Castro niet omdat we stroom tegen kregen en hebben ons anker in Estero Ichuac laten vallen na 137 mijl gezeild te hebben.

ankerplek bij Esteroichuac…

18 juni 2009
Vannacht werden we wakken van een vreemd geluid. We dachten dat we toeteren van een boot hoorden en kropen ons  bed uit om naar buiten te spieden zonder de lichten aan te doen, maar buiten was niets te zien. Toen we bijna ons bed weer in wilden hoorden we het geluid weer en zagen nog steeds niets buiten. Opeens bedachten we dat het zeehonden of zeeleeuwen waren die geluid maakten in het water. Ze zwemmen hier met grote hoeveelheden dus waarom niet! Eenmaal in bed hoorden we ook de ankerketting over rotsen schrapen, niet zo beste anker grond dus!

zeeleeuwen kolonie…

De volgende dag verlieten we rond acht uur onze ankerplek. Het hoosde van de regen zoals het ook de hele nacht al had gedaan en we hadden nog steeds grauwe bewolking. Terwijl we Canal Jacef uit kruisten zagen we weer veel zeehonden voor ons uit springen, ook een aantal zeeleeuwen kolonies op de kant en zelfs nog een walvis vlak naast de boot omhoog komen. Wauw dat blijven toch altijd weer prachtige ervaringen. We konden wel zien dat we wel weer dichter bij de open oceaan kwamen.

Rond twee uur verlieten we Canal Jacef en we zeilden halve wind Canal Moraedo in. Het werd al snel ruime wind en de sterkte nam toe tot ca 25 a 30 knopen. Aangezien we niet te snel moesten varen haalden we het grootzeil weg en voeren alleen op een ingerolde en uitgeboomde fok verder. We haalden nu nog 6 knopen waardoor we in de nacht zouden aankomen op de ankerplek die we hadden uitgezocht op het zuidelijk deel van Chiloe. We besloten verder de nacht door te zeilen en in de buurt van Chiloe maar te bekijken wat we zouden doen.

17 juni 2009
POZO ELYXIR (44 26.665 s  72 53.248 w)
Nadat ik de was had uitgespoeld en Paul de huik van het grootzeil eraf had gehaald vertrokken we met een lichte ruime wind en stroom mee. Al snel trok de wind aan en voeren we verder Seno Ventisquero uit met twee reven in het grootzeil. Eenmaal bij de hoek waar we Canal Jacaf in sloegen kregen we tegen wind. De wind stond precies door het kanaal te blazen zodat we ca 20 a 25 knopen tegen hadden en verder moesten kruisen. Het was een bewolkte dag met in de buien ca 30 knopen. Rond twee uur sloegen we Seno Soto in waar de wind gelijk minder werd en we een ankerplek uitgezocht hadden voor de nacht.

16 juni 2009
De volgende depressie kondigde zich vannacht aan met ca 20 knopen wind en in vlagen 30 knopen. Gelukkig lagen we nog steeds als een huis achter ons anker. Ook de regen was weer toegenomen en de emmer die onder de voorstag stond was vanochtend aan het overlopen en ons Giebeltje stond half onder water. De watertanks zaten weer vol!

In de morgen zagen we dat alle sneeuw verdwenen was van de heuvels en dat de stroompjes water die van de bergen/heuvels afkwamen aanzienlijke stromen waren geworden met aardig wat modder. Het zeewater werd in de loop van de dag steeds bruiner door al dat vuile zoete water

Verder hadden we vandaag weer een slechte verbinding met internet. Waarschijnlijk als gevolg van het slechte weer. Dus hebben we beiden weer gelezen over het leven in de Pacific en ben ik daarover weer aantekeningen aan het maken.

15 juni 2009
Vanmorgen toen we naar buiten keken zagen we lichte sneeuw op de heuvels en de bomen liggen en we hadden weer een emmer vol water. In de ochtend was het droog. We hebben benzine en brood gehaald om daarna nog wat buiten het plaatsje te wandelen.
In de middag begon het weer te regenen en hebben we ieder achter een computer gezeten. Er was geen goed signaal voor internet zodat we andere dingen hebben gedaan o.a virusscan over de boordcomputer laten lopen en artikelen gelezen over de Pacific eilanden die we hebben kunnen downloaden.

14  Juni 2009
Zowel de wind als de regen zijn vannacht weer afgenomen. Vanochtend was het bewolkt en droog maar de wegen waren natuurlijk erg modderig zodat we aan boord gebleven zijn. In de middag kwam de wind en de regen weer opzetten, een volgende depressie biedt zich aan. We hebben ons weer heerlijk vermaakt met uitzendinggemist (omroepsite), You-Tube filmpjes en vrienden en familie bellen (Skype).

13 juni 2009
Het hoge luchtdrukgebied is verdreven door een depressie(s). Deze kwam vannacht in onze buurt zodat we regen en ca 15 a 20 knopen wind hadden. Toen de wind en regen zich aanmelden hebben we voor alle zekerheid ons ankeralarm aangezet maar het anker hield goed in de modder. Ook op de dag regende en waaide het. Uiteindelijk werd het wat minder en is Paul naar de kant geroeid (wel in de regen) om brood te halen (was gisteren middag gesloten). Verder hebben we weer veel op internet gezeten. Voornamelijk programma’s gemist gekeken zodat we weer een beetje bij zijn van wat er in Nederland allemaal gebeurd, al luisteren we al elke dag wel naar de Wereldomroep.

12 juni 2009
Bijna de hele dag hebben we aan boord achter de computer gezeten met internet. We probeerden mensen te bellen maar de verbinding was vaak te slecht. In de middag na de sixc3xabsta zijn we naar het dorpje gewandeld waar ze nog steeds druk bezig zijn met de weg te bestraten en een mooi plein aan te leggen (dorpsplein). Nog wat verse groente en vlees gekocht en toen weer terug naar de boot.

11 juni 2009
Het was weer een mooie zonnige dag met enkele wolkjes in de lucht. In de ochtend hebben we weer kerosine gehaald. Vannacht hadden we de lampenolie geprobeerd en die stonk niet (geen luchtje) zodat we onze voorraad weer hebben aangevuld. Daarna zijn we op zoek gegaan naar water. We mochten in het cultureel centrum water uit de kraan halen. Dit hebben we in de watertanks gegooid en daarna is Paul nog een keer naar de kant geroeid om water uit een beek/stroompje te halen voor de was.

Na de lunch wilden we naar een ander thermobad (thermo Vuntisquero) wandelen. Dit ligt net buiten het dorp (dachten wij). We waren nog maar net met de wandeling begonnen toen er een auto stopte en vroeg of we een lift wilden. Jazeker, dan lopen we wel terug zeiden we tegen elkaar. De auto reed behoorlijk hard over een onverharde weg met aardig wat kuilen en gaten erin. We verbaasden ons erover hoever het therm eigenlijk nog buiten het plaatsje lag. Eenmaal daar aangekomen bleek het niet zoveel voor te stellen. Een klein koud zwembad en drie kleinere warme baden alle aan de baai gelegen. In de zomer is dit natuurlijk zeer de moeite waard maar in de winter toch wat koud!

