Foto’s zijn geplaatst vanaf 12 maart t/m 12 mei (Rob)

23 mei 2012
CYGNET IN PORT CYGNET, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 10.620 s  147 05.033 e)

route terug naar Cygnet...

In de nacht nam de wind af en werden de golven die de baai in kwamen minder. Alleen een kleine swell kwam nog naar binnen.
Vandaag was het bewolkt en regende het toen we even voor tien uur ons anker ophaalden. Er stond nog steeds niet veel wind zodat we rustig verder over de Huon rivier kruisten en Port Cygnet insloegen. Daar viel de wind helemaal weg zodat we het laatste deel motorden. Laadden we ook gelijk de accu’s op! Nadat we rustig voor anker lagen kwam langzaam de wind uit het zuidwesten opzetten en werd het stukje bij beetje frisser zodat de olielamp weer knus aanging.

22 mei 2012
SURVEYORS BAY IN DE HUON RIVIER, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 16.571 s  147 05.417 e)

route naar Surveyors Bay...

Nadat we het nieuws op de televisie hadden gekeken en het weerbericht hadden beluisterd ging ons anker op en zeilden we met ca acht knopen wind uit het noordwesten, ruime wind door het D’entrecasteaux kanaal. Het was een bewolkte dag maar af en toe kwam de zon even door de wolken heen. Eenmaal aangekomen tussen zuid Bruny eiland en het vaste land volgden we het vaste land. We zeilden nu halve tot aan de wind tussen het vaste land en Huon eiland door. Aangekomen bij de ingang van de Huon Rivier kregen we de wind pal tegen en moesten we het laatste stuk naar Surveyors bay kruisen. Intussen was de wind aangetrokken tot twintig a vijfentwintig knopen en stonden er kleine korte golven met kleine witte koppen op het water. Rond half vijf ging ons anker erin. 

21 mei 2012
We hadden afgelopen weekend al een email van Natalie gekregen dat de boot (salona 37 met de naam LENCO)waar mijn broer Ruud navigator op is 1e is geworden. Vandaag hadden Ruud en Natalie aan de lijn (skype) en hoorden we dat ze niet alleen op de heenweg maar ook op de terug weg eerste waren geworden in de ORC 2. Ook zijn ze eerste in de overall! Nu kregen we van Ruud een uitgebreid verslag hoe de wedstrijd was verlopen en dat de heenweg tot het laatst spannend was gebleven.

Om negen uur gingen we naar de kant om vervolgens met Hans mee te rijden naar Hobart. Als eerst gingen we naar de zeilmaker/watersportzaak om een UV strook te kopen voor de fok maar hier bleek het duurder te zijn dan bij een andere zeilmaker en dus gingen we met lege handen de winkel uit. Nu we toch dichtbij de haven in het centrum waren liepen we er ook even doorheen om wat boten te kijken.
 
Daarna gingen we naar de Immigratie in de hoop dat die een antwoord kon geven op onze vraag. Nadat hij onze gegevens in de computer had gevonden bleek dat we maar tot 28 september in Australie mochten blijven. Dat verbaasde ons want we waren pas in november het land binnen gekomen en hebben een visum voor een jaar. Nadat de man naar het hoofdkantoor van immigratie had gebeld bleek dit een foutje te zijn en werd de data in hun computer veranderd naar 3 november. Maar goed dat we even langs zijn gegaan! Maar daar kwamen we niet om. Onze vraag was; als we een jaar in Australie zijn geweest en vervolgens drie maanden in Nederland zijn kunnen we dan weer een nieuw visum voor drie maanden krijgen? of is dit moeilijk? Als antwoord kregen we dat we eerst het land uit moesten en dan een nieuw visum voor drie maanden moesten aanvragen en dat dit waarschijnlijk niet geweigerd wordt. Na nog een keer te hebben uitgelegd dat we onze boot willen achterlaten in Australie en zelf met het vliegtuig naar Nederland willen gaan willen we zekerheid hebben dat we het land weer in mogen. Weer kregen we hetzelfde antwoord en dus geen zekerheid GRRRR!  De man wilde echt niets met zekerheid zeggen…

Na de immigratie deden we nog wat kleine boodschappen alvorens naar Hans zijn werk te rijden. Hans werkt op een technische school en moest daar een paar klusjes doen en ondertussen leidde hij ons rond door de school, erg leuk! Na de school te hebben bekeken reden we verder door Hobart over de brug die over de Derwent rivier gaat naar de andere kant. Omdat we zo gezellig zaten te praten reed Hans verkeerd waardoor we dichtbij het werk van Jackie kwamen en we daar even langs gingen.

Jackie werkt op maandag als vrijwilligster bij een organisatie die spullen naar Vietnam, Colombia etc stuurt. Deze organisatie maakt dozen voor kinderen waar verschillende dingen in zitten. Kleren, wat speelgoed, zeep etc. De kleren worden door verschillende vrijwilligsters genaaid en Jackie is hier één van. We keken rond en zagen veel speelgoed wat ze gekregen hadden maar afgekeurd was: er mag geen speelgoed in zitten met leger kleuren, batterijen, vloeistof etc. Ook dit was leuk om eens te zien en er meer informatie over te krijgen.

Op de terugweg reden we langs verschillende havens waar we nog wat rondliepen tussen alle boten. onze laatste stop was bij banketbakkerij “Golden Tupil”. Deze banketbakkerij is opgezet door Nederlanders en vrienden van Hans en Jackie. Ze hadden drie winkels maar hebben dit vorig jaar verkocht. Toch hebben ze er niet helemaal afscheid van genomen want hij werkt er nog steeds als banketbakker. Toen we binnenkwamen zagen we hem in de bakkerij en toen wij een chocomel dronken kwam hij gezellig bij ons zitten en zaten we in het Nederlands verder te praten. later kwam ook zijn vrouw nog even langs, een echte Friese! Het werd tijd om terug naar de boot te gaan en rond vier uur namen we afscheid van Hans. Het was weer een zeer gezellige dag en het afscheid is dan ook gelukkig tijdelijk.

20 mei 2012
We sliepen prima in een bed in hun huis dat niet beweegt! In de ochtend ontbeten we en daarna gingen we naar de gereformeerde kerk in Hobart waar Hans en Jackie elke zondag naar toe gaan. Na de dienst was er koffie drinken en ontmoetten we veel mensen waarvan de ouders uit Nederland zijn geëmigreerd naar Tasmanie. Sommige kerk leden waren als kinderen vanuit Nederland meegenomen anderen zijn hier geboren. Er werd weer bevestigd dat vele mensen die in Kingston wonen een Nederlandse achtergrond hebben.

Na de koffie reden we naar de Royal Yacht club van Hobart om langs vrienden van Jackie en Hans te gaan maar helaas waren die niet aan boord. Hans reed over de oude hoofdweg terug naar Kingston wat inhield dat we eerst door het oudste gedeelte van Hobart reden om vervolgens langs de Derwent rivier te rijden. Omdat het prachtig zonnig weer was hadden we mooie vergezichten over het water naar de overkant en achter ons hadden we een mooie kijk op Mount Wellington zonder een wolkje aan de lucht!

Weer bij Jackie en Hans thuis aangekomen maakten we als lunch een bloemkoolsoep met brood. Ondertussen zaten we nog steeds gezellig over van alles en nog wat te praten. Na de lunch stapten we weer in de auto en reden we met een omweg naar Margate. We reden weer grotendeels langs het water en en kwamen op verschillende mooie uitkijk punten. Omdat het zo helder en zonnig was konden we zelfs Kaap Raoul zien waarachter Port Arthur (oude gevangenis) ligt. Deze kaap is ca 40 mijl verderop!

We reden verder langs enkele oude monumenten en wijngaarden om tenslotte aan te komen bij onze ankerplek. Hier namen we tijdelijk afscheid van Hans en Jackie want ze zijn nog niet van ons af (hihi). HANS AND JACKIE WE HAD A VERY NICE WEEKEND, SEE YOU LATER!
Terug aan boord werd alles opgeruimd en daarna gingen we lekker onderuit!

19 mei 2012
MARGATE IN DE NOORD WEST BAAI, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 01.883 s  147 16.804 e)

route terug naar Margate...

In de ochtend kwamen Hans en Jackie weer bij ons aan boord omdat ze graag een stukje met onze boot wilden zeilen. Even later ging ons anker op en hesen we de zeilen. Met vol tuig kruisten we de baai uit het D’entrecasreaux kanaal in. Hans stuurde en genoot volop terwijl de dames lekker zaten te praten en te genieten uit de wind in de zon. We zagen in het kanaal een andere boot aan de wind zeilen en die moesten de mannen natuurlijk even gaan inhalen, Regatta tijd!? Onderwijl werd de koffie natuurlijk niet afgeslagen (hihi). Met één hand aan het stuur en andere hand de koffie stuurde Hans de boot en stelde Paul de zeilen.

Nadat we de boot hadden ingehaald keerden we om en zeilden we ruime wind terug naar Quarantine bay waar Jackie en Hans weer op hun eigen boot stapten. Nu zeilden we met twee boten naar North West bay waar we voor Margate ankerden en zij hun boot aan de mooring legden. Rond drie uur waren we aan de kant. De dochter van Jackie en Hans met haar gezin woont hier aan het water en waren thuis. Ze zagen ons aankomen zodat we daar voor de tweede keer een kop thee gingen drinken. Nu was de hele familie (man met drie dochters) thuis zodat we nu iedereen ontmoetten.

Het was weer gezellig maar we moesten verder. We reden naar Kingston waar we wat boodschappen deden alvorens naar hun huis te gaan. Daar aangekomen gingen we om de beurt douchen en mocht ik de wasmachine gebruiken. Het was inmiddels alweer avond en tijd om ons bezig te houden met het avondeten. Na het avondeten zaten we nog gezellig te praten en al snel werd het bedtijd. Ja, inderdaad we bleven bij Hans en Jackie slapen.

18 mei 2012
QUARANTINE BAY IN BARNES BAY BIJ BRUNEY EILAND (43 07.295 s  147 20.427 e)

route naar Quarantine Bay...

In de ochtend regende het zodat we het nieuws keken en ik bezig ging met het bereiden van het avondeten. We kregen contact met de zeilmaker Russel en vroegen hoeveel een UV strook voor ons voorzeil kosten. Een UV strook is vrij duur maar hij adviseerde voor onze fok gewoon een strook dragon te plakken, dit is veel goedkoper. We kwamen overeen dat we het bij hem gingen kopen en dat als wij de strook erop geplakt hadden hij het nog een keer zou naaien. Even later belde hij op dat hij het doek niet op voorraad had, geen probleem we hebben geen haast.

Rond half twaalf kwam Peter langs met een beeldscherm voor onze boordcomputer. Ons beeldscherm was namelijk gelijk met de Pactor modem stuk gegaan. Peter had nog een scherm liggen die hij niet gebruikte en we wel mochten hebben. Nu het toch lunchtijd was at hij gelijk een tosti mee. Hij is met drie vrienden een motorboot in Nederland aan het kopen. We wisten al dat ze er één op het oog hadden en dat ze al aan het onderhandelen waren maar nu leek de koop nog dichterbij te komen. Hij bleef dan ook niet lang want aan het begin van de middag moest hij met de makelaar bellen om te onderhandelen.

Nadat Peter weg was verlieten wij de steiger en zeilden rustig naar de overkant van het D’entrecasteaux kanaal naar Bruny eiland. Onderwijl dat we rustig zeilden ruilde Paul de schermen om zodat we onze boordcomputer weer kunnen gebruiken. Rond twee uur zeilden we Barnes bay in en rond drie uur ging ons anker er in Quarantine bay (baai in Barnes bay) in. Hier hadden we met Hans en Jackie uit Kingston afgesproken. Zij lagen al in de baai en waren vanochtend om elf uur vertrokken zonder wind. Aan het eind van de middag kwamen ze bij ons aan boord en aten we kip in zoet/zure saus. Het werd weer een gezellige avond.

17 mei 2012
‘s-Ochtends scheen de zon en was er geen wind, tijd voor een wandeling. We liepen langs de veerboot die tussen Kettinger naar Bruny eiland vaart. Even later ging de weg over in een wandelpad langs de kust. Nu liepen we door de bomen met uitzicht over het D’entredeaux kanaal met daarachter Bruny eiland. Onderwijl dat we zo liepen zagen we vele Pademelon (kleine Tasmaanse kangaroos) rondspringen. Rond twaalf uur waren we weer terug bij de boot en besloten we nog een dag te blijven liggen aan de steiger.

We belden Peter op of hij zin had om vanavond bij ons te komen eten en dat wilde hij wel. In de middag deed ik wat administratie en kwam Paul er achter dat op onze kleine computer hier de digitale televisie kan ontvangen. Nu hebben we beter ontvangst en nog meer zenders (van drie naar twintig) Aan het begin van de avond kwam Peter en luisterden we naar de verhalen die hij beleeft had in Japan.

16 mei 2012
Na het nieuws op de televisie te hebben bekeken belden we Peter (die we ontmoet hebben op de tweedehands bootaccessoriesmarkt) voor een afspraak. In de ochtend lazen we nog wat en rond het middaguur kwam hij met een vriend langs. We zaten gezellig wat te praten toen bleek dat hij een een huis annex werkplaats aan het bouwen is. In de middag reden we met hem mee naar zijn stuk land boven op de berg met uitzicht over het D’entrecasteaux kanaal. Hier dronken we een kop thee en liepen vervolgens terug naar Kettering.

Om vijf uur zagen we elkaar weer op zijn boot. Een mooie boot waar hij jaren de met zijn vrouw mee heeft gezeild naar Japan, Alaska en Canada. Hij heeft over een deel van deze reis een boek geschreven SETO SUMMER van Peter Aston die we van hem kregen. Terwijl we zo zaten te praten kopieerde hij enkele bestanden van onze computer.

Rond half zeven gingen we naar het cafe om wat te eten. Hier ontmoetten we nog een andere zeilvriend zodat we gezellig met zijn vieren zaten te praten. Rond half tien waren we weer terug aan boord na een zeer gezellige dag.

15 mei 2012
KETTINGER, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 07.637 s  147 15.169 e)

route terug naar Kettinger...

In de ochtend scheen de zon en maakten we een wandeling door het park van Margate wat langs de Noord-west baai loopt en verder langs een rivier. We zagen schoolkinderen hard lopen in en rond het park met de leraar op de fiets ernaast!?
Rond twaalf uur waren we weer terug aan boord en begon het te betrekken zodat we ons anker ophaalden en rustig terug naar Kettinger kruisten. Onderweg maakte ik een lunch die we in de kuip aten. Rond half vier legden we aan aan de openbare steiger van Kettinger en gingen onderuit met een boek.

14 mei 2012
MARGATE IN DE NOORD WEST BAAI, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 01.893 s 147 16.833 e)

route naar Margate...

Vanochtend zeilden we klein stukje door de Northwest Bay naar het plaatsje Margate. Hier ligt de zeilboot “Alida”van Hans en Jackie. Hans hebben we ontmoet in Kettinger op de tweedehands boot accessoire markt. Vanochtend kwam Hans bij ons aan boord om een kop koffie te drinken en had hij heerlijke Hollandse appelkoek meegenomen. Jackie moest werken zodat ze er vanochtend niet bij kon zijn. Nadat we bij ons koffie hadden gedronken en een lunch hadden genuttigd zijn we naar hun boot “Alida” gegaan. Een mooie 30 voeter zeilboot.

Daarna gingen we naar de kant en ontmoetten we hun dochter die een huis aan het water heeft en uitkijkt over de baai. We dronken er een kop thee en zaten weer gezellig te praten. Maar we moesten verder en dus zaten we even later in de auto op weg naar Kingston. We hadden al gehoord dat Kingston vroeger een echt Nederlands dorp was waar veel Nederlandse emigranten gingen wonen. Ze bouwden hier hun eigen school en kerk. De ouders van Jackie zowel van Hans zijn dan ook Nederlands en zowel Hans als Jackie spreken nog behoorlijk Nederlands. Ik deed snel wat boodschappen in Kingston alvorens we naar het huis van Jackie en Hans gingen. Hier ontmoetten we Jackie en zaten de rest van de dag gezellig te praten en te eten want Jackie had heerlijk gekookt! Het was alweer half tien toen Hans ons terugbracht naar de boot maar het was een hele gezellige dag geweest!

13 mei 2012
SMUG IN DE NOORD WEST BAAI, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 03.734 s  147 15.918 e)

route naar Snug...

Al vroeg zeilden we verder noordwaarts door het d’Entrecasteaux kanaal. In de regen en met ca twintig a vijfentwintig knopen zeilden we alleen op fok lekker snel. We zagen in het kanaal de kleine witte kopjes op het water. Toen we de hoek omzeilden de Northwest Bay in werd de wind minder en hadden we geen golven meer op het water, alleen een beetje swell. Het is hier een stuk rustiger dan in het baaitje bij Kettinger.

We ankerden voor het kleine plaatsje Snug bij een zandstrand. We hadden gelezen dat er elke tweede zondag van de maand hier een kleine markt is in de community Hall. Na een kop koffie/chocomel roeiden we naar de kant en vroegen naar de markt. Helaas was er vandaag geen markt het is veranderd in een andere zondag van de maand maar welke kon niemand ons met zekerheid zeggen. We liepen verder het dorpje door en kwamen bij een kerk. Ik wilde al enige tijd weer eens naar de kerk en zo zaten we even later in de kerk naar de dienst te luisteren. Na de dienst dronken we een kop koffie/thee met de andere kerkgangers. Ook hier gaat de jongelui niet meer naar de kerk of naar een andere kerk waar het minder streng aan toe gaat. Want we begrepen wel dat het hier nog aardig ouderwets toe gaat. Alleen de mannelijke kerk leden hebben inspraak en dat Obama heeft voorgesteld dat homo’s en lesbiennes mogen trouwen was een doorn in het oog. Wij hebben hier wijselijk onze mond over gehouden maar graag had ik beide gevallen graag in discussie gebracht! Na de koffie/thee liepen we nog even door het kleine plaatsje om daarna terug te gaan naar de boot. Het was inmiddels wel wat opgeklaard met hier en daar nog een bui. Aan boord werd het tijd voor een late lunch en daarna gingen we onderuit met een boek.

12 mei 2012
In de nacht bleef het hard waaien maar draaide de wind van het westen naar het zuidwesten zodat we meer beschut lagen. Wel werd het nog kouder en zakte de temperatuur in de nacht naar ca vier graden. Rond negen uur roeiden we naar de kant en liepen we naar de “Town Hall” waar de tweedehands boten (en onderdelen voor boten) markt gehouden werd. Toen we even voor half tien aankwamen was het al aardig druk en toen om half tien de deuren open gingen drongen de mensen naar binnen. In de grote zaal waren rijen tafels neergezet waar mensen hun spullen te koop hadden liggen. Paul en ik liepen eerst snel rond om te kijken of we iets zagen wat we echt nodig hadden en toen bleek dat dat niet zo was liepen we rustig enkele keer dezelfde rondes om nog enige malen goed te kijken. Uiteindelijk kochten was wat zeilgaren, telltales en voor Paul een overlevingspak. Dit pak koste maar acht euro! Dit is een heel dik (8 a 9 mm) neopreen pak wat hij gaat gebruiken om in koud water het onderwaterschip schoon te maken en de anodes te vervangen. Normaal wordt dit pak gebruikt door vissers in Alaska en Canada. In plaats van een reddingsvlot hebben ze dan deze pakken aan boord. Dit omdat ze ervan uit gaan dat een reddingsvlot met zoveel wind en golven zal omdraaien.
Daarnaast kochten we enkele loodblokken met riem om Paul met dit pak aan onder de boot te krijgen (hihi). Deze loodgordel wordt normaal gesproken gebruikt bij duiken.

nieuwe overlevingspak...

We spraken met verschillende mensen maar voornamelijk met Peter die naar Japan, Alaska, Canada gezeild is en waar we nog een andere afspraak mee hebben. Ook spraken we lange tijd met Hans die Nederlandse ouders heeft en hier in de buurt woont. Ook met hem hebben we een andere afspraak voor komende week.

Rond twee uur waren we met een volle tas spullen terug aan boor. het waaide en regende nog steeds en buiten was het vijf graden. De grote depressie is nog steeds niet voorbij!
Terug aan boord deden we de Coleman Olielamp aan want die geeft meer warmte dan de gewone olielamp en al snel was het weer lekker warm in de boot. Lekker onderuit met een boek.

11 mei 2012
Vroeg in de ochtend was het nog even droog en wilden we een korte wandeling maken. Eenmaal gereed kwam de wind al opzetten en even later kwam ook de regen zodat de wandeling niet doorging. De hele verdere dag heeft het hard gewaaid, over de dertig knopen met enkele buien. We gierden dan ook aardig achter ons anker.

Onderwijl las ik Paul een deel voor van “Oorlogsherinneringen” geschreven door mijn vader. Het was een indrukwekkend stuk over de familie Kapteyn en de belevingen van mijn vader en familie tijdens de oorlog. Een andere keer ga ik weer verder voorlezen want het is een lang stuk! Toen het donker werd waaide het nog steeds hard, een depressie met een koufront komt over en dat was te merken want de temperatuur daalde die avond snel. We gingen dan ook weer met de olielamp naar bed.

10 mei 2012
KETTINGER, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 07.663 s  147 15.597 e)

route terug naar Kettinger...

Met ca vijf knopen tegen wind en draaiende winden zeilden we rustig Barnes bay uit. Al zeilend op de stuurautomaat hoorden we dat de stuurautomaat steeds meer rare geluiden ging maken. We gingen met de hand sturen en na drie rustige zeil uren kwamen we weer in de baai bij Kettinger waar we voor anker gingen. Nu werd het tijd om de stuurautomaat eruit te halen. Eerst moest één achterhut leeg zodat Paul erbij kon. Toen deze er eenmaal uit was en we deze uit elkaar haalden bleek dat de cluts en de tandwielen helemaal stuk waren. Geen eer meer aan te behalen hij is echt overleden. Maar de motor doet het nog goed en dus kunnen we misschien toch nog onderdelen gebruiken zodat we hem toch bewaren.

De nieuwe stuurautomaat (die we al lange tijd op voorraad hebben en die we in de Pacific hebben gebruikt) ging er weer. En zo ging de dag weer snel voorbij!

9 mei 2012
BARNES BAY BIJ BURNY ISLAND, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 08.169 s  147 21.367 e)

route naar Barnes Bay...

Nadat we het nieuws op de televisie hadden gekeken verlieten we de steiger en zeilden we rustig de baai uit, staken het d’Dentrecasteaux kanaal over naar Bruny eiland. Het was weer een bewolkte dag waarbij de zon af en toe door de wolken heen scheen. Na twee uur rustig te hebben gevaren en vijf mijl te hebben afgelegd kwamen we achterin de baai van Barnes Bay waar ons anker erin ging. Ik spoelde de was uit en hing deze te droog terwijl Paul de dinghy klaarmaakte voor vertrek. Na een vroege lunch gingen we naar de kant voor een wandeling. We liepen we over een bospad de heuvel op tussen de vele eucalyptus bomen en grasweide. Aan de andere kant van de heuvel stond een lang hek met daarachter een weide waar schapen graasden. Vanaf hier hadden we een mooi uitzicht over het D’entrecasteaux kanaal en daarachter Kettinger en het mooie glooiden heuvellandschap.

Kettinger en omgeving...

Op de terugweg maakten we ons eigen pad over de top van de heuvel tussen de bomen door en waar we vooral over de afgebladerde boomschorsen van de eucalyptus bomen liepen. Nu zagen we op verschillende kleine grasweide kangoeroes weg springen
Eenmaal terug aan boord begon het alweer bijna donker te worden.

8 mei 2012
KETTINGER, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 07.640 s  147 15.168 e)

route naar Kettinger...

Om zeven uur zeilden we met wind tegen Little Taylors bay uit het d’Entrecasteaux kanaal in. Dit water ligt tussen Bruny eiland en de zuidoostkust van Tasmanie. Het landschap is nog steeds heuvelachtig met veel bossen en daartussen landbouw, wijngaarden en kleine dorpjes. Het was bewolkt maar af en toe kwam de zon door en scheen dan prachtig over dit landschap waarbij de geel gekleurde bomen  herfstachtig glinsterden. Het waaide niet hard en toch liepen we lekker en konden we merken dat de onderkant van de boot schoon is, weinig tot geen aangroei.

Rond één uur kwamen we in de baai waar het plaatsje Kettinger aan ligt en waar we aan de openbare pier gingen liggen. Als eerst liepen we naar het informatie centrum waar ook de ferrie vertrekt naar Bruny eiland. Hier kregen we wat informatie over Bruny eiland. Daarna liepen we naar de jachthaven en zagen we dat er aanstaande zaterdag een tweedehands botenbeurs is. Als het even mee zit gaan we daar naar toe! Eenmaal terug aan boord zaten we nog even in de kuip wat te drinken voordat de zon weer onder ging en het al snel weer frisser werd.

een plekje aan de openbare pier...

7 mei 2012
JA, JA alweer zes jaar onderweg! Eigenlijk hadden we vandaag in Nederland aan moeten komen want we hadden gezegd na zes jaar weer terug te zijn. Maar ja, het leven bevalt ons zo goed dat we er nog even van blijven genieten (hihi)! Hoe lang? Géééén idee!!!!!
Met de webmaster Rob Gieb hebben we een nieuw contract afgesloten voor onbepaald tijd, hopen we….!

Vanochtend deden we wat klusjes zo maakten we de Honda generator weer winterklaar. Dit wil zeggen dat er weer een lange uitlaat slang op is gekomen en dat er een andere slag op is gekomen die de de warme lucht (koeling luchtmotor) naar binnen blaast. Daarna keken we de stuurautomaat na want die geeft af en toe wat rare geluiden met harde wind. We konden niet iets specifiek vinden en het is natuurlijk al een oud beestje met vele mijlen!

generator winterklaar...

Na de lunch roeiden we naar de kant om een wandeling te maken. Aan het strand staat allemaal huizen met borden PRIVE erop. Aan het eind van het strand ging een pad het eiland op en konden we over een breed pad toch door de natuur wandelen. De vegetatie bestaat voornamelijk uit varens, theebomen en dennenbomen en we kregen de indruk dat hier een aantal jaren geleden een brand is geweest. Na de wandeling roeiden we langs de zandsteen kliffen weer terug en zagen we duidelijk dat er hier steen vanaf is gehakt. We hadden ook gelezen dat er hier rond 1800 steen is weggehakt om huizen in Hobart van te bouwen. Aan het eind van de middag waren we weer terug en gingen we onderuit met een boek en later de televisie.

de kliffen...

6 mei 2012
QUARRIES BAY BIJ ZUID BRUNY EILAND, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 21.531 s  147 11.554 e)

route naar Quarries Bay...

Gisteravond toen ik de boodschappen opruimde zagen we dat we ons brood vergeten waren in de auto van Dugald. Dus stapte ik vanochtend op de fiets om deze bij hem thuis op te halen. Het was toen nog droog en het leek een mooie zonnige dag te worden. Dugald had inderdaad ons brood zodat ik al snel weer terug was. Ons anker ging op en vol tuig met een lichte bries van ca drie knopen dobber/zeilden we Port Cygnet uit. Helaas kwam de bewolking op en begon het te regenen. Eenmaal uit Port Cygnet kregen we meer wind en zeilden we tussen de zalmkwekerijen naar South Bruny Island. Onderweg zagen we weer vele zeehonden en kleine pinguïns. Rond vier uur zeilden we Little Taylors bay in en ankerden we in Quarris bay. De kust bestaat hier gedeeltelijk uit strand en gedeeltelijk uit lage kliffen met bomen erop met hier en daar een huis en een auto.

5 mei 2012
Om half negen hadden we met Dugald afgesproken op de steiger om vervolgens weer met hem mee te rijden naar Hobart. Hij had daar een klus te doen. Aangekomen in Hobart zette hij ons af in de wijk Derwent Park bij de watersportzaak “Withworths” waar we onze nieuwe barometer ophaalden. Daarna liepen we nog wat rond bij de andere grote winkels en zagen we een grote outdoor zaak. Hier vonden we een goede nieuwe rugzak naar al mijn wensen. Mijn oude rugzak is echt aan vervanging toe, daar vallen de gaten in. Mijn verlate verjaardag cadeau! Hierna gingen we met de bus naar het centrum van Hobart waar we nog meer winkelden en nog het één en ander kochten. Rond vijf uur liepen we richting het busstation in Brisbane straat om de bus terug te nemen naar Cygnet. Terwijl we wandelden kregen we een telefoontje van Dugald dat de klus klaar was en dat we met hem mee terug konden rijden. We spraken af bij het busstation waar hij ons even later oppikten. Zo reden we gezellig weer met hem mee naar Cygnet waar hij ons op de pier afzetten. Het was een zeer nuttige dag waar we weer veel geregeld hebben!

4 mei 2012
Het was inmiddels gestopt met hard regenen en zo af en toe regende het zacht. In de ochtend hadden we contact met Dugald en als we zin hadden waren we welkom in zijn huis! Rond tien uur wandelden we rustig naar het plaatsje en terwijl we langs de waterkant liepen begon het weer harder te regenen. Toen we bij de rotonde van Cygnet aankwamen, kwam Dugald net aanrijden en stapten we in om met hem mee te rijden naar zijn huis. Hier zaten we weer gezellig te praten keken een korte film van onze reis en keken in zijn foto album van Antarctica. We lunchten samen en daarna zaten we weer gezellig te praten. Rond drie uur kwam Lan (vriend van Dugald) en moesten zij wat klusjes doen zodat wij naar het plaatsje gingen om brood te kopen. Rond vier uur waren we weer terug aan boord, tijd om met mijn ouders te skypen omdat mijn vader jarig is. Bij hun begon de dag net!

onze omgeving...

3 mei 2012
Al hoewel we aardig het binnenland in zijn gezeild (een klein gedeelte van de Huon river en dan Port Cygnet in) hadden we met de zuiden wind van vannacht en vandaag toch nog een aardige kleine golfslag waar we op lagen te deinen. Gelukkig sliepen we er niet minder om (hihi).

Zowel in de nacht als overdag regende het pijpenstelen zodat we weer een dag binnen door brachten. Zoals gewoonlijk doen we dan wat kleine klusjes zoals schoonmaken etc, lezen een boek en kijken een film. Rond vijf uur ‘s avonds nam de wind af en werd het windstil,daarbij hield ook het regen op. We overwogen nog even een wandeling te maken maar besloten dit morgen te gaan doen.

2 mei 2012
We schreven een email naar “yachtreport@customs.gov.au” om te vertellen waar we zijn. We zijn namelijk alweer een half jaar in Australie en elke drie maanden moeten we een e-mail sturen waar we zijn. De vorige keer stuurden we de email vanaf de Tamar Rivier!
We keken naar het nieuws en halverwege de ochtend roeiden we naar de kant en liepen naar het stalletje waar we appels vers van de boomgaard kochten. Heerlijke verse sappige appels!

het fruitstalletje...

We waren nog maar net terug aan boord toen het begon te regenen en harder begon te waaien. Dit heeft het de rest van de dag gedaan zodat we knus aan boord bleven met de regen die op het dak tikte.

1 mei 2012
PORT CYGNET, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 10.636 s  147 05.064 e)

ankerplek (vanaf het land gezien)...

Als eerst skypten we met windenergie in Amerika om de nieuwe printplaat (circuit kit) te bestellen. Ze hadden onze gegevens nog in de computer staan dus dit was zo geregeld! Daarna werden we gebeld door iemand van de watersportzaak “Withworths” dat onze barometer mag worden omgeruild voor een nieuwe en dat deze al klaar ligt in de winkel in Hobart.
Om half tien kwam Dugald bij ons aan boord voor een kop koffie en om onze boot te bekijken. Paul liet de boot zien en verder zaten we gezellig te praten. Na de koffie gingen we naar de boten van Dugald. Hij heeft zelf een Van der Stad 34 gebouwd waar hij graag de wereld mee rond wilde zeilen met zijn partner. Helaas is er iets tussen gekomen en heeft hij zijn droom nooit waar kunnen maken. Daarnaast heeft hij een kleine trimaran gemaakt waar hij nu veel mee zeilt en de wekelijkse club regatta’s mee vaart.

Na beide boten te hebben bekeken zijn we naar zijn huis gegaan. Nu gingen de mannen achter de computer zitten om één en ander op zijn computer te zetten terwijl ik me bezig hield met de was. Wel makkelijk even een wasmachine ter beschikking te hebben! Er kwamen nog een paar vrienden langs zodat de middag voorbij vloog en het alweer even na vijf uur was toen we aan boord terug kwamen. Tijd om het avondeten te maken en alle boodschappen weg te ruimen.

Tasmanië oostelijk deel… is a post from giebateau.weblog.nl.

overzicht route...

afgelegde mijlen...

 PILOTS EN KAARTEN DIE WE DIT JAAR GEBRUIKT HEBBEN:
1 Steward island Mana cruising club pilot
2 cruising banks Peninsula pilot
3 New Zealand cruising handbook
4 East coast of Australia and New Zealand.
5 cruising the New South wales Coast
6 cruising Tasmanie 
7 Tasmanie Anchor guide

Voor de navigatie gebruiken we voornamelijk nog de Garmin.

WEERBERICHTEN:
- NIEUW ZEELAND heeft een zeer goede weer service over de marifoon. Daarnaast haalden we via de SSB radio bijna iedere dag de grib-files en spots binnen via sailmail en soms haalden we de weerfax op. 

- AUSTRALIE geeft op gezette tijden ook goede weerberichten over de marifoon. Daarnaast hadden we zoals gewoonlijk de grib files en weerfaxen via de SSB.
Als extra hadden we in Australie een goede internet dekking via Telstra (beste dekking over heel Australie) waar we overal internet verbinding hadden en zo ook de weerberichten konden binnen halen. We gebruikten hiervoor www.weatherzone.com.au/marine

SSB ZENDER:
We willen deze voor geen goud missen.
We krijgen hierdoor het weer binnen maar houden zo ook contact met de buitenwereld, iedere dag gaan er wel emails heen en weer. Bijna iedere avond luisteren we naar de Wereldomroep om te horen wat er zoal in de wereld gebeurd en verder hebben we contact met andere zeilers over de ssb.
In maart ging onze Pactor modem stuk. Gelukkig stuurden mijn broer zijn Pactor modem op (zelfde als ons) en konden we twee weken later weer e-mails sturen via de SSB. De Pactor modem moet gemaakt worden in Duitsland en we nemen deze mee als we aan het eind van het jaar naar Nederland komen. 
 
ONDERHOUD EN PROBLEMEN AAN BOORD:
 - De oude stuurautomaat was stuk gegaan in de Pacific we hebben hiervoor nieuwe onderdelen gekocht en Paul heeft de oude stuurautomaat zelf weer gerepareerd.
 - De nieuwe stuurautomaat was niet zo krachtig als de oude. Het bleek dat door vet tussen de cluts, de cluts slipten, na schoonmaken en wat schuren werkte deze weer naar behoren. Nu hebben we weer twee goede stuurautomaten!
 - De ankerlier schakelaar begaf het dus hebben we een nieuwe gekocht.
 - De windmeter boven in de mast begaf het, nieuwe gekocht.
 - Boot uit het water gehaald en nieuwe antifouling erop gesmeerd na twee jaar!
 - Anodus vervangen
 - grondplaat SSB schoongemaakt met azijn.
 - klem quadrant roer gebroken tijdens het in elkaar zetten na inspectie, laten lassen.
 - Nieuwe systeem uithouder van de giek, nieuw blok gekocht.
 - Slang bij de uitlaat lekte, nu hebben we de slang iets ingekort.
 roer windvaan was al lang geleden verloren gegaan nu nieuwe gekregen van Richard
 - Volvo Penta diesel en oliefilters vervangen
 - Raam buiskap vergaan, zelf nieuwe in gezet.
 - Motor werd heet, nieuwe spruitstuk gekocht bij Volvo dealer
 - Bij Volvo dealer gelijk kleppen laten stellen
 - Dinghy werd een beetje plakkerig, zelf hoes gemaakt voor ons Giebeltje
 - De peddels van dinghy braken, zelf nieuwe gemaakt
 - In Australie vuilwatertank nodig, deze gekocht en zelf ingebouwd.
 - Na vier maanden nieuwe anodes vervangen, oude geheel vergaan.
 - De Pactor modem begaf het, nu gebruiken we zolang de pactor modem van mijn broer Ruud.

FINANCIEEL:
We hebben het net gered met ons budget maar Nieuw Zeeland en zeker Australie zijn niet goedkoop!

MEDISCH:
- Paul gekneusde rib opgedaan tijdens wandelen in Steward island.
- Paul en Caroline naar tandarts
 
BINNENLANDSE TOCHTEN ZONDER BOOT:
- Vanuit Sydney zijn we een dag met de trein naar Katoomba gereden waar we een prachtige wandeling hebben gemaakt in de de Blue Mountains.
- In Deviot (Tasmanie) mochten we de auto lenen van Greg en Bettina en zijn we over een deel van de  “Great Western Tiers” route naar het Cradle  Mountain park gereden waar we een prachtige wandeling hebben gemaakt van bijna vijf uur.
- In Strahan (Tasmanie) mochten we de auto van Geoff lenen en hebben we een deel van de West Coast Wilderness way gereden dat door het Franklin – Gordon Wild Rivers Nationaal park gaat. Hier maakten we verschillende kleine wandelingen.  
Alle keren waren we ‘s avonds weer terug aan boord

CONCLUSIE:
Door de Tsunami in Japan waarbij een kerncentrale werd getroffen besloten we niet dit jaar naar Japan te gaan maar te wachten. Omdat we zo van Nieuw Zeeland hebben genoten besloten we een jaar naar Australie te gaan en om Tasmanie te ronden. Daar hebben we zeker geen spijt van! Australie is een prachtig land weer heel anders dan Nieuw Zeeland niet alleen qua natuur maar ook in cultuur. Omdat we de tijd nemen voor de plekken die we aandoen krijgen we betere contacten met de plaatselijke bevolking wat de reis nog meer waarde geeft!

Jaaroverzicht mei 2011 t/m april 2012 is a post from giebateau.weblog.nl.

route naar Tasmanië...

30 april 2012
Vanochtend zaten we  met een kop koffie in de kuip genietend van de rustgevende omgeving. Een mooi groen glooiend heuvel landschap. Het doet ons veel denken aan dat we in Zuid Engeland op de rivier lagen, hetzelfde landschap. Na een tijd aan de ruige westkust te hebben doorgebracht maakt dit toch weer indruk!

Na de koffie roeiden we naar de steiger en liepen ca twee kilometer naar het dorpje Cygnet. Onderweg kwamen we langs stalletjes waar we appels van de boomgaard konden kopen, dat doen we op de terugweg. Cygnet zelf is een leuk klein plaatsje wat een uitstraling geeft uit de tijd van de pioniers. Leuke huizen met oude gevels. Toen we het plaatsje waren doorgelopen en het adres van Dungald niet konden vinden belden we hem op. Dugald is een vriend van David en Sylvia die we in Opua (Nieuw Zeeland) hebben ontmoet. En van hun (David en Sylvia) hadden we Dugald adres gekregen. We hadden al een paar keer email contact gehad maar nu zagen we elkaar. We gingen naar Dugald huis waar we koffie dronken en gezellig zaten te praten. Terwijl we zo zaten te praten bleek dat zowel hij als wij naar Hobart moest om zaken te regelen en zo zaten we na de lunch met zijn drieeen in de auto. Het is vanuit Cynget nog een uur rijden door het mooie groene heuvelachtige landschap waarvan het eerste deel langs de Huon river gaat.

Cygnet...

Aangekomen in Hobart gingen we eerst naar de watersportzaak Withworths waar we onze barometer die we in Syndey hadden gekocht lieten nakijken. Withworth is een winkelketen door heel Australie. Onze barometer moest worden opgestuurd en dus lieten we hem daar achter. Daarna gingen we naar de zaak waar Dugald iets moest kopen. Vervolgens liet hij ons de baaien van Hobart zien waar we allemaal konden ankeren. Op de terugweg maakten we een omweg naar de top van Mount Wellington (1250 m) vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over Hobart en omstreken. Er lag zelfs sneeuw op de top van de berg.

uitzicht vanaf Mt Wellington...

We reden verder richting Kingston waar ik grote boodschappen deed na ca drie maanden en daarna reden we in het donker terug naar het huis van Dungald waar we rond half acht aankwamen. Nu ging de barbeque aan en zaten we gezellig met elkaar te eten. Rond half elf was het tijd om naar huis te gaan want het was toch al met al een gezellige drukke dag geweest!

29 april 2012
PORT CYGNET, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 10.636 s  147 05.064 e)

route naar Port Cygnet...

 Vannacht heeft het nog behoorlijk gewaaid met verschillende echt hevige windvlagen waardoor de windmolen weer stuk is gegaan. Dit is nu de derde keer op deze reis! Eerste keer in Ushuaia (Kaap Hoorn), tweede keer in Rapa (Frans Polynesie) en nu voor de derde keer hier in Tasmanie, weer met meer dan dertig knopen wind! We hoorden het vannacht al aan het geluid van de windmolen maar toen we vanochtend wakker werden en er bij daglicht naar keken was het zeker, de printplaat (circuit) is weer doorgebrand.

In de ochtend roeiden we naar een vissersboot die net naast ons was komen ankeren. Ze hadden vroeg in de ochtend nog wat kreeften gevangen. We hadden van de kreeftenvangers in Strahan al het een en ander gehoord maar nu kregen we de bedragen te horen. Per kreeftenkooi moeten ze een vergunning hebben die ca 30.000 AUST. Dollar per jaar kost. Ze mogen alleen maar grote kreeften vangen die ze voor ca zestig dollar verkopen aan o.a China. Dus alleen al om hun vergunning eruit te halen moeten ze vijfhonderd kreeften per pot per jaar vangen. Daarnaast komen natuurlijk de bootkosten en de lonen er nog bij! Ze moeten alle kreeften die ze vangen tellen en noteren. Hier kunnen ze ten allen tijden op gecontroleerd worden en dus kunnen ze moeilijk kreeften onderhands verkopen.

Rond half elf werd het voor ons tijd om ons anker op te halen en met een klein puntje voorzeil de baai uit te zeilen. Het regende nog steeds en het waaide ca vijfentwintig à dertig knopen en met ruime wind zeilden we rustig langs de oostkust van Tasmanie aan de ene kant en verschillende riffen en eilanden aan de andere kant. Er stond nog steeds een hoge swell die we naast ons op de riffen zagen breken. Om de hoek op open oceaan (ca vijf mijl weg) stonden op dat moment ca zeven à acht meter hoge golven. Je kunt je de brekers op het rif dan waarschijnlijk ook wel voorstellen! Éenmaal tussen de groene oostkust met zijn hoge bomen en Burnie eiland werd de swell minder, zakte de wind naar ca twintig knopen maar bleef het wel regenen. We zeilden rustig verder en kwamen langs enkele zalmkwekerijen. Tussen de kwekerijen zagen we zeehonden zwemmen en enkele dreven op hun rug met de flappers omhoog. Zoiets als tralalalala mijn buikje is vol en ik lig rustig even uit te buiken (hihi).

Rond vier uur zeilden we de Huon rivier op waar de wind ons in de steek liet en waar we onze motor moesten starten. Aan de noordkant van de Huon rivier is een baai die Port Cygnet heet en waar we gelijk invoeren. We kwamen in een mooi groen dal met aan beide zijden een mooi glooiend groen landschap met hier en daar enkele huizen waarin de kachel stond te branden. Dit was te zien aan de rook uit de schoorsteen en te ruiken door het houtvuur. Eenmaal aan het eind van de baai lagen een heleboel boten aan moorings. Daar is de sailing yachtclub van Cygnet. Naast al deze boten gingen wij voor anker na 22 mijl varen.

28 maart 2012
Vanmorgen was het nog droog en zonnig en waaide het in de baai niet erg hard. Toen we het weerbericht hoorden bleek er buiten toch al veertig knopen wind te staan uit het zuidwesten. Ik was druk bezig met wat we nog aan eten hebben aan boord en wat we binnenkort weer moeten gaan inkopen. Want de laatste keer dat ik grote boodschappen deed was ca drie maanden geleden en de voorraad is dus aardig geslonken!

Tijdens onze lunch begon het te regenen en kwam de wind in vlagen de baai in zodat we soms achter ons anker slingerden. Maar wetende dat het buiten veertig ã vijfenveertig knopen waaide met golven van acht tot negen meter valt het hier alles mee. Het is best druk hier in de baai. Naast één andere zeilboot liggen er ook een aantal vissersboten te schuilen. Laat in de middag kregen we heel even onweer en begon het te hagelen. Het koufront komt over ons heen! Als het goed is neemt de wind in de nacht af!

27 maart 2012
Het was een droge zonnige ochtend met weinig wind zodat we snel begonnen aan de fok. We haalden deze naar beneden om de onderrand van het zeil van een extra strook te voorzien. Na inspectie zagen we dat naast de twee kleine scheuren er meerdere zwakke plekken zaten. Juist op de plekken waar de zon altijd bij kan komen als die opgerold is!
We waren nog maar net klaar met het föhnen van het plakdoek toen de wind wat aantrok en het eerste buitje overkwam.

Na de lunch kwam er een visser naar ons toe die vertelde dat we beter iets dieper in de baai konden gaan liggen i.v.m de komende harde wind, maar Paul wil dit niet omdat er nu al een lichte swell de baai in staat en het daar ondieper is. Er staat nu een swell van drie meter buiten die acht tot negen meter gaat worden volgens de voorspellingen. De weersvoorspelling geeft voor vanavond en vannacht dertig a veertig knopen uit het noordwesten. Daarna draait die naar het zuidwesten en trekt dan ook weer aan tot dertig a veertig knopen. Afwachten maar hoeveel wind en swell we hier gaan krijgen! In de middag lazen we een boek en ‘s avonds keken we weer televisie.

26 april 2012
ROCKY BAY, ZUID OOST KUST TASMANIE (43 33.894 s  146 53.605 e)

route naar Rocky Bay...

Om vijf uur waren we aan het ontbijten en toen was het wachten op het licht worden dat rond half zes begon. Toen we net een beetje konden zien ging ons anker op en motorden we langs een rif aan de ingang van Spain Bay om vervolgens het zeil te hijsen. We kruisten Port Davey uit met ca vijftien knopen zuidwesten wind en veel regen! Daarna zeilden we vlak langs Big Caroline rock om vervolgens aan de wind naar de zuidwest kaap te zeilen. De trok aan tot vijfentwintig a dertig knopen zodat we twee reven in het grootzeil zetten en de fok weg rolden. We zagen namelijk twee kleine scheurtjes onderaan de fok, daar waar er kreukels ontstaan als het zeil opgerold is en waar ook de zon bij kan komen. Werk aan de winkel dus!

Aangekomen bij de ruige zuidwest kaap ronden we deze en konden we steeds ruimer gaan zeilen richting de Maatsuyker eilanden groep. Op het laatst zeilden we zelfs voor het lapje tussen Flat Witch eiland en de Witt eiland door. Mooie groene eilanden met een vuurtoren en enkele huizen die niet meer bewoont zijn.

Nog steeds voor de wind zeilden we verder naar de zuidoost kaap. Ondertussen waren de golven zich al wel aan het opbouwen en surfden we soms aardig van de golven af! Net na de zuidoost kaap maakten we een storm rondje zodat we langs de oostkust weer een stukje noordwaarts zeilden. Hier nam de wind snel af omdat we in de luwte van het eiland kwamen. We haalden de twee reven eruit en zeilden rustig de grote “Recherche Bay” in waar meerdere vissersboten voor anker lagen. Ons anker ging er in een kleine baai “Rocky Bay” aan de zuidkant van Recherche Bay om half vijf in, na 66 mijl te hebben gevaren. Helaas is het gedaan met de rust want zodra alles gereed was keek Paul of de televisie het deed en ja hoor na een maand hebben we weer televisie! We zijn weer in de bewoonde wereld.

Caroline's rock...

25 april 2012
SPAIN BAY IN PORT DAVEY (43 22.036 s 145 57.998 e)

route naar Spain Bay...

 Om zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig langs de andere kant van Breaksea eiland naar Spain Bay. Spain Bay is de buitenste baai van Port Davey en voor ons ook de laatste baai hier. Toen we Spain Bay net in draaiden zagen we een andere motorboot onze kant op komen varen gevolgd door nog een boot daarachter. Toen we eenmaal voor anker lagen roeiden we naar één van de boten toe voor een praatje. Het blijken vrijwilligers uit Hobart te zijn die voor enkele dagen de buiten stranden schoon maken. Al het aangespoelde afval vanaf zee verzamelen ze en nemen dit mee terug naar Hobart.

Terwijl zij aan het werk gingen roeiden wij naar de kant om een wandeling te maken naar Stephens Bay die aan de oceaan kant ligt. Het pad was weer gemakkelijk te vinden maar erg modderig na al die regen van enkele dagen. Gelukkig was het een vlakke tocht met een enkel heuveltje. Op het heuveltje zagen we de oceaan met daarin de rotsen voor de kust en daarvoor de branding op het strand. Ver daarachter zagen we de zuidwest kaap waar we morgen omheen zeilen.

Na een klein uur wandelen door de bekende vegetatie kwamen we aan bij het enorme zandstrand. We stopten even om een roggebroodje kaas te eten. Daarna vervolgde we onze weg over het strand. Aan de ene kant zagen we nu de branding met daarachter Muttonbird eiland en wat kale rotsen en aan de andere kant hoge zandduinen met op de toppen groene vegetatie en veel dode takken en stronken. Voor ons uit liepen verschillende vogels en boven ons zeven twee zeearenden.

Na ca een half uur waren we aangekomen bij het andere einde van het strand en zagen we in de zandduinen enorme hoeveelheden schelpen liggen. Dit moet de plek van de Aboriginal’s geweest zijn! Hier doken de vrouwen naar schelpdieren en jaagden de mannen. Nu liepen we de duinen in en zagen hoe groot de plek was met de enorme hoeveelheid schelpen. Tijd om op zoek te gaan naar mooie schelpen! Na het zoeken aten we nog een broodje en daarna liepen we weer terug naar de boot. Het was inmiddels bewolkt geworden en de wind was gedraaid en toegenomen. Na vier uur wandelen waren we weer terug aan boord en na de lunch gingen we onderuit met een boek. Het was een mooie wandeling.

uitzicht tijdens wandeling...

24 april 2012
Vanochtend werden we wakker door de regen en het onweer in de buurt. We zagen de bliksemflitsen maar hoorde de donder enkele keren ver weg. We bleven hierdoor lang in bed en toen we er uiteindelijk uitkwamen deed ik wat administratie en repareerde Paul onze oude wandel GPS. Hiervan waren de batterijcontacten gebroken die nu dus weer aan elkaar zitten. Inmiddels was het droog geworden, was de zon gaan schijnen en blies er een zachte frisse zuidelijke wind zodat we onze lunch in de kuip nuttigden achter de buiskap. Tijdens de lunch zagen enkele zeearenden in de boom zitten. In de middag gingen we onderuit met een boek en om drie uur luisterden we weer naar de wereldomroep, hoe het verder gaat na de val van het kabinet! Om zes uur sprak Paul weer met Richard (uit Nieuw Zeeland) over de SSB. Ondertussen was het weer donker geworden.

23 april 2012
BRAMBLE COVE, SARAH EILAND IN PORT DAVEY (43 19.629 s  145 59.961 e)

route terug naar Bramble Cove...

Weer een dag met vele buien. Net als gisteren waaide het buiten ook behoorlijk maar hier in de cove merkten we daar niets van. We zagen alleen de wolken snel over ons voorbij trekken. In de ochtend repareerde ik enkele gaten in mijn wandelbroek terwijl Paul bezig was met mijn wandelschoenen. Op onze laatste wandeling door de modder waren mijn zolen losgeraakt en vandaag lijmde Paul de zolen weer vast: hopen dat ze houden! Na de lunch keken we een film en toen die afgelopen was checkten we nog een keer het weerbericht. Aan de hand van dit weerbericht besloten we toch weer terug naar Bramble cove te varen aangezien de wind vannacht naar het zuidwesten/zuidoosten gaat draaien. Dan liggen we daar weer beter!

22 april 2012
Regen, regen en nog eens regen. Dus bleven we vandaag binnen. Ik was bezig met het uitzoeken wat we allemaal rond Hobart kunnen gaan doen; Voornamelijk wat we kunnen gaan doen vanaf de verschillende ankerplekken. Paul was zich aan het inlezen over de Pacific, landen waar we volgend jaar naar toe willen.

21 april 2012
WOMBAT COVE IN BATHURST CHANNEL, PORT DAVEY (43 20.035 s  146 00.404 e)

route naar Wombat Cove...

Nadat de regen was gestopt zijn we in ons Giebeltje gestapt om langs de kust van Bramble Cove te varen. Bij de kant aangekomen moesten we opletten niet in de kelpvelden terecht te komen. De kant bestaat grotendeels uit rotsen met daarin kleine en grote grotten afgewisseld door enkele stranden. Op één van die stranden maakten we een wandeling. De zon was inmiddels iets doorgekomen zodat we op het strand gingen zitten om te genieten van het uitzicht en onderwijl te luisteren naar het vogelgezang in de bomen.

de grotten...

Rond lunchtijd waren we weer aan boord. Paul had de wolken de hele ochtend al in de gaten gehouden en geconstateerd dat de wind al eerder naar het noordwesten was gedraaid dan was voorspeld, zodat we na de lunch ons anker ophaalden en rustig weer het Bathurst kanaal in zeilden naar Wombat Cove. Hier ging ons anker er weer in en maakten we de boot weer met lijnen naar de kant vast. Net als bijna een maand geleden, Laat de harde wind maar komen!

20 april 2012
BOND BAY IN PORT DAVEY (43 15.193 s  145 54.378 e)
Na de weerfax binnen te hebben gehaald en het weerbericht te hebben beluisterd stapten we in ons Giebeltje om een lange tocht over de Davey Rivier te maken. Het was weer een zonnige dag maar met meer wind en wolken. Rustig motorden we over de rivier door een groen heuvelachtig landschap. Het landschap had in verschillende valleien echte oude bomen met dikke stammen, Huon Pine etc.

Onderweg moesten we weer goed opletten aangezien er in ondiepe stukken takken net boven het water uit staken. Na iets meer dan twee uur stroomopwaarts te hebben gevaren en ca vijf mijl te hebben afgelegd kwamen we aan bij het stuk waar het om ging! Hier heeft de rivier een kloof tussen de rotsen uitgeslepen. We voeren tussen meerdere hoge rotswanden (kloven) door en zagen hoe het water de rotsen had uitgesleten. Verderop werd de rivier vrij smal, staken er rotsblokken boven water en hoorden we het geluid van een stroomversnelling, verder kunnen we niet! Hier zagen we Leiv en Clyde die voor ons de rivier op waren gevaren en we maakten een praatje voordat zij weer aan hun terugtocht begonnen. Zij hadden iets harder gevaren. Wij maakten ons Giebeltje vast aan een tak in het water zodat we rustig op onze plek bleven en niet met de stroom meegenomen werden. Nu werd het tijd om een roggebrood met kaas te eten terwijl we de zon door de kloof heen zagen schijnen. Zelfs op deze rotsformatie die zo uitgesleten is en schuin weg loopt groeit nog een groene vegetatie! Het eerste stuk van de terugweg lieten we ons meesleuren door de stroom tussen de rotswanden door. Daarna nam de stroom wat af en motorden we met stroom en wind mee zodat we toch wat sneller gingen dan op de heenweg. Als de wind wat aantrok ging Paul staan en hield zijn jas wijd en gebruikte dit als zeil. Omdat hij zo niet kon sturen stuurde ik weer met mijn lichaam wat erg goed ging.

met dinghy onderweg... (1)

met dinghy onderweg... (2)

met dinghy onderweg... (3)

met dinghy onderweg... (4)

met dinghy onderweg... (5)

Rond half één haalden we ons anker op en zeilden rustig met twaalf knopen wind uit het noorden naar Bond Bay waar ons anker er weer in ging. Gisteravond hadden we nog een groot stuk tonijn meegekregen zodat we voor lunch weer geroosterde tonijn aten met gebakken uien en champignons. Daarna gingen we onderuit met een boek. In het eind van de middag maakten we nog even een wandeling over het strand bij Bond Bay. Daarna werd het alweer snel donker en tijd voor het avond eten. 

19 april 2012
BRAMBLE COVE, SARAH EILAND IN PORT DAVEY (43 19.629 s  145 59.961 e)

route naar Bramble Cove...

Het is weer even gedaan met het mooie weer. Vannacht begon het te regenen en dat heeft de hele dag aangehouden. De wind was naar het zuiden gedraaid zodat het vanochtend weer kouder was, dat merken we dan meteen. Nadat we de weerberichten binnen hadden gehaald zagen we dat er de komende dagen nogal wat wind werd voorspeld. Dus ging ons anker om zeven uur op en kruisten we in de regen door Port Davey langs Sea Break eiland naar Bramble Cove. Hier hebben we al eerder gelegen maar dit maal ankerden we achter Sarah eiland waar we beter beschut liggen voor de zuiden wind. Paul ging na het zeilen onderuit met een boek terwijl ik bezig was in de keuken.

Als eerste maakte in de Falkland saus want die was op. Daarna maakte ik van de overgebleven tonijn een tonijn/tomaten pasta saus en een tonijnsalade voor op toast. Als laatste bakte ik weer een scone/cake. Nu we een makkelijk recept hebben voor scones en dit makkelijk te variëren is met  verschillende kruiden en vruchten kopen we eigenlijk geen koek meer maar maak ik van alles zelf. Toen ik met dit alles klaar was, bleek het alweer lunch tijd te zijn en na de lunch hebben we een film gekeken.

18 april 2012
PAYNE BAY IN PORT DAVEY (43 14.007 s  145 56.252 e)

route naar Payne Bay...

Het was weer een mooie zonnige dag met een enkel wolkje aan de hemel. Rond zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig met een licht briesje uit het zuidoosten het Bathurst Kanaal door naar de uitgang. De wind draaide enkele malen omdat het dan uit verschillende baaien kwam zodat we onze fok opnieuw moesten stellen. Onder het zeilen was Paul ook bezig met onze buitenboordmotor. Gelukkig was de veer niet gebroken maar was de haak los gegaan zodat de motor snel weer in elkaar gezet kon worden. Het is natuurlijk al een oud beestje! Wij hebben hem zes jaar geleden tweedehands gekocht en toen was die al oud.

Rond één uur zeilden we langs Breaksea eiland Port Davey in. Hier kregen we de vijftien à twintig knopen uit het noordoosten die ook aangekondigd waren. Ook de swell kwam ons hier weer tegemoet. Met zes knopen zeilden we door Port Davey en maakten een enkele slag om in Payne Bay uit te komen. Hier ging ons anker er na dertien mijl weer in. Aan het eind van de middag kwam er een andere zeilboot de baai binnen zeilen en die ging naast ons voor anker. Al snel kwamen ze met hun dingy langszij en hadden ze een boekje voor ons bij zich. Het bleek Leiv Poncet te zijn met zijn neef Clyde die bij Hobart woont. Mariëtta en Paul (Nije Faam) hadden Leiv ontmoet in west Australië en zij hadden aan Leiv verteld wie wij waren. Ook hadden ze verteld dat we enkele jaren geleden naar de Falkland eilanden waren geweest en dat we o.a. op zijn vaders eiland waren geweest.

We nodigden Leiv en Clyde uit aan boord en al snel hadden we het over het zuiden; Patagonië, Falkland en de bijbehorende gemeenschappelijke kennissen. Zij hadden enige dagen geleden tijdens het zeilen van Hobart naar Port Davey  een zeer grote tonijn gevangen en we werden uitgenodigd om bij hun te komen eten. Ik had al soep gemaakt dus eerst aten we bij ons een kop soep en later bij hun tonijn. Leiv was in september met zijn zeilboot vertrokken uit de Falkland eilanden en via Kaapstad (Zuid Afrika) naar de Kerguelen eilanden gevaren in de zuidelijke oceaan. Hier had hij een maand met enkele onderzoekers rond gevaren en later nog alleen. Na veel van de eilanden te hebben gezien is hij door gezeild naar de westkust van Australië waar hij Paul en Mariëtta ontmoette.  We zagen de foto’s van de Kerguelen eilanden, erg mooi en ruig! Het was een gezellige avond.

17 april 2012
Het beloofde vandaag een prachtige zonnige dag te worden met een enkel wolkje in de lucht. Om acht uur stapten we in ons Giebeltje en trok Paul aan het aantrekkoord. Helaas ging de motor niet aan en ging het touw niet terug naar binnen, oeps! Paul draaide met een schroevendraaier het koord weer naar binnen en trok er nog een keer aan. De motor liep maar het touw ging niet vanzelf naar binnen. Tijdens het oversteken van het Bathurst kanaal draaide Paul het touw weer naar binnen, waarschijnlijk is de veer stuk. Later maar verder kijken.

Om negen uur lieten we ons Giebeltje achter op een kiezelstrand in een kleine baai onder Mount Rugby. Vanaf het kiezelstrand was het pad makkelijk te vinden en goed te volgen. De eerste twee uur liepen we door een groene vegetatie die soms tot enkelhoogte dan weer tot heuphoogte reikte en die nog nat was van de dauw. Enkele keren moesten we door het struikgewas heen kruipen (onder lage boompjes en struiken door). Het pad zelf was zeer modderig en binnen een half uur waren mijn voeten nat,sopte ik in mijn schoenen en was mijn broek tot boven mijn knieën nat en zwart. Niet raar als je weet dat we soms tot onze enkels in de modder weg zakten.

Na twee uur geleidelijk omhoog te zijn gewandeld aten we een broodje vóór we aan de steile klim begonnen. Het laatste half uur naar de top was steil en we moesten soms aardig op en over rotsblokken klimmen, maar eenmaal op de top was de klim zeer de moeite waard! De top van Mount Rugby (775 m) is de hoogste rond Port Davey en omgeving zodat we rondom uitzicht hadden. De Indische Oceaan met Port Davey, het Bathust kanaal, Bathurst Habour met daarachter de uitgestrekte South-West Wilderness met zijn bergen en rivieren, Melaleuca Inlet met daarachter de Zuidelijke Oceaan met daarin de Maatsuyker eilandengroep. We hadden  dit allemaal al van verschillende heuvels of bergen gezien maar nu zagen we alles in zijn geheel op een stralend mooie dag met een briesje op de top van de berg. In de pilot staat dat het zelfs op een windstille dag op het water, nog steeds behoorlijk kan waaien op deze top. Vandaag dus gelukkig niet!

uitzicht Mount Rugby...met ankerplek boot...(1)

uitzicht Mount Rugby... (2)

uitzicht Mount Rugby... (3)

uitzicht Mount Rugby... (4)

We aten onze lunch en genoten een uur van het mooie uitzicht voordat we aan onze terugweg begonnen. Hetzelfde pad weer terug alleen nu merkten we hoe modderig en glibberig het pad was! Zowel Paul als ik gleden enkele keren uit zodat we nog zwarter werden (hihi). Helaas lieten de zolen van mijn schoenen tijdens het laatste stuk van de wandeling los. Te veel modder! Gelukkig hebben we altijd verschillende touwtjes bij ons zodat we de zool met touwtjes om mijn schoenen vast konden zetten. De terugweg duurde ook weer twee en een half uur zodat we rond drie uur moe en voldaan bij ons Giebeltje aankwamen. Nu moest Paul nog terug het kanaal over roeien aangezien we de motor niet aankregen. Aan boord douchten we om daarna met een wijntje en een cola in de kuip naar de top van Mount Rugby te kijken waar de zon prachtig op scheen, Yes we did it!  Ik maakte snel eten want het wijntje sloeg aan en om vijf uur lag ik al te snurken in bed…..

16 april 2012
SWAN COVE IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 20.013 s  146 13.154 e) LOLA BAY
IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK  (43 21.220 s  146 06.794 e)

route naar Lola Bay...

Om zes uur waren we weer wakker en het was weer helemaal stil! We hoorden zelfs de wind niet door de vegetatie waaien, terwijl we in de ingang van een fjord lagen. Even later begon het langzaam licht te worden en toen hoorden we hoe de vogels weer begonnen te fluiten, hun dag was ook begonnen! Toen we buiten keken was het inderdaad blad stil met enkele laag hangende wolken tussen de bergtoppen en dit alles werd weerspiegeld in het water, wat is het hier toch mooi!

 We haalden ons anker op en motorden langzaam naar de andere hoek van Bathurst Harbour waar ons anker er in Swan Cove weer inging. Vanuit hier maakten we met ons Giebeltje een tocht over de “Old River”. Aan de monding van de rivier is een grote ondiepte waar we veel takken en boomstammen zagen die daar zijn vastgelopen. We moesten de hele weg met ons Giebeltje de buitenbochten van de rivier aanhouden aangezien we ook in de binnenbochten vastgelopen takken en stammen zagen. Na ongeveer 1,5 mijl de rivier op te zijn gevaren kwamen we bij een kleine stroomversnelling waar we aan land gingen voor een kleine wandeling, verder langs de stroomversnelling. Het grootste deel van de terugweg roeiden we met de stroom mee en hoorden we veel verschillende vogels.

Rond lunchtijd waren we weer terug aan boord en was de bewolking op komen zetten. We haalden ons anker op en met een klein briesje zeilden we rustig verder over Bathurst Harbour terug het Bathurst kanaal in waar we in Lola Bay ons anker erin gooiden. Vanuit hier hebben we een prachtig uitzicht op Mount Rugby. Als het weer even mee zit willen we morgen naar de hoge top wandelen/beklimmen.

Mount Rugby...

15 april 2012
MOUTERS INLET IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 21.912 s  146 12.731 e)

route naar Moulters Inlet...

Vanochtend waaide en regende het behoorlijk dus bleven we weer iets langer in bed. Halverwege de ochtend nam de wind en de regen af zodat we ons anker ophaalden. Met inmiddels een klein briesje uit het zuidwesten zeilden we rustig langs verschillende kleine eilandjes in Bathurst harbour naar de ingang van Moulters inlet waar we we rond één uur aankwamen. Het zicht was vandaag tijdens het zeilen niet echt mooi omdat de hoge bergen in de bewolking verstopt was. Na een lunch in de kuip begon het weer iets te regenen zodat we binnen een film zijn gaan kijken.

15 april 2012
MOUTERS INLET IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 21.912 s  146 12.731 e)
Vanochtend waaide en regende het behoorlijk dus bleven we weer iets langer in bed. Halverwege de ochtend nam de wind en de regen af zodat we ons anker ophaalden. Met inmiddels een klein briesje uit het zuidwesten zeilden we rustig langs verschillende kleine eilandjes in Bathurst Harbour naar de ingang van Moulters inlet waar we we rond één uur aankwamen. Het zicht was vandaag tijdens het zeilen niet echt mooi omdat de hoge bergen in de bewolking verstopt was. Na een lunch in de kuip begon het weer iets te regenen zodat we binnen een film zijn gaan kijken.

14 april 2012
Toen we vanochtend wakker werden waaide er een warme noord/noordwesten wind en was er geen wolkje aan de lucht. De zon scheen al en het beloofde een mooie winderige dag te worden (20/30 knopen). We zagen even verderop (waar de kanoërs een kamp opgetrokken hadden) dat zij bezig waren hun kano’s te water te laten. Daarna zagen we tot onze verbazing dat ze niet Melaleuca inlet in peddelde maar onze kant op kwamen. Al snel bleek dat zij eten over hadden dat wij mochten hebben: jammie! Na hun te hebben bedankt peddelden ze Melaleuca inlet waar ze rond drie uur vanmiddag zouden worden opgehaald met een vliegtuig.
 
Wij gingen naar de kant om de wandeling naar de top van Mount Beattie (260 meter) te wandelen. We maakten de dinghy weer vast aan de steiger en liepen langs de hut waar we onze boeken terug brachten. Vervolgens liepen we het eerste half uur over een goed wandelpad dat door het bos ging. We stegen langzaam en hoopten tijdens het wandelen nog dieren te zien. We hoorden weer vele verschillende vogels maar zagen er enkele en al helemaal geen andere dieren. Het laatste half uur liepen nog steeds over een goed wandelpad alleen nu door het bekende Tussac gras en theestruiken. Terwijl we zo liepen hadden we al menig maal mooie uitzichten over de omgeving.

Bijna bij de top aangekomen moest voornamelijk ik oppassen dat ik niet weggeblazen werd, zo hard waaide het. Eenmaal op de top gingen we in de luwte staan en hadden we een prachtig uitzicht! Voor ons zagen we Mount Rugby zonder een enkele wolk. Daarvoor loopt het Bathurst kanaal met zijn versmallingen en verderop de uitgang naar port Davey. Aan de andere kant van Mount Rugby ging het Bathust kanaal over in Bathurst haven en zagen we hoe de vele wind door het kanaal tunnelde en verder door Bathurst haven ging. We zagen nu ook welke baaien goed beschut waren voor deze harde noordwesten wind, dat waren er maar weinig! Al rond draaiend ging Bathurst haven over in Claytons corner waar onze boot ligt. We zagen ook dat we hier nog steeds goed lagen voor de vele wind. Achter Claytons corner konden we nu de vallei met Melaleuca inlet goed zien, en ook hoe kronkelig de inlet eigenlijk is.

uitzicht vanaf top Mount Beautty...

Gisteren hadden we van de schipper van de toeristen motorboot gehoord dat ze op het vliegveld van Melaleuca inlet een paar dagen geleden 65 knopen hadden (de dag nadat wij daar zijn weggegaan). Nu we het vanaf de berg allemaal konden overzien verbaasten ons dat niets. De wind tunnelt daar door de valley heen weer naar de open oceaan erachter. Ja, want achter Melaleuca inlet en Melaleuca lagoon liep het dal verder en daarachter zagen we de zuidelijke oceaan met de eilandengroep Maatsuyker. Nu we meer landinwaarts konden kijken zagen we ook hoe ruig en verlaten het gebied hier is. In alle baaien die we zagen konden we geen enkele andere boot ontdekken.

Na een lange tijd op de top te hebben gezeten en te hebben genoten van het uitzicht liepen we hetzelfde pad weer terug. Paul zette mij terug aan boord af zodat ik de was kon uitspoelen en hijzelf ging nog even terug naar de Claytons hut om wat andere boeken in te kijken. Rond drie uur was hij weer terug. Even later zagen we twee vliegtuigen overkomen, de kanoërs zijn opgehaald!

13 april 2012
Het regende en het waaide nog behoorlijk zodat we weer lang in bed een boek lazen. We hebben het boek over Win & Clyde van Janet Fenton uit Claytons hut meegenomen zodat we kunnen lezen. Er wordt hierin goed beschreven hoe ze hier leefden, erg leuk verhaal!
Toen we uiteindelijk uit bed kwamen hield het op met regenen en klaarde het iets op. Even later aten we onze lunch in de kuip en zagen we een groep kanoërs aankomen peddelen. Ze kwamen even langs voor een praatje en peddelden daarna naar de steiger in Claytons corner. Hier stopten ze om hun lunch te nuttigen en gingen wij naar de kant om het boek van Win & Clyde (tijdelijk) terug te brengen en verder te praten met de kanoërs. Ze hadden niet echt mooi weer gehad maar desondanks wel een hele mooie tocht. Terwijl we zaten te praten op de steiger kwam er een kleine motorboot uit Maleleuca inlet met toeristen die hun lunch in Clatons hut nuttigden. Nadat de kanoërs hun lunch op hadden maakten ze een wandeling naar de top van Mount Beattie. We liepen naar Claytons hut waar de toeristen waren die net klaar waren met de lunch zodat we het boek mee terug konden nemen naar de boot om dit verder te lezen. Even later ging de kleine motorboot weer terug Melaleuca inlet in en ongeveer drie uur later zagen we de kanoërs weg peddelen en hadden we het rijk weer alleen. Het klaarde steeds meer op maar de wind nam niet af. 

12 april 2012
Gisteravond vlak voordat het donker werd kwam er nog een catamaran de baai binnenvaren zodat we vannacht met twee boten in de baai lagen. Vanochtend bekeken we de weerberichten en zagen dat het in ieder geval vandaag nog stevig zou blijven waaien, er was zelfs weer een stormwaarschuwing afgegeven voor dit gebied. Toch wilden we onze benen even strekken zodat we rond acht uur naar de kant gingen en langs de hut van Clayton liepen de “Hillock” heuvel op. Van daar af hadden we uitzicht over Bathurst Harbour en de ingang van Melaleuca Inlet.