We begonnen weer aan onze terugweg wat ca (OEPS) 12 kilometer was. Maar hopen dat we weer een lift zouden kunnen krijgen… We hadden enkele kilometers gewandeld toen er een auto langs kwam. Eigenlijk een beetje te vroeg maar ja, je weet maar nooit of er nog weer een auto langs komt en dus zijn we maar gaan liften, en die lift kregen we. Binnen twee uur waren we weer terug in het dorp waar we nog wat gewandeld hebben. Terug aan boord heb ik de was uitgespoeld en opgehangen.  Die werd natuurlijk nooit meer droog zo laat in de middag.

10 juni 2009
Yes, we hebben internet aan boord. Dus hebben we vanochtend de weerkaarten via internet bekeken en verder met mijn ouders gebeld (Skype). Aangezien het bij ons zes uur ‘s ochtends was (in Nederland 12.00), was de verbinding redelijk goed. Eenmaal negen uur geworden werd het druk op het internet en zijn we er mee gestopt.

Het was een mooie zonnige dag met hier en daar laag hangende mist zodat we lekker zijn gaan wandelen. Het dorp uit en over een onverhard pad de bossen in. We zagen weer veel bamboe bomen, Maqui-bomen en veel bomen die door mos bedekt waren.

    bamboe- en Maqui-bomen…

Verder grote rabarber planten met bladen zo groot dat ze als paraplu zouden kunnen dienen. Na een tijdje hield het pad op en was er alleen nog een smaller pad met bamboe stammen er over heen gelegd. Hierop liepen we verder door totdat de bamboe stammen ophielden en we een modderpoel verder voor ons hadden. Tijd om terug te wandelen. Terug aan boord hebben we weer geprobeerd te skypen maar de verbinding bleef slecht en het werd ook al laat in Nederland.

9 juni 2009
Vannacht heeft het weer iets geregend maar vandaag was het verder droog. De mist was verdwenen en we zagen dat de herfst steeds meer zijn intrede doet. Tussen de groene bomen zien we steeds meer bruine en roodbruine bladeren komen. Op naar de kant met veel lege flessen om weer kerosine te halen voor onze olielamp. Het wordt hier winter en we willen genoeg voorraad houden.

Terwijl we door het dorp liepen zagen we nog enkele oude huizen van Duitse stijl. Puyuhuapi is namelijk een pittoreske nederzetting die door vier Duitse families in 1935 werd gebouwd met huizen in Duitse stijl. Er bevindt zich in het dorp ook een beroemde tapijt fabriek van een Duitse kolonist maar die is nu gesloten (waarschijnlijk alleen open in het toeristen seizoen).

pittoreske nederzetting met een vleugje Duitse stijl…

Aangekomen bij het tankstation kregen we blauwe kerosine zodat we eerst een paar flessen hebben gevuld om te zien of de kerosine ook reukloos is. Op de terugweg zijn we gestopt bij het culturele centrum om weer te internetten. Hier hebben we de rest van de morgen gezeten. Rond sixc3xabsta tijd zijn we weer aan boord gegaan en toen bleek dat we ook wifi aan boord hebben zodat we de rest van de middag aan boord achter de computer hebben gezeten.

8 juni 2009
PUERTO PUYUHUAPI  (44 19.653 s  72 33.395 w)
Het was weer een koude nacht van ca 0 graden. In de ochtend hing er weer een dichte mist in de baai maar rond een uur of tien was deze iets minder zodat we toch vertrokken zonder wind. Zes mijl motoren naar het dorpje verderop aan het eind van Seno Ventisquero. Rond half twaalf kwamen we daar aan en ankerden we voor het plaatsje. We hadden de hele weg geen VHF aangehad en ook toen we ankerden was deze niet aan. Ja, we wisten dat er een Armada post was maar waren vergeten de VHF aan te zetten. Na de lunch zijn we naar de kant geroeid en hebben wat gewandeld door Puyuhuapi een dorpje van ca 1000 inwoners.

We bevinden ons weer aan de vaste wal van Chili en we merken meteen dat het hier meer toeristisch is. Veel hotels, hosteria en campings en kleine supermarkten. Aangezien ze hier ook siesta houden tot drie uur was alles dicht en hebben we heerlijk rondgewandeld in de omgeving van het dorp waar we weer mooie vogels zagen o.a Ibissen, zuidelijke kieviet, mooie kippen, ganzen en andere vogels.

de zuidelijke kievit….

Rond drie uur waren we weer terug in het dorpje en hebben daar nog wat rond gewandeld. Zo zagen we de kerk, de school, het toeristencentrum (wat gesloten was). Bij de school vroegen we of we konden internetten maar dat bleek in het culturele gebouw te zijn iets verderop. Daar eenmaal aangekomen konden we een uur gratis internetten.

de kerk…

Daarna zijn we op het oog een iets grotere supermarkt ingewandeld om wat verse spullen te halen. De man achter de toonbank vroeg of we van het Yacht af kwamen. Zodra dit bevestigd was vroeg hij waar we vandaan kwamen, waar we naar toe gingen en of Puyuhuapi op onze zarpa stond. We keken wat verbaast maar beantwoordden alle vragen en zeiden dat Puyuhuapi niet op onze zarpa stond. Nadat we boodschappen gedaan hadden moesten we bij hem aan tafel komen (tafel stond in de hoek van de supermarkt) om de naam en alles van ons op te geven. Het bleek de Armada post van dit dorpje te zijn. Daarna vroeg hij of we een VHF aan boord hadden. Dat hadden we, waarop hij wat verbaasd/gexc3xabrgerd keek.
Wij hebben vandaag geen goede beurt gemaakt bij de Armada (hihi). Nadat hij alle gegevens had zijn we naar de boot gegaan en heb ik het avondeten klaar gemaakt.

7 juni 2009
Geen wind en dichte mist om ons heen vanochtend. Na het Patagonixc3xab en Nederlandse net klaarde het een beetje op en zijn we naar de kant geroeid naar de thermische baden. Aangekomen bij de aanlegsteiger kwam er meteen al iemand naar ons toe die vertelde dat we ons moesten melden bij de receptie. Daar aangekomen vroegen we wat er zoal was en werd ons verteld dat er drie warme thermische buiten baden waren en dat er ook enkele binnen baden waren. We mochten eerst de buiten baden bekijken en dat bleek inderdaad drie kleine zwembaden in te houden in een bosrijke omgeving. Daar het ca 3 graden was en nog steeds mistig kozen we voor de binnen baden (wel duurder.) Hier hadden we toegang tot een aardig groot warm zwembad met bubbelbaden erin en twee sakusi (of zoiets) baden. Twee koude kleine voetbaden, een kleine sauna en een fitnessruimte.

heerlijk relaxen in de thermo baden…

We hadden zelf eten, drinken boeken mee gebracht en dat was maar goed ook. We hadden alles voor ons zelf en er was geen personeel die de hele dag bij ons verbleef. Zo hebben we ons de hele dag vermaakt met in diverse baden te liggen, zwemmen, fietsen, sauna, boekje lezen en relaxen. Het binnenbad ging rond half elf open (waren we al binnen) en rond  vijf zijn we eruit gegaan.

Nadat we thuis kwamen hebben we warm gegeten en zijn we naar bed gegaan, voor we welterusten tegen elkaar konden zeggen sliepen we al…

6 juni 2009
CALETA CHIGUAY (44 24.907 s  72 38.539 w)
Het was weer een mooie zonnig dag met geen wolkje in de lucht maar ook geen wind. We moesten dus de hele dag motoren om vooruit te komen(GRRR). We zagen onderweg weer veel zalmkwekerijen en in de verte het dorpje Cisnes liggen. Een beetje uit de richting dus lieten we die aan ons voorbij gaan. Al verder varend hoorden we opeens boem, boem, boem tegen de romp. We zagen niets naast de boot en toen we achter ons keken keek een verbaasde zeehond naar onze boot. Die had dus even niet goed opgelet en heeft waarschijnlijk nu een beetje hoofdpijn. Later zagen we even een groep dolfijnen bij de boot, altijd leuk.

Aan het eind van de middag hadden we 28 mijl afgelegd (was de eerst volgende ankerplek) en lagen we in de baai Dorita waar ook een groot hotel is met natuurlijke thermobaden. We zagen bij aankomst al de stoom uit de buiten baden opstijgen. In deze baai is een kleine inham (Caleta) waar we nu in liggen.

5 Juni 2009
CALETA LOCA PIEL (44 46.016 s  72 54.360 w)
Er ligt een hoge luchtdruk gebied recht boven ons zodat we een stralend mooie dag hadden met heel weinig wind. Eerst hadden we ca 6 xc3xa0 8 knopen tegen en kruisten we Canal Puyuhapi verder door. Terwijl we aan het kruisen waren kwamen we in de buurt van een zalmkwekerij. Er kwam een snelle speedboot onze richting uit en wij vermoedden dat hij misschien zalm wilde verkopen, HMMM! Niets was minder waar: hij was van de bewaking en vond duidelijk dat we te dicht bij de kwekerij kwamen en dat we overstag moesten. Helaas geen vriendelijke man en geen zalm (hihi).

Onder het varen heb ik toen maar pannenkoeken gebakken met de laatste eieren uit Ushuaia (bijna drie maanden oud). Verder heb ik nog verse uien en wortelen uit Ushuaia, de rest van de verse spullen zijn op.
Omdat het zo helder weer was konden we de hoge bergen met de besneeuwde toppen verderop zien. Hier rondom het kanaal zijn er alleen lage bergen met een groene vegetatie en bomen die rechtop staan. Geen scheef groeiende bomen meer die veroorzaakt worden door de vele harde wind die er altijd opstaat. Ja het is een vriendelijker gebied vergeleken met het zuiden. Rond vier uur lagen we op de volgende ankerplek na 14 mijl gevaren te hebben (rechtstreeks was het negen mijl).

onze omgeving…

4 juni 2009
CALETA EQUINOCCIO (44 52.855 s  73 03.358 w)
Het werd weer tijd om verder te varen. We begonnen met een 10 knopen ruime wind waarmee we door Canal Ferronave en een deel van Canal Nancul konden zeilen. Daarna nam de wind even af en motorden we door Canal Devia. Aangekomen bij de ingang van Canal Puyuapi trok de wind weer aan tot 8 a 10 knopen en konden we verder zeilen deels voor de wind deels halve wind. Het was een droge bewolkte dag en onderweg zagen we zalmkwekerijen, vissersbootjes, veel zeehonden, Magellan Pinguxc3xafns en Cormorant’s. Ook kwamen we een dorpje aan het begin van kanaal Puyuahapi tegen dat nergens op de kaart of in de pilot voorkomt.

3 juni 2009
Het was vandaag een bewolkte dag met regen. Tussen de buien door zijn we naar Aguirre gewandeld om daar te internetten. Er is hier geen Skype maar we vermaakten ons prima achter de computer. Ik ben voornamelijk bezig geweest om goedkope tickets naar Nederland te vinden terwijl Paul van alles op internet zocht. Aan het eind van de middag waren we weer nat door de regen terug aan boord.

2 juni 2009
Tijd om weer een mooie wandeling te maken na al die tijd op de boot te hebben gezeten. Vandaag liepen we eerst de andere kant op naar Caleta Andrade. We begonnen met een stukje over de onverharde auto weg maar toen we even verderop weer huisjes tegen kwamen zijn we afgeslagen en zijn we langs de waterkant verder gelopen. Dit was een smal wandelpad. Eenmaal in het andere vissersdorpje aangekomen zagen we een mooi groot gebouw en dat bleek een school te zijn. We gingen er naar binnen en kregen een rondleiding van de directrice. De school heeft 64 kinderen die verdeeld zijn in zeven klassen en zeven leraren/leraressen. Een kleuterklas en verder klas xc3xa9xc3xa9n tot en met zes. De kinderen verblijven van negen uur ‘s ochtends tot vijf uur ‘s middags op school en eten tussen de middag op school omdat zowel de mannen als de vrouwen hier overdag werken. Ook was er weer bibliotheek en een computerlokaal. Dit alles wordt gesponsord door de regering. Deze school is groter dan die van Aguirre terwijl het dorpje zelf kleiner is ca 500 inwoners. Na de lagere school gaan de kinderen in Aisen (een grote plaats op het vaste land) naar school om verder te studeren.

een traditioneel houten huisje…        bootje gemaakt van een BOEI…

Toen we verder door het dorpje liepen kwamen we iemand tegen die met ons mee naar Aguirre liep (hij woonde daar) en hij wist ons te vertellen dat ook hier de zalm een virus had maar dat dit langzaam aan het herstellen is. Doordat er al een paar jaar weinig inkomsten zijn van de visserij heeft de regering een nieuw project opgezet waarbij de vrouwen aan de wegen en aan het landschap moeten werken. Daarbij krijgen ze ca 20 dollar per maand: geen vetpot dus! Verder mogen de vissers maar beperkt vis vangen. Hier was hij wat boos over omdat er grote boten komen die de oceaan leeg vissen en hij het dus absoluut niet eerlijk vindt. Halverwege tijdens het terug lopen ging zijn mobiele telefoon af: ja zelf hier hebben ze een mobiel netwerk!

Aangekomen in het dorpje Aguirre zagen we dat er een andere zeilboot aan de steiger lag. Het was de Franse zeilboot (charter) Boullard die we kennen uit Puerto Williams. We maakten even een praatje met ze en het bleek dat ze pas een maand onderweg waren. Hard motoren en weinig zeilen omdat de gasten weer op tijd in Puerto Mont moeten zijn. We waren nog maar net aan boord toen het begon te regenen. Lekker knus weer!