Op de terugweg liepen we nog een stukje van een ander pad dat naar de top van een berg gaat, maar omdat het bewolkt was en soms wat regende besloten we de lange wandeling uit te stellen tot later. We liepen het zelfde pad door de bomen terug en zagen net naast het pad op het mos rare oranje staafjes groeien, geen idee wat het is maar wel mooi! Ook zagen we weer een Pademelon (kleine Tasmaanse kangaroo) in de bosjes verdwijnen. Eenmaal terug bij Clayton’s hut liepen we naar binnen. Hier hebben vroeger Winsome en Clyde Clayton gewoond. Winsome was de zus van Danny King die in Melaleuca Inlet woonde. Nu is de hut open voor jagers die er gebruik van willen maken.

Claytons hut...

Er stond een aantal boeken en tijdschriften in de boekenkast en terwijl wij daar in snuffelden kwamen Pete en Marguerite van de catamaran 2xs binnen. We stelden ons aan elkaar voor en gingen op de stoelen zitten en zaten zo een tijd gezellig met elkaar te praten. Voor we het wisten was het alweer lunchtijd. Tijd om terug naar de boot te gaan. Pete en Marguete vertrokken al snel naar Maleleuca Inlet waar ze nog wat wilden wandelen. Na de lunch deden we nog wat keine klusjes en zagen we de toeristen boot aan de steiger aanleggen. Rond drie uur ging deze weer weg zodat we het rijk weer alleen hebben.

rare oranje staken in het mos...

11 april 2012
CLAYTONS CORNER IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 22.435 s 146 07.868e)

route naar Claystons Corner...

Om zeven uur roeiden we naar de steiger waar de kleine motorboten voor de toeristen aan lagen. Vandaar liepen we over een board walk naar een splitsing waar een informatiebord stond. Op het informatiebord lazen we dat hier ca. tweehonderd jaar geleden twee Aboriginal’s stammen leefden. De ene stam was de NINE.NE die voornamelijk leefde in de omgeving van Port Davey. De andere stam was de NEED.WON.NEE die in de omgeving van Maleleuca Inlet en Cox Bright woonde. Beide stammen bestonden uit ca vijftig tot zeventig leden. Ze bouwden hun hutten van gedroogd gras en maakten kano’s van takken en sterk gras. In de zomer roeiden ze naar Maatsuyker en de Witt eilanden om daar op zeehonden te jagen. Ze aten een deel van de zeehonden en met hun vet smeerden ze zich in om zich te versieren en zich te weren tegen de kou. De vrouwen doken naar schelpdieren en kreeften. Toen de blanken in Tasmanie kwamen werden ook deze Aboriginal’s gevangen en verbannen van hun land. Rond 1834 was er hier geen Aboriginal meer.

In 1891 werd er in Cox Bright Koper gevonden door Charles King. Dat had hij onder een dikke laag turf gevonden. Samen met zijn zoon Danny King begon hij een kopermijn. In 1946 verplaatsen ze de activiteiten van Cox Bright naar Melaleuca Inlet waar ze aan de slag gingen. Ook daar schepten ze eerst met de schep de laag turf weg voor ze bij het gesteente met het kopergehalte konden komen. Danny King ging hier met zijn vrouw en twee dochters wonen en tot vandaag de dag staat de kopermijn met hun huizen er nog. De dochters komen hier in de vakanties.

Na het informatie bord te hebben gelezen liepen we verder over de boardwalk, eerst door een drassig heide gebied en later door een klein bos dat langs de oevers van de Melaleuca Inlet en de Melaleuca Lagoon staat. In het bos kwamen we langs verschillende nagebootste dingen van de Aboriginal’s. Zo zagen we de hutten waar ze in gewoond hadden (slaaphut en kookhut), een kano en verschillende manden zoals ze die maakten. Toen we eenmaal uit het bos kwamen, terug op het (natte) heide, waren we aangekomen bij de slaaphutten voor wandelaars en natuurbeheerders. Hier zagen we twee Pademelons lopen waarschijnlijk moeder en jong. Deze Tasmaanse kangaroos zijn veel kleiner dan de andere kangaroos en hebben ook een aanzienlijk spitser gezicht. Toch leuk ook dit dier in het echt te mogen zien!

de hut...

 

de kano...

de Pademelon...

Wat we gisteren al schreven is dat de toeristen hier per vliegtuig kunnen komen en dan verschillende meerdaagse tochten kunnen wandelen of dat ze ergens anders beginnen en hier eindigen. Nadat we de hutten bekeken hadden liepen we over de landingsbaan naar de oude kopermijn. Hier zagen we verschillende attributen uit die tijd. Helaas konden we niet helemaal bij de mijn komen omdat dat op privé terrein staat. Als laatst bezochten we de vogelaarshut. Vanuit die plek konden we prachtig door de vallei kijken en een heleboel vogels spotten. Zeker in de zomer zijn hier veel bijzondere vogels waar te nemen. Tijdens het varen en wandelen hadden we al heel wat vogels gehoord en gespot.

Het eigenlijke doel van vandaag was een deel van één van de tracks te lopen. Maar toen we vanochtend het weerbericht binnen haalden was de informatie veranderd. Het hoge luchtdruk gebied was meer naar het noorden verplaatst zodat we in de middag harde zuidwesten wind zouden krijgen en dan liggen we niet echt goed aan deze steiger. Dus na een ochtend heerlijk te hebben rondgewandeld zijn we terug aan boord gegaan en hebben we een late lunch genuttigd. Daarna was het water weer zover gestegen dat we bij doodtij (hoogwater) door de Melaleuca motorden en ons anker er in Claytons Cove in gooiden. Terwijl we voeren kregen we enkele buien over ons heen en trok de wind aan.

10 april 2012
MELALEUCA INLET IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 24.890 s  146 09.464 e) 

route naar Melaleuca Inlet...

 Toen we rond zeven uur wakker werden en naar buiten keken, zagen we dat het extreem laagwater was en dat we in de modder lagen OEPS! Dus, maar weer even terug in bed met een boek tot het iets hoger water was geworden. Rond half tien dronken we koffie en was het water weer zover gestegen dat we de lijnen weer terug aan boord brachten en ons anker ophaalden. Het was een mooie en zeer goede plek voor de harde wind die we de laatste dagen gehad hebben. Het was nog steeds een bewolkte en regenachtige dag maar desondanks zeilden we al snel met ca vijf knopen ruime wind en stroom mee door het Bathurst kanaal naar Bathurst Harbour. We zeilden door enkele vernauwingen van het Bathurst kanaal waar we iets meer stroom mee hadden en we zagen onderweg veel baaien en coven waar we konden ankeren.

Eenmaal in Bathurst Harbour (een zeer grote baai met baaitjes, coven waar rivieren op uitkomen) zeilden we het hoekje om naar de zuidwesthoek waar Melaleuca Inlet uitkomt in Bathurst Harbour. Hier kwamen we twee kleine motorboten tegen met toeristen. Toeristen kunnen vanuit Hobart met een klein vliegtuig naar het begin van Melalcuca Inlet vliegen en daar wat wandelen en zoals we nu zagen, met een motorboot door Bathurst varen. Wij zeilden verder Melaleuca Inlet in waar het landschap minder hoog is en meer glooiende heuvels bevat met een hogere vegetatie. Hier laat de vegetatie dus niet meer toe om ongestoord overal te kunnen wandelen. De wind hield het halverwege voor gezien zodat we het laatste stuk moesten motoren. Opzich houden we hier niet van maar als het water zo spiegelglad is dat de omgeving erin gespiegeld wordt maakt dat héél véél goed!

Op sommige delen van de Inlet werd een vaargeul aangegeven met staken (staken moesten we vandaag links van onze boot laten staan). Het ondiepste dat we vandaag zagen was 2,3 meter dus meer dan genoeg voor ons. Rond twee uur en na tien mijl varen kwamen we op de kruising van Melaleuca Inlet en de Melaleuca Lagoon. Er is hier een steiger, nou ja steiger?! vier palen met elk een meter ertussen die in de modder zijn geslagen en die met één dwars balk met elkaar verbonden zijn. Aan elke paal zitten touwen zodat we onze boot er aan vast konden maken. Maar we kunnen er niet op lopen.  Toch wel handig want echt breed is het hier niet! Toen we eenmaal goed en wel lagen was het tijd voor een late lunch in de kuip. De regen was inmiddels opgehouden maar het bleef bewolkt. We zagen de boten met toeristen terug komen want even verderop hier is het vliegveld. Rond vier uur zagen we drie kleine vliegtuigen opstijgen met waarschijnlijk alle toeristen. De rust is weer terug gekeerd!    

9 april 2012
Hagel, hagel en nog eens hagel dat is wat we vannacht en vandaag op het dak hoorden tikken. Met als gevolg dat we lekker lang in ons warme bed zijn blijven liggen met een goed boek. Rond lunchtijd werd het echt tijd om eruit te komen en omdat het rond de zes graden was maakte ik hete bliksem met stoofvlees, lekker warm! We haalden onze Coleman-olielamp (druk) te voorschijn want die geeft meer warmte in ons woongedeelte. In de middag keken we een film maar na het avond eten gingen we al snel weer naar voren met de gewone olielamp en een boek, scheelt weer met stoken.

8 april 2012
Het was een bewolkte dag met héél véél regen. Dus benutten we onze dag met de watermaker. Het is bijna een jaar geleden dat we die hebben geconserveerd en na een jaar moet dit opnieuw gebeuren. Dus gebruikten we de watermaker om eerst het oude conserveringsmiddel eruit te krijgen. Daarna lieten we hem een tijdje lopen al hebben we meer dan genoeg regenwater opgevangen en zijn de watertanks overvol. Nadat de watermaker een tijdje gelopen had hebben we hem opnieuw in een conserveringsmiddel gezet en nu hoeven we er een jaar niet naar om te kijken. Pas in de Pacific gaan we deze weer gebruiken en dat is over ca een jaar! ‘s Avonds begon het te hagelen en was het ca vijf graden zodat we met de lamp/kachel naar bed gingen.

7 april 2012
Vannacht heeft het aardig hard gewaaid en geregend. In de nacht werden we er zelfs wakker van en hebben we even gekeken of alles goed ging. We lagen prima! Vandaag was het wisselvallig weer met veel buien en tussen de buien door kwam de zon soms even door. Er was vannacht zoveel water gevallen dat Paul gemakkelijk vier grote emmers vol uit ons dinghy pompte (water dat tussen de kiel en de opblaasbare bodem). Doordat we zoveel water hadden deed ik de was en maakte binnen schoon terwijl Paul even een rondje roeide. Hij ging naar de uitgang om te zien hoe hoog de golven in het Bathurst kanaal waren, behoorlijke golven. In de middag keken we een film en maakte ik een Paasbrood voormorgen. Om zes uur hadden we weer een netje met Richard uit Nieuw Zeeland. Helaas horen we al lange tijd geen andere mensen meer. Rond 
18.00 uur wordt het bij ons donker en dus gaan we vroeg naar bed zodat we weer op staan als het licht wordt, ca 07.00 uur.

6 april 2012
GOEDE VRIJDAG!
Toen ik vanochtend wakker werd was de boot versierd met slingers en ik kreeg van Paul een boek over verschillende natuurparken in Australië. Van Natalie en Ruud hadden we een tijdje geleden Hollandse drop gekregen en één zak hadden we ingepakt voor vandaag. Natalie en Ruud bedankt voor het heerlijke cadeau!

Het was een stralend mooie bijna windstille dag zodat we in ons Giebeltje stapten om naar de andere kant van Bathurst channel te varen naar Joe Page Bay (ca 1,5 mijl). Daar aangekomen roeiden we langs de kant en zagen we soms de heuvels/bergen gespiegeld in het water zo windstil was het in deze baai.

bergen spiegelen in het water...

Bij een paar kiezelstrandjes gingen we aan land om te zoeken waar er een pad begon. Er moet ergens een pad zijn dat naar een graf loopt van iemand die hier is overleden. In Joe Page Bay was niets te vinden en dus roeiden we langs de kant verder richting Little Woodey eiland. In één van die baaien zagen we een touwtje om een boom hangen. We gingen aan land en inderdaad begon hier een pad dat we volgden en zo kwamen we uiteindelijk bij het graf. Op het graf stond “Critchley Parker (junior) who lost his life on a walking tour from Port Davey and rest peacefully here where he was found on 4th september 1942 age 31 year”. Zowel het pad als het graf zag er goed onderhouden uit!

het graf...

Terug in ons dinghy roeiden we naar Little Woody eiland en vervolgens motorde we terug naar Horseshoe Inlet waar we ook nog een tijdje langs de kant roeiden in de hoop mooie vogeltjes of andere dieren te zien. Helaas vandaag hadden we niet zo veel geluk. In de middag waren we weer terug en namen eerst een douche voor we met een late lunch begonnen. In de kuip aten we vooraf een toastje met zelfgemaakte roomkaas met kruiden erdoor daarna hadden we gerookte kip met gebakken aardappelen en appelmoes met daarbij een lekker glaasje wijn en cola. Hierna zaten we zo vol dat we het toetje wat later in de middag aten: lange vingers gedrenkt ik chocola met daarop vanille vla en daarop weer slagroom. Bij mij ging er natuurlijk een nog een scheutje chocoladelikeur in (hihi). Aan het eind van de middag werd het bewolkt en ging het steeds harder waaien, de depressie komt eraan!

5 april 2012
Terwijl we vanochtend in de kuip koffie/chocomel zaten te drinken zagen en hoorden we weer verschillende vogels. Ditmaal hebben we twee soorten kunnen spotten de Yellow-throated Honeyeater en de Green Rosella (soort papegaai). Helaas werden de Green Rosella’s weg gejaagd door een aantal zwarte kraaien. Rond half negen (na het weerbericht) roeiden we naar de overkant waar een wandeling begint naar de top van de Balmoral heuvel. Toen we aanlegden zagen we een gevlekte Buidelmarter over de rotsen in het groen tussen de bomen verdwijnen. De Gevlekte Buidelmarter leeft van kleine zoogdieren, insekten en larven. Men vindt het dier in bergbossen in zuidelijk Australië en Tasmanië. Toch leuk dat we dit dier gezien hebben.

yellow throated Honeyeater...

Green Rosella...

de zeldzaam wordende gevlekte Buidelmarter...(Wikipedia)

 We vonden al snel het wandelpad dat langzaam omhoog ging, geen steile klim vandaag. Terwijl we liepen hadden we een mooi uitzicht over Casilda Cove met daarin de Giebateau. Aangekomen boven op de berg hadden we uitzicht over het Bathurst kanaal. Het gedeelte waar we al door gezeild zijn en verder landinwaarts waar het smaller/nauwer wordt en waar het Bathurst kanaal overgaat in Bathurst Harbour met daarachter en ertussen natuurlijk de bergen en dalen met als hoogste punt Mt Rugby. Het waaide nog behoorlijk zodat we de schuimbanen op het water zagen. Eenmaal terug aan boord heb ik de foto’s op de computer gezet en ben gaan uitzoeken welke vogels en dieren we vandaag hadden gezien. Verder lazen we weer rustig een boek.

Casila cove...

4 april 2012
Op de weerfax zagen we dat er een grote/diepe (960 mbar) depressie onder ons langs gaat. Deze raakt nog net de zuidwest kust van Tasmanië, waar wij zitten (schamp schot). Op het weerbericht hoorden we dat er een stormwaarschuwing voor dit gebied werd afgegeven. Even blijven liggen dus! In de ochtend gingen we langs bij onze buren Graeme en Jan Dineen op de zeilboot Sea Esta. Zij hadden wat nieuwe tips waar we hier kunnen wandelen en omdat ze uit Hobart komen kregen ook daar informatie over. Rond het middag uur motorden zij de Cove uit naar een andere plek in het Bathurst kanaal omdat zij morgen weer huiswaarts moeten.

depressie op weerfax....

Wij maakten een korte wandeling tussen de bomen door naar de andere kant van de Cove en daarvandaan zagen wij hen varen door de uitgang van Horseshoe Inlet het Bathurst kanaal op. Ze motorden tegen de golven die in het kanaal stonden. Op de terugweg zagen we een rode paddestoel/zwam tussen het mos staan. Terug aan boord aten we een late lunch en luisterden we weer naar de vele verschillende vogeltjes in de boom. Toen het aan het eind van de middag wat frisser werd gingen we onderuit met een boek en luisterden we naar de Wereldomroep. De Wereldomroep gaf te kennen dat ze er midden mei mee moeten ophouden, we zullen het missen na zes jaar!

rode paddestoel

3 april 2012
CASILDA COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 21.237 s s 146 04.068 e)

route naar Casilda cove...

Het was een nacht met veel wind zodat we af en toe achter ons anker zwaaiden. Gelukkig hield dat goed! In de ochtend was er geen wind meer en was er een laag hangende bewolking met miezer regen. Rond negen uur kwam er een briesje op zetten zodat we ons anker ophaalden en rustig verder zeilden door het Bathurst kanaal. Aangezien we wind tegen hadden kruisten we door het kanaal en terwijl we hier mee bezig waren klaarde het op en probeerde de zon door de bewolking heen te komen. Stukje bij beetje zagen we de toppen van de heuvels en daarna de bergen te voorschijn komen. Alleen de top van Mt Rugby bleef gehuld in de wolken.

Na vier mijl en ca drie uur zeilen kwamen we aan bij de ingang van Horseshoe Inlet. In de nauwe doorgang naar de Inlet is een kleine cove genaamd Casilda waar we wilden gaan ankeren. Toen we aan kwamen varen zagen we dat er al een boot lag en dat de mensen van de boot net met hun dinghy naar de kant gingen voor een wandeling. Aangekomen in de cove motorden we een beetje rond om te zien hoe diep het overal bleef en gooiden we ons anker erin en maakten de boot achter vast met twee lijnen naar de kant.

Toen we even later in de kuip zaten te genieten van het uitzicht zagen we de kleine witte golfjes de hoek om komen en gingen de bomen waar we achter liggen behoorlijk te keer. Ja, het waaide weer behoorlijk daar buiten! Maar wij liggen rustig uit de wind. We hoorden weer vele mooie zangvogels maar konden ze helaas weer niet spotten, ook al lijkt het of ze zo dichtbij zijn GRRR! Toen de mensen terug kwamen van hun wandeling kwamen ze even langs. Ze woonden allemaal in Tasmanië, twee uit Hobart en twee uit Launceston. Ze kennen dit gebied aardig goed en hadden nog een paar leuke tips. Rond vier uur verdween de zon achter de bomen en zijn we naar binnen gegaan om een boek te lezen en bezig te gaan met het avondeten.

2 april 2012
SCHOONER COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 20.500 s 146 00.142 e)

route naar Schooner cove...

Het was een zonnige ochtend en na het weerbericht te hebben bekeken haalden we de lijnen van de kant weg en ons anker op. We motorden naar de overkant van het Bathurst kanaal waar ons anker er in na ca. één mijl in Schooner Cove inging. We dronken een kop koffie/chocomel in de kuip en daarna kleedden we ons om voor een wandeling. We motorden met ons Giebeltje naar de kant waar we dachten dat er een pad begon. Helaas vonden we weer geen pad zodat we ons eigen pad weer maakten. Het eerste stuk ging steil omhoog de heuvel op door de lage vegetatie van o.a Tussac gras, ananas gras, theastruiken etc. Eenmaal op de kam van de heuvel liepen we verder over de kam naar de top berg Nares.
 
Onderweg hoorden we veel verschillende vogel die soms heel dichtbij leken maar die we nooit konden spotten. Op de top van berg Nares aten we roggebrood met kaas terwijl we van ons uitzicht genoten. Het uitzicht ging aan de ene kant over de Zuid Indische oceaan tot aan de horizon, de zuidwest kaap van Tasmanie en dichterbij Port Davey met zijn vele baaien, coven, rivieren etc. Aan de andere kant zagen we het zuidwest Natuur Park met het Bathurst kanaal, Schooner Cove waar de boot nu ligt en Wombat cove en Bramble cove waar we eerder gelegen hebben. Verder weg zagen we de hoogste berg Mt. Rugby (772 meter).

uitzicht mount Nazar...

uitzicht mount Nazar... (2)

In de verte over de oceaan zagen we bewolking aankomen zodat we na een half uur aan onze terugtocht begonnen. Het eerste stuk ging gemakkelijk maar het laatste stuk ging weer steil naar beneden en we moesten oppassen dat we niet weggleden. Terug bij ons Giebeltje zijn we langs de kant terug gemotord want even iets terug is een grot waar vroeger de Aboriginal’s gebruik van maakten. We zagen helaas geen tekeningen meer op de wanden maar wel heel veel mosselschelpen. Vandaag de dag is het hier natuurgebied en mag je geen vis vangen en mossels plukken.  Terug aan boord zaten we in de kuip en zagen weer een grote White Bellied Sea Eagle op een tak zitten. Om drie uur luisterden we weer naar de Wereldomroep.

de cave...

1 april 2012
Vannacht is bij ons de klok een uur terug gezet, de wintertijd is ingegaan! De depressie is meer onder ons langs gegaan zodat we vandaag niet veel wind hadden maar wel heel veel regen. We vermaakten ons vandaag weer met een boek lezen en een film kijken.  

31 maart 2012
Vannacht begon het aardig te waaien uit het noordoosten maar met onze lijnen naar de kant lagen we prima. In de ochtend was het nog droog en heb ik de was gedaan. Daarna vroeg Paul of ik zijn haar wilde knippen. Ik keek verbaasd want dat heb ik tot nu toe nooit mogen doen. Al zittend buiten achter in de kuip probeerde ik zijn haar te knippen terwijl Paul instructies gaf over hoe ik het moest doen. Terwijl hij dit deed had hij een kleine spiegel voor zich zodat hij kon zien wat ik deed. Nou, je kunt je voorstellen hoe dat ging GRRR! Uiteindelijk dacht ik het een beetje in de vingers te hebben en ging het in laagjes knippen aardig HMM!? Maar ja om de ene kant gelijk te krijgen met de andere kant is nog niet zo gemakkelijk. De ene kant was bij zijn oor iets korter dan de andere kant en met een kleine beetje eraf was het gelijk. KNIP.KNIP.. EN TOEN VERKNIPT… was de andere kant weer korter. Paul gromde wat en ik schoot in de lach. Het is maar goed dat we de komende tijd nog niet veel onder de mensen zijn, kan het nog even wat bijgroeien.

Toen ik klaar was begon het harder te waaien uit het noordwesten en kwam de wind achter de heuvel vandaan. We dronken een kop koffie in de kuip maar even later begon het te regenen en vluchtten we naar binnen. Voor lunch bakte ik pannenkoeken want het brood dat we meegenomen hadden uit Strahan is op.

In de middag zagen we boven ons de wolken heel snel voorbij gaan en stonden er witte golven in het Bathurts  kanaal terwijl wij nog zeer rustig achter de heuvel met bomen liggen. Het werd tijd om een film te kijken en daarna kwam de Wereldomroep alweer op de SSB zender.

30 maart 2012
Het was weer een mooie zonnige dag met weinig wind zodat we in de ochtend in onze dinghy wat rond roeiden langs verschillende kleine baaien en coven in de buurt. De kant bestaat uit graniet (dolerite) gesteente met daarboven de groene vegetatie. Het was laagwater en op het gesteente dat onderwater komt bij hoogwater groeit zeewier. In één baai waar de swell nog in kan komen was een klein zandstrand waar we naar toe zijn gegaan om even wat te wandelen. Op de terugweg zagen we een paar kleine watervogels zwemmen. Terug aan boord deden we wat kleine klusjes en na de lunch lazen we een boek en later keken we nog een film.

29 maart 2012
WOMBAT COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 20.032 s 146 00.400 e)
In de ochtend zagen we de motorboot vertrekken uit de Cove. Er is weer een depressie in aantocht met harde wind en omdat er hier niet zo veel goede ankerplekken zijn voor harde wind besloten we hier te blijven en onze boot te verplaatsen zodat we alvast goed liggen. Het anker ging op en langzaam motorden we naar de kant om te zien waar het ondiep werd. Door het donkere water konden we de bodem niet zien maar we hielden de dieptemeter goed in de gaten. Het werd pas ondiep dichtbij de kant bijna onder de bomen. We motorden weer van de kant af gooiden ons anker erin en motorden nu langzaam met de achterkant terug naar de kant naar het bosje bomen. Hier stapte Paul in ons Giebeltje om lijnen naar de kant te brengen. Hij zocht een paar sterke bomen en deed de lijnen er omheen. De laatste keer dat we lijnen hebben gebruikt is in Steward eiland bijna een jaar geleden. Nu liggen we hopelijk goed voor de harde wind!

de vegetatie...

Toen we eenmaal goed lagen maakte ik brood klaar en gingen we naar de kant voor een korte wandeling naar de top van de heuvel achter ons. Ik merkte tijdens het omhoog lopen dat ik mijn bovenbenen nog aardig voelde na de klim van gisteren. Eenmaal boven konden we nog net het topje van onze mast boven de bomen uit zien komen. We aten onze lunch en keken uit over een deel van port Davey en het Bathurst kanaal, natuurlijk niet zo mooi als gisteren. Terug aan boord gingen we onderuit met een boek en was het alweer tijd voor de Wereldomroep die voor ons nu een uur eerder is omdat in Nederland de klok is verzet, maar hier nog niet.

28  maart 2012
WOMBAT COVE IN BATHURST CHANNEL IN HET SOUTHWEST NATIONAAL PARK (43 19.986 s 146 00.457 e)

route naar Wombat cove...

Toen we vanochtend wakker werden was het windstil en scheen de zon op de bergen achter ons. We haalden ons anker op en motorden vervolgens om Sarah eiland heen het Bathurst kanaal in. Even om de hoek van het kanaal ligt Wombat Cove waar we naar toe wilden. Er lag al een motorboot voor anker maar er was nog meer dan genoeg ruimte voor ons. Eenmaal ons anker erin roeiden we naar de motorboot. De eigenaar Sam was aan boord en bleek een zee/oceaan bioloog te zijn die hier met vijf studenten van de universiteit onderzoek doet naar het onderwaterleven hier. Ze doen voornamelijk onderzoek naar het verschil tussen Port Davey (waar we mogen vissen) en het Bathurst Channel en Bathurst Harbour wat beschermd natuurgebied is. Na vijf jaar onderzoek gaan ze nu verschillen zien. Na een korte kennismaking spraken we af dat we na de wandeling rond thee tijd bij hem langs zouden komen.

We roeiden naar de kant waar een pad begon dat naar de top van Mount Misery gaat. Het begin van het pad konden we vinden maar al snel waren we de weg kwijt en maakten we ons eigen pad. Dat is hier geen probleem want er is geen echte hoge begroeiing alleen wat hard stekelig (Tussac) gras, hele korte thee struiken, Banksia stuikjes, en verschillende soorten vet planten, allemaal tot enkel hoogte. Tussen al dit groen liggen grote rotsen graniet (dolerite) verspreid. In de dalen tussen de bergen/heuvels staan hogere thee bomen en eucalyptus bomen, die moesten we dus vermijden. We liepen gelijk de heuvel op en verder over de heuvelrug naar het begin van de top van Mount Misery. Het laatste stuk was erg steil en we moesten half lopen half klimmen. Eenmaal op de top van de Mount Misery (350 meter) hadden we een prachtig uitzicht over Port Davey met Breaksea Island, een deel van het Bathurst kanaal en Bathurst Harbour met hun veel kleine baaien en inhammen. Hier aten we onze lunch en genoten van het uitzicht.

Dolerit rotsen...

Het was nog steeds een windstille zonnige dag maar de bewolking kwam langzaam opzetten zodat we rustig aan onze terug tocht begonnen. Na totaal vier en half uur wandelen waren we weer terug bij de boot. Na ons te hebben omgekleed zijn we naar Sam geroeid waar we gezellig thee dronken. Sam is ook een wedstrijd zeiler en heeft meerdere keren de Sydney-Hobart race gedaan. Gespreksstof genoeg! Ook komt hij hier al jaren met zijn boot als onderzoeker en weet alle mooie plekjes met wandelingen die hij graag met ons wilde delen. Zodoende weten we nu wat goede ankerplekken zijn bij harde winden en waar we leuke wandelingen kunnen maken. Rond vijf uur waren we weer terug aan boord en na het avondeten ging ik naar bed met een boek. Paul luisterde nog even naar de weerberichten maar kwam ook al snel.

Uitzicht vanaf mount Misery...Uitzicht vanaf mount Misery...(2)

Uitzicht vanaf mount Misery...(3)

27  maart 2012
Gisteren zijn we aangekomen in het SOUTHWEST NATIONAL PARK of ook wel het TASMANIAN WILDERNESS WORLD HERITAGE AREA waar PORT DAVEY EN BATHURST HARBOUR in liggen.

GESCHIEDENIS….
Port Davey met zijn steile kliffen en zijn kronkelende oevers was eens een grote vallei waar rivieren en kreken in uitkwamen met daarachter de hogere gelegen vlakte (nu Bathurst Harbour). Toen het zeeniveau na de ijstijd (ca 7000 jaar geleden) rees (doordat het ijs begon te smelten) kwam dit alles onder water. Nu nog is Port Davey dieper dan Bathurst Harbour.

Port Davey staat vandaag de dag in verbinding met de Zuid Indische Oceaan door een grote opening en heeft daardoor een getijde verschil van ca een halve meter. Ook staat Port Davey in verbinding met Bathurst harbour door middel van het twaalf kilometer lange Bathurst kanaal. In Bathurst Harbour komen weer veel rivieren en kreken uit waardoor zoet en zout water zich mengen, nou ja mengen zoet water drijft natuurlijk op zoet water! Dit water is net als in Macquarie Harbour bruin waardoor je dus met het blote oog geen dieptes kunt zien. Een mooi gebied met veel baaien en Cove waar we de komende tijd zullen verblijven en waar we weer veel wandelingen zullen maken.

BRAMBLE COVE IN PORT DAVEY (43 19.277 s 145 59.882 e)

route naar Bramble cove...

Toen we vanochtend wakker werden waren we zeer benieuwd hoe de omgeving eruit zag en dus gingen we gelijk uit bed om te kijken. Het is een ruige omgeving. Op plekken waar geen harde wind komt, staan lage Tea Trees en Banksias maar daar waar de wind overheen raast is het een lage vegetatie van heide en Button gras of kale rotsen. Na het ontbijt bliezen we met de voetpomp de buis van het koelwater vrij van stof en van wat er ook in zat en toen deed de motor het weer goed. Nadat het euvel verholpen was ging ons anker op en motor-zeilden we verder door Port Davey richting het Bathurst kanaal. De kust van Port Davey is echt ruig. In de steile kliffen, waar we langs voeren, zagen we veel grotten waar we leuk met onze dinghy in zouden kunnen varen ware het niet dat er een hoge swell stond. Eenmaal achter Breaksea eiland was de swell weg en verkeerden we in vlak water. We zeilden een kleine baai in genaamd Bramble Cove waar we om de hoek een zand strandje zagen met op de oevers Tea Trees. Hier ging ons anker er in en hebben de rest van de middag een boekje gelezen. Ja, komende tijd hebben we geen internet en televisie. Echt even als vanouds!

Bramble cove

26  maart 2012
WHALERS COVE IN PORT DAVEY (43 17.832 s  145 55.545 e)

route naar Whalers cove...

Om zeven uur werd het net een beetje licht en zeilden we Mill Bay uit, op naar de uitgang! Eenmaal in de vaargeul kregen we de wind tegen en moesten we een deel motoren maar doordat we veel stroom mee hadden voeren we toch nog zeven à acht knopen. Het heeft de laatste tijd veel geregend en van Traver hadden we gehoord dat de Gordon rivier weer veel water had. Het regende de hele tijd en er lag een laaghangende bewolking over het land, een triest gezicht. Vaarwel Macquarie Harbour.

Cape Sorell (net buiten Maquarie Harbour)...

Eenmaal buiten kregen we de westenwind van ca twaalf knopen en moesten we eerst een slag noordwaarts maken voordat we de punt, met de vuurtoren erop, konden ronden. Het leek er even op dat de zon wat doorkwam maar lang duurde dat niet. Eenmaal zuidwaarts zeilend langs de kust bleef de kust grotendeels in de mist gehuld en kwamen de regenbuien regelmatig over. Met een swell van twee meter uit het zuiden en een lichte golfslag van het noorden zeilden we toch lekker. Onderweg zagen we vele albatrossen, stormvogels, Jan van Genten en zelfs een haai bij de boot. Rond drie uur klaarde het wat op en zagen we eerst een bosrijke kust. Meer zuidwaarts veranderde de kust in een laag landschap met lage begroeiing .

Gistermiddag, toen we aan boord kwamen, hebben we weer een grote zalm van een visser gekregen. Het bleek dat één van de netten van de zalmkwekerijen kapot was gegaan en dat er honderden zalmen waren ontsnapt. Nu vingen de vissers meer dan ze op konden eten en zodoende hadden wij weer een heerlijke zalm voor ons avondeten. Rond zeven uur werd het donker. Heel even hadden we een kleine maan maar die was tegen tien uur, toen we met onze aanloop begonnen, weer verdwenen. Tussen de regenbuien door zagen we soms wel even een heldere hemel met sterren.

Tijdens de aanloop zat Paul binnen achter de radar en de elektronische kaart terwijl ik buiten zat om de contouren van de kust in de gaten te houden. Eenmaal in de brede ingang van Port Davey werden de wind en de golven minder. Toen we bijna bij onze bestemming waren wilden we de motor starten en omdat er geen koelwater door de motor liep hebben we die snel weer uitgedaan. In het donker zeilden we naar de ankerplek en toen de diepte begon af te nemen haalden we snel de zeilen weg en gooide Paul het anker erin. Met de radar bekeken we hoe ver we van de kant lagen want op zich leken de contouren van de kant erg dichtbij. We weten alleen uit ervaring dat dit erg bedrieglijk is. Het lijkt altijd dichterbij. Inderdaad was er gelukkig genoeg afstand. We zette ons anker alarm op de gps aan en gingen gerust te bed. Lekker slapen rollend op de swell (hihi)

25  maart 2012
Nadat ik de was had uitgespoeld en opgehangen gingen we naar de kant om Geoff zijn auto terug te brengen. Toen we bij zijn werk aankwamen moest hij net vliegen met vier passagiers. Hij vertelde dat we met de auto nog wat rond konden rijden en dat een ritje naar de King rivier best leuk was. Dus reden we door Strahan naar Lowana vier kilometer buiten het dorpje. We reden over een onverharde weg langs de spoorlijn die van Strahan naar Georg Town loopt. Aangekomen bij Lowana, dat aan de monding van de King rivier naar Macquarue harbour ligt zagen we hoe milieu vervuilend de kopermijnen zijn. Al werken ze niet meer toch neemt de rivier nog dagelijks koper mee wat duidelijk zichtbaar is aan de oevers van de rivier. Het lijken gouden zandstranden maar helaas is het koper wat erop ligt.

Toen we net terug Strahan inreden zagen we dat Geoff ook net terug kwam met zijn vliegtuig. Helaas was het weer niet goed genoeg om helemaal naar de Sir John Falls te vliegen, te veel laag hangende bewolking zodat de vlucht was verkort. Paul vroeg of ze op kerosine vlogen en de helikopter bleek inderdaad op kerosine te vliegen. We vroegen of we tien liter konden kopen want nu het kouder begint te worden zullen we wat vaker de olielamp aan hebben of zelfs onze Coleman olielamp aan doen als het te koud wordt. Het was geen probleem om tien liter over te nemen.

Het werd tijd om echt afscheid te nemen van Carin (die inmiddels ook was gearriveerd) en Geoff. Zoals het eruit ziet is het morgen een goede dag om verder te zeilen. Terug aan boord maakte we alles gereed en ‘s avonds keken we weer televisie wie weet wanneer we dat weer kunnen!

24  maart 2012
Gisteren deed ik een deel van de yoghurt (die ik zelf maak met kevi) in een oud T-shirt van Paul en liet dit een nacht uitlekken zodat ik vanochtend een uitgedroogde yoghurt ofwel een soort zachte roomkaas had. Dit deed ik in een kommetje en voegde daaraan heel fijn gesneden stukjes rauwe zalm toe met dille, zout en peper. Ik mixte dit alles en zette het in de koelkast.

Het weer was inmiddels wat opgeklaard en de wind wat afgenomen zodat we naar de kant gingen voor onze boodschappen. Tenminste ik ging boodschappen doen terwijl Paul nog wat door Strahan liep. Daar ontmoette hij Geoff (piloot) en zijn vriendin Carin die samen op het werk van Geoff waren. Die dag werd er nog steeds niet gevlogen vanwege het slechte weer. Na de boodschappen ging ik ook naar hun toe en zaten we gezellig te praten. Ik nodigde hun uit om ‘s avonds na zijn werk bij ons zalm te komen eten want we hadden genoeg voor vier personen. Omdat ik zoveel boodschappen bij mij had bood Geoff zijn auto weer aan en dit namen we gelijk aan. Even later reden we naar de ingang van Macquarie Harbour om te zien hoe de golven uit het noorden en de Swell vanuit het zuiden bij de ingang waren. Nog even geduld hebben!

Op de terugweg zagen we dat de toppen van de bergen onder de sneeuw lagen en later hoorden we dat de weg tussen Strahan en Hobart tijdelijk afgesloten was door de grote sneeuwval. Terug aan boord maakten we alles in orde en even later kwamen Geoff en Carin. Het werd een zeer gezellige avond. Vooraf had ik een toastje met de eigengemaakte kaas/zalm hetgeen goed gelukt was. Daarna aten we de zalm met een klein laagje Pesto eromheen en gebakken in boter met daarbij aardappelen en asperges. Carin en Geoff hadden voor het toetje gezorgd, heerlijk roomijs met slagroom. Ook hadden ze wat Hollandse zoute drop meegebracht voor ons. De tijd vloog weer om en voor we het wisten was het elf uur. Aangezien Geoff morgen weer moest werken werd het tijd om voor hun op huis aan te gaan.

roomkaas maken...

23  maart 2012
Vannacht en vanochtend is de wind weer gedraaid naar het zuidwesten wat gepaard ging met harde wind, regen en onweer. Overdag veranderde de regen in hagelbuien. Het was fris (ca zes graden) en voor het eerst in Tasmanië hadden we de olielamp aan, lekker knus! Tussen de middag, net na de lunch kwam er een visser langs die ons een vers gevangen zalm van ca 60 centimeter lang aanbood, HMMM. In Macquarie Harbour zijn veel zalmkwekerijen.

De netten van deze zalmkwekerijen moeten zo nu en dan verschoond worden en bij het verwisselen van deze netten ontsnappen er vaak zalmen. Mensen in de buurt vissen hier veel met eigen netten en vangen dan veel zalmen, zo ook vandaag waardoor wij er één kregen! In de middag waren we buiten op de achterkant van de boot druk bezig deze grote zalm te fileren, tussen de hagelbuien door. Verder lazen we weer een boek en keken ‘s-avonds televisie.

22 maart 2012
Het waren een nacht en een ochtend met veel regen en wind. Rond twaalf uur werd de wind minder en was het even droog zodat we naar de kant gingen voor een wandeling. Tijdens het wandelen plukten we weer bramen, waarschijnlijk wel voor een laatste keer. Vele bramen die al rijp waren, bleken nu verschrompeld door de kou. Rond twee uur waren we weer terug aan boord en toen kwam de wind weer opzetten, nu vanuit het noordwesten. Ook begon het weer hard te regenen. We aten een late lunch en ik daarna maakte ik bramen scones/cake. In de avond keken we televisie.

21 maart 2012
MILL BAY (WEST COVE) IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.079 s  145 18.534)

route terug naar Mill Bay...

Het was een onrustige nacht met veel wind uit het noorden. Rond vijf a zes uur ‘s ochtends draaide de wind naar het zuidwesten en lagen we lage wal. Gelukkig waaide het nog niet hard maar regende het al wel behoorlijk. Toen het tegen zeven uur licht werd ging het anker op en zeilden we met ca tien a vijftien knopen en door de regen naar Mill Bay. Daar aangekomen ging het anker er weer in en lazen we een boek.

De wind nam steeds meer toe en het bleef aanhoudend hard regenen, goed voor de watertanks. In de middag trok de wind zo aan dat we vlagen van veertig a vijfenveertig knopen hadden. In deze vlagen bleek ons anker toch te krabben. Het is hier dunne modder maar tot nu toe had ons anker altijd prima gehouden. Het voornaamste is dat er veel boten liggen en dat er te weinig ruimte is om genoeg ketting te kunnen steken. Al die tijd dat we hier liggen hebben we een mooring gezien die altijd vrij is en waar enkele andere zeilboten gebruik van hebben gemaakt. Nu pikten wij hem op. De lijn die aan de mooring vast zit is zo dik dat we deze niet eens om de bolder konden krijgen, we geloven wel dat deze sterk genoeg is voor ons!
De rest van de dag en avond bleef het hard waaien en gierden we achter de mooring heen en weer.

20 maart 2012
Vannacht was het rustig maar vanochtend begon het weer hard te waaien vanuit het noorden: ca dertig knopen. Eenmaal uit bed zagen we de kleine golven met witte kopjes om de hoek van het lage eiland komen maar wij lagen zeer rustig achter de hogere bomen op het eiland, net uit de harde wind en de golfjes. Nadat we het ochtend nieuws hadden gekeken deed Paul wat klusjes buiten en schreef ik het jaarverslag,  ja we zijn alweer bijna 6 jaar onderweg!

Terwijl Paul buiten bezig was zag hij een grote White-Bellied Sea-Eagle op een tak zitten. Toen we er naar toe roeiden vloog hij al snel omhoog en bleef boven ons zweven. We liepen weer een stukje over het eiland en zagen aan de andere kant hoe hard het waaide, de golven kotsten over de oever. We waren nog maar net terug aan boord of de zeearend zat alweer op de tak en even later kwam er nog een tweede bij. We hoorden ze aardig snateren (leek wel of het eenden waren, hihi). Na een late lunch hebben we een film gekeken en toen was de dag alweer bijna om en waaide het nog steeds hard. Met de noorden wind was het vandaag aardig warm maar het koufront komt eraan en dan draait de wind naar het zuidwesten, BRRR! We gaan de nacht in.

19 maart 2012
SWAN BASIN IN MACQUARIE HARBOUR (42 11.968 s  145 17.047 e)

route naar Swan Basin...

Om vijf uur waren we wakker en bekeken we het weerbericht op internet. De hele nacht was er weinig (ca vijf knopen en minder) wind geweest uit het zuiden en dit zou zo blijven tot het middag uur. Dan zou de wind vanuit het noorden komen en snel toenemen. De swell vanuit het zuiden was ca drie meter en de golven vanuit het noorden één meter toenemend naar twee en drie meter. Dit wil zeggen dat we ruime wind minimaal tien knopen wind moeten hebben anders klapperen de zeilen te veel en aangezien we geen zin hadden om veel te motoren hebben we besloten hier te blijven tot de depressie voorbij is.
Nadat we dit besloten hadden gingen we weer terug in bed want het wordt ‘s nachts steeds frisser tot de zon rond zeven uur op komt.
Rond acht uur verlieten we de mooring en motorden we naar Swan Basin. Het eerste stuk stond goed aangegeven op de navigatie kaart maar vlak bij Neck eiland waar we Swan Basin in draaiden stonden er geen diepte meer aangegeven. Van Traver hadden we gehoord dat er een kleine vaargeul was dicht langs “Neck eiland” de baai in. En dus motorden we langzaam langs het eiland. Een paar keer moesten we even wat terug omdat het te ondiep werd en we in de modder terecht kwamen maar uiteindelijk kwamen we veilig in de baai die ca 2.1 tot 3.0 meter meter diep is, net genoeg!

Een mooie beschutte baai voor de harde noorden en westen wind. Nadat we goed lagen stapten we in ons Giebeltje om naar het einde van de baai te varen. Hier is een smalle zandbank tussen het eiland en het vaste land waar we met laag water overheen konden wandelen en waar vele meeuwen op stonden. Even verderop op het eiland was een hut waar mensen kunnen overnachten (te huur).

het Neck eiland met zandbank...

We wandelden wat over het eiland dat begroeid is met lage bomen en Tussac gras. Na de wandeling roeiden we terug naar de boot en zagen we zwarte zwanen bij de kant zwemmen. Terug aan boord werd het tijd voor een late lunch in de kuip. Terwijl we in de kuip zaten te eten hoorden we vele vogels fluiten en zagen we de wind opkomen vanuit het noorden door de ribbeltjes op het water. De ribbeltjes werden al snel kleine golfjes met witte kopjes en we zagen op de windmeter ca twintig knopen wind. De rest van de middag zaten we een boekje te lezen en in de avond keken we weer televisie.

zwarte zwanen...

18 maart 2012
CAT ISLAND IN MACQUARIE HARBOUR (42 11.665 s  145 17.912 e)

route naar Cat eiland...

Nadat we met tante Jannie hadden geskypt werd het tijd om ons te verdiepen in het weer. Eigenlijk wilden we vandaag vertrekken naar onze volgende bestemming ca honderd mijl verderop, maar we hebben een hoge luchtdruk gebied boven ons dat niet zo snel voorbij trekt waardoor we vandaag geen wind hadden. Het probleem is alleen dat achter dit hoge luchtdruk gebied een depressie zit. Daarnaast hebben we aan de westzijde van Australië een uitgedoofde cycloon Lua die naar het zuiden komt. Deze (depressie en uitgedoofde cycloon) kunnen zich wel eens gaan samenvoegen. Dit hebben we al eens eerder meegemaakt maar toen lagen we veilig binnen op de Tamar rivier. We hoorden later dat er heel wat meer wind was geweest dan de weersvoorspelling toen had aangegeven. We besloten om tien uur toch ons anker op te halen en ons te laten dobber/zeilen tot waar??

Het was een mooie zonnige dag zonder wind en met iets minder dan één knoop gingen we vooruit (hihi). Terwijl we zo dobberden had Geoff weer een vlucht met het watervliegtuig en zag ons zodat hij laag over ons heen vloog, een laatste keer zwaaiend gedag zeggend. Rond één uur besloten we naar Cat eiland te varen en daar de mooring van Traver op de pakken. Hier hebben we nog internet en televisie en kunnen morgen ochtend bekijken of het weer het toelaat om verder te gaan…..

17 maart 2012
Nadat we met Ruud en Natalie geskypt hadden keken we nog even of we op internet wat informatie konden vinden over Part Davy, onze volgende bestemming ca 100 mijl zuidwaarts. Toen we dit eenmaal gevonden hadden zijn we naar de kant gegaan voor onze laatste boodschappen hier en om afscheid te nemen van Geoff en Traver. Als eerst zagen we Traver die net kwam aanvaren na een tochtje naar de Sir John Falls. We hadden gisteren belooft onze Garmin (GPS) aan hem te laten zien en dat vond hij wel iets. Daarna gingen we naar Geoff die net terug kwam van een vlucht en waar al weer nieuwe passagiers stonden te wachten. Met een dikke knuffel namen we tijdelijk afscheid, hem zien we waarschijnlijk weer in Hobart. Het werd tijd om terug te gaan naar de boot waar ik macaroni maakte voor morgen onderweg en Paul onderuit ging met een boek. ‘s Avonds keken we weer televisie en realiseerden we ons dat we weer een tijd zonder moeten doen, dat geeft wel weer een rustig gevoel!

Caroline met (haar) piloot Geoff ...

16 maart 2012
Nadat we lang met mijn ouders hadden geskypt zijn we naar de kant gegaan om naar Strahan te wandelen. Als eerst gingen we naar Traver (Stormbreaker) om hem te bedanken voor alles. We wilden eigenlijk gedag zeggen maar kwamen zo in gesprek dat we morgen nog even langs gaan. Daarna liepen we de parkeerplaats over waar we Geoff (piloot watervliegtuig) tegen kwamen. Hij was aan het werk maar het was erg rustig en terwijl we stonden te praten werden we door een andere collega uitgenodigd voor een kop thee in het kantoor. We zaten gezellig met elkaar te praten en weer bood Geoff aan dat we zijn auto enkele dagen mochten lenen. In eerste instantie sloegen we zijn aanbod af maar even later bedachten we, dat we eigenlijk wel naar Hells Gate wilden rijden ca 12 kilometer buiten Strahan. Hells Gate is de smalle ingang/uitgang van Macquarie Harbour en die wilden we graag zien nu de depressie net voorbij is.

Even later reden we Strahan uit en verder over een grindweg naar Hells Gate. Hier maakten we een strandwandeling langs de vernauwing en terwijl we liepen verbaasden we ons erover hoe rustig de ingang toch was na die hoeveelheid wind. Alleen waar het ondiep was ontstonden grote witte brekers maar de vaargeul was redelijk rustig. Na de wandeling reden we weer terug en we leverden de auto weer in. We maakten nog even een praatje maar toen werd het tijd terug te gaan naar de boot. Paul las wat in zijn boek en ik bekeek de ankerplekken in onze volgende stop “Port Davy”.

15 maart 2012
Het was een bewolkte dag met veel regen en aan het eind van de middag ook nog veel wind. De barometer daalde toen snel waardoor het zeilbootje weer stond te knipperen op de barometer.
We probeerden te skypen met de familie maar die waren niet thuis zodat we tijd hadden voor het ochtend nieuws op de televisie. Daar hoorden we dat het weer een La Niña jaar was. Aan de westkust is alweer een cycloon in aantocht en aan de oost en zuidkust regende het volop waardoor er weer dorpen en steden in moeilijkheden kwamen. Dan te bedenken dat enkele jaren geleden Australië geteisterd werd door droogte en steden last hadden van te weinig water en daardoor soms in problemen kwamen.

Na het ontbijt nieuws belden we Brian 0402408715 (groenteboer die langs komt met zijn auto) op om te vragen of hij ons wilde bellen als hij bij de steiger was. We lazen in de ochtend een boek en rond twaalf uur belde hij op. Hij had inderdaad verse spullen en ik kocht veel groente zoals wortels, witte kool, tomaten, selderie, enkele groente die ik niet kende maar waarvan hij me uitlegde hoe ik dit klaar moest maken. De ene lijkt erg op koolraap en de andere op een grote witte wortel. Beide moeten gekookt en gestampt worden. Daarna gingen we gelijk terug aan boord want het regende nog steeds volop. In de middag keken we een film en was de dag alweer om. Het wachten is op een mooi weer window om verder zuidwaarts te gaan.

14 maart 2012
MILL BAY (WEST COVE) BIJ STRAHAN  IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.079 s  145 18.533 e)

route naar Mill Bay

Toen we om kwart over zes wakker werden was het nog donker, onze dagen worden korter! Na het weerbericht te  hebben beluisterd op de SSB besloten we ons anker op te halen en terug te zeilen naar Strahan in de hoop dat ons pakketje is aangekomen. Met een briesje zeilden we langzaam Kelly Basin uit en zagen achter ons de French Cap (hoogste rotspunt) boven alle bergen uitkomen. Yes nog één keer was hij uit de wolken gekomen om zich te laten zien! Naast ons zagen we op een tak een mooie Azure Kingfisher over het water turen op zoek naar vis. Eenmaal terug in de grote baai van Macquarie Harbour trok de wind aan tot ca tien knopen uit het zuidoosten en zeilden we ruime wind rustig naar Mill Bay (West Cove) bij Strahan waar we rond half drie aankwamen.

azure kingfisher...

Nadat we het anker er goed ingetrokken hadden gingen we naar de kant om naar het kantoor van Traver te wandelen. Hier gaven we de navigatiekaart van Macquearie Harbour terug en het pakketje bleek vanochtend aangekomen te zijn, Joepie! Het pakketje was alleen wat zwaarder dan we verwachtten en we keken elkaar dan ook verbaast aan, als ze maar het goede hebben gestuurd (dachten we). Op de terugweg liepen we naar de supermarkt voor wat boodschappen en daarna gingen we terug aan boord. Als eerst maakten we het pakket open en wat kwam eruit? Hollandse drop, drop en nog meer drop en ja hoor onder de drop zat toch ook de pactormodem ergens verstopt (hihi) Natalie en Ruud heel hartelijk bedankt, HMMMMMM.

We probeerden gelijk de Pactormodem en die deed het gelijk, yes we zijn weer dagelijks in de lucht!!! ‘s Avonds konden we na een week weer televisie kijken, wat een luxe.

13 maart 2012
Vandaag gingen we Kelly Basis met eigen ogen bekijken en voeren met ons Giebeltje naar de oude steiger van West Pillinger waar nu de Kelly Basin Hut staat. Deze hut is later gebouwd en wordt nu gebruikt door vissers. Van het oude dorp was niet veel meer te zien behalve de palen van de oude steiger en wat onderdelen van de fundatie van de spoorrails en enkele rails. De rest was meegenomen naar Strahan of was weer overgroeid door bomen. 

de hut...

antiek...(?)

restanten van Pilliger

restanten van Pilliger...

We maakten een wandeling door het bos en volgde daarbij het verhoogde pad waar vroeger de oude spoorweg heeft gelopen. Het pad is al aardig overgroeid met varens, struiken en bomen maar meestal was duidelijk te zien hoe we moesten lopen. Als het pad niet duidelijk was of als de fundatie zo was vervallen dat we een andere route moesten lopen werd dit keurig aangegeven met rode lintjes om de takken van de bomen. Toch was het een enkele keer even spoorzoeken (hihi). We moesten enkele malen een klein riviertje oversteken. Dit deden we door óf over omgevallen boomstammen te lopen óf over de oude fundatie van de brug van de treinrails.

oversteek beekje...

Na een uurtje wandelen kwamen we aan in oost Pillinger. Hier is duidelijk meer van overgebleven. Er staan nog dikke muren van de bakkerij en de steenfabriek, twee stoommachines en de palen van de oude steiger van oost Pillinger. Naast de oude steiger is een nieuwe steiger gemaakt. We keken er wat rond en lazen alle informatieborden over het verleden van Pillinger. Daarna liepen we dezelfde weg weer terug. Bij Kelly Basin hut aangekomen lazen we nog wat in het gastenboek en rond drie uur waren we weer terug aan boord. Omdat het vanochtend een mooie dag beloofde te worden had ik vanochtend vroeg wat vuile was gewassen en opgehangen, dat kon ik nu weer opruimen.

HISTORY KELLY BASIN
In 1897 werd er aan Kelly Basin het dorpje Pillinger gebouwd door de “North Mount Lyell Copper Compagnie”. Het werd een groot industrieel- en havendorp met een bakker, politiebureau, café etc. Er werd in die tijd niet alleen hout gehakt maar ook bakten ze hier bakstenen van de klei die ze uit de kliffen hakten.

Er werd een treinverbinding gemaakt tussen het dorpje Lynda (waar zich de kopermijnen bevonden), Crotty (waar het koper uit de stenen werd gesmolten) en Pillinger als industrie plaats en als haven. Toen de eigenaar van de North Mount Lyell Compagnie kwam te overlijden werd er besloten dat Strahan de plaats werd waar de bedrijvigheid door ging en rond 1925 reed de laatste trein weg uit Pillinger west. Rond 1945 zijn de laatste bewoners vertrokken en is Pillinger aan zijn lot overgelaten.

zo was Pilliger vroeger...

12 maart 2012
KELLY BASIN IN MACQUARIE HARBOUR (42 21.431 s  145 32.706 e)

route naar Kelly Basin...

De nachten worden koeler en ook de vroege ochtenden zijn frisser zodat het aantrekkelijk is om iets langer in bed te blijven liggen tot de zon iets meer warmte geeft. Vanochtend ging dat helaas niet door omdat er een dikke mist/nevel boven het water hing  waar de zon maar met moeite doorheen kwam schijnen. Pas rond tien uur klaarde het op en was de mist weg. Toen hadden wij ons anker al lang opgehaald en dobber/zeilden we (snelheid van ca 1 knoop) langzaam de Birch’s Inlet uit.

Net na het middaguur zeilden we de nauwe doorgang van Birch Inlet echt uit en daarna kregen we iets meer wind ( 6 knopen) om naar Kelly Basin te zeilen. Het was nog wel bewolkt maar de zon probeerde er zo veel mogelijk doorheen te komen. Als de zon dan weer volop scheen werd het ook meteen weer warm! Het is vandaag in Australië een nationale feestdag “Eight Hour Day” Wat dit inhoudt weten we niet en we mekten er ook niet veel van zo op het water. We merkten alleen dat het watervliegtuig vandaag vaak overkwam en ook Traver (Stormbreaker) had een trip naar de Gordon rivier.

Rond vier uur ging ons anker er in Kelly Basin in en maakte Paul de barbecue aan om de kip te roosteren. Ik kookte aardappelen met bloemkool en daarna hadden we natuurlijk hetzelfde toetje als gisteren HMMMM!

11 maart 2012
Het was net als gisteren een bewolkte dag met hier en daar een bui. In de ochtend voeren we met ons Giebeltje naar de kant waar een oude treinrails ligt uit de tijd dat hier bomen werden gekapt. We hadden gelezen dat er ook nog een oude locomotief verderop op de rail stond maar die hebben we niet kunnen vinden.

Even later voeren we naar een hut die ze in die tijd gebruikten. Er was nog weinig van de hut over en het pad was in het begin lastig te vinden omdat het al overgroeid was met stekelgras en struiken. Daarna werd het tijd verder de Birch rivier op te varen. Net toen we bij de monding van de rivier aankwamen zagen we een hele groep zwarte zwanen opstijgen uit het water en weg vliegen. De Birch rivier is een kleine rivier met aan weerszijden eerst wat moerasachtig gras, riet dat al herftkleuren heeft en daarachter struiken en jonge bomen.

 Na twee kilometer kwamen we aan bij het begin punt van de “Low Rocky Track”. Het eerste gedeelte liepen we over een breed pad waar houten planken overheen lagen. Helaas hielden de planken al snel op en werd het pad één grote modder bende met grote plassen water en daarom zijn we maar terug gegaan. Op zich is het waarschijnlijk een mooie meerdaagse wandeling. Met de verrekijker hadden we vanaf de boot het pad al gedeeltelijk gespot richting de oceaan.

Op de terugweg begon het echt te regenen waardoor we nat en koud terug bij de boot aankwamen. Na een kop lekkere soep met tosti’s gingen we onderuit met een boek. De wind was inmiddels ook aangewakkerd dus hebben we de rest van de middag lekker binnen gezeten met de regen tikkend op het dak, wat knus weer! Het was zondag en dus maakte ik weer een toetje. Ditmaal iets zelf bedachts en erg lekker! Ik deed twee lange vingers (koek) in een desert kommetje, goot er bij mij wat cacao likeur overheen en daarna bij beide de zelfgemaakte bramensaus met stukjes braam erin. Dit prakte ik een beetje en daarna deed ik er een schep mascarpone doorheen en mengde dit alles. Het was een geslaagd toetje en omdat ik nog wat overhad eten we het morgen nog een keer.

de eerste herfst kleuren...

10 maart 2012
BIRCH’S INLET (SOUTH) IN MACQUARIE HARBOUR (42 30.158 s  145 28.119 e)

route naar Birchs Inlet...

Na ons ontbijt skypten we nog even met een vriendin en daarna verlieten we de mooring. We hadden ca. zes knopen wind uit het zuiden en dus kruisten we langzaam door Macquarie Harbour. Het was een bewolkte dag met een fris briesje zodat we lekker achter de buiskap zaten. Toen we eenmaal op het zuidelijk deel zeilden keken we of we de French Cap (zie foto 21/2/2012) konden zien maar die was vandaag in de wolken gehuld. Rond half vier kwamen we bij de ingang van Birch’s Inlet waar we een grote groep dolfijnen zagen zwemmen. Zelfs in het bruine water konden we  ze net onder het wateroppervlak zien zwemmen. 

Birch Inlet is een zuidelijke uitloper van Macquarie Harbour die aan één kant grenst aan het Franklin – Gordon Wild Rivers Nationaal Park. Aan de zuidkant van deze inlet komen twee rivieren uit;  de Sorell Rivier en de Birck Rivier. De hele omgeving hier bestaat uit jonge bomen en struiken aangezien hier in de tijd van de gevangenen (Sarah eiland) veel hout is weggehakt. Nadat we voor anker lagen begon ik met het avond eten en luisterden we naar de wereldomroep. Vandaag geen televisie meer dus lekker rustig onderuit met een boek!

9 maart 2012
CAT EILAND IN MACQUARIE HARBOUR (42 11.665 s 145 17.912 e )

route naar Cat eiland...

In de ochtend skypten we met vrienden en daarna dronken we koffie in de kuip en zagen we Sabine en Peter langs varen. Ze gingen de wal op om morgen hiervandaan te vertrekken naar Adelaide Rond. Elf uur ging ons anker op en zeilden we vol tuig Mill Bay uit. Waarheen was nog even de vraag want er stond maar zes knopen wind uit het noorden zodat we niet echt opschoten (ruime wind). In de verte zagen we Traver (Stormbreker) aankomen motoren. Hij had weer gasten aan boord namelijk een groep rafters opgehaald van de Sir John Flls. We zeiden hem gedag en daarna zetten we koers naar Cat eiland. Omdat we iets te ver waren doorgevaren moesten we nu kruisen zodat we even lekker konden zeilen.

Rond half twee pikten we de mooring van Traver bij Cat eiland op en gingen onderuit met een boek. Aan het eind van de middag maakte Paul de barbecue aan en aten we heerlijke eigen gemarineerde speklapjes met bloemkool en saté saus. Ook hier bleek de televisie en internet het te doen zodat we ‘s avonds weer televisie keken. Wat een geluk dat we gisteren de auto hadden want vandaag was het bewolkt en regende het in de verte! Morgen hebben we geen internet meer, we blijven een weekje weg. 

Sabine en Peter...

8 maart 2012
Het was een koude heldere nacht met sterren en een bijna volle maan. Vanochtend kwam de zon weer op zonder een wolkje aan de lucht. We liepen naar Strahan waar we de auto van Geoff (de piloot van het watervliegtuig) mochten lenen. We spraken af dat hij vanavond bij ons kwam eten en terwijl hij ging werken reden wij met zijn auto over de West Wilderniss Way naar Queenstown.

Queenstown...

Queenstown is een leuk oud stadje dat ons deed denken aan een wild-western dorpje tussen de bergen. We liepen wat in de dorpje rond waar we het oude treinstation zagen. De stoomtrein rijdt nog steeds met toeristen tussen Strahan en Queenstown en gebruikt de spoorweg uit de tijd van de mijnen. Verder zagen we veel oude huizen zoals het café, de supermarkt en het museum ook zagen we een monument uit de tijd dat ze de bergen nog van buitenaf mochten afgraven. Er is nog steeds een goudmijn in werking in Queenstown alleen werken ze nu onder de grond. Ze blazen met dynamiet de rotsen op die vervolgens afgevoerd worden en via een chemisch proces wordt het goud eruit gehaald. Een paar ton steen geeft maar een paar gram goud maar toch levert het ruimschoots genoeg op. Dit goud wordt vervoerd naar een andere plek waar het goud nog zuiverder wordt gemaakt.

Toen we verder over de West Coast Wilderness Way reden richting het Franklin – Gordon Nationaal Park kwamen we eerst langs het “Iron Blow platform” en daar hadden we een uitzicht over het afgegraven gedeelte. Hier was duidelijk te zien aan de kleuren van het gesteente dat het rijk is aan koper en mineralen.

We reden verder en onze tweede stop was een wandeling van twintig minuten naar de “Donaghys Hill” waar we rondom een prachtige uitzichten hadden. Helemaal nu het zo helder zonnig weer was met nog steeds geen wolkje aan de lucht! Aan de ene kant keken we over een laag heide dal waar ergens de Collingwood rivier tussendoor loopt en aan andere kant hadden we de bergen waar in het dal de Franklin rivier en de Collingwood rivier samengaan tot een grotere rivier. Verderop zagen we de French Cap, een mooie grote rots die bijna boven alles uitstijgt. De French Cap kunnen we ook vanuit het zuidelijk deel van Macquarie harbour zien.

Donaghys Hill...

 Nadat we daar een broodje hadden gegeten reden we verder naar “Frank Rivier Nature Trail”. Een prachtige wandeling waar we eerst langs de Franklin rivier liepen en waar we zagen waar de rafters (die we bij de steiger van Sirr John Falls ontmoet hadden) waren begonnen. Al snel kwamen we bij het punt waar de Franklin en de Surpirise Rivier bij elkaar komen en we liepen langs de Surprise rivier weer terug naar auto. Een mooie wandeling over een goed aangelegd pad door een dicht begroeid regenwoud waar veel mos en zwammen op de stammen van de bomen en op de grond groeien. Hier zagen we Brackel Fungus, een soort zwam die op de stam van de boom groeit en ieder jaar een nieuwe witte laag aanmaakt en waardoor de oude lagen chocolade bruin kleuren. Maar nog meer bijzonder was de kleurige Fungus op de bomen, die hadden we nog nooit gezien maar er wel over gelezen!

witte Fugus...

rode Fugus...

We waren nu op ons verste punt van deze tocht aangekomen en hadden ca. honderd kilometer over een bochtige weg gereden. Nu reden we dezelfde weg weer terug en maakten een stop bij het begin van de wandeling naar de Frenchman Cap (vier- à vijfdaagse wandeling). Wij liepen alleen een klein gedeelte naar de hangbrug over de Franklin rivier waar we een tijdje stonden al kijkend naar het glinsterende water waar de zon op scheen. Omdat het enkele dagen hard geregend heeft was het waterpeil van de rivier weer gestegen en het stroomde harder! De tweede stop op de terug weg was de “Nelson Waterval”. waar we weer een korte wandeling maakten door het regenwoud, langs de kleine Nelson rivier en dat bracht ons naar een mooie brede waterval. Vlak voor Queenstown stopten we ook nog bij het Burbury meer waar we nog een broodje aten en wat dronken.

Nelson Waterval...

het Burbury meer...

Terug bij Queenstown deed ik wat boodschappen en keek Paul nog wat rond. Het was inmiddels half vijf geworden en tijd om terug te rijden naar Strahan waar we met Geoff hadden afgesproken. Ze hadden vandaag drie vluchten gehad waarvan hij er twee had gevlogen, nu was het rustig en hadden ze geen avond vliegtocht meer.

Rond zes uur gingen we met zijn drieën en de boodschappen in ons Giebeltje en zagen we dat Peter en Sabine (één van de kleine zeilboten die hier een week zeilden) weer terug in de baai waren. Zij gaan morgen uit het water terug naar Adelaide. We gingen even langs en het bleek dat ze, desondanks de vele regen een goede week hadden gehad. Ook hun nodigden we uit voor het eten zodat we even later met zijn vijven gezellig spaghetti Bolonaise bij ons aten. Het was een zeer gezellige avond met veel gelach. Te tijd vloog weer en voor we het wisten was het half elf en tijd om te gaan slapen.

7 maart 2012
Vanochtend scheen de zon en was de depressie verdwenen zodat we weer onder invloed zijn van een hogeluchtdruk gebied. Het aparte hier is dat deze barometerstand een zeer grote invloed heeft op de waterstand in Macquarie Harbour. Je zou verwachten dat na de vele regen die hier gevallen is, de rivieren hoger zijn waardoor er ook meer water in Macquarie Harbour zou zijn met z’n kleine opening naar de oceaan. Maar nee, de waterstand is lager omdat we nu een luchtdruk hebben van 1031 Mbar. Terwijl toen we onder invloed van de depressie waren de waterstand aanmerkelijk hoger stond (lage luchtdruk-hogere waterstand).

Met de fietsen in ons Giebeltje motorden we naar de kant om als eerst naar Strahan te fietsen in de hoop de rijdende groenteboer tegen te komen. Helaas zagen we hem niet en we reden het dorp uit naar het strand. Het eerste deel ging nog over een asfaltweg maar net buiten Strahan stopte die en reden we verder over een kiezelweg met kleine heuveltjes tussen een moerasachtig /heide gebied en in de verte zagen we de hoge bergen. Na zes kilometer kwamen we aan op het strand waar we een broodje aten en genoten van het uitzicht. Er stond haast geen wind waardoor het een kalme oceaan was die rustig brak bij het strand. Ik wilde schelpen zoeken maar helaas, geen schelpen.

We reden dezelfde weg terug naar Strahan en toen we Strahan inreden zagen we de rijdende groenteboer staan. Op de auto staat “Fresh Fruit & Vegies” Help the farmers! Hij haalt de groentes bij verschillende boeren in noord Tasmanië en verkoopt ze in Strahan en Queenstown. Meestal is hij op woensdag in Strahan en op donderdag in Queenstown (telefoon nummer 0402 048715) Ik kocht nu een beetje groente maar volgende week koop ik meer!

Terug aan boord spoelde ik de was uit en hing het te drogen. Daarna haalden we weer water bij de steiger en gingen we onderuit met een boek. Al snel werd het weer tijd voor de Wereldomroep!

6 maart 2012
Vannacht en vanochtend regende en waaide het weer behoorlijk uit een andere windrichting. ‘s Ochtends keken we weer naar het nieuws en zagen we dat enkele rivieren nieuwe hoogte record hadden bereikt sinds 1800 (?): meer dan tien meter hoog. Nog meer mensen waren geëvacueerd hopelijk is het einde in zicht!

Na een lunch met zalm, salade en brood was de regen bij ons gestopt en klaarde het wat op maar de wind bleef (ca. 25 knopen). We besloten naar de kant te gaan en te wandelen naar Strahan. Bij de houtzagerij is een parkeerplaats voor campers, waar ze kunnen overnachten. Op deze parkeerplaats is een toilet met douche en vandaag hebben we hier gedoucht, een lauwe douche met een lekkere harde staal! Daarna liepen we door Strahan naar de supermarkt waar we verse aardbeien kochten: toetje voor vanavond. Rond vijf uur waren we weer terug aan boord, net op tijd voor de Wereldomroep en om de vuile was in het sop te zetten.

5 maart 2012
Het regende en waaide de hele nacht en ochtend. In de ochtend keken we weer het nieuws. Het is een el Ninja jaar wat betekend dat het zeewater langs de kust van Australië warmer is dan normaal zodat er meer vochtige lucht over het land komt. Hierdoor valt er meer regen dan normaal. In de provincies Queensland, New South Wales en Victria zijn al vele mensen geëvacueerd uit hun huizen omdat de rivieren uit hun oevers treden. Het is een extreem jaar met aan in het oosten en zuiden vele overstromingen!

Voor lunch hadden we weer heerlijke zalm, een deel had ik gemarineerd in Tiriaki saus, een andere deel had in met knoflook besprenkeld en weer een ander deel had ik met pesto bestreken, alles was lekker! Na de lunch keken we een film en toen de film afgelopen was, was het buiten droog en minder wind. We roeiden naar de kant en kwamen langs de zeilboot Songlines waar we even aanklopten om Lorrain en Robert te bedanken voor de zalm die we gisteren gekregen hadden. Lorrain vroeg gelijk of we een kop thee wilden komen drinken en zo zaten we even later bij hun aan boord gezellig te praten. Er kwam nog een ander stel langs die hier ook een zeilboot hebben liggen en zo zaten we in de namiddag met zijn zessen te praten.

Rond vijf uur zeiden we gedag en gingen Paul en ik nog een stukje wandelen, even de benen strekken! Op de terugweg plukten we weer vele bramen en terug aan boord maakte ik er bramensaus van. Dit kan ik door de yoghurt doen of weer een scone/cake van maken. In de avond keken we weer televisie en zo was de dag weer voorbij!

4 maart 2012
Het was een dag met veel regen en wind zodat we de hele dag aan boord gebleven zijn. ‘s-Ochtends keken we het nieuws op de televisie en ‘s middags lazen we een boek. In het begin van de middag kregen we bezoek van Robert die hier samen met zijn vrouw Lorraine op hun zeilboot Somglines wonen en hier aan een mooring liggen. We maakten kennis met hem en kregen vier stukken grote stukken gefileerde zalm die ze vanochtend hadden gevangen met hun visnet, HMMMM!