We volgden het hele weekend al de NSR waar mijn broer mee vaart op de Salona 34 (updates kregen we van Natalie zijn vrouw). Vandaag hebben we gelezen dat ze eerste zijn geworden in de IRC-2. Ruud en natuurlijk het hele team van harte gefeliciteerd, we zijn weer apetrots op jou.

foto’s toegevoegd vanaf 21 mei (Rob)

1 juni 2009
Het was een prachtige zonnige dag met geen wolkje aan de lucht! Op naar de kant om te wandelen naar het plaatsje Aguirre. Een klein vissersdorp met ca 1200 inwoners. Onderweg zagen we hele grote varens, bamboe en natuurlijk ander gewas en bomen die we de hele tijd door al zagen. Aangekomen in Aguirre zijn we eerst naar de school en bibliotheek (een gebouw) gegaan om te internetten. Daarna hebben we het plaatsje verkend. Eerst langs de steiger waar we bootjes zagen die of vis of hout hadden. Ja alle huizen hebben hier hebben een houtkachel. Eerder viel ons opdat verschillende mensen in hun tuin hout in kleine stukjes aan het hakken waren.

Nadat we de steiger gezien hadden zijn we de winkelstraat in gewandeld. Het verbaasde ons hoeveel kleine supermarkten en andere winkeltjes er zijn in dit kleine dorp. Vlak voor de siesta kochten wat verse etenswaren en zijn we verder doorgewandeld. Er is een onverharde weg voor de auto’s en verder alleen maar voetpaden die bestaan uit platgelopen schelpen. De huizen zijn voornamelijk van hout (soms met wat aluminium platen). Er zijn hier heel veel honden maar geen agressieve/waakse, wat ons ook verbaasden.

Rond twee uur wandelden we over de onverharde weg weer terug naar de boot. Pas toen viel ons op dat we in de verte weer hoge witte toppen zagen: gisteren zaten die nog in de wolken. Vanaf de weg hadden we een mooi plekje vanwaar we de boot in de baai konden zien, een deel van de kanalen met daarachter de hoge bergen met hun witte toppen. Hier hebben we een tijd gezeten en genoten van het uitzicht.

"onze" baai….                                   de weg door het dorp…

een visser...

Daarna zijn we terug aan boord gegaan waar we in de kuip met een drankje verder hebben zitten te genieten totdat de zon ons verliet. Het is weer heerlijk in een gebied te zijn aangekomen waar we weer kunnen wandelen!

31 mei 2009
CALETA LA POZA (45 09.504 s  73 31.134 w)
Tijdens het netje kwam de man van het eiland weer langs met krabben die hij vannacht gevangen had. Of we er een paar wilden? Jazeker! Hij had een mand vol maar vier vonden we genoeg (het zijn geen Centolla’s, maar kleinere krabben). Zo ruilden we vier krabben voor een pak brood meel en een pak wijn.

een van onze krabben…

Daarna vertrokken we. Het was een droge zonnige dag met zeer weinig wind. Alles wat we konden zeilen zeilden we en soms moest de motor even bij omdat de wind het voor gezien hield. Ja, we zijn nog steeds onder invloed van een hoog wat inhoud dat we weinig wind hebben maar dat het wel droog en soms zonnig is, heerlijk! We zien onder ons de depressies doorgaan dat inhoudt dat we tijdelijk uit het gebied met de vele wind zijn: joepie!

depressies volgen een zuidelijke route…

Onder het varen hield ik me bezig met de krabben wat inhield dat ik ze kookte en pelde om er daarna een salade van te maken. Rond het middag uur zagen we het dorpje Aguirre (die tegen de heuvel opgebouwd is) liggen in de zon. Toen we er langs voeren zagen we aan de andere kant van het kanaal op een ander eiland de begraafplaats liggen. Even verderop lieten we ons anker in Calea La Poza vallen en hebben we in de zon lekker de krabsalade opgegeten en genoten van het weer. Het was druk met boten die langs voeren dus we vermaakten ons prima met bootjes kijken.

het dorpje Aguirre….                       aan de overkant de begraafplaats…

30 mei 2009
Vanochtend kwam de man van het eiland naar ons toe roeien. Oei wat nu, moeten we weg? De man bleek wat suiker nodig te hebben en zo gaven we hem een zak suiker en een fles wijn. We werden uitgenodigd om later bij hem langs te komen.

Toen we naar de kant roeide begonnen de honden te blaffen en kwam hij gelijk aanlopen. In eerste instantie liepen we naar een grote schuur waar hij een houten boot aan het bouwen is. Het is de derde boot die hij bouwt en hij wil hier vier maanden over doen.

de derde boot die hij bouwt…

Verder vist hij op zalm, mosselen, zee-egels en andere vissen die hij ook verkoopt. Ook kapt hij wat hout van het eiland voor de verkoop. Het eiland is al acht generaties lang in de familie en hij woont hier nu vier jaar alleen in een klein huisje met in de keuken/woonkamer een houtkachel die ook tegelijk het fornuis is.

keuken annex huiskamer…

Daarnaast heeft hij een slaapkamer dat ook tegelijk een rommelhok is. Hij gaat maar enkele dagen per jaar weg van het eiland omdat hij hier niet gemist kan worden maar zijn familie komt hem geregeld opzoeken. Eten en andere dingen worden eens in de zoveel tijd geleverd. Net als bij zijn buren. Hij heeft een buurman aan de andere kant van het kanaal en een tweede op het andere eiland vlakbij. We weten niet of ze vaak contact met elkaar hebben.

Nadat we een tijd gepraat hebben in zijn huis zijn we over het erf gewandeld. Zo zagen we drie soorten tuintjes waar hij groente verbouwde. Verder waren er veel bomen en grote varens. Even verderop zagen we een huis gebouwd van aluminium platen dat geheel was omgewaaid. Dit bleek met een sterke noordenwind gebeurd te zijn nog niet zo lang geleden.

Terug bij de schuur liepen we langs twee boten die op het strand lagen. Een boot lag gedeeltelijk gevuld met water en daar lagen zee-egels in. Hij sloeg er een open met een houten spatel, haalde er wat smurrie uit en gaf mij een oranje drab wat we rauw konden opeten. Het smaakt een beetje als een oester alleen dan niet zo glibberig, best lekker. Daarna liet hij ons wat mossels zien maar daar bedankten we voor. Het werd tijd om weer terug te gaan naar de boot en we bedankten hem vriendelijk voor zijn gastvrijheid.

de zee-egel….                                het oranje eet  je op…

Terug aan boord heb ik de was uitgespoeld en voor de time being opgehangen. Paul ging de zijkant van de boot nog even schoonmaken voor het donker werd.

29 mei 2009
CALETA ESREBAN (45 18.506 s  73 33.615 w )
Het was een echte motor dag, geen wind (grrr). Het eerste uur hadden we de stroom tegen maar daarna kregen we de stroom mee in zowel Canal Darwin als in Canal Moraleda. Ja, we varen weer in de Chileense kanalen en hebben de open Pacific Oceaan met de deining nu echt verlaten. Terwijl we verder voeren zagen we weer veel zalmkwekerijen waar druk gewerkt werd en kwamen we ook aardig wat vissersboten tegen.

zalmkwekerijen…

Het landschap is hier heuvelachtig maar achter die heuvels zien we de hoge bergen met de witte toppen weer (nu we weer verder landinwaarts zijn). Al hadden we vandaag geen straal blauwe lucht: de bergen zaten onder de hoge wolken. Het was weer een droge dag en daar waren we weer blij mee.

Aangekomen bij de ingang van de baai zagen we een boei met een lijn naar de kant in het water. We konden rechts langs de boei en voeren de baai in. Hier zagen we een paar huisjes staan en later ook honden lopen. Toen we bezig waren ons anker er in te laten vallen kwam er een man naar buiten lopen en begon te schreeuwen. Ik zwaaide maar hij zwaaide niet terug. We hadden al lang gezien dat er verderop meerdere lijnen naar de kant liepen maar daar hadden wij geen last van. Waarschijnlijk heeft deze man meerdere netten onder water uit staan aan de kant.

28 mei 2009
PUERTO SERGIO (45 27.194 s  74 07.298 w)
Eerst wilden we in het donker vertrekken maar gisteren bij aankomst zagen we rotsen in het water die niet op de kaarten stonden. We waren bang dat er nog meer rotsen onder water zouden zijn en daarom zijn we bij het licht vertrokken. We hebben een hoge luchtdrukgebied recht boven ons en de weerberichten geven lichte wind aan. Al snel hadden we ruime wind 10 a 15 knopen en konden we lekker zeilen over Bahia Darwin waar we in de verte ook nog spuiters van walvissen zagen.

Aangekomen bij Canal Darwin trok de wind aan tot 20 knopen tegen (wind blies door het kanaal) waardoor we moesten kruisen in het kanaal. In eerste instantie werd het een rommelige ingang want we hadden wind tegen tij in en daarbij de oceaan deining er nog tussendoor. Hoe verder we het kanaal in kwamen hoe rustiger het werd. Met een stralend blauwe lucht en de zon al schijnend leek het wel zomer zeilen, behalve dan dat er een koude wind was.

Onderweg zagen we weer veel vogels: Pertols, albatrossen, stormvogels en Magellan pinguxc3xafns. Rond drie uur hield de wind het voor gezien en moesten we het laatste stuk motoren. We kwamen langs een grote zalmkwekerij waar mensen aan het werk waren. Ja we komen weer in de bewoonde wereld. Tijdens de laatste paar mijltjes draaide de stroom tegen maar toen waren we er al bijna!

27 mei 2009
BAHIA TENQUEHUEN (45 38.035 s  74 47.656 w)
Omdat er aan de noordzijde van Golf de Penas geen kanalen zijn die naar het noorden leiden zijn we gedwongen een stuk op de open Pacific oceaan te zeilen. We zeilden met onder ons een diepte van meer dan 2000 meter met mooie lange golven onder een hemel vol met sterren maar zonder maan. We hadden een voordewindse koers en met de fok aan de ene kant uitgeboomd en het grootzeil aan de andere kant voeren we als het goed ging ca 15 a 20 knopen. Maar als de wind (8 a 10 knopen) even weg viel in een regenbui begonnen de zeilen al snel te klappen, dit moest maar niet te vaak gebeuren!

Rond zeven uur werd het langzaam licht, de zon kwam nu van achter de bergen op en met een rode gloed was dit een prachtig gezicht. Helaas liet de wind het in de loop van de ochtend afweten en begonnen de zeilen zo hard te klapperen dat we ze hebben weggehaald. Dit klapperen werd veroorzaakt omdat we rolden op de korte steile golven die weer ontstonden omdat we het continentaal plat opvoeren. De diepte ging nu dus heel snel van meer dan 2000 meter naar 1000, 200, 100 en minder meters.

Op naar een ankerplek in de buurt! We vonden een ankerplek op de Maxsee kaart bij het eiland Tenquehuen nog voor het begin van de kanalen en dat kwam goed uit omdat het tij inmiddels ook tegen was gaan stromen. Daar aangekomen bleek weer dat het er erg diep bleef: ca 40 a 70 meter. We voeren wat verder en Paul zag een kleine inham. Ook hier bleef het lang diep en liep de kust zeer snel af. Nu zag Paul een boom die iets over het water hing en waar hij een lijn omheen wilde doen. Wat hij niet wilde was ons Giebeltje te water laten. Ik heb toen de boot naar de kant gestuurd en Paul stond voorop met de lijn die hij net om de boom kreeg waarna ik weer gas achteruit gaf en Paul de lijn vierde. Op het moment dat de dubbele lijn aan het eind was (ca 75 meter uit de kant) gooide Paul het anker er in en liep ik met de lijnen naar achteren. Ons Giebeltje is droog gebleven wij kunnen vannacht makkelijk weg.

Nu we Golf de Penas zijn overgestoken hebben we Zuid Patagonie achter ons gelaten en zijn we aangekomen in Noord Patagonie. Het eerste dat ons vandaag opviel was dat de bergen minder hoog zijn en dat we de sneeuw op de toppen van de bergen missen.

26 mei 2009
Yes, de weerberichten waren niet veranderd zodat we de GOLF DE PENAS (GOLF VAN DE PIJN) konden oversteken. De weersverwachting gaven al enige dagen aan dat de wind eerst uit het westen zou komen (ca 15 knopen) en later zou draaien naar zuidwest en zuid (15 knopen). We zitten in een hoge luchtdruk gebied waardoor we even een paar dagen rustig weer hebben. Daar hadden we op gewacht! We werden rond vier uur wakker en besloten in het donker te vertrekken. Anker op en wegwezen met de stroom mee naar buiten. We riepen weer San Pedro radio (vuurtorenwachter) op om te zeggen dat we waren vertrokken naar het noorden.

het goed-weer-kaartje met onze positie…

In eerste instantie hadden we weinig wind omdat we nog achter de eilanden zaten. We moesten motoren. Rond acht uur werd het licht. Voorbij de eilanden konden we zeilen. Vol grootzeil en fok voeren we met ca 8 a 10 knopen wind. In buien vermeerderde deze naar 15 a 18 knopen. De  golven waren wat rommelig kort maar dat wisten we: daar staat de golf bekend om. Dit komt omdat we van het continentale plat af voeren waardoor de golven van de Pacific al snel in ondieper water terecht komen, binnen enkele mijlen van meer dan 3000 meter naar 2000, 1000, 200 naar 100 en minder meter. Het is een beetje te vergelijken met de golf van Biscay. Eenmaal in dieper water hadden we mooie lange golven van ca 4 meter hoog.

Rond 5 uur  riepen we Faro Raper (vuurtoren aan de andere kant van de golf) op om te vertellen dat we hem passeerden. Het werd ondertussen ook drukker op het water met tankers en vissersboten. Het wordt vannacht dus goed opletten geblazen.