We hadden verwacht nu het najaar is dat het hier wel rustig zou zijn met zeilboten maar niets is minder waar. Nadat we helemaal alleen in Betsty’s baai en bij Sarah eiland hadden gelegen zeilden we de Gordon rivier op en kwamen we een Amerikaanse zeilboot tegen die net de rivier afmotorde. Na bijna een week alleen aan de steiger te hebben gelegen op de Gordon rivier kwamen we terug in Strahan waar al twee zeilboten voor anker lagen. De volgende dag kwamen daar nog enkele andere Australische en één Canadese zeilboot bij. Deze zeilboten zeilen ook om Tasmanië maar zijn begonnen aan de oostkust.

We spaken enkele zeilers vluchtig in de supermarkt maar hadden verder geen contact met ze. Gisteren na het wandelen zagen we op de parkeerplaats bij de steiger tien kleine kajuit zeilboten op trailers staan. De mensen waren bezig hun masten weer op te tuigen om vervolgens de boten te water te laten. We kwamen in gesprek met Peter en Sabina en het bleek dat het een groep is uit een verenigingshaven te Adelaide. Ze waren met hun auto en boten met de ferrie de Bass straat over gekomen en vanaf Devenport (noordkust Tasmanië) waren ze naar Hobart gereden waar ze de eerste drie weken met elkaar hadden gezeild. Daarna waren ze naar Strahan gereden waar ze nu een week gingen zeilen. Zodra alle boten in Mill bay te water lagen zagen we ze in de regen weg varen, ze wilden gelijk naar de Gordon rivier.

3 maart 2012
In de ochtend was het nog droog en maakten we een wandeling naar het centrum/haven van Strahan. Hier kwamen we Geoff tegen, één van de piloten van de watervliegtuigen waar we een leuk contact mee hadden op de Gordon rivier. Hij was ook degene die het vliegtuig vloog toen we met ons Giebeltje op de rivier voeren en hij net achter ons landde. Nu zagen we hem dus in het kantoor en maakten weer een praatje. Als we wilden konden we zijn auto een dag lenen, natuurlijk wel als hij hem niet nodig had! Dat sloegen we niet af zodat we contact houden.

Na wat rondgelopen te hebben kwamen we weer langs het kantoor en werden we voorgesteld aan wat vrienden van Geoff. Oorspronkelijk komt Geoff van King eiland en nu waren er vrienden langs gekomen vanaf King eiland. Toen we ze spraken bleken we de vader van de man ontmoet te hebben in Grassy. Hij was de Duitse meneer die met zijn boot achter onze boot lag. We hebben toen een tijdje met zijn vader gesproken. Wat is Australië toch klein (hihi)!

Rond het middag uur waren we weer terug aan boord, we waren nog maar net binnen toen het begon te regenen en dat heeft het de rest van de dag gedaan Na de lunch keken we een film en terwijl we deze keken ging het alarm van de barometer af, de depressie is in aantocht!

2 maart 2012
WEST COVE (MILL BAY) BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.096 s 145 18.582 e)

route naar West Cove...

Toen we om zes uur wakker werden skypten we eerst met mijn ouders en daarna met Rob (Paul zijn broer). We bekeken nog even de laatste weerberichten en zagen dat er dit weekend een depressie met veel regen en wind overkomt zodat we ons anker ophaalden en weer naar West Cove zeilden. Hier hebben we vorige keer ook een depressie over laten komen en dat beviel heel goed.

Vandaag scheen de zon nog volop en met een frisse zuiden wind was er geen wolkje aan de lucht te bekennen zodat we prachtig ver om ons heen konden kijken. Voor de boot de zandbank met de meeuwen, aalscholvers en zwarte zwanen dan de groene heuvels en daarboven de kale rotsen. Voornamelijk die hoge rots pieken zijn vaak niet te zien door de wolken! Na de koffie/chocomelk voeren we met ons Giebeltje naar de steiger vanwaar we gingen wandelen. Nu liepen we door een voor ons nieuw gedeelte van Strahan. We kwamen over een camping en zagen vele lodges en huisjes te huur. We liepen verder het dorpje uit langs Mill Bay waar we vaak over de baai konden kijken. In de baai liggen veel vissersboten en een paar lokale zeilboten aan moorings. Langs de kant zagen we vele bramenstruiken met rijpe bramen eraan die we op de terugweg plukten.

In de middag waren we weer terug aan boord en heb ik van de bramen bramenjam en een bramen cake/scone gemaakt. Rond vier uur was het borreltijd want het wel vrijdag (haha)!

ons uitzicht vanaf de ankerplek...

1 maart 2012
In de ochtend hadden we weer even contact met Ruud en Natalie, zij hebben de Pactor modem opgestuurd. Daarna gingen we naar de kant omdat we gehoord hadden dat er op donderdagochtend een man in een auto rond reed die verse groente verkocht. Na wat wachtten en rondgelopen te hebben in Strahan bleek de man niet op donderdag maar op woensdag te komen. Veel inwoners wisten het niet en als ze het wel wisten kwam dit er pas na wat navragen uit?!

Nadat we zeker wisten dat hij niet vandaag kwam liepen we naar de supermarkt waar we wat groenten uit de koelkast kochten. De zon was inmiddels doorgekomen maar er stond ook al een aardig windje en we zijn weer terug naar de boot gelopen. Aan boord ben ik bezig gegaan met de lunch die we in de kuip hebben genuttigd. In de middag werd de wind harder en zijn we onderuit gegaan met een boek. ‘s-Avonds luisterden we naar de Wereldomroep en om zes uur hadden we weer contact met Paul en Marietta (Nije Faam) en daarna werd het tijd voor het nieuws op de televisie.

29 februari 2012
We hebben inmiddels contact gehad met Jugo (Shiptron) over de Pactor modem. Deze moet opgestuurd worden naar Hamburg voor reparatie. Ook hebben we contact gehad met Ruud en Natalie die hun Pactor modem zo lang aan ons willen uitlenen. Als we aan het eind van dit jaar terug naar Nederland komen nemen we alles mee! Nu dit alles geregeld was gingen we naar de kant omdat we nog een adres moesten hebben waar het naar toe gestuurd kon worden. We liepen naar het kantoor van Trevor (Stormbreaker) en vroegen of we zijn adres mochten gebruiken, geen probleem dat werd wel vaker gebruikt door jachten. Ruud, Natalie alvast heel erg bedankt!! Hopelijk is de Pactor Modem over twee weken bij ons (wordt vervolgd).

Nu alles geregeld was liepen we rustig de heuvel op naar de supermarkt voor wat boodschappen. Op de terugweg gingen we bij een snoepwinkeltje naar binnen en zagen we dat ze echte Hollandse drop hebben, HHMMM! Dat konden we natuurlijk niet weerstaan en we kochten  enkele onsjes. Toen we terug kwamen bij de steiger was het druk met kreeftenvissersboten die aan het uitladen waren en met de politie die op de kant stond te controleerden. Dit had te maken met het einde van een bepaalde periode van het vis seizoen. Morgen gaat een nieuwe visperiode in en mag er weer een nieuwe hoeveelheid kreeften gevangen worden.

Terug aan boord was het inmiddels lunchtijd geworden en Paul heeft de barbecue aangemaakt terwijl ik een salade maakte. In de middag heb ik nog wat ander vlees gewekt en zaten we rustig in de kuip te kijken naar wat er allemaal op de kant bij Strahan gebeurde…

28 februari 2012
RISBY COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR (42 09.400 s  145 19.777 e)

route terug naar Risby Cove...

Om zes uur was iedereen weer wakker en de Stormbreaker vertrok met iedereen (gasten en rafters) aan boord. We zaten nog even rustig in de kuip naar de stijgende damp boven het water te kijken toen we ons tweede vogelbekdier in het water zagen zwemmen. Rond zeven uur verlieten ook wij de steiger en motorden we langzaam met stroom mee naar buiten. Er was toen nog geen wind zodat we niet konden zeilen maar toen de zon door de wolken heen begon te schijnen en we de kliffen en het bos op het water gespiegeld zagen maakte dat veel goed! Later kwam er een briesje en konden we toch nog een stukje zeilen over de Gordon. Rond half twee verlieten we de Gordon rivier en zeilden we Macquarie Harbour weer op. Hier trok de wind aan tot ca achttien knopen zuidwest zodat we ruime wind naar Strahan zeilden. Na 39 mijl ging ons anker er in bij Risby Cove en moesten we aan het werk. De stukjes tekst met foto’s werden verstuurd en in de avond skypten we met wat mensen.

op de terugweg op de Gordon rivier

27 februari 2012
Vannacht hoorde we iets over ons dek tippelen, een niet welkome gast! Eerst klopten we hard tegen het dak maar dat maakte hem niet uit zodat we eruit moesten om hem weg te jagen. In het donker konden we niet goed zien wat het was, een muisje, een possum of misschien wel een Tasmaanse duivel (hihi), we zullen het nooit weten!

Het regende de hele nacht en ook vanochtend nog. Tussen de buien door probeerde de zon door te komen en dan zaten we buiten in de kuip te genieten van de stilte en het fluiten van de vele kleine vogeltjes die druk bezig waren tussen de bomen. Rond tien uur landde het eerste vliegtuig en we vroegen de piloot een email naar mijn ouders te sturen zodat ze wisten dat alles goed ging maar dat we geen e-mails konden versturen, dat wilde hij wel doen.

Het vliegtuig met toeristen was nog maar net weg of we zagen drie Raft rubberboten aan komen varen die bij onze steiger stopten. Het eindpunt van hun negendaagse rafttocht op de Franklin rivier (120 km). Een groep van elf rafters: de twee leiders Elias en Franzi met negen gasten. Ze hadden een mooie tocht gehad met maar één dag regen en verder veel zon. Het nadeel van weinig regen was dat hierdoor weinig water in de rivier stond (hadden we al een paar keer gehoord) waardoor er een aantal stroomversnellingen niet bevaarbaar waren geweest. Ze hadden de boten met al hun spullen er overheen moeten tillen.

Terwijl we zo zaten te praten werden de raftboten schoon gemaakt, de vaarders lieten ze leeglopen en ze werden opgerold tot kleine pakketjes. Andere rafters spanden twee zeilen tussen de bomen en legden daar hun luchtbedden met slaapzakken onder. Geen tent, gewoon slapen in de wildernis! Overal hingen kleren te drogen.

Het vliegtuig landde ‘s-middags nog twee keer met gasten zodat het een aardig drukke dag werd. Elias en Franzi kwamen na het avond eten (waar wij ook voor uitgenodigd waren) nog even bij ons aan boord wat praten. Ze werken het zomerseizoen hier in Tasmanië op de Franklin rivier waar ze meerdaagse tochten doen en na de zomer gaan ze naar Noorwegen (waar het dan zomer wordt) waar ze ook weer met mensen raften alleen dan dagtochten.

We wisselden e-mails uit, Wie weet zien we ze nog in de buurt van Hobart voor ze vertrekken naar Noorwegen. Vlak voor Traver (Strombreaker) kwam verlegde we onze boot iets naar voren zodat Traver achter ons aan de steiger kan liggen want om acht uur ‘s avonds komt er toch geen vliegtuig meer. Toen Traver eenmaal lag werden de spullen van de rafters op de boot geladen en gingen de meeste rafters te bed. Wij spraken nog een tijdje met Traver en zijn gasten en rond elf uur ging iedereen te bed, morgen weer om zes uur op.

26 februari 2012
Gisteravond landde er nog een watervliegtuig met gasten. We praatten wat met de piloot en die vertelde dat er iets verder op een hut staat (die hadden we al gezien toen we langs voeren) en dat daar vier tijgerslangen huizen. Toen ik vanochtend wakker werd zei ik tegen Paul dat ik in tweestrijd stond met mezelf. Aan de ene kant wil ik dolgraag naar de hut om de tijgerslangen te zien aan de andere kant ben ik echt doodsbang voor slangen, zeker dodelijk giftige! Paul vond het een goed idee om er vandaag heen te wandelen terwijl ik er liever met de dinghy naar toe wilde.

Terwijl Paul vanochtend de weerfax binnen haalde ging er iets met een zachte knal mis. Ik zat ondertussen buiten in de kuip te genieten van het uitzicht maar hoorde die zachte knal wel. Ik hield mijn adem in om te luisteren naar een GGrr van Paul. Ik keek vanuit de kuip naar binnen en vroeg voorzichtig wat er aan de hand was waarop Paul antwoordde dat de Pactor Modem van de SSB waarschijnlijk overleden is. Dit is echt foute boel!! Nu kunnen we geen e-mails meer versturen en geen gribfiles en weerfaxen meer binnen halen. Net nu we ook geen internet en marifoon bereik hebben.

De rest van de dag hadden we een grote baaldag en probeerden we nog van alles in de hoop dat de Pactor Modem het weer ging doen. Gelukkig doen de computer en de SSB zender het nog wel zodat we de weerberichten via de SSB kunnen beluisteren en de weerfaxen via het Meteoscan fax programma kunnen binnenhalen. Zodra we internet hebben gaan we gelijk kijken wat het kan zijn met de Pactor modem. Want het is wel jammer als we jullie niet meer dagelijks kunnen updaten met onze dagelijkse beslommeringen. Logischer wijs werd de wandeling even uitgesteld!

aan de steiger samen met watervliegtuig...

25 februari 2012
Terwijl we gisteren de rivier op motorden met ons Giebeltje zagen we net om het hoekje een metalen pijp in het water staan waar helder water uit spoot. Vanochtend vroeg gingen we daar heen om water te halen. Terwijl we langs de oever voeren zagen we de bloeiende Leatherwood trees en de Climbing Heath (beide bloemen zijn uniek in Tasmanië!). We waren nog maar net terug aan boord of er landde weer een vliegtuig. We spraken met de piloot terwijl de toeristen naar de waterval liepen. Het bleek dat het in Strahan al aardig hard waaide terwijl we er hier nog niets van merkten. De piloot vertelde dat het nu al lastig was geweest om met de harde noorden wind op te stijgen en dat het voor vandaag wel eens de laatste vlucht kon zijn. Op de gribfiles hadden we inderdaad gezien dat het vandaag en morgen aardig hard zou gaan waaien. Ja, we hebben hier geen internet en televisie zodat we weer aangewezen zijn op de SSB zender (net als vanouds!).

Nadat de toeristen weg waren zijn Paul en ik in ons Giebeltje gestapt en roeiden we kriskras door een nauwe doorgang naar de waterval, onder overhangende takken en over net onderliggende boomstammen in het water. Maar we werden beloond want eenmaal in de poel voor de waterval hadden we een zeer mooie kijk recht op de waterval waar de zon weer op scheen.

Terwijl ik terug aan boord ging om de was verder te doen en de kuip schoon te maken ging Paul de kant op om te kijken of er nog iets te wandelen viel. Er was hier vroeger een pad naar een kamp hoger gelegen in de heuvels maar dit pad was niet meer bijgehouden zodat Paul al weer snel terug was. Ik was klaar met de kuip zodat Paul de lieren uit elkaar kon halen om ze te smeren (onderhoud). Ik was nu binnen aan het schoonmaken en de lunch aan het bereiden.

Toen we rond één uur onze lunch nuttigden begon het bij ons ook harder te waaien, een warme noorden wind waardoor de temperatuur in de zon in één keer naar de dertig graden schoot. Vanochtend voor de zon opkwam was het net aan tien graden, wat een verschil. Het waaide op een gegeven moment zo hard dat we een extra lijn naar de oever maakten zodat we niet al te veel tegen de steiger gedrukt werden. De rest van de dag waren we inderdaad helemaal alleen en kwamen er geen vliegtuigen meer.

Leather Wood tree in bloei...

de limbing heath...

John Sir waterval...

24 februari 2012
Gisteravond klaarde het wat op en zaten we ‘s avonds nog even in de kuip wat te drinken toen we in het water een V zagen bewegen. We hadden van Traver gehoord dat als we een V in het water zagen bewegen het een Platypus (vogelbekdier) was. Wauw weer een dier in het wild gezien dat alleen in Australië leeft.

Vanochtend toen het net licht begon te worden zat ik buiten met een kop koffie en zag de nevel over de bergen met daaronder de rivier, echt hoe een regenwoud hoort te zijn. Naast me daalde een prachtige vlinder (Mac Swall Owtail Butterfly) in de kuip neer. Even later scheen de zon door de mist die daarna al snel helemaal verdween. Het werd tijd om via de boardwalk naar de waterval te wandelen waar de zon al op stond te schijnen. Aangezien het gisteren vrij veel geregend had was de waterval behoorlijk krachtig neerkomend in een bruine poel.

Terug aan boord dronken we een kop koffie/chocomel in de kuip en genoten van het uitzicht. Het was windstil en het groene heuvelachtige regenwoud weerspiegelde in de Gordon rivier. Rond twaalf uur stapten we met onze visbroeken aan in ons Giebeltje voor een tocht verder over de Gordon en de Franklin rivier. Na vier mijl motoren over de Gordon rivier dieper het nationaal park in sloegen we af om verder te varen over de Franklin rivier. Hier moesten we vier stroomversnellingen door wat inhield dat we door het ondiepe (tot kniehoogte) water over gladde ronden stenen tegen de stroom in moesten waden met ons Giebeltje op sleeptouw! Enkele keren moesten we onze dinghy geheel dragen langs de stroomversnelling omdat het te ondiep was.

Hoe verder we het Gordon/Franklin nationaal park in gingen hoe mooier en grilliger de oever werd. Nu hadden we niet alleen overhangende bosranden maar ook steile en overhangende kliffen als oever. Na vier stroomversnellingen te zijn gepasseerd kwamen we aan bij een overhangende rotsformatie waar in het plafond een spleet zit waar we doorheen moesten klimmen om in een tunnel te komen die weer uitkwam op een terras. Op dit terras zouden we uitzicht hebben gehad over de rivier. Helaas hadden we alleen onze visbroeken aan en hadden we geen extra schoenen bij ons zodat we het wandelen/klimmen maar voor gezien hielden.

Op de terug weg roeiden we het eerste stuk met de stroom mee en hoorden we kaketoes in de bomen zingen. Ik zei tegen Paul als dit de zwarte kaketoes zijn hebben we wel heel veel geluk want daar zijn er niet zo veel van. Even later hoorden we ze niet alleen maar zagen we twee geelstaart zwarte kaketoes vliegen, auw!

We roeiden verder met de stroom mee de Franklin rivier af waar we weer de vier stroomversnellingen passeerden. Nu was het makkelijker want we hadden stroom mee en gingen soms best hard! Aangekomen op de Gordon rivier starten we de motor weer. Paul had de motor in het midden staan en met onze gewichten stuurden we ons Giebeltje. Paul had dit werk aan mij overgelaten en was zelf languit in de zon op één van de tubes gaan liggen. Opeens hoorde ik een watervliegtuig en toen ik achterom keek zag ik het vliegtuig net achter/naast ons landen op het water. In plaats van het stuur om te gooien zei ik heel droog tegen Paul “Kijk daar landt een watervliegtuig” Paul deed zijn ogen open en zag nog net het vliegtuig naast hem en hij begon al liggend te zwaaien. Eenmaal aangekomen bij de steiger lag het watervliegtuig al voor ons aan de steiger en spraken we de piloot die vrolijk vroeg of we niet geschrokken waren want we waren wel op de landingsbaan aan het varen. O,JA?!

We spraken verder met hem en het bleek dat hij ook vloog naar het Three Hummock eiland waar we zijn geweest (het verhaal met de kangaroes opjagen en het landen met het vliegtuig achter de auto). Het was weer een prachtige dag geweest!

het vogelbekdier...

Mac Swallowtail vlinder...

Franklin rivier...

uitgesleten rots waar we wilden wandelen...

de stroomversnelling...

23 februari 2012
SIR JOHN FALL OP DE GORDON RIVIER AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 34.240 s 145 41.605 e)

route naar Sir John Fall...

Van morgen begonnen we met een korte wandeling over boardwalks door het regenwoud. Op de leuningen van de boardwalk stonden vaak plaatjes met de namen van de bomen die er staan zoals de Celery Top Pine, King William Pine, Leatherwood, Huon Pine etc. Terwijl we zo liepen zagen we op de grond allemaal takken, boomstammen en mos, een drassige grond dus! Ook hingen er aan de stammen en takken veel soorten mos. Na twintig minuten te hebben gewandeld en alle bordjes te hebben gelezen waren we weer terug aan boord en maakten we los van de steiger.

Op de weerkaarten hadden we gezien dat het hier aan de westkust ca dertig knopen uit het noorden waaide. Omdat wij hier tussen de heuvels en het bos zijn merkten we daar niet zo veel van en hadden we net genoeg wind om langzaam op de fok verder de rivier op te zeilen. De oever bestaat nu alleen nog maar uit groene bomen die tot in het water reiken, omgevallen boomstammen en takkenbossen. Het bos is zo dichtbegroeid dat wandelen hier waarschijnlijk niet gaat. We hoorden enkele vogels maar zagen er maar één of twee uitgezonderd van de zwarte aalschovers. Het dierenleven valt hier wat tegen!

We navigeerden (gisteren ook al) op de papierenkaart die we van Traver hebben gekregen want onze elektronische kaarten geven de Gordon rivier niet aan. Na 13 mijl en zes uur zeilen kwamen we aan bij de Sir John Falls waar we aan een steiger afmeerden. De mensen die hier komen zijn mensen met eigen jachten of kanoërs of mensen de die een watervliegtuig met piloot huren en vanuit Strahan hierheen vliegen. O ja, en je kunt natuurlijk de Stormbreaker huren! Nadat we aangemeerd waren gingen we onderuit met een boek want het regende nu harder en dat heeft het de hele middag verder gedaan.

THE SHIP WHAT NEVER WAS….
Gisteren waren we op Sarah eiland dat tot 1833 een gevangenis was. Toen ze de gevangenis wilden sluiten waren de gevangenen nog bezig een boot te bouwen. Dit moest gestopt worden en bijna alle gevangen (behalve tien die op het eiland moesten blijven) moesten naar Port Arthur, de gevangenis bij Hobert op Tasmanië(toen van Diemen’s land). De gevangenen met de meeste bewakers werden verscheept naar port Arthur. De overgebleven tien gevangen met bewakers moesten het schip af bouwen en dat dan naar Port Arthur varen.

Toen het schip “Frederick” af was kaapten de tien gevangen het schip en zeilden er in zes weken mee naar Valdivia te Chili waar ze het schip voor de kust lieten vergaan. Als schipbreukelingen kwamen ze onder valse namen Chili in. Na enige tijd wilden het Britse leger drie van de gevangen terug om ze te veroordelen voor muiterij en piraterij. Ze werden terug gescheept naar Port Arthur waar ze voor de rechter moesten verschijnen. Het schip had wel een naam maar was niet geregistreerd in Hobert waardoor het geen schip was maar ‘houten planken en spijkers’. Ze konden dus niet veroordeeld worden voor muiterij en piraterij maar alleen voor het stelen van houten planken en spijkers: HET SCHIP WAT ER NOOIT WAS GEWEEST….. In Strahan wordt door twee toneelspeler nog iedere dag dit stuk gespeeld…

Heritage wandeling...

22 februari 2012
HERITAGE LANDING OP DE GORDON RIVIER AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 26.489 s  145 36.737 e)

route naar Heritage Landing...

Na ons ontbijt zijn we naar Sarah eiland geroeid om een kijkje te nemen in de voormalige gevangenis. We hadden het eiland voor ons zelf want de cruise boten met toeristen komen pas rond half tien en toen waren wij alweer weg. We liepen rond over het eiland met een brochure die uitlegde wat er allemaal in die tijd is geweest. Sarah was van 1822 tot 1833 een gevangenis voor zware criminelen (zwaarste criminelen van Australië). We zagen de restanten van verschillende dikke muren wat eens een huis van gevangenbewaarders is geweest, een bakkerij, de cellen zonder daglicht en waar de gevangenen na hun dag hard werken sliepen. Ze lagen met z’n tachtigen in twee huisjes waardoor ze zo op elkaar lagen dat ze zich niet eens konden omdraaien of op hun rug konden liggen. De werkzaamheden bestonden voornamelijk uit houthakken, boten bouwen, spijkers maken of van kangarooleer schoenen maken. Hoe gewelddadiger je was in het kamp des te zwaarder werk je kreeg toegewezen. Het zwaarste werk was bomen hakken aan de oever van de Gordon Rivier.

Net voor het cruise schip aankwam waren we terug aan boord en zeilden we rustig verder naar de Gordon Rivier het FRANKLIN-LOWER GORDON RIVERS NATIONAAL PARK IN. Dit park had bijna niet meer bestaan als er geen campagne was gevoerd tegen het bouwen van twee dammen en waterkrachtcentrales aan het begin van de Franklin- en Gordon rivier. Gelukkig deed de rechter in 1983 uitspraak dat de krachtcentrale niet ten goede kwam voor de mensen en voor Tasmanië en daardoor mocht de bouw niet door gaan. Nu is het een Nationaal dat op de lijst van World Heritage staat. Het park bestaat uit een koud regenwoud (cool temperate rain forest).

Vandaag zeilden wij dus rustig deze rivier op. We zeilden voor de wind de ingang van de vaargeul van de Gorden Rivier in die met bakens aangegeven is omdat de zeiler tussen twee banken door moet. Even later stopte deze bebakening en konden we bijna overal zeilen al wordt wel aangeraden de buiten bochten aan te houden, wat we natuurlijk keurig deden. De oevers zijn vaak begroeid met moerasgras of een soort riet met daarachter lage (jonge) bomen en struiken. Heuvel opwaarts worden de bomen hoger maar zijn ze nog steeds niet oud. Wat ons niets verbaast als je weet dat ze hier jaren hout hebben gehakt (niet alleen de gevangenen). Na een paar bochten zeilden we door het bos dat nu beide zijden van de rivier gelijk omhoog liep. Na vier mijl langzaam over de rivier te hebben gezeild kwamen we aan bij een steiger waar we aanmeerden. Dit is de plek waar de toeristenboten naar toe gaan en waar de toeristen een wandeling kunnen maken door dit Heritage regenwoud. Het was inmiddels half vier geworden en tijd om te genieten van de stilte in de kuip. Ja, inderdaad stilte want het enige dat we hoorden was soms het ruisen van de wind door de bomen en enkele vogels. Tijdens hetzeilen zagen we vandaag enkele zwarte zwanen en zwarte aalscholvers. Andere vogels hoorden we wel maar zagen we niet.

Gordon rivier...

gevangenis " sarah eiland"...

HISTORIE TASMANIE….
Het was Abel Tasman die in 1643 het land ontdekte en het vervolgens Van Diemen’s land noemde. In 1856 werd deze naam veranderd in Tasmanië naar de ontdekker Abel Tasman. Al veel eerder dan de Europeanen voet aan land hebben gezet op Diemen’s land woonden er ca 5000 à 10.000 Aboriginal’s. De Europeanen hebben de meeste Aboriginal’s verjaagd of vermoord maar desondanks hebben die hun cultuur vast weten te houden.

21 februari 2012
SARAH EILAND IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 23.369 s  145 27.136 e)

route naar Sarah eiland...

In de ochtend was er geen wind zodat we het na het ontbijt nieuws keken en koffie dronken in de kuip. Rond elf uur kwam er een  briesje en motorden we eerst tussen de ondieptes Betsts Baai uit. Daarna zeilden/dobberden we rustig door Macquarie Harbour verder zuidwaarts. De zon scheen achter de wolken en zo nu en dan liet hij zich even zien. Onderweg zagen we verschillende zalmkwekerijen waar ze druk aan het werk waren met de vissen eten te geven. Ze spoten een grote waterstraal met voer erin over de grote zalm fuiken.

Rond lunchtijd maakte Paul de barbecue aan en roosterden we tijdens het zeilen/dobberen een lekker stukje vlees met daarbij een salade. In de middag zagen we Stormbreaker in de verte langs varen en toen wij rond vijf uur bij Sarah eiland aankwamen verliet hij net zijn mooring. We riepen hem op om er zeker van te zijn dat hij de mooring niet meer nodig had. Geen probleem we konden zijn mooring voor een week gebruiken. 

omgeving Macquarie Harbour...

20 februari 2012
Na het ontbijt en het nieuws te hebben gezien op de televisie zijn we naar de kant gegaan om een mooie wandeling te maken. Dit keer volgden we hetzelfde pad de heuvel op en verder de heuvel over. We hadden gisteren al gezien dat het landschap breder was tussen Macquarie Harbour en de oceaan dan we verwachtten. Vandaag werd dit maar weer bevestigd want na twee uur lopen over heuvelruggen met lage theestruiken en Tussac gras en door kleine dalen met hogere theestruiken, dennenbomen en andere vegetatie kwamen we aan bij een waterpoel van regenwater. Hier werd de vegetatie hoger en dichter begroeid waardoor we het pad bijster werden. De vegetatie was zo dicht begroeid dat we er amper door konden en dat we niet konden zien waar we liepen. In verband met slangen is dat niet zo handig!

Na veel zoeken vonden we het pad nog steeds niet en zijn we via hetzelfde pad terug gewandeld. De zon was inmiddels door gekomen al was het nog steeds bewolkt met een koude wind uit het zuiden. We zagen weinig dierenleven maar dat zal ook wel komen omdat ik aardig hard stampte om de slangen weg te jagen, waarmee ik natuurlijk ook de ander dieren wegjaagde. Wel zag Paul in de verte een glimp van kangaroes. Op de terugweg kwamen we een man tegen die aan de oceaan kreeften ging vissen. Hij had zijn tent en alles bij zich en bleef de nacht op het strand. We vertelden dat we het pad niet meer konden vinden en dat bevestigde hij “als je niet weet hoe het pad loopt kun je het inderdaad niet vinden, als je het wel weet is het soms al moeilijk”. Het bleek dat hij hier al jaren komt om aan de oceaankant te vissen op kreeften. We vroegen of hij de kreeften ook verkocht maar het is alleen voor zichzelf en de familie. O, ja voor een kreeft moet je al snel 65 dollar (55 euro) betalen maar daar doet hij het niet voor.

n Strahan hadden we al gehoord dat alle kreeften en zalmen van de zalmkwekerijen naar China gaan en dat de visafslag in Strahan gesloten is vanwege de hoge prijzen die de Chinezen voor vis betalen. Ze betalen voor de Kreeften ca 55 euro en voor een zalm ca 83 euro. Dit willen de Australiërs niet betalen. Wie weet zien we de wandelaar morgen nog, hij was welkom aan boord! Terug aan boord aten we een late lunch in de kuip en daarna gingen we onderuit met een boek.

de groene vegetatie...

de zoetwater poel...

19 februari 2012
Nadat we met Natalie hadden geskypt zijn we naar de kant gegaan voor een wandeling. Al snel vonden we een barbecue plek aan de kant, maar het wandelpad naar boven was even lastig te vinden omdat het door een hoog struikgewas ging. Na eenmaal het pad gevonden te hebben en door het struikgewas (teatrees) heen gebaand te zijn liepen we verder de heuvel op over een smal wandelpad tussen het Tussac gras en de lage theestruiken. Boven op de heuvel aangekomen hadden we een mooi uitzicht over een deel van Macquarie Harbour al was het bewolkt.

We dachten een kortere route te nemen naar een hoger gelegen heuvel en gingen van het pad af door het Tussac gras en de struiken. Ik was hier niet echt blij mee aangezien hier vele tijgerslangen zijn GRRRR! Hoe verder we liepen hoe hoger de struiken en het gras werd tot wel knie hoogte. Eenmaal iets meer boven zagen we een glimp van de oceaan en toen bleek het gebied breder dan we hadden verwacht. Omdat het begon te regenen en er ook onweer voorspeld was gingen we terug naar het pad en naar de boot. We gaan de wandeling totaal naar de oceaan nog wel een keer doen maar dan houden we het pad wel aan! Terug aan boord begon het harder te regenen en dat heeft het de hele dag gedaan. Wij aten binnen en lazen een boek en keken een film.

18 februari 2012
BETSYS BAY IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE ( 42 16.937 s  145 15.234 e)

route naar Betsys Bay...

Na ons ontbijt gingen we naar de kant waar we eerst wat boodschappen deden en daarna naar de houtzagerij liepen. Hier zagen we door middel van een oude film hoe ze vroeger de bomen omhakten, ze de bomen met takels en mankrachten naar de rivier sleepten om ze vervolgens daar aan elkaar te binden en ze via de rivier lieten afzakken naar Strahan. We liepen door de houtzagerij waar ze grote planken hout hadden liggen maar ook en bord met daarop alle voorbeelden van de  houtsoorten die ze gebruiken in Tasmanie; Huon Pine, Celery Top Pine, King Billy Pine, Leatherwood, Blackheart Sassafras, Myrtle Beech, Blackwood, Tasmanian Oak (foto van boven naar beneden). Naast de houtzagerij was er een gallery waar mooie spullen lagen die van deze houtsoorten gemaakt waren, echte mooie dingen!

Rond elf uur waren we aan boord en kwam er net een zeebries opzetten zodat we ons anker ophaalden en we verder Macquarie Harbour door kruisten. Met een zonnetje in de kuip genoten we van de uitzichten rondom ons heen. Mooie groene bosachtige heuvels met daarachter de hoge kale bergen. We zeilden langs een zalmkwekerij Betsts Bay in waarna we vlak langs de kant motorden om aan het einde van de baai ons anker er weer in te gooien. Vanaf deze baai kunnen we morgen naar de oceaan kant wandelen.

de verschillende houtsoorten...

hoe langzaam het groeit...

17 februari 2012
RISBY COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 09.402 s  145 19.774 e)

route naar Risby Bay...

Vroeg in de ochtend was het nog bewolkt en het regende ook nog een beetje en daarom skypten we een tijdje en later keken we het nieuws op de televisie. Rond half tien klaarde het op en motorden we naar het plaatsje Strahan waar ons anker er in Risby Cove in ging. Even later motorden we met onze dinghy naar de steiger van het plaatsje waar we het vast maakten. Allereerst liepen we naar het toeristenbureau waar we Karen ontmoetten, een zeer aardige medewerkster. We wilden graag informatie over het gebied langs Macquarie Harbour maar daar kon ze ons niet erg mee helpen. Ze vertelde dat er een mooie wandeling was naar de Hogarth waterval. Daarna liepen we naar het kantoor van West Coast Yacht Charters waar we naar Traver vroegen. We hadden van Wayne gehoord dat hij veel informatie had over Macquarie Harbour en de Gorden rivier. Helaas was hij er niet maar rond twaalf uur zou hij terug zijn.

 We wandelden door het leuke oude plaatsje waar vroeger veel kopermijnwerkers en houthakkers woonden. Nu bestaat de werkgelegenheid voornamelijk uit toerisme en visserij. We wandelden de heuvel op waar een supermarkt, drogist en benzinestation zijn. Alles is hier wel wat duurder zodat we alleen het hoognodige kochten. Terug bij de steiger kwam Traver net aanrijden en spraken we met hem af om twee uur bij hem aan boord van zijn jacht “Stormbreaker”. Ondertussen was de zon gaan schijnen en was het een mooie dag geworden zodat we langs het water naar het People Park liepen waar de wandeling naar de Hogath waterval begint. Het werd een mooie wandeling langs een beekje door een regenwoud dat o.a bestaat uit verschillende varenbomen, Huon Pine (soort denneboom), Blackwood,  King Billy, Myrtle en Sassafras. Deze laatste houtsoorten zijn uniek in Tasmanie. We hoorden diverse vogels, meer dan we zagen.

Na ca twintig minuten wandelen over een mooi aangelegd pad kwamen we aan bij een kleine waterval, maar met de zon erop schijnend was het toch een beetje bijzonder. Het is een wandeling die veel gelopen wordt door toeristen en dus kwamen we verschillende wandelaars tegen. Terug bij Strahan was het tijd om naar Stormbreaker te gaan waar we Traver weer ontmoetten. Hij had geplastificeerde kaarten van het gebied die we mochten lenen zolang we hier waren en verder vertelde hij waar we konden ankeren, wandelen en waar er leuke plekjes op de rivier zijn. Ook spraken we natuurlijk over het zeilen en het bleek dat hij in de zomer hier chartert maar dat hij in de winter naar het noorden gaat en daar rondzeilt/chartert.

 Nadat we afscheid genomen hadden wandelden we nog even naar het toeristen bureau om met Karen te spreken. Zij had nu meer tijd en vertelde over wat ze samen met haar man Geoff allemaal had gedaan (www.aslongasittakes.webs.com). Het bleek dat haar man hier de geschiedenistour voor toeristen doet en dat ze samen vandaag voor het laatst hier werkten. Omdat de tour van half drie maar uit twee mensen bestond mochten wij gratis mee. Zo zaten we even later in een busje en reden we door het plaatsje Strahan waar Geoff vertelde dat Macquarie Harbour in 1815 was ontdekt en niet lang daarna werd het plaatsje Strahan gebouwd. Dit plaatsje was zeer belangrijk was voor de kopermijnen en de houthakkerij hier in de buurt. Per stoomtrein werd het koper en hout vanaf de mijnen en bergen vervoerd naar de haven van Strahan waar het overgeladen werd op boten die het verder over de oceaan vervoerden. We reden verder naar een uitkijk punt waar we over een deel van de Macquarie Harbour konden kijken. Hier vertelde hij het verhaal over de meest gevaarlijke gevangenen die vanuit de Hobert gevangenis overgebracht werden naar de gevangenis op het eiland Sarah. Het bleek dat het de zwaarste gevangenis was uit die tijd. Ze moesten er hard werken (houten boten bouwen) met weinig rust. We hoorden nog veel meer history maar het belangrijkste hebben we hier wel opgeschreven.

Rond vijf uur waren we weer terug en we zaten nog een tijdje met Karen en Geoff te praten in het toeristenbureau waar het gelukkig nu niet druk meer was. Wie weet gaan we ze nog ontmoeten ergens in Victoria (zuidkust Australië) waar ze nu gaan werken. Rond zeven uur waren we terug aan boord en had de dag er heel anders uit gezien dan we vanochtend hadden gedacht. Dat is waar we zo van houden!

in Strahan... (1)

in Strahan... (2)

verschillende vergroeide houtsoorten...

kunstig...

16 februari 2012
Gistermiddag zijn we aangekomen in de West Cove van Strahan, één van de kleine uitlopers van het fjord. Er liggen hier veel vissersboten aan moorings waardoor het nog lastig was een goede ankerplek te vinden. Net toen we het bijna wilden opgeven zagen we een plekje tussen twee ondieptes. Op één van die ondiepte/zandbank zaten veel watervogels o.a meeuwen, aalscholvers en zwarte zwanen. De weersverwachting gaf aan dat het vandaag een winderige en regenachtige dag zou worden en dus besloten we een dag aan boord te blijven. Ik maakte weer lekkere sapjes van verse sinaasappels/nectarines en een bananen milkshake. Verder maakte ik weer een lekkere appelscone/cake uit de hapjes pan. Paul was bezig met de barometer want die (nieuwe) doet het helaas niet naar behoren GRR! De grafiek valt na enige tijd weg, hij is er wel maar we zien de grafiek niet op het scherm.

Daarna werd het muziek tijd. We luisterden naar verschillende cd’s waaronder die van het Braziliaanse carnaval wat natuurlijk leuke herinneringen met zich mee bracht en waar we weer op dansten. We dansten nog wat op andere muziek en daarna werd het tijd voor de lunch en een film. ‘s Avonds keken we weer televisie en daarna werd het alweer bed tijd.

15 februari 2012
WEST COVE BIJ STRAHAN IN MACQUARIE HARBOUR AAN DE WESTKUST VAN TASMANIE (42 09.095 s  145 18.581 e)

route naar West Cove bij Strahan...

Gisteravond zwakte de wind weer af en draaide op een gegeven moment weer naar het zuidoosten waardoor we weer aan de wind moesten zeilen. Rond half negen werd het donker en zagen we boven ons een heldere sterrenhemel waarbij de maan zich er rond middernacht bijvoegde. Het werd een relaxte nacht met ca twaalf knopen wind en weinig golven. Heel vroeg in de ochtend draaide de wind en konden we koers varen naar de ingang van Macquarie Harbour.

Rond zes uur werd het licht en zagen we de contouren van een bergachtig landschap. De wind werd steeds zwakker en op een gegeven moment moesten we de motor starten om nog vooruit te komen. Macuarie Harbour is eigenlijk een groot fjord met verschillende baaien en inhammen waar verschillende rivieren op uitkomen. Om naar binnen te komen moesten we door de vernauwing “Hels Gate” varen. In eerste instantie dachten we dat de vernauwing zo genoemd was door de stroming die erdoor staat maar dat is niet zo (of misschien gedeeltelijk ook wel). Vroeger werden hier gevangenen naar toe gebracht die op het eilandje Sarah boten moesten bouwen. Hun laatste vrije blik voor ze naar de gevangenis (de hel) werden gebracht.

Het was inmiddels weer een warme zonnige dag geworden en met stroom tegen (terwijl het toch hoogwater aan het worden was) motorden we door de vernauwing naar binnen om vervolgens door de vaargeul tussen de zandbanken door naar dieper water te kunnen komen. Eenmaal in dieper water ging de motor uit en dobberden we net zo lang tot we wind kregen. Terwijl  we zo dobberden kwamen er twee boten langs om te vragen of alles goed ging of dat we problemen hadden. Alles oké, wachten alleen op wind!

Rond vier uur kwam de wind uit het noorden opzetten en kruisten we verder naar de West Cove van Strahan. Strahan is het enige plaatsje aan Macquarie Harbour en daar willen we wat informatie over dit gebied halen. De omgeving doet wel wat denken aan het zuidelijke deel van Steward eiland. Soms aan de kant wat zandstranden of bossen, dan een lage groene of kale vegetatie met daarboven de kale graniet rotsen, erg woest!

ankerplek bij Strahan...net de Hell Gate gepasseerd...

14 februari 2012

terug naar Tasmanie...

Tijdens ons ontbijt keken we nog één keer het laatste weerbericht na en daarna verlieten we de haven van Grassy. King eiland is een mooi eiland waar ca 1500 mensen wonen. Er zijn veel boerderijen en nog enkele natuurgebieden die alleen door middel van een auto huren of met een bustour te zien zijn. Three Hummock eiland vonden we mooier omdat het één groot natuurpark is dat bestaat uit duinen en bosgebied en geen landbouwgrond. Vandaag zeilden we vol tuig aan de wind met ca tien knopen wind uit het zuidoosten naar het zuiden waarbij we de Hunter eilandengroep en de Bass-straat verlieten en de zuidelijke Indische Oceaan in zeilden. Op de weerfax zagen we dat er een goot hoog boven ons lag dat langzaam oostwaarts ging en waardoor we halverwege de dag een langzame wind draaiing kregen naar het noordoosten en we de koers konden varen die we moesten zeilen. In de middag was de wind dus gedraaid en toegenomen tot ca achttien knopen en we zeilden halve wind langs de westkust van Tasmanie verder zuidwaarts. Onderweg zagen we weer veel zeevogels en een paar haaien.

13 februari 2012
Gisteren zagen we tijdens het motoren dat er minder water door de motor stroomde. Vanochtend keek Paul de motor na en zag dat er een stukje van de impeller af was. Hij vond dat al snel en verving de impeller. Maar na wat nakijken zag hij dat er toch te weinig water aangevoerd werd. Hij stak de wateraanvoer naar de saildrive door en die bleek inderdaad vrijwel dicht te zitten. Nadat hij alles had doorgestoken kwam er inderdaad veel meer water door de motor en was het probleem gelukkig opgelost.

We roeiden naar de kant en gingen naar het havenkantoor om te verifiëren of we inderdaad de mooring mochten gebruiken, geen probleem. Even later wandelden we over een wandelpad door een bos afgewisseld door weilanden en langs een oude metaalmijn de heuvel op naar Grassy, een heel klein plaatsje. Onderweg zagen we vele Wallaby’s om ons heen springen. Op het eiland is verder geen openbaar vervoer en dus gingen we vanaf Grassy verder liften. Binnen tien minuten kregen we een lift naar het grootste plaatsje op King Eiland, Currie (waar we naar toe wilden). We reden over de oude hoofdweg tussen de weilanden door waar koeien graasden. De weilanden zagen er bruin uit door het droge weer maar in de winter zien alle weilanden er mooi groen uit werd ons verteld.

Na dertig kilometer (van de oostkust naar de westkust) te hebben gereden kwamen we bij de westkust van het eiland waar Currie aan ligt. Dit is een iets groter plaatsje met diverse winkels en in de buurt een zuivelfabriek en een kelpdrogerij. We wilden graag naar de zuivelfabriek omdat die in Australië bekend staat om zijn kazen en yoghurt. Eigenlijk wilde ik kijken of we daar weer aan Kevi (yoghurt plant) konden komen. Dit had ik al aan de vrouw van de Haven gevraagd en die had me geadviseerd eerst naar Desiré te gaan in Currie. Aangekomen in haar bloemenwinkel annex koffie huisje had ze zelf geen kevi maar wist we wel een Nederlander die hier boer is en die kevi heeft. Ze belde hem op en ze spraken af dat hij voor vijf uur wat kevi zou brengen.

We regelden dat we rond vijf uur met Julie mee terug konden rijden naar Grassy en wandelden daarna het plaatsje door. We liepen naar de haven waar we de kreeften potten op de steiger zagen staan en even later zagen we hoe de kreeften in grote boxen werden geladen en via Melbourne uiteindelijk naar China worden vervoerd. De kreeften in boxen proppen is nog een aardig karwei zagen we, want als ze de levende kreeften niet hard genoeg op elkaar drukten sprongen ze er gewoon weer uit.

Na onze lunch op de steiger te hebben genuttigd liepen we naar het uitkijkpunt waar we over de haven naar de zuidelijke Indische Oceaan keken. Rond vier uur waren we terug bij Desiré waar we wat dronken en waar we de Nederlander ontmoetten met zijn Kevie. Het bleek dat één van de zeilboten die in Grassy haven ligt van hem is en dat hij daar vandaag ook was. Net toen hij bij ons aan boord wat tomaten uit zijn tuin in de kuip wilde leggen ging zijn telefoon en belde Desiré hem op voor de kevi (hihi). Jammer genoeg hadden we weinig tijd om met hem te spreken want Julie wachtten al op ons. We reden met haar terug naar Grassy waar we rond half zes aankwamen en terug aan boord gingen. YES, ik heb weer kevi om yoghurt te maken!!!

kreeften potten...

Paul met de kreeften...

12 februari 2012
GRASSY BIJ KING ISLAND, TASMANIE(40 03.838 s  144 03.748 e)

route naar Grassy King eiland...

Vanochtend ging om zes uur zowel ons anker als het anker van Captain Silver op en we motorden om de noordpunt van Hunter eiland naar Albatros eiland. Jawel, motoren want er was totaal geen wind maar met stroom mee gingen we lekker snel. We hadden gehoopt in zeer rustig water te varen maar helaas hadden we een swell van ca twee meter uit het zuidwesten die ons belemmerde op Albatros eiland te landen. Met de verrekijker konden we duidelijk de vele SHY ALBATROS nesten zien met hun jongen erop. Boven het water en boven het kleine rotsige eiland zweefden veel Albatrossen, met de zon erop was het een prachtig gezicht! Hier namen we afscheid van Kim en Kim (Captain Silver) Zij zeilden zuidwaarts terwijl wij noordwestwaarts gingen.

Er kwam een lichte bries opzetten zodat we met ca zeven knopen wind uit het noord oosten rustig verder de Bass straat over zeilden naar King eiland. Onderweg zagen we niet alleen vele Albatrossen maar ook Petrels, Little Shearwaters, Jan van Gent, vele bruine kwallen en zeehonden. Al was er niet veel wind en gingen we niet hard, toch was het een mooie dag en rond half vijf zeilden we de haven van Grassy bij King eiland binnen. Dit is een kleine beschutte baai die omgeven wordt door een aangelegde stenen wal waar we achter liggen en die open is voor het zuid oosten. Er lagen verschillende moorings waarvan we er één oppikten. We hadden wel eerst aan verschillende mensen die aan boord van hun boten waren gevraagd of dit mocht. Morgen moeten we even verifiëren met de havenmeester die er op zondagavond niet was.

nesten op Albatros eiland...

SHY albatros...

11 februari 2012
Vannacht hield de wind het voor gezien zodat de Giebateau meegenomen werd door de stroom en daardoor dwars op de swell kwam te liggen. Wat voor ons inhield dat we een rollende nachtrust hadden (hihi). Aangezien we hier geen telefoon en internet hebben kunnen we dus ook niet via internet onze weerberichten binnen halen. Dus luisterden we om 6.00 (kan ook om 8.00) op de marifoon (kanaal 21) naar Mary die de weerberichten doorgeeft van de noordwest en westkust van Tasmanië. Daarna haalden we de gribfiles binnen en om 7.30 draaiden we een weerfax van Australië/Tasmanië op (VMW 7535). Dat is weer even ouderwets!

Het was inmiddels een bewolkte ochtend geworden met wat miezer-regen maar toch gingen we naar de kant voor een wandeling op  Three Hummock eiland. Met ons Giebeltje roeiden we naar de kant waar we goed moesten opletten om op het juiste moment door de kleine branding te gaan. Yes, we kwamen droog over. We liepen een stukje over het strand om vervolgens over een zandpad door een duinengebied te wandelen. Tot onze verbazing zagen we grote hoeveelheden kangeroes overal om ons heen weg springen. Terwijl we verder liepen zagen we net dat een grote zwarte slang zich van het pad af liet glijden het hoge gras in, en de wandeling was nog maar net begonnen GRRRRR!

We liepen door over het wandelpad en vervolgden onze weg naar West Telegraph Beach. Een mooie wandeling door een soort duinengebied met lage begroeiing en veel verschillende vogels.  Daarna liepen we dezelfde weg terug en verder de andere kant op naar de landingsbaan en het enige huis op het eiland. Hier ontmoetten we John en Beverly die als enige bewoners op het eiland wonen en het eiland (natuurpark) onderhouden. Daarnaast verhuren ze enkele huisjes www.threehummockisland.com.au  of info@threehummockisland.com.au of tel 03-64521405). Al snel werden we uitgenodigd voor een kop thee en zaten we gezellig te praten.

Zij wonen nu ca drie jaar op het eiland en genieten er volop van, al is het wel hard werken. Ik vroeg hem naar de slang die ik had gezien en na uit gelegd te hebben dat ik een grote zwarte slang had gezien vroeg hij of er op zijn buik gele strepen zaten. (antwoord) Nou ik ga niet een slang omdraaien om dit te bekijken, waar hij me vragend aankeek. Dus vroeg ik of deze slang dan niet giftig was, nee hoor alleen maar dodelijk!!! Hij legde ons meer uit over slangen en vertelde ons dat we makkelijk van de paden af konden wijken zonder door een slang gebeten te worden, slangen zijn namelijk al lang weg als wij eraan komt. Ja, ja  dat zal best maar ik blijf toch liever op de paden…..

Er werd gebeld dat het vliegtuig met de mensen die het huisje huren voor de week er bijna waren en dus stapten we in de auto om naar de landingsbaan te rijden. Hier aangekomen moesten we vele kangoeroes en ganzen van de landingsbaan af jagen met de auto. We reden kris kras over de gras landingsbaan. Het grappige is dat de kangoeroes weten wat er gaat gebeuren en pas op het allerlaatst het kangoeroe pad kiezen. Eén sprong er niet de bossen in maar sprong verder over de landingsbaan waarvoor we de achtervolging inzette, hij ging wel 50 kilometer per uur met grote sprongen. Leuk om dit eens mee te maken. We reden nog achter het dier aan toen ik even achterom keek en verbaasd zei dat het vliegtuig net achter ons aan het landen was, OEPS geen van ons had dit gezien of gehoord. Toen de toeristen in de auto stapten namen we afscheid van John en Beverly om terug te wandelen naar de boot.

Aangekomen bij het strand moesten we weer een goede timing maken om door de branding heen te komen, helaas was deze iets minder goed zodat ik (die op de punt zat) nat werd. Aan boord kleedde ik me snel om, om daarna naar Captain Silver te varen met als eigenaren Kim en Kim. Hier hebben we de rest van de middag gezellig zitten praten over van alles en nog wat. Rond zes uur waren we weer terug aan boord net op tijd voor het SSB net maar helaas hoorden we niemand, behalve Kim van Captain Silver die vlak achter ons ligt.

Three Hummock island...

springende kangoeroes...

10 februari 2012
Vandaag hadden we nog steeds veel wind zodat we nog een dagje aan boord zijn gebleven. We lazen een boek en keken een film. In de middag gingen we even in de kuip zitten met een glas cola en wijn maar al snel werden we weer naar binnen gejaagd door de grote steekvliegen GRRR!

uitzicht vanaf de ankerplek...

9 februari 2012
COULOMB BAY BAY BIJ THREE HUMMOCH ISLAND (40 24.819 s  144 52.579 e)
SPIERS NOOK BIJ THREE HUMMOCK ISLAND (40 26.126 s  144 50.348 e)

route naar Spiers Nook bij Three Hummock Island...

Het was een prachtige nacht met volle maan, wat sterren en goed zicht. De wind verliet ons niet zodat we ook in de nacht lekker door zeilden. We hielden ons aan het wacht schema van drie uur op drie uur slapen. Aan de kust zagen we de vuurtorens schijnen en de AIS rader ging één keer af omdat er een grote tanker op 8 mijl van ons vandaan was.

Rond vier uur waren we bij de noordzijde van Three Hummock eiland en zagen we de contouren van een laag eiland met drie hogere heuvel toppen. We draaiden langs een rotsen noordkant langs naar de westkant waar ons anker er voor een zandstrand in Coulomb Bay in ging. Inmiddels was het iets over vijven en begon het net een beetje licht te worden. Nadat het anker goed vast zat in de zandgrond gingen we nog even naar bed en werden we weer rond half tien wakker. Toen we buiten keken zagen we voor ons en verder zuidwaarts een prachtig zandstrand met een duinen gebied erachter en aan de noordkant zagen we een kust van rotsen.

De wind was toegenomen tot ca vijfentwintig knopen uit het noordoosten en we lagen aardig in de wind. Ook zagen we dat de swell die uit het westen komt ons belemmerde om aan land te gaan. We besloten iets verder op te gaan kijken bij de volgende ankerplek “Spiers Nook”. Het anker ging weer op en we zeilden alleen op fok langs de duinen kust verder. In Spiers Nook lag de catamaran “Captain Silver” al voor anker. Deze mensen hebben we op de steiger bij Beauty point bij de barbecue op 29/1/2012 al ontmoet. De rest van de dag bleef het hard waaien zodat we aan boord gebleven zijn.

8 februari 2012
Om half zes, terwijl het net een beetje licht begon te worden, verlieten we de steiger bij Beauty Point. Stephen was al wakker en stond ons vanaf zijn boot uit te zwaaien, we zien je wel weer ergens! We motorden met stroom mee naar George Town waar we boodschappen deden en naar een dokter moesten voor een bewijs dat Paul nog steeds echt in leven is, dit voor een levensverzekering. Gelukkig is hij dat nog en kregen we de brief van de arts mee (hihi).

Het was alweer één uur toen we George Town verlieten en we weer met de stroom mee naar buiten zeilden. Na iets meer dan twee gezellige weken is het tijd voor wat nieuws! Inmiddels was het een mooie zonnige dag geworden met ca twaalf knopen wind uit het noordoosten. Vol tuig zeilden we halve tot ruime wind door de Bass straat westwaarts naar de “Fluerieu eilanden groep” aan de noord west kant van Tasmanië. Onderweg zagen we heel veel bruine kwallen in het water en boven het water vlogen de albatrossen en andere zeevogels. Net bij een mooie rode zonsondergang kregen we gezelschap van een grote groep dolfijnen waarvan enkele soms hoog boven het water uit sprongen. Rond negen uur werd het donker en gingen we de nacht in.

7 februari 2012
BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 09.496 s  146 49.443 e)

route terug naar Beauty Point...

In de ochtend keken we het ochtendnieuws op de televisie en lazen in de pilot verder over Tasmanië. Rond het middag uur begon ik aan de lunch die bestond uit verse sla en kruiden uit de tuin van Bertina en verder gebakken aardappelen met een kangaroo gehaktbal. Daarna werd het tijd om weer terug te zeilen richting de uitgang. Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden en met stroom mee en ca twintig knopen wind tegen, kruisten we lekker door de vaargeul. Rond drie uur arriveerden we in Beauty point waar we aan de steiger gingen liggen. We lagen nog maar net of Greg kwam langs. Hij werkt hier bij het maritiem college. In de avond zijn we even langs Stephen gegaan hij is bijna klaar voor het vertrek de Pacific in. Het was een gezellige avond met nu het echte afscheid, we houden contact!

6 februari 2012
NEWMANS BAY OP DE TAMAR RIVIER(41 13.056 s  146 55.729 e)

route naar Newmans Bay...

Het was een onrustige nacht met veel wind. Vanochtend was het weer iets rustiger (ca 25 knopen) en kwam de zon op maar even later werd het toch weer iets bewolkt, de depressie is nog niet helemaal voorbij. We verlieten de mooring en zeilden aan de wind iets terug richting de Batemans brug (uitgang) waar we in Newmans Bay weer een andere mooring op pakten. Wayne had gisteren verteld dat hier een groot zeearendnest in een boom zit en dus roeiden we even later langs de kant en zagen we het verlaten nest hoog in de boom.

Rond het middag uur waren we weer terug bij de boot en begon ik aan onze lunch. Ik had gisteren verse groenten en fruit van Bertina gekregen zodat we vandaag verse spinazie uit haar tuin met Kangaroo gehaktballen eten. Kangaroo vlees is niet altijd in de supermarkt te koop maar de laatste keer dat ik inkopen deed hadden ze het. Dit vlees kan ik langer bewaren, is goedkoper, gezonder (minder vet) en ook nog eens heel lekker. We moesten alleen goed het deksel op de pan houden anders sprong hij eruit (hihi).

In de middag keken we de documentaire “Snow Petrol” die we geleend hebben van Greg. De film gaat over een zeilreis die door de familie Tucker(vader en twee zonen) wordt gemaakt. Zij zeilden van Tasmanië naar Commonwealth Bay in Antarctica en terug (ca 3000 mijl) met een stalen 34 voeter. Een mooie film! Het waaide de hele dag nog aardig maar op dit plekje liggen we toch wat rustiger dan waar we gisteren lagen.

5 februari 2012
Als eerst belden we Wayne om hem te bedanken voor het gebruiken van zijn mooring en nodigden we hem met zijn vriendin Kathy uit om vanavond bij ons te komen eten. Daarna gingen we naar de kant om de auto terug te brengen naar Greg en Bertina. Bertina was al druk bezig in haar groente/fruit tuin maar kwam even later binnen zodat we gezamenlijk een kop koffie dronken. Terwijl wij rustig zaten te praten kopieerden hij verschillende dingen van ons. Daarna keken we nog een stukje van onze film over Antarctica. Het werd weer tijd om afscheid te nemen maar terwijl we dit deden nodigden wij hun ook uit ergens nog eens een dag met ons te komen zeilen, Wie weet in het westen of zuiden van Tasmanië.

We waren nog maar net terug aan boord of het begon te regenen en dat heeft het verder de hele dag gedaan. De depressie komt over en buiten staat er aardig wat wind maar hier merkten we overdag weinig van, behalve de vele regen. Maar de regen was meer dan welkom zodat de watertanks weer gevuld werden. Rond zes uur haalde Paul, Wayne en Kathy op van de kant en hadden we een gezellige avond. Ondertussen begon het steeds harder te waaien met vlagen van dertig knopen. Het werd dan ook een aardige klus om Wayne en Kathy weer goed en wel op de kant af te zetten. Paul kwam geheel doorweekt terug, tijd om op te warmen in bed.

4 februari 2012
Gisteravond hadden we ook contact met Wayne. Hij heeft hier een mooring die we mogen gebruiken. Om vijf uur toen het net licht begon te worden verlieten we de steiger en motorden we naar zijn mooring. Toen we goed en wel aan de mooring lagen roeiden we naar de kant om met de auto het binnenland te bekijken. We reden tussen de wijngaarden en boerderijen door naar Exeter en vandaar verder richting het Cradle Mountain – Lake St.Clear Nationaal Park (World Heritage). Nadat we door een heuvelachtig gebied bij Deloraine van de grote weg afsloegen reden we over de toeristische “Great Western Tiers” route verder. We reden door het Mole Creek Karst Nationaal Park waar zich verschillende grotten bevinden met gloei wormen.

Daarna wisselde de natuur zich af door bossen en groene vlaktes met kale/dode bomen. Dit hebben we al eerder gezien in Patagonië op plekken waar het heel hard kan waaien. Aangekomen bij de ingang van het Nationaal Park reden we door de slagbomen verder het park in want we hadden de Nationale Park passen van Greg en Bertina bij ons. Na veertien kilometer kwamen we bij onze bestemming; het Dove meer en de Cradle bergtoppen. Vanaf hier wilden we het Cradle Mountain Circuit lopen (ca 12 KM). De wandeling begon al goed want we waren nog maar net op weg of we zagen een Tasmaniaan Pademelon (Wallaby). We liepen over een mooi aangelegd wandelpad met aan de ene kant bos en aan de andere kant eerst het Dove meer en daarna het Lila meer.

Na het Lila meer te hebben gepasseerd begonnen we aan een eerst gemakkelijke klim de bergen in maar aan het eind werd die even heel steil en we lieten het bosgebied achter ons. Aangekomen bij het Marions uitkijkpunt (1223m hoog) hadden we een prachtig uitzicht over het Dove-, Lila-, en Cratermeer met daarnaast de hoge Dolerite Bergpieken (1527m hoog) en de groene omgeving daarachter.

Ondertussen was het een prachtige zonnige dag geworden met enkele wolken in de lucht en weinig wind. Wat een geluk! Voor hetzelfde geld hadden de pieken in de wolken gezeten of waren we aardig weggeblazen (hihi). We vervolgde onze weg verder over het Creek Plateau, een subalpine/alpine gebied met mooie alpine planten en kleine plassen water. Ook hier liepen we nog steeds over Boardwalks zodat de natuur niet kapot getrapt wordt. We liepen nu over het plateau naar de hoogste Dolerite Pieken waar de kleine Kitchen Hut onder staat. Hier kun je schuilen/overnachten als het weer omslaat. Boven de deur hangt een sneeuwschep en daarboven was weer een luik. Mocht het in de winter zo hard sneeuwen dat de deur niet meer open kan dan kun je, die vrij scheppen of met nog meer sneeuw via het luik naar binnen. We konden de pieken beklimmen maar dat zou nog twee en een half uur langer duren.

Inmiddels was het al één uur en we waren nog niet bij de auto. We besloten verder te wandelen. Hier hield het mooie pad op en moesten we klimmen en klauteren langs de basis van de pieken. Na enige tijd besloten we een ander bospad naar beneden te wandelen en het laatste stuk langs het Dove meer te gaan. Het werd een steile afdaling over een stenen/grind pad. We kwamen langs een mooie waterval en het laatste deel van de afdaling ging door een regenwoud met varens en bomen begroeid met mos. Een echte afwisseling!

Eenmaal aangekomen bij de oever van het meer liepen we verder daar langs en aan de andere kant was het bos. Bijna terug bij de auto zagen we een Echidna (grote Egel) bij een dode boomstronk snuffelen naar insecten. We liepen langs en rond het dier om foto’s te maken maar het trok zich niets van ons aan, geweldig! Rond drie uur waren we terug bij de auto en we hadden een prachtige wandeling achter de rug! We reden terug het park uit en vervolgden onze weg richting het noorden. Nu reden we het meest van de tijd door een Eucalyptus bos dat af en toe afgewisseld werd door boerderijen. Aangekomen bij Devonport (haven plaats aan de noordkust) bekeken we hoe de zeiljachten hier in de rivier liggen en we waren blij dat we hier niet naar toe zijn gegaan.

Na ergens een broodje te hebben gegeten als avondeten reden we terug naar Deviot. We hadden ons alleen wat vergist in de afstand. We dachten dat we al bijna thuis waren maar al met al duurde het toch nog bijna anderhalf uur eer we terug waren bij de boot. Het blijft natuurlijk een heuvelachtig landschap met allemaal slinger weggetjes.

Tasmanian Pademelon...

Op het Creek plateau...

Kitchen hut...

Het uitzicht over de meren...

Echidna (grote egel)...

3 februari 2012
DEVIOT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 13.881 s  146 56.050 e)

route naar Deviot...

Toen we bij Beauty Point aan de steiger lagen hebben we Wayne en Greg op visite gehad. Wayne hadden we al eerder gezien in Ushuaia en hij is net als Greg een vriend van Stephen. Wayne met zijn vriendin hebben net het rondje Tasmanie met hun zeilboot gedaan en hij gaf ons tips over mooie anker plekken. Greg werkt bij het Maritiem College bij Beauty Point en kwam even later aan boord.

Vanochtend stond de stroom nog mee naar binnen en we besloten iets verder de Tamar rivier op te varen naar Deviot, net aan de andere kant van de brug. We motorden met de stroom mee onder de Batman brug door. Deze brug is één van de eerste kabelbruggen van de wereld. Onderweg hadden we contact met Greg en hij nodigde ons uit om die avond bij hun te komen eten. Hij met zijn gezin wonen in Deviot. Na een half uurtje varen meerden we aan, bij de steiger van Deviot.

De zon was inmiddels weer doorgekomen en het beloofde een mooie warme dag te worden. Toen de boot eenmaal goed lag kwamen de fietsen van boord en reden we langs de rivier richting Devils Elbow en verder. Aan de ene kant hadden we een bosrijk gebied met huizen ertussen en aan de andere kant uitzicht over de rivier. We kwamen langs een oude kerk uit 1848 waar we stopten om die te bekijken.

Verderop was een vallei met allemaal wijngaarden waar we iets doorheen fietsen alvorens om te keren. Terug bij Deviot reden we door het dorpje en daar ontmoetten we Bertina (vrouw van Greg) met hun kinderen in de speeltuin. Na even te hebben kennis gemaakt zijn we verder gefietst langs de rivier de andere kant op. Rond twaalf uur waren we weer aan boord en was het tijd voor onze lunch.

In de middag gingen we even onderuit met een boek en rond vijf uur kwam Greg met zijn familie langs. Zij wilden graag de boot even zien. Nadat we wat bij ons gedronken hadden zijn we naar hun huis gegaan. Een prachtig huis met een grote tuin waar ze allemaal groente en fruit hebben. Verder hebben ze een grote schuur waar hun zeilboot in staat waar Greg aan werkt. Het werd een zeer gezellige avond met heel rijk eten. Aan het eind van de avond bood Greg aan dat we zijn auto het weekend konden gebruiken, hij had die niet nodig. En zo reden we met de auto terug naar de boot.

De oude kerk aan de rivier...

De wijngaarden...

02 februari 2012
DEVILS ELBOW OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 04.105 s  146 47.745 e)

route naar Devils Elbow...

Eigenlijk wilden we vandaag de rivier verlaten en langs de noordkust westwaarts zeilen om daar enkele eilandjes te bezoeken. Maar gistermiddag zagen we al dat er een depressie naar ons toe komt die over de Bass straat en Tasmanië gaat. We zochten toen in de pilot naar een goede beschutte ankerplek voor alle winden en die is bij die eilandjes niet aanwezig.

Vanochtend voor vertrek bekeken we de weerberichten nog een keer en besloten we niet te vertrekken maar te wachten tot de depressie voorbij is. In de ochtend bakte ik een bramen scone en was Paul bezig op de computer. Na de lunch verlieten we de mooring en zeilden terug de rivier op. In eerste instantie hadden we nog wat stroom tegen maar door de zeebries gingen we toch voorruit.  Onderweg zagen we een zeehond, pinguins, pelikanen, zwarte zwanen en natuurlijk veel meeuwen.

Met ruime wind zeilden we langs Beauty point en verder de rivier op maar nu met stroom mee. We kwamen langs een industriegebied waarop één bedrijf hoge bergen verpulvert hout had en verder een container terminal en een elektriciteit centrale. Aan de andere kant zagen we vele koeien grazen en wijnranken en verschillende soorten fruitbomen groeien. Dit alles op een heuvelachtig landschap langs de rivier. Om vijf uur ging ons anker er na dertien mijl in bij Devils Elbow met aan de kant een héél klein dorpje Sidmouth.

01 februari 2012
PILOT BAY OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 04.105 s  146 47.745 e)

route Pilot Bay...

Vanmorgen zwaaiden we eerst Marietta, Paul en Piet uit, onze wegen scheiden nu. Even later gingen ook onze lijnen los en zeilden we langs Explorer waar we naar Stephen zwaaiden. Wie weet zien we hem nog een keer in het hoge noorden! We zeilden rustig met een briesje en stroom mee naar George Town. Daar aangekomen deed ik nog wat boodschappen om daarna met Paul het plaatsje nog één keer door te wandelen.

Rond half één verlieten we de steiger van George Town weer om nog met de laatste stroom mee, iets verder naar de uitgang te zeilen. Er was een zeer lichte bries maar door de stroom hadden we toch een snelheid van drie knopen. Na een uur pakten we een mooring op in Pilot Bay. We bleven toch aan boord dus als de eigenaar van de mooring komt maken we gewoon los. We zijn nu vlak bij de uitgang. De rest van de middag lazen we over de noordwest kust van Tasmanië en over onze volgende stopplaats. Rond vijf uur ging de barbecue weer aan en aten we lekker in de kuip.

31 januari 2012
In de loop van de ochtend klaarde het weer op, de depressie was weer vertrokken waardoor het weer zonnig werd. Nadat we op de Nije Faam koffie hadden gedronken ben ik bezig gegaan met de was en daarna ging ik bramen plukken. Paul hees de dinghy op de kant en maakte deze weer eens goed schoon en vervolgens vernieuwde hij de mat die op de bodem ligt. De oude mat van Ushuaia werd nu na ca vier jaar vervangen door een mat die we pas gekocht hebben.

Ik was ondertussen terug gekomen met een halve zak vol bramen waar ik bramenjam van heb gemaakt. Terwijl Paul bezig was op de steiger kwamen er andere Nederlanders die hier op vakantie waren langs en werd er gezellig gepraat met Paul (NF), Piet, Marietta, Paul en ik. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het alweer tijd voor het avondeten.

Na het eten kwamen Piet, Paul en Marietta koffie drinken en werd het tijd om afscheid te nemen: onze wegen scheiden ons weer. Wij blijven in Tasmanie terwijl zij naar de zuidkust oversteken. Nadat de bemanning van de Nije Faam weg was kwam Stephen nog even langs om afscheid te nemen. Wie weet zien we hem nog eens in het hoge noorden!

30 januari 2012
We waren gisteren al aan de steiger gaan liggen omdat we wisten dat er een depressie over zou komen en we hier dan goed zouden liggen. Gisteravond nadat ik naar bed was gegaan en Paul nog tennis zat te kijken ging het alarm van de barometer af. Dat gaf dus een behoorlijke daling aan. Ook vanochtend ging het enkele keren af door deze zo snelle daling. In 24 uur is de luchtdruk gezakt van 1001 naar 985 mbar. Het waaide en regende dan ook aardig hard maar we lagen zeer goed. Van Paul, Mariëtta en Piet hadden we het Nederlandse zeilmagazine “Zeilen” geleend en waren zo de hele ochtend zoet.

Halverwege de middag werd het even droog en maakten we snel een korte wandeling naar twee musea in de buurt. De ene is “Sea Horse World” waar we naar een film keken over zeepaardjes. We hadden in Nieuw Zeeland al een zeepaardje gezien maar in de film zagen we dat er verschillende soorten zeepaardjes zijn. Er zijn er bij die erg op waterplanten lijken en zich qua kleur aanpassen aan de omgeving. Daarna liepen we ook het “Platypus House” in waar je tijdens een rondleiding echte vogelbek dieren kunt zien. Beide musea zijn we niet in gegaan omdat de entree voor ons aardig duur is.

Terug bij de steiger kwamen net Andrew en Stephen aanrijden en we zaten even te praten. We namen afscheid van Andrew want zij gaat weer naar China om te werken. Daarna spraken we nog even met Paul en Mariëtta op de steiger maar toen het weer begon te regenen ging ieder naar zijn boot. Wij lazen weer verder in de zeilbladen. Om zes uur probeerden we nog even contact te krijgen met Steve en Bart maar die zijn nu wel erg ver weg en het wordt steeds moeilijker om ze te spreken. Dit zal wel snel afgelopen zijn.

29 januari 2012
BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE (41 09.495 s  146 49.438 e)

route naar Beauty Point...

Het was weer een mooie zonnige dag zonder wind. In de ochtend motorden we terug naar Beauty Point waar we aan de gastensteiger gingen liggen. We hadden contact met Marietta en Paul (Nije Faam) gehad en afgesproken vanavond met zijn allen te gaan barbecueën.