25 mei 2009
CALETA IDEAL (47 45.533 s  74 53.590 w)
De ankerketting zat vanochtend aardig vast achter een rots (denken we). Aangezien we wisten hoe we het anker er hadden ingetrokken en we geen rondjes in de baai hadden gedraaid konden we de ketting makkelijk lostrekken met de motor (we wisten welke kant we op moesten trekken).

Het was een droge dag met hier en daar een bui en we konden weer lekker zeilen met ca 10 a 15 knopen wind (tegen). Soms draaide de wind en konden we een goede slag maken andere keren werden we door de stroom aardig terug gezet. Onderweg zagen we weer meerdere soorten zeevogels (die hebben we in de kanalen niet veel gezien) en zelfs een paar walvissen. Er kwam steeds meer deining en we zagen de Golf de Penas al voor ons. Een open stuk Pacific die we morgen gaan oversteken.

Eenmaal Canal Messier uit sloegen we Canal Suroeste in om ons anker in Caleta Ideal te gooien voor de nacht.

24 mei  2009
Gisteravond hadden we onze eerste onweersbui na langer dan een jaar geleden. Dit ging gepaard met veel wind en heel veel regen. In de nacht werd het wat minder maar rond vier uur was de vele wind met regen weer terug. In buien hadden we soms wel veertig knopen die dwars op de boot stonden. Anker en lijnen hielden goed maar in de ochtend toen het licht werd hielden we alles wel goed in de gaten. We lagen namelijk wel dichtbij de kant. In de loop van de ochtend werd het kouder en veranderde de regen in natte sneeuw en hagel wat weer gepaard ging met een onweersbui, de tweede dus in korte tijd.
In de middag werd alles rustig en hebben we rustig een film gekeken. Hopelijk blijft de nacht ook rustig!

23 mei 2009
PUERTO ISLAND (48 03.089 s  74 35.430 w)
Zoals gewoonlijk regende het weer en was de lucht grauw. In eerste instantie hadden we geen wind maar we zagen de barometer dalen en de wolken gingen al snel dus het was wachten op de wind. Die kwam inderdaad en binnen 5 minuten hadden we van geen wind vijftien a twintig knopen. YES, We zeilden aan de wind verder met twee reven en de fok. De wind trok na een uur aan tot 25 a 30 knopen en ging tegen staan zodat we moesten kruisen, bale!

Aangekomen in de baai hadden we nog last van de vlagen maar het grootste deel van de harde wind was weg. Nadat we ons anker goed vast hadden getrokken hebben we voor alle zekerheid toch ook maar twee lijnen naar de kant gebracht. We konden er precies komen met de lengte van de ankerketting. We hadden het ook zonder lijnen kunnen doen maar dan zouden we aardig achter ons anker liggen gieren en daar hadden we geen zin in.

22 mei 2009
CALETA MORGANE (48 31.153 s  74 23.284 w)
Na tien dagen zijn we vertrokken uit Puerto Eden. We  zijn nog even naar de kant geweest om het vuilnis weg te brengen, afscheid te nemen van de politiemannen en om een kip uit de diepvries te kopen.
Het was een dag zonder wind waardoor we weer moesten motoren (GRRR) maar het was wel droog en de zon kwam zelfs achter de wolken vandaan! Het uitzicht vandaag was weer prachtig. De toppen van de bergen zijn nog meer met sneeuw bedekt na de vele regen/sneeuw van de afgelopen dagen.

We moesten vandaag weer door een vernauwing met meer stroming dan normaal maar vanwege de weinige wind was de stroming ook minder en ging het allemaal zeer soepel. We waren nog maar net de vernauwing door toen we de ferri zagen die richting Puerto Eden ging.

Al verder motoren hebben we onderweg een douche genomen en heb ik de was gedaan en opgehangen aan de zeereling. Net voor het helemaal donker was lagen we op anker in Caleta Morgane nadat we 39 mijl gemotord hebben in de goede richting.

21 mei 2009
Het is Chili vandaag een feestdag "MARINE-DAG". De marineboot aan de steiger is versierd met vlaggen en in het dorp hangt op veel plaatsen een Chileense vlag uit. In de ochtend waren de marine mensen druk op de boot en op de steiger en hoorden we Chileense mars muziek door de luidsprekers galmen over het water. Rond twaalf uur zagen we een groep mariniers over de steiger marcheren en stonden er een paar mensen uit het dorp te kijken. Er werd een krans gelegd en een toespraak gehouden en daarna was alles weer voorbij en ging iedereen naar huis. Het regende weer de hele dag zodat we dit alles vanaf de boot gevolgd hebben. Verder weer boek gelezen en film gekeken.

de marineboot…

20 mei 2009
We hebben weer niet veel gedaan. Het regende de hele dag. We hebben films gekeken en verder in onze boeken hebben gelezen.

19 mei 2009
Na het Patagonixc3xab net wilden we een wandeling gaan maken toen er op de boot werd geklopt. Het was de politie die vertelde dat we de steiger moesten verlaten omdat er een marineschip wilde liggen. We zagen het schip iets verderop voor anker en we wachtend met de lijnen weg halen totdat hij zijn anker ophaalde. Na een half uur was er nog niets gebeurd maar kwam er een dingy met mensen van de Capitania dos Puerto bij ons. Of we wilden weg gaan omdat het marineschip hier wilde liggen. Geen probleem maar er zou veel wind komen de volgende dagen en of we dan aan hun zijde konden liggen. Daar gingen zij niet over en na wat heen en weer gepraat werd de kapitein van het schip geroepen gevraagd of wij langszij mochten, helaas wilde hij dat niet. Paul bedacht dat dit wel heel lang kon gaan duren en manoeuvreerde de boot zo  dat het marineschip aan de steiger kon liggen en wij aan de andere zijkant. Ik ging van boord om de video’s te wisselen en terwijl ik weg liep zag ik de dingy met de mensen van de Capitania alweer onze kant op komen. Terwijl ik in de bibliotheek was bleek dat we echt helemaal de binnenbaai uit moesten en we moesten wachten tot het schip goed en wel lag voor we in de binnenbaai voor anker konden.

Toen ik terug kwam uit de bibliotheek zag ik Paul met de Giebateau dus dobberen op het water. Er kwam net een vissersboot naar de steiger die me met plezier naar de Giebateau terug bracht. Al met al was het tegen twee uur voor we goed en wel voor anker lagen in de baai. Het was de hele  ochtend droog geweest en nu regende het weer zodat we naar binnen gingen en films hebben gekeken.

18 mei 2009
Weer een dag met veel regen.
‘s-Ochtends hebben we ons vermaakt in de bibliotheek door daar te internetten. Het was er niet druk zodat we ieder een computer hadden. Na de lunch hebben we de films gekeken die we geleend hadden uit de bibliotheek en daarna was de dag alweer bijna om.

17 mei 2009
Regen, regen en nog eens regen. Om een indruk te geven hoeveel water hier valt, we hebben altijd drie emmers buiten in de kuip staan om water op te vangen en elke emmer is na een nacht ca 1/3 vol (ca 5 liter per nacht).

Vanochtend vroeg om zes uur kwam de ferrie van Puerto Natales naar Purto Mont in de baai. Van alle kanten kwamen er kleine vissers bootjes op af om de/hun goederen op te halen. Na een half uur was de ferrie weer weg, op naar Puerto Mont. Hij kan met dit slechte weer wel de golf van Penas over, wij moeten geduld hebben en wachten op beter weer. Weer weinig gedaan, boekje lezen en film gekeken.

16 mei 2009
Voor het eerst in de reis door de Chileense scheren hebben we vandaag brood gebakken (na ca twee maanden). In eerste instantie hebben we lang met het brood uit Ushuaia gedaan maar ook het brood van Puerto Natales was lang houdbaar (ca twee weken). Maar vandaag hebben we een heerlijk bruinbrood gemaakt met pompoen- en zonnebloempitten erin. Toch beter dan al dat witbrood. Verder hebben ik wat quilten gedaan en heeft Paul stukjes gelezen over de Pacific. In de middag een film gekeken. De bibliotheek is in het weekend dicht dus konden we niet internetten en films lenen.

15 mei 2009
We zijn nog steeds in Puerto Eden omdat er buiten veel wind staat. Over ca 90 mijl moeten we de Golf de Penas over, een open stuk Pacific. We wachten dus op wat rustiger weer bij de Golf de Penas. Hier kunnen we in ieder geval nog even wandelen wat we vanochtend weer gedaan hebben. Over een heuvel naar de supermarkt en door het dorpje terug. De ferrie is gisteren geweest met verse groente en fruit maar ik zag niets wat we nodig hadden.

Terug aan boord kwam er iemand van de Armada die ons vertelde dat er in de middag een Armada schip kwam en dat we tijdelijk weg moesten van de steiger. We bleven dus aan boord om te wachten tot het schip kwam. Ondertussen keken we weer een dvd uit de bibliotheek. Toen het Armada schip de baai in kwam werd ons verteld dat we gewoon konden blijven liggen omdat het schip voor anker ging. Het was een hoog geplaatst persoon die op visite kwam want de mannen van Armada waren keurig in uniform en stonden prachtig in de houding op de persoon te wachten.

14 mei 2009
Rond tien uur waren we weer in een openbaar gebouw dat een gemeentehuis, bibliotheek en een school tegelijk is. Paul ging naar de bibliotheek waar hij een afspraak had om een computer te gebruiken. Ik ging naar een van de vier klaslokalen. Er zijn in het dorpje twee leraren. De lerares heeft de leerlingen van klas een, twee en drie en een meester de kinderen van klas vier, vijf en zes. Ik was bij de juf in de klas waar ca acht kinderen (twee uit klas xc3xa9xc3xa9n, drie uit klas twee en drie uit klas drie) in zaten. Omdat ze niet allemaal hetzelfde les materiaal hebben liep ze rond in de klas en besteedde aan iedere klas een poosje.

schooltje met de leerlingen van 3 klassen…

Toen ik terug kwam in de bibliotheek was Paul nog bezig met internet en keek ik verder rond in de bibliotheek. Op een plank stonden allemaal dvd’s die we mochten lenen. Dit hebben we dan ook gedaan en in de middag hebben we weer film gekeken. Het regende en waaide zodat we geen zin hadden om te wandelen. We zagen in de loop van de middag de ferrie binnen komen. Op dit moment hebben we op zich niets nodig, misschien gaan we morgen wel weer even kijken in de supermarkt.

13 mei 2009
HISTORIE
De eerste bewoners die in het gebied tussen Golf de Penas en het Magellan kanaal leefden waren de ALACLUF indianen. Zij woonden in houten boten en soms in hutten van zeeleeuwen huiden op de kant. Ze leefden van jagen, vissen, mosselen, oesters en andere schelpdieren. Zij gebruikten hiervoor speren en harpoenen die ze maakten van botten van walvissen en zeeleeuwen. Het was een echt nomaden volk die naakt of gekleed in zeeleeuwen huiden leefden.

Aan het eind van de 19e eeuw bouwde de Chileense luchtmacht een basis "Puerto Eden" dichtbij de plaats wat de indianen Yetakte noemde. Deze basis werd in eerste instantie gebruikt om (water)vliegtuigen die tussen Puerto Mont en Puerto Natales vlogen te voorzien van brandstof maar ook werd het een meteorologisch post. In diezelfde tijd bouwde de Armade de vuurtoren "San Pedro". De Alacluf indianen werden door deze plek aangetrokken maar door hun nomade cultuur werd het toch moeilijk zich aan te passen en ging hun gezondheid en de kindergeboorte achteruit. In 1940 kwam de Chileense president langs in Puerto Eden en besloot de indianen en de mensen die hier woonden te supporten.

De mensen leefden toen nog steeds grotendeels van de vangst van mosselen, oesters en andere schelpdieren tot er in 1972 een soort alg in het water kwam genaamd "RED TIDE" waardoor alle schelpdieren giftig werden. Niet een beetje giftig maar absoluut dodelijk, binnen 4 minuten tot 24 uur is het met je gebeurd. Zo werden de mensen hier van de ene op de andere dag beroofd van hun inkomsten. Er is tot op heden nog geen tegen gif voor de Red Tide!

Vandaag de dag is het dorpje zwaar in verval geraakt en worden de mensen nog steeds aardig gesubsidieerd door de overheid. Desalniettemin zien hun houten huisjes met golfplaten er armoedig uit. Ze leven voornamelijk van vissen in kleine open bootjes. Toch zijn er hier in de buurt nog wel gebieden die nog vrij zijn van Red Tide en waar ze de mosselen en andere schelpdieren plukken. Maar alles wordt extreem goed gecontroleerd.

Wij zijn vandaag blijven liggen omdat er een depressie op komst is. Vandaag was het nog rustig en droog zodat we weer wat gewandeld hebben in het dorpje en in de supermarkt hebben gekeken. Daar was niet veel te halen en de groente en het fruit zag er niet goed uit. Het wachten is op de ferrie die verse spullen meebrengt.

12 mei 2009
PUERTO EDEN (49 07.620 s  74 24.842 w)
We kruisten met ca 15 knopen wind weer verder door Paso del Indio. Het eerste gedeelte was een wat smaller stuk waar we korte slagen konden maken, daarna werd het weer breder. In dit smalle stuk zagen we twee tankers die van het noorden kwamen. Over de marifoon werd even overlegd hoe we elkaar zouden passeren om daarna nog even een gezellig praatje te houden.

Rond het middag uur kamen we in Puerto Eden waar we aan de steiger konden afmeren. Er stonden al drie mensen van de armada om ons te helpen, lekker makkelijk!