Rond het middag uur liepen we naar Stephen en Andrew om ze ook uit te nodigen voor vanavond. Even later meerde de Nije Faam af aan de andere kant van de steiger en was het weer een gezellig weerzien. In de middag maakte ik salades en rond vijf uur maakte Paul de barbecue aan. Ondertussen hadden we de tafel op de steiger gezet en bezetten we zo bijna de hele steiger. Het was een prachtig warme middag/avond met lekker eten. Piet (de broer van Paul) speelde soms mondharmonica en dan werd er voluit mee gezongen.

We kregen bezoek van een jong paar dat even verderop in de haven lag. Zij hoorden ons spelen en zingen en hij speelde gitaar. Even later zaten ze er gezellig bij en speelde hij nummers op de gitaar en wie de tekst kende zong mee! Al met al was het elf uur toen we er een eind aan maakten maar het was een zeer geslaagde avond geweest!

barbecue op de steiger...

28 januari 2012
Al voor zonsopgang zat ik in de kuip met een kop koffie. Ik keek naar de overkant van de rivier naar het heuvelachtige landschap waar de douw net over het land lag. Even later kwam de zon langzaam achter de heuvel oprijzen en kreeg alles even een rode gloed. Het werd weer een warme dag van ca achtentwintig graden.

Na het ontbijt maakten Paul en ik een wandeling over het kiezelstrand. Naast het strand is een bosrand maar helaas zonder wandelpad. We roeiden naar de overkant om nog een andere wandeling te maken en zagen tot onze verbazing dat daar een camping is, die we vanaf het water geheel niet konden zien. Terug aan boord zaten we in de kuip met een lichte bries over ons heen een boek te lezen en keken we wat rond want het is zaterdag en best druk op het water met kleine motorboten en zeilboten.

27 januari 2012
WEST ARM VAN DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 08.232 s  146 48.176 e)

route naar de westarm Tamar rivier...

Nadat we wat rond hadden gewandeld door het dorpje George Town en boodschappen hadden gedaan in de supermarkt verlieten we de steiger. Met ruime wind en stroom mee zeilden we weer richting Beauty Point. Vlak voor Beauty Point zeilden we de west arm van de Tamar rivier in en even later ging ons anker er in. Een mooie rustige baai met uitzicht in de Tamar vallei met bos, afgewisseld door landbouwgrond. Het was weer een mooie zonnige dag geworden zodat Paul in de middag te water ging om de anoden te vervangen en het onderwaterschip schoon te maken. Ik maakte ondertussen binnen alles schoon en aan het eind van de middag waren we beiden klaar. Tijd om de barbecue weer aan te maken en te dineren in de kuip. Het is weer vrijdag avond dus kreeg Paul weer cola en ik mijn wijntje.

26 januari 2012
AUSTRALIË DAY!
Vandaag was het Australië Day, een nationale feestdag die wij gevierd hebben in George Town. Even over achten vertrokken we naar het centrum van de stad waar een bijeenkomst was georganiseerd. De burgemeester en een ambassadeur van Australië Day spraken de bewoners toe. Australië dag houdt in dat de Australiërs trots zijn op hun land en hun leefgemeenschap en dat willen ze ieder jaar gezamenlijk vieren.

Er werden verschillende awards uitgedeeld aan bewoners die dit jaar veel voor de gemeenschap hadden gedaan. Daarna werd het tijd om met zijn allen te ontbijten. Er waren broodjes worst, broodjes ei/bacon, verschillende cakes, thee koffie en fruitjus. We hadden gehoopt hier wat aanspraak te krijgen met de bewoners maar dat was niet zo, zodat we al snel weer vertrokken.

Terug bij de boot haalden we de fietsen van boord en reden we langs de rivier richting de uitgang naar Low Head. Het was een mooie vlakke fietstocht en toen we langs één van de stranden reden zagen we weer veel bewoners die we vanochtend bij het ontbijt hadden gezien. Velen uit de gemeenschap waren naar het strand gereden om daar verder de dag te vieren. Naast het strand was een grasveld waar een aantal barbecues stond en daar werd volop gebruik van gemaakt. We fietsen verder naar de uitgang waar een oude vuurtoren staat. Hier zaten we een tijd te genieten van het mooie uitzicht.

Daarna reden we dezelfde weg weer terug. Bij de steiger aangekomen zaten er wat mensen te vissen en er kwam net een motorboot aan varen. Hier bleken mensen op te zitten die Nederlands spraken. Eén was er geëmigreerd vanuit Nederland maar de rest was hier geboren maar hadden Nederlandse ouders of grootouders. Ze vertelden dat er een grote Nederlandse commune in Lauceston is. Het was inmiddels drie uur geworden en we kregen weer trek zodat Paul de barbecue aan maakte en ik een salade klaar maakte. In de middag kregen we diverse mensen op de steiger en hadden we gezellige gesprekken.

Australie day...

25 januari 2012
GEORGE TOWN OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIE(41 07.588 s  146 49.328 e)

route naar George Town...

Om zeven uur ging ons anker op en zeilden we rustig met ruime wind en stroom mee terug richting de uitgang. We zagen Stephen op zijn balkon staan en zwaaiden. Over enkele dagen zien we hen weer. We zeilden naar George Town aan de Tamar rivier waar we de boot aan de gastensteiger vast maakten. Er lag al een catamaran met de eigenaren Denise en Klaas. Klaas is oorspronkelijk een Nederlander die in de jaren zestig naar Australië is geëmigreerd. We werden gelijk uitgenodigd voor een kop koffie en zo zaten we even later gezellig in de catamaran te praten.

Om elf uur werd het tijd om door het dorp te wandelen en het toeristenbureau te bezoeken. Het bleek dat de bussen alleen vroeg in de ochtend rijden en om één uur en aan het eind van de middag naar Lanceston. Dus besloten we te gaan liften en al snel hadden we een lift. Het is ongeveer vijftig kilometer door de Tamar vallei. Allen reden we nu aan de andere kant van de Tamar rivier. We zagen wijngaarden, fruitplantages maar ook boerderijen met schapen en koeien en daartussen veel bos. Het is allemaal erg droog want het is hoog zomer en dat houdt in dat het aardig warm is (ca dertig graden) met weinig tot geen regen. Na een uur kwamen we in Lauceston aan. We werden in het centrum afgezet en wandelden er doorheen naar de Cataract kloof die net buiten het centrum begint. Vanuit dit dal stroomt er een zijrivier de Tamar rivier in. We wandelden eerst door een droog groen bos over het zig-zag bospad (omhoog/naar beneden) aan de ene kant van de rivier. Vanaf het bospad hadden we soms mooie uitzichten over deze rivier en over een deel van het Tamardal. Na een tijdje kwamen we bij een uitkijkpunt aan waar we een prachtig uitzicht hadden hoe de rivier zijn weg baant in deze kloof met daarbij de woeste rotsen en daarboven de begroeiing van het bos. We liepen weer verder en kwamen bij een grote poel in de rivier met daarnaast een groot grasveld en een zwembad voor kleine kinderen. De grote kinderen en volwassenen zwommen in de poel of verderop in de rivier.

We liepen langs de poel over de rivier om vervolgens aan de andere kant van de rivier het Catarac pad te volgen. Hier zagen we op een grasveld mooie pauwen. Het Catarac pad blijft meer op de hoogte van de rivier en van die hoogte hadden we een betere kijk op de woeste steile rotswand van de rivierbedding. Vroeger heeft de rivier veel hoger gestaan maar door een waterkrachtcentrale verderop wordt het water nu meer gedoceerd door gelaten waardoor deze veel lager is geworden. Het was een mooie wandeling. Terug bij het centrum liepen we langs veel mooie oude huizen, een windmolen en een waterrad uit de koloniale tijd. Daarna kwamen we al snel in de winkelstraat uit waar we wat rondliepen. Om zes uur hadden we de bus terug naar George Town waar we rond zeven uur aankwamen.

tijdens de wandeling...

tijdens de wandeling...

 24 januari 2012
In de ochtend gingen we naar Stephen en Andrew aan boord van zijn zeiljacht “Explorer”. Hier gingen de mannen bezig met de computer. Er was weer genoeg om uit te wisselen. Rond lunchtijd waren Paul en ik weer terug op onze eigen boot. Na de lunch ging ik verder met het vernaaien van mijn lange broek en deed Paul wat klusjes buiten aan boord. Rond vier uur gingen we weer terug naar Stephen en Andrew om met zijn vieren naar Lauceston te rijden. Stephen is al enkele keren wezen cricket spelen en wij waren vandaag als gasten mee. Ik heb dit spel vroeger als klein kind wel in de zomervakantie op campings gespeeld. Aangekomen bij dit veld bleek al snel dat wij ons er iets te jeugdig voor vonden. Cricket is een sport waar je een balletje met een stok door poortjes moet slaan. Wij speelden dit spel met groepen van vier personen en er moesten vier punten gehaald worden en dan had je met je partner gewonnen.

We werden allemaal in verschillende groepen ingedeeld en ieder kreeg een partner voor één spel aangewezen. We speelden dus eigenlijk tegen twee personen. Het is een zeer ontspannen spel met veel sociaal gepraat. Maar ik begreep wel dat ze het spel voor deze avond met meerdere gasten wat simpeler hadden gehouden dan normaal. Tijdens het spel leerden we de regels en na enkele spelletjes te hebben gespeeld met verschillende mensen besloten Andrew en ik dat we ons laatste spel tegen onze mannen wilden spelen. Tijdens het spel werd er gebarbecued en gegeten en was het een gezellige middag/avond. Rond acht uur reden we terug richting Beauty Point waar we onderweg stopten zodat ik boodschappen kon doen. Aan boord ruimden we de boodschappen op en dronken we nog wat om vervolgens naar bed te gaan.

het spelletje...

23 januari 2012
Tijdens ons ontbijt skypten we met Natalie en later met mijn ouders. Daarna werd het tijd om te klussen. Ik heb twee lange broeken waar ik korte broeken van ben gaan maken, althans ermee begonnen. Paul was bezig met klusjes op de computer. Na de lunch gingen we naar de kant waar we hadden afgesproken met Stephen en Andrew. Al snel stapten we in de auto om door een ander deel van de Tamar vallei te rijden naar een regenwoud waar we een mooie wandeling maakten. Het werd een wandeling over een smal bospad langs een klein stroompje maar wat soms een aardige rivier kan worden als het geregend heeft.

Na een half uur passeerden we de eerste waterval, nou ja waterval! We konden zien dat het al lang niet geregend heeft. Daarna was het bospad niet goed meer onderhouden, maar gelukkig wist Stephen hoe we moesten wandelen. We moesten dan ook soms over omgevallen bomen klauteren of onderdoor kruipen. Aangekomen bij de tweede waterval gingen we zitten en staken onze hoofden onder het stroompje want het was weer een mooie zonnige dag geworden. Veel vogels en dieren hebben we niet gezien omdat er aldoor gezellig gepraat werd. We liepen deels hetzelfde pad weer terug en deels over de rivierbedding die aardig droog stond. Tijdens de terugweg in de auto tankten we diesel en benzine. Ondertussen was het alweer tijd geworden om de barbecue aan te maken en lekker te eten. Het was weer zeer gezellig!

tijdens de wandeling...

22 januari 2012

BEAUTY POINT OP DE TAMAR RIVIER IN TASMANIË (41 09.664 e  146 49.704 e)

route Tamar rivier naar Beauty Point...

De laatste nacht was minder comfortabel dan de voorgaande nachten, voornamelijk door het minder diepe water. De wind was aangetrokken tot vijfentwintig à dertig knopen uit het oosten en dus zeilden we halve wind met alleen het grootzeil (met twee reven) de nacht door. Door het ondiepe water (ca twintig/dertig meter) hadden we kortere golven die soms aardig op de boot sloegen, maar we liepen nog steeds zeven à acht knopen. Daarbij was het bewolkt zodat de kleine maan en de sterren weer niet te zien waren. Toch zeilden we lekker de laatste nacht door want naarmate we meer onder land kwamen namen wind en de golven af.

Om vijf uur werd het weer licht en begonnen we met de aanloop naar de Tamar rivier, halverwege de noordkust van Tasmanië. De wind was onder de kust inmiddels zo afgenomen dat we vlak voor de ingang het volle tuig weer hesen. We hadden stroom mee en wind tegen toen we de rivier opkruisten. We zagen een groen heuvelachtig landschap met enkele kleine dorpjes langs de rivier en daarachter de hogere bergen. Op enkele boeien van de waterweg zagen we zeearenden zitten.

We zeilden langs het plaatsje George Town en vier mijl verder ging ons anker en bij Beauty Point in. Hier woont Stephen (die we kennen uit Patagonië, rond Kaap Hoorn). We hadden al die tijd contact gehouden en hij wist dus dat we eraan kwamen. We lagen dan ook nog niet zo lang voor anker of er kwam een bootje aan en hoorden we PAUL, CAROLINE over het water schalken. Ja hoor daar kwamen Stephen en Andry aan, na drie jaar hadden we een warm welkom en was het weer zeer gezellig. Zij moesten nog wat klussen en dus spaken we af dat we in de middag naar hun toe zouden komen.

Rond één uur gingen we er heen en hielpen we wat met het klussen (schuren) aan het huis. Daarna stapten we in de auto en reden we naar Launceston. Een route langs de Tamar rivier door de Tamar vallei die voornamelijk bestaat uit wijngaarden. Na een half uur kwamen we aan in Launceston waar we naar het oude houten boten festival gingen. Er lagen verschillende mooie oude houten boten in het water en op de kant stonden de kleinere zeil- en roeiboten. Het festival had een gezellige sfeer met verschillende restaurantjes, bars met live muziek. Het werd een gezellige middag en rond zes uur waren we weer terug. Na samen nog een glaasje gedronken te hebben zijn we terug naar de boot gegaan want we hadden nog wel wat slaap in te halen.

zicht op Tasmanie...

21 januari 2012
We gingen de nacht in met ca 21 knopen wind uit het noordoosten en zeilden zo lekker met ruime wind. Rond negen uur begon het donker te worden en werd het een zeer donkere nacht zonder sterren of maan door de bewolking. Rond twee uur moesten we de boom eruit halen en zeilden we ruime tot halve wind verder. We passeerden enkele boten en rond vijf uur begon het weer licht te worden. De zon kwam weer op, de wind werd minder waardoor het weer een warme dag werd.

Vol tuig zeilden we de Basstraat in, tussen West Sisters eiland en Flinderseiland door. De West Sisters zijn kleine eilandjes maar Flinderseiland is een groot eiland met verschillende landschappen. Vanaf de boot zagen we duinen, groene vegetatie en hoge kale rotsen. Als het goed is komen we hier later terug. Aan het eind van de middag werd het bewolkt en kregen we een enkel regen buitje over ons heen. De wind nam weer toe tot twintig à vijfentwintig knopen en dus reefden we het grootzeil weer. Ja, we zijn weer aangekomen in de Roary Fourties! We zeilen nu de tweede nacht in.

20 januari 2012
Rond zeven uur ging ons anker op en vertrokken we richting Tasmanie. Als eerst voeren we Twofolt Bay uit waar we een zeehond en een paar kleine pinguïns zagen zwemmen. Op de zuidhoek van de baai met de zuidkust staat Boyds Tower, een vuurtoren  die in 1846 van zandsteen is gebouwd maar nooit dienst heeft gedaan als vuurtoren. Nu we dicht langs voeren zagen we de vierkanten toren in het groene Ben Boyd Nationaal park staan met daaronder zwarte en rode rotsen waar de golven op sloegen.
Het werd een zonnige dag waarvan we de eerste uren moesten motoren vanwege een zeer licht briesje van twee a drie knopen uit het noordoosten. Om elf uur trok het briesje aan tot acht a tien knopen en konden we gelukkig zeilen. We hielden wat hoger aan omdat anders de zeilen te veel klapperden. Een uur later trok de wind nog meer aan en konden we ruime wind met fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant lekker verder zeilen. Onderweg zagen we weer een groep dolfijnen, grote kwallen en vele zeevogels waaronder albatrossen. In de middag kwam er bewolking op zetten en zagen we dat het water alweer naar negentien graden is gedaald. Tot zo ver gaan we lekker, met ca vijftien knopen ruime wind zeilen we de nacht in.

Ben Boyds toren/park...

Tasmanië westelijk deel… is a post from giebateau.weblog.nl.

19 januari 2012
Het waaide vannacht en vanochtend behoorlijk uit het zuidwesten, dat is ook de reden waarom we hier nog liggen. In de ochtend gingen we langs bij Linda en haar man en twee kinderen (Zweedse familie). We zaten gezellig te praten en ondertussen wisselden we informatie uit. Terug aan boord zijn we bezig gegaan met verschillende digitale Tasmanie pilots na te kijken. Na de lunch zijn we gaan wandelen. Eerst weer de heuvel op naar en door het dorpje en daarna heuvel af naar het Curalo meer. Hier zagen we vele pelikanen, zwarte zwanen, meeuwen en scholeksters. We liepen langs het strand terug waar ik naar schelpen zocht maar helaas vond ik niets. Terug aan boord heb ik eten gemaakt en na het eten maakten we ons klaar om morgenochtend vroeg te vertrekken naar Tasmanie18 januari 2012
We startten vanmorgen met skypen met Rob en kregen te horen dat de weblog weer in de lucht is,Yes! Daarna gingen we naar de kant om wat rond te lopen in het kleine plaatsje Port Eden. Een leuk klein vissers dorpje met veel kleine toeristische winkels. In de supermarkt kwamen we Marietta, Paul en Pieter tegen van de Nije Faam en we nodigden hun uit om vanavond bij ons te komen barbecuen. Op de terugweg aten we lekkere verse fish and chips en daarna gingen we terug aan boord. Op de terugweg passeerden we het Zweedse stel dat achter ons voor anker ligt en we maakten even een praatje. We hadden elkaar ook al in Sydney zien liggen maar toen is er van kennismaken niets gekomen. Nu spraken we af dat we morgen bij hun langs gingen want zij hebben twee kleine kinderen.

Inmiddels was het alweer twee uur geworden en begon ik met de voorbereidingen van het eten. Paul ging naar het toilet, op zich niets vreemds maar toen hij door trok zoog deze na een paar keer spoelen vacuum. Oh, Nee! Paul haalde de aansluiting van het toilet en wat bleek. Hij had een kleine vis mee naar binnen gezogen. Het visje leefde nog en die hebben we weer netjes terug in de zee gedaan. Probleem opgelost(hihi) Om vier uur kwamen Marietta, Paul en Pieter en hebben we gezellig in de kuip gebarbecued en gegeten.

17 januari 2012

FORT EDEN IN TWOFOLT BAY(37 04.397 s  149 54.324 e)
Het was het vandaag weer een mooie zeil dag zodat om zes uur ons anker op ging en we rustig de Batemans Baai uit zeilden. We passeerden de Tollgate eilandjes aan de zuidzijde en voeren verder ruime wind langs de kust zuidwaarts. De fok uitgeboomd aan de ene kant en het grootzeil met twee reven aan de andere kant. In de ochtend hadden we een briesje van ca tien knopen uit het noord oosten en we schoten niet echt op maar rond twaalf uur was het land weer genoeg opgewarmd en nam de wind toe tot twintig knopen. Nu gingen we lekker met een gemiddelde van zeven à acht knopen en uitschieters naar de tien, Yes! En de stuurautomaat houdt het allemaal weer met gemak bij.

De kust is net als gisteren groen heuvelachtig met lange zandstranden die hier en daar worden afgewisseld door rotsen. In de middag kregen we lange tijd gezelschap van een groep dolfijnen voor de boeg en verder zagen we grote hoeveelheden zeer grote kwallen en weer veel vogels waaronder de albatrossen. Rond half acht draaiden we een storm rondje zodat we de grote baai  “Twofolt” in konden zeilen en even later ging ons anker er in een kleine baai “Snug Cove” bij het plaatje Eden in na 87 mijl te hebben gevaren. We zagen ook de Nije Faam weer in de baai liggen en zeiden vanaf de boot even gedag.

16 januari 2012

route naar Chain Bay...

CHAIN BAY IN BATEMANS BAY (35 42.702 s  150 14.712 e)
Het was een mooie dag om weer wat verder zuidwaarts te zeilen zodat om half zeven ons anker op ging en we rustig Jervis baai uit zeilden. Terwijl dat gebeurde zagen we een groep dolfijnen iets verder weg in de baai. Met de fok uitgeboomd aan de ene kant en het grootzeil met twee reven aan de andere kant zeilden we rustig langs de kust. We merkten dat we zuidelijker komen. De temperatuur van het zeewater is gedaald tot tweeëntwintig graden, de noorden wind voelt iets frisser aan en we zien weer meer vogels op het water waaronder de kleine Black Petrels en de Albatrossen. Ook zagen we weer een haai dichtbij de boot terwijl we zeilden. De hoge kliffenkust hebben we na Jervis Bay achter ons gelaten. Nu zagen we groene glooiende heuvels/bergen die tot aan het water uitlopen met daarvoor een strand en hier en daar een lagere rotswand er tussen.

In de middag trok de wind aan tot vijftien à twintig knopen ruime wind zodat we rond half vijf de grote Batemans Bay in zeilden. Batemans Bay is een mooie grote baai waar de Clyde rivier in uitkomt en in de baai liggen kleine eilandjes (Tollgate eilandjes). De hoofdstad van Australië ‘Canberra’ ligt hier ca honderd vijftig kilometer vandaan en Batemans baai is een vakantie plaats voor de mensen die daar wonen. Het is hier dus erg druk met vakantieparken en huizen. We liggen aan de noordkant van de baai met een prachtig zand strand voor ons en daarachter een groene omgeving met wat huizen ertussen. Paul maakte de barbecue aan en we aten weer lekker in de kuip genietend van het nieuwe uitzicht.

15 januari 2012

route naar Figtree inlet...

FIGTREE INLET IN JERVIS BAY (35 03.119 s  150 46.696 e)
Vanochtend maakten we een wandeling door het Booderee Nationaal Park. Een mooie wandeling die begon door een eucalyptus bos  waar we veel wallabies en een kangaroo zagen. Op de terugweg liepen we langs de kliffen en daar bestond de begroeiing meer uit lage struiken met o.a de theebomen. We konden soms langs de steile zandsteen kliffen negentig tot honderd twintig meter naar beneden kijken waar de golven tegen de kliffen sloegen. Terug bij het strand zagen we dat de Nije Faam vertrokken was. Ik zocht schelpen op het strand terwijl Paul met mensen op het strand praatte.

Terug aan boord maakte ik een lunch klaar en daarna gingen we ieder achter een computer zitten. Ik was bezig met de voorbereidingen van Tasmanië terwijl Paul bezig was met het bekijken van ankerbaaien meer zuidelijk aan de oostkust. Rond zes uur zagen we op de weersverwachting dat de wind eerder naar het noordoosten ging draaien dan verwacht en daarom besloten we alsnog naar de andere kant van Jervis Bay te zeilen. Rond half negen kwamen we aan in Figtree Inlet waar ons anker er weer inging. Nu we zo rond zeilden zagen we pas hoe groot Jervis Bay eigenlijk is.

Booderee nationaal park...

14 januari 2012
Toen we vannacht binnen kwamen In Jervis Bay waren, zover we konden zien alle moorings bezet en dus gooiden we ons anker er op twaalf meter diepte in. We liggen hier in het Booderee natuurpark en mogen op veel plaatsen niet ankeren vanwege het zeegras op de bodem. In het zeegras leven veel beschermde dieren. Toen we vanochtend wakker werden zagen we dat de Nije Faam (Nederlandse boot met Paul en Marietta die we kennen van Uruguay en Patagonië) aan één van de moorings lag en dat er al verscheidene moorings vrij waren gekomen. We haalden ons anker op en gingen aan een mooring naast hun liggen.

Paul (NF) en zijn broer Pieter gingen net wandelen. We werden rond vier uur uitgenodigd voor een borrel en eten. Ik begom met het schoonmaken van de boot Paul ging buiten in de kuip een boek lezen. We kregen visite van de parkbeheerders die vertelde wat we wel en niet mogen doen in het park en we kregen daarbij een folder. We deden we nog even een dutje voor we naar de Nije Faam gingen. De mannen hebben vaak contact via het SSB-net maar om elkaar weer te zien in levende lijve is toch leuker, het werd dan ook een gezellige avond.

13 januari 2012
BUNDEENA IN PORT HACKING(34 04.921 s  151 08.970 e)
DARLING ROAD IN JERVIS BAY (35 07.961 e  150 44.384 e)
Zes uur ging ons anker weer op en zeilden we vol tuig Sydney Harbour uit waar we weer een paar Little pinguins zagen. Sydney is een zeer grote stad rondom een zeer mooi vaargebied met allemaal baaien en riviertjes. In de bijna drie weken dat we er waren hebben we heel wat anker baaitjes gezien. Nu is het tijd om verder te gaan en zo zeilden we met tien a vijftien knopen westenwind lekker langs de kust naar Port Hackings. De kust bestaat uit hoge kliffen en met hier en daar een strand ertussen. Daarbovenop is nog steeds de stad Sydney gebouwd. Ja,Sydney is echt een hele grote stad waar we maar en fractie van hebben gezien.

Port Hacking is een grote baai waar de Hacking rivier in uitkomt. Aan de zuidkant van deze baai ligt het Royal national park waar we natuurlijk wilden wandelen. We ankerden voor het kleine plaatsje Bundeena vanwaar we onze wandeling begon. We liepen door het plaatsje heen om vervolgens over een zandpad door manshoge struiken/bomen te wandelen. De begroeiing lijkt wel een beetje op de thee bomen in Nieuw Zeeland. Het was inmiddels twaalf uur met een brandende zon en op het heetst van de dag maakten wij een wandeling zonder schaduw, foutje! We hadden verwacht door een bos te lopen. Bij de splitsing Coastal walk of Jibbon Bombora walk sloegen we het Coastal pad in wat het eerste gedeelte nog over een zandpad ging maar even later liepen we over een stenen pad en stonden we boven op de kliffen tussen de uitgesleten stenen met hun mooie vormen. Hier gingen we onder een uitgesleten rots zitten, uit de zon om wat te eten en te drinken met uitzicht over zee en de rest van de kliffen waar beneden de golven op sloegen.

Nu keken we op de kaart en zagen dat we verkeert waren gewandeld, we hadden het andere pad in moeten gaan. We liepen dezelfde weg weer terug en sloegen nu het Jibbon Bombora pad in. Nu liepen we tussen iets hogere bomen met vele kleine vogeltjes. UIteindelijk kwamen we uit bij Jibbon beach en waren we na twee en half uur lopen weer terug bij Bundeena. Heet was weer een mooie wandeling.

Terug bij de boot gekomen bleek de wind te zijn gedraaid naar het noord oosten en lagen we lager wal. Deze wind draaiing was pas voor vannacht/morgenochtend voorspelt. Na een weerbericht te hebben binnengehaald bleek alles wat eerder te komen en besloten we verder te zeilen de nacht in. Om drie uur werd het anker weer opgehaald en de zeilen gehesen. Even later zeilden we met ca achttien knopen ruime wind verder langs de kust zuidwaarts. We hielden wat oostelijk aan want we vertrokken dan wel met noordoosten wind maar in de nacht zou deze draaien naar zuidoost. Om vijf uur luisterden we naar de wereld omroep en om zes uur hadden we het SSB net met Bart, Steve, Paul en Paul. Vlak voor het donker werd kregen we een paar dolfijnen voor de boeg en omdat we zo hard gingen (7 a  8 knopen) bleven ze een tijdje bij ons, al springend voor de boeg.

Rond acht uur begon het langzaam donker te worden en kwam de bewolking op zetten. Langzaam draaide de wind van ruim naar half wind en zetten we twee reven in het grootzeil. De wind bleef langzaam door draaien en op het laatst konden we aan de wind richting Jervis Bay varen waar we rond half drie in de nacht ons anker erin gooiden. Het was een mooie tocht geweest van totaal 93 mijl met nog een wandeling ertussen!

Royal nationaal park...

12 januari 2012

route naar Watson Bay...

WATSON BAY IN SYDNEY HARBOUR(33 50.768 s  151 16.634 e)
De vorige keer(eergisteren) dat we bij de Beneteau dealer in Sydney waren hadden we in het kort verteld wat we allemaal gevaren hadden. Ze waren erg geïnteresseerd en dus hebben we gisteren het Franse blad waar we in staan aan hun gegeven zodat ze het konden lezen. Vandaag kwamen we bij hun om een potje gelcoat te kopen maar dit kregen we van hun. Ze wilden graag wat foto’s van onze boot en ons in de koude streken, met ijs en sneeuw voor op hun Beneteau Webside, goede ruil!

Terug aan boord ging ons anker op en zeilden we met ruime wind richting de uitgang waar we in Watson Bay voor anker gingen. Het was inmiddels een zonnige dag met een koude zuiden wind. Na de lunch gingen we wandelen door weer een ander deel van het Sydney Nationaal Park. We liepen weer langs de kust door een strook groen over een goed aangelegd pad naar de zuidkant van de ingang van Sydney Harbour waar een oude vuurtoren van 1854 staat. Vanuit die plek zagen we de noordkant van de ingang met zijn hoge kliffen en daartussen de golven met witte koppen erop. Ja, het waaide behoorlijk.

Terug liepen we deels over hetzelfde pad naar de kust van de Tasmanzee die hier bestaat uit hoge kliffen en waar de zee woest op sloeg. Terug aan boord heeft Paul de foto’s voor Beneteau Australië verstuurd en heb ik een dutje in de kuip gedaan. Het werd tijd om de barbecue aan te maken en lekker te eten in de kuip.

een oude vuurtoren...

11 januari 2012
Vanmorgen belden we allereerst naar het bedrijf waar de SSB antennetuner gemaakt kan worden. Paul vertelde dat de antenne tuner van de SSB op één frequentie vast staat en of hij tijd had om dit te repareren. Dat ging op dit moment vier tot zes weken duren en normaal twee weken i.v.m vakantietijd. Omdat we dit probleem al langere tijd hebben en de SSB het nog doet op die ene frequentie laten we het zo, we kunnen geen vier tot zes weken zonder SSB.

Sinds afgelopen zaterdag is het Sydney festival van start gegaan. Dit houdt in dat er op verschillende plekken in de stad ‘s avonds uitvoeringen gegeven worden. Zo gingen we vandaag met de trein naar de wijk Redfern waar de hele dag wat te doen was. Een wijk waar al zeer lange tijd Aboriginal’s wonen vanuit het hele land. In een grote fabriek hal (nu genoemd BLACK CAPITAL) stonden een heleboel caravans en in elke caravan werd op een televisie een film gedraaid. In deze films werden Aboriginal’s van verschillende leeftijden geïnterviewd over waar zij/hij en hun ouders vandaan kwamen( welke streek uit Australië), waarom ze naar Redfern zijn gekomen, hoe ze het hier vinden en natuurlijk over de discriminatie. Daarnaast was er een grote hal met allemaal televisie schermen met koptelefoons. Hier kon je films zien die in de jaren zeventig vertoond waren op de televisie. Gemaakt door veelal Aboriginal’s en blanken. Om drie uur was er een optreden van The Barefoot Dias waar we kaartjes voor hadden gekocht. The Barefoot Divas zijn zes zeer bekende Soul zangeressen en schrijvers van Australië (Aboriginal’s),Nieuw Zeeland (Maori’s), Papua Nieuw Guinea. Ze vertelden over hun achtergronden en hun ervaring met racisme en verder zongen ze prachtige liederen met daarin hun verhalen. Echt zeer de moeite waard! Om vijf uur was het afgelopen en zijn we met de trein terug gegaan naar de boot. Aan boord barbecueden we en ondertussen zagen we de woensdagavond zeilwedstrijden. De wedstrijden waren zeer kort vanwege de harde wind. Wij lagen lekker te slingeren achter ons anker.

Redfield festival...

10 januari 2012

route naar Rushcutters Bay...

RUSHCUTTERS BAY IN SYDNEY HARBOUR(33 47.992 s  151 16.902 e)
Op internet lazen we dat het Nederlandse team dat al Yngling wereldkampioen was hun titel goed heeft verdedigd. Ook de tweede plaats was voor een Nederlands team, niet slecht! Al vroeg wandelden we weer door een ander deel van het Sydney Harbour National Park. Dit maal ging de wandeling weer langs het water maar nu over een mooi aangelegd pad wat erg in gebruik was door vooral hardlopers en wandelaars met honden. We kwamen langs verschillende in het water afgezette gebieden van de noord haven waar men rustig kan zwemmen zonder bang te zijn voor haaien en kwallen. Hier zagen we vele mensen baantjes trekken.

Op de terugweg liepen we door een luxe wijk de heuvel over naar het strand aan de Tasman zee. Ook op de boulevard was het druk met joggers en wandelaars en in zee waren veel golfsurfers bezig. We liepen weer door de winkelstraat terug naar de ons Giebeltje op het strand. Vanaf het strand zwom ik terug naar de boot terwijl Paul naast mij roeide.

Aan boord ging ons anker op en we kruisten rustig terug Sydney Harbour in naar Rushcutters Bay waar we rond het middag uur aankwamen. Ja,we zeilen wat af hier in de baai maar als het te warm wordt is het heerlijk op het water te zijn en een briesje in onze gezichten te hebben (hihi). In Rushcutters Bay gingen we naar de kant want hier zit de grote Beneteau dealer van Australië. Al heel lang geleden (nog in Nederland) hebben we een klein ongelukje gehad met daardoor een beschadiging. Dat kleine plekje heeft Paul met Gelcoat gerepareerd. Nu wordt de gelcoat minder mooi en willen we dit vernieuwen met de goede kleur gelcoat van Beneteau. Na met de Beneteau dealer gesproken te hebben kunnen we morgen een potje gelcoat ophalen. Daarna liepen we nog wat rond in het park aan de kant om al  snel weer terug te gaan aan boord,het wordt te warm! Aan het eind van de middag  maakte Paul de barbeque aan en we aten weer lekker in de kuip.

9 januari 2012

route naar Manly Bay...

MANLY BAY IN NORTH HARBOUR, SYDNEY (33 47.992 s  151 16.902 e)
Sydney Harbour National Park bestaat uit allemaal kleine parken langs Sydney Harbour. Zowel de wandeling van gisteren als vandaag ging door dit park. Vandaag wandelden bij de noord punt van de haven ingang. Eerst liepen we langs een waterval en door het bos om vervolgens uit te komen bij een oud fort en ook leger basis. We liepen hier overheen om aan het eind een mooi uitzicht te hebben over de ingang van Sydney Harbour en de ruige kliffen van de zuidzijde van de ingang. We kregen contact met twee oudere mensen die hier ook liepen en zo wandelden we met hen mee terug langs de oude muur van zandsteen. Onderweg praatten we wat en toen we bij de parkeerplaats van hun auto kwamen kregen we een lift naar de Manly pier zodat we het gedeelte door de Manley wijk niet hoefden te lopen. Aangekomen bij de pier bleek er een winkelcentrum te zijn en een Aldi supermarkt. We liepen langs het water deels door de wijk en deels door een groene omgeving terug naar het strand waar ons Giebeltje lag. Terug
aan boord ging ons anker op en zeilden we rustig naar Manly Bay waar we weer voor anker gingen niet ver van de Aldi supermarkt. Na de lunch gingen we naar het strand bij de kant en liepen de winkelstraat van Manly door naar de Tasman zee. Aan deze kant is een mooi groot strand waar het druk was, het is natuurlijk zomervakantie hier. Ik ging naar de Aldi om boodschappen te doen terwijl Paul bij de Mac Donald een ijsje kocht. Met alle boodschappen gingen we weer terug aan boord en werd het tijd om lekker in de kuip te gaan zitten kijken naar de mensen op het strand en op de pier. Er is altijd wel wat te beleven.

uitzicht vanaf de Noord Head...

8 januari 2012

route naar Spring Cove...

SPRING COVE IN NORTH HARBOUR, SYDNEY (33 48.671 s  151 17.284 e)
Wat een nacht, tot negen uur bleef de bar op het water open, daarna was het even stil maar toen begon er een groep jongelui een feest te maken op het strand. Dit ging gepaard met harde muziek die tot ca drie uur in de nacht doorging GRRRR. In de ochtend skypten we eerst met tante Jannie en oom Beer waar ook mijn ouders en oom Arie en Marian waren. Zo zagen we de hele familie Edelman bij elkaar, erg gezellig.

Daarna werd het tijd om naar de kant te gaan en de Hermitage Foreshore Track te lopen voor het te warm werd. We wandelden langs het water door een strookje natuurgroen en kwamen even later uit bij het Nielsen park. Een mooi aangelegd park waar men kan picknicken onder de bomen of zwemmen in een afgezet gebied van Sydney Harbour zodat je niet bang hoeft te zijn voor kwallen of haaien. Het was zondag en aan het begin van de dag begon het al aardig druk te worden.

Terug wandelden we door de luxe wijk met allemaal mooie huizen naar het strandje waar ons Giebeltje lag. We dronken koffie/chocomel in de kuip al kijkend om ons heen wat er zoal gebeurde op het water ook hier begon het weer druk te worden. Rond half twaalf kwam er een briesje en haalden we ons anker op om naar de North Harbour van Sydney te kruisen waar we voor anker gingen in Spring Cove. Het was inmiddels weer een warme dag geworden en we waren dan ook blij met de wind. We wisten dat er een front over zou komen en dat de wind zou draaien van noord naar zuid. In de avond gebeurde dit ook wat gepaard ging met wind regen en heftig onweer in de buurt. We ontkoppelden alle elektronica en hoopten maar dat we niet geraakt werden. De flitsen en de donder kwamen bijna tegelijk BRRRR! Na bijna een uur was het onweer voorbij en konden we naar bed. Het regende en waaide nog een beetje maar dat is alleen maar goed, daardoor worden de watertanks en de accu’s goed gevuld!

7 januari 2012

route naar Hermit Bay...

HERMIT  BAY IN SYDNNEY HARBOUR (33 51.462 s  151 15.940 e)
Na het ontbijt zeilden/dobberden we rustig richting de Spit brug waar we een mooring op pakten en wachtten tot de brug om half negen draaide. Ondertussen gooiden we onze vuilnis weg bij de jachthaven en haalden we water voor de was. Eenmaal door de brug zeilden we weer rustig verder Sydney Harbour in omdat we vandaag naar de Yngling wereldkampioenschappen wilden kijken. Allereerst keken we hoe de baan liep en daarna zochten we een mooie anker plek bij de boven boei. Maar toen we daar aankwamen zagen we dat we daar niet mochten ankeren en dus bleven we wat rond dobberen en keken tegelijkertijd naar de eerste twee races.

Het was zaterdag en mooi warm weer met een lekker windje zodat het erg druk op het water was en zo besloten we even iets verderop te ankeren en vanuit die positie de wedstrijd te volgen. Wel iets verder weg maar toch iets rustiger. Nou ja rustig, met een grote kroeg op het water naast ons, gratis muziek. Zoals we het vanaf de Giebateau zagen hadden de Nederlanders het vandaag bij de eerste twee wedstrijden aardig goed gedaan maar bij derde wedstrijd bleven ze wat achter. Afwachten maar hoe de zes teams eruit komen en of de Nederlandse wereldkampioenen hun titel kunnen behouden. Natuurlijk keken we niet alleen naar de wedstrijd want er waren genoeg andere zaken op het water te zien. Zo zagen we ook enkele jachten van de Sydney Hobert race terug komen.

white bellied sea-eagle...

6 januari 2012
Paul was alweer vroeg wakker en roeide door de baai terwijl ik uitsliep tot half negen. Het was een bewolkte dag met een frisse bries uit het zuiden. Toen Paul terug kwam was ik al op en bezig met enige klusjes en samen dronken we in de kuip koffie/chocomel. Daarna deden we nog meer kleine klusjes samen. We probeerden o.a via skype een bedrijf te bereiken die SSB zenders repareert maar we kwamen er achter dat ze op zomervakantie zijn tot 11 januari. Dus zullen we zolang moeten wachten in de hoop dat ze onze SSB antenne tuner kunnen maken en daar ook tijd voor hebben. Afwachten maar! In de middag keken we een film en na de film ging de barbecue weer aan, lekker eten.

5 januari 2012

route naar Sugarloaf Bay...

SUGARLOAF BAY IN MIDDLE HARBOUR, SYDNEY  (33 47.677 s  151 13.418 e)
Om half zeven roeiden we naar de overkant om te wandelen door het Garigal Nationaal Park. Het werd een mooie wandeling door een bos met veel varens, eucalyptus en gom bomen met daartussen grote rotsen zandsteen die soms prachtig waren uitgehold door de regen en de wind. We liepen hoog langs Bantry Bay en verder door langs een kriek. Daar sloegen we af om over de heuvel en door de wijk Killarney Heights aan de andere kant van het water te komen. Het laatste stuk liepen we weer door het Garigal Park langs het water terug naar waar ons Giebeltje lag. We hadden zo een mooi rondje gewandeld van ca twee uur.

Terug aan boord aten we een broodje en daarna ging ons anker op en dobberden we rustig met alleen de fok terug naar Sugarloaf Bay, één baai terug. Onderweg zagen we enkele grote White Bellied Seaeagle’s in de bomen zitten, wat een grote vogels! Rond half één zeilden we Sugarloaf Bay in en zagen een vrije mooring die we oppakten. De rest van de middag hebben we in de kuip mensen en boten bekeken. Het was vandaag weer iets bewolkt met zuiden wind dus is het weer aangenaam met ca drieëntwintig graden want dertig is niet lekker meer.

4 januari 2012

route naar Yeoland Point...

YEOLAND POINT IN MIDDLE HARBOUR, SYDNEY  (33 47.155 s  151 13.368 e)
De weersvoorspelling gaf aan dat er vandaag een depressie aankwam waardoor de wind van noord naar zuid ging draaien, wat gepaard zou gaan met onweer. Door deze weersvoorspelling besloten we niet naar de Yngling wereldkampioenschappen te gaan kijken maar een beschutte anker plek te zoeken. We zeilden verder door Sydney Harbour richting uitgang waar we Hunters Bay in zeilden. Hunters Bay is een grote baai met zandstranden en daaromheen mooie grote huizen. Aan het einde van Huntersbay is “the spit” een brug die precies draaide toen wij daar om kwart over elf aankwamen. Aan de andere kant van de brug wordt het water Middle Harbour genoemd en zo zeilden we even later door Middle Harbour. Dat ligt aan de noordkant van Sydney en waar Sydney eindigt begint direct het Garigal National Park. Dat is een kleine uitloper van het Ku-ring-gai Chase National Park waar we eerder geweest zijn.

We ankerden in Bantry Bay, dat ligt aan het begin van het Garigal park en zo liggen we nu weer in een prachtig groene omgeving (bos) met om de hoek de stad. Het was inmiddels dertig graden geworden en dat is voor ons net even iets te warm zodat we na de lunch siësta hielden. Aan het eind van de middag ging Paul even zwemmen maar daarna kwam al snel de zuiden wind opzetten en lagen we in deze baai niet helemaal naar het zin. De wind tunnelde hier aardig doorheen en dus haalden we ons anker op en ankerden even verderop bij Yeoland Point waar we ook een lijn naar de kant brachten. Hier lagen we iets rustiger.

3 Januari 2012

route naar Neutral Bay...

NEUTRAL BAY IN SYDNEY HARBOUR  (33 50.786 s  151 13.339 e)
Een paar dagen geleden stopte onze barometer er na elf jaar mee. We hadden in de stad al naar een goede vervanger gekeken maar niet gevonden. David maakte ons erop attent dat er op loop afstand een Witworth watersportzaak was. Dus liepen we vanochtend door de Victoria Road naar deze winkel. We wisten van de folder dat ze van hetzelfde merk (Vion) een nieuw type hadden. Aangekomen in de winkel vroegen we of ze ook ons type hadden en of ze die konden bestellen. De verkoper was niet erg behulpzaam maar een klant (Shauna en John)aan de balie des temeer. Zij hadden dezelfde barometer als wij en ze wisten wel waar we die konden kopen en dus zaten we even later bij hen in de auto op weg naar het centrum van de stad. De winkel (Australian Geographic) zat in het Westerfield winkelcentrum en hier zetten ze ons af.

Bij de informatie van het centrum bleek de winkel te zijn verhuisd naar het Westerfield winkelcentrum bij Bondi Junction. Even later zaten we in de trein naar de wijk Bondi Junction en we liepen door de wijk naar het winkelcentrum. Het bleek weer een groot luxe centrum van twee panden van vier verdiepingen. Dat was dus even zoeken maar uiteindelijk vonden we de winkel en ze hadden de barometer niet. Ze verkochten nu een ander merk en niet de goede. Dus gingen we met de trein en de bus weer terug naar de Witworth watersportzaak waar we uiteindelijk de nieuwe versie barometer kochten en een nieuw vloerkleed voor ons Giebeltje.

Voor we terug aan boord gingen namen we afscheid van David en Rebecca alvorens ons anker op te halen. We kruisten met ca twintig knopen wind richting uitgang, de brug onderdoor langs het Opera House naar Neutral Bay. Hier staat de boot van John en Shauna op de kant omdat ze er aan klussen. Belangrijker is dat vanuit hier de Yngling wereld kampioenschappen worden gezeild. Yngling is een open zeilboot die je met drie mensen zeilt. Er bleken zes Nederlandse boten te zijn en één van de Nederlandse teams moet de wereld titel verdedigen die ze in Oostenrijk gewonnen hebben. Als eerst gingen we met John en Shauna een kop koffie drinken en daarna spraken we een paar Nederlandse wedstrijd zeilers. Vandaag hadden ze een oefenwedstrijd en morgen beginnen de echte wedstrijden, natuurlijk gaan we even kijken.

2 januari 2012
Twee januari is in Australië nog een vrije dag zodat de winkels rond tien uur open gingen. Aan de kant hebben we Birkenhead Point, een oude fabriekhal met allemaal winkels waar we in de loop van de ochtend naar toe zijn gegaan. Er zijn daar veel kleding- en schoenenzaken. Het was inmiddels weer een warme zonnige dag geworden met een lekkere bries zodat we na wat te hebben rond gewandeld  weer terug aan bood zijn gegaan. Lekker onderuit met een boek. In de middag gingen we nog even langs bij David en Rebecca om afscheid te nemen. ‘s Avonds hebben we weer televisie gekeken.

1  januari 2012

route naar Iron Cove...

IRON COVE IN SYDNEY HARBOUR  (33 51.517 s  151 09.842 e)
Al vroeg waren we weer wakker en na ons ontbijt gingen we naar de kant om onze vuilnis weg te gooien en water te halen. Terug aan boord waste ik de vuile kleren en daarna was het bijna tien uur en skypten we met Ruud, Natalie en mijn ouders die bij hen waren. Bij hen was het bijna twaalf uur en zo vierden we nog een keer Oud en Nieuw met mijn familie. Daarna skypten we Rob maar toen werd de verbinding al snel slechter zodat we moesten stoppen.

Paul ging naar David en Rebecca om te overleggen wat we gingen doen. Eigenlijk zouden Rebecca en ik hier gaan wandelen maar omdat het hier erg druk was met varende boten lagen we nogal te hobbelen op de golven. Het was inmiddels weer een warme zonnige dag geworden met een lekker briesje en toen Paul terug kwam haalden we ons anker open zeilden verder Sydney Harbour in onder de brug door naar Iron Cove.

We nodigden Rebecca en David uit om ‘s avonds bij ons te komen eten en gingen onderuit om een dutje te doen. Rond vijf uur kwamen ze en maakte Paul de barbecue aan. Het werd een gezellige avond maar niet al te laat want iedereen was nog een beetje moe.

31 december 2011
We hebben een kaart van Sydney Harbour waar aangegeven staat waar we met oud en nieuw mogen ankeren en waar je tussen acht uur ‘s avonds tot half één ‘s nachts niet meer mag varen i.v.m vuurwerk en de parade. Al vroeg in de ochtend hield ik me bezig met het bakken van oliebollen. Terwijl ik bezig was kwamen Rebecca en David de baai in varen en ankerden in de buurt van onze plek.

Het was een prachtige zonnige dag met haast geen wind en overdag werd het drukker en drukker in de baai en moesten we opletten waar mensen om ons heen ankerden. Een motorboot kwam wel heel dichtbij ankeren en toen Paul er wat van zei deed hij in eerste instantie niets. Pas toen de boten elkaar bijna raakten gaf hij iets meer ketting en hadden we voldoende ruimte, ook weer opgelost. Veel kinderen en volwassenen doken van hun boten in het water  en gingen lekker zwemmen. Maar omdat er weinig of geen wind was draaiden alle boten alle kanten op en was het voor ons opletten geblazen.

Aan het eind van de middag was alles ons heen aardig vol en gesetteld en konden wij aan het eind van de middag even naar Rebecca en David gaan om gezellig te praten. We waren voor het donker weer terug en om negen uur was de eerste vuurwerkshow voornamelijk voor de kinderen. Mooi vuurwerk werd op verschillende plekken in Sydney Harbour vanaf het water en vanaf de brug afgestoken. Het vuurwerk liep geheel synchroon en was mooi om te zien maar slecht voor onze oren, die harde knallen. Na het vuurwerk van negen uur voer er een parade van mooie verlichte boten/schepen door de haven.

We hadden ons internet aan en zagen dat Ruud en Natalie online waren en zodoende zaten we gezellig te praten en te kijken naar de rond varende boten. Even later zagen we dat ook mijn ouders on line waren en we experimenteerden we of we met ons zessen konden praten en dat lukte. Zo zaten we op oudejaarsavond met Ruud, Natalie, Jill en mijn ouders te praten al kijkend naar de mooi verlichte rondvarende boten. Even voor twaalf uur (onze tijd) stopten wij met skypen. De klok op de brug begon met aftellen en over het water hoorden we vele mensen mee aftellen. Precies middernacht begon het vuurwerk weer vanaf verschillende plekken synchroon de lucht in te komen. Niet gewoon vuurwerk, nee echt prachtig vuurwerk met verschillende kleuren en figuren. Het ging maar door en door en na bijna negen minuten werd de hele brug een waterval van vuurwerk. WAUW Z’N MOOI VUURWERK HEBBEN WE NOG NOOIT GEZIEN! Wat fantastisch om dit zo eens mee te mogen maken.

Na het vuurwerk wensten we elkaar een gelukkig nieuwjaar en dronken er een cola en een wijntje op. De meeste boten haalden even later hun anker weer op en dus werd het weer opletten geblazen of alles goed ging. Een uurtje later was het weer aardig rustig om ons heen en konden we gaan slapen. Onze eerste nacht in 2012.

VOOR JULLIE IS HET NOG EEN PAAR UURTJES 2011 EN DUS WENSEN WIJ JULLIE ALLEMAAL EEN GOED,GELUKKIG EN GEZOND 2012 VANAF DE GIEBATEAU.

oud en nieuw vuurwerk...

30 december 2011

route naar Atthol Bay...

ATHOL BAY IN SYDNEY HARBOUR  (33 51.072 s  151 14.621 e)
We hebben de Sydney naar Hobert Race elke dag op het internet gevolgd en tot het einde was het een spannende race tussen de eerste twee boten. De eerste nacht was de ruigste met een wind draaiing van Noord naar Zuid en toenemend tot veertig knopen. Hierbij vielen twaalf boten uit van de achtentachtig. Op het laatst kregen de boten te maken met zeer lichte tegen wind.  Het record van 2005 is niet gevallen.

Wij zeilden vroeg in de ochtend naar de overkant om een goede plek te bemachtigen voor het vuurwerk met oud en nieuw. Het was al aardig druk in de baai en hoe later het op de dag werd hoe drukker en drukker. Een gewilde plek dus, we liggen nog steeds aardig vooraan! Paul bouwde de vuilwatertank in terwijl ik allemaal administratieve klusjes deed. Aan het eind van de middag maakten we de barbecue aan. Met een wijntje en een cola zaten we lekker in de kuip te eten en kijkend hoe andere achter of naast ons ankerden.

29 december 2011
Om zes uur waren we al aan het wandelen naar het Edgecliff station vanwaar we met de Eastern suburbs trein naar het centraal station reisden. Daar aangekomen moesten we overstappen en ontmoetten we Rebecca die met ons meeging naar de Blue Mountains. Vanaf het centraal station zaten we nog twee uur in de trein gezellig te praten toen we rond half tien aankwamen in Katoomba, een plaatsje bij de Blue Mountains.

HET NATIONAAL PARK BLUE MOUNTAINS….
Het park heeft een oppervlakte van 247.021 hectare. In het scala aan microklimaten gedijt hier een grote verscheidenheid aan plantensoorten, waaronder 92 verschillende soorten eucalyptusbomen. De dichte eucalyptusbossen geven de lucht een blauwe gloed vandaar dat deze bergen “De Blauwe Bergen” heten. Het gebied kenmerkt zich door uitgestrekte, deels onbegaanbare, gebieden met klippen tot 300 meter hoog. Het landschap wordt gekenmerkt door schaduwrijke kloven, vochtige valleien en watervallen. Het uitzicht over deze Australische bergen met zijn inheemse dieren, diepe ravijnen, watervallen en onontgonnen struikgewas is adembenemend. Deze enorme “wildernis” behoort tot het werelderfgoed van UNESCO.

Blue Mountains...

Blue Mountains...

Blue Mountains...

Vanaf het treinstation liepen we de heuvel af Katoomba uit naar Echo point. Aangekomen bij ECHO POINT zagen we de rotsformatie  de “Three Sisters” (drie uitstekende rotspunten) met rondom de Jamison Valei. Het is één van de bekendste attracties van de Blue Mountains’. De namen van de zusters zijn Meehni (922 m), Wimlah (918 m) en Gunnedoo (906 m). De rotsformatie is gevormd door erosie. Het zachte zandsteen in de Blue Mountains is makkelijk te vervormen door de wind, regen en rivieren, zodoende zijn de toppen rond de Jamison Valei langzaam afgesleten. Formaties zoals de Three Sisters ontstaan als water in kleine spleten in de rotsen sijpelt, waardoor de spleten langzaam groter worden. Uiteindelijk zullen de rotsformatie helemaal eroderen en zal er niets meer van overblijven.

LEGENDE…
Volgens overleveringen van de Aboriginals zijn hier drie zussen (Meehni, Wimlah, en Gunnedoo) versteend door hun vader om ze te beschermen tegen een draak die het op hen gemunt had. Nadat de dochters versteen waren kwam de draak achter de vader aan en veranderde hij zichzelf in een Lyrebird. Terwijl hij zich veranderde met zijn toverstok verloor hij die en tot op heden is hij nog steeds op zoek naar zijn toverstok.  Wij  hadden het geluk hem (Lyrebird) tegen te komen. (De Lyrebird (leugenaars vogel) heet zo omdat hij vogels nadoet die in zijn buurt zijn.).

Via de Giant Stairway, een steile trap van 860 treden, uitgehakt in de rotsen, daalden we af de vallei in vanwaar we verder tussen het bos wandelden en Federal Pass volgden. Een vlakke wandeling waar we soms tussen de bomen door een glimp zagen van de hoge rotsformaties boven ons. Het is nu zomervakantie dus het was best druk op de wandelpaden maar desondanks zagen we toch twee Lyrebirds tijdens onze wandeling. Beneden bij de Katoomba waterval aten we onze lunch. Hierna moesten we weer omhoog deels over trappen deels over een wandelpas waar we verschillende malen op verschillende hoogtes weer langs die enorm hoge waterval kwamen.

Boven aangekomen liepen we via de Prince Henry Cliff Walk weer terug naar Echo point. Terwijl we dit wandelpad volgden hadden we meerdere malen mooie uitzichten over de Jamison Valei en de drie sisters waar af en toe de zon op scheen. Het was een iets bewolkte dag waardoor het goed wandelen was voor ons maar minder voor de foto’s, we kunnen niet alles hebben. Rebecca trakteerden ons in Katoomba op een lekker ijsje en daarna liepen we terug naar het trein station om de trein van half drie te nemen. Rond vijf uur waren we op het centraal Station en namen we afscheid van Rebecca. Terug aan boord waren we moe maar voldaan van een prachtige wandeldag door de Blue Mountains.

28 december 2011
Vanochtend gingen we met de fietsen in het Giebeltje naar de kant. Als start moesten we een flinke heuvel op fietsen richting centrum. Maar eenmaal op de heuvel konden we ons laten gaan heuvel af richting de Royal Botanic Garden van Sydney. We kwamen weer langs enkele oude gebouwen en kleine parken. Bij de Botanische tuin besloten we er eerst een klein stukje omheen te fietsen langs de waterkant, waar we een boterham op een bankje aten met uitzicht over Sydney Harbour en het Opera House. Daarna fietsen we langs het Opera House de Botanische tuin in. Hier zagen we veel Australische witte Ibissen en Kaketoes en natuurlijk ook mooie bloemen en grote bomen.

Even later verlieten we de Botanische tuin en fietsen we verder langs de waterkant naar vismarkt waar we rond twaalf uur waren. Na wat rond gekeken te hebben markt met zijn vele soorten grote en kleine vissen, garnalen, kreeften, krabben etc hadden we als lunch een heerlijke vers gebakken vis met friet, de bekende fish and
chips! Maar wat een drukte daar! Na de lunch fietsen we verder naar het Centraal Station en toen we daar de bocht om kwamen zagen we een hele goedkope kapper waar we ons lieten knippen. Met allebei een kort geknipt koppie namen we de fietsen mee de trein in naar het station “Edgecliff” waar we uitstapten en boodschappen deden. Nu was het alleen nog heuvel af naar ons Giebeltje  ZZZOOOEEEEEFFFF…

Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden zodat we in de namiddag in de kuip zaten met een eigengemaakte bananen milkshake. Het was druk op het water met verschillende zeilwedstrijden in de haven, leuk om te zien!

27 december 2011
Gisteravond laat draaide de wind van het noorden naar het zuiden en kregen we even wat hardere wind met onweer. Gelukkig was het onweer ver weg. Vanochtend was het alweer een stuk rustiger maar het was nog steeds bewolkt. In de loop van de ochtend gingen we naar de kant. We liepen naar het dichtstbijzijnde treinstation “Edgecliff”  waar we de trein namen naar het centrum en bij het station “Townhall” uitstapten. We liepen door het centrum en zagen vele oude gebouwen zoals de Town hall, St Andrew’s Cathedral, het Queens Victoria gebouw met daarin een winkelcentrum. We gingen hier in en zagen als eerste een zeer grote kerstboom die wel drie etages hoog was. Verder was het gebouw geheel versierd met kerstversiering en we zagen allemaal dure winkels met spullen die ons budget ver te boven gaan (hihi).

Daarna liepen we verder door de winkelstraat langs de haven waar een groot cruiseschip lag naar de brug. Die liepen we op en daar hadden we een mooi uitzicht over een deel van de Sydney Harbour met het Opera House. Ook zagen we groepen toeristen die met een gids en in overalls met een life line, omhoog liepen over de bogen van de brug. Op de terugweg liepen we nog even door de oude buurt van Sydney om vervolgens de trein terug te nemen richting de boot. Op de terugweg deden we bij de Aldi in het “Edgecliff” station nog een paar boodschappen en toen werd het tijd terug naar de boot te gaan. Het was weer een mooie dag maar echt stadsmensen zijn we niet, geef ons maar een wandeling door de natuur!

0ude centrum van de stad...

26 december 2011
DOUBLE BAY IN SYDNEY HARBOUR  (33 52.289 s  151 14.683 e)
De hele dag stond in het teken van de Rolex cup “Sydney to Hobart”. Rond zes uur waren we weer wakker en zagen we dat het een bewolkte dag was. Al zittend in de kuip zagen we het steeds drukker worden op het water en rondom ons kwamen steeds meer boten ankeren. Gelukkig lagen we vooraan en kon er geen boot meer voor ons liggen. We zagen veel politie en Rescue Maritiem boten die druk bezig waren mensen weg te sturen als ze op plekken lagen waar ze niet mochten ankeren. Rond elf uur kwamen de eerste Race zeilboten naar buiten. Allemaal met vel oranje stormfok en trysail’s op die ze aan de jury moesten tonen om vervolgens hun gewone zeilen te hijsen. Het werd drukker en drukker op het water met tussen de wedstrijdboten veel moterende motorboten en zeilboten en erboven vlogen de helicopters. Wauw de sfeer van de start was duidelijk te merken! Tien minuten voor de start zetten we de televisie aan en we konden vanuit de kuip de start op het water volgen en op de televisie. De grote race boten hadden allemaal camera’s op hun boten zodat we ze op het water zagen zeilen en op de televisie zagen we wat ze aan boord deden. Om één uur was het startsein en al heel gauw liepen de drie grootste racers snel weg van de rest. Ze moesten kruisend de Sydney Harbour uit en het was dan ook heel leuk om ze zo te zien sparren. Al vrij snel waren de grote jongens gepasseerd en kwam de volgende groep met o.a Hugo Boss al kruisend langs daarna volgde de normale klasse met o.a Jessieca en verschillende First 40.7. Na twee uur was de  afstand tussen de snelste boot en de laatste boot al twintig mijl. Waarbij de snelste boot 17 knopen liep en de langzaamste 7 knopen. Na een late lunch ging ons anker op en zeilden we rustig door de Sydney Harbour naar Bouble Bay want de wind ging draaien van noord-oost naar zuid. De grootste drukte was toen ook alweer weg. Aan het eind van de middag ging de barbecue weer aan en aten we ook tweede kerstdag weer lekker in de kuip.

start Sydney - Hobert race...

25 december 2011
ALLEMAAL HELE FIJNE KERSTDAGEN GEWENST VANAF DE GIEBATEAU
Gisteravond hadden we het voor ons doen laat gemaakt en toen we rond middernacht de computer nog even aanzetten zagen we dat mijn ouders op skype waren. Deze ochtend begon ik met het bakken van een kerst brood en Paul was bezig met de foto’s voor de weblog. Daarna dronken we buiten in de kuip koffie/chocomel. Het was een mooie zonnige dag en we verbaasden ons erover hoe rustig het op het water was qua hoeveelheid boten. Eerste kerstdag is hier echt een familie dag met cadeaus onder de kerstboom! Na een uitgebreide lunch in de kuip gingen we naar de kant voor een korte wandeling door een klein park. Terug aan boord zaten we in de kuip rond te kijken en een boek te lezen. Aan het eind van de middag ging de barbecue aan en aten we ons kerst diner weer lekker in de kuip. Er was inmiddels een hele grote motorboot achter ons komen liggen die ook op tijd was voor een goede plek om de start van de Sydney to Hobert race te zien. ‘s Avonds waren er allemaal (kerst)films op de televisie.

EVEN IETS ANDERS, WE STAAN IN DE NIEUWE ZILT NR 68 (www.ziltmagazine.nl)
24 december 2011

route naar Watson Bay...

WATSON BAY IN SYDNEY HARBOUR (33 50.530 s  151 16.559 e)
Het was een zonnige dag met een licht briesje zodat we na de koffie door Sydney Harbour zeilden. We zeilden langs de uitgang verder richting Sydney Harbour en het Opera House. Wat een grote stad met vele hoge torenflats en aan de oevers huizen, marina’s afgewisseld door groene parken. Om de hoek aangekomen zagen we het Opera House en de brug wauw, we zijn echt in Sydney!

zeilend door Sidney Harbour...

Bij Rushcutters Bay zagen we de grote zeilboten van de Sydney Hobert in de marina liggen en dus zeilden we even langs om te kijken hoe de meeste bemanning druk bezig was op hun boten. Overmorgen is de start! We zeilden verder om langs het Opera House te zeilen en vlak voor de brug draaide we om en kruisten we terug naar Watson Bay waar ons anker erin ging. We liggen nu om de hoek bij South Head en kunnen zo overmorgen de start van de Sydney Hobert race goed meemaken. Het was niet echt druk op het water maar enkele raceboten waren aan het trainen zodat we de hele middag in de kuip hebben zitten kijken. Om vier uur ging de barbecue aan en onder genot van een hapje en een drankje keken we naar de boten die voorbij kwamen. In de avond hadden we weer televisie en keken we naar allerlei kerst programma’s want het is wel kerstavond!

Sydney...

Sydney Opera...

23 december 2011
NORTH HEAD IN SYDNEY HARBOUR (33 48.666 s 151 17.202 e)
Nadat we met Rob hadden gesproken en daarna met Ruud hebben we buiten in de kuip nog een kopje koffie/chocomel gedronken alvorens Pittwater te verlaten. Het was een mooie zonnige dag met ca vijftien knopen wind uit het oostnoordoosten. We kruisten vol tuig Pittwater uit, Broken Bay in waar we een slag maakten en verder langs de kust zuidwaarts zeilden.

De kust bestaat uit lange gouden zandstranden afgewisseld met hoge zandsteen kliffen en overal staan huizen op heuvels, de buitenwijken van Sydney! Even in de buurt van Sydney aangekomen zagen we de hoge toren flats al op de heuvels staan. SYDNEY is de OUDSTE maar ook xc3xa9xc3xa9n van de GROOTSTE steden van Australixc3xab en dat konden we vanaf de waterkant al goed zien! We zeilden tussen North Head en de South Head door en kwamen hierdoor in SYDNEY HARBOUR. Bij de ingang zagen we HUGO BOSS van de Venn de Globe en Jessica (jongste solo zeilster rond de wereld) oefenen voor de Sydney Hobbert race. Jessica is nu kapitein op een Sydney 38.

We besloten bij de North Head voor anker te gaan en morgen door te zeilen verder Sydney Harbour door. Toen we de baai in kwamen zagen we dat ook Rebecca en David (Limelights) er lagen. Dit was niet van te voren afgesproken maar wel gezellig. Zij hadden een vis gevangen en wij werden uitgenodigd voor het avondeten. Even later zaten we bij hun aan boord gezellig te praten en een lekkere verse vis te eten.

route naar Sidney Harbour...

22 december 2011
WEST HEAD BEACH IN PITTWATER (33 34.906 s 151 18.598 e) EN COASTERS RETREAT IN PITTWATER (33 36.188 s 151 17.747 e)
Om vijf uur was het nog donker maar waren we al wel wakker. Het was buiten zeer still maar zodra er een beetje daglicht kwam hoorden we als eerst de vogels gaan zingen en even later begonnen ook de krekels. We motorden rustig verder Cowan creek uit en kwamen hierbij ook weer langs de uitgang van de Hawkesbury rivier. We zagen waar we ongeveer gewandeld hadden en waar we de heuvel af zijn gekomen.

Aangekomen bij Broken bay (buitenste baai) sloegen we gelijk Pittwater in waar we bij Westhead beach voor anker gingen. Om acht uur waren we aan de kant om Resolute Track te lopen. Een wandeling die voor ons begon met een aangelegde trap vanaf het strand tot het wandelpad even hogerop. Vandaar hadden we een mooi bospad tot een uitkijkpunt waar we uitzicht hadden over Pittwater, Broken Bay, de Tasmanzee en aan de noordkant het Bouddi National park met zijn kliffen en zijn stranden.

We wandelden verder door het bos en kwamen vervolgens langs drie verschillende Aboriginal sides. De eerste was de Red Hands cave, hier was een rode handtekening duidelijk te zien maar de rest van de tekeningen waar niet herkenbaar meer. Verderop kwamen we bij de tweede Aboriginal side, hier waren tekeningen in de platte stenen op de grond ingekerfd en herkenden we een vis en een pijl. De laatste side was een overhangende grot waar we meerdere handen zagen, deze zijn tot op heden nog goed bewaard gebleven.

Rond tien uur waren we weer terug aan boord en zagen we het in de verte al regenen. We haalden ons anker op en zeilden door de regen rustig verder Pittwater in. Eigenlijk wilden we rondje Pittwater zeilen maar omdat het zo regende en er bijna geen wind was besloten we Coasters Retreat in te varen en een mooring op te pikken. Op deze mooring stond wel members only.

Aan het eind van de middag werd het droog en kwam zelfs de zon nog even te voorschijn zodat we even naar de kant gegaan zijn waar een camping is. We liepen over de camping wat voor mij leuke jeugd herinneringen teweeg bracht. Bij een grote speelplaats en barbeque plek zagen we vele mensen en een groepje wallabies waaronder een moeder met jong. Terug aan boord aten we in de kuip met uitzicht over Pittwater.

Aboriginal tekeningen...

Aboriginal tekeningen...

21 december 2011
YEOMANS BAY IN COWAN CREEK (33 36.893 s 151 13.445 e)
Om half zes waren we weer wakker en we zagen buiten enkele laag hangende wolken tussen de toppen van de heuvels. We skypten met Rineke en Sieb en daarna gingen we naar de kant. Het was gelukkig weer een licht bewolkte dag van ca twintig graden dus in korte broek en T-shirt liepen we de Gibberagong Track in het Ku-ring-gai Chase National Park. Deze wandeling begon met een walkboard over de mangrove om even later in een bospad over te gaan. Na tien minuten door het bos gelopen te hebben kwamen we langs een Aboriginal rots tekening maar net als gisteren was de tekening/gravering niet echt duidelijk.

We liepen verder door het bos langs de smalle,ondiepe Cockle Creek die uitkomt in de Cowan Creek. We waren nog maar net op weg toen we niet ver van ons vandaag op een grote boomtak die over het water hing een grote slang (Australische Python) zagen BRRRRRR!xefxbfxbd Net iets voor mij zo in het begin!?! We liepen verder over een bospad dat deels vlak verliep tussen veel groen en deels over rotsen. Niet heel veel verder schrok ik me rot want ik dacht dat vlak voor me op het pad weer een slang lag maar dit bleek een Agamen te zijn. (AGAMEN, zie hierna). Hij bleef gewoon zitten en liet zich niet gemakkelijk wegjagen. Pas toen Paul hem begon te prikken met een stok deed hij een paar stappen en toen Paul nog een keer begon te prikken nam hij de benen en konden wij verder wandelen.

Het werd een prachtige wandeling langs de Creek die naast de normale vegetatie, omdat het hier veel vochtiger is ook andere vegetatie heeft zoals verschillende soorten varens, vele soorten paddenstoelen en zwammen op de boomstammen. Ook zagen we weer de eucalyptus bomen die rare kronkeltjes op hun stammen hebben, dit lijkt er wel op getekend. Na vijf kilometer naast de Creek stroom opwaarts te hebben gewandeld liepen we de heuvel op waar de vegetatie uit bos en gras bestond en waar we weer enkele Wallabies zagen.

Na totaal zes kilometer kwamen we in het dorpje Wahroonga aan waar we al snel een lift kregen van iemand die ons met zijn auto naar het treinstation bracht. Al snel kwam de trein richting Nieuw Castle en we reden mee tot het Mount Kuring-gai station waar we weer uitstapten. De treinen zijn hier prima en goed betaalbaar. Nu begonnen we aan de Mount Kuring-gai track. Dit bospad loopt eerst een tijdje over rug van de heuvel om vervolgens snel af te dalen tot aan de Cowan Creek. Hier liepen we verder langs de oever van het water en toen kreeg ik de schrik van mijn leven omdat ik weer dacht dat er even iets verderop een grote slang lag. Dit bleek weer geen slang te zijn maar een Wateragame. Ik had natuurlijk al een gil geven waardoor het beest alert was en toen we hem wilden fotograferen klom hij in de boom naast ons.

Na dit avontuur was de wandeling bijna tot zijn eind gekomen en na twaalf kilometer te hebben gewandeld waren we weer terug bij de Bobbin Head. We hadden een prachtige Australische wandeling gemaakt van vieren half uur!

Ik zal even iets meer schrijven over de AGAMEN: De circa 300 soorten van deze familie zijn gemiddeld 30-40 cm lang en bezitten goed ontwikkelde poten. Zij lijken nogal op leguanen, maar terwijl die vrijwel uitsluitend in Amerika voorkomen, horen de Agamen thuis in Afrika, Azie en Australie. De Agamen die we zagen hebben we in het boek kunnen vinden en dat was de Watergame die ca 80 cm lang is. Hij heeft een afgeplatte romp en staart en vertoeft gaarne in bomen met takken boven het water (wat hij ook deed toen hij wegvluchtte). Terug verlieten we de mooring want eigenlijk mag je er maar maximaal 24 uur aanliggen. Robbin Head is het einde van de Cowan Creek en dus motorden we rustig weer een stukje terug stroomopwaarts. Het plekje voor de nacht!

route terug naar Yeomans Bay...

20 december 2011

BOBBIN HEAD IN COWAN CREEK (33 39.497 s 151 09.785 e)Het was een windstille bewolkte ochtend zodat we rustig verder door de kriek motorden naar Bobbin Head waar we weer een mooring pakten. De paarse moorings (die hiel zeldzaam zijn) mogen door iedereen gebruikt worden en alle gele mooring (veruit de meeste) zijn van een aantal jachthavens in de buurt en mogen alleen gebruikt worden door hun leden. Maar omdat het nog niet zo druk is, door het slechte weer, gebruiken wij ze ook. Het enige wat ons kan gebeuren is dat een van de leden ons eraf stuurt om er zelf aan te gaan liggen, pech dan!route naar Bobbin Head…

Het is hier nu volop zomer en normaal is het hier dan over de dertig graden met veel minder regen en bewolking dan we nu hebben. We horen dan ook veel mensen klagen dat het zo koud is?! Voor ons is dit een voordeel want met een temperatuur van ca drie en twintig graden vinden wij het prima wandelweer en af en toe een bui is ook niet erg. Het onweer dat er soms bij gepaard gaat hebben ze aan de oorspronkelijke bewoners te danken: de Guringai Aboriginal. Deze Guringai’s leefden van de planten/groenten en fruit uit het bos en jaagden op wild, ook visten ze in de creeks en op zee. In die tijd maakten ze mooie rotstekeningen die vandaag de dag nog te zien zijn in de grotten. Met de komst van de Europeanen werden ze verdreven uit hun gebied of ze stierven aan de ziektes die de Europeanen mee brachten maar hun rotstekeningen bleven bewaard.

We roeiden naar de kant om weer een wandeling door het park te maken. Dit keer liepen we de Bobbin Head track die vanaf de Marina direct de heuvel op gaat. De wandeling ging weer door het bos met zandsteenformaties. Boven op de heuvel aangekomen liepen we over een beboste vlakte waar we de eerste Guringai rots tekening zagen. Doordat die op een platte steen op de grond is gemaakt zijn de inkepingen nog wel te zien, maar niet echt duidelijk meer. Op de terug weg zagen we verschillende Wallaby (kleinere kangoeroes) eten en wegspringen als we te dichtbij kwamen. Rond het middaguur en na tien kilometer gelopen te hebben waren we weer terug aan boord waar ik de lunch klaar maakte. In de middag deden we wat kleine klusjes en gingen onderuit met een boek.

Grey kangoeroe...

19 december 2011
WARATAH BAY IN COWAN CREEK (33 37.617 s 151 19.047 e)
We hadden de hele tijd email contact gehouden met David en Rebecca (Limelight) die we ontmoet hebben in Port Stephens. We wisten dan ook dat zij hier ergens in Cowan Creek waren met hun boot. We mailden hun gisteravond waar we lagen en dat we vandaag een wandeling gingen maken en dat Rebecca welkom was om met ons mee te wandelen (David wandelt niet zo graag). Vanochtend zagen we ze om zeven uur de baai in komen varen en ze ankerden achter ons. Daarna kwamen David en Rebecca ons ophalen en terwijl we naar de kant voeren zagen we verschillende kleine pijlstaartroggen op de bodem liggen en weg zwemmen als we te dichtbij kwamen.

Om half acht stonden we op de kant om te beginnen aan een wandeling van twaalf kilometer (deel van de Great North walk) door het Ku-ring-gai Chase National Park. We begonnen langs de oever van de Jerusalem baai die deels uit mangrove bestaat. Daarna liepen we over de heuvels door het bos en zandsteenformaties. Het bos bestaat weer grotendeels uit verschillende soorten gom-, eucalyptus-, thee- en dennenbomen maar door de rotsformaties ertussen ziet het er toch weer heel anders uit, ruiger. Onderweg hadden we meermalen mooie uitzichten over de Cowan Creek en moesten we over verschillende beekjes die we via rotsen in het water over staken.

Na ongeveer acht kilometer waren we in de buurt van de Hawkesbury River en konden we vanaf de heuvels het plaatsje Brooklyn met de rivier zien. Aangekomen in Brooklyn namen we de trein richting Sydney en we stapten bij de eerstvolgende halte “Cowan station” weer uit. Nu begonnen we aan onze laatste twee kilometer heuvel af door het bos naar Jerusalem Bay waar David ons weer oppikte. Het was een prachtige wandeling!

Terug aan boord maakte ik een lunch en na de lunch gingen we even onderuit met een boek. Intussen was het ook alweer hard gaan regenen. Rond drie uur werd het iets droger en haalden we ons anker op. We motorden langs David en Rebecca om afscheid te nemen maar we zullen hen de komende tijd wel vaker zien. We zeilden ruime wind rustig verder de Cowan Creek verder in en kwamen zo langs Cottage Point. Hier is een kleine Marina en er staan een paar huizen en een restaurant op de kant. Het restaurant heeft een paar watervliegtuigen om gasten vanuit Sydney op te halen en weg te brengen. We zagen een paar watervliegtuigen opstijgen en landen. Een van de watervliegtuigen maakte vaart en met volle vaart ging hij de hoek om waar wij net uitkwamen om even later op te stijgen. Eigenlijk vinden we dit best ongepast in z’n druk vaarwater. We zeilden en lieten daarbij de drukte achter ons. Even later pakten we een gele mooring op voor de nacht.

route naar Waratah Bay...

ankerplek...

18 december 2011

JERUSALEM BAY IN COWAN CREEK (33 35.413 s 151 11.804 e) Gisteravond speelden op een podium aan de kant verschillende bandjes na elkaar. We konden de muziek goed horen en met de verrekijker konden we ook zien wat er gebeurde. Aan de ene kant hadden we een politieboot aan de mooring en aan de andere kant de rescue boot, veiliger kan niet! Om tien uur lagen we eerste rang om het vuurwerk te zien dat vanaf het water werd afgestoken, echt mooi vuurwerk! De zomervakantie is hierbij echt begonnen. Na het vuurwerk voeren de politie boot en de rescue boot weg en lagen we alleen.Om vijf uur werden we wakker en zijn verder gevaren de vaargeul uit open zee op. We verlieten daarmee het grootste zoutwater meer van het zuidelijk halfrond! Helaas moesten we de eerste uren motoren omdat er te weinig wind stond om te zeilen. Aan het eind van de ochtend kwam de beloofde noorden wind en zeilden we vol tuig ruime wind langs de kust. Lange zandstranden met lage duinen en er achter de beboste heuvels met huizen ertussen. Hier en daar werden de zandstranden afgewisseld door kliffen en rotsen.Rond twee uur zeilden we Broken Bay in. Deze baai ligt vijftien mijl noordelijk van Sydney. In Broken Bay komen verschillende rivieren en baaien uit en eromheen zijn verschillende natuurparken. We zeilden eerst langs Pittwater Bay, een grote baai vol met kleine baaitjes en vol met boten en huizen aan de kant. We zeilden verder door landinwaarts waar we de afslag kregen om de Hawkesbury rivier of Cowan Creek in te zeilen. Hawkesbury river kunnen we niet ver op zeilen omdat er verderop een brug over het water is van 11 meter hoog, voor ons dus te laag!route naar Jerusalem Bay…

De natuur ziet er hier weer heel anders uit. Het is een rotsachtig heuvel landschap waar verschillende soorten bomen groeien, iets ruiger dan we tot nu toe in Australixefxbfxbd gezien hebben. We zeilden verder door de Cowan Creek en sloegen de Jerusalem Bay in waar ons anker er aan het eind en na 46 mijl in ging. We liggen nu midden in het Ku-ring-gai Chase National park: geen huizen alleen groen en stilte!

uitzicht ankerplek...

17 december 2011
SWANSEA, KANAAL NAAR LAKE MAQUARIE (33 05.170 s 151 38.564 e)
Na ons ontbijt keken we naar de weersverwachtingen op internet en skypten we met mijn ouders. Daarna maakte Paul zich klaar om onder water te gaan. De compressor werd aangesloten op onze Honda generator en de slang met mondstuk werd aan de compressor gekoppeld. Paul trok zijn surfpak aan en ging te water. Yes, alles werkte goed en de compressor kon het makkelijk aan zodat Paul in een mum van tijd klaar was. Er was na drie maanden nog niet veel aangroei alleen de schroef waar geen anti-fouling op zit zat aardig wat aangroei op.

Nadat Paul klaar was en we een kop koffie/chocomel hadden gedronken zijn we naar de kant gegaan om alle spullen voor de vuilwatertank te kopen. Alles was binnen zodat we met een zak vol spullen terug gingen naar de boot. Hier gingen we eerst rustig in de kuip zitten om nog even te genieten van de omgeving.

Rond het middag uur maakte Paul de barbecue weer klaar om de rest van de kip te roosteren. Onder het eten zaten we vanuit de kuip naar verschillende zaterdag-zeilwedstrijden te kijken, grote boten en kleine open bootjes. Om drie uur ging ons anker op en zeilden we rustig naar de uitgang van het meer het kanaal in. Met de zon in de rug zagen we de ondiepe plekken goed en konden zo de meeste ontwijken. Exefxbfxbdn ondiepte (wantij) was niet te ontwijken en op dezelfde plek als de heenweg zaten we weer vast. Dit keer was er niet genoeg wind om ons zo schuin te krijgen dat we erover heen konden. Als eerste hing ik over de zeerailing maar dit hielp niet veel. Daarna ging Paul op de giek zitten die helemaal naar buiten hing en gingen we iets schuiner. De rescue boot kwam al aan om hulp te bieden en met zijn boeggolf schoven we al iets naar voren daarna kwam er een vlaag wind en schoven we er overheen, yes we zijn weer vrij! De rest van het kanaal gaf geen problemen meer. De brug draaide net toen we aankwamen en zo lagen we om half vijf aan de buitenkant van het kanaal. We zijn vrij om de Tasmanzee op te gaan.

route naar Swansea...

16 december 2011
BELMONT BAY BIJ LAKE ACQUARIE (33 02.338 s 151 39.182 e)
Met een licht briesje van vier knopen zeilden we voor de wind terug naar Belmont. Onderweg zagen we het heuvelachtige groene bos met daartussen de kleine dorpjes aan het water. Aan de westkant bevinden zich achter de heuvels de hoge groene bergen. Aan de oostkant moet achter de heuvels de Tasman zee liggen.

Halverwege de ochtend ging ons anker er weer in, voor de jachthaven en we roeiden naar de kant. Eerst gingen we naar de Bias watersportzaak waar onze flexibele vuilwatertank was aangekomen. Ze hadden bijna alles wat we verder nodig hadden om de vuilwatertank in te bouwen op een onderdeel na. De medewerkster belde naar het filiaal in Newcastle en daar bleken ze het onderdeel wel te hebben. Ze regelde dat dit onderdeel naar het filiaal in Belmont gestuurd zou worden en morgenochtend aanwezig is, wordt vervolgd.

route Belmont Bay...

Daarna werd het tijd om grote boodschappen te doen bij de Woolworth supermarkt. Rond half drie waren we weer terug aan boord en maakte Paul de barbecue weer aan om lekkere stukken kip te roosteren. Ik maakte een wortelsalade met appel en rozijnen en we aten weer lekker in de kuip. In de avond keken we naar de vrijdag avond zeilwedstrijden voor de deur.

uitzicht op terugweg...

15 december 2011
CHAIN VALLEY BAY BIJ LAKE ACQUARIE (33 10.273 s 151 33.800 e)
Het was een zonnige ochtend met een licht briesje uit het zuiden zodat we langzaam naar de zuidelijkste baai van lake Macquarie kruisten. Aan het eind van Chain Valley Bay komen twee kreken uit en werd het erg ondiep zodat we ons anker er in 2.2 meter diepte in gooiden, net genoeg! Even later roeiden we met de fietsen in ons Giebeltje naar de kant. Vanuit deze baai fietsen we over lage heuvels naar het Munmorah natuurgebied. Het bestaat grotendeels uit bos met wandel- en fietspaden maar langs de zee is een strook duinen.

route Chain Valley Bay...

We fietsen door het bos naar de duinen waar we een korte wandeling maakten naar de zee. De golven sloegen bijna tegen de duinen aan, er was maar een heel dun strookje strand. Hier aten we een boterham en keken naar de woeste branding net voor ons met even verderop de hoge kliffen. We fietsten via een andere weg door het bos terug naar Pacific Highway die we overstaken om vervolgens weer door het bos en over een van de kreken terug te komen bij de boot. Het was een mooie fietstocht geweest.

Terug aan boord maakte Paul de barbecue aan om vlees te roosteren terwijl ik een salade maakte. Dit alles aten we heerlijk in de kuip met uitzicht over het meer en de groene oevers. Aan het eind van de middag hebben we onze gasfles laten vullen bij een winkel aan de kant zodat we weer even voort kunnen. We werden ook gebeld door de Bias watersportzaak dat de flexibele vuilwatertank binnen is gekomen.

14 december 2011
In de ochtend gingen we met de fietsen in ons Giebeltje naar de kant waar de kangoeroes alweer stonden. Eerst fietsten we langs meerdere mooie groene grasvelden waar honderden Grey kangoeroes stonden. We probeerden dichterbij te komen. De moeders met jonge sprongen al snel weg maar de man bleef staan en keek ons aandachtig aan. Wauw wat waren het er veel en wat een koddig gezicht om ze zo te zien springen over het veld. Al die moeders met jongen naast zich of in de buidel, echt fantastisch om dit zo te zien en zoveel! Maar we hadden wel respect voor het mannetje en kwamen dan ook niet dichterbij.

Even later fietsen we door een bos met weer veel gombomen die aan het vervellen zijn (hihi). Sommige bomen hadden hun oude bast al helemaal verloren en hadden een mooie lichte glimmende stam. Aangekomen bij de grote weg reden we naar het plaatsje Morriset en verder naar het industrieterrein want we moesten naar Bunnings Warehouse om wat onderdelen voor de compressor te ruilen. Het bleek dat Paul verkeerde aansluitingen had meegenomen en deze ruilden we hier voor de goede.

Op de terugweg stopten we nog even bij het plaatsje maar aangezien het weer betrok fietsen we snel weer terug naar de boot. Bij ons Giebeltje aangekomen spraken we een begeleider met een paar patienten. De mensen die hier wonen krijgen het steeds minder goed door de bezuinigingen. Er wonen verschillende soorten patienten, sommigen wonen echt in een besloten inrichting anderen mogen onder begeleiding naar buiten en weer anderen wonen zelfstandig met enige hulp van verpleging. Het terrein is tussen zes uur ‘s avonds en zes uur ‘s ochtends afgesloten. Terug aan boord begon het steeds harder te waaien zodat we lekker onderuit gingen met een boek. Genoeg gedaan voor vandaag want echt fit zijn we nog niet.

groep Grey kangoeroes...

13 december 2011
BRIDGE CAGE POINT BIJ LAKE ACQUARIE (33 07.947 s 151 31.219 e)
Na het ontbijt zagen we dat Rolf en Femke op Skype aanwezig waren en hebben we gezellig met hun gesproken. Daarna werd het tijd om ons anker op te halen en weer een stukje verder te zeilen. Als eerst zeilden we voor de wind naar point Wolstoncroft om deze groene landtong te ronden en aan de andere kant van de landtong een andere baai in te kruisen naar Bird Cage Point. Het was een bewolkte dag met ca vijftien a twintig knopen wind uit het zuiden en alleen op fok liepen we lekker!

route naar Bird Cage Point...

Aangekomen bij Bird Cage Point zagen we kangoeroes op de kant, wauw onze eerste kangoeroes in het wild! Toen ons anker eenmaal lag zijn we gelijk in ons Giebeltje gestapt en naar de kant geroeid. Hier werden we aangesproken door mensen die hier werken. Het blijkt dat er hier op de kant een inrichting staat voor geestelijk gestoorden. Het terrein is verder niet afgesloten en iedereen kan hier komen en gaan. De mensen die hier wonen zullen geen gekke dingen meer uithalen want hun volgende stap is dat ze naar de gevangenis gaan. Wel werd aangeraden dat ik hier niet alleen moet lopen, maar met Paul naast me is het geen probleem.

We vroegen over de kangoeroes er er blijken er hier in de buurt wel honderden in het wild te leven. Deels grazen ze hier op de grasvelden of iets verderop. We lieten ons niet afschrikken en maakten een wandeling langs het water waar we vele groepen Eastern Grey Kangoeroes zagen. De mannetjes konden we er zo uit halen want die zijn een stukje groter dan de vrouwtjes. De vrouwtjes hadden allemaal jongen die of naast hun liepen of nog in de buidel zaten. Ze aten gras en bladeren en omdat het de laatste tijd hier zoveel geregend heeft hebben ze mooie grasvelden om te eten. Die houden ze dan ook behoorlijk kort. We hoorden dat dit ook wel anders kan zijn en dat dezelfde grasvelden dan droog en dor zijn zeker in deze tijd van het jaar. Deze kangoeroes zijn mensen gewend en de bewoners hier voeren ze ook wel brood. We mochten de kangoeroes ook brood geven maar we moesten oppassen voor hun voorpoten. Die hebben namelijk gemene nagels waar ze je aardig mee kunnen openhalen. De achterpoten zijn geduchte stootwapens, die ze gebruiken als ze zich bedreigd voelen of tijdens gevechten onderling om de gunst van een wijfje.

We zaten een tijdje op een bank naar deze beesten te kijken toen er twee auto’s stopten met japanners erin. Gelijk kwamen groepen kangoeroes naar de auto’s toe omdat ze dachten dat ze gevoerd werden. De japanners wisten niet hoe snel ze weer terug moesten in hun auto’s (hihi). Daarna gingen we weer terug naar de boot. Paul was niet zo fit en na de lunch is hij even gaan slapen terwijl ik meer las over de kangoeroes en de verschillende soorten.

Grey kangoeroe...

Grey kangoeroes...

12 december 2011
We werden wakker van het onweer en de regen maar de harde wind bleef uit. In de loop van de ochtend stopte het met onweren maar het bleef wel hard regenen. Paul was vandaag wakker geworden met een branderig gevoel in zijn keel terwijl het met mij alweer wat beter gaat. In de ochtend las Paul een boek en borduurde ik. Na de lunch hebben we twee films gekeken en daarna was de dag alweer bijna om. Om vijf uur luisterden we naar de Wereldomroep, om zes uur hadden we weer ons net met Bart en Steve en om zeven uur ging de televisie aan voor het journaal. Daarna keken we nog wat programma’s op de televisie. Een rustige dag om wat uit te zieken!

11 december 2011
CRANGRAN BAY BIJ LAKE ACQUARIE (33 08.722 s 151 36.059 e)
Gisteravond spraken we even met Richard een van de zeilbemanning op de First 40. Hij had een compressor waar hij een slang met mondstuk opzette en zo zijn boot onder water mee schoon maakte. Vanochtend hadden we om elf uur met hem afgesproken om de compressor te bekijken op zijn boot. Het was precies wat we zochten, een air-compressor met een 6 liter tank die eruitziet als een een kilowatt Honda generator (Project air 1 HP 6L oil free). Even later zaten Richard en Paul in de auto en reden naar Bunnings Warehouse om de air-compressor te kopen. Ik deed ondertussen wat boodschappen bij de supermarkt want de meeste winkels zijn hier in Australie ook op zondag open.
Terug aan boord ging ons anker gelijk op en zeilden we alleen op fok met ca vijftien knopen wind uit het noordoosten voor de wind naar een andere baai van het meer. We hadden al gezien dat er bewolking aan de andere kant van het meer was maar terwijl we naar onze andere plek zeilden begon het daar al te onweren en te regenen. Gelukkig ging het onweer de andere kant op maar de regen kregen we wel. Wat best lekker was want het was nog steeds warm. In de Grangran baai aangekomen hoorden we weer vele vogels fluiten vanuit het bos aan de kant en zagen we vissen springen in het water.

route naar Crangan...

10 december 2011
Al bij aankomst in Australie waren alle winkels versierd met kerstspullen. Een week geleden begonnen ook de mensen hun huizen te versieren voor de kerst. In een van de winkelcentra hebben we zelfs al een kerstman gezien die met de kinderen hun verlanglijstjes doornam. Vanochtend was het mijn beurt om de boot te versieren voor de kerst. Al hebben we nog steeds niet echt een kerstgevoel omdat het hier hoog zomer is. Voor ons hoort kerst koud te zijn met soms zelfs sneeuw!

We bleven vandaag aan boord want in de ochtend konden we en zeilwedstrijd volgen van kleine open boten en rond twaalf uur werd het druk op het water met grote zeiljachten. Er was namelijk een grote zeilwedstrijd vanuit Belmont yachtclub georganiseerd waar veel boten van verschillende jachtclubs aan meedoen. Het werd een drukte op het water en we lagen eerste rang om de wedstrijd te volgen. Wij lagen namelijk dichtbij de bovenboei waar ze aankwamen kruisen en dan de spinaker opzetten. De nieuwe First 40 en een oude First 40.7 lagen heel dichtbij elkaar in het veld wat het voor ons nog leuker maakte. Uiteindelijk won de oude First 40.7 het van de nieuwe omdat hij meer zeil op had.

Rond vijf uur was de wedstrijd afgelopen en zijn we nog even in het clubgebouw gaan kijken. Ik was niet zo lekker. Ik had vanaf gisteren nacht al keelpijn en witte puntjes achter in mijn keel zodat we snel weer terug aan boord zijn gegaan. Ik ging slapen en Paul keek nog een film op de televisie.

9 december 2011
Het beloofde een mooie dag te worden zodat we met de fietsen in onze dinghy naar de kant roeiden. We fietsen vanuit Belmont naar het Green Point Forshore Reserve. Een stuk bos aan het meer. We lazen dat daar vroeger kolenmijnen zijn geweest en dat ze hier het hout hakten om lage schepen van te bouwen om de kolen te vervoeren naar Sidney. Om de schepen van het meer af te krijgen moest het ook in die tijd springtij zijn om door het kanaal te kunnen komen.

We reden verder door het bos van jonge bomen met o.a weer gom- en eucalyptusbomen. Het blijft een vreemd gezicht dat de stammen van deze bomen vervellen. Ze laten de buitenste bast los en daaronder zit dan weer een licht kleur boomstam. Ook zagen we weer veel grote termietnesten in de bomen hangen. Een was er deels op de grond gevallen zodat we konden zien hoe het er van binnen uitzag. Een grote dikke korst met maar een kleine holte van binnen. We zagen weer veel vogels waaronder de geelstaart kaketoe, parkieten en een zeearend.

Al rijdend door het bos langs het meer gingen we soms heuvel op en af en omdat ze daar trappen hadden gemaakt moesten we dit vaak wandelen terwijl we de fiets moesten optillen. Ik keek natuurlijk ook om me heen of ik koala beren zag maar helaas! Op de terugweg fietsen we langs de grote weg heuvel op en weer af naar Belmont terug. Hier aangekomen zagen we kleine open bootjes zeilen waar een of twee volwassen mensen net in konden. We fietsen naar de club toe en het bleek dat een aantal vrijwilligers van de club hier vier dagen in de week met invalide (geestelijk en lichamelijk) zeilen met speciaal aangepaste boten. Er zit een mooi zitje achterin en de invaliden kunnen sturen met een stuurknuppel voor hun. De boot lijkt op een grote piraat.

We kochten nog even zes flesjes Heineken bier voor vanavond en daarna gingen we terug aan boord. Er was een licht briesjexc2xa0 en de zon scheen volop zodat Paul na vele jaren (laatste keer in Brazilië gebruikt) de barbecue weer tevoorschijn haalde. Ik maakte een salade en Paul maakte een deel van de varkenspoot klaar op de barbecue. We aten heerlijk in de kuip onder de bimini, echt vakantie gevoel!

Rond half zes werd het tijd om naar de andere First 40 te gaan om de vrijdagavond wedstrijd mee te varen. Het werd een makkelijke wedstrijd met ca tien a vijftien knopen wind. Het team was niet echt een raceteam want voor de wedstrijd zaten ze al aan het bier en ook tijdens de wedstrijd werd er gewoon door gedronken. Het werd een leuke wedstrijd met tien kopen wind zeilden we al snel zes knopen. Zo snel gaan wij al lange tijd niet meer! We kwamen als derde binnen achter een Farr 40. Na de wedstrijd werd er aan boord wat nagepraat en verschillende biertjes gedronken. Het was een gezellige avond.

termieten nest in de boom...

8 december 2011
Het was een bewolkte dag met regen maar zonder wind. Grotendeels bleven we aan boord en deden we wat kleine klusjes, lazen wat en ik borduurde. In de namiddag kwam de zon iets door en werd de regen minder en dus gingen we naar de kant om boodschappen te doen. Toch even eruit! Terug aan boord pakte ik de boodschappen en uit en zat Paul in de kuip. Hij zag dat ze nu aan de kant met radiografische mini bootjes bezig waren en roeide er heen om te gaan kijken. Voor het netje met Bart en Steve was hij weer terug. Beide mannen zitten ergens bij de Pacific eilanden ten noorden van de evenaar.

7 december 2011
Eerst skypten we met Jannie en Peter om ons vervolgens bezig te houden met de nieuwe compressor. Bij nader inzien kwam er toch te veel troep (lasdeeltjes) uit de tank naar buiten waarvoor we de winkel belden of dat normaal was. Dat bleek niet het geval te zijn en dus ging Paul even later met de bus naar de winkel om hem te ruilen. In de winkel aangekomen bleken ook de twee andere compressors hetzelfde euvel te hebben en dus brachten we het apparaat terug. Toch maar met de oude compressor verder!
Ik was aan boord gebleven om de boot schoon te maken. Paul kwam rond het middaguur weer terug, net na een regenbui. We zagen dat er steeds meer boten de haven uit kwamen en even later bleek er een zeilwedstrijd te zijn om drie uur ‘s middags: gekke tijd?! Onder de bimini in de regen keken we hoe de wedstrijd verliep want er deed ook een nieuwe First 40 mee. Na de race gingen we naar de kant en zagen we de nieuwe First liggen en dus roeiden we er naar toe. We werden gelijk uitgenodigd aan boord om de boot te bekijken. Wat is die modern ingericht, niet onze stijl. We praatten over de boot en over het wedstrijd zeilen en al snel werden we uitgenodigd om op vrijdagavond mee te doen met de wedstrijd. Op woensdagmiddag is het een oude mannen wedstrijd maar op vrijdagavond en zaterdag niet.

onze ankerplek...

Even later liepen we het clubhuis in waar we nog meer bier en cola dronken en gezellig zaten te praten met de eigenaar van de boot. Je kon lootjes kopen waarmee je een grote ham of een groot stuk varkenspoot kon winnen en dus kochten we ook wat lootjes. Bij xc3xa9xc3xa9n van de laatste trekkingen hadden we prijs, een varkenspoot van twee kilo! Rond zeven uur waren we weer terug aan boord en na het avondeten ging ik gelijk naar bed terwijl Paul nog even televisie keek. Dat is het verschil tussen cola en bier hihihi.

6 december 2011
BELMONT BAY BIJ LAKE MAQUARIE (33 02.347 s 151 39.143 e)
We werden wakker gemaakt door de vogels die begonnen te zingen bij het krieken van de dag. Eenmaal wakker hebben we ons anker opgehaald en zijn we rustig met acht knopen ruime wind naar Belmond Bay gezeild. Hier is een kleine marina met moorings waar aardig wat race jachten aan liggen, waaronder een first 40.7. We ankerden vlak voor de moorings. Rond half negen roeiden we naar de marina en trokken de dinghy op de kant. In het plaatsje Belmont is ook een Bias watersportzaak waar we nu naar toe gingen. We vroegen of ze hier de vuilwatertank wilden bestellen en dat we verder alle andere benodigdheden hier zouden kopen. De zaak waar hij de tank moest bestellen was nog niet open en dus gingen we eerst andere dingen doen en we zouden vandaag later terug komen.

route naar Belmont Bay...

We namen de bus naar Newcastle en vroegen aan de buschauffeur of hij wist waar een Supercheap-Auto zaak was. Dit wist hij. Hij vertelde dat we voor een uur bus ticket hadden en dat we dus konden uitstappen waar we wilden en dat als we binnen het uur in een andere bus stapten van dezelfde buslijn we hetzelfde ticket konden gebruiken. De compressor die we in Nieuw Zeeland gekocht hebben voor Paul om makkelijker het onderwaterschip schoon te maken voldoet niet. Na een paar keer ademen moet Paul boven komen omdat de compressor het niet bijhoudt. Nu hebben we in Port Macquarie bij Supercheap-Auto er een gezien die wel goed genoeg is en een reservoir heeft. Daarna hebben we op internet verder gezocht en nog wat meer informatie ingewonnen en deze moet meer dan genoeg lucht geven met genoeg druk. Dus stapten we op de heenweg uit om te zien of ze de compressor met het acht liter reservoir op voorraad hadden en dat hadden ze. We lieten er een weg zetten die we op de terugweg ophaalden.

Een half uur later zaten we weer in de bus op weg naar Newcastle. We reden nu door een heuvelachtig gebied door allerlei dorpjes en op xc3xa9xc3xa9n van de heuvels hadden we een mooi uitzicht over het dal waar Newcastle in ligt. Aangekomen bij het busstation van Newcastle maakten we een wandeling naar de vuurtoren en over de pier. Vanaf dat punt zagen we in de verte de heuvels van de entree van Port Stephen met de duinen kust waar we ‘s nachts langs zijn gezeild. Aan de andere kant van de pier zagen we het strand met de golfsurfers en verderop de grote tankers die voor anker liggen waar we tussendoor zijn gezeild.

We liepen nog even door het centrum maar al snel pakten we de bus terug naar Belmont met natuurlijk een tussenstop om de compressor met reservoir te kopen. Terug in Belmont liepen we naar de watersportzaak om te horen of de vuilwatertank besteld was. Hij was er nog mee bezig maar zou ons bellen als het in orde was, wordt vervolgd. Terug aan boord hebben we de compressor in de kuip uitgeprobeerd tot zo ver werkt alles goed, morgen gaat Paul te water hopelijk voldoet alles naar wens: wordt ook vervolgd. Intussen was het alweer tijd voor de Wereldomroep en het SSB-net met Steve en Bart.

Newcastele...

5 december 2011
WANGI WANGI POINT BIJ LAKE MAQUARIE (33 04.418 s 151 36.717 e)
Eerst wilden we iets voor hoogwater weg maar aangezien het aardig stroomde door het kanaal hebben gewacht tot het hoogwater was en de stroom iets minder werd. Alleen op een puntje fok zeilden we ruime wind door de vaargeul met de motor standby. Het was een bewolkte ochtend waar af en toe de zon iets doorheen scheen zodat we dan de ondieptes goed konden zien. Maar als het dan weer bewolkt werd zagen we het niet en leek alles weer even donker. Daar waar de kaart ook wel aangaf waar het ondiep werd kuste de Giebateau de grond.

We zaten vast terwijl de dieptemeter die voor in de boot zit alweer twee meter aangaf. In Nederland heet zoiets wantij! We rolden de fok helemaal uit en stuurde iets naar halve wind zodat we schuin kwamen te hangen en met motor zijn we er op eigen kracht overheen gekomen. Daarna volgden we de vaargeul verder maar kwamen niet minder dan 2.8 meter tegen. Yes, we zijn op Lake Macquarie! Met vijftien knopen wind kruisten we naar Wangi Wangi point. Het meer doet denken aan de Loosdrechtse plassen met wat eilanden alleen is de omgeving hier meer heuvelachtig. We verbaasden ons erover hoeveel boten er wel niet op het meer zijn. De meeste liggen nu aan een mooring of in de marina maar met mooi weer zal het hier wel een gekkenhuis zijn.

route naar Wangi Wangi...

Aangekomen bij Wangi Wangi point zijn we naar de kant gegaan om door het Wangi Wangi park te wandelen. Het was een mooie boswandeling deels over de heuvel en deels langs de kant van het meer. Het bos bestaat uit o.a gom-, eucalyptus- en dennenbomen waardoor alles heerlijk rook. We zagen we weer veel vogels en bij een uitzichtpunt konden we over een deel van Lake Macquarie kijken en toen zagen we ook de ingang waar we vanochtend door zijn gekomen. Rond twee uur waren we terug bij de camping aan de kant en de steiger waar ons Giebeltje aan lag. Terug aan boord ben ik in de kuip wat gaan borduren want ik heb in een tweedehandszaak een magazine gevonden waar wat leuke patronen in staan en Paul las een boek.

gomboom...

4 december 2011
SWANSEA, KANAAL NAAR LAKE MAQUARIExc2xa0 (33 05.052 s 151 38.321 e)
Gisteravond kruisten we Port Stehens uit en toen we net op open zee waren zagen we de rode zon achter de heuvels van Port Stephens verdwijnen. We zeilden met ca acht knopen wind uit het noorden langs de kust. Het was een heldere nacht met veel sterren en een halve maan. Vanaf het begin dat we op open zee zeilden zagen we de stadslichten van Newcastle al branden. We mochten niet te hard zeilen omdat we anders al in het donker bij de ingang van Lake Macquarie kwamen en dus zeilden we met twee reven in het grootzeilen haalden zelfs enige tijd de fok weg.

Het werd een zeer gerelaxte tocht met wel wat scheepvaart omdat Newcastle een grote kolentransport plaats is waar het werk dag en nacht doorgaat. Ook zeilden we tussen de grote kolen schepen door die voor de kust voor anker lagen te wachten op hun beurt. Toen de eerste lichtstralen over de horizon kwamen zeilden we precies op de goede tijd bij de ingang en riepen we Maritiem Rescue Lake Macquarie op of er nog bijzonderheden waren of dat we gewoon de vaargeul moesten volgen. Het eerste deel zouden we zonder problemen kunnen doen maar bij de tweede ondiepte verderop zouden we misschien assistentie moeten hebben van het rescue team. Ze zouden dan met twee boten komen om ons over de drempel naar het meer te helpen.

We hadden bijna een spiegelgladde zee zodat we weer een eenvoudig aanloop hadden. We hielden eerst de lichtlijnen aan en daarna de vaargeul. Als minimum water hadden we 3.3 meter onder onze kiel. Voor de brug liggen drie moorings waarvan we er een oppakten om te wachten tot de brug om zes uur zou draaien. Om zes uur draaide die maar omdat we nu te laat waren voor hoogwater bij de tweede ondiepte in het kanaal zijn we aan een mooring aan de andere kant van de brug gaan liggen. Yes, so far so good!

route naar Swansea...

ankerplek...

We wisten dat mijn familie Sinterklaas had gevierd en dus belden we naar Ruud en Natalie waar ook mijn ouders nog waren. We praatten gezellig bij en zo waren we toch een beetje bij het Sinterklaasfeest (al waren we wat laat).

Het was zondag dus was het druk in het kanaal met motorboten en jetski’s, zelfs zo vroeg rond zeven uur al! Rond negen uur gingen we naar de kant om in het plaatsje Swansea naar het toeristenbureau te gaan om informatie te verkrijgen van de mogelijkheden hier in de buurt. Daarna zijn we naar de supermarkt gegaan voor wat inkopen om vervolgens terug te gaan naar de boot. We waren moe en de lucht begon al te betrekken. Even later was de noorden wind naar het zuiden gedraaid en werd het gelijk koeler. Deze draaiing ging gepaard met wind, regen en onweer. Gelukkig waren we gisteren op tijd vertrokken en waren we ruim op tijd binnen. De rest van de dag hebben we een boek gelezen, geslapen en televisie gekeken.

ingang lake maquarie...

3 december 2011
Terwijl ik vanochtend in de kuip mijn koffie zat te drinken zag ik een Australixc3xabrs White Ibis over het strand lopen, een pelikaan in het water zwemmen en veel parkieten in de palmbomen zitten. Helaas allemaal te ver weg om te fotograferen. Rond acht uur gingen we naar de kant om naar de dichtbij zijnde bushalte te lopen. We moesten om het Wetlandpark heen lopen en in het park zagen we weer vele mooie vogels waaronder een Sulphur Crested Cockatoo, maar ook een Koala. yes, onze eerste koala in het wild!

Rond half negen stapte we in de bus en reden we als eerst langs het Tomaree park. Dit park loopt langs de zandduinen. Daarna bogen we de grote weg op en reden we verder over een vlak landschap met voornamelijk landbouwgrond naar Newcastle waar we rond tien uur aankwamen. Allereerst gingen we naar de watersportzaak BIAS om te kijken of ze voor ons een vuilwatertank kunnen bestellen en of ze alle andere onderdelen ervoor hebben. Dit kon allemaal maar de zaak van de vuilwatertank was gesloten. Een andere vraag was of ze wisten hoe diep de ingang van Lake Macquarie is. Deze geul naar het meer verschilt nogal eens qua diepte door het verzilten. Ze konden ons hier geen goed antwoord opgeven en raadden ons aan naar het toeristenbureau te gaan. Dus liepen we verder via de winkelstraat.

Het toeristen bureau staat aan het water met rondom allemaal restaurantjes en terrasjes die uitkijken over de rivier. Ook zij wisten het niet maar ze waren ons zeer behulpzaam en zochten adressen en telefoonnummers op waar ze het wel wisten (Rescue Maritiem Lake Macquarie). We namen de bus van drie uur terug naar huis en belden meteen naar Rescue Maritiem Lake Maquarie. De geul bij de ingang was met hoogwater geen probleem maar verderop in de geul zal het er om spannen of we de bodem een kusje gaan geven ja of nee. Het weer zag er voor vannacht en morgenochtend nog zeer rustig uit en zodoende ging na het avondeten om half zeven ons anker op en kruisten we Port Stephens uit. Een mooie baai met aardige mensen.

2 december 2011
SALAMANDER BAY IN PORT STEPHENS (32 43.567 s 152 06.037 e)
Om zes uur verlieten we Fame Cove en kruisten we door Port Stephens naar Salamander Bay. Het was een bewolkte ochtend en onderweg miezerde het soms. Aangekomen in Salamander Bay keken we of we een roze mooring zagen. We zagen wel gele en rode maar geen roze mooring en dus lieten we even later ons anker vallen tussen de andere boten vlak voor het strand met daarachter de huizen. Even verderop gaat het zandstrand over in een mangrove kust.

Het leek erop dat het iets ging opklaren en dus gingen we met de fietsen in ons Giebeltje naar de kant. We fietsen langs de baai richting de Tasmanzee naar Nelson Bay waar het grootse dorpje van deze baai aan ligt (ca 4000 inwoners)en een marina. We gingen naar het toeristenbureau voor wat informatie over deze buurt. Daarna reden we door het dorpje en naar de marina om te zien of er een watersportzaak zou zijn. Er was een kleine watersportzaak die de noodzakelijkste dingen had.

Het klaarde helaas niet op maar het ging alleen maar meer regenen zodat we terug reden naar Salamander Bay. Hier kregen we aanspraak met David, een man die aan Salamander Bay woont en uitkijkt over de baai. Het blijkt dat waar we nu liggen vroeger een mooring was maar omdat deze niet meer gebruikt werd is die weggehaald. Vandaar dat wij zo vooraan konden liggen! Aan het eind van de middag waren we weer terug aan boord en klaarde het uiteindelijk toch op waardoor we borrelden in de kuip, ja het is weer vrijdag!

route Salamander Bay...

1 december 2011
We hebben gistermiddag weer veel informatie uitgewisseld met David en Rebecca en omdat het een bewolkte regenachtige ochtend was hebben we alles doorgelezen en gekopieerd wat nodig was.

Na de lunch klaarde het op en zijn we met ons Giebeltje door de kriek gevaren die uitkomt in Fame Cove. Er stonden veel mangrove bomen aan de kant en omdat het nu hoog water was stonden de wortels onder water. Daarachter was een bos met o.a eucalypten.

Rond twee uur waren we weer terug aan boord want David en Rebecca kwamen nu bij ons thee drinken. We kregen onze spullen die zij geleend hadden terug en zaten verder weer gezellig te praten. Voor we het wisten was het weer zes uur. Tijd vliegt als het gezellig is!

30 november 2011
FAME BAY IN PORT STEPHENS (32 41.053 s 152 03.740 e)
Het beloofde weer een warme zonnige dag te worden met in de middag veel wind en onweer zodat we gelijk vertrokken toen we wakker werden. Met vijftien tot twintig knopen ruime wind zeilden we tussen Boondelbah eiland en Cabbage eiland door naar de ingang van Port Stephens. Nee, Port Stephens in geen haven maar een hele grote baai met verschillende coven en kleine baaitjes. In deze baai liggen verschillende kleine eilandjes en zandbanken zodat we grotendeels in de vaargeul moesten zeilen, dan weer ruime wind, halve wind en aan de wind.

We zeilden o.a langs de zuidkust die bestaat uit o.a Shoal bay, Nelson bay, Corlette bay, Salamander bay. De kust bestaat hier uit een zandstranden met daarachter dorpjes die soms op lage heuvels liggen. We staken de baai over en zeilden richting Noord Arm Cove maar vlak voor de ingang van deze cove ligt Fame cove en daar gingen we in. We zagen verschillende moorings liggen en een man op een boot die bezig was de moorings te checken. We vroegen hem of deze moorings voor iedereen waren of voor prive doeleinden. Het blijkt dat in heel Australie de roze boeien door iedereen gebruikt mogen worden en laat nu deze moorings roze zijn! Verder zijn er blauwe moorings die gebruikt worden door de politie, rode door bedrijven en gele zijn prive moorings. Zodoende lagen we even later aan een mooring die al gecheckt was.

We waren wat aan boord aan het rommelen toen er twee mensen in een dinghy langs kwamen. Het bleken David en Rebecca van de boot Limelights te zijn die hier ook aan een mooring liggen. Al snel werden we uitgenodigd om ‘s middags thee te komen drinken. Het weer betrok in de middag en even hadden we onweer met harde regen en windstoten van ca vijftig knopen. Welkom in de subtropen! Nadat de bui met onweer over was gingen we naar David en Rebecca. Ze hebben hun boot zelf gebouwd een mooie 47 voet houten boot met polyester overtrokken. Ze komen uit Brisbane en zijn op weg naar Sydney. Het werd een zeer gezellige middag.

route naar Port Stephens...

anker in de Fame Bay...

29 november 2011
CAOL SHAFT BAY BIJ BROUGHTON ISLAND (32 37.079 s 152 18.598 e)
Om half zes haalden we ons anker op en toen we naar de kant keken zagen we Pat op de steiger zitten kijken hoe wij bezig waren. We zwaaiden en maakten nog een praatje. We voeren met een beetje stroom mee naar buiten naar de uitgang. Daar aangekomen stond er een korte steile golfslag waar we even doorheen moesten om in dieper water te komen. Met de zeilen op en motor bij stampten we er goed doorheen. Eenmaal op open water kregen we een lichte bries uit het noordoosten en we zeilden ruime wind langs de kust, wel op enige afstand. De kust bestond voornamelijk uit lange zandstranden met daartussen hoge kliffen. De kliffen zijn hier wel hoger en steiler dan noordwaarts. Het was bewolkt maar de zon probeerde er wel doorheen te branden. In de loop van de ochtend nam de wind toe tot ca twintig xc3xa0 vijfentwintig knopen en ook brak de zon door. We zeilden hard want we hadden ook de stroom (warme golfstroom) mee. Over de grond liepen we rond de acht tot negen knopen.

We zaten afwisselend buiten aangezien er veel boten op het water waren. Veel van de plezierjachten melden zich elke keer bij de maritiem rescue als ze langs varen en melden dan wat hun volgende stop plaats is. We weten dat het niet verplicht is en doen hier dan ook niet aan mee. Onderweg zagen we enkele zeevogels, schildpadden en dolfijnen.

Om vijf uur zeilden we bij de kust van Broughton Eiland en even later ging ons anker er in Coal Shaft Baai in na 89 mijl in twaalf uur. In de baai lag eenn andere boot uit Nieuw Zeeland en even later kwam er nog een boot bij. Wij zaten op dat moment buiten te eten en keken naar de rotskust met steile wanden naast ons en voor ons een zand en kiezel strand met een groen helling. In de verte zien we de ingang van Port Stephens.

route naar Broughton eiland...

aanloop Broughton...

28 november 2011
Het beloofde weer een mooie warme dag te worden en dus waren we om zes uur weer op de kant om de hoes van ons Giebeltje definitief vast te maken aan onze dinghy. Al het klittenband werd op elkaar geduwd en de binnenflappen werden onder de bodem geschoven die we tijdelijk leeg hadden laten lopen. Toen de bodem weer opgepompt was zat de hoes er best mooi omheen.

Nadat de klus geklaard was zijn we gaan fietsen langs de rivier en door sjieke buurten! Uiteindelijk fietsten we naar de ingang/uitgang van de rivier en zagen we weer veel golf-surfers bezig in de baai naast de ingang. We gingen zitten en keken een tijdje naar de surfers terwijl we een broodje aten. Terug aan boord heb ik de hoes van de buitenboordmotor afgemaakt en Paul was bezig met de voorbereidingen van vertrek.

Rond vier uur was het bijna laag water en roeiden we naar de zandbank die nu boven water stond met aansluitend het Pelikanen eiland wat een natuurgebied is. We wandelden over het strand en zagen veel vogels, kreeftjes en mangrove. Terug aan boord was het tijd voor het avondeten en de televisie.

ankerplek met de pelikanen...

27 november 2011
Rond zes uur waren we weer bezig op de kant om verder te werken aan de hoes van ons Giebeltje. Terwijl we de stukken aan elkaar speldden zodat alles een geheel werd kwamen er weer verschillende wandelaars en joggers voorbij. Wel grappig want het zijn toch vaak dezelfde mensen die ons nu herkenden zodat we wat meer aanspraak hadden.xc2xa0 Toen alle delen als een geheel aan elkaar gespeld waren was het inmiddels zeer warm geworden door de brandende zon. Terug aan boord heeft Paul alles met de naaimachine aan elkaar genaaid terwijl ik de lunch voorbereidde.

Om twaalf uur werden de werkzaamheden onderbroken omdat we Pat voor de lunch hadden uitgenodigd. We aten in de kuip een salade en spraken over van alles en nog wat.

Rond twee uur ging ze weer weg en hervatte Paul zijn naai werkzaamheden terwijl ik van de restanten stof een hoes maakte voor de buitenboord motor. Ik mat en speldde alles en tussen de werkzaamheden door moest Paul ook steeds een stukje voor mij naaien, mopper mopper! Aan het eind van de dag was de hoes van ons Giebeltje klaar en de hoes voor de motor ook bijna. We maakten nog even een avondwandeling en toen we bij terugkomst in de kuip bij schemering nog wat nuttigden zagen we hele hordes vleermuizen over vliegen. Vanuit de kreek vlogen ze richting de rivier.

26 november 2011
Pas rond vier uur ‘s middags hield het op met regenen en kwam de zon door zodat de mensen weer tevoorschijn kwamen. In de ochtend skypten we met mijn ouders en daarna met tante Jannie zodat de tijd voorbij vloog. Doordat het nog steeds zo hard regende keken we op internet en lazen we een boek. In de middag gingen we even naar de kant voor een wandeling door het centrum. Maar ja na bijna twee weken kennen we het wel en wordt het tijd om verder te gaan, hopelijk komt er binnenkort een goed window om zuidwaarts te zeilen.

25 november 2011
Nog steeds REGEN, REGEN, REGEN het houdt maar niet op! Met Paul ging het vandaag beter, hij had geen last meer zodat we klussen konden doen: de voorpunt onder het bed leeg halen. In de punt onder het bed liggen de winterkleren in vacuum zakken en vooraan liggen spullen waar ik nog wel eens bij moet en waar ik ook wel makkelijk bij kan. Alles lag er nog goed bij zodat het bed weer dicht kon.

Rond het middaguur leek het iets droger te worden zodat we naar de kant gingen en naar de Volvo dealer liepen. Hij had wat informatie over flexibele vuilwatertanks. We vertelden dat we visite hadden gekregen van Maritiem NSW en wat er was voorgevallen. Nu bleek dat de man van Maritiem NSW twee weken op vakantie is en dat hij ons de komende dagen dus niet kan controleren. Maar de Volvo dealer vertelde ook dat de boten die hier ankeren twee xc3xa0 drie dagen op deze plek (bij het centrum)liggen en zich dan verplaatsen voor xc3xa9xc3xa9n dag op de rivier. Vervolgens komen ze dan na een dag weer terug op deze plek. Het is dus inderdaad niet toegestaan zo lang op deze plek bij het centrum te blijven liggen OEPS! Weten wij veel!

We zagen bij het afval van de Volvo dealer twee 20 liter tanks staan met grote openingen en met schroefdop erop We vroegen of we die mochten hebben. Nu hebben we in ieder geval een nood oplossing als we geen toilet bij de hand hebben. Want dan gaan we tijdelijk op de emmer naar het toilet en deponeren onze behoefte daarna in deze tanks. Die kunnen we vervolgens een op open zee (drie mijl uit de kust) een in een openbaar toilet lozen. Nu kunnen we in ieder geval met een gerust hart verder (hihi). Terug aan boord gingen we onderuit met een boek want Paul heeft opdracht gekregen van de tandarts de eerste twee dagen rustig aan te doen!

24 november 2011
Het heeft vanaf gistermiddag aan een stuk door geregend en ook vandaag regende het de hele dag door! Paul had al een tijdje een pijnlijke kies maar vanochtend was het erger geworden zodat we de tandartsen in Port Macquarie belden of ze plek hadden. Uiteindelijk vonden we een tandarts die rond twee uur tijd had. Ook bleven we op internet zoeken waar we een flexibele vuilwatertank konden kopen. Na de lunch regende het iets minder hard en liepen we door het Kooloonbung park naar de tandarts. We liepen over een natte houten walkboard waar het water net onder stond omdat het nu laagwater was. Vanochtend was het hoogwater en met al die regenval heeft de walkboard zeker onder water gestaan. Bij de tandarts aangekomen vertelde Paul het hele verhaal, dat de zelfde kies een maand geleden in Nieuw Zeeland ook al ontstoken was en dat ze toen voor de tweede maal de wortelkanalen hebben schoongemaakt en er antibiotica in hebben gedaan. Binnen een maand is die nu weer ontstoken en nu wil hij de kies eruit hebben. Nadat Paul verdoofd was, werd de kies eruit getrokken en kreeg hij weer een antibiotica kuur mee. Terug aan boord zijn we onderuit gegaan met een boek terwijl de regen nog steeds op het dak kletterde.

23 november 2011
We waren vanochtend al heel vroeg naar de kant om het klittenband op de tubes van ons Giebeltje te plakken. In de ochtend was het namelijk nog droog met weinig wind. Terwijl we bezig waren hadden we weer enige aanspraak van deze en gene die langs kwamen. Ook Pat kwam toevallig langs en maakte een praatje. Rond negen uur waren we klaar en zijn we terug aan boord gegaan. We waren net terug toen de Maritiem NSW langs kwam in zijn rubberboot. Hij vertelde dat dit geen officiele ankerplek is en dat we aan een mooring moesten gaan liggen. We vertelden hem dat wij bij binnenkomst aan de mooring hadden gelegen en dat we van mensen hier een tip hadden gekregen om hier te gaan ankeren. Hier lag bijna altijd wel een boot voor anker vertelden ze er nog bij. Nu keek de man verbaasd en zei dat die boten er maar een paar dagen ankerden. Daarna begon hij of we vuilwatertanks hadden. Nee, die hadden we niet, we gebruiken het toilet op de kant. Hij vertelde dat er grote boetes op staan als we onze eigen toilet hier en in andere binnenwateren gebruiken. We dachten nog “hij zal wel een slechte ochtend hebben” maar helemaal gerust waren we niet en dus gingen we op internet zoeken. Daar lazen we dat er in alle binnenwateren, baaien en rivier uitmondingen tot drie mijl uit de kust vuilwatertanks gebruikt moeten worden en dat er zeer strenge controles zijn. Dat wordt weer extra klussen VUIL WATERTANK IN BOUWEN! We hadden vanuit Nederland al enkele onderdelen mee genomen maar nu is het zoeken naar een flexibele vuil water tank/zak, slangen etc. We hebben nog een loze ruimte onder de wc gevonden waar de vuil watertank in kan liggen. Zo worden we aardig bezig gehouden!

22 november 2011
Eerst skypten we met vrienden om daarna verder te gaan met de hoes voor ons Giebeltje. Paul naaide alle zomen en klittenband met de naaimachine vast terwijl ik muesli repen aan het maken was. Ik heb het recept van Corrie en Willen Stein in Nelson gekregen. Het is een zeer makkelijk recept. Verder maakte ik weer heerlijke bananen milkshake want ze hebben hier weer lekkere kleine bananen. Na de lunch waren we beide klaar met onze werkzaamheden. Het was ondertussen aardig gaan waaien en aangezien de peddels nog iets meer moesten uitharden (epoxylijm) besloten we aan boord te blijven en onderuit te gaan met een boek.

RECEPT MUESLI REPEN:
Je doet ik een grote bak: 2 koppen muesli (rolled oats), 1 kop gedoogde kokos, 3 koppen cornflakes, 1/2 kop gedroogd fruit/rozijnen, 1 eetlepel speculaas kruiden(ik had er twee lepels in) 1 eetlepel vanille en als je wilt noten en zaden extra toevoegen. (ik had er pompoenpitten, zonnebloempitten en walnoten ingedaan). Doe in een pannetje 100 gram boter, 3/4 kop bruine suiker, 1/2 kop honing en een 1/2 kop pindakaas. Dit maak je langzaam warm tot het een dikke caramelachtige substantie is. Terwijl je het verwarmt blijven roeren, dit duurt ca 8 minuten. Gooi de warme substantie door de muesli, cornflakes etc en goed roeren tot alles goed doordrenkt is. Dit uitsmeren over een bakblik en stevig aandrukken. (ik had over het bakblik een vel teflon bakfolie gelegd en ook een er overheen om goed te kunnen aandrukken). Dit zet je weg in de koelkast en na een aantal uren kun je de plak in stukken snijden en heb je je eigen muesli repen gemaakt.
SPECULAAS KRUIDEN:
dit kun je maken door A: 20 gr kaneel, 10 gram nootmuskaat, 5 gram kruidnagel en een snufje kardemon poeder ander recept B: 30 gram kaneel, 10 gram nootmuskaat, 5 gram witte peper, 5 gram anijs poeder, 5 gram koriander.

21 november 2011
Rond tien uur kwam de Volvo dealer om de motor na te kijken en de kleppen te stellen. Hij vond dat de motor er buitengewoon goed uitzag en gaf Paul nog een paar tips wat hij zelf aan onderhoud kon doen. Toen hij weg was zijn we even de stad ingelopen om extra klittenband en garen te kopen om verder te kunnen met de hoes voor ons Giebeltje. Op de terugweg brak een van de peddels bijna dus toen we terug aan boord waren begon Paul de oude peddels uit elkaar te halen. Door de handvatten met steel en al in warm water te zetten gingen ze makkelijk van de steel af. Ook de bladen gingen er op deze manier makkelijk af. Daarna boorde hij gaten in de nieuwe aluminium buizen en maakte de handvatten en bladen met epoxy vast aan de nieuwe buizen. Nu hebben we dikkere, sterke peddels uit een stuk. Ik hielp waar nodig was en verder was ik bezig met de hoes van ons Giebeltje. Voor het avond eten had ik gisteren al een lamsbout in de marinade gezet van olie, knoflook en oregano. Een Grieks recept wat ik van Steve heb gekregen. Ik maakte het klaar in de pan met aardappels en uien. Samen met sla was het een heerlijke maaltijd zeker omdat de lam precies rosxc3xa9 was.

21 november 2011
Na het ontbijt begonnen we met het spelden van de zomen van de hoes met daarop het klittenband. Rond elf uur was het meeste gezoomd en was de klittenband wel op maar was nog niet alles gedaan. Morgen moeten we nog iets meer klittenband kopen! Paul had ondertussen ook naar onze weblog gekeken en gezien dat alle hoofdstukken er weer op stonden, yes er zit vooruitgang in! Rond half twaalf gingen we naar de kant om naar Pat te gaan. Ze woont in een appartement in een hotel met uitzicht over de stad in plaats van de rivier. Het was gezellig en ze vertelde volop over haar werk als vrijwilligster in Afrikaanse landen waar ze hielp met het veldwerk van onderzoekers. Rond drie uur waren we weer terug aan boord en aangezien het weer een zonnige warme dag was gingen we binnen onderuit met een boek.

19 november 2011
Aan de waterkant is een strook grasveld met palmbomen en enkele picknicktafels. Het was vandaag een mooie zonnige dag en dus gingen we al vroeg naar een van de picknicktafels om daar te beginnen met het maken van de hoes voor ons Giebeltje. Met ons Giebeltje naast ons op het grasveld waren we druk aan het meten, tekenen en knippen om eerst een mal te maken van doorzichtig plastiek. Daarna legden we de verschillende mallen op de stof en na het knippen controleerden we meteen of de stof precies paste zoals we wilden. Terwijl we bezig waren hadden we aardig wat aanspraak van mensen die langs liepen. Soms praatten we wat langer, bij anderen keren kapten we de gesprekken wat af want we wilden wel door werken. Exc3xa9n van de mensen die een praatje maakten was Pat,xc2xa0 een aardige vrouw die ook veel gereisd heeft. Na wat langer met haar gesproken te hebben werden we uitgenodigd om morgen bij haar te komen lunchen. Ze woont hier een straat verderop met uitzicht op de rivier.

Rond vijf uur waren we klaar voor vandaag en waren alle delen van de hoes geknipt. De volgende stap is alle delen aan elkaar te maken zodat het een mooie strakke hoes wordt. Eenmaal terug aan boord was het alweer tijd voor het avondeten.

18 november 2011
Gisteren hadden we bij de grote watersportzaak gekeken naar nieuwe peddels voor ons dinghy. Ze hadden daar wel peddels voor kano’s maar niet voor dinghy’s. Deze peddels zijn ook niet los te koop vertelde de verkoopster. Nu gaan we zelf de peddels maken uit een stuk aluminium pijp. Dus toen we gistermiddag thuis kwamen hebben we de maat opgenomen van de oude peddels. Vanochtend was het nog niet zo warm en fietsten we weer naar en over het industrieterrein. We gingen naar verschillende staal/aluminium zaken en bij de laatste zaak hadden ze eindelijk de goede diameter buis, joepie!

Ondertussen hadden we een telefoontje van de Volvo dealer gekregen dat de onderdelen binnen waren zodat we op de terugweg daar langs fietsten. Een nieuwe motor uitlaat (spruitstuk), twee impellers en O- ringen want de Volvo dealer gaat maandag onze kleppen stellen. Het was inmiddels weer een zonnige warme dag geworden en dus fietsen we nog even langs de Mac Donald voor een ijsje alvorens naar de boot te gaan. Aan boord monteerde Paul het nieuwe spruitstuk en werkte de motor weer. Gelukkig maar want gisteravond waaide, regende en onweerde het weer behoorlijk. Tussen de lichtflitsen en de donker zat nog geen seconde, best eng dus! zeker zonder motor. Ik was ondertussen bezig weer wat kleren te wassen want met deze hitte moeten de kleren sneller gewassen worden.

17 november 2011
De Volvo dealer belde vanochtend op om te vertellen dat de uitlaat bij de motor toch te ver heen was en dat we een nieuwe moeten kopen. Wat een tegenvaller! Even later fietsten we naar de Volvo dealer en konden we zelf constateren dat na twaalf jaar de uitlaat (spruitstuk) echt op was. Toen de Volvo dealer hoorde dat hij al twaalf jaar oud was keek hij heel verbaasd, normaal gaat dit onderdeel hier ca zes jaar mee. Twaalf jaar is dus zeker niet slecht! Hij bestelde het onderdeel en als het goed is, is het morgen binnen. De zeilmaker die zijn winkel aan de overkant heeft zag ons en wenkte dat de stof binnen was gekomen.

Omdat het weer een bewolkte dag was met hier en daar wat miezerregen hadden we besloten om vandaag eens een flinke stuk te fietsen. Dus fietsen we eerst wat naar de buitenwijken van Port Macquarie waar we een groot winkelcentrum zagen met allemaal meubelzaken, autozaken en een grote watersportzaak. We stopten even om wat rond te kijken en daarna zetten we onze fietstocht weer voort. We reden nu met een grote boog om het centrum heen en fietsen bijna het industrie terrein op. We sloegen net op tijd af om over de heuvels richting het Sea Acres Rain Forest te fietsen. Nu voelden we de bovenbenen wel, hoe lang is het geleden dat we gefietst hebben? Aangekomen bij Sea Acres reden we eerst naar Shelly Beach waar we o.a Kookaburra’s, Galah’s en andere parkieten zagen. We lunchten aan het water om vervolgens een korte wandeling te maken door het park langs de kust waar we prachtige uitzichten hadden over de kust. Op de terugweg reden we langs de zeilmaker om de stof met klittenband voor onze dinghy op te halen. Rond drie uur waren we terug aan boord en dronken we een eigen gemaakte bananen milkshake. Daarna werd het tijd om onderuit te gaan met een boek.

16 november 2011
Om drie uur werden we wakker van de regen en het onweer. Lichtflitsen leken zeer dichtbij en na twee seconden tellen kwam het geluid van de donder. Toen er weer wat meer seconden tussen de lichtflits en de donder zaten vielen we toch weer in slaap. Het was een bewolkte dag zodat we eerst wat skypten en daarna bij de supermarkt aan de kant veel cola haalden aangezien deze in de aanbieding was.

Terug aan boord kregen we een telefoontje van de Volvo dealer dat hij de uitlaat nog een dag in de chemische oplossing wilde laten liggen, geen probleem. Omdat het bewolkt was met een lekker windje, besloten we door het Kooloonbungpark te gaan wandelen. Dit is een park rondom de creek midden in de stad. In de uitgang van deze creek liggen wij voor anker. Het is een park dat deels door een wetland, deels door een rainforest en deels door een eucalyptus bos gaat. We liepen deels over walk boards met aan de oever van de creek mangroves daarna liepen we iets verder van de oever vandaan het bos in waar we heel veel vleermuizen hoorden en zagen hangen,xc2xa0 de toppen van de bomen hingen er vol mee! Ook zagen we veel andere vogels. In het eucalyptus bos keken we natuurlijk weer of we koala’s konden spotten maar helaas. Het was een mooie wandeling zeker als je weet dat je midden in het centrum in de stad loopt.

We waren nog maar net terug aan boord toen het harder begon te regenen en het onweer weer dichterbij kwam. We zochten de foto’s uit voor de weblog en stuurden deze op. Helaas hebben we nog steeds problemen met de weblog zodat de foto’s nog niet geplaatst kunnen worden GRR!

15 november 2011
Vanmorgen startten we met skypen naar Ruud en Natalie en we praatten gezellig bij! Daarna moest er gewerkt worden. Eerst ging Paul bezig met de Volvo Penta motor. Hij maakte de uitlaat bij de motor los en die bleek inderdaad helemaal dicht geslipt/verkalkt te zijn. Dit was wat de Volvo dealer al verwacht had. Nadat Paul dit geconstateerd had belde hij de dealer en die zei dat hij de uitlaat eraf moest halen en bij hem moest brengen zodat hij een nacht in een chemisch badje kan liggen. Even later liep Paul er naar toe om de uitlaat te brengen.

Ik had ondertussen de achter hut waar Paul aan het werk was leeg gehaald omdat we die anders willen indelen, zodat we gemakkelijker bij onze fietsen kunnen. Dus keek ik ook gelijk alles na wat er uitgekomen was. Zo deed ik de kleding voor de koude streken weer naar onderen en bleven de korte broeken meer bovenop. En natuurlijk moesten de nodige kleren ook weer gewassen worden na die een tijd niet gebruikt te hebben. Ik was met dit alles nog bezig toen Paul terug kwam en met de volgende klus begon. De knop van de ankerlier begint alweer iets te haperen en we hebben in Opua elektra draad gekocht. Daarmee kon Paul de ankerlier knop verplaatsen van buiten bij de ankerlier naar binnen in het toiletkastje. Als we de ankerlier niet hoeven te gebruiken ligt de knop dus droog binnen en als we het anker op halen kan de knop met een lange draad door het wc raam naar buiten.

Rond drie uur waren we allebei klaar en we vonden dat we wel een ijsje hadden verdiend en dus wandelden we het centrum in. Ja, hier kosten de softijsjes bij Mac Donalds twee voor 75 euro cent. Paul kan dus bijna net zoveel ijsjes eten als hij wil (hihi).

14 november 2011
Vanochtend zwommen de pelikanen bij de steiger van de visafslag waar ze werden gevoerd met restanten vis. Om acht uur gingen we naar de kant om allereerst naar de Volvo dealer te lopen die zijn bedrijf bij de Marina heeft. De man dacht met ons mee wat de oorzaak kon zijn dat de motor heet werd en gaf nog een tip die we zelf konden checken. De man kon op zijn vroegst woensdag komen en dus maakten we een afspraak voor woensdag.

Tegenover de Volvo dealer zit een zeilmaker maar die was afwezig. We namen een visitekaartje mee zodat we hem later konden bellen (de telefoon lag nog aan boord). We liepen terug door het park naar het winkelcentrum aan het water. Rond xc3xa9xc3xa9n uur waren we terug bij de boot en we belden de zeilmaker. Hij had stof om een hoes voor ons Giebeltje te maken en dus liepen we even later weer richting de Marina. De man had helemaal geen stof voor ons dinghy klaar liggen maar moest het bestellen. Dus bestelden we drie meter blauwe stof die we hopelijk woensdag kunnen ophalen. Ons Giebeltje is zes jaar oud en begint nu wat plakkerig te worden door de zon. Vandaar dat we nu zelf een hoes voor de tubes gaan maken.

Terug aan boord heb ik wat administratie gedaan en Paul heeft wat folders doorgekeken. Om vijf uur luisterden we weer naar de wereldomroep en daarna zagen we het nieuws op de televisie. Australixc3xab heeft een zeer goed nieuws bulletin van wat er in de wereld gebeurt, beter dan Nieuw Zeeland.

13 november 2011
ANKEREN OP DE HASTING RIVIER BIJ PORT MACQUARIE (31 25.810 s 152 54.305 e)
Toen we vanochtend in de kuip kwamen stapten zagen we dichtbij de boot een stel pelikanen zwemmen. Verderop bij de maangrove oever zwommen er nog meer. Rond acht uur waren we op de kant voor een mooie lange wandeling. We liepen door een park naar de weg waar we het Maritiem Rescue zagen. Daar gingen we naar binnen om wat informatie te vragen. Allereerst vroegen we of we ons bij iedere haven moesten melden (gisteren hadden we dit verschillende boten horen doen). Dat hoefde niet maar als we dit wel deden en er zou iets gebeuren dan konden ze ons sneller vinden dus vele Australische jachten doen dit wel. Daarna vroegen we of we ergens konden ankeren i.p.v aan de mooring. Nu bleken er twee mogelijk heden te zijn, iets verder de rivier op net buiten de vaargeul of bij een inham waar we gisteren langs voeren. DAT WORDT VERKASSEN VANMIDDAG!

We liepen verder naar het toeristenbureau waar ik weer de nodige folders haalde om vervolgens te beginnen aan de Coastal Walk. Dit is een wandeling die langs de kust door verschillende parken gaat. Het was zondag dus het was behoorlijk druk met wandelaars. Eerst liepen we langs de rivier naar de riviermonding om daarna langs het eerste strand te wandelen waar veel golfsurfers bezig waren en ook wel mensen zwommen. Natuurlijk is er een uitkijktoren waar de mensen van de rescue kijken of alles goed gaat. Daarna liepen we boven langs stranden die afgewisseld werden door rotsen. Soms bleven we even op een bankje zitten om te genieten van de uitzichten.

We kwamen langs verschillende historische monumenten zoals het Courthouse (gebouwd in 1869), de St Thomas Church, de Flagstaff (dit is een vlaggenmast die vroeger dienst deed om aan te geven of je wel over de zandbank kon varen), de Windmill Hill (een grasveld waar vroeger een Nederlandse molen heeft gestaan). Na een deel van de Coastal Walk te hebben gewandeld liepen we de stad in naar het Koala Hospital. Het is het oudste Koala Hospital van Australie. We zagen hier koala’s die verzorgd moeten worden omdat ze aangereden zijn of omdat er een boom omgezaagd is met koala en al GRR! We hadden geluk dat er een vrouw was die ons veel vertelde over de koala’s. Koala’s leven al meer dan 15 miljoen jaar in Australie. Blanke kolonisten vernietigden veel van het leef gebied van de koala door bossen te rooien voor de landbouw. De koala’s eten verschillende soorten Eucalyptus bomen, inclusief de bladeren, boombast en bloemen. De bladeren hebben een laag voedselgehalte en mede daarom slaapt de koala ca 18 uur per etmaal om energie te behouden. Ze zijn voornamelijk actief tussen zonsondergang en zonsopkomst dan eet en beweegt het dier. Koala’s leven in kolonies en hebben hun eigen territorium. Als er dus delen van Eucalyptus bossen worden omgezaagd waar koala’s leven hebben de dieren wel een probleem! Zeker als er dan ook nog een weg aan gelegd wordt waardoor veel koala’s worden aangereden. Het Hospital krijgt gemiddeld 200 tot ca 300 gewonden koala’s per jaar. En vandaag hebben wij daar dus rond gewandeld en deze koddige beesten bekeken. We zagen ze slapen in de bomen maar enkele waren actief en zaten te eten van de Eucalyptus bladen.

Na er enige tijd rond te hebben gelopen zijn we via de stad terug gelopen naar de Marina. Daar aangekomen gingen we eerst douchen want het was weer een warme dag. Toen we uit de douche kwamen zagen we op een randje een leguaan zitten en een andere liep daar net weg. Wauw gewoon midden in de stad! We betaalden de mooring en praatten nog wat met de havenmeester alvorens weg te varen en midden in de stad op eigen anker te gaan. Helaas kwamen we er achter dat de motor warm liep en dus gingen we druk bezig om uit te vinden wat het probleem is. Paul kwamen er achter dat het waarschijnlijk de thermostaat is en dus moeten we morgen naar een Volvo Penta dealer, wordt vervolgd. In de avond betrok het weer en begon het weer te regenen. Daardoor wordt de boot in ieder geval goed ontzout!

andere ankerplek...

HISTORY PORT MACQUARIE

Voor de komst van de blanken woonden hier een Aboriginalstam die de Birpai People werden genoemd. Door de komst van de blanken werden ze of verder landinwaarts gedreven of vermoord. Van 1821 tot 1847 was Port Macquarie een strafkolonie voor veroordeelden. Die moesten wegen en bruggen aanleggen, hout hakken, huizen bouwen en voedsel verbouwen. Samen met de boeren en de winkeliers vormden ze het plaatsje Port Maquarie. Rond 1830 werd het toegestaan om hier als vrij burger te gaan wonen. Vandaag de dag is het een grote toeristische stad met vele verschillende parken waar je kunt wandelen.

12 november 2011
PORT MACQUARIE (31 25.631 s 152 54.007 e)
Vannacht lagen we aardig te schommelen op de swell die de baai binnenkwam. Rond twee uur werden we hier wakker van en we besloten ons anker op te halen en te vertrekken. Het was een bewolkte nacht met volle maan maar ondanks de bewolking was er genoeg licht. Helaas hield de wind het voor gezien en moesten we het eerste stuk motoren. Toen het eenmaal licht was bleef het bewolkt en een beetje fris. We zagen de kust die grotendeels bestaat uit goudgele zandstranden met daartussen hoge kliffen en daarachter een groen heuvelachtig of bergachtig gebied. In de ochtend konden we met een licht briesje zeilen, eerst halve wind en later ruime wind. Onderweg zagen we veel luchtbellen op het water dit zijn de beruchte ‘Portugese Oorlogsschepen’ (giftige kwallen). Verder hadden we even een haai naast de boot en aan het eind van de zeiltocht vlak voordat we de Hasting Rivier op zeilden hadden we een grote groep dolfijnen bij de boot die soms hoog in de lucht sprongen, geweldig! Even voor de ingang riepen we Maritiem Rescue Maquarie op om na te gaan of we met laagwater over de bar konden, dit was geen probleem. De Hasting Rivier stroomde hard de zee in zodat we even een lastige golfslag hadden om binnen te komen. Eenmaal op de rivier moesten we goed de vaargeul aanhouden aangezien het erbuiten meteen ondiep wordt. We hoopten ergens bij de stad op de rivier te kunnen ankeren maar overal lagen moorings van de Marina zodat we toch maar een mooring oppakten. We werden gelijk door de havenmeester geroepen dat Customs met ons wilde spreken. Dus ging ons Giebeltje te water en roeiden we naar de Marina. Een politieagent stond ons al op te wachten en vroeg ons waar we vandaan kwamen en of we al hadden ingeklaard. We vertelden dat we uit Corffs Harbour kwamen en nadat hij al onze gegevens had opgenomen checkte hij of alles in orde was, en dat was het natuurlijk! Ondertussen spraken we ook de man van de Marina en toen bleek dat de mooring 12 euro per nacht kost. De lucht begon al aardig donker te worden en we waren nog maar net terug aan boord of het begon pijpenstelen te regenen met onweer en harde wind.xc2xa0 Tropische regenbuien!? Gelukkig liggen wij in ieder geval veilig aan een mooring dichtbij de stad.

route naar Port Marquarie...

11 november 2011
Om negen uur waren we aan de kant en liepen we naar het park Beach Plaza. Gisteravond hadden we geprobeerd de Telstra prepaid mobile broadband te activeren maar dit lukte niet. Ook met de behulp van de telefonische helpdesk lukte het niet en daarom moesten we vandaag naar een Telsta winkel in dit centrum ten noorden van het plaatsje. We liepen deels door een park waar we weer mooie papegaaien en parkieten zagen en deels langs de grote weg. Bijna bij het winkelcentrum aangekomen zagen we een grote hagedis op de stoeprand zitten. Park Plaza is een groot modern overdekt winkelcentrum. Allereerst gingen we naar de Telstra winkel waar we om tien uur een afspraak hadden. Het probleem dat wij hadden was bekend in de winkel want alle Europese computers die niet van Engelse makelij zijn hebben er last van. De man die ons hielp had het Telstra programma al snel geinstalleerd en nu kunnen we op internet. We liepen nog wat door het winkels centrum en zagen ook een Aldi supermarkt. Die is duidelijk goedkoper dan de andere supermarkten in Australie! In de middag liepen we weer terug naar de haven en rond drie uur waren we weer aan boord. Ik had graag naar het Bongil Bongil park gewild maar ook dat is moeilijk te bereiken met openbaar vervoer. Terug aan boord belden wij mijn ouders in de veronderstelling dat het acht uur ‘s ochtends was FOUT! Het was zes uur ‘s ochtends en dus belden wij ze wakker SORRY! Een uurtje later zaten we toch gezellig met mijn ouders te skypen. Daarna werd het voor ons tijd voor het avondeten en het nieuws en mijn ouders gingen ontbijten.

10 november 2011
Het was een bewolkte warme benauwde dag. In de ochtend gingen we weer naar de kant om als eerst een wandeling te maken naar Mutton Bird eiland. Vroeger was dit een echt eiland nu is er een dijk naartoe gemaakt waar de jachthaven gelijk achter ligt. De naam zegt het al overal op het eiland zijn holen in de grond waar Mutton Birds en Shearwater Burrows hun nesten in hebben. Het zijn echte kleine nachtvogels. Aan het andere eind van het eilandje hadden we uitzicht over de oceaan en het geluk een walvis te zien zwemmen, helaas wel ver weg. Vervolgens liepen we een stuk over het strand naar het begin van Corffs Habour Creek. Omdat het hoogwater was moesten we even iets land inwaarts om over een brug de creek over te steken. Daar zagen we aan de andere kant van de brug een Pelikaan die zichzelf zat te wassen. Dus besloten we hier een boterham te eten. Daarna liepen we nog een stukje verder over het strand om vervolgens terug te wandelen. Op de terugweg was het laagwater zodat we door de creek liepen, die aardig hard stroomde. Rond half drie waren we weer terug aan boord en ging Paul onderuit met een boek. In de wind en met de voeten in het water ging het nog wel maar nu is het echt benauwd warm (30 graden)! Omdat we elke keer zoetwater meenemen uit de vissershaven kan ik al het nodige in de was doen. Zo heb ik vandaag de fleecedekens van de bank weer eens gewassen. Na een eigen gemaakt broodje shoarma werd het tijd voor het nieuws.

9 november 2011
Na het nieuws zijn we naar de kant gegaan om een mooie wandeling te maken. Eerst liepen we de “Corffs Creek” route. We wandelden tussen de bomen door langs het watertje met een mangrove oever. Terwijl we tussen de bomen liepen zagen en hoorden we verschillende mooi gekleurde vogels. Tijdens de wandeling kwamen we langs de Botanic tuin en daar liepen we in. Een mooie grote tuin waar we verschillende wandelingen maakten. We kwamen door een tropisch ‘regenwoud’, een droog regenwoud, een natuurwandeling door verschillende soorten eucalyptus bomen. We zagen prachtige bloemen in bloei, verschillende mooie vogels en een Eastern Bearded Dragon (soort hagedis). Helaas zagen we geen koala beer in de bomen.

Na lange tijd in de tuin te hebben rond gelopen zijn we verder gewandeld naar het centrum van het plaatsje. Bij het postkantoor kochten we een Telstra prepaid mobile broadband met 12 GB. Deze heeft in heel Australie een goede ontvangst en die 12 GB mogen we in een jaar opmaken. Het was alweer drie uur geworden eer we met de bus terug gingen naar de haven.

Terug aan boord hebben we de telefoon en de Broadband gelijk geactiveerd maar dit duurt nog 24 uur voor we het kunnen gebruiken GRRR! Voor het eten haalden we de windvaan weer weg want nu we langs de kust gaan varen is die niet meer nodig. Dan kunnen we ons Giebeltje weer achter de boot hangen. We aten heerlijke zelf gemarineerde spareribs met sla en daarna was het tijd voor de televisie, wat een luxe hxc3xa8!.

8 november 2011
CORFFS HARBOUR, OOSTKUST AUSTRALI (30 18.367 s 153 08.560 e)
Gisteren zijn we na 345 mijl aangekomen in Corff Harbour. De plaats is gebouwd rond 1860 en in 1892 werd er een pier gebouwd om het gekapte cederhout en andere houtsoorten met schepen te vervoeren. In 1880 begonnen ze met het verbouwen van bananen maar dit werd pas echt een goede inkomstenbron toen in 1918 de spoorlijn werd aangelegd en de bananen snel vervoerd konden worden.

Om zes uur waren we weer wakker en kwam de zon als een mooie rode vuurbal boven de horizon uit en het werd weer een mooie warme dag. Na wat kleine klusjes zijn we naar de kant gegaan. We zijn met de dinghy de haven in gevaren en hebben bij de aanloop steiger de boot achter gelaten, met toestemming van de havenmeester. Op naar de Customs om het formulier op te halen dat we zijn ingeklaard en gecheckt op quarantaine. De man heeft gisteren zorgvuldig in de boot gekeken of we geen mieren, houtworm etc aan boord hadden. Gelukkig was onze schelpendecoratie en het houtwerk geen probleem. We hadden ook verteld hoe we ongeveer wilden rondzeilen in Australie: via de oostkust naar het zuiden dan naar Tasmanie en daarna misschien een deel van de zuidkust van Australie. Nu kregen we vier postkaarten mee en iedere drie maanden moeten we de kaart op de post doen waar opstaat waar we dan zijn we kunnen een email sturen. Dat gaan we braaf doen!

Nu werd het tijd voor een wandeling want het centrum van Corffs Harbour lag vier kilometer van dat punt vandaan. Natuurlijk probeerden we te liften maar daar zijn de Australie niet zo happig op (hebben we later ook gehoord). Terwijl we liepen bleek er een klein winkelcentrum in de buurt te zijn waar we geld pinden en een broodje kochten. Daarna liepen we de heuvel op en kregen we een lift van een stel Duitse backpackers die hier tijdelijk werken (appels plukken). Ze zetten ons aan het begin van het centrum af.

Corffs Harbour heeft een gezellig modern winkelcentrum. In het postkantoor kochten we een prepaidkaart zodat we telefonisch weer bereikbaar zijn. WE HEBBEN WEER TELEFOON……NET NUMMER AUSTRALIE 61 ons MOBIELE NUMMER 0487385499…… Daarna liepen we verder door het centrum naar een grote boekenzaak en daar kochten we een vogelboek van Australie. Op naar het toeristen bureau. Hier wilden we weten hoe we met de bus naar het Dorrigo Nationale Park kunnen komen, niet dus!!!! Alleen met een georganiseerde tour of door een auto te huren GRRRR. Nu kregen we informatie over wandelingen hier in de buurt en ik nam zo veel mogelijk kaarten en informatiefolders mee over het zuidelijke deel van de oostkust (vanaf Corffs Harbour zuidwaarts) en alle nationale parken van de deelstaat Nieuw South Wales (waar we nu zijn).

Na alle folders in de tas te hebben gestopt zijn we naar de supermarkt gegaan om boodschappen te doen want we hebben natuurlijk wel weer verse groente, fruit, vlees en eieren nodig. Natuurlijk stonden de bananen wel op mijn lijst! Met de bus van drie uur reden we richting de Marina waar we het laatste stukje moesten lopen. Aan boord gekomen heb ik alles snel weggezet en toen zijn we naar de buren gevaren. en Australisch stel Geoff en Ellen die met hun boot uit Sydney komen. Ze vertelden ons over mooie plekken langs de oostkust en wij noteerden het meeste. We mochten hun pilot lenen en we hebben het boek gefotografeerd zodat we het nu dus digitaal hebben. Paul bracht later het boek terug terwijl ik de boodschappen opruimde. Tijd om televisie te kijken met een wijntje en een cola.

7 november 2011
Het was een bewolkte nacht met een maan die door de wolken heen scheen. We zeilden in de nacht halve wind en de golven bokten soms aardig tegen de romp. Af en toe kwam er zelfs een golf over de boot heen zetten. Toch was het een heerlijke zeilnacht. Het was een bewolkte dag maar desondanks was het toch nog vijfentwintig graden.

route vanaf Lord Howe...

onze ankerplek...

Rond negen uur zagen we de oostkust van Australie en rond een uur zeilden we de baai van Corff’s Harbour binnen. We hadden drie mijl voor we de baai binnen zeilden Customs opgeroepen op VHF 73. De man van Customs wachtte ons op de steiger op en toen begon al het papierwerk. De man van Customs doet hier ook gelijk immigrate en Quarantaine (voedsel). Net als in alle andere landen moesten we weer veel formulieren invullen. Na het invullen en het plaatsen van de stempels in de paspoorten kwam het op het eten aan. Quarantaine kost hier in Australixc3xab 248 euro! Daarnaast werden bij ons alleen twee wortelen, uien, popcorn, mayonaise, sesamzaad weggehaald. Vlees en eieren en zaden/pitten hadden we niet meer aan boord. Eigenlijk is het inklaren in Australie niet anders dan in Nieuw Zeeland behalve dat het hier veel geld kost. De klok werd weer een uur terug gezet waardoor we begonnen om iets over enen en ook klaar waren rond een uur(hihi).

We gingen voor anker in de baai en hier begon ik met de schoonmaak en deed Paul wat kleine klusjes buiten. Daarna gingen we douchen en rond vier uur zaten we te eten. Ik had keurig alles afgegeven maar ik was vergeten dat er in de pan nog een gehaktsaus zat OEPS! Nou voor ons toch een geluk, nu konden we toch nog lekkere borrito’s eten. Na het eten probeerden we of we televisie hadden en dat hebben we, meerdere kanalen zelfs! Wel moeten we wennen aan het Australische accent maar wellicht zullen we daar over een poosje geen problemen meer mee hebben.

GESCHIEDENIS AUSTRALIE

ABORIGINALS…

De kolonisatie van Australixc3xab begon ca 35.000 tot 60.000 jaar geleden. (Over de oorspronkelijke data is veel discussie) met de komst van de Aboriginals. Zij stammen oorspronkelijk uit zuidoost Azie en kwamen via Nieuw-Guinea naar Australie. Destijds waren deze twee landen door een reeks van eilanden met elkaar verbonden. Na de ijstijd verdween de eilanden boog onder de zeespiegel en was de toegang met Azie gesloten. De Aboriginals bestonden vermoedelijk uit meer dan zeshonderd stammen met tweehonderd verschillende talen. Ze leefden van de jacht, de visvangst, het houden van kleine dieren en het verzamelen van vruchten. Zij hadden een niet materiele cultuur die voortkwam uit enerzijds hun nomadische levensstijl en anderzijds uit hun levensbeschouwing dat de aarde goed was zoals ze was. Mythische voorvaderen hadden in de droomtijd de wereld met alle dieren en planten geschapen en regels opgesteld volgens welke men moest leven. Met de komst van de Europeanen kwam er een abrupt einde aan de harmonieuze levenswijze van de Aboriginals.

KOMST VAN DE EUROPEANEN…

Het was waarschijnlijk dat een Portugees die in de eerste helft van de 16e eeuw Australie als eerste Europeaan ontdekte. Daarna kwamen de Hollandse ontdekkingsreizigers in begin 1600. De Nederlands Oost-Indische Compagnie maakte expedities naar Terra Australis met Abel Tasman. In 1640 ontdekte Abel Tasman het eiland Tasmanixc3xab dat hij toen Diemer’s land noemde (200 jaar later veranderde de naam in Tasmanie). In 1768 zeilde James Cook naar Great Southland waar hij op 19 april 1770 de zuidoostkust van Australixc3xab ontdekte en hij noemde dit punt Point Hicks. Hij zeilde verder langs de kust noordwaarts en na negen dagen vond hij een goede beschutte ankerplek die hij Botany Bay noemde. Hij zeilde langs Great Barrriere Reef en ronde Cape York. Daar ging hij aan land en plantte daar de Union Jack. Hij hernoemde het continent New South Wales en claimde het Engels grondgebied in de naam van koning George!!!.

Cooks compagnon Joseph Bank stelde voor dat New South Wales wel een goede plek was als verbanningsoord voor Engelse gevangenen. Dat er al Aboriginals woonden deed er niet toe. In januari 1788 arriveerde de eerste groep van 750 gedetineerden en kinderen samen met 250 soldaten met hun vrouwen, onder leiding van kapitein Arthur Phillip in New South Wales. Arthur Phillip die de eerste Gouverneur werd vestigde zich met de soldaten en hun vrouwen in een dorpje die ze Lord Sydney noemden.

Voor de gedetineerde was het een harde en afschuwelijke tijd van hard werken en er was weinig hoop dat ze nog terug zouden keren naar Engeland. Sommige gedetineerde konden na lange tijd zichzelf vrij kopen en zich ergens anders settelen en voor zich zelf beginnen. Rond 1800 waren er nog maar twee kleine vestigingen: Sydney Cove en Nordfolk Island. Het grootste deel van Australixc3xab was nog steeds niet ontdekt. In de volgende veertig jaar trokken steeds meer mensen het land over om zich ook elders te vestigen. De plaatsen Hobart, Brisbane, Perth, Adelaide en Melbourne ontstonden.

ENGELSEN EN ABORIGINALS…

Toen de eerste Engelsen zich in Sydney Cove vestigden waren er ca 300.000 Aboriginals in Australie. Veel van de Aboriginals werden verdreven van hun land of gingen dood aan ziektes die de Europeanen meebrachten zoals pokken en tbc. Veel Aboriginals werden ook gemarteld, misbruikt en gedood door de Engelsen zonder dat zij hiervoor vervolgd werden.

In 1880 was er nog maar een relatief kleine groep Aboriginals in het binnenland die nog ongedeerd waren. Aan het van 1900 kwam er een wet die in heel Australixc3xab de Aboriginals beschermde, zij mochten hun eigen land bezitten en weer bewerken. Maar de Aboriginals Ordinance van 1918 stond toe dat de regering de kinderen bij hun Aboriginal moeders weg mocht halen als de vader vermoedelijk geen Aboriginal was geweest. Deze kinderen werden ondergebracht in pleeggezinnen en kindertehuizen. Dit heeft nog voortgeduurd tot ca 1960. Deze scheiding wordt vandaag de dag nog aangeduid met “gestolen generatie”. Na de tweede wereldoorlog liet de regering de Aboriginals toe in hun blanke leefgemeenschap en in 1967 kregen de Aboriginals de status als staatsburger.

ANDERE NATIONALITEITEN…

In 1850 werd er goud gevonden in voornamelijk de staat Victoria. En inderdaad werd in dat hetzelfde jaar heel veel goud gevonden (de grootste goud vondst in de geschiedenis). Dit werd groot nieuws over de hele wereld waardoor er goudzoekers overal vandaan naar Australie kwamen (Europeanen uit veel verschillende landen, Amerikanen en Chinezen). Na de goudtijd settelden velen zich in Australie als boer, winkelier of werknemer.

OP 1 JANUARI 1901 WERD AUSTRALIE ONAFHANKELIJK VAN ENGELAND.

De hoofdstad van Australixc3xab is Canberra. Toen Sydney en Melbourne rond 1900 namelijk niet konden beslissen welk van deze twee steden de hoofdstad zou worden werd besloten een derde stad te bouwen Canberra (dat in Aborigines taal ‘ontmoetingsplaats’ betekent)

GEOGRAFIE

Australie is het zesde grootste land van de wereld en bevat ca 5% van het hele wereld landschap. De afmetingen zijn 4000 km van oost naar west en 3200 km van noord naar zuid. De totale kustlijn is 36.735 km lang. Er zijn twee doorslaggevende factoren die de natuur in Australie hebben bepaald: de bodem/grond en het klimaat. Voor 90 miljoen jaren, beginnend in de tijd van de dinosaurussen, is Australixc3xab geologisch comateus. Het landschap is te vlak en te warm voor gletsjers en de aardkorst is te oud en te dik om door vulkanische activiteiten omhoog gedrukt te worden of om nieuw gebergte te creeren. De Kata Tjuta (de Olgas) en de Uluru die nu hoge rotsen of berg stompen zijn waren 350 miljoen jaar geleden net zo hoog als de Andes.

In de meeste gebieden van de wereld zijn er winter/zomer of natte en droge tijden met de daarbij behorende wisselingen in de natuur. Planten en dieren reageren op deze wisselingen. In Australie hebben ze niet van die echt grote wisselingen, alhoewel het er in sommige streken wel kan sneeuwen. Er zijn haast geen bomen die hun bladeren in de winter verliezen en ook geen Australische dieren die een winterslaap houden. Wat wel van invloed is op de geografie is het El Nino. Hierdoor kunnen rivieren het ene jaar behoorlijk uit hun oevers treden terwijl het jaar daarop dezelfde rivier maar een dun stroompje is. 2010/2011 was een El Nino jaar en terwijl wij in Nieuw Zeeland zagen we op de televisie de hevige overstromingen in Australie.

6 november 2011

op weg naar Corff Harbour...

Tot iets over middernacht moesten we motoren daarna kwam er iets meer wind en hesen we de zeilen weer. Met vol tuig zeilden we met een oostelijke wind langzaam verder. Het was weer een heldere nacht met veel sterren en 2/3 maan die over het water scheen. De AIS radar ging vannacht een keer af. Jawel een boot in de buurt! We houden nog steeds een hogere koers aan dan nodig is omdat we enerzijds straks noorden wind krijgen en anderzijds omdat er voor de kust een warme golfstroom loopt van noord naar zuid en die moeten we straks oversteken. Rond zes uur werd het weer licht en draaide de wind naar het noorden, die nam iets toe tot ca 12 knopen waardoor we de hele dag relaxed zeilden. De zon scheen weer volop zodat we veel binnen zaten te lezen, te kokenxc2xa0 of te slapen. Aan het eind van de dag trok de wind aan tot ca 20 knopen en zeilden we met de werkfok en drie reven in het grootzeil de nacht in. Nog steeds hadden we een snelheid van ca 7 a 8 knopen.

5 november 2011
Het was een heldere nacht met een halve maan die afgewisseld werd door squalls. In de meeste squalls zat meer wind en regen waardoor we de fok al vorens de squall ons bereikte inrolden. In de nacht bleek ook dat we nog steeds een knoop stroom tegen hebben. Desondanks was het een zeer relaxte nacht waarin we geen enkele boot hebben gezien. We mogen weer niet te snel zeilen want als we in het weekend aankomen moeten we (extra) betalen voor het inklaren. Het was weer een zonnige warme dag met geen wolkje aan de lucht. We zeilden naar de kern van het hoge luchtdruk gebied. De wind nam steeds iets af en toen we rond het middag uur een barometer stand van 1021 hadden wisten we dat die daarna ging dalen, en dat gebeurde ook. Rond vier uur hadden we nog maar iets van vijf kopen wind en een swell van ca twee meter. De zeilen begonnen te klapperen omdat er geen continue druk in bleef en aangezien dit slecht is voor onze zeilen haalden we ze weg en starten we de motor. Zo motorden we de nacht in, wachtend op de noorden wind!

4 november 2011
We sliepen vannacht als een roos maar waren vanochtend wel weer vroeg wakker door het geschommel. Het was weer hoogwater en de swell kwam weer over het rif zetten. In bed lazen we nog wat folders over het vulkanische eiland Lord Howe eiland en lazen we dat er hier een warme golfstroom langs komt en dat dat het zuidelijkste rif is van de wereld. Vandaar dat nog voor de zon volop scheen het al zeer warm was, het water is al twintig graden! Ook zagen we dat we de hele weg van Nieuw Zeeland naar Lord Howe een lichte stroom tegen hebben gehad. Dit verklaard de rare golfslag die we soms hadden.

Om acht uur scheen de zon alweer volop en voeren we met ons Giebeltje door de turquoise blauwe lagoon naar de steiger. Daar begonnen we aan een lange wandeling. Eerst door een Kenia Palm bos. Hier staan de palmen die ze exporteren naar Europa en Amerika. Daarna liepen we langs de Old settlement Beach en zagen we het monument waar de eerste settlement heeft gestaan. Daar is niets meer van terug te vinden, behalve dan het monument. Vanaf hier liepen we het Blackbutt forest in en liepen we over een mooi aangelegd wandelpad omhoog de heuvel op. Een mooie wandeling waar we veel mooie vogels hoorden en zagen o.a de Golden Whistler, Buff Bander, Magpie Lark, Emerald ground dove. Aan de top van de heuvel kwamen we aan bij Kim’s Lookout waar we een prachtig uitzicht hadden over de lagoon met daarachter de twee bergen Mount Lidgbird (777 meter) en Mount Gower 875 meter). We wandelden verder over de kam langs de noord kust waar we mooie bloemen zagen bloeien. Hier hadden we verschillende malen prachtige uitzichten, aan de ene kant het eiland met de lagoon en de aan de andere kant de steile afgrond vanaf de kliffen. Onder ons zagen we vele Sooty terns en Red tailed tropic birds vliegen die nun nesten op de wanden van de kliffen hebben.

Aangekomen op de noord oostpunt van het eiland hadden we uitzicht over de Sugarloaf passage met aan de andere kant de Admiralty eilanden groep. Hier zijn we gisteren dooreen gezeild en langs deze kliffen waar we nu vanaf keken. Nu begonnen we aan de afdaling over een rotsachtig wandelpad. Het was een prachtige wandeling geweest!

Terug bij het dorpje zijn we nog even naar Ned’s Beach gewandeld. Dit strand ligt aan de westkant van het eiland waar we een grote groep vissen vlak voor het strand zagen zwemmen. We spraken wat mensen die uit Sydney kwamen en die mee hadden gedaan met de zeilrace van Sydney naar Lord Howe. Wie weet zien we ze nog in Sydney? Voor we aan boord gingen douchten we nog lekker lang aan de kant. Terug aan boord werd de dinghy opgeruimd en maakten we ons klaar voor vertrek. Om vijf uur voeren we door het rif naar buiten, op naar Corff Harbour ca 312 mijl te gaan. We zeilden met ca 10 knopen zuiden wind de nacht in.

3 november 2011
AUSTRALIE, LORD HOWE EILAND IN DE LAGOON(31 31.429 s 159 03.020 e)
Het waren een paar onrustige slaapuurtjes zo in de swell. We waren om half zes wakker maar aangezien het nog donker was zijn we weer gaan slapen. Daarna werden we om zeven uur wakker en zagen toen een prachtige omgeving! Voor ons torende een hoge steile berg en daaromheen een heuvelachtig groen landschap met een rotsachtige kust. Aan het eind van Boat Harbour is een klein zandstrandje en de uitgang wordt deels versperd door een grote rots. Tussen de groene vegetatie herkende ik de palmen en de Thea trees.

Om negen uur haalden we ons anker op en zeilden we eerst met ruime wind langs de oostkust van het eiland. Rotsachtige kusten werden afgewisseld door mooie zandstranden en verderop zagen we de steile rots Ball Pyramid. Gelukkig zijn we gisteren gestopt zodat we het vandaag met daglicht allemaal goed konden zien. Toen we langs de noordpunt van het eiland zeilden, kwamen we langs de steile kliffen. We vroegen ons af of we het met iets anders konden vergelijken en het eiland Robinson Crusoe komt dan aardig in de buurt.

Toen we aan de westkant van het eiland kwamen moesten we door een rif naar een ondiepe lagoon waar we net na de ingang konden liggen. We riepen op naar Radio Lord Howe op kanaal 12 en even later mochten we tussen het rif door varen naar een mooring want ankeren mag je hier niet omdat het een World Heritage gebied (bijzonder natuurgebied) is.

ankerplek achter rif...

De zon scheen weer volop en de lagoon zag er mooi uit met zijn turquoisexc2xa0 blauwe kleur en zijn koraal. We namen een lunch in de kuip en daarna werd ons Giebeltje opgeblazen en gingen we naar de kant. WAUW wat een palmbomen het lijkt wel of we weer terug zijn in de tropen! We wandelden over een geasfalteerde weg naar een klein plaatsje waar we ons moesten melden bij het politiebureau. Hier ontmoetten we Adrew (politieman) die we al enkele malen hebben gemaild. Hij kopieerde onze paspoorten en het Custom papier van Nieuw Zeeland en faxte dit door naar Corff Harbour waar we later echt moeten inklaren. We kunnen ons hier alleen tijdelijk inklaren dat houdt in dat we de gele vlag moeten laten hangen en dat er niemand aan boord mag komen, buiten ons zelf. Ook mogen we geen eten mee naar de kant nemen.

Daarna gingen we naar het toeristenbureau wat ook tegelijk een museum is. We lieten ons informeren welke mooie wandelingen te maken zijn over het eiland. Als laatste moesten we naar het Administratie bureau van het eiland om te betalen en daar schrokken we! Naast de huur van de mooring die ca 30 euro per dag is moesten we ook nog eens ca 50 euro per dag betalen voor twee personen en een eenmalige administratiekosten van ca 20 euro. In een dag 100 euro! We besloten een dag te blijven en morgen na het wandelen in de namiddag weg te gaan. Er is namelijk toch een goed window om verder te gaan. We liepen verder over het eiland en zagen veel vogelsxc2xa0 een aantal kenden we al en een aantal was nieuw.

Na de wandeling hebben we gedoucht in de douches aan de kant en daarna gingen we weer terug aan boord. Nu het hoogwater is schommelen we aardig op de swell die over het rif komt. Ik maakte het avondeten en we zette onze horloges een uur terug, Australische tijd! Tijd om vroeg naar bed te gaan!

2 november 2011
AUSTRALIE, LORD HOWE EILAND BOAT HARBOUR (31 33.381 s 159 05.943 e)
Vlak voor we de nacht in gingen deden we nog een derde rif in het grootzeil zodat we minder hard van de golven af denderden. We zeilden nog steeds aan de wind in ca 30 knopen wind. Ik lag het eerste deel van de nacht op de bank met de afstand bediening van de stuurautomaat in mijn hand. Soms leken we wel een onderzeexc3xabr en hadden we golven over de boot! Om het half uur keek ik door de raampjes naar buiten of ik andere boten zag want naar buiten gaan was er even niet meer bij!

Rond drie uur loste Paul mij af maar was de wind al langzaam aan het afnemen en steeg de barometer ook langzaam. Om vijf uur haalden we het derde rifxc2xa0 eruit om snelheid te houden. We zeilen van de depressie vandaan en komen langzaam in ons derde hoge luchtdrukgebied van deze trip terecht. Het werd gisteravond rond negen uur pas donker en vanochtend werd het ook iets later licht. We moeten de klok bij aankomst weer aanpassen. Om zeven uur was de wind nog meer afgenomen naar ca 10 knopen wind, scheen de zon weer volop en was de Tasmanzee weer een stuk rustiger. We haalden de reven uit het grootzeil en de werkfok werd weer vervangen door de rolfok. De wind was inmiddels gedraaid van het zuidwesten naar het westen en dus zeilden we met vol tuig over bakboord bijna richting doel! Ik was druk bezig met het schoonmaken van de boot en lekkere dingen aan het klaarmaken zoals appel scones (soort appelgebak) en aten we gerookte kip met eigengemaakte appelmoes. Paul haalde onze oude versleten Nederlandse vlag na een jaar weg en verving deze voor een nieuwe. Ook de gastenvlag en de quarantaine vlag werden opgehangen.

Om zeven uur doemde de twee bergtoppen van Lord Howe boven de horizon uit moesten we nog ca 31 mijl. De wind trok weer aan waardoor we twee reven in het grootzeil zetten. Even later zagen we de zwarte lucht naar ons toekomen en werd het bewolkt met regen en onweer. De wind draaide nu langzaam van west naar zuid. We riepen over de marifoon radio Lord Howe op meer kregen geen gehoor.

route naar Lord_Howe...

Omdat het zo regende en we in buien ca 30 knopen wind hadden met

onweer besloten we voor anker te gaan in de baai Boat Harbour. Terwijl we langs de kust motorden zat ik binnen achter de radar en Paul buiten met de gps/kaart. Het was zo donker dat ik het best een spannende aanloop vond. Rond drie uur en 926 mijl te hebben gevaren lag ons anker erin en gingen we naar bed, morgen maar kijken hoe de omgeving eruit ziet.

HISTORIE LORD HOWE

Lord Howe eiland werd in 1788 ontdekt toen luitenant Henry Lidgbird ball aanvoerder van het schip Supply het eiland zag. Hij observeerde Ball’s Pyramid en ging aan land bij Lord Howe eiland en claimde het Engels grond gebied. Hij noemde de berg en de rots naar zich zelf maar het eiland noemde hij naar Richard Howe die first Lord of the admiralty was.

Tussen 1789 en 1791 begon de walvissen industrie in de Pacific met o.a Amerikaanse en Engelse walvis schepen. Lord Howe regio was bekent al “middle ground” waar veel Sperm en Southern walvissen waren. Lord Howe werd een proviand plaats voor de walvis schepen en al snel was er ook een walvis station.

In 1834 kwamen de eerste vaste bewoners en werd er een dorpje gebouwd. Men leefde van het walvisstation maar verbouwde ook zelf groente en fruit.

Toen de walvis industrie stopte gingen de bewoners van Lord Howe hun Kentia palmen als potplant exporteren naar Europa en Noord Amerika. Nu exporteert men de Kenia palm nog steeds maar is de hoofdbron de toeristen industrie.

Lord Howe eiland is 14,6 vierkante kilometer en het hoogste punt ligt op 866 meter. De Archipel waartoe het behoort werd in 1982 op de wereld erfgoed lijst geplaatst vanwege haar zeldzame collectie planten, vogels, zeeleven en haar uitzonderlijke natuurlijke schoonheid. We gaan het zien!

1 november 2011
In de avond zagen we een donkere lucht aankomen waar hevige regen in zat (het warmte/koufront). Dat was de voorbode dat de wind zou gaan draaien naar het zuidwesten. We kregen inderdaad een hevige regenbui over ons heen en al snel was de wind gedraaid en toegenomen naar het zuidwesten met ca 25 knopen.

De golfslag was kort want de richting moest ook nog veranderen waardoor we nu golven uit het noorden en het zuiden hadden. Paul heeft de hele nacht op de bank geslapen met de afstandbediening van de stuurautomaat in zijn hand. Zo kon hij gemakkelijk de koers bijsturen. De boot zeilde mooi op de automaat die op wind stond. Helaas gingen we soms wat te hard zodat we van de golven afklapten BANG!!!!

In de ochtend bleek op de weerfax dat het lage luchtdruk gebied zich had uitgebreid op de Tasmanzee. Hij gaat nog wel onder ons door richting Nieuw Zeeland maar we zitten er toch net iets noordelijk in. De rest van de dag hebben we lopen hakken tegen 25 knopen wind in met uitschieters naar dertig in de buien. De hele dag deden we niets anders dan wachtjes lopen, liggen, slapen eten en als het echt nodig was naar de wc gaan want alles wat we doen kost nu veel moeite! Zo gaan we ook deze nacht weer in…..

31 oktober 2011
Na een kleine regenbui kregen we toch weer een heldere nacht met in het begin een kleine maan. De wind draaide weer iets zodat we de fok weer uitboomde en we voor de wind lekker verder zeilden. In de ochtend ging de boom er weer uit, de wind zakte iets tot ca 10 knopen en het werd een zonnige warme dag. Overdag volgden we de weerkaarten nauwlettend want we komen aan het eind van het hoog waar we in zitten en het begin van een laag. De fax van vier uur ‘s middags toonde aan dat er een klein laag tussen het hoog waar we nu in zitten en het volgende hoge luchtdruk gebied zit. We draaiden een weerkaart en daaruit bleek dat er nogal wat wind in het laag zou zitten en dus sloegen we onze werkfok aan en rolden we de gewone fok op. Even later hadden we 20 knopen uit het noorden met een hobbelige zee van korte golven en zo zeilden we de nacht in.

30 oktober 2011
In het begin van de nacht hadden we een heldere sterrenhemel met een kleine opkomende maan. Helaas was de maan ook snel weer weg maar de sterren bleven. Rond middernacht ging het AIS (soort radar) alarm twee keer achter elkaar af en passeerden we na elkaar twee grote tankers. De ene tanker ging 14 knopen en de andere had een snelheid van 20 knopen.

In de ochtend kwam de zon weer op en hadden we weer een stralende dag. We boomden de fok uit aan de ene kan en het grootzeil met twee reven aan de andere kant. De wind nam toe tot ca twintig knopen en zo zeilden we de hele dag heerlijk door.

Ik ben begonnen in het boek “Tegenvoeters, een reis door Australixc3xab” geschreven door Bill Bryson. Nu ik dit lees durf ik straks niet meer te zwemmen door de haaien, de giftige vissen, zeeslangen en kwallen. Daarnaast durf ik niet meer te wandelen in de bossen en parken omdat daar zeer giftige spinnen, slangen en andere gedierte zijn en op het strand kunnen zich onder het zand ook weer zeer giftige slangen bevinden en de schelpen mag je niet oppakken want ook daar kunnen zeer giftige diertjes in zitten (schelpen verzamelen zit er dus ook niet in). Wat gaan we dan eigenlijk doen in Australie?! Hihi.

Paul leest bijna de hele dag watersport bladen die we mee hebben genomen uit Nieuw Zeeland. Toen ik kleine stukjes voorlas uit mijn boek zei hij grijnzend, echt een boek voor jouw. Rond acht uur hadden de mannen (Bart, Warren, Paul en Paul) weer het netje; iedereen is onderweg een naar het noorden, een naar Nieuw Zeeland en twee naar Australixc3xab! Daarna sprak Paul nog even met Richard (uit Nieuw Zeeland). Om tien uur draaide de wind en kwam de wind uit het noorden zodat alle zeilen naar een kant gingen. Zo gaan we onze vierde nacht in.

29 oktober 2011
Het was een rustige nacht van 10 a 15 knopen uit het noordoosten en we zeilden goed over de hoge swell heen. We hadden weer een heldere sterrenhemel zonder maan. In de nacht haalden we onze emails op en hadden we antwoord van de politie in Lord Howe. Hij had de email doorgestuurd naar de Customs van Australia en het was geen enkel probleem dat we eerder aankwamen want we hebben een geldig visum alleen niet op de goede data, maar dat is moeilijk als zeiler! We moeten ons alleen wel melden 94 uur voor aankomst bij de Customs. Dus antwoorden we gelijk naar Customs en de politie op Lord Howe dat we verwachten 3 november aan te komen bij Lord Howe.

Vroeg in de ochtend zeilden we door een stationair front en het werd even bewolkt met regen, daarna werd het weer een prachtige zonnige dag en zeilden met ca tien knopen wind uit het noordoosten het tweede hoge luchtdruk gebied binnen. Het wordt steeds warmer, ook ‘s nachts. In de ochtend zitten we veel binnen want dan hebben we de zon in de kuip maar rond het middaguur draait die door en kunnen we in de schaduw van de buiskap buiten zitten. We zagen enkele stormvogels vliegen. Om acht uur hadden we weer het netje met Steve (Nereid) Bart, Paul (Nije Faam), Warren (Night Fly) en Richard. We gaan de vierde nacht in.

28 oktober 2011

Toen we gisterenavond acht tot tien knopen wind uit het noordoosten kregen zeilden we rustig de Noordkaap om en kregen daar een hogere swell van ca drie meter. Gelukkig hadden we twee reven in het grootzeil want door de swell en de weinige wind gingen we aardig heen en weer waardoor het grootzeil soms klapperde. We veranderden koers en gingen iets hoger zeilen zodat we wind in de zeilen hielden en we rustig buiten onze wacht konden slapen.

Het was een bewolkte nacht waardoor we hier en daar een ster konden zien. In de ochtend zagen we een paar dolfijnen komen aan zwemmen maar die bleven niet lang omdat we zeer langzaam gingen. Het werd weer een mooie zonnige dag met nog steeds een hoge swell uit het zuid, dit omdat er een zware depressie onder ons langs is gegaan (ter hoogte van het zuid eiland). Overdag zagen we Albatrossen en stormvogels vliegen en lazen we weer een boek. We schreven een mail naar de politie in Lord Howe of we toch welkom zijn ondanks ons visum dat later ingaat, wordt vervolgd. We gaan de derde nacht in….

27 oktober 2011
Rond acht uur werd het donker en in de nacht hadden we een heldere hemel met veel sterren maar zonder maan. De wind draaide naar het noordwesten waardoor we vol tuig aan de wind (ca 7 knopen) richting de Surville kliffen zeilden. Tijdens onze wachten zagen we enkele andere boten. Rond vijf uur werd het weer wat lichter en een uur later kwam de zon op. Het werd weer een mooie warme dag. De wind nam langzaam af en draaide zodat we van aan de wind naar halve wind naar ruime wind gingen. We lazen een boek en als lunch hadden we shoarma met guacamole en sla.

In de namiddag hadden we maar weinig mijlen afgelegd en lagen we aan de top van het Noord eiland en hield de wind het voor gezien. Er stond een swell vanaf het westen en met geen wind in de zeilen begonnen de zeilen te klapperen waardoor we deze weg haalden en ons rustig met de stroom mee lieten glijden. Paul probeerde om zes uur even of we televisie hadden en zowaar hadden we signaal zodat we het nieuws toch nog konden zien, dit zal wel de laatste keer zijn. Rond half negen net voor het donker werd hesen we het grootzeil met twee reven erin tegen het klapperen. Even later kregen we een licht bries en zeilden/dobberden we rustig verder de nacht in.

26 oktober 2011
Zoals het er nu uitziet hebben we een prachtig window om naar Lord Howe (Australixc3xab) te zeilen, een groot hoog luchtdrukgebied ligt boven ons en een ander groot hoog luchtdrukgebied ligt boven Australixc3xab, een window met wellicht weinig wind, net wat we nodig hebben.

Om tien uur waren we in het kantoor van Customs/Immigratie om ons uit te klaren. Ik had alle papieren aan boord al ingevuld zodat we in tien minuten klaar waren. Als extra moest ik nog een formulier tekenen dat we direct naar Lord Howe Eiland zeilen en onderweg nergens meer stoppen. Terug aan boord ging het anker op en dobberden met het tij mee naar buiten. In de zon met een lichte bries, echt korte broeken weer. Terwijl we naar buiten dobberden was Paul bezig ons anker aan de nieuwe anker ketting te bevestigen. We aten de lunch in de kuip en daarna maakte Paul de snelheidsmeter schoon zodat we konden zien hoe hard we gingen. Deze was vast gaan zitten door het lange stilliggen bij Opua. Het was inmiddels drie uur geworden en al die tijd zeilden we alleen op fok.

Nu we bij de uitgang van Bay of Islands kwamen, zagen we dat we ca 10 knopen uit het noorden hadden en hesen we het grootzeil. We kruisten de Bay of Island uit en langs de kust omhoog richting Cape Reigner. Iets over achten werd het donkeren en had Paul het SSB-netje met de mannen. Vanavond waren Steve en Richard er. Ik ging naar bed mijn eerste wacht begint om elf uur!

Ik heb iets doms gedaan waardoor we nu twintig dagen over ca 800 mijl moeten doen. Toen ik op internet onze visums voor Australixc3xab aan het invullen was dacht ik dat we tot 26 november in Nieuw Zeeland mochten blijven en gaf als ingang data voor onze visums voor Australixc3xab 14 november op. Een paar dagen geleden kreeg ik een herinnering email van de immigratie Nieuw Zeeland dat we 26 oktober Nieuw Zeeland moeten verlaten, dan zijn we hier alweer een jaar! OEPS FOUTJE!

Bestemming Australië oost is a post from giebateau.weblog.nl.

route vanaf 7 mei 2006...

Afgelegde route… is a post from giebateau.weblog.nl.

route totaal Nieuw Zeeland

route noord Nieuw Zeeland

TERUGBLIK OP EEN JAAR NIEUW ZEELAND

• Ja, we zijn een jaar min xc3xa9xc3xa9n dag in Nieuw Zeeland geweest. Als we meer dan een jaar waren gebleven moesten we ook een jaar weg blijven uit Nieuw Zeeland. Nu we xc3xa9xc3xa9n dag minder hebben mogen we terug komen wanneer we willen, wie weet!?

• Nieuw Zeeland lijkt qua cultuur veel op Europa (erg Engels) alleen gaat hier alles wat relaxter. We hebben ook hier weer vele aardige mensen ontmoet. Exc3xa9n van de hoogtepunten was om samen met mijn ouders vijf weken met de camper door Nieuw Zeeland te rijden waar we een zeer grote variatie aan natuur zagen en waar we wild mochten parkeren.

• Hoge bergen met sneeuw en gletsjers, vulkanisch gebied met modderbaden en warm waterbronnen, het meren gebied, de forgotten high way met zijn variatie aan landschap. Nieuw Zeeland kent ook veel verschillende mooie zeilgebieden De Tasmanbaai die aan het prachtige Tasman park gelegen is, de Malborough sound met zijn baaien en inhammen. Meer naar het zuiden Fjordland en Steward eiland waar we door prachtige ongerepte natuur zeilden en wandelden. Ook deze gebieden waren hoogtepunten van Nieuw Zeeland

• Tenslotte de baai bij Auckland met zijn vele eilandjes waar het in de zomer bere druk is maar buiten het zeil seizoen zeer rustig.

• Ook qua weer is het zeer varixc3xabrend met rustige periodes maar ook hevige stormen. Maar gelukkig genoeg goede plekken om te schuilen.

24 oktober 2011
Om negen uur werd ik opgehaald door Carina en we gingen samen naar Pahia met haar auto. Allereerst tankten we onze diesel- en benzinetanks vol om vervolgens naar de supermarkt te gaan waar ik onze laatste boodschappen deed voor ons vertrek naar Australixc3xab. Het was inmiddels tien uur geworden en de zon scheen al volop zodat we ergens een kop koffie kochten en dat op een bankje op de kade opdronken. Onderwijl praatten we over van alles en nog wat behalve over boten (hihi).

Om elf uur werd ik gebeld dat Sylvia, David en Paul bijna bij Pahia waren met hun boot. Ik vertelde dat ik hun al zag met de grote gele halfwinder. Ik nam afscheid van Carina en stapte met de boodschappen aan boord van de Kiss (boot van Sylvia en David). We zeilden met een lichte bries verder de baai in van Keri-Keri waar Paul en ik nog niet geweest waren. Ook een mooie baai met kleine eilandjes. Na wat te hebben rond gezeild en te hebben geluncht zeilden we terug naar Opua, het was een gezellige en mooie zeildag/middag geweest!

23 oktober 2011
Na het ontbijt zijn we naar de kant gegaan om de Coastal walk te wandelen. Dit is een wandeling die begint bij Opua en dan de kust van Bay of Island volgt tot Pahia. Een afwisselende wandeling deels heuvel op heuvel af door het bos met uitzichtpunten over de Bay of Island maar ook delen over het strand en rotsen die alleen bewandelbaar zijn met laag water. We liepen langs de camping waar we met mijn ouders hebben gestaan, toch raar hier weer te wandelen. Rond lunchtijd waren we in Pahia waar we een lunch nuttigden.

Tijdens de lunch belden Saskia en David om te vragen of we zin hadden om een stukje met hun te varen. Toen ze hoorden dat we in Pahia waren besloten ze ons op te halen met de boot om vervolgens gezamenlijk wat rond te varen in Bay of Islands. Op de terugweg voeren we naar Russell waar het oude bekende zeiljacht “Joshua” ligt van de bekende Franse zeiler. Rond zes uur waren we terug aan boord net op tijd voor het nieuws en het avondeten. Om half acht kwamen Saskia en David langs en gingen we gezamenlijk naar de jachtclub om de finale rugby te kijken. Vrijdag heeft Wales tegen de Australixc3xab gespeeld en heeft Australixc3xab de bronzen medaille gewonnen. Nu speelden Frankrijk tegen Nieuw Zeeland, een zeer spannende wedstrijd tot het eind! Nieuw Zeeland won met xc3xa9xc3xa9n punt verschil, rond twaalf uur waren we weer terug aan boord, lekker slapen.

22 oktober 2011
Het was weer een mooie zonnige dag zodat ik de kleren waste en Paul wat leer bij de kop van de spinaker boom naaide, dit ter bescherming van de rolfok. Daarna gingen we naar de kant om een stukje te wandelen en kwamen we uit in de kleine supermarkt van Opua. Hier zagen we Carina, een zeilster die hier tijdelijk werkt. We nodigden haar uit om ‘s middags wat te komen drinken. Terug aan boord hing ik de was op en lunchten we weer in de kuip. Na de lunch kwam Carina en zaten we gezellig te praten. Rond vier uur vertrok ze weer en kon ik de was opruimen want die was inmiddels droog gewaaid.

21 oktober 2011
Terwijl we met verschillende familieleden en vrienden skypten kwam de zon op en werd het prachtig weer. In de ochtend waren we druk bezig met het uitzoeken van foto’s voor de kersteditie van ons WVL clubblad. Na de lunch besloten we een goede wandeling te maken. Met ons Giebeltje voeren we naar de kant en liftten we naar Russell. In Russell kochten we een ijsje om vervolgens terug te wandelen naar Opua. Het eerste deel liepen we op een walkboard over mangrove planten en daarna liepen we door het bos heuvel op, heuvel af. Tijdens het wandelen merkten we dat het lang geleden was dat we zo gewandeld hadden, de conditie was niet meer zoals die was! Terug aan boord gingen we met een hapje en een drankje in de kuip zitten, genietend van het mooie weer en de zeilwedstrijd die net begon.

20 oktober 2011
Na te hebben geskypt met familie en vrienden was het inmiddels koffietijd geworden. Daarna ging Paul naar buiten om wat kleine klusjes te doen en ben ik verder gegaan met het voorbereiden van Australixc3xab. Rond twee uur gingen we naar David en Saskia met de kleinkinderen. Ze wilden graag onze film van de Falkland eilanden en Antarctica zien. Natuurlijk werd er ook weer veel gepraat en voor we het wisten was het zeven uur en tijd om terug te gaan naar de Giebateau waar we het nieuws en verdere televisie programma’s hebben gekeken.

19 oktober 2011
We hebben al enkele dagen email contact met Jugo van Shiptron die ons begeleidt in ons probleem met de SSB. Vandaag spraken wexc2xa0 hem en zijn weer gezamenlijk achter gekomen dat de antenne tuner niet meer in tuned. Maar gelukkig kunnen we nog steeds zenden en ontvangen. Na het telefoon gesprek bouwden we de antenne tuner weer terug op zijn plek. Daarna gingen we naar de kant om de benen te strekken en de laatste kleine boot spullen te kopen o.a splitpennen.

We hebben gehoord dat als we in Australixc3xab aankomen met de boot de autoriteiten een vaar schema willen hebben met onze tussenstops. Ze willen dus weten waar we in Australixc3xab gaan zeilen en waar we van plan zijn te stoppen. Nu heb ik de pilot van New South Wales maar eens ter hand genomen samen met de Loney Planet en wat ankerplekken uitgezocht, morgen ga ik hier mee verder. Paul was ondertussen bezig met nog wat kleine klusjes.

18 oktober 2011
Het was een onrustige nacht. Het waaide behoorlijk en Paul had last van zijn kies waardoor hij meerdere malen wakker was. Na een sterke pijnstiller viel hij eindelijk in slaap! In de ochtend ging ik bezig om de medicijnen voorraad na te lopen, eens kijken wat we eigenlijk allemaal nog hebben! Daarna ging ik bezig met de administratie, declaratie formulier invullen voor de verzekering en het volgend jaar budget bekijken.xc2xa0 Paul was ondertussen bezig met de SSB zender om te kijken of hij het probleem kon vinden waardoor ons zendvermogen minder sterk is. Uiteindelijk kwam hij erachter, het probleem zit toch in de antenne tuner. Hij stemt niet af op andere frequenties, de zenderxc2xa0 blijft dus staan op xc3xa9xc3xa9n frequentie. Gelukkig gebruiken we de frequenties daaromheen waardoor de zender het nog wel doet maar niet met vol vermogen. In de middag hebben we nog wat op internet gekeken. Het was nog steeds winderig en regenachtig. Hopelijk kunnen we snel weer zenden via de ssb!

17 oktober 2011
Gisteravond kreeg Paul last van zijn kies en vannacht werd het alleen maar erger. Het was dezelfde kies waar hij in Duniden ook al last van had en waar hij toen een antibioticakuur voor geslikt heeft. In de ochtend belde David naar zijn tandarts in Whangarei en daar kon Paul gelukkig om half twee terecht, een afspraak voor spoedgevallen! Rond tien uur gingen we naar David en Saskia met de kleinkinderen om daar koffie te drinken en gezellig te praten. Na de koffie werd het tijd om met hun auto naar Whangarei te rijden, ca xc3xa9xc3xa9n uur rijden. We waren precies op tijd en Paul werd gelijk geholpen,xc2xa0 De kies waar het om ging had jaren geleden al een wortelkanaal behandeling gehad maar was nu ontstoken. Er werd een foto gemaakt en twee wortel kanalen werden weer open geboord om de infectie te bestrijden.

Na een uur liepen we weer naar buiten en gingen we langs de haven om te kijken of Rhythm of Life er nog lag met Diederik en Christien aan boord. Ze lagen er nog en ze waren aan boord zodat ik vandaag kennis met ze maakte en we gezellig een kop thee met elkaar dronken. Paul had ze een week geleden al ontmoet toen ik boodschappen deed. Voor we weer terug naar Opua reden kochten we nog wat boodschappen en medicijnen voor Paul. Rond zes uur waren we terug aan boord en bracht Paul de sleutel van de autoxc2xa0 terug. Paul was net terug aan boord toen het harder ging waaien en regenen.

16 oktober 2011
Vandaag hebben we ons bezig gehouden met de SSB zender. Al eerder hadden we de koperen strip naar de aardplaat vernieuwd. Vandaag hebben we eerst de antenne tuner losgekoppeld, opengemaakt en nagekeken op oxydatie, alles zag er goed uit. Daarna moest Paul alles weer inbouwen en begon ik met de voorbereidingen van de lunch. Na de lunch hebben we alle aansluitingen van de SSB naar de accu nagelopen ook dit zag er allemaal goed uit. Dus nu moeten we verder zoeken om een sterker signaal te krijgen zoals we dit in het begin (bij vertrek) ook hadden. Rond vijf uur werd het tijd om naar Saskia en David te gaan want we waren bij hun uitgenodigd voor het avond eten. Daar aangekomen bleek dat ze hun twee kleinkinderen op visite hadden, erg gezellig! Om half negen gingen David, Paul en ik naar de kant om in het verenigingsgebouw de tweede halve finale rugby te kijken. Gisteren speelde Wales tegen Frankrijk en heeft Frankrijk gewonnen. Vanavond speelde de Kangaroo (Australie) tegen de Old Black (Nieuw Zeeland) en hebben de Old Blacks gewonnen.

15 oktober 2011
Vanochtend scheen de zon en was er haast geen wind zodat we met ons Giebeltje naar de kant gingen om de 80 meter nieuwe ankerketting (80 meter Italiaanse maggi) en een nieuwe Lofrans ankerlier schijf te kopen. Na alles in ons Giebeltje te hebben geladen zijn we terug gevaren en ging de nieuwe ketting in de ankerbak. We waren net klaar toen de lucht betrok en even later kwamen de buien met wind over. Na de lunch hebben we uitzendingen gemist gekeken.

14 oktober 2011
Vanuit bed skypten we weer met familie en vrienden en daarna moest er weer geklust worden. Het was een mooie zonnige dag zodat we weer buiten aan de gang konden. Enige tijd geleden hebben we een roer voor de windvaan van Richard gekregen. Paul en Richard hebben deze samen al in goede vorm geschaafd en vandaag hebben we er polyester matten omheen geplakt zodat het roer extra sterk is.

Daarna ben ik de was gaan uitspoelen en ophangen terwijl Paul bezig ging met de ankerketting. We gaan binnenkort nieuwe ankerketting kopen omdat de oude deels op is. De laatste 20 meter ketting is nog redelijk goed en willen we als reserve ketting bewaren. Deze moest dus goed schoongemaakt worden met zoet water en daarna drogen. Het was inmiddels alweer in de middag toen we hiermee klaar waren en Paul als laatste de trap nog even in de lak zette. Tijd voor het nieuws en de verdere televisie programma’s.

13 oktober 2011
Niet alleen skype werkt niet goed ook Gmail is lastig te openen en het anti virus programma doet ook raar, OEPS! WAT IS ER MIS!? We zijn bijna de hele dag bezig geweest op de computer maar konden het probleem niet oplossen, morgen weer een dag GGGRRRRRR! Gelukkig was het een dag met wind en regenbuien.

12 oktober 2011
Toen we weer wilden gaan skypen, wilde skype niet opstarten op onze computer GRRRRR! Door alle updates die we moesten doen is er waarschijnlijk een conflict ontstaan. Rond tien uur en na veel proberen werkte skype nog steeds niet maar kregen we David en Sylvia (Kiss) voor de koffie. We zaten gezellig te praten en voor we het wisten was het lunch tijd en bleven ze eten. Rond vier uur waren we nog steeds niet uitgepraat maar we besloten het gesprek toch af te ronden. We keken nog even op de computer maar hielden het al snel voor gezien, morgen weer een dag!

11 oktober 2011
In de ochtend skypten we weer met vrienden. Daarna gingen we naar de kant omdat we met David mee konden rijden naar Whangarei. David en Sylvia (bootnaam Kiss) hebben we ontmoet in de yachtclub tijdens de rugby wedstrijden. Het was iets meer dan een uur rijden voor we in Whangarei aankwamen maar onder het rijden werd er weer volop gepraat over van alles en nog wat. In Whangarei ging David zijn eigen gang en spraken we af om half vier weer bij de auto te zijn. We liepen wat rond en zagen de Nederlandse boot Ritme of Life in de haven liggen. We gingen langs maar helaas waren de varenden niet aan boord. We liepen verder door Whangarei en terwijl ik boodschappen deed ging Paul nog even in de haven kijken of ze inmiddels aan boord waren en zo ontmoette Paul, Diederik en Christine van Ritme of Life. Rond half vier reden we weer terug naar Opua en rond vijf uur waren we weer terug aan boord. Nu werd het tijd om de boodschappen in te ruimen en het nieuws te kijken. Het weer is onstuimig geworden waardoor de tanker die bij een week geleden bij Tauranga op een rif is gelopen 18 graden slagzij maakt. Hij verliest nu behoorlijk wat ruwe olie en dat is in de zee en op de stranden terecht gekomen. Enkele containers zijn al van het dek geschoven de zee in. Dit alles is ca 200 mijl van ons vandaan!

10 oktober 2011
Rond vijf zes uur in de ochtend skypten we met Natalie en Ruud. Dan zijn er hier nog weinig mensen bezig op de internet verbinding waardoor we een snelle verbinding hebben en goed kunnen skypen. Daarna zijn we naar de kant gegaan om bij Brunsco (watersportzaak) nieuwe pitten voor ons gasfornuis te kopen. We waren net terug aan boord toen het steeds harder begon te waaien en regenbuien overkwamen. Er komt weer een depressie over. Ik heb het gasfornuis eens goed schoongemaakt waardoor deze er bijna weer als nieuw uitziet. Paul hielp waar kon en ondertussen was hij bezig op internet. De rest van de dag hebben we achter de computer gezeten, informatie opgehaald en uitzendingen gemist gekeken.

9 oktober 2011
In bed activeerden we onze internet verbinding en skypten we met mijn ouders, mijn tante en een paar vrienden. Daarna werd het weer tijd om verder te klussen. Paul klom de mast in om te zien of alles nog goed is, en dat was het. De zon was inmiddels weer volop gaan schijnen zodat alle kussens en matrassen weer buiten werden gelegd om te luchten. Na de lunch heeft Paul de randjes van het nieuwe raam in de buiskap vastgeplakt met een lijm pistool en ik ging bezig in de keuken. Na de lunch begon het te betrekken zodat we de achter hut weer inruimde en het bed klaar maakten voor vertrek. We keken nog even wat op internet en om zes uur gingen we naar de kant om de kwart finales rugby te kijken in het clubhuis van de Marina. De eerste wedstrijd was Zuid Afrika (Springbok) tegen Australixefxbfxbd (Aussies) waarvan de Aussies wonnen. De tweede wedstrijd was Nieuw Zeeland (All Black) tegen Argentinixefxbfxbd waarvan de All Blacks wonnen. Het was leuk en gezellig om zo tussen de Nieuw Zeelandersxefxbfxbd naar de wereld kampioenschappen Rugby te kijken.xefxbfxbd Net of we in Nederland in de kroeg de voetbalwedstrijden van het Nederlands elftal volgden maar dan toch iets anders, wat een ruige sport! Volgende week is de halve finale, Wales speelt tegen Frankrijk en Aussies tegen de All Blacks.

8 oktober 2011
Het was een zonnige ochtend zodat alle matrassen, slaapzak en kussens weer naar buiten gingen om te luchten. Ook de vloerbedekking ging daarvoor naar buiten. Paul ging aan de gang om de olie in de motor te verversen en om de olie- en dieselfilters te vervangen. Ik hielp waar nodig was en ondertussen was ik de lunch aan het voorbereiden. We hadden Andy (Zephrus) voor de lunch uitgenodigd.

Om half xefxbfxbdxefxbfxbdn was Paul klaar met de motor en kwam Andy net aanroeien, precies op tijd want de pizza was net klaar! Het was een gezellige lunch maar rond twee uur moesten zowel Andy als wij weer aan het klussen. We wilden net de vuilnis weg brengen toen het begon te regenen en we snel alle kussens etc naar binnen moesten halen. Na de regenbui gingen we naar de kant om alle vuilnis weg te brengen en daarna liepen we nog even beide watersport zaken binnen. Terug aan boord aten we een stukje vers gebakken appeltaart uit eigen oven om daarna onderuit te gaan met een boek en natuurlijk de televisie in de avond.

7 oktober 2011
Ja, ja het wordt klussen! Al vroeg haalde Paul de klem van het quadrant van het roer los en om acht uur waren we op de kant bij Northland Spars and Rigging om de klem sterker te maken. De klem is tijden onderhoud in Tangarau door een kleine fout van Paul gebroken. Deze werd de volgende dag wel gelast maar dat was meer een noodoplossing. Na overleg werd er aan beide kanten een aluminium plaat van ca 8 mm opgelast. Daarna liepen we weer naar het kantoor van de Customs waar nog steeds niemand te bekennen was. Het is nog vroeg in het seizoen. Nu hebben we hun telefoon nummer genoteerd en de betreffende formulieren (formulier voor de boot en xefxbfxbdxefxbfxbdn voor Paul en xefxbfxbdxefxbfxbdn voor mij) die we moeten invullen meegenomen. Als laatste gingen we naar de kleine supermarkt waar we onze visums voor Australixefxbfxbd hebben uitgeprint. De zon stond inmiddels aardig te branden!

Terug aan boord heeft Paul de oude ruit uit de buiskap gesneden en daarna hebben we samen een nieuwe ruit gesneden uit het plastiek dat we gisteren gekocht hebben. Daarna naaiden we samen de ruit in de buiskap. Halverwege stopten we om te lunchen en om de klem op te halen. Wauw! de klem is een stuk sterker geworden en nu zelfs veel sterker dan voorheen! We hadden de Beneteau dealer in zowel Nieuw Zeeland als Nederland gevraagd of ze een klem los te koop hadden. Beide hadden er geen en bij Beneteau Frankrijk konden beide dealers voor ons alleen een heel quadrant kopen en dan waren we veel en veel duurder uit geweest! Aan boord heeft Paul eerst de klem weer terug geplaatst voor we verder gingen met onze ruit. Rond vier uur waren we klaar met de klem en de ruit! Tijd voor een wijntje en een cola in de kuip. Daarna werden de matrassen uit de achter kajuit gehaald want als we naar Australixefxbfxbd zeilen wordt daar weer op geslapen en dan is het lekker als die nu en morgen goed gelucht worden. Rond zes uur was er weer nieuws en tijd om te stoppen met klussen, morgen weer een dag!

6 oktober 2011

OPUA IN BAY OF ISLANDS. (35 18.709 sxefxbfxbd 174 07.416 e)
RONDJE NIEUW ZEELAND IS HIERBIJ VOLBRACHT NA 3503 MIJL EN VELE VERSCHILLENDE ANKER PLEKKEN!
Het heeft bijna de hele nacht geregend maar gelukkig geen onweer. Vanochtend was het bewolkt en kwamen er nog steeds buien over. Na het nieuws gekeken te hebben zeilden we verder door de Bay of Islands naar Opua, bekend gebied voor ons want bijna een jaar geleden zeilden we hier ook. Aangekomen in Opua gingen we na de lunch naar de kant. Als eerst gingen we naar de watersport zaak “Carter” want hier hebben we een Lofrans ankerlier schijf en Italiaanse ankerketting (80 meter) besteld. Beide waren binnen. Daarna keken we nog wat rond in de winkel en spraken we af dat de ketting en de schijf volgende week worden opgehaald. Daarna gingen we naar Electronic Opua om nieuwe LED lampen te kopen. Naast Electronic Opua zit Canvas Opua waar we plastiek kochten voor een nieuw raam in de buiskap. Exefxbfxbdn van de ruiten in de buiskap moet namelijk hoognodig vervangen worden. Als laatste gingen we naar een zaak waar ze aluminium lassen en vroegen we of ze van de week tijd hadden om onze klem van het roer quadrant te verstevigen. Morgen kunnen we komen! Toen we terug naar de boot motorden zagen we Andy op de Zephrus (kennen we uit port Mont en Gambier) bezig en gingen we even langs voor een kop thee. Het was een gezellig weerzien helaas was Rianda er niet, zij werkt in Wellington. Terug aan boord is Paul bezig gegaan om de lampen te vervangen en heb ik wat huishoudelijke klussen gedaan.

5 oktober 2011

route naar Otaio Bay

OTAIO BAY BIJ URUPUKAPUKA EILAND IN BAY OF ISLANDS. (35 12.858 sxefxbfxbd 174 13.328 e)
Bij zonsopgang ging ons anker op en hesen we de zeilen. We zeilden door de noord passage Port Fritsroy uit open zee op, hierbij verlieten we Great Barrier eiland. Eenmaal op open zee hadden we ca vijftien knopen wind uit het noordoosten en zeilden we halve wind richting Bay of Island. Met een gemiddelde snelheid van 7 knopen zeilden we langs de Mokohinau eilanden richting Cape Brett waar we om half zes waren. Inmiddels was de zon achter de bewolking verdwenen en net toen we tussen Cape Brett en de beroemde rots “Hole in the Rock”xefxbfxbd zeilden kregen we een heftige regenbui over ons heen, helaas geen foto dus!xefxbfxbd We zijn aangekomen in Bay of Island waar we tussen Waewaetora en Urupukapuka eiland door zeilden en waar ons anker er na 87 mijl in Otaio bayinging. De lucht was inmiddels grauw met onweer bewolking, afwachten wat de nacht ons brengt!. De dagen worden weer langer om zes uur werd het licht en pas om acht uur ‘s avonds wordt het weer donker!

4 oktober 2011
Het was een nacht met hevige windvlagen en daartussen weinig wind waardoor de windvlagen harder leken! We gierden weer achter ons anker waardoor we onrustig sliepen. In de ochtend was de wind gaan liggen en kwam de zon door. Het werd een prachtige zonnige dag! Paul ging eerst naar Richard om hem te helpen met zijn computer. Rond tien uur was hij terug en toen gingen we naar de kant om te wandelen. Eerst liftten we naar de volgende baai en liepen we het eerste gedeelte via de weg terug om daarna een bospad in te slaan en de Warren Track te wandelen. Deze wandeling gaat door het natuur park en langs een kleine beek die we meerdere keren moesten oversteken. Paul moest om over het beekje te komen over de stenen lopen/springen om droge voeten te houden terwijl ik schoenen aan had waar ik ook mee in het water kon. Heerlijk door het heldere frisse water lopen, even afkoelen want het was best warm!xefxbfxbd Uiteindelijk kwamen we uit bij de waterval waar we al eens eerder naar toe gewandeld zijn. Nu moesten we weer via trappen omhoog om verderop weer vlak over het bospad te wandelen. Eenmaal aangekomen in Port Fritzroy aten we een ijsje en liepen we naar Kay die werkte in de toeristen informatie. Ze had het erg druk met regelen van dingen zodat we even kort gedag zeiden. Terug aan boord namen we een douche en daarna ging Paul naar Richard om hem te helpen met klussen(was bezig met zijn voorstag). Ik bleef aan boord lekker rommelen.

3 oktober 2011
Het was weer een nacht en een dag met veel wind en regen waardoor we weer aan boord bleven.xefxbfxbd Ik ben al enige dagen bezig met het lezen in de Lonely Planets (East coast Australixefxbfxbd en Australixefxbfxbd on a shoestring) wat er allemaal te zien is. Nu hebben we vandaag alle pilots van Australixefxbfxbd (die we hebben)gekopieerd naar de computer zodat we ons daarin kunnen verdiepen. Paul ging als eerste weer verder lezen over het weer en de autoriteiten en ik las verder over Tasmanixefxbfxbd want we kunnen natuurlijk niet beide achter de computer, dat gaat niet goed (hihi).

2 oktober 2011
Het was een nacht en een dag met veel wind en regen waardoor we weer aan boord bleven. Allereerst waren we bezig foto’s uit te zoeken voor het kopstuk van onze weblog. Hiervoor moesten we door onze hele collectie fotoxefxbfxbds heen, wat weer leuke herinneringen meebracht. Zo zagen we weer foto’s uit Kaap Verde, Gambier, Brazilixefxbfxbd etc. Terwijl Paul bezig ging met de opmaak van het kopstuk bakte ik een hartige taart, appeltaart en een brood. Dit alles in xefxbfxbdxefxbfxbdn keer in de oven! In de middag kwam Richard langs met zijn computer. Hij had weer problemen waardoor Paul en hij de hele middag aan zijn computer hebben gewerkt. Ik was ondertussen weer aan het lezen over Australixefxbfxbd.
1 oktober 2011
Na de koffie ging Paul tussen de buien door naar Richard om verder te praten over boten etc. Ik bleef aan boord om lekker wat te rommelen en verder te lezen over Australixefxbfxbd. Rond lunch tijd kwam Paul weer terug en aten we warm. In dexefxbfxbd middag bleef het regenen en waaien zodat we een film keken. Een depressie komt weer onze kant op.

30 september 2011
Op 24 september 2011 hebben we via internet ons visum voor Australixefxbfxbd (www.immi.gov.au) aangevraagd. Vandaag kregen we onze visums via onze email binnen. Nu moeten we ze alleen nog uitprinten. Yes, we kunnen naar Australixefxbfxbd!

In de ochtend kwam Richard koffie drinken en we zeiden tegen elkaar dat het maar goed was dat we gisteren hierheen gezeild zijn. Vandaag stond er ca vijfendertig xefxbfxbd veertig knopen wind en gierden we weer aardig achter ons anker. Na de koffie gingen de mannen naar de boot van Richard om daar te klussen. Richard heeft een probleem met zijn computer en ook moet ons nieuwe roer van de windvaan (gisteren van Richard gekregen) gemodificeerd worden. Ik bleef aan boord en verdiepte me in de geschiedenis en de cultuur van Australixefxbfxbd. Rond xefxbfxbdxefxbfxbdn uur kwamen de mannen terug om te lunchen (erwtensoep) en na de lunch gingen ze weer naar de boot van Richard om verder te klussen en ging ik weer verder lezen over Australixefxbfxbd. Rond zes uur kwam Paul weer terug met het gemodificeerde roer. Tijd voor het avondeten en het nieuws.

29 september 2011
RAROWHARO BIJ GREAT BARRIER ISLANDxefxbfxbd (36 09.918 sxefxbfxbd 175 21.502 e)
In de ochtend kwam Richard bij ons koffie drinken en had hij het roer van de wind pilot bij zich. Het bleek een iets anderxefxbfxbd roer te zijn zodat we deze iets moeten modificeren. Tijdens de koffie bespraken we wat we vandaag gingen doen en aangezien er een mooi windje stond vanuit het zuidoosten besloten we verder te zeilen naar Great Barrier eiland. Even later werden de zeilen gehesen en zeilden we samen met ca vijftien a achttien knopen ruime wind verder. Met uitgeboomde fok en vol grootzeil liepen we al snel weg van Richard die een stalen 45 voet boot heeft. Ja, onze onderkant is schoon en dat merken we, soms surften we weer van de golfjes af!xefxbfxbd Bij de westkust van Great barrier eiland aangekomen kregen we weer een grote groep dolfijnen bij de boeg die lange tijd bij ons bleven en die soms voor de boeg hoog uit het water sprongen, wauw!

route naar Rarowhara Bay...

Rond half vijf zeilden we weer tussen de rotsen door en haalden we het grootzeil weg aangezien we hier draai winden kregen. Alleen op fok zeilden we door Man-o-War en Port Fritzroy naar onze ankerplek. Hier ging ons anker er na veertig mijl weer in.

28 september 2011

PARAPARA BAY BIJ GREAT MERCURY ISLANDxefxbfxbd (36 36.340 sxefxbfxbd 175 46.785 e)
Na het ontbijt gingen we naar de kant waar we ons Giebeltje achterlieten op een mooi wit zandstrand. Wij liepen verder langs een stroompje met een overhangende Pohutukawa (boom). Even verderop moesten we door een hek waarna het pad verder ging door een bosachtig gebied. We moesten het beekje oversteken via gladde stenen in het water waar ik natuurlijk weer een natte voet haalde (hihi). Daarna liepen we aan de andere kant langs het beekje verder en we hoorden verschillende vogels. Na ca twintig minuten lopen kwamen we bij de waterval met daarvoor een kleine poel. Als het warm is, is het vast heerlijk om in dit frisse water te zwemmen maar wij hielden het even voor gezien.

Rond elf uur waren we terug aan boord en na een kop koffie kwam er een lichte zeebries opzetten en ging ons anker op. We zeilden de hoek om richting de kust van de Coromandel.

route naar Parapara Bay...

Onder het zeilen belde Paul, Richard om te vragen wat hij ging doen want hij heeft voor ons een roer voor onze windvaan die hij niet meer gebruikt. Ons roer van de windpilot is in de Pacific namelijk afgebroken. De mannen spraken af dat we elkaar morgen in Parapara Bay bij Great Mercury Eiland zullen zien. Dit omdat er een harde zuidoostenwind aan komt en we daar goed beschut liggen. Rond twee uur lagen we weer voor anker en zaten we lekker in de zon in de kuip.

route naar Peachgrove Bay...

27 september 2011
PEACHGROVE BAY BIJ GREAT BARRIER ISLANDxefxbfxbd (36 38.305 sxefxbfxbd 175 48.579 e)
Om acht uur na het nieuw ging ons anker op en zeilden verder langs de Coromandel kust noordwaarts. In het begin hadden we ca vijf knopen westen wind maar toch ging de boot lekker door het water. We kunnen echt merken dat de onderkant helemaal schoon en glad is! Rond elf uur draaide de wind en kwam er langzaam een zee bries vanuit het oosten op zetten. We wilden eigenlijk voor de Hahei beach ankeren om vandaar uit naar de Cathadraal cove te wandelen. Onder het zeilen merkten we dat er toch zo nu en dan een aardige swell vanuit het oosten kwam die we op de kust zagen breken. We vroegen ons af of we door deze swell wel veilig en droog aan de kant konden komen bij Hahei beach. Aangezien het weer een prachtige zonnige zeil dag was met ca vijf tot tien knopen wind besloten we lekker verder te zeilen. Bij Whitianga harbour/Mercury bay draaide de wind naar het noordwest en moesten we verder kruizen naar Great Mercury eiland. We hebben in een zeil magazine (Boating) een artikel gelezen over Great Mercury eiland, dat er daar aan de zuid kust een prachtige anker plek is met even verderop een waterval. Dat werd nu ons doel! Rond half vijf ging ons anker er aan de zuidkust van Great Mercury eiland in, weer een relaxte zeil dag van ca 33 mijl. We aten ons avond eten in de kuip in de zon.

route naar Slipper eiland...

26 september 2011
SLIPPER EILAND (37 03.490 sxefxbfxbd 175 56.160 e )
Om vijf uur waren we wakker zodat we ons anker in het donker ophaalden bij dood tij. We zeilden via de vaargeul de baai van Tauranga uit, de open zee op. Daarna ben ik weer naar bed gegaan tot half acht. Paul zeilde intussen halve tot ruime wind langs de oostkust van de Coromandel noordwaarts. Toen ik wakker werd scheen de zon al. Met een lichte westen bries zeilden we vol tuig langzaam voort. Paul ging onderuit met een boek en ik hield de wacht. Ondertussen zag ik veel kleine vogeltjes en hing de hengel met aas achter de boot in de hoop dat er een vis zou bijten. Rond elf uur hadden we een prachtige vis (Wahoo) aan de haak en die fileerde ik. Terwijl ik daar mee bezig was leek het wel of er wormpjes in het vlees van de vis zat zodat ik die uiteindelijk overboord heb gegooid. De wind werd zwakker en zwakker dus dobberden we rustig voort, we hebben geen haast! In de middag kwam er een bries vanuit het oosten opzetten waardoor we Slipper Eiland konden halen. Hier ging ons anker er rond half zes in, na 40 mijl gevaren te hebben. Het was een zeer relaxte zeildag.

25 september 2011
Vannacht is de zomertijd bij ons ingegaan, de klok is dus een uur vooruit gezet.
Paul vond de uithouder (systeem om de giek te fixeren) die we hadden niet meer goed zodat we in Tauranga een nieuw blok hebben gekocht. Daar was hij vanochtend druk mee bezig. Nu hebben we een lijn aan de giek die we aan de ene kant van de boot kunnen aandraaien met de lier en aan de andere kant een takel met drie schijven en een klem eraan zodat we die kunnen aantrekken. Ik was druk bezig met de administratie en het bereiden van de lunch. Als het even kan eten we namelijk ‘s middags warm. In de middag begon het echt hard te regenen en zijn we onderuit gegaan met een boek.

24 september 2011
PILOT BAY BIJ TAURANGA (37 38.258 sxefxbfxbd 176 10.527 e)

Route naar Pilot Bay...

We hadden de laatste tijd vlak voordat we het water uit gingen want we hadden wat zout water onder de bilge. We maakten ons wat zorgen, waar kon het water vandaan komen en op de kant konden we niets ontdekken. Nu we terug in het water liggen, en nog steeds aan de steiger, wilden we toch meer nakijken. Het enige wat kon was dat xefxbfxbdxefxbfxbdn van de afvoer slangen lekte. Paul kroop achter in de bakskist en ik spoot met zoet water in de gaten van de afvoer. Het euvel was gelukkig snel gevonden, de uitlaatslang van de motor lekte iets. De slang was net bij de uitgang iets zachter geworden en daar lekte die iets. Paul sneed het stukje zachte slang eraf en maakte vervolgens de slang weer vast aan de afvoerpijp naar buiten. Een klein klusje maar een grote opluchting voor ons! Rond twaalf uur werd het tijd de haven te verlaten, een haven met zeer aardige en behulpzame mensen. We kruisten alleen op fok naar de overkant van de baai waar ons anker er in Pilot Bay, naast Mount Maunganui in ging. Daar gingen we naar de kant om een internetcafxefxbfxbd te zoeken. In het kleine centrum vonden we er xefxbfxbdxefxbfxbdn waar we de foto’s verstuurden voor de weblog en onze visum aanvraag deden voor Australixefxbfxbd. We moesten twee aanvagen doen, xefxbfxbdxefxbfxbdn voor Paul en xefxbfxbdxefxbfxbdn voor mij wat veel tijd innam omdat de verbinding niet echt heel snel was. Uiteindelijk liepen we rond zes uur het cafxefxbfxbd weer uit en hadden we alles gedaan behalve skype met de familie. Op de terugweg stopten we om in bij een afhaalcentrum fish and chips te eten. Terug aan boord hebben we vanuit bed lekker televisie gekeken voor we in slaap vielen.

23 september 2011
Zoals gewoonlijk was Jamie rond zes uur weer op de haven en dronken we gezamenlijk een kop koffie. Rond acht uur belde hij de man die misschien ons quadrant kan lassen en even later reden Jamie en Paul naar de lasser. Ondertussen deed ik de afwas in het kleine keukentje van de haven. Even later kwamen ze terug met het bericht dat het gemaakt kon worden en dat het rond twaalf uur klaar was. YES, WAT EEN GELUK! Volgende klus, het cleaneren van de romp. Nadat dit gedaan was belde Paul naar de Beneteau dealer in Nieuw Zeeland om te informeren of ze het onderdeel op voorraad hadden of dat ze het moesten bestellen en natuurlijk hoeveel het ging kosten. Ik liep ondertussen naar het haven kantoor om te betalen maar helaas kon ik alleen contant betalen. Toen ik terug kwam bij de boot was het quadrant terug, keurig gelast. Paul zette het quadrant er weer in terwijl ik naar Tauranga ging om geld te halen. Rond half vier gingen we weer te water en mochten we nog xefxbfxbdxefxbfxbdn nacht aan de steiger liggen. YES, WE ZIJN WEER TE WATER!Nu moest de rolfok (voorstag) weer terug geplaatst worden en de verstaging en achterstag weer aangedraaid. Rond zes uur was alles klaar, moe maar voldaan!

22 september 2011
Paul zette de boot in de antifouling (International ultra antifouling die we ook op de boot mogen hebben in Australixefxbfxbd). Ondertussen wandelde ik naar Tauranga om grote boodschappen te doen. Toen ik met een volle taxi terug kwam was Paul nog steeds aan het antifoulingen zodat ik rustig de boodschappen kon weg ruimen en de wasmachine van de haven kon gebruiken voor de vuile was. Na de lunch begonnen we met het roer. Paul haalde het roer los en samen lieten we het zakken om alles na te kijken en de lagers in te smeren met vet. Alles liep voorspoedig, geen gekke dingen zodat het roer er alweer snel terug geplaatst kon worden. Paul draaide de klem van het quadrant van het roer weer vast zodat het roer weer vast kwam te zitten. Opeens hoorde ik een harde krak en hoorde ik Paul zeggen O, NEE, O, NEE, NEE TOCH! Ik vroeg wat er was maar het enige wat ik hoorde was O, NEE O, NEE! Ondertussen was hij bezig de klem van het Quadrant weer los te schroeven want de aluminium klem was door midden gebroken. Wat bleek, Paul had de klem niet op de goede plek zitten waardoor een pin die in een gleuf moet vallen op het aluminium zat en niet in de gleuf zelf. Paul kent zijn eigen krachten niet en draaide zo hard door dat hij het dus stuk draaide (hihi). Gelukkig was Jamie nog aan het werk en konden we hem gelijk vragen of hij iemand wist die het of kon repareren of kon namaken. Jamie wist wel iemand die het kon lassen maar aangezien het inmiddels zes uur was geworden moesten we wachten tot morgen. Wordt vervolgd….

21 september 2011
TAURANGA MARINA SOCIETY INC (37 39.812 sxefxbfxbd 176 09.999 e)

route naar Turanga Marina...

Turanga Marina

We waren al vroeg wakker zodat we ook vroeg vertrokken naar de Tauranga Marina Society (Taurangamarina@xtra.co.nz), de goedkoopste haven in Nieuw Zeeland. Oeps hoe was het ook alweer! O ja, eerst stootwillen ophangen, landvasten klaar leggen en dan op tijd de boot afhouden van de steiger(hihi). Het is alweer twee jaar geleden dat we voor het laatst in een Marina aanmeerden. We liepen naar de kraan die ons later het water uit zal halen en zagen dat we de voorstag los moesten maken om in de kraan te kunnen. Dus draaide Paul de achterstag en de verstaging losser om de rol fok (voorstag) los te krijgen. Rond half tien gingen we de kraan in en hesen ze ons uit het water. Als eerst spoot Paul met een hogedrukspuit het onderwater schip schoon en ging ik er met de schraper achteraan. Na een uur werden we naar onze plek gereden en gingen we verder met het schoon krabben van het onderwater schip en het afplakken van de randen. De grondplaat van de SSB werd steeds schoon gespoten met azijn aangezien we vermoeden dat de porixefxbfxbdn van de plaat dicht zijn gaan zitten en waardoor ons zend signaal minder krachtig is. Ondertussen spraken we Jamie, een man die werkt aan een boot naast ons. Jamie heeft een bedrijf NEWCOMBE BOATBUILDING SERVICES Ltd (jnewcombe2004@yahoo.co.nz). Hij repareert andere boten maar is ondertussen ook bezig zijn eigen zeilboot te bouwen. Rond half zes hielden we het voor gezien. Tijd om te eten en om te relaxen, TV.

20 september 2011
Vanochtend kwam er een depressie over en hoorden we over de marifoon dat er bij Great Mercury eiland en Slipper Eiland ca veertig knopen wind stond. Hier merkten we daar weinig van. In de ochtend bleven we aan boord maar toen we hoorden dat de wind buiten (bij de eilanden en de Coromandel) minder werd zijn we met ons Giebeltje naar de overkant gevaren. Hier hebben we de dinghy in de Bridge Marina gelegd en kregen we al snel een lift met een auto naar het centrum van Tauranga. Tauranga heeft een leuk gezellig centrum maar wij moesten naar de Warehouse(soort Hema) om een electrische tandenborstel terug te brengen en andere spullen te kopen. De tandenborstel deed het na een paar keer opladen niet meer, dit was de tweede tandenborstel inmiddels al. We denken dat de oplader niet van de omvormer houdt. We liepen het centrum uit langs de grote weg waar meer grote winkels zijn. Ook de grote supermarkten bevinden zich hier in deze omgeving. Aangekomen bij de warehouse kregen we ons geld terug en kochten we de nodige andere spullen. Terug kregen we een lift van twee Ieren in een kamper. Zij zijn hier voor het wereld rugby toernooi en hebben kaartjes voor alle Ierse rugby wedstrijden. Terug aan boord was het alweer tijd voor het avond eten en het nieuws.

19 september 2011
TAURANGA ANKERPLEK(37 40.077 s 176 10.448 e)
Om half vier haalden we ons anker op. In het donker hadden we genoeg licht van de halve maan die boven ons scheen. Nadat de zeilen gehesen waren en we ontbeten hadden ben ik nog even op de bank in slaap gevallen tot het licht werd. Daarna nam ik het zeilen over en kon Paul onderuit. We hadden een licht briesje van ca vijf tot tien knopen halve tot ruime wind dus echt hard gingen we niet, maar we hadden ook geen haast. De kust van de Coromandel bestaat hier voornamelijk uit zand standen met een heuvelachtig gebied er vlak achter. In de buurt van Tauranga is het landschap vlak. We voeren door de vaargeul langs Mount Manganui en verder naar de haven waar de grote schepen laden en lossen. We hadden nog net tij mee om naar binnen te komen. We hadden van Richard gehoord dat hij hier ook wel ankerde, iets verder dan de terminals en voor de brug van Tauranga. Dit is een goede plek voor west en zuidwesten winden. Na de late lunch gingen we onderuit met boek en later televisie.

18 september 2011
WHANGAMATATA HARBOUR (37 12.384 sxefxbfxbd 175 52.946 e)
Vannacht kwam de swell een beetje opzetten vanuit het noorden zodat we een lichte schommeling hadden met de boot. Maar we sliepen er niet minder om. Rond zes uur was het weer licht en haalden we ons anker op. Vol tuig en met een licht briesje van zes knopen halve wind zeilden we rustig langs de kust verder naar Whangamatata Harbour ca dertien mijl verderop. De zon kwam weer tevoorschijn zodat ik tijdens het zeilen de was uitspoelde en op de zeerailing te drogen hing. Eenmaal aangekomen bij Whangamatata ankerden we weer voor het strand en niet in de binnen baai zelf. Ondertussen was het bewolkt geworden en kregen we onze eerste bui over, gelukkig waren we op tijd binnen. Na de bui zijn we met ons Giebeltje naar de kant gegaan en zijn we het plaatsje Whangamatata ingewandeld. Een echt toeristen plaatsje met vele toeristische winkeltjes en een toeristen bureau waar we probeerden te internetten maar we kregen geen verbinding. Als laatst zijn we naar de supermarkt gegaan om wat verse groenten, fruit en vlees te kopen. Voor het avondeten namen we een gegrilde kip mee. Appelmoes had ik nog aan boord. Terug aan boord hebben we eerst gegeten en daarna zijn we onderuit gegaan met een boek en de televisie.

17 september 2011
PAUANUI BEACH BIJ TAIRUA HARBOUR IN DE COROMANDEL PENINSUA (37 00.662 sxefxbfxbd 175 52.374 e)
Met ca vijftien knopen wind uit het westen verlieten we Great Mercury Island en zeilden we tussen Great Mercury Island en de Coromandel Peninsula door. Daarna zeilden we verder langs de kust van de Coromandel waar de zon op scheen met hier en daar wat bewolking. We hadden contact met Richard (ontmoet in Great Barrier Island) en hij lag met zijn boot bij Tairua Harbour en dus spraken we af dat wij daar heen kwamen. Het werd een mooie zeiltocht waarbij we vele herinneringen ophaalden uit de tijd dat we hier met mijn ouders waren. We zeilden langs de Hot Beach waar zich warm waterbronnen bevinden en waar we met mijn ouders gestaan hebben. Rond twaalf uur ging ons anker er voor het Pauanui strand in en lagen we naast de boot van Richard. Richard was net even terug op de boot en nodigden ons uit in zijn huis aan de kant. Dat hij een huis heeft, had hij niet verteld en we keken verbaasd. Richard legde uit dat hij op zijn boot woont maar hier ook een huis heeft gebouwd voor zijn oude dag. We gingen met ons Giebeltje naar de kant, er stond gelukkig geen echte swell maar af en toe waren er een paar hogere golven. Dit had ik al gezien dus zat de rugzak voor alle zekerheid in een waterdichte zak. Achteraf was dit niet nodig geweest maar je weet maar nooit! Het huis van Richard kijkt uit over de baai en we zagen onze boten voor anker liggen. We zaten gezellig te praten en aten wat bij hem. Voor we het wisten was het alweer zeven uur en tijd om naar de boot te gaan, net voor het donker werd.

16 september 2011
Vanochtend maakten we een wandeling naar de andere kant van het eiland, de kant waar de eigenaar van Great Mercury eiland woont. Terwijl we over de onverharde weg liepen kwamen er weer verschillende werknemers in hun auto’s langs. De boeren waren nu aan deze kant van het eiland bezig de schapen bijeen te drijven. Nadat ze de schapen en lammetjes gevangen hadden begonnen ze weer met het knippen van de staarten van de lammetjes. Wij liepen verder over het eiland en even verderop zagen we een weide zonder schapen met een heuvel en van dat punt zouden we een mooi uitzicht hebben. Nu de schapen en lammeren toch weg waren besloten we de heuvel op te wandelen en daar wat te eten. We hadden inderdaad een mooi uitzicht over het eiland, onzexefxbfxbd ankerplek en de Coromandel Peninsula. We zagen ook dat er buiten nog witte koppen op de zee stonden, ja het waait nog steeds vrij krachtig! In de middag waren we weer terug aan boord en kwamen er enkele buien over. De rest van de dag zijn we bezig geweest met de foto’s voor onze web-log en daarna zijn we onderuit gegaan met een boek.

15 september 2011
Gisteren hadden we ontdekt dat de doorvoer van de ene watertank naar de andere watertank verstopt zat en waardoor er xefxbfxbdxefxbfxbdn steeds vol bleef. Vanochtend was het bewolkt met hier en daar een bui zodat we bezig gingen met deze doorvoer. Eerst probeerde Paul met een voetpomp die doorvoer vrij te blazen en daarna zetten hij de pomp waar we onze Dingy mee opblazen erop. Nu is de doorgang weer open en kunnen we beide tanks weer gebruiken. Na een vroege lunch gingen we naar de steiger aan de andere kant van de baai. Aan die kant staat een groot bord dat de schapen lammeren krijgen van juli tot half september en daarom mogen we niet door de weilanden wandelen maar alleen op de onverharde wegen lopen. Ook mogen we niet in het bos wandelen, dit is hier nooit toegestaan. Zo liepen we over de weg richting het bos. Er reden meerdere auto’s langs die verderop bij een schuur stopten. Toen we er langs liepen spraken we xefxbfxbdxefxbfxbdn van de mannen. Het eiland is in het bezit van een familie die aan de westkant van het eiland wonen en waar we niet mogen komen. Op de rest van het eiland wonen twee families en twee vrij gezelle mannen die de boerderij met schapen en koeien en het landschap beheren. Verder woont er nog een familie die de huizen van de familie verzorgt als die er niet zijn. De families die de boerderij beheren waren bezig de staarten van de lammetjes eraf te snijden/branden. Na even gekeken te hebben in de herrie van het geblaat van de lammeren en de schapen liepen we weer door. Het is een prachtig weide landschap met heel veel schapen, lammetjes, koeien en stieren. De weide wordt afgewisseld door grote hoge rotsen en waterreservoirs met rondom mooie struiken en lage boompjes. Verderop kwamen we bij het bos en mochten we niet verder zodat we zijn omgedraaid en terug gewandeld. Rond vier uur waren we weer terug op de boot.

14 september 2011
Paul heeft vannacht prima geslapen maar ik ben door de vele harde windvlagen nogal eens wakker geworden. Voor mijn idee waren de windvlagen vannacht harder dan de vorige nachten. Paul legde mij vanochtend uit dat er tussen de windvlagen weinig wind was waardoor de boot met de stroom mee werd genomen en daardoor kwamen de windvlagen nu dwars op de boot waardoor we sterker achter onze mooring gierden. Desalniettemin waren de vlagen tussen de dertig en veertig knopen. Het werd een zonnige dag met nog steeds veel wind waardoor we alweer niet van de boot konden. We deden weer kleine klusjes en keken een film. Hopelijk kunnen we morgen gaan wandelen.

13 september 2011
Weer een nacht en een dag met wind en regenbuien. Tussen de buien door scheen de zon maar het zeker geen weer om te wandelen.xefxbfxbd We hoorden op de marifoon dat het weerstation hier op het eiland soms vlagen van zestig knopen heeft gemeten. We hebben allerlei kleine klusjes gedaan. Ik heb o.axefxbfxbd een agenda voor volgend jaar gemaakt.

12 september 2011
Het was weer een dag met veel wind, gemiddeld dertig knopen met vlagen van vijftig uit het westen. We zagen buiten de baai golven met witte koppen die tegen kust braken. Maar hier in de baai zelf merkten we niet veel van de vele wind. De zon scheen weer volop zodat Paul buiten bezig was met ons Giebeltje en ik binnen de slaapkamer schoon maakte. Na de lunch hebben we weer eens als vanouds een film gekeken op de laptop.

11 september 2011
We hebben een hele tijd een mooi groot hoge luchtdruk gebied boven onsxefxbfxbd gehad, met heel mooi weer en weinig wind, maar die is nu verdreven door een grote depressie. Vandaar dat we vandaag veel wind hadden die begon vanuit het noord oost. Halverwege de ochtend draaide de wind naar het noord westen. Deze draaiing ging gepaard met veel regen en harde windvlagen. In de baai waar we nu liggen zagen we de williwaw’s weer over het water scheren en de windmeter ging soms weer over de veertig knopen. Toen de wind eenmaal uit het noordwesten kwam, kwam de zon ook weer een beetje door maar de wind bleef ca twintig knopen. Gisteren avond toen we de baai in voeren lagen er nog drie andere motorboten aan moorings. Deze verlieten vanochtend de baai.xefxbfxbd Nu liggen we alleen nog met andere boten waar geen mensen aan boord zijn. Ons anker ligt er goed in maar aangezien we meerdere dagen met harde wind krijgen hebben we toch als extra nog een mooring opgepikt. We liggen nu dus tussen de mooring voor aan de ene kant en het anker voor aan de andere kant. Dit omdat de baai niet al te lang diep blijft. Great Mercuy eiland is eigendom van een rijke Nieuw Zeelandse familie en er staan verschillende mooie grote huizen langs deze baai. Het is geen wilde natuur maar heuvelachtige weilanden dat ons weer erg aan de Falkland eilanden doet denken. Zeker met de wind erbij! We weten dat we over een deel van het eiland mogen wandelen maar dan moet het eerst wel wat rustiger weer worden.

10 september 2011
MERCURY COVE BIJ GREAT MERCURY ISLAND (36 36.042 sxefxbfxbd 175 46.397 e)
Op het nieuws ging het weer hoofdzakelijk over de Rugby wedstrijd van gisterenavond, Nieuw Zeeland heeft gewonnen. In Auckland is alles gisteravond verder rustig verlopen, zonder verdere rellen en opstootjes. Zullen we wel of niet verder zeilen? We willen graag verder maar we willen niet motoren. Rond tien uur kwam er een briesje (7 knopen)in de baai en hoorden we op de marifoon dat er een beetje wind kwam vandaag. Dit hoefden ze geen twee keer te herhalen. Wexefxbfxbd haalden ons anker op en hesen de zeilen. We zeilden rustig Port Fitzroy uit, door de vernauwing “de man o war”, tussen de eilanden/rotsen door en langs de westkust van Great Barrier eiland. Vervolgens staken we Colville channel over richting de oostkust van de Coromandel. Het noordelijk deel van de Coromandel bestaat uit hoge bergen en kliffen. Verderop wordt het gebergte iets minder hoog. In het kanaal kregen we de voorspelde tien tot vijftien knopen wind uit het noordoosten en zeilden we halve wind lekker door met een zonnetje in de kuip. Helaas zakte de wind ook weer in zodat we in het donker met volle maan langs Great Mercury eiland zeilden en in Mercury Cove ons anker lieten vallen.

9 september 2011
Het ochtend nieuws ging uitgebreid over het wereld rugby toernooi dat vandaag ik Auckland geopend wordt. We zagen hoe de haven in Auckland was veranderd in een groot podium met grote beeldschermen. Ze verwachten een hele hoop mensen vandaag. Na de openingsceremonie die om half acht vanavond begint moeten het rugby team van Nieuw Zeeland tegen het rugby team uit Tonga spelen. Toen we vanochtend buiten keken zagen we twee Brown Teal eenden bij de boot. Het zijn kleine eenden die alleen in Nieuw Zeeland voorkomt. Ik gaf ze wat brood en dat aten ze meteen op. Daarna gingen we naar de kant om weer te wandelen want het was een prachtige zonnige dag zonder wind. We wandelden eerst een deel van de Old Lady track om even later af te slaan en naar de Rock Lookout. We liepen omhoog door een groene vegetatie naar, zoals de naam al aangeeft, een rots waar we een prachtig uitzicht hadden over Port Fritzroy met zijn vele baaien. We zagen Wairahi Bay en Smokehouse Bay aan de andere kant! We liepen weer verder en kwamen weer uit op de Old Lady track die we nu verder volgden. We liepen langs een beekje en zagen een hele mooie dode boom. De boom was zo uitgedroogd dat er tussen de nerven ruimtes zaten, heel apart. Het laatste stuk van de Old Lady track gaat langs de weg waar ook auto’s rijden en aangezien het nog vroeg was besloten we te gaan liften,hetxefxbfxbd maakte ons niet uit waarheen. Even later kregen we een lift naar Okiwi. We reden mee in een zestig jaar oude vierwiel drive pick-up truck. Het dorpje Okiwi bestaat uit een paar huizen met een cafxefxbfxbd en een lagere school. Het werd al wat later zodat we terug liften naar Port Fitzroy. Hier kochten we wat verse groente bij een kleine supermarkt en haalden we water op de steiger. Terug bij de boot klom Paul na de lunch de mast in om alles na te kijken. Even voor zes uur zetten we de televisie aan en toen was het nieuws al volop aan de gang. Het ging alleen over de Rugby en hoe druk het was in het centrum van Auckland. Het was al drukker dan verwacht en de ferries waren inmiddels gestopt omdat ze de mensen er in Auckland centrum niet meer af konden krijgen, te druk op straat. Op het podium speelden na elkaar verschillende bands. Er was een trein kapot gegaan in een tunnel waardoor het treinverkeer stil stond. Een heleboel mensen hebben de openingsceremonie en de rugby wedstrijd hierdoor niet gehaald. Om half acht begon de openingsceremonie met een Maori roep en er werden prachtige dansen uitgevoerd die een verhaal uitbeeldden over reizen, heel mooi. Tenslotte was er een spectaculaire vuurwerkshow over het water van Aucklandhaven. Ze hadden geluk met het weer want er was geen wolkje aan de lucht waardoor het vuurwerk langs de hele haven echt mijlen ver te zien was. We hadden overwogen om deze week naar Auckland te zeilen om dit evenement te zien maar er is de hele week al geen wind omdat de kern van een hoog luchtdruk gebied boven ons ligt. Hier hebben we natuurlijk wel heel mooi zonnige weer maar geen wind!

8 september 2011
WAIRAHI BAY IN PORT FITZROY (36 12.495 s 175 20.084 e)
SMOKEHOUSE BAY IN PORT FITZROY xefxbfxbdxefxbfxbd xefxbfxbd(36 12.035 s 175 19.838 s)
RAROHARA BAY IN PORT FITZROY (36 09.894 S 175 21.551 E)

Na de dingy te hebben gecontroleerd ging ons anker op en zeilden/dobberden we alleen op fok door Port Fritzroy naar Wairahi Bay. We hadden van Kai gehoord dat Sven Stelling met zijn vrouw hier olie, balsem en zeep maken van Manuka en Kanuka struiken ook wel tea trees genoemd. Zoals de andere benaming al aangeeft kun je er ook thee van maken. De struik lijkt een beetje op hoge heide.

WAIRAHI BAY IN PORT FITZROY
We werden rondgeleid door de vrouw van Sven. Zij liet ons de Kanuka en Manuka struiken zien. Op dit moment staat de Manuka in bloei. In de zomer snoeien ze de takken en stoppen deze in een hele grote hoge druk ketel met water. De ketel staat zes uur op van de Kanuka is sterker en beter voor bepaalde doeleinden. Beide olies worden gebruikt voor o.a acne, huid irritatie, artritis, brandwonden, verkoudheid en keelpijn maar ook voor stink voeten. voor meer informatie www.barriergold.co.nz We kochten er niets omdat we van Kai al een klein potje balsem hadden gekregen. Om drie uur ging ons anker op en zeilden we naar SMOKEHOUSE BAY IN PORT FITZROY Er lag al een andere zeilboot voor anker en toen we aan de kant kwamen bleek dat zij het vuur al hadden aangemaakt en dat er warm water was. Ik spoelde de was uit terwijl Paul aan de mannen ging vragen of we konden douche, geen probleem als we het vuurtje maar aanhielden. Even later kwamen de twee mannen aan de kant en zaten we wat te praten. Daarna gingen Paul en ik onder een heerlijke warme douche. Rond vijf uur waren we weer terug aan boord en hing ik de was op. We zijn een beetje verwend want in Rarohara Bay hebben we televisie ontvangst en hier niet. Aangezien morgen de opening is van de wereldkampioenschap rugby besloten we om vandaag nog terug te varen naar Rarohara Bay. We willen graag de openingsceremonie zien!

7 september 2011
Weer een klusjes dag!Op xefxbfxbdxefxbfxbdn plek lekte de dinghy nog een beetje lucht waardoor Paul weer aan de gang kon met het lijmen ervan. Aangezien dit goed moet drogen konden we niet van boord vandaag. Er was geen wind waardoor we ook belet werden verder te zeilen. Verder is Paul bezig geweest op de computer. Ik heb vandaag xefxbfxbdxefxbfxbdn van de achter hutten leeg gehaald, schoon gemaakt en de kleding in de boxen nagekeken. Rond drie uur zaten we in de kuipxefxbfxbd met een drankje en een hapje!

6 september 2011
Een kern van een hoog luchtdruk gebied ligt boven ons wat betekent dat er geen wind is om verder te zeilen. Klusjes dag! Onze dingy lekt water in de kiel en lucht uit een van de kamers waardoor Paul weer aan de gang kon om deze te plakken. Terwijl Paul bezig was kwam Richard even buurten. Ze zaten gezellig buiten te praten in het mooie weer. Ik was ondertussen bezig met naai werkzaamheden. Een van de klusjes was de rits van mijn rugzak. Die sloot niet goed meer en we hadden al een andere rits gekocht en die ging er vandaag dus in! Verder heb ik de badkamer onder handen genomen.

5 september 2011
Om half negen waren we bij de VVV in Port Fitzroy waar we met Kai hadden afgesproken. We reden weer met haar mee naar Claris waar we een kop koffie dronken bij een cafxefxbfxbd. Ondertussen zaten we weer gezellig te praten en te lachen. Na de koffie reden we richting Okupu waar zij een vergadering had. Vlak voor het plaatsje (dat uit een paar huizen bestaat) zette ze ons af bij het begin van de Te Ahumata track. Het eerste deel van de wandeling gaat over een pad dat vroeger gebruikt werd voor de mijnen. Onder het wandelen hadden we meerdere malen mooie uitzichten over de oostkust waar de zon op scheen. Waar het gebergte ophoudt is er aan de oostkust eerst een stuk groene laagvlakte met daarachter lage duinen en aansluitend baaien met witte zandstranden waar de oceaan op rolt. Voor de baaien rijzen enkele grote rotsen op uit de oceaan.

Het tweede deel van de wandeling gaat over een kleiachtig pad. Gelukkig was het droog want als dit pad nat is, is het zeer glibberig! We liepen weer door een groene vegetatie die veelal in de knop staat omdat het voorjaar is. Sommige planten staan zelfs al in bloei. Aangekomen op de top van Ahumata hadden we een prachtig uitzicht over bijna geheel Great Barrier Island en de Coromandel kust. Hier genoten we onze lunch voordat we de zelfde weg terug liepen. Nadat Kai klaar was met de vergadering reden we verder zuidwaarts naar Tryphena dat aan de Tryphena Harbour (baai)ligt en waar we onze eerste nacht op Great Barrier Island hebben doorgebracht. Hier moest ze wat afgeven en wat spullen kopen. Op de terugweg stopten we in Claris bij een kunst expositie van lokale mensen. Er hingen verschillende schilderijen, foto’s, patchwork en verder stonden er kunstwerken gemaakt van klei, hout, metaal. Verder terug rijdend maakten we nog een stop bij Windy Canyon waar we een korte wandeling maakten tussen hoge rotsen, weer een heel andere wandeling! Kai liep met ons mee en maakte foto’s voor haar nieuwe folder. Een van de rotsformaties leek wel een hondekop! Rond vijf uur waren we weer teug bij Port Fitzroy en hadden we een geweldige dag gehad! THANKS KAI!

4 september 2011
We hadden van Richard gehoord dat je een kapot beeldscherm gemakkelijk van de laptop af kunt halen. Dat liet Paul zich geen tweede keer zeggen en dus was hij vandaag druk bezig het beeldscherm eraf te slopen en de laptop op een ander beeldscherm aan te sluiten. We hadden de laptop al eerder op een extern scherm aangesloten maar op een of andere manier gaf dit storingen bij het zenden van de ssb. Nu gebruiken we de oude laptop weer zonder storingen! Toen Paul klaar was ging hij naar Richard (ligt nog steeds voor ons op anker) om gezellig te praten. Ik was ondertussen bezig met een grote schoonmaak in de boot en toen ik eenmaal klaar was ben ik de mannen gezelschap gaan houden. Aan het begin van de avond waren we weer terug aan boord.

3 september 2011
SMOKEHOUSE BAY IN PORT FITZROY GREAT BARRIER ISLAND (36 12.012 s 175 19.903 e)
RAROHARA BAY IN PORT FITZROY, GREAT BARRIER ISLAND (36 09.894 sxefxbfxbd 175 21.551 e)
Het was prachtig zeilweer met een zonnetje en 15 knopen wind uit het zuid-oosten. Rond negen uur ging ons anker op en kruisten we alleen op fok door Port Fitzroy naar Smokehouse bay waar we na zes mijl ons anker erin gooiden. Onder het zeilen hadden we nog geprobeerd een vis te vangen maar helaas! Jaren geleden heeft Eric Webster hier dit land gekocht om er een mooie baai van te maken met faciliteiten voor mensen van de boten. Er stroomt hier een beek waarvan het water wordt opgevangen in een grote tank waardoor er het hele jaar watervoorzieningen zijn. Je kunt er buiten de was doen maar ook kun je er zowel binnen als buiten douchen of baden. Aan de buitenkant van het huisje staat een houtkachel waar je ook wat op kunt koken. Als deze brandt word de watertank die binnen in de douche/bad ruimte staat verwarmt waardoor je warm kunt douchen en baden. We maakten gebruik van de wasgelegenheid om te douchen en de kleren te wassen en te drogen. Tijdens het drogen lazen we wat in de boeken die hier in de wasruimte staan. Ook staan er drie rokerijen waar mensen hun eigen gevangen vis kunnen roken. We maakten een wandeling door de groene vegetatie naar een andere baai met een zandstrand en rood/gele rotsen. Rond drie uur zeilden we voor de wind terug naar Rarohara baai want morgen zal er haast geen wind zijn. Na een half uur en drie mijl gezeild te hebben ging ons anker erin. Om vier uur luisterden we naar het Nederlandse Pacific net. Hier hoorden we Warren en Maria (Night Fly) zij zeilen op dit moment naar Samoa. We hoorden Nije Faam, Tranquillo en Nereid zij liggen allemaal in Fiji op verschillende plekken. Aan het begin van de avond bakte ik pannenkoeken en daarna werd het tijd voor de televisie.

2 september 2011
In de ochtend belde Natalie en hebben we gezellig zitten bij praten. Ruud had het druk maar kwam nog wel even gedag zeggen. Natalie had nog maar net opgehangen of er werd van buiten geroepen. De man die voor ons op anker ligt kwam langs omdat hijxefxbfxbd vragen had over de windmolen. Richard woont al jaren aan boord van zijn boot en vaart hier ook al jaren in dit gebied rond. Voor we het wisten was het lunch tijd en at hij met ons mee. Hij vertelde veel over mooie anker plekken in dit gebied en rond vijf uur ging hij van boord. Rust en tijd voor het nieuws!

1 september 2011
Vandaag is het officieel voorjaar geworden in Nieuw Zeeland. Vannacht heeft het vrij hard gewaaid en geregend maar vanochtend kwam de zon door en stonden we om half negen voor het toeristen bureau van Port Fitzroy (www.thebarrier.co.nz). Kai (vrouw van het toeristen bureau) was er al en even later reden we over een geasfalteerde weg door een heuvelachtig gebied met weer een prachtig groene vegetatie. Het eerste kleine dorpje dat we tegen kwamen was Okiwi waar Kai woont. We reden verder richting de oostkust waar zich prachtige zandstranden bevinden met enkele kleine eilandjes/rotsen voor de kust. Exefxbfxbdn van deze stranden is zeer populair bij de golfsurfers. We reden langs de kust verder door richting Claris waar ze ons afzette bij het begin van de wandeling naar de Hot Springs. Zelf ging ze door naar een vergadering in Claris. We liepen langs en over een stroompje door een laagwater landschap dat bestond uit verschillende soorten gras en riet met in de verte de groene heuvels. Na een klein uur wandelen kwamen we aan bij de hot springs. Dit is nog steeds het zelfde stroompje alleen bevinden zich hier op enkele plaatsen warmte bronnen die het stroompje warm tot heet kunnen maken. Kai had verteld dat we verder langs het stroompje moesten wandelen en dat er verderop diepere plekken waren. We liepen verder tot we haast niet meer verder konden en tussen de rotswanden door moesten klauteren. Hier vonden we een dieper poeltje waar we in gingen liggen. We vonden het water niet echt heel warm, zoxefxbfxbdn beetje zwembad temperatuur en niet echt hot spring temperatuur. Na een tijdje kleedden we ons weer aan en liepen iets terug. Hier probeerden we het water weer en dat bleek een stuk warmer en aangenamer te zijn en dus gingen de kleren weer uit om in de poel liggen, ECHT HEERLIJK! We genoten van de zon, de groene vegetatie en de vogels die zongen. Na een tijdje moesten we er toch weer uit om op tijd terug zijn. We aten nog wat bij de hot springs om daarna via hetzelfde route weer terug te wandelen. Net toen we bijna bij Claris terug waren kwam Kai ons al tegemoet rijden en reden we met zijn driexefxbfxbdn weer terug naar port Fitzroy. Ze vertelde volop over de vergadering en het leven hier op het eiland. Er wonen nu nog ca 800 mensen permanent op het eiland en de meeste in de buurt van Claris. In Port Fitzroy en Okiwi (noorden van het eiland) wonen ca dertig mensen. Op de terug weg stopten we even bij haar huis en konden we haar tuin met het uitzicht bekijken. Ze heeft een prachtig vergezicht over een duinen gebied met daarachter een baai, gelegen de oostkant van het eiland. We kregen wat fruit uit haar tuin mee en rond twee uur waren we weer terug in port Fitzroy. Kai moest werken en wij gingen terug aan boord om te lunchen, te douchen en de was te doen. Daarna was er rust!

31 augustus 2011
Vannacht heeft het weer geregend en vandaag was het een bewolkte dag met aardig wat wind. In de ochtend belde Rob en Afra ons en we hebben weer gezellig bij gepraat. Daarna gingen we naar de kant om naar het toeristen bureau te gaan, dat was gisteren gesloten. We zaten lang met Kae (vrouw in de VVV) te praten en kregen veel informatie over de bewoners, de natuur en mooie wandelingen hier. De prijzen van de huizen en het landgoed zijn zo omhoog gegaan dat de meeste huizen nu alleen nog worden gebruikt door nieuwe kopers als vakantie huizen en dat de populatie die vast op het eiland woont tot de helft is afgenomen. Ook de boodschappen zijn hier veel duurder en daarom bestelt zij die via internet en die worden via de ferrie geleverd op het eiland. Kea moet morgen voor een vergadering naar Claris, een klein plaatsje aan de oostkant van het eiland. Ze nodigde ons uit om mee te rijden zodat we daar wat kunnen wandelen. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen! Ook spraken we een man van het DOC. Hij vertelde dat de regering de subsidies aan het DOC drastisch verminderde waardoor er arbeiders zijn ontslagen en niet alle wandelpaden meer kunnen worden bijgehouden. Er worden nu keuzes gemaakt welke tracks wel of niet goed worden bijhouden en welke uiteindelijk als niet meer begaanbaar worden verklaard. Want als de walkboards en bruggen niet bijgehouden worden is het na een tijd niet meer veilig om er overheen te wandelen. Rond het middag uur waren we weer terug aan boord en hebben we na de lunch een film gekeken. Morgen wordt het hopelijk weer wat beter weer.

30 augustus 2011
GREAT BARRIER ISLAND, PORT FITZROY IN RAHORARA BAY
Vannacht heeft het hard geregend maar vanochtend toen we wakker werden was het weer droog en kwam de zon tevoorschijn. We haalden ons anker op en kruisten rustig op alleen het voorzeil door Port Fitzroy naar Rahorara baai waar we een rondje om het eiland Quion zeilden voor we ons anker erin gooiden. We liggen nu bij het plaatsje Fitzroy dat uit enkele huizen, een boot club, een benzine station en een kleine supermarkt bestaat. Na de lunch gingen we naar de kant waar we ons giebeltje achterlieten aan een dingy steiger. We liepen over de Aotea weg naar de DOC camping om wat folders van het eiland op te halen. Terug liepen we over het Bridle track tot we bij de afslag Warrens track kwamen. Die sloegen we in om naar een waterval te wandelen. Na ca een half uur over heuvels en door een prachtig bos te hebben gelopen kwamen we aanxefxbfxbd bij de waterval. Een leuke waterval maar niet echt spectaculair. We maakten wat foto’s en gingen terug naar de afslag om het laatste stuk van de Bridle track te lopen naar Port Fitzroy. Na twee uur wandelen kwamen we bij de winkel uit. Een kleine supermarkt waar we een ijsje kochten want het is nog steeds prachtig weer ca twintig graden. Terug aan boord bekeken we de folders welke wandelingen we hier nog meer willen maken!

29 augustus 2011
Als eerst bakte ik scones voor onderweg tijdens de wandeling. Paul was ondertussen bezig de weerberichten binnen te halen en die gaven aan dat het vanochtend droog en zonnig zou zijn en dat het in de middag bewolkt zou worden met regenen. Om half acht stonden we op Bush Beach voor een flinke wandeling naar de Kauri dam. De wandeling ging over een goed wandelpad door een prachtig natuurgebied met verschillende soorten varens, palmbomen, jonge Kauri bomen en andere bomen, mos en klimop. We liepen langs en via loopbruggen over een stroompje omhoog de heuvels/bergen in. Na anderhalf uur kwamen we aan bij de Kaiaraara dam (40 meter breed en 14 meter hoog). Tussen 1927 en 1933 werd het water verzameld achter deze dam om de omgehakte kauri bomen naar beneden te transporteren. De omgehakte bomen werden bij het water verzameld en als er genoeg water was werd de dam open gemaakt en werden de kauri bomen door de wilde stroom meegevoerd naar de baai beneden. Op de terug weg zijn we afgeslagen naar Coopers Castle Lookout. Dit pad was niet goed bijgehouden en was nogal modderig. Na een klein uur kwamen we aan op de top van de berg waar we een prachtig ver uitzicht hadden. Het was inmiddels weer een prachtige zonnige dag geworden met een licht sluier bewolking. We zagen Port Fitzroy (met onze mast), de kust en rotsen/eilanden waar we gisteren langs gevaren zijn en in de verte zagen we ook andere eilanden liggen en ook de kust van het noord eiland. Nadat we genoten hadden van het uitzicht liepen we dezelfde weg weer terug en na vijf uur wandelen waren we weer bij de boot. Het was inmiddels wat harder gaan waaien en ook de bewolking kwam al opzetten. In de middag zijn we lekker onderuit gegaan met een boek.

28 augustus 2011
GREAT BARRIER ISLAND, PORT FITZROY IN KAIARARA BAY
Het was weer een prachtige zonnige dag met een licht briesje zodat we verder zijn gezeild of beter gezegd gedobberd langs de kust richting Port Fitzroy. Onderweg zagen we vele Jan van Genten die ook, net als wij dobberden of ze vlogen en dan schoten ze soms loodrecht naar beneden om een vis op te duiken. Ook zagen we een groep dolfijnen eerst kwamen ze even bij de boot kijken maar aangezien we niet hard zeilden waren ze al snel weer weg. Even later zagen we ze jagen achter een school vissen aan. Maar het mooiste van vandaag was toch wel dat we op afstand weer walvissen zagen. Als eerste zagen we de grote spuiters en daarna zagen we soms een glimp van hun ruggen en staarten. De westkust van het Great Barrier eiland bestaat uit rotswanden afgewisseld door mooie zandstranden in de baaien. Rond drie uur voeren we tussen Junction eiland en Avil eiland door en even later tussen Great Barrier eiland en Flat eiland door. Dit zijn verschillende eilanden/rotsen waar de zee behoorlijk tegenaan kan slaan en dat konden we ook duidelijk zien aan de uitgesleten rotswanden. Nu stond de zon erop en was de zee bijna zo vlak als een spiegel, het leek wel zomer want het was inmiddels ook nog eens vijfentwintig graden buiten! Aangekomen bij de ingang van Port Fitzroy, wat een doorgang is tussen het Great barrier eiland en Selwyn eiland, moesten we door een vernauwing die ze de naam Man of War hebben gegeven. We kwamen er met dood tij dus was het er zeer kalm. Port Fitzroy kun je vergelijken met een fjord dat zich in een groen heuvelachtig landschap bevindt en waar meerdere mooie anker baaien zijn. Wij hadden als doel vandaag om naar Kaikara baai te zeilen om vandaar uit morgen een wandeling te kunnen maken. In de zomer schijnt het hier echt een gekkenhuis te zijn aan boten maar nu lagen we met twee andere boten voor anker.

27 augustus 2011
GREAT BARRIER ISLAND, TRYPHENA HARBOUR IN PURIRI BAY
We gingen de nacht in met ca 8 knopen wind en een zeer vlakke zee. De hemel was weer vol met sterren en we hadden op zich goed zicht. De kleiner wordende maan kwam nu pas rond half vier op. In de nacht varieerde de wind van tien tot zestien knopen tegen zodat we vol tuig aan de wind verder zeilden. In mijn wacht draaide de wind zodat we over de andere boeg richting Great Barrier Island konden zeilen. Na een tijdje zag ik een grote tanker op ram koers en maakte ik Paul uiteindelijk wakker. We veranderde iets van koers zodat de tanker voor ons langs ging. Rond zes uur werd het weer licht en zagen we de verschillende eilanden waaronder de Mercury eilanden groep, Cuvier eiland waar we vlak langs zeilden en verder op het Great Barrier eiland en dat is onze bestemming. Cuvier eiland is beschermd natuurgebied en we zagen dan ook vele vogels in het water waaronder de jan van Gent en de little shearwater. Inmiddels was de zon weer volop gaan schijnen en zakte de wind weer in want we zitten nog steeds aan de rand van een groot hoogluchtdruk gebied. Net als de vorige dagen werd het weer ca 16 graden. We zeilden rustig aan de wind voort en rond half twee hadden we de zuidkant gerond en maakten we een slag richting Thyphena Harbour (een inlet) waar we rond drie uur ons anker in de Puriri baai gooiden. Great Barrier eiland is een mooi groen heuvelachtig landschap met in deze baai veel zandstranden afgewisseld door rotspunten. In de zomer kan het hier behoorlijk druk zijn met boten. Toen we eenmaal klaar waren met alles hebben we lekken een borreltje en cola in de kuip gedronken want na 259 mijl waren we daar wel aan toe!

28 augustus 2011
Dat is lang geleden dat we met vijfentwintig knopen aan de wind hakten. We hobbelde dan ook aardig de nacht door en kregen regelmatig water over dek. Gelukkig waren dit alleen de golven door de wind en waren we de swell uit het zuiden kwijt. Dit omdat we net langs de oostkaap naar het noord westen zeilden. We bleven de hele nacht binnen en keken vanuit het raam of we andere boten zagen. De vissers hebben hier geen AIS maar de grote schepen wel dus dat is makkelijk en veilig! Rond drie uur werd de wind minder (vijftien knopen)en ruilden we onze werkfok weer in voor onze gewone fok. In de ochtend kwam de zon weer op en werd het een warme dag van ca vijftien graden. Ook het water wordt steeds warmer dat is hier nu al zestien graden zodat het in de nacht in de boot ook warmer blijft. Overdag nam de wind steeds een beetje af zodat we het rif eruit haalden en vol tuig verder zeilden. We zijn nu aan de oversteek bezig van Bay of Plenty richting great Barrier Island, dicht bij Auckland. Nog negentig mijl te gaan tegen de wind in, wat brengt de nacht?

25 augustus 2011
Rond drie uur in de nacht werden we wakker en we vertrokken terwijl de maan klein opkwam. Vol tuig zeilden we de baai uit in de verwachting dat we al snel een rif zouden moeten steken. De weersverwachting gaf noord van Tolaga bay 20 knopen uit het noord-westen af. Maar de wind bleef uit en terwijl het dag was geworden nam die alleen maar af tot 2 knopen en we moesten zelfs een stukje motoren. Met de zon achter de sluimerbewolking voeren we langs de groene heuvelachtige kust met daarachter een paar hoge bergen. We zaten veel binnen en keken af en toe naar buiten. Rond vier uur kwamen we in de buurt van de oostkaap. We zeilden tussen de oostkaap en het oost eilandje (rots) door want er stond op dat moment nog steeds niet veel wind en konden we met vol tuig zeilen. We waren net tussen het eilandje en de rots uit toen we inderdaad de twintig knopen wind op de neus kregen. Snel een rif erin en de werkfok op! Even later zeilden we met twintig xefxbfxbd vijfentwintig knopen wind op de neus verder langs de kaap en zo gingen we de nacht in.

24 augustus 2011
Vanochtend kreeg Paul ontbijt op bed met een klein pakje. Hij kreeg een boek over de oostkust van Australixefxbfxbd. We keken in bed naar het nieuws op de televisie en daarna gingen we eruit. Het was inmiddels weer een prachtige zonnige dag. Ik bakte een cake zodat we bij de koffie/warme chocolademelk cake met slagroom hadden (of was het slagroom met cake, hihi). Daarna gingen we aan het werk. Paul installeerde de nieuwe ankerlierknop en ik ging bezig met de vuile was. In de middag aten we in de kuip kip satxefxbfxbd met rijst en groente met als toetje vanille vla met slagroom. Het leek wel zomer want het was achttien graden buiten puf, puf! In de middag gingen we onderuit met een boek en lazen we dat in de baai, waar we nu liggen, de langste pier van Nieuw Zeeland ligt. Deze 660 meter lange pier ligt schuin naast ons. We zagen er vandaag al enkele toeristen rondwandelen.

23 augustus 2011
TOLAGA BAY (38 22.637 sxefxbfxbd 178 19.304 e)
Het was een zeer relaxte nacht met een heldere hemel vol sterren waarbij rond middernacht de halve maan ook nog tevoorschijn kwam zodat we een zeer goed zicht hadden. De wind bleef rond de tienxefxbfxbd xefxbfxbd vijftien knopen maar draaide van halve wind naar iets ruimer. Rond zes uur kwam de zon weer tevoorschijn en kregen we een prachtige zonnige dag, de wind bleef hetzelfde. We zagen overdag een paar grote tankers, vissersboten en verder wat zeevogels. We merken dat we noordwaarts komen want het water en de zon worden warmer. Rond het middag uur lunchten we buiten in de zon. Helaas nam in de middag de wind af en hoorden we op het weerbericht dat de wind vannacht zou draaien naar het noord-westen en zou toenemen tot dertig knopen. Hierom besloten we ergens voor anker te gaan en de dertig knopen aan ons voorbij te laten gaan. We zeilden dichter naar de grillige kust met steile kliffen en met veel holen in de rocks. In Tolaga bay ging ons anker er in bij de pier waarop we mensen zagen vissen. Het was vandaag echt een prachtige dag, met net als afgelopen nacht een zeer kalme zee waardoor we lang met vol tuig en weinig wind konden doorzeilen met daarbij ook nog eens een lekker zonnetje in de kuip. Het lijkt wel zomer!

23 augustus 2011
TOLAGA BAY (38 22.637 sxefxbfxbd 178 19.304 e)
Het was een zeer relaxte nacht met een heldere hemel vol sterren waarbij rond middernacht de halve maan ook nog tevoorschijn kwam zodat we een zeer goed zicht hadden. De wind bleef rond de tienxefxbfxbd xefxbfxbd vijftien knopen maar draaide van halve wind naar iets ruimer. Rond zes uur kwam de zon weer tevoorschijn en kregen we een prachtige zonnige dag, de wind bleef hetzelfde. We zagen overdag een paar grote tankers, vissersboten en verder wat zeevogels. We merken dat we noordwaarts komen want het water en de zon worden warmer. Rond het middag uur lunchten we buiten in de zon. Helaas nam in de middag de wind af en hoorden we op het weerbericht dat de wind vannacht zou draaien naar het noord-westen en zou toenemen tot dertig knopen. Hierom besloten we ergens voor anker te gaan en de dertig knopen aan ons voorbij te laten gaan. We zeilden dichter naar de grillige kust met steile kliffen en met veel holen in de rocks. In Tolaga bay ging ons anker er in bij de pier waarop we mensen zagen vissen. Het was vandaag echt een prachtige dag, met net als afgelopen nacht een zeer kalme zee waardoor we lang met vol tuig en weinig wind konden door zeilen met daarbij ook nog eens een lekker zonnetje in de kuip. Het lijkt wel zomer!

22 augustus 2011
We zeilden heerlijk de nacht door met gemiddeld 17 knopen ruime wind. Eerst hadden we alleen een heldere hemel met sterren maar rond middernacht kwam ook de halve maan tevoorschijn. Tijdens onze wacht zagen we geen andere boten. Rond zes uur werd het weer licht maar het bleef bewolkt en fris. We waren een eindje van de kant vandaan maar in de verte zagen we het groene heuvellandschap met daarachter witte toppen van de hoge bergen. Om ons heen zagen we allerlei stormvogels maar ook nog steeds verschillende soorten albatrossen. In de ochtend nam de wind steeds meer af en moesten we, om nog vooruit te komen, de motor starten. We kwamen onder invloed van het hoge luchtdruk gebied en de zon was inmiddels tevoorschijn gekomen! Om vier uur kregen we weer wind en zeilden we vol tuig aan de wind verder. Inmiddels waren de golven weg en was het een zeer kalme oceaan en zo zeilden we onze tweede nacht in.

21 augustus 2011
Rond zes uur ging het anker op en kruisten we Evens bay uit, bij het krieken van de dag. Op de hoek aangekomen zagen we voor de laatste keer het centrum van Wellington aan de waterkant liggen. Daarna zeilden we ruime wind de baai uit Cookstraat in. De hoge golven van de langdurige zuiden wind waren inmiddels weg zodat we een kalme tocht (stroom mee) naar buiten hadden. De zon kwam door waardoor we een prachtige heldere ochtend hadden en we voor de laatste maal de witte bergen van het zuiden eiland konden zien. We zeilden eerst halve wind langs de zuidkust van het noord eiland maar al snel draaide de wind iets zodat we weer ruime wind konden zeilen, het grootzeil aan de ene kant en de fok uitgeboomd aan de andere kant. Tijdens het zeilen hadden we een tijdje dolfijnen voor de boeg en zagen we verderop spuiters van walvissen. Rond het middag uur kwam de bewolking opzetten en werd het fris, acht graden. We bereikten Cape Palliser dat wil zeggen dat we de Cookstraat uit zeilden en we langs de oostkust noordwaarts gingen. De wind nam toe zodat we twee reven in het grootzeil zetten, maar nog steeds zeilden we ruime wind! De oostkust bestaat uit een groen bergachtig landschap met valleien ertussen waar dan vaak een boerderij staat of enkele huisjes. Rond zes uur werd het weer donker en zeilden we met ca twintig knopen ruime wind de nacht in.

20 augustus 2011
Vandaag was er weinig wind met een zonnetje zodat Paul als eerst de mast in klom om de nieuwe windmeter op de mast te installeren. Deze werkte gelukkig meteen! Ik was binnen aan het opruimen want om tien uur kwam Andy bij ons koffie drinken. Helaas was Clemencia er niet bij want zij moest werken. Het was weer gezellig Andy te spreken en hij vertelde veel over Nieuw Zeeland en andere culturen. We reden met hem mee richting het ziekenhuis waar ook een klein winkelcentrum is en waar we misschien nieuwe gaspitten konden kopen voor ons gasstel. Bij het winkelcentrum aangekomen namen we afscheid van Andy, hij moest andere dingen doen. Na wat te hebben rondgewandeld en zonder een juiste winkel te hebben gevonden voor de gaspitten zijn we met de bus terug gegaan. We waren rond half twee terug bij de haven en klopten aan op de boot van Bill en Penny waar we thee dronken met lekkere broodjes. Het was gezellig en de tijd vloog voorbij maar helaas ook bij hun werd het tijd om afscheid te nemen. We liepen terug naar onze eigen boot en daar stonden Bindy en Gavin al op ons te wachten, zij waren wat aan de vroege kant en wij waren net op tijd! Even later reden we langs een prachtige kust naar hun huis. Ze wonen echt prachtig met uitzicht over de entree van de baai van Welligton en Cook straat. Het werd weer een zeer gezellige avond met heerlijk traditioneel Nieuw Zealand eten wat bestond uit lamspoot met kruiden, twee soorten aardappelen en pompoen en dit alles uit de oven. Daarnaast had ze nog lekkere kleine hapjes. Ook hier was het weer zeer gezellig en vloog de tijd! Rond tien moesten we echt afscheid nemen omdat we aan boord ook nog wat dingen moesten opruimen voor ons vertrek morgen ochtend vroeg.
…ANDY & CLEMENCIA, GAVIN &b INDY, BILL & PENNY…. THANKS FOR THE GOOD TIME!

19 augustus 2011
Na bijna een week aan boord konden we er vandaag weer af. De wind was afgenomen tot dertig knopen en wij waren weer iets opgeknapt. We reden met de bus naar Wellington centrum. Daar ging Paul naar het TePapa museum om te internetten en ik ben in het centrum nog wat gaan rondwandelen. Rond drie uur gingen we naar de watersport zaak waar we antifouling, een goede waterdichte ankerlierknop en een windmeter kochten. Daarna zijn we even naar de boot gegaan want om vijf uur was het borreltijd met Gavin en Bindy in de Evens Yacht club. Zij liggen hier niet met hun boot maar ze zijn wel lid. Het is een vaste groep die hier op vrijdag vaak komt borrelen zodat we voorgesteld werden aan de andere zeilers van de club. Het werd een zeer gezellige avond!

18 augustus 2011
Na vijf dagen zijn we dan allebei de hele dag uit bed. We deden rustig aan wat kleine klusjes, Paul op de computer en ik maakte weer een schema van het pilotboek dat we van Ruud en Natalie hebben gekregen. We komen weer in het gebied waar zij ook gevaren hebben. De weersvoorspelling vanochtend gaf af dat de wind zou afnemen van vijftig naar veertig en in de nacht naar vijfentwintig. Nu ik dit rond zes uur schrijf hoor ik de wind nog steeds door de verstaging en gaan we ook nog steeds aardig heen en weer achter ons anker.

17 augustus 2011
Het weer blijft hetzelfde, de koude antarctische poollucht blijft vanuit het zuiden Nieuw Zeeland onveilig maken. Door de vele sneeuwval zijn veel grote wegen en kleine vliegvelden afgesloten en als het even kan gaan mensen niet naar hun werk. Het is zelfs wereldnieuws want het heeft het Nederlandse nieuws gehaald hoorden we op de wereldomroep. Wij liggen nog steeds met ca 45xefxbfxbd knopen zuiden wind op anker en kunnen niet van de boot. We hebben het weer goed uitgekozen want met deze harde wind liggen we ook nog eens op een van de meest winderige plekken van nieuw Zeeland, Wellington Cook straat! Paul is gelukkig weer aan de betere hand maar vandaag was ik degene die het zwaar te pakken had. Een voorhoofdsholte ontsteking die door stomen wat los kwam. Ik heb dan ook de hele dag geslapen en weinig gemerkt van de vele wind.

16 augustus 2011
Vannacht heeft het weer goed gewaaid, gemiddeld vijfendertig knopen en in sneeuwbuien ca 50 knopen. Het was dus weer een onrustige nacht. Vroeg in de ochtend werd het rustig en overdag was het bewolkt met regen, sneeuw en hagelbuien. We zijn nog steeds niet lekker zodat we aan boord gebleven zijn en rustig aan hebben gedaan, nog steeds is alles snel te veel!

15 augustus 2011
Gisteren avond begon het harder te waaien zodat we nog een lijn naar de steiger uit brachten. Over de marifoon hoorden we dat het gemiddeld vijfendertig xefxbfxbd veertig knopen uit het zuid oosten waaiden met uitschieters naar zestig knopen in sneeuwbuien en dat merkten we ook op onze anker plek. We liggen hier goed beschut voor de golven maar het is wel een echt tochtgat! In de ochtend hoorden we dat er in bijna heel Nieuw Zeeland sneeuw was gevallen, zelfs in de omgeving van Wellington wat in dertig jaar niet meer was voorgekomen. Dit kunnen we vanaf de boot ook zien want de bergen in Eastbourne (andere kant van de ingang van Wellington baai) zijn wit! In de ochtend werd de wind tijdelijk minder en kwam zelfs de zon even door wel bleef het koud ca vijf graden. Aan het eind van de middag kwam de wind met de sneeuwbuien weer terug. Wij zijn vandaag weer aan boord gebleven en hebben weinig gedaan, alles is ons nog steeds al gauw te veel!

14 augustus 2011
Weer een dag in bed maar gelukkig was het vandaag ook een winderige dag met veel regen. Er komt weer een Antarctic koufront over! Op het nieuws hoorden we al dat deze nog heftiger is dan een maand geleden en dat de pas geboren lammeren en de schapen die net geschoren zijn het waarschijnlijk niet gaan redden als ze buiten blijven. We zitten nu natuurlijk weer een stuk noordelijker waardoor wij waarschijnlijk geen sneeuw gaan zien afwachten maar!

13 augustus 2011
Ja, we zijn weer in de bewoonde wereld waar het winter is en waar de griep/verkoudheid heerst. In Duniden begon het al met al de hoestende mensen om ons heen. Nu hebben wij het ook gekregen. Paul iets erger dan ik maar beiden zijn we verkouden en zitten onze holtes dicht zodat we het meest van de tijd op bed lagen. Rond het middag uur kwamen we even uit bed om te lunchen en konden we net de start zien van de Evens Bay zaterdag zeilwedstrijd. Veel kleine bootjes en een paar grote waaronder Penny en Bil. Daarna zijn we ons bed weer in gekropen.

12 augustus 2011
Nu we weten dat we misschien over enkele dagen uit het water gaan hebben we weer een klein lijstje met spullen die we moeten kopen. Dus gingen we rond half tien met de bus naar het centrum van de stad om verfrollers etc te kopen. Daarna liepen we naar het Te Papa museum. Dit grote museum hebben we al met mijn ouders bezocht maar het is de enige plek waar we gratis konden internetten. Hier bekeken we onze mails en lazen we dat Paul Lim (die we kennen uit Port Mont) die onderweg was van Cape Town (Zuid Afrika) naar Australixefxbfxbd gered moest worden van zijn boot. Zijn motor was losgekomen van de fundatie bij ca tien meter hoge golven. Gelukkig is hij zelf ongedeerd maar helaas is zijn boot afgezonken. Hij is gered door een groot containerschip dat op weg was naar de Canarische Eilanden en daar is hij op mee gevaren. Rond xefxbfxbdxefxbfxbdn uur waren we weer terug aan boord omdat het de hele dag al regende en ook om even onderuit te gaan want om vier uur werden we opgehaald door Bill en Penny. In de regen reden we langs de kust van de baai naar een leuk cafxefxbfxbd. We zagen deze kust al tijdens het invaren maar nu zagen we de baai vanaf de kant, ook leuk! Bij het binnen varen hadden we al gezien dat er hier op de heuvel mooie grote huizen staan en het blijkt inderdaad de elite buurt van Wellington. We dronken koffie met scones en praatten uitgebreid! Daarna zijn we nog verder langs de kust gereden richting Cook Street. Een ruige kust met rotsen. We reden langs de kinderopvang waar Penny werkt en stopten even om daar te kijken. Daarna reden we verder naar het centrum van Wellington waar we gezellig met zijn vieren ergens aten. Het was een zeer gezellig weerzien en hopelijk zien we ze nog een keer! En dat zal haast wel want ze wonen op hun boot in de haven waar wij naast geankerd liggen.

11 augustus 2011
vanochtend haalden we zoals gewoonlijk onze emails binnen. We zagen dat we een bericht hadden gekregen van Gavin & Bindy uit Wellington. Wxefxbfxbdxefxbfxbdr hebben we deze mensen ontmoet??? Na veel nadenken hadden we nog twee opties over, xefxbfxbdf het waren de mensen die we ontmoet hadden in Samoa xefxbfxbdf we hadden ze ontmoet in de Sounds. We schreven een email terug dat ze ons konden bereiken op ons mobiele nummer en in de middag werden we terug gebeld. Het bleken inderdaad de mensen te zijn die we ontmoet hadden in Samoa en waar we nu een afspraak mee hebben gemaakt. Rond negen uur gingen we naar de kant en namen voor een paar haltes bus 24 naar de Kilbirnie wijk in Wellington. Hier is een klein winkelcentrum met twee grote supermarkten: een Countdown en een Pack& Save (de goedkoopste). We zijn niet veel in Pack&Save supermarkten geweest omdat die winkels niet in de centra van de stad gevestigd zijn. Nu liggen we er met de boot vlakbij zodat ik eens goed kon rondneuzen. Rond elf uur liepen we weer terug naar de boot, een wandeling van ca tien minuten. Terug bij de haven gingen we naar de administratie om te kijken of we er hier uit kunnen met de boot en hoeveel het kost. Het is hier zeker niet duur om uit het water te gaan alleen het weer moet wel meezitten. We werden voorgesteld aan de havenmeester Mike en maakten een afspraak om volgende week uit het water te gaan mits het weer het toelaat. We vroegen Mike waar we het beste anti fouling konden kopen en hij wist wel iemand. Terug aan boord werden we gebeld door Steve (man van de anti fouling) en we maakten een afspraak vroeg in de middag. Rond half vier gingen we naar de kant en ontmoeten we Steve in het club gebouw. Hij heeft Altex anti fouling en die hebben we gekocht. Nu weten we ook zeker dat we goed zitten in Australixefxbfxbd met onze anti fouling. In de avond werden we gebeld door Bill en Pennie die we ontmoet hadden in de Pelorus sound ook met hun maakten we een afspraak om elkaar nog een keer te ontmoeten. Het wordt waarschijnlijk een drukke tijd in Wellington (hihi).

10 augustus 2011
Toen we wakker werden bekeken we vanuit ons bed het nieuws op de televisie, wat een luxe! Daarna ging ik de was uitspoelen en ophangen terwijl Paul verschillende jachthavens opbelde om te kijken waar we de boot er het goedkoopst uit het water kunnen lichten. Om tien uur gingen we naar de kant om met bus 24 naar het centrum van de stad te rijden. Maar de bus ging pas om half elf zodat we probeerden te liften. Nou dat viel niet mee, maar toch na een kwartier kwam er iemand uit de haven die ons een lift gaf naar het centrum. We stapten uit bij een watersport winkel waar we informeerden naar anti fouling, ankerketting en een ankerlierschijf. Na alles te hebben opgeschreven zijn we door het centrum van de stad gewandeld. Wellington is de hoofdstad van Nieuw Zeeland en een echte grote drukke stad met hoge gebouwen en daartussen wat oude historische gebouwen. Rond vier uur namen we de bus terug naar Evens Bay om lekker naar de boot te gaan. Het waaide behoorlijk en we hoorden dat het buiten ca vijfendertig knopen waaide. Hier binnen is het niet veel minder! We lagen weer aardig te gieren achter ons anker.

9 augustus 2011
WELLINGTON NOORD EILAND NIEUW ZEELAND (41 18.564 sxefxbfxbd 174 47.988 e)
Gisteravond motorden we Kaikoura voorbij en het werd rond zes uur donker. Rond half acht kwam de wind terug uit het zuiden en konden we met vol tuig ruime wind verder zeilen. We hadden weer een heldere sterrenhemel met een halve maan die tot ca twee uur bleef. In de loop van de nacht werd de wind weer minder en moesten we weer motoren GRRR! Door de weinige wind hadden we wel een zeer rustige oversteek over de Cook straat, gelukkig maar want het kan hier behoorlijk spoken! Bij het krieken van de dag begonnen we aan de aanloop naar Wellington. Ja, we hebben het zuid eiland verlaten en zijn na negen maanden met de boot weer terug op het noord eiland. Bij de aanloop hadden we de stroom mee en toen merkten we pas hoe hoog de swell was. We zagen hoe de ferrie’s de baai uit kwamen de Cook straat in draaiden, wauw wat gingen zij te keer! De zon scheen over de groene heuvels aan de ene kant van de vaargeul en aan de andere kant over de heuvels met daarop de luxe buitenwijken van Welligton. Rond elf uur ging ons anker er in Evens Bay in. Na de douche en de lunch belden we Andy (kennen we uit Antarctica) en spraken we af dat hij ons vanavond op kwam halen. In de middag deden we lekker rustig aan tot er geroepen werd van de kant. We keken wat vreemd want we herkenden de man op de steiger niet. We roeiden naar de kant en het bleek Bill te zijn. We hebben hem en zijn vrouw Penny in Pelorus Sound ontmoet in november laatstleden. Zij liggen hier met de boot in de Marina. Om half zes kwam Andy ons ophalen en reden we met hem mee naar zijn huis in het centrum van Wellington waar we zijn vriendin Clementine ontmoetten. Het werd een gezellige avond met lekker Colombiaans eten.

8 augustus 2011
Vannacht om half twee luisterden we naar het weerbericht over de marifoon en we besloten naar Wellington te zeilen. In het donker met een heldere hemel vol sterren en geen maan hesen we de zeilen en zeilden we aan de wind langs de kust verder noordwaarts. Rond zeven uur kwam de zon te voorschijn en werd het een stralende zonnige dag zonder een wolkje aan de hemel waardoor we ver konden kijken. We zagen de groene heuvelachtige kust met daarachter de prachtig wit besneeuwde bergtoppen van de Zuid Alpen. We hadden wisselende hoeveelheden wind (12 tot 25 knopen) zodat we een aantal keren een rif erin en eruit hebben gehaald. Toch bleef de gemiddelde snelheid ca 7 knopen.xefxbfxbd Rond drie uur waren we in de buurt van Kaikoura, een plek waar in de zomer veel verschillende soorten walvissen, dolfijnen, zeehonden en zeevogels te zien zijn. Dit omdat de oceaan hier al snel meer dan achthonderd meter diep wordt. Ook is er hier een warme en een koude golf stroom. Als de koude stroom bij het continent aankomt ontstaat er een stroming die vanuit de diepte omhoog komt en waarin voedingsstoffen vanaf de zeebodem mee naar de lichtzone worden getransporteerd. Het water kan dan rood zien van de krill wat weer het favorite eten is voor de walvissen. Ook in de winter kunnen hier walvissen gespot worden, dus wilden we hier graag bij daglicht varen in de hoop iets te kunnen zien. Bij Kaikouro hield de wind het voor gezien en moesten we een tijdje motoren. We zagen weer veel zeevogels waaronder de Wanderer Albatros, Mollymawk, Black Petrel, Stormvogeltjes en een paar dolfijnen. Helaas, zoals we al verwacht hadden zagen we geen walvissen en Orca’s omdat het winter is.

7 augustus 2011
PIGEON BAY BIJ BANKS PENINSULA (43 40.434 sxefxbfxbd 172 53.444 e)
Gisteren waren we tussen twee moorings gaan liggen. We maakten er xefxbfxbdxefxbfxbdn voor en xefxbfxbdxefxbfxbdn achter vast omdat we het gevoel hadden dat we te dicht bij de kant lagen en dat het bij laag water net te ondiep kon worden zo dichtbij de kant. Ook wisten we dat er vandaag een depressie over ons heen kwam met veel wind. Die begon ook rond negen uur in de ochtend en toen Paul even later buiten keek bleek xefxbfxbdxefxbfxbdn lijn van de mooring al gebroken te zijn. Gelukkig hadden we ook een eigen lijn aan de ketting gemaakt maar erg gerust waren we niet! De vele wind was nog maar net begonnen. We zagen dat het aan de overkant van de baai rustiger was en dat we op onze plek duidelijk in een tochtgat lagen. Het waaide ca dertig xefxbfxbd veertig knopen en er stonden witte kopjes op het water toen we los maakten van de mooring en we naar de overkant motorden. Aan de overkant aangekomen ging ons anker erin en lagen we als een huis, veilig gevoel! Het bleef de hele dag door waaien met hier en daar een hagelbui. Soms gierden we weer behoorlijk achter ons anker en leek het wel of we aan het zeilen waren zo schuin gingen we. Op het weerbericht wordt aangegeven dat de wind vannacht weer minder wordt en de depressie overgetrokken is.

route naar Pigeon Bay...

6 augustus 2011

PIGEON BAY BIJ BANKS PENINSULA (43 40.642 sxefxbfxbd 172 54.010 e)
Rond drie begon het geschommel! De wind was gedraaid naar het noorden waardoor er een swell de baai binnen kwam en aangezien de wind zeer zwak was lagen we dwars op de swell GRRR! In eerste instantie wilden we wachten tot het licht werd om verder te gaan maar we rolden bijna letterlijk ons bed uit zodat we ons anker maar ophaalden. In het donker motor-zeilden we langs de kust. Rond zeven uur werd het weer licht en zeilden we net voor de ingang van Pigeon Bay waar we naar toe wilden. Een mooie rode vuurzon kwam achter de horizon vandaan en met een mooi zonnetje kruisten we door Pigeon Bay naar het einde van de baai. Daar aangekomen zagen we een mooring waar we aan vast maakten. Het landschap is hier minder hoog dan aan de zuidkant maar toch zagen we op enkele plaatsen nog sneeuw liggen. Tot in de middag bleef met een mooie zonnige dag en hebben we lekker rustig aan gedaan.

5 augustus 2011
OKAINS BAY BIJ BANKS PENINSULAR ZUID EILAND (43 41.328 sxefxbfxbd 173 04.700 e)
De wind nam in de avond nog meer toe zodat we twee reven in het grootzeil deden. Dan nog zeilden we met een gemiddelde snelheid van 7 knopen en uitschieters naar negen knopen en dit alles hield de stuurautomaat weer met gemak bij. Jullie kunnen je haast niet voorstellen hoe blij we hier mee zijn!

Het was een koude heldere nacht met mooie sterren en aan het begin van de nacht een kleine maan maar die was rond middernacht weer verdwenen. Rond half zeven werd het licht en hadden we een bewolkte ochtend. Over het water zagen we zeevogels vliegen waaronder weer verschillende albatrossen, Petrols en stormvogels. Ook zagen we zeehonden en Hector dolfijnen. In de middag kwam de zon door en zeilden we langs de hoge kliffen met daarachter het groene heuvel landschap van de Banks Peninsula. We hadden hier lange tijd enkele Hector dolfijnen om ons heen zwemmen, prachtig! Over de dag nam de wind steeds meer af en zeilden we steeds langzamer langs de kust en rond vier uur hield de wind en voor gezien en moesten we het laatste stuk motoren naar Okains Bay waar we rond vijf uur ons anker lieten vallen. Het was een mooie tocht!

route naar en ankerplek Okains Bay…

4 augustus 2011
In de ochtend was de wind nog variabel en moest er een koufront met regen over komen. Daarna zou de wind naar het zuidwesten draaien. Dus hadden we vanochtend niet veel haast zodat we pas rond half elf met stroom mee op de motor naar buiten gingen. Het koufront was inmiddels gepasseerd dus toen we op open zee kwamen hadden we gelijk de zuidwesten wind en konden we vol tuig ruime wind zeilen. Al zeilend langs de kust zagen we een paar Hector’s dolfijnen met een mooi rond vinnetje op de rug. Deze hadden we nog niet eerder gezien. Na een tijdje nam de wind toe tot ca zestien knopen en hield de stuurautomaat het met vol tuig weer normaal bij. Eindelijk kunnen we weer met normale hoeveelheid zeil varen en hoeven we niet meer zo snel te reven! Dit snelle reven doen we al vanaf Robinson Croesus, meer dan een jaar dus. Yes, Paul heeft zijn werk goed gedaan. Het weer was bewolkt zodat we de meeste tijd binnen doorbrachten. Rond zes uur werd het donker en zeilen we onze eerste nacht in met een uitgeboomde fok aan de ene kant en een vol grootzeil aan de andere kant.

op weg…

2 augustus 2011
Paul voelde zich naar omstandigheden aardig goed zodat hij aan de gang ging met de nieuwe stuurautomaat. Deze is minder sterk dan de oude. Enige dagen geleden had hij de electromotor bekeken en niets vreemds gevonden. Nu had hij bedacht dat er misschien vet tussen de cluts is gekomen waardoor deze doorslippen. Hij haalde de stuurautomaat op de kaartentafel weer uit elkaar bracht met een watervaste stift strepen op de cluts aan om daarna de driver weer in elkaar te zetten en deze te laten werken. Daarna haalde hij de driver weer uit elkaar en zag dat de strepen van de schijven waren verdwenen. Dit betekent dat de cluts slipt. Hij maakte dit alles goed schoon en vetvrij met alcohol en daarna schuurde hij het nog iets. Als laatste zette hij de automaat weer in elkaar en liet deze weer draaien. Nu was de automaat veel krachtiger en had een ander geluid. Als het goed is hebben we nu weer twee goede stuurautomaten! Hij heeft dus twee stuurautomaten gemaakt en ik ben apetrots op hem!

Ik hielp waar kon en was ondertussen bezig alles vaar klaar te maken en te lezen over de Banks Peninsula onze volgende stop in de buurt van Littleton en Christchurch. In de middag namen we afscheid van Yucien en bedankte hem voor alles! Op de terugweg zagen we Bill bij zijn boot. We liepen naar hem toe en het bleek dat hij vanavond zijn boot uit het water wilde halen. Rond vijf uur ging Paul naar de kant om Bill hiermee te helpen. Daarna zeiden we ook gedag tegen Margreet en Bill. Yes, het wordt weer tijd voor wat nieuws!

2 augustus 2011
Om half acht stonden we op de kant om liftend naar Duniden te komen. Al snel hadden we weer een lift zodat we rond acht uur in Duniden waren. Eerst even wat tijdverdrijf in de supermarkt die net open ging. Aan de ingang stonden twee winkelwagentjes met brood van gisteren en daar stormden de mensen op af, ik dus ook en had mooie volkorenbroden voor weinig geld! Daarna liepen we naar de bibliotheek om de foto’s te versturen en te internetten.

Om kwart over elf waren we bij de tandarts en werd Paul zijn kies getrokken. De tandarts zag dat het een lastige klus werd omdat de kies al wat bros was. Hij boorde de kies in tweexefxbfxbdn zodat deze in meerdere gedeelten eruit kwam. Ik zag het rukken en trekken bij Paul en voor ik het wist zat ik met mijn handen om mijn onderkaken en dacht O jee! Gelukkig was Paul goed verdoofd zodat hij er niets van merkte. Na iets meer dan een uur was de kies eruit en gingen we met de bus terug naar Port Chalmers waar we een antibiotica kuur kochten. Aan boord hebben we rustig aan gedaan en heeft Paul pijnstillers genomen. Hopelijk heeft hij er niet te veel last van maar ik heb wel medelijden met hem nu!

1 augustus 2011
Rond tien uur werden we door Yucien opgehaald om naar een tandarts in Duniden te rijden. Hij had een vriend die een goede tandarts wist en dus zette hij ons daar af. We hebben nu een afspraak voor morgen. Daarna gingen we naar de immigratie in de hoop dat ons visum klaar lag. YES! we kunnen weer verder want ons visum lag inderdaad klaar. We hebben nu de tijd tot 27 oktober in Nieuw Zeeland. Daarna liepen we nog verder door de stad en rond vier uur hadden we de bus terug naar Port Chalmers. Weer een boel geregeld vandaag!

31 juli 2011
We waren weer onder invloed van een hoog en dat betekende dat het een mooie zonnige dag was. Na wat klusjes aan boord te hebben verricht o.a administratie zijn we gaan wandelen. We wandelden langs het water om het plaatsje Port Charmers naar de andere kant. Er was vandaag een winter zeilwedstrijd waar we een tijdje naar hebben gekeken. Helaas voor hun was er zo weinig wind dat ze alleen maar dobberden op de stroom. Toen we terug naar de boot roeiden zagen we twee mannen vlak naast onze boot klussen aan hun roeiboot. Natuurlijk roeiden we even langs om gedag te zeggen. Hun zeilboot staat in een boothuis aan de kant voor onderhoud en ze nodigden ons uit voor een kop thee in hun boothuis. Het bleek dat het twee broers waren en dat hun houten boot door hun vader zelf is gebouwd. De trotse eigenaars lieten ons de hele boot zien en vertelden er veel over. Yucien belde of we tijd hadden om mee te gaan naar de boerderij.
Een uur later kwam hij ons ophalen en reden we de berg op naar de boerderij waar wexefxbfxbd verse melk en verse yoghurt kochten. De familie die de boerderij nu runt komt oorspronkelijk uit Amerika (ouders met twee kinderen). Hij is architect en zij was hoofd van een school. Hij heeft een nieuw huis getekend voor zijn dochter met gezin en dit hebben ze zelf gebouwd met dikke muren van klei. Het leek wel een beetje een Hans en Grietje huis. Rond zes uur waren we terug aan boord. Het was weer een mooie dag!

30 juli 2011
Om tien uur kregen we een berichtje van Yucien dat hij ons om twaalf uur kwam ophalen. In de ochtend zochten we onze films op over Antarctica en de Falklands en namen we voor de zekerheid de rest van de films ook mee. Op het afgesproken tijdstip stapten we in de auto van Yucien en reden we naar Duniden en vervolgens aan de andere kant van de stad de heuvel weer op waar een vriendin van hem woont. Haar huis staat hoog op de heuvel met het uitzicht over Duniden met de baai en daarachter de oceaan. Ook een deel van de Catlin kust waar we met mijn ouders hebben gereden was zichtbaar! Wauw wat een uitzicht! De vrouw kwam ook uit Taiwan en ze had een aantal Taiwanese jongeren op visite die hier nu in hun vakantie op school Engels leren. Ze hadden een heerlijke Taiwanese lunch gemaakt van verschillende soorten groente en vlees. Het was heel gezellig en we hoorden dat zij hier al jaren woont en hoe de leerlingen zich hier vermaken. Haar man woont al jaren lang weer in Taiwan om zijn moeder te verzorgen en komt af en toe op bezoek.

eten bij Yucien…xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0 met uitzicht vanuit het huis…

Na de lunch kwamen er nog meer vrienden om onze films te bekijken, een huis vol! Het werd een gezellige middag met veel vragen en lachen. Rond vier uur reden we met Yucien terug maar hij maakte een omweg naar de top van Mount Cargill waar we een rondom uitzicht hadden over Duniden en de vaargeul/baai met Port Chamers, de uitgang en de oceaan. Ook zagen we achter de baai de Otega Peninsular en aan de andere kant de kust richting Christchurch. Wat een uitzicht weer! Daarna reden we terug naar Port Chalmers waar hij ons bij de dinghy afzette.

28 juli 2011
Het was weer een mooie zonnige dag zodat ik de fleece dekens van de bank heb gewassen en opgehangen. Paul was ondertussen bezig met onze nieuwe naaimachine. Dit blijkt een zeer goede aanwinst omdat hij zelfs de huik van het grootzeil ermee heeft kunnen repareren. De machine kon met gemak de drie dikke lagen aan. Alleen de naalden begaven het dus volgende keer als we in Duniden zijn weer nieuwe zwaardere naalden kopen! Rond half vijf gingen we naar de bibliotheek, die gaat op donderdag pas om acht uur dicht en zodoende konden wij skypen met de familie. Dat was weer even gezellig!

achter de naaimachine…

27 juli 2011
Het was een mooie zonnige dag met westenwind dus veel minder koud! Paul is de hele dag bezig geweest met de drivers van de stuurautomaat. In eerste instantie heeft hij de oude driver weer gerepareerd met de nieuwe onderdelen die we gisteren gekocht hadden. Daarna heeft hij de oude driver weer ingebouwd en die bleek veel sterker dan de nieuwe. In de middag haalde Paul nieuwe driver ook uit elkaar om te kijken of hij het euvel kon vinden. Op het eerste gezicht blijkt alles goed te functioneren en denkt hij dat de oude driver uit 1999 een sterkere motor heeft dan de nieuwe uit 2008. Misschien is er een nieuwe type uit?! Ik hielp waar nodig was en ondertussen deed ik de was en andere kleine klusjes. Voor we het wisten was de dag om. Wat gaan de dagen toch snel!

xefxbfxbd de reparatie aan de driver…
26 juli 2011
Deze morgen kregen we weer een lift naar Duniden en we werden afgezet bij de universiteit van Otago. Dit is de oudste universiteit van Nieuw Zeeland en bestaat uit vele mooie oude gebouwen met pleintjes ertussen. Daaromheen staan de nieuwe universiteits-gebouwen aangezien de universiteit qua leerlingen steeds meer groeit. Er worden hier veel studies onderwezen zoals archeologie, architectuur, biologie, advocatuur etc.

de Otago universiteit…

We liepen wat rond langs de oude universiteitsgebouwen voordat we verder naar het centrum gingen. In het centrum liepen we weer door de winkelstraat naar de Immigratie in de hoop dat onze visa al klaar waren maar helaas, nog niet! Vervolgensxefxbfxbd liepen we door naar de Otago haven, naar de watersportzaak waar we onderdelen voor onze oude driver van de stuurautomaat hadden besteld. Die waren aangekomen en het waren inderdaad de goede onderdelen. Nu kunnen we de oude driver weer maken in de hoop dat deze het weer goed doet (wordt vervolgd).

Op de terugweg aten we net als de vorige keer een heerlijke shoarma in het restaurant “Kebab House”. De eigenaar herkende ons nog waardoor we er een heerlijke appelthee van het huis bij kregen en we weer wat verder met hem praatten tussen zijn werk door. Na de lunch zagen we even verderop een bioscoop en omdat het dinsdag is waren de kaartjes extra goedkoop zodat we naar de laatste film van Harrie Potter zijn gegaan voor maar 5,50 euro per persoon. Toen de film begon kwamen we er achter dat we het vorige deel hadden gemist.

Na de film liepen we terug door de winkelstraat om een naaimachine te kopen die in de aanbieding is. We kochten het laatste exemplaar dat in de winkel aanwezig was. Nog even naar de supermarkt voor de laatste boodschappen want nu is de voorraad weer helemaal aangevuld en kunnen we weer tijden voort (alleen nog tussentijds verse spullen kopen). Om kwart over vijf namen we de bus weer terug naar Port Chalmers waar we in Cary’s Bay uitstapten en naar de boot gingen. Moe maar voldaan…

25 juli 2011
Op het nieuws zagen we dat er op een zeer groot deel van Nieuw Zealand veel sneeuw is gevallen waardoor wegen en vliegvelden waren afgesloten. Vandaag werd er dan ook gewaarschuwd voor gladheid en dat als mensen niet echt van huis hoefden ze beter binnen konden blijven. Een aanbeveling was om een sicky dag te nemen. In de ochtend aan boord gebleven maar aan het begin van de middag zijn we naar de bibliotheek gegaan om te internetten. Vooral informatie opgehaald en verder Youtube en Uitzendingen Gemist gekeken. Rond zes uur waren we weer terug aan boord.

24 juli 2011
Het mooie weer is voorbij. We hadden harde zuidenwind met hagel en sneeuwbuien. In de buien werd het donker en grauw en tussen de buien door werd het soms weer even helder waardoor we de witte heuvels rondom ons konden zien. Een mooi gezicht! Voor ons was het een knusse koude dag van rond het vriespunt. Met de kachel (lamp) aan was het binnen lekker warm.

echt winter in Nieuw Zeeland…

23 juli 2011
Om tien uur kwam Yucien ons ophalen met de auto om naar de zaterdag markt in Duniden te gaan. Op de heenweg reden we langs de baai waar de zon weer op stond te schijnen. Het was een kleine markt waar de boeren uit de buurt hun groente, fruit, vlees en eigen producten zoals honing en jam verkopen. Ik kocht er verschillende soorten groente en fruit. Daarna reden we naar een benzinestation om onze diesel, benzine en gasflessen weer bij te vullen. Op de terugweg gingen we door het heuvelachtige landbouw gebied en daar hadden we enkele mooie uitkijkpunten over Duniden en later over de baai. Rond xefxbfxbdxefxbfxbdn uur waren we weer terug in Port Chalmers en namen we afscheid van Yucien aangezien hij andere afspraken had. Wij gingen naar de boot waar we lunchten om daarna de spullen allemaal uit te pakken. Verder deden we nog wat kleine klusjes buiten omdat het nog steeds mooi weer was.

22 juli 2011
Het was weer een prachtige zonnige dag zodat we onze vouwfietsen te voorschijn haalden. De laatste keer dat we hebben gefietst was in Frans Polynesixefxbfxbd, lang geleden dus. Eenmaal aan de kant fietsten we richting Aramoana. We reden over een vlakke slingerweg langs de vaargeul/baai naar de uitgang/ingang waar we maandag binnen kwamen varen.

uitgang/ingang vaargeul naar Port Chalmes…

We waren nog maar een eindje op weg toen we bij een kleine haven even afstapten om te kijken. Er stopten een auto en de man vroeg of wij Paul en Caroline waren, Ja?! Het was Ycien een jongen die Steve hier heeft ontmoet en bevriend mee is geraakt. Hij had van Steve gehoord dat wij hier waren. Hij had een afspraak maar hij wil graag contact met ons opnemen en wij met hem.

We fietsen verder tot het eind waar vroeger een lange pier was. Hier lunchten we en spraken verschillende mannen die aan het vissen waren. De vissers hadden geen geluk, ze vingen vandaag alleen kleine Blue Cod en die moeten ze terug gooien. Op de terugweg fietsen we door het kleine plaatje Aramoana dat aan het strand ligt. We zagen heel aparte huizen, een “Pippi Langkous” huis en daarnaast een grote boot in aanbouw.

een “Pippi Langkous” huis…

We maakten er een foto van en dat zag de man. De man riep ons en nodigde ons uit voor een rondleiding. Eerst in de boot, een prachtige ruime houten boot die nooit zal varen maar altijd dienst zal doen als huis. Hij heeft de ramen op het noorden gebouwd i.v.m de zon. De boot heeft een benedenverdieping met huiskamer en keuken en boven twee open slaapkamers en kantoor. Een deel van het bureau is zo gemaakt dat je de benedenverdieping via een raam in het bureau kan zien. De man had zowel het Pippi Langkous huis als de boot zelf gebouwd. We reden dezelfde weg weer terug en zagen weer verschillende vogels waaronder een Kingfischer, meeuwen en aalscholvers. Rond vier uur waren we weer terug bij de boot.

de Nieuw Zeelandse Kingfisher…xefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbd de white-blacked Magpie…

21 juli 2011
Om half acht waren we aan de wallenkant om te kijken of we makkelijk naar Duniden konden liften. We hadden geluk want de eerste auto stopte gelijk en zo waren we al om acht uur in Duniden. Eerst maar even de supermarkt (New World) in want die gaan om acht uur open. Daarna liepen we langzaam door de winkelstraat en vonden een kapper. Zowel Paul als ik werden geknipt. Paul door een goede kapper en ik (bleek achteraf) door een leerling. Ik wilde iets anders, iets korter en in lagen. Ze begon met knippen en tegen de tijd dat ze klaar was vond ik het niet mooi. Paul kwam kijken en zei dat dit niet kon! Het was niet in lagen geknipt maar in plukken. Ze riep gelijk een andere kapster en ook die zag wel dat dit niet kon. De andere kapster nam het over en gaf uitleg aan de leerling wat ze fout had gedaan: EN MAAR KNIPPEN EN MAAR KORTER. Uiteindelijk werd ik voor halve prijs toch nog goed geknipt en als blijkt dat na douche het toch niet goed is mag ik terug komen, erg netjes!

Na de kapper zijn we verder door de winkelstraat gewandeld want we hadden een aardig lijstje kleine huishoudelijke artikelen en bootspullen. Duniden is op zich een erg mooie stad met oude gebouwen waar we vandaag weer tussen door liepen. Als laatst deden we weer boodschappen bij de Countdown en gingen we met de bus terug naar de boot. Ja, de voorraad moet na drie maanden wel weer worden aangevuld. Het was weer een mooie dag.

20 juli 2011
Het was weer een mooie koude zonnige dag zodat we ‘s ochtends eerst wat klusjes buiten aan boord deden Ik was bezig met de was terwijl Paul de ankerlier een controle beurt gaf. Daarna zijn we gaan wandelen door Port Chalmers een leuk klein plaatsje met mooie huizen die bijna allemaal uitkijken op de baai naar Duniden. We liepen de heuvel op vanwaar we mooie ver gezichten hadden over de baai met daarachter het heuvelachtige Otago Peninsula.

onderweg: uitzicht op Port Chalmers en Scott-monument boven op heuvel…

Rond vijf uur waren we weer terug aan boord en werden we gebeld door Bill. Iemand had hem aangeboden om hun morgen weg te brengen naar het vliegveld waardoor wij dat niet meer hoefden te doen. jammer voor ons geen auto maar wel heel begrijpelijk.

19 juli 2011
Om acht uur zaten we in de bus (nr13) naar Duniden. In de bus werden we gebeld door Natalie. Zo zaten we gezellig te praten tot we in Duniden aankwamen. Eenmaal daar reden we langs het stadion dat nog in aanbouw is. We hebben hier ook gereden met de camper en mijn ouders maar toen was het stadion nog lang niet zo als het nu is. Een prachtig groot gebouw! Ook raar om weer op plekken te rijden waar we met mijn ouders zijn geweest. Dat brengt toch weer mooie herinneringen terug!

We werden in het centrum afgezet en allereerst liepen we naar de immigratie om ons visum te verlengen. We hadden achteraf beter in xefxbfxbdxefxbfxbdn keer een jaarvisum moeten aanvragen want je mag natuurlijk altijd eerder weg! Nu moeten we twee keer een formulier in vullen en betalen GRRR.. Gelukkig was het niet druk en we waren vrij snel klaar. Daarna gingen we naar een willekeurige tandarts voor informatie over een wortelkanaal behandeling en een kroon. We sloegen stijl achterover van de prijzen wortelkanaal behandeling ca 625 euro en een kroon ca 875 euro. Op naar de tandartsschool om te kijken wat ze daar voor ons zouden kunnen doen. We vulden de formulieren in en een tijdje later werden we geholpen. Ik was zo klaar alleen een gaatje vullen. Paul had een andere leerling-tandarts en die was niet zomaar klaar. Om te beginnen wilde ze een wortelkanaal behandeling en een ander gaatje vullen. Helaas moet je voor de wortelkanaal behandeling drie keer terug komen en dat kost maanden tijd hier op de school. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ze de eerste behandeling van de wortelkanaal gingen doen en dat we daarna naar een andere tandarts zouden gaan. Het andere gaatje zou gevuld worden.

Na de lunchpauze moesten we terug komen. We lunchten in een Sub Way, met een lekker broodje warm vlees en rond twee uur waren we weer terug. Paul weer in de tandartsenstoel en werd verdoofd en een klein beetje geboord. Oeps, vergeten een rxefxbfxbdntgenfoto te maken. Dus eerst een foto voor ze verder ging. Een kwartier later kwam Paul terug met de foto en wat bleek: er was al een wortelkanaalbehandeling gedaan in die kies! De ontsteking zit achter de wortel in het tandvlees. Nu konden ze niets voor Paul doen. Advies is naar een orthodontoloog of de kies trekken. Nu zat Paul dus met een half verdoofde mond en een gaatje in de kies. Nou dan eerst maar eens kijken bij de andere kies waar een gaatje in zit. Daarvoor kreeg Paul de tweede verdoving. Na die verdoving ging ze nog eens goed kijken en kwam tot de conclusie dat het gat te groot was en dat ze er niets aan kon doen.

Toen kwam er een echte tandarts bij die een rxefxbfxbdntgenfoto wilde hebben. Weer naar de rxefxbfxbdntgenafdeling voor de tweede foto met een totaal eenzijdig verdoofde mond. We gingen terug met de foto en nu wilde ze Paul eigenlijk niet meer helpen omdat ze vond dat beide kiezen getrokken moesten worden. Daar moesten we nog even over nadenken en aangezien ze wel een gaatje had geboord wilden we wel dat ze dat dicht zou maken. Met een zuur gezicht deed ze dat uiteindelijk. Het resultaat is dus een hele dag bij de tandarts en school, twee verdovingen die eigenlijk niet hoefden en het enige dat ze op school nog voor ons kunnen doen is twee kiezen trekken. Voor alle zekerheid maakten we een afspraak om de kiezen te laten trekken, maar of we dat doen is nog lang niet zeker!

Om vier uur liepen we de school uit om nog even bij de countdown wat boodschappen te doen en de bus van vijf uur terug te nemen naar Port Chalmers, Carey’s Bay. Het is op zich een mooie busrit door de heuvelachtige kust en door wat kleine, iets andere dorpjes. Aangekomen in Carey’s Bay gingen we langs Bill en Margeret waar we thee dronken en gezellig praten. Zij gaan over twee dagen naar Australixefxbfxbd, op familie bezoek en ze vroegen aan ons of we hen wilden wegbrengen naar het vliegveld in Duniden en in de tijd dat zij weg zijn mogen wij hun auto gebruiken. WAUW, wat een vertrouwen in z’n korte tijd. Natuurlijk zeiden we ja en we wilden hen ook wel weer ophalen na tien dagen. Rond acht uur waren we terug aan boord nog wel steeds een beetje aangeslagen van de tandarts affaire, wat te doen………

18 juli 2011
CAREY’S BAY BIJ PORT CHALMERS ZUID EILAND NZ (45 48.404 sxefxbfxbd 170 37.520 e)
Het was een prachtige koude nacht met volle maan en goed zicht. De wind en de golven namen in de nacht steeds meer af zodat we rond middernacht het hele grootzeil hesen en vol tuig verder zeilden. Rond half zeven nam de wind weer toe en gingen de twee reven er weer in. Rond half acht kwam de zon op en scheen op de steile kliffen van de Otage Peninsular met daarboven het groene heuvelachtige gebied en daarboven de maan.

xefxbfxbd
maan en…xefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbdxefxbfxbd zonsopgang boven Otage Peninsular…

Na ongeveer vierentwintig uur zeilden we de vaargeul naar Duniden in. We hadden wind en stroom tegen maar omdat het toch genoeg woei kruisten we rustig de vaargeul door tot aan het plaatsje Port Chalmers waar we in Casey’s Bay aan een mooring mochten liggen. Ja, we hebben weer geluk. Er was een man (Billy) bezig op zijn boot toen wij aan kwamen varen. Zijn boot staat tegen een eigen pier met boothuis maar hij heeft ook een mooring en deze mochten wij gebruiken. Na de lunch zijn we even naar Billy toe gegaan om een praatje te maken. Hij en zijn vrouw wonen hier al heel lang en gaan drie maanden in het jaar zeilen, vaak naar de Alborough Sounds en dat op tachtigjarige leeftijd!

de route naar en ankerplek Carey Bay…

17 juli 2011
Om acht uur haalden we ons anker op en verlieten Steward eiland. Het weerbericht dat ze over de marifoon afgaven was vijfendertig knopen uit het zuidwesten afnemend naar vijfentwintig knopen uit het zuidwesten/westen. Alleen op de fok zeilden we rustig tussen Bench eiland en Herekopare eiland door het open water op. Het bleek dat de stuurautomaat niet wilde doen wat hij moest doen namelijk op koers blijven. Ook de uitslag van de roerstand werd niet op de display aangegeven zodat Paul achterin de bakskist moest. Het bleek dat de stuurstandgever van de stuurautomaat los was gekomen zodat Paul het euvel gelukkig snel kon verhelpen. Daarna deed de automaat het weer redelijk want we vinden hem nog steeds niet sterk genoeg. Doordat hij minder sterk is zijn we genoodzaakt eerder met kleiner zeil te varen anders loopt de boot uit het roer.

Toch konden we nu weer lekker halve wind verder zeilen. Al hoe wel lekker?! Hoe verder we van Steward eiland vandaan kwamen hoe meer golven we kregen die van beide zijde om het eiland heen kwamen zodat het een hobbelig zeetje werd. Ook kwamen we in de Foveaux straat uit de luwte van het eiland en nam de wind toe tot de verwachte vijfentwintig knopen. Toen we eenmaal de Foveaux straat waren overgestoken en in de luwte van het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland zeilden hadden we alleen de zuidwester swell van drie meter nog en de wind nam langzaam af. We zagen de steile kliffen en het groene heuvelachtige landschap erachter waar we in februari met mijn ouders gereden hebben! Ja, toen hoopten we nog ooit hier te zeilen! Rond acht uur hadden we nog ca 15 knopen wind en zetten we het grootzeil met twee reven bij en zo zeilden we rustig ruime wind de nacht in.

Nieuw Zeeland via de oostkust… is a post from giebateau.weblog.nl.

 

 
route naar het noorden…

Vanwege eigen (zeil)vakantie is de eerstvolgende update op 29 augustus. Sorry… (Rob)

5 augustus 2011
OKAINS BAY BIJ BANKS PENINSULAR ZUID EILAND (43 41.328 s  173 04.700 e)
De wind nam in de avond nog meer toe zodat we twee reven in het grootzeil deden. Dan nog zeilden we met een gemiddelde snelheid van 7 knopen en uitschieters naar negen knopen en dit alles hield de stuurautomaat weer met gemak bij. Jullie kunnen je haast niet voorstellen hoe blij we hier mee zijn!

Het was een koude heldere nacht met mooie sterren en aan het begin van de nacht een kleine maan maar die was rond middernacht weer verdwenen. Rond half zeven werd het licht en hadden we een bewolkte ochtend. Over het water zagen we zeevogels vliegen waaronder weer verschillende albatrossen, Petrols en stormvogels. Ook zagen we zeehonden en Hector dolfijnen. In de middag kwam de zon door en zeilden we langs de hoge kliffen met daarachter het groene heuvel landschap van de Banks Peninsula. We hadden hier lange tijd enkele Hector dolfijnen om ons heen zwemmen, prachtig! Over de dag nam de wind steeds meer af en zeilden we steeds langzamer langs de kust en rond vier uur hield de wind en voor gezien en moesten we het laatste stuk motoren naar Okains Bay waar we rond vijf uur ons anker lieten vallen. Het was een mooie tocht!

route naar en ankerplek Okains Bay…

4 augustus 2011
In de ochtend was de wind nog variabel en moest er een koufront met regen over komen. Daarna zou de wind naar het zuidwesten draaien. Dus hadden we vanochtend niet veel haast zodat we pas rond half elf met stroom mee op de motor naar buiten gingen. Het koufront was inmiddels gepasseerd dus toen we op open zee kwamen hadden we gelijk de zuidwesten wind en konden we vol tuig ruime wind zeilen. Al zeilend langs de kust zagen we een paar Hector's dolfijnen met een mooi rond vinnetje op de rug. Deze hadden we nog niet eerder gezien. Na een tijdje nam de wind toe tot ca zestien knopen en hield de stuurautomaat het met vol tuig weer normaal bij. Eindelijk kunnen we weer met normale hoeveelheid zeil varen en hoeven we niet meer zo snel te reven! Dit snelle reven doen we al vanaf Robinson Croesus, meer dan een jaar dus. Yes, Paul heeft zijn werk goed gedaan. Het weer was bewolkt zodat we de meeste tijd binnen doorbrachten. Rond zes uur werd het donker en zeilen we onze eerste nacht in met een uitgeboomde fok aan de ene kant en een vol grootzeil aan de andere kant.

op weg…

2 augustus 2011
Paul voelde zich naar omstandigheden aardig goed zodat hij aan de gang ging met de nieuwe stuurautomaat. Deze is minder sterk dan de oude. Enige dagen geleden had hij de electromotor bekeken en niets vreemds gevonden. Nu had hij bedacht dat er misschien vet tussen de cluts is gekomen waardoor deze doorslippen. Hij haalde de stuurautomaat op de kaartentafel weer uit elkaar bracht met een watervaste stift strepen op de cluts aan om daarna de driver weer in elkaar te zetten en deze te laten werken. Daarna haalde hij de driver weer uit elkaar en zag dat de strepen van de schijven waren verdwenen. Dit betekent dat de cluts slipt. Hij maakte dit alles goed schoon en vetvrij met alcohol en daarna schuurde hij het nog iets. Als laatste zette hij de automaat weer in elkaar en liet deze weer draaien. Nu was de automaat veel krachtiger en had een ander geluid. Als het goed is hebben we nu weer twee goede stuurautomaten! Hij heeft dus twee stuurautomaten gemaakt en ik ben apetrots op hem!

Ik hielp waar kon en was ondertussen bezig alles vaar klaar te maken en te lezen over de Banks Peninsula onze volgende stop in de buurt van Littleton en Christchurch. In de middag namen we afscheid van Yucien en bedankte hem voor alles! Op de terugweg zagen we Bill bij zijn boot. We liepen naar hem toe en het bleek dat hij vanavond zijn boot uit het water wilde halen. Rond vijf uur ging Paul naar de kant om Bill hiermee te helpen. Daarna zeiden we ook gedag tegen Margreet en Bill. Yes, het wordt weer tijd voor wat nieuws!

2 augustus 2011
Om half acht stonden we op de kant om liftend naar Duniden te komen. Al snel hadden we weer een lift zodat we rond acht uur in Duniden waren. Eerst even wat tijdverdrijf in de supermarkt die net open ging. Aan de ingang stonden twee winkelwagentjes met brood van gisteren en daar stormden de mensen op af, ik dus ook en had mooie volkorenbroden voor weinig geld! Daarna liepen we naar de bibliotheek om de foto's te versturen en te internetten.

Om kwart over elf waren we bij de tandarts en werd Paul zijn kies getrokken. De tandarts zag dat het een lastige klus werd omdat de kies al wat bros was. Hij boorde de kies in tweexc3xabn zodat deze in meerdere gedeelten eruit kwam. Ik zag het rukken en trekken bij Paul en voor ik het wist zat ik met mijn handen om mijn onderkaken en dacht O jee! Gelukkig was Paul goed verdoofd zodat hij er niets van merkte. Na iets meer dan een uur was de kies eruit en gingen we met de bus terug naar Port Chalmers waar we een antibiotica kuur kochten. Aan boord hebben we rustig aan gedaan en heeft Paul pijnstillers genomen. Hopelijk heeft hij er niet te veel last van maar ik heb wel medelijden met hem nu!

1 augustus 2011
Rond tien uur werden we door Yucien opgehaald om naar een tandarts in Duniden te rijden. Hij had een vriend die een goede tandarts wist en dus zette hij ons daar af. We hebben nu een afspraak voor morgen. Daarna gingen we naar de immigratie in de hoop dat ons visum klaar lag. YES! we kunnen weer verder want ons visum lag inderdaad klaar. We hebben nu de tijd tot 27 oktober in Nieuw Zeeland. Daarna liepen we nog verder door de stad en rond vier uur hadden we de bus terug naar Port Chalmers. Weer een boel geregeld vandaag!

31 juli 2011
We waren weer onder invloed van een hoog en dat betekende dat het een mooie zonnige dag was. Na wat klusjes aan boord te hebben verricht o.a administratie zijn we gaan wandelen. We wandelden langs het water om het plaatsje Port Charmers naar de andere kant. Er was vandaag een winter zeilwedstrijd waar we een tijdje naar hebben gekeken. Helaas voor hun was er zo weinig wind dat ze alleen maar dobberden op de stroom. Toen we terug naar de boot roeiden zagen we twee mannen vlak naast onze boot klussen aan hun roeiboot. Natuurlijk roeiden we even langs om gedag te zeggen. Hun zeilboot staat in een boothuis aan de kant voor onderhoud en ze nodigden ons uit voor een kop thee in hun boothuis. Het bleek dat het twee broers waren en dat hun houten boot door hun vader zelf is gebouwd. De trotse eigenaars lieten ons de hele boot zien en vertelden er veel over. Yucien belde of we tijd hadden om mee te gaan naar de boerderij.
Een uur later kwam hij ons ophalen en reden we de berg op naar de boerderij waar we  verse melk en verse yoghurt kochten. De familie die de boerderij nu runt komt oorspronkelijk uit Amerika (ouders met twee kinderen). Hij is architect en zij was hoofd van een school. Hij heeft een nieuw huis getekend voor zijn dochter met gezin en dit hebben ze zelf gebouwd met dikke muren van klei. Het leek wel een beetje een Hans en Grietje huis. Rond zes uur waren we terug aan boord. Het was weer een mooie dag!

30 juli 2011
Om tien uur kregen we een berichtje van Yucien dat hij ons om twaalf uur kwam ophalen. In de ochtend zochten we onze films op over Antarctica en de Falklands en namen we voor de zekerheid de rest van de films ook mee. Op het afgesproken tijdstip stapten we in de auto van Yucien en reden we naar Duniden en vervolgens aan de andere kant van de stad de heuvel weer op waar een vriendin van hem woont. Haar huis staat hoog op de heuvel met het uitzicht over Duniden met de baai en daarachter de oceaan. Ook een deel van de Catlin kust waar we met mijn ouders hebben gereden was zichtbaar! Wauw wat een uitzicht! De vrouw kwam ook uit Taiwan en ze had een aantal Taiwanese jongeren op visite die hier nu in hun vakantie op school Engels leren. Ze hadden een heerlijke Taiwanese lunch gemaakt van verschillende soorten groente en vlees. Het was heel gezellig en we hoorden dat zij hier al jaren woont en hoe de leerlingen zich hier vermaken. Haar man woont al jaren lang weer in Taiwan om zijn moeder te verzorgen en komt af en toe op bezoek.

eten bij Yucien…                          met uitzicht vanuit het huis…

Na de lunch kwamen er nog meer vrienden om onze films te bekijken, een huis vol! Het werd een gezellige middag met veel vragen en lachen. Rond vier uur reden we met Yucien terug maar hij maakte een omweg naar de top van Mount Cargill waar we een rondom uitzicht hadden over Duniden en de vaargeul/baai met Port Chamers, de uitgang en de oceaan. Ook zagen we achter de baai de Otega Peninsular en aan de andere kant de kust richting Christchurch. Wat een uitzicht weer! Daarna reden we terug naar Port Chalmers waar hij ons bij de dinghy afzette.

28 juli 2011
Het was weer een mooie zonnige dag zodat ik de fleece dekens van de bank heb gewassen en opgehangen. Paul was ondertussen bezig met onze nieuwe naaimachine. Dit blijkt een zeer goede aanwinst omdat hij zelfs de huik van het grootzeil ermee heeft kunnen repareren. De machine kon met gemak de drie dikke lagen aan. Alleen de naalden begaven het dus volgende keer als we in Duniden zijn weer nieuwe zwaardere naalden kopen! Rond half vijf gingen we naar de bibliotheek, die gaat op donderdag pas om acht uur dicht en zodoende konden wij skypen met de familie. Dat was weer even gezellig!

achter de naaimachine…

27 juli 2011
Het was een mooie zonnige dag met westenwind dus veel minder koud! Paul is de hele dag bezig geweest met de drivers van de stuurautomaat. In eerste instantie heeft hij de oude driver weer gerepareerd met de nieuwe onderdelen die we gisteren gekocht hadden. Daarna heeft hij de oude driver weer ingebouwd en die bleek veel sterker dan de nieuwe. In de middag haalde Paul nieuwe driver ook uit elkaar om te kijken of hij het euvel kon vinden. Op het eerste gezicht blijkt alles goed te functioneren en denkt hij dat de oude driver uit 1999 een sterkere motor heeft dan de nieuwe uit 2008. Misschien is er een nieuwe type uit?! Ik hielp waar nodig was en ondertussen deed ik de was en andere kleine klusjes. Voor we het wisten was de dag om. Wat gaan de dagen toch snel!

  de reparatie aan de driver…
26 juli 2011
Deze morgen kregen we weer een lift naar Duniden en we werden afgezet bij de universiteit van Otago. Dit is de oudste universiteit van Nieuw Zeeland en bestaat uit vele mooie oude gebouwen met pleintjes ertussen. Daaromheen staan de nieuwe universiteits-gebouwen aangezien de universiteit qua leerlingen steeds meer groeit. Er worden hier veel studies onderwezen zoals archeologie, architectuur, biologie, advocatuur etc.

de Otago universiteit…

We liepen wat rond langs de oude universiteitsgebouwen voordat we verder naar het centrum gingen. In het centrum liepen we weer door de winkelstraat naar de Immigratie in de hoop dat onze visa al klaar waren maar helaas, nog niet! Vervolgens  liepen we door naar de Otago haven, naar de watersportzaak waar we onderdelen voor onze oude driver van de stuurautomaat hadden besteld. Die waren aangekomen en het waren inderdaad de goede onderdelen. Nu kunnen we de oude driver weer maken in de hoop dat deze het weer goed doet (wordt vervolgd).

Op de terugweg aten we net als de vorige keer een heerlijke shoarma in het restaurant "Kebab House". De eigenaar herkende ons nog waardoor we er een heerlijke appelthee van het huis bij kregen en we weer wat verder met hem praatten tussen zijn werk door. Na de lunch zagen we even verderop een bioscoop en omdat het dinsdag is waren de kaartjes extra goedkoop zodat we naar de laatste film van Harrie Potter zijn gegaan voor maar 5,50 euro per persoon. Toen de film begon kwamen we er achter dat we het vorige deel hadden gemist.

Na de film liepen we terug door de winkelstraat om een naaimachine te kopen die in de aanbieding is. We kochten het laatste exemplaar dat in de winkel aanwezig was. Nog even naar de supermarkt voor de laatste boodschappen want nu is de voorraad weer helemaal aangevuld en kunnen we weer tijden voort (alleen nog tussentijds verse spullen kopen). Om kwart over vijf namen we de bus weer terug naar Port Chalmers waar we in Cary's Bay uitstapten en naar de boot gingen. Moe maar voldaan…

25 juli 2011
Op het nieuws zagen we dat er op een zeer groot deel van Nieuw Zealand veel sneeuw is gevallen waardoor wegen en vliegvelden waren afgesloten. Vandaag werd er dan ook gewaarschuwd voor gladheid en dat als mensen niet echt van huis hoefden ze beter binnen konden blijven. Een aanbeveling was om een sicky dag te nemen. In de ochtend aan boord gebleven maar aan het begin van de middag zijn we naar de bibliotheek gegaan om te internetten. Vooral informatie opgehaald en verder Youtube en Uitzendingen Gemist gekeken. Rond zes uur waren we weer terug aan boord.

24 juli 2011
Het mooie weer is voorbij. We hadden harde zuidenwind met hagel en sneeuwbuien. In de buien werd het donker en grauw en tussen de buien door werd het soms weer even helder waardoor we de witte heuvels rondom ons konden zien. Een mooi gezicht! Voor ons was het een knusse koude dag van rond het vriespunt. Met de kachel (lamp) aan was het binnen lekker warm.

echt winter in Nieuw Zeeland…

23 juli 2011
Om tien uur kwam Yucien ons ophalen met de auto om naar de zaterdag markt in Duniden te gaan. Op de heenweg reden we langs de baai waar de zon weer op stond te schijnen. Het was een kleine markt waar de boeren uit de buurt hun groente, fruit, vlees en eigen producten zoals honing en jam verkopen. Ik kocht er verschillende soorten groente en fruit. Daarna reden we naar een benzinestation om onze diesel, benzine en gasflessen weer bij te vullen. Op de terugweg gingen we door het heuvelachtige landbouw gebied en daar hadden we enkele mooie uitkijkpunten over Duniden en later over de baai. Rond xc3xa9xc3xa9n uur waren we weer terug in Port Chalmers en namen we afscheid van Yucien aangezien hij andere afspraken had. Wij gingen naar de boot waar we lunchten om daarna de spullen allemaal uit te pakken. Verder deden we nog wat kleine klusjes buiten omdat het nog steeds mooi weer was.

22 juli 2011
Het was weer een prachtige zonnige dag zodat we onze vouwfietsen te voorschijn haalden. De laatste keer dat we hebben gefietst was in Frans Polynesixc3xab, lang geleden dus. Eenmaal aan de kant fietsten we richting Aramoana. We reden over een vlakke slingerweg langs de vaargeul/baai naar de uitgang/ingang waar we maandag binnen kwamen varen.

uitgang/ingang vaargeul naar Port Chalmes…

We waren nog maar een eindje op weg toen we bij een kleine haven even afstapten om te kijken. Er stopten een auto en de man vroeg of wij Paul en Caroline waren, Ja?! Het was Ycien een jongen die Steve hier heeft ontmoet en bevriend mee is geraakt. Hij had van Steve gehoord dat wij hier waren. Hij had een afspraak maar hij wil graag contact met ons opnemen en wij met hem.

We fietsen verder tot het eind waar vroeger een lange pier was. Hier lunchten we en spraken verschillende mannen die aan het vissen waren. De vissers hadden geen geluk, ze vingen vandaag alleen kleine Blue Cod en die moeten ze terug gooien. Op de terugweg fietsen we door het kleine plaatje Aramoana dat aan het strand ligt. We zagen heel aparte huizen, een "Pippi Langkous" huis en daarnaast een grote boot in aanbouw.

een "Pippi Langkous" huis…

We maakten er een foto van en dat zag de man. De man riep ons en nodigde ons uit voor een rondleiding. Eerst in de boot, een prachtige ruime houten boot die nooit zal varen maar altijd dienst zal doen als huis. Hij heeft de ramen op het noorden gebouwd i.v.m de zon. De boot heeft een benedenverdieping met huiskamer en keuken en boven twee open slaapkamers en kantoor. Een deel van het bureau is zo gemaakt dat je de benedenverdieping via een raam in het bureau kan zien. De man had zowel het Pippi Langkous huis als de boot zelf gebouwd. We reden dezelfde weg weer terug en zagen weer verschillende vogels waaronder een Kingfischer, meeuwen en aalscholvers. Rond vier uur waren we weer terug bij de boot.

de Nieuw Zeelandse Kingfisher…    de white-blacked Magpie…

21 juli 2011
Om half acht waren we aan de wallenkant om te kijken of we makkelijk naar Duniden konden liften. We hadden geluk want de eerste auto stopte gelijk en zo waren we al om acht uur in Duniden. Eerst maar even de supermarkt (New World) in want die gaan om acht uur open. Daarna liepen we langzaam door de winkelstraat en vonden een kapper. Zowel Paul als ik werden geknipt. Paul door een goede kapper en ik (bleek achteraf) door een leerling. Ik wilde iets anders, iets korter en in lagen. Ze begon met knippen en tegen de tijd dat ze klaar was vond ik het niet mooi. Paul kwam kijken en zei dat dit niet kon! Het was niet in lagen geknipt maar in plukken. Ze riep gelijk een andere kapster en ook die zag wel dat dit niet kon. De andere kapster nam het over en gaf uitleg aan de leerling wat ze fout had gedaan: EN MAAR KNIPPEN EN MAAR KORTER. Uiteindelijk werd ik voor halve prijs toch nog goed geknipt en als blijkt dat na douche het toch niet goed is mag ik terug komen, erg netjes!

Na de kapper zijn we verder door de winkelstraat gewandeld want we hadden een aardig lijstje kleine huishoudelijke artikelen en bootspullen. Duniden is op zich een erg mooie stad met oude gebouwen waar we vandaag weer tussen door liepen. Als laatst deden we weer boodschappen bij de Countdown en gingen we met de bus terug naar de boot. Ja, de voorraad moet na drie maanden wel weer worden aangevuld. Het was weer een mooie dag.

20 juli 2011
Het was weer een mooie koude zonnige dag zodat we 's ochtends eerst wat klusjes buiten aan boord deden Ik was bezig met de was terwijl Paul de ankerlier een controle beurt gaf. Daarna zijn we gaan wandelen door Port Chalmers een leuk klein plaatsje met mooie huizen die bijna allemaal uitkijken op de baai naar Duniden. We liepen de heuvel op vanwaar we mooie ver gezichten hadden over de baai met daarachter het heuvelachtige Otago Peninsula.

onderweg: uitzicht op Port Chalmers en Scott-monument boven op heuvel…

Rond vijf uur waren we weer terug aan boord en werden we gebeld door Bill. Iemand had hem aangeboden om hun morgen weg te brengen naar het vliegveld waardoor wij dat niet meer hoefden te doen. jammer voor ons geen auto maar wel heel begrijpelijk.

19 juli 2011
Om acht uur zaten we in de bus (nr13) naar Duniden. In de bus werden we gebeld door Natalie. Zo zaten we gezellig te praten tot we in Duniden aankwamen. Eenmaal daar reden we langs het stadion dat nog in aanbouw is. We hebben hier ook gereden met de camper en mijn ouders maar toen was het stadion nog lang niet zo als het nu is. Een prachtig groot gebouw! Ook raar om weer op plekken te rijden waar we met mijn ouders zijn geweest. Dat brengt toch weer mooie herinneringen terug!

We werden in het centrum afgezet en allereerst liepen we naar de immigratie om ons visum te verlengen. We hadden achteraf beter in xc3xa9xc3xa9n keer een jaarvisum moeten aanvragen want je mag natuurlijk altijd eerder weg! Nu moeten we twee keer een formulier in vullen en betalen GRRR.. Gelukkig was het niet druk en we waren vrij snel klaar. Daarna gingen we naar een willekeurige tandarts voor informatie over een wortelkanaal behandeling en een kroon. We sloegen stijl achterover van de prijzen wortelkanaal behandeling ca 625 euro en een kroon ca 875 euro. Op naar de tandartsschool om te kijken wat ze daar voor ons zouden kunnen doen. We vulden de formulieren in en een tijdje later werden we geholpen. Ik was zo klaar alleen een gaatje vullen. Paul had een andere leerling-tandarts en die was niet zomaar klaar. Om te beginnen wilde ze een wortelkanaal behandeling en een ander gaatje vullen. Helaas moet je voor de wortelkanaal behandeling drie keer terug komen en dat kost maanden tijd hier op de school. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ze de eerste behandeling van de wortelkanaal gingen doen en dat we daarna naar een andere tandarts zouden gaan. Het andere gaatje zou gevuld worden.

Na de lunchpauze moesten we terug komen. We lunchten in een Sub Way, met een lekker broodje warm vlees en rond twee uur waren we weer terug. Paul weer in de tandartsenstoel en werd verdoofd en een klein beetje geboord. Oeps, vergeten een rxc3xb6ntgenfoto te maken. Dus eerst een foto voor ze verder ging. Een kwartier later kwam Paul terug met de foto en wat bleek: er was al een wortelkanaalbehandeling gedaan in die kies! De ontsteking zit achter de wortel in het tandvlees. Nu konden ze niets voor Paul doen. Advies is naar een orthodontoloog of de kies trekken. Nu zat Paul dus met een half verdoofde mond en een gaatje in de kies. Nou dan eerst maar eens kijken bij de andere kies waar een gaatje in zit. Daarvoor kreeg Paul de tweede verdoving. Na die verdoving ging ze nog eens goed kijken en kwam tot de conclusie dat het gat te groot was en dat ze er niets aan kon doen.

Toen kwam er een echte tandarts bij die een rxc3xb6ntgenfoto wilde hebben. Weer naar de rxc3xb6ntgenafdeling voor de tweede foto met een totaal eenzijdig verdoofde mond. We gingen terug met de foto en nu wilde ze Paul eigenlijk niet meer helpen omdat ze vond dat beide kiezen getrokken moesten worden. Daar moesten we nog even over nadenken en aangezien ze wel een gaatje had geboord wilden we wel dat ze dat dicht zou maken. Met een zuur gezicht deed ze dat uiteindelijk. Het resultaat is dus een hele dag bij de tandarts en school, twee verdovingen die eigenlijk niet hoefden en het enige dat ze op school nog voor ons kunnen doen is twee kiezen trekken. Voor alle zekerheid maakten we een afspraak om de kiezen te laten trekken, maar of we dat doen is nog lang niet zeker!

Om vier uur liepen we de school uit om nog even bij de countdown wat boodschappen te doen en de bus van vijf uur terug te nemen naar Port Chalmers, Carey's Bay. Het is op zich een mooie busrit door de heuvelachtige kust en door wat kleine, iets andere dorpjes. Aangekomen in Carey's Bay gingen we langs Bill en Margeret waar we thee dronken en gezellig praten. Zij gaan over twee dagen naar Australixc3xab, op familie bezoek en ze vroegen aan ons of we hen wilden wegbrengen naar het vliegveld in Duniden en in de tijd dat zij weg zijn mogen wij hun auto gebruiken. WAUW, wat een vertrouwen in z'n korte tijd. Natuurlijk zeiden we ja en we wilden hen ook wel weer ophalen na tien dagen. Rond acht uur waren we terug aan boord nog wel steeds een beetje aangeslagen van de tandarts affaire, wat te doen………

18 juli 2011
CAREY'S BAY BIJ PORT CHALMERS ZUID EILAND NZ (45 48.404 s  170 37.520 e)
Het was een prachtige koude nacht met volle maan en goed zicht. De wind en de golven namen in de nacht steeds meer af zodat we rond middernacht het hele grootzeil hesen en vol tuig verder zeilden. Rond half zeven nam de wind weer toe en gingen de twee reven er weer in. Rond half acht kwam de zon op en scheen op de steile kliffen van de Otage Peninsular met daarboven het groene heuvelachtige gebied en daarboven de maan.

 
maan en…                                    zonsopgang boven Otage Peninsular…

Na ongeveer vierentwintig uur zeilden we de vaargeul naar Duniden in. We hadden wind en stroom tegen maar omdat het toch genoeg woei kruisten we rustig de vaargeul door tot aan het plaatsje Port Chalmers waar we in Casey's Bay aan een mooring mochten liggen. Ja, we hebben weer geluk. Er was een man (Billy) bezig op zijn boot toen wij aan kwamen varen. Zijn boot staat tegen een eigen pier met boothuis maar hij heeft ook een mooring en deze mochten wij gebruiken. Na de lunch zijn we even naar Billy toe gegaan om een praatje te maken. Hij en zijn vrouw wonen hier al heel lang en gaan drie maanden in het jaar zeilen, vaak naar de Alborough Sounds en dat op tachtigjarige leeftijd!

de route naar en ankerplek Carey Bay…

17 juli 2011
Om acht uur haalden we ons anker op en verlieten Steward eiland. Het weerbericht dat ze over de marifoon afgaven was vijfendertig knopen uit het zuidwesten afnemend naar vijfentwintig knopen uit het zuidwesten/westen. Alleen op de fok zeilden we rustig tussen Bench eiland en Herekopare eiland door het open water op. Het bleek dat de stuurautomaat niet wilde doen wat hij moest doen namelijk op koers blijven. Ook de uitslag van de roerstand werd niet op de display aangegeven zodat Paul achterin de bakskist moest. Het bleek dat de stuurstandgever van de stuurautomaat los was gekomen zodat Paul het euvel gelukkig snel kon verhelpen. Daarna deed de automaat het weer redelijk want we vinden hem nog steeds niet sterk genoeg. Doordat hij minder sterk is zijn we genoodzaakt eerder met kleiner zeil te varen anders loopt de boot uit het roer.

Toch konden we nu weer lekker halve wind verder zeilen. Al hoe wel lekker?! Hoe verder we van Steward eiland vandaan kwamen hoe meer golven we kregen die van beide zijde om het eiland heen kwamen zodat het een hobbelig zeetje werd. Ook kwamen we in de Foveaux straat uit de luwte van het eiland en nam de wind toe tot de verwachte vijfentwintig knopen. Toen we eenmaal de Foveaux straat waren overgestoken en in de luwte van het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland zeilden hadden we alleen de zuidwester swell van drie meter nog en de wind nam langzaam af. We zagen de steile kliffen en het groene heuvelachtige landschap erachter waar we in februari met mijn ouders gereden hebben! Ja, toen hoopten we nog ooit hier te zeilen! Rond acht uur hadden we nog ca 15 knopen wind en zetten we het grootzeil met twee reven bij en zo zeilden we rustig ruime wind de nacht in.

Nieuw Zeeland via de oostkust… is a post from giebateau.weblog.nl.

xc2xa0

xc2xa0
route naar het noorden…

Vanwege eigen (zeil)vakantie is de eerstvolgende update op 29 augustus. Sorry… (Rob)

5 augustus 2011
OKAINS BAY BIJ BANKS PENINSULAR ZUID EILAND (43 41.328 sxc2xa0 173 04.700 e)
De wind nam in de avond nog meer toe zodat we twee reven in het grootzeil deden. Dan nog zeilden we met een gemiddelde snelheid van 7 knopen en uitschieters naar negen knopen en dit alles hield de stuurautomaat weer met gemak bij. Jullie kunnen je haast niet voorstellen hoe blij we hier mee zijn!

Het was een koude heldere nacht met mooie sterren en aan het begin van de nacht een kleine maan maar die was rond middernacht weer verdwenen. Rond half zeven werd het licht en hadden we een bewolkte ochtend. Over het water zagen we zeevogels vliegen waaronder weer verschillende albatrossen, Petrols en stormvogels. Ook zagen we zeehonden en Hector dolfijnen. In de middag kwam de zon door en zeilden we langs de hoge kliffen met daarachter het groene heuvel landschap van de Banks Peninsula. We hadden hier lange tijd enkele Hector dolfijnen om ons heen zwemmen, prachtig! Over de dag nam de wind steeds meer af en zeilden we steeds langzamer langs de kust en rond vier uur hield de wind en voor gezien en moesten we het laatste stuk motoren naar Okains Bay waar we rond vijf uur ons anker lieten vallen. Het was een mooie tocht!

route naar en ankerplek Okains Bay…

4 augustus 2011
In de ochtend was de wind nog variabel en moest er een koufront met regen over komen. Daarna zou de wind naar het zuidwesten draaien. Dus hadden we vanochtend niet veel haast zodat we pas rond half elf met stroom mee op de motor naar buiten gingen. Het koufront was inmiddels gepasseerd dus toen we op open zee kwamen hadden we gelijk de zuidwesten wind en konden we vol tuig ruime wind zeilen. Al zeilend langs de kust zagen we een paar Hector’s dolfijnen met een mooi rond vinnetje op de rug. Deze hadden we nog niet eerder gezien. Na een tijdje nam de wind toe tot ca zestien knopen en hield de stuurautomaat het met vol tuig weer normaal bij. Eindelijk kunnen we weer met normale hoeveelheid zeil varen en hoeven we niet meer zo snel te reven! Dit snelle reven doen we al vanaf Robinson Croesus, meer dan een jaar dus. Yes, Paul heeft zijn werk goed gedaan. Het weer was bewolkt zodat we de meeste tijd binnen doorbrachten. Rond zes uur werd het donker en zeilen we onze eerste nacht in met een uitgeboomde fok aan de ene kant en een vol grootzeil aan de andere kant.

op weg…

2 augustus 2011
Paul voelde zich naar omstandigheden aardig goed zodat hij aan de gang ging met de nieuwe stuurautomaat. Deze is minder sterk dan de oude. Enige dagen geleden had hij de electromotor bekeken en niets vreemds gevonden. Nu had hij bedacht dat er misschien vet tussen de cluts is gekomen waardoor deze doorslippen. Hij haalde de stuurautomaat op de kaartentafel weer uit elkaar bracht met een watervaste stift strepen op de cluts aan om daarna de driver weer in elkaar te zetten en deze te laten werken. Daarna haalde hij de driver weer uit elkaar en zag dat de strepen van de schijven waren verdwenen. Dit betekent dat de cluts slipt. Hij maakte dit alles goed schoon en vetvrij met alcohol en daarna schuurde hij het nog iets. Als laatste zette hij de automaat weer in elkaar en liet deze weer draaien. Nu was de automaat veel krachtiger en had een ander geluid. Als het goed is hebben we nu weer twee goede stuurautomaten! Hij heeft dus twee stuurautomaten gemaakt en ik ben apetrots op hem!

Ik hielp waar kon en was ondertussen bezig alles vaar klaar te maken en te lezen over de Banks Peninsula onze volgende stop in de buurt van Littleton en Christchurch. In de middag namen we afscheid van Yucien en bedankte hem voor alles! Op de terugweg zagen we Bill bij zijn boot. We liepen naar hem toe en het bleek dat hij vanavond zijn boot uit het water wilde halen. Rond vijf uur ging Paul naar de kant om Bill hiermee te helpen. Daarna zeiden we ook gedag tegen Margreet en Bill. Yes, het wordt weer tijd voor wat nieuws!

2 augustus 2011
Om half acht stonden we op de kant om liftend naar Duniden te komen. Al snel hadden we weer een lift zodat we rond acht uur in Duniden waren. Eerst even wat tijdverdrijf in de supermarkt die net open ging. Aan de ingang stonden twee winkelwagentjes met brood van gisteren en daar stormden de mensen op af, ik dus ook en had mooie volkorenbroden voor weinig geld! Daarna liepen we naar de bibliotheek om de foto’s te versturen en te internetten.

Om kwart over elf waren we bij de tandarts en werd Paul zijn kies getrokken. De tandarts zag dat het een lastige klus werd omdat de kies al wat bros was. Hij boorde de kies in tweexc3xabn zodat deze in meerdere gedeelten eruit kwam. Ik zag het rukken en trekken bij Paul en voor ik het wist zat ik met mijn handen om mijn onderkaken en dacht O jee! Gelukkig was Paul goed verdoofd zodat hij er niets van merkte. Na iets meer dan een uur was de kies eruit en gingen we met de bus terug naar Port Chalmers waar we een antibiotica kuur kochten. Aan boord hebben we rustig aan gedaan en heeft Paul pijnstillers genomen. Hopelijk heeft hij er niet te veel last van maar ik heb wel medelijden met hem nu!

1 augustus 2011
Rond tien uur werden we door Yucien opgehaald om naar een tandarts in Duniden te rijden. Hij had een vriend die een goede tandarts wist en dus zette hij ons daar af. We hebben nu een afspraak voor morgen. Daarna gingen we naar de immigratie in de hoop dat ons visum klaar lag. YES! we kunnen weer verder want ons visum lag inderdaad klaar. We hebben nu de tijd tot 27 oktober in Nieuw Zeeland. Daarna liepen we nog verder door de stad en rond vier uur hadden we de bus terug naar Port Chalmers. Weer een boel geregeld vandaag!

31 juli 2011
We waren weer onder invloed van een hoog en dat betekende dat het een mooie zonnige dag was. Na wat klusjes aan boord te hebben verricht o.a administratie zijn we gaan wandelen. We wandelden langs het water om het plaatsje Port Charmers naar de andere kant. Er was vandaag een winter zeilwedstrijd waar we een tijdje naar hebben gekeken. Helaas voor hun was er zo weinig wind dat ze alleen maar dobberden op de stroom. Toen we terug naar de boot roeiden zagen we twee mannen vlak naast onze boot klussen aan hun roeiboot. Natuurlijk roeiden we even langs om gedag te zeggen. Hun zeilboot staat in een boothuis aan de kant voor onderhoud en ze nodigden ons uit voor een kop thee in hun boothuis. Het bleek dat het twee broers waren en dat hun houten boot door hun vader zelf is gebouwd. De trotse eigenaars lieten ons de hele boot zien en vertelden er veel over. Yucien belde of we tijd hadden om mee te gaan naar de boerderij.
Een uur later kwam hij ons ophalen en reden we de berg op naar de boerderij waar wexc2xa0 verse melk en verse yoghurt kochten. De familie die de boerderij nu runt komt oorspronkelijk uit Amerika (ouders met twee kinderen). Hij is architect en zij was hoofd van een school. Hij heeft een nieuw huis getekend voor zijn dochter met gezin en dit hebben ze zelf gebouwd met dikke muren van klei. Het leek wel een beetje een Hans en Grietje huis. Rond zes uur waren we terug aan boord. Het was weer een mooie dag!

30 juli 2011
Om tien uur kregen we een berichtje van Yucien dat hij ons om twaalf uur kwam ophalen. In de ochtend zochten we onze films op over Antarctica en de Falklands en namen we voor de zekerheid de rest van de films ook mee. Op het afgesproken tijdstip stapten we in de auto van Yucien en reden we naar Duniden en vervolgens aan de andere kant van de stad de heuvel weer op waar een vriendin van hem woont. Haar huis staat hoog op de heuvel met het uitzicht over Duniden met de baai en daarachter de oceaan. Ook een deel van de Catlin kust waar we met mijn ouders hebben gereden was zichtbaar! Wauw wat een uitzicht! De vrouw kwam ook uit Taiwan en ze had een aantal Taiwanese jongeren op visite die hier nu in hun vakantie op school Engels leren. Ze hadden een heerlijke Taiwanese lunch gemaakt van verschillende soorten groente en vlees. Het was heel gezellig en we hoorden dat zij hier al jaren woont en hoe de leerlingen zich hier vermaken. Haar man woont al jaren lang weer in Taiwan om zijn moeder te verzorgen en komt af en toe op bezoek.

eten bij Yucien…xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0 met uitzicht vanuit het huis…

Na de lunch kwamen er nog meer vrienden om onze films te bekijken, een huis vol! Het werd een gezellige middag met veel vragen en lachen. Rond vier uur reden we met Yucien terug maar hij maakte een omweg naar de top van Mount Cargill waar we een rondom uitzicht hadden over Duniden en de vaargeul/baai met Port Chamers, de uitgang en de oceaan. Ook zagen we achter de baai de Otega Peninsular en aan de andere kant de kust richting Christchurch. Wat een uitzicht weer! Daarna reden we terug naar Port Chalmers waar hij ons bij de dinghy afzette.

28 juli 2011
Het was weer een mooie zonnige dag zodat ik de fleece dekens van de bank heb gewassen en opgehangen. Paul was ondertussen bezig met onze nieuwe naaimachine. Dit blijkt een zeer goede aanwinst omdat hij zelfs de huik van het grootzeil ermee heeft kunnen repareren. De machine kon met gemak de drie dikke lagen aan. Alleen de naalden begaven het dus volgende keer als we in Duniden zijn weer nieuwe zwaardere naalden kopen! Rond half vijf gingen we naar de bibliotheek, die gaat op donderdag pas om acht uur dicht en zodoende konden wij skypen met de familie. Dat was weer even gezellig!

achter de naaimachine…

27 juli 2011
Het was een mooie zonnige dag met westenwind dus veel minder koud! Paul is de hele dag bezig geweest met de drivers van de stuurautomaat. In eerste instantie heeft hij de oude driver weer gerepareerd met de nieuwe onderdelen die we gisteren gekocht hadden. Daarna heeft hij de oude driver weer ingebouwd en die bleek veel sterker dan de nieuwe. In de middag haalde Paul nieuwe driver ook uit elkaar om te kijken of hij het euvel kon vinden. Op het eerste gezicht blijkt alles goed te functioneren en denkt hij dat de oude driver uit 1999 een sterkere motor heeft dan de nieuwe uit 2008. Misschien is er een nieuwe type uit?! Ik hielp waar nodig was en ondertussen deed ik de was en andere kleine klusjes. Voor we het wisten was de dag om. Wat gaan de dagen toch snel!

xc2xa0 de reparatie aan de driver…
26 juli 2011
Deze morgen kregen we weer een lift naar Duniden en we werden afgezet bij de universiteit van Otago. Dit is de oudste universiteit van Nieuw Zeeland en bestaat uit vele mooie oude gebouwen met pleintjes ertussen. Daaromheen staan de nieuwe universiteits-gebouwen aangezien de universiteit qua leerlingen steeds meer groeit. Er worden hier veel studies onderwezen zoals archeologie, architectuur, biologie, advocatuur etc.

de Otago universiteit…

We liepen wat rond langs de oude universiteitsgebouwen voordat we verder naar het centrum gingen. In het centrum liepen we weer door de winkelstraat naar de Immigratie in de hoop dat onze visa al klaar waren maar helaas, nog niet! Vervolgensxc2xa0 liepen we door naar de Otago haven, naar de watersportzaak waar we onderdelen voor onze oude driver van de stuurautomaat hadden besteld. Die waren aangekomen en het waren inderdaad de goede onderdelen. Nu kunnen we de oude driver weer maken in de hoop dat deze het weer goed doet (wordt vervolgd).

Op de terugweg aten we net als de vorige keer een heerlijke shoarma in het restaurant “Kebab House”. De eigenaar herkende ons nog waardoor we er een heerlijke appelthee van het huis bij kregen en we weer wat verder met hem praatten tussen zijn werk door. Na de lunch zagen we even verderop een bioscoop en omdat het dinsdag is waren de kaartjes extra goedkoop zodat we naar de laatste film van Harrie Potter zijn gegaan voor maar 5,50 euro per persoon. Toen de film begon kwamen we er achter dat we het vorige deel hadden gemist.

Na de film liepen we terug door de winkelstraat om een naaimachine te kopen die in de aanbieding is. We kochten het laatste exemplaar dat in de winkel aanwezig was. Nog even naar de supermarkt voor de laatste boodschappen want nu is de voorraad weer helemaal aangevuld en kunnen we weer tijden voort (alleen nog tussentijds verse spullen kopen). Om kwart over vijf namen we de bus weer terug naar Port Chalmers waar we in Cary’s Bay uitstapten en naar de boot gingen. Moe maar voldaan…

25 juli 2011
Op het nieuws zagen we dat er op een zeer groot deel van Nieuw Zealand veel sneeuw is gevallen waardoor wegen en vliegvelden waren afgesloten. Vandaag werd er dan ook gewaarschuwd voor gladheid en dat als mensen niet echt van huis hoefden ze beter binnen konden blijven. Een aanbeveling was om een sicky dag te nemen. In de ochtend aan boord gebleven maar aan het begin van de middag zijn we naar de bibliotheek gegaan om te internetten. Vooral informatie opgehaald en verder Youtube en Uitzendingen Gemist gekeken. Rond zes uur waren we weer terug aan boord.

24 juli 2011
Het mooie weer is voorbij. We hadden harde zuidenwind met hagel en sneeuwbuien. In de buien werd het donker en grauw en tussen de buien door werd het soms weer even helder waardoor we de witte heuvels rondom ons konden zien. Een mooi gezicht! Voor ons was het een knusse koude dag van rond het vriespunt. Met de kachel (lamp) aan was het binnen lekker warm.

echt winter in Nieuw Zeeland…

23 juli 2011
Om tien uur kwam Yucien ons ophalen met de auto om naar de zaterdag markt in Duniden te gaan. Op de heenweg reden we langs de baai waar de zon weer op stond te schijnen. Het was een kleine markt waar de boeren uit de buurt hun groente, fruit, vlees en eigen producten zoals honing en jam verkopen. Ik kocht er verschillende soorten groente en fruit. Daarna reden we naar een benzinestation om onze diesel, benzine en gasflessen weer bij te vullen. Op de terugweg gingen we door het heuvelachtige landbouw gebied en daar hadden we enkele mooie uitkijkpunten over Duniden en later over de baai. Rond xc3xa9xc3xa9n uur waren we weer terug in Port Chalmers en namen we afscheid van Yucien aangezien hij andere afspraken had. Wij gingen naar de boot waar we lunchten om daarna de spullen allemaal uit te pakken. Verder deden we nog wat kleine klusjes buiten omdat het nog steeds mooi weer was.

22 juli 2011
Het was weer een prachtige zonnige dag zodat we onze vouwfietsen te voorschijn haalden. De laatste keer dat we hebben gefietst was in Frans Polynesixc3xab, lang geleden dus. Eenmaal aan de kant fietsten we richting Aramoana. We reden over een vlakke slingerweg langs de vaargeul/baai naar de uitgang/ingang waar we maandag binnen kwamen varen.

uitgang/ingang vaargeul naar Port Chalmes…

We waren nog maar een eindje op weg toen we bij een kleine haven even afstapten om te kijken. Er stopten een auto en de man vroeg of wij Paul en Caroline waren, Ja?! Het was Ycien een jongen die Steve hier heeft ontmoet en bevriend mee is geraakt. Hij had van Steve gehoord dat wij hier waren. Hij had een afspraak maar hij wil graag contact met ons opnemen en wij met hem.

We fietsen verder tot het eind waar vroeger een lange pier was. Hier lunchten we en spraken verschillende mannen die aan het vissen waren. De vissers hadden geen geluk, ze vingen vandaag alleen kleine Blue Cod en die moeten ze terug gooien. Op de terugweg fietsen we door het kleine plaatje Aramoana dat aan het strand ligt. We zagen heel aparte huizen, een “Pippi Langkous” huis en daarnaast een grote boot in aanbouw.

een “Pippi Langkous” huis…

We maakten er een foto van en dat zag de man. De man riep ons en nodigde ons uit voor een rondleiding. Eerst in de boot, een prachtige ruime houten boot die nooit zal varen maar altijd dienst zal doen als huis. Hij