Puerto Eden…

Na een late lunch zijn we door het kleine plaatsje gelopen. De grond is hier zo drassig door de vele regen dat ze paden van houten planken boven de drassige grond hebben gemaakt. Deze planken zijn door de regen wel heel glad zodat we ons soms goed moesten vasthouden aan de leuning. We wandelden over een heuvel waar we prachtig zicht hadden over de ankerbaai en Paso del Indio. Al verder lopend kwamen we weer langs huisjes met in het water allemaal kleine vissersboten. Ook zagen we een kapelletje.

een "weg" in Puerto Eden en de beschermheilige van het plaatsje…

Op de terugweg zijn we naar de bibliotheek gewandeld om te kijken of we konden internetten. Dat kon maar dan moesten we even wachten: geen probleem tijd zat!

11 mei 2009
Gisteravond lieten we het anker net voor het donker in 15 meter diep water vallen en brachten we geen lijnen meer naar de kant. Helaas was de bodem ook bezaaid met rotsen waar de anker ketting overheen schuurde. Door het geluid van de ketting die over de rots schuurde kon ik vannacht niet goed slapen terwijl Paul sliep als een roos.

Vanochtend waaide het aardig hard al merkten we daar niet veel van op onze ankerplek. Wel konden we het kanaal in kijken en zagen we de witte koppen op het water staan. We hebben ons anker opgehaald en zijn dichter naar de kant gekropen met een lijn naar de kant die we heen en terug hebben gedaan zodat we deze morgen gewoon vanaf de boot binnen kunnen halen. Geen ankerketting meer die over de rotsen schuurt. Daarna ben ik de was gaan doen. Het wassen en het uitspoelen is hier geen probleem water genoeg maar om de was tussen de buien door droog te krijgen is een veel lastigere klus. Vandaag heb ik het maar gewoon in de regen laten hangen zodat het extra uitgespoeld werd. Verder het gebruikelijke boekje lezen en film gekeken.

10 mei 2008
CALETA GRAU (49 20.491 s  74 24.635 w)
Het was vanochtend mooi helder met wat zon. We zagen nog meer ijsblokken drijven in Canal Wide. Die zijn afkomstig van De Cordilla (Campo de Hielo), de grote ijskap ten oosten van ons. Vanaf de Cordilla eindigen meerdere gletsjers hier in de Chileense scheren, o.a in Seno Europa, Seno Pinguin, Seno Eyre. De brokken ijs die van de gletsjers afkomen worden door de stroom en de wind meegenomen en komen dan uiteindelijk uit in kanaal Wide waar wij ze zagen drijven.

groen met het wit erboven…

We hebben gisteren de Fifties verlaten en moesten vandaag de hele dag in de Forties motoren GRRRR! Op zich kwam het goed uit want nu konden we makkelijk door de vernauwing Paso del Abismo. Met een noordenwind kan de wind hier goed doorheen gieren! Nu was het water spiegelglad en hadden we stroom mee. Op een paar buien na was het de hele dag mooi weer.

de vernauwing Paso del Abismo…

9 mei 2009
ESTERO DOCK (49 56.708 s  74 27.913 w)
YES, WE ARE OUT THE EXTREMELY FIFTIES AND IN THE ROARING FORTIES AGAIN.

Het was weer een grauwe koude ochtend met veel regenbuien en temperatuur van ca 2 a 3 graden. In het eerste half uur was er weinig wind en moesten we motoren. Daarna kregen we in een keer 15 xc3xa0 20 knopen wind tegen en kruisten we weer verder met fok en twee reven in het grootzeil kanaal Conception uit en kanaal Wide in. Hier kregen we te maken met ijsblokjes. NEE, Niet ter grote voor in de whiskey maar een stuk groter. We wilden daar dan ook liever niet tegenaan varen, ijs wacht dus (hihi)!

In de middag werd het droog maar bleef het koud en bewolkt en stonden er witte kopjes op het water. We konden duidelijk merken dat we ook stroom tegen hadden want we maakten niet echt van die mooie slagen waardoor we veel meer mijlen hebben gevaren. Uiteindelijk hebben we 40 mijl gevaren terwijl het rechtstreeks maar 20 mijl is.

8 mei 2009
CALETA BOLINA (50 11.666 s  74 49.360 w)
Het was een droge heldere ochtend met de meeste tijd de zon achter de wolken. Als het even kon scheen de zon tussen de wolken door op de bergen met hun besneeuwde toppen. Het eerste half uur motorden we tussen wat eilandjes door tot we weer in de baai aankwamen en we konden zeilen. In de baai hadden we ruime wind tot kanaal Inocentes daarna hadden we halve wind van ca 8 a 10 knopen. We zeilden met vol grootzeil en fok in een keer het kanaal Inocentes uit en kanaal Conception in.

Het was de eerste keer sinds lange tijd dat we weer met vol grootzeil konden varen. Rond twee uur maakten we onze eerste slag van vandaag richting onze ankerbaai. Het was ondertussen weer grauw en het regende/sneeuwde weer volop. In de middag zagen we, na twee dagen niemand gezien te hebben, weer een tanker langs varen.

7 mei 2009
CALETA GIEBATEAU (50 39.217 s  74 33.652 w)
Gisteren ging de barometer nog gestaagd naar beneden en vannacht kwam de depressie recht over ons heen. Het anker alarm ging af en wat bleek: we waren in korte tijd van de kant van de baai naar de andere kant van de baai gezwaaid. Toch viel de wind op zich erg mee en hebben we verder lekker geslapen.

Vanochtend werd het weer tijd om verder te gaan. Het was weer een grauwe regenachtige dag met hier en daar heel even de zon door de wolken. We zeilden al kruisend verder met ca 15 a 20 knopen wind door kanaal Sarmiento tot bijna aan de vernauwing Angostura Guia. We  motorzeilden even een uurtje om nog een beetje met de stroom mee gevoerd te kunnen worden. Daarna ging de motor weer uit en kruisten we verder richting Caleta Paroquet.

Bij de baai aangekomen zagen we op Maxsea-kaart een andere ankerplek op de kaart staan die makkelijk te bereiken was en waar we geen lijnen nodig hadden naar de kant. De keus was snel gemaakt: op naar het anker op de Maxsea-kaart. Daar aangekomen bleef de dieptemeter maar op 30 a 40 meter hangen terwijl het 8 tot 14 meter had moeten zijn. We zijn gewoon doorgevaren tot het eind  van de baai waar we zagen dat de rotskant zeer steil afloopt. Ik stond weer voorop om in het water te kijken en Paul stond aan het roer en hield de dieptemeter in de gaten. Aan het eind van de baai vonden we een mooie plek waar we het anker er in gooiden (met 15 meter diepte) om vervolgens achteruit te varen naar de kant. Er hing een mooie grote boom over het water waar we een dubbele lijn omheen hebben gedaan en achter hebben vastgemaakt. Nu hoeven we morgen alleen de lijn maar los te gooien en dus niet meer naar de kant.

Het was een lange zeil dag maar we genieten er volop van. Het wordt al wat winter hier en de bergtoppen worden steeds witter en kouder. Het was vannacht dan ook weer rond het vriespunt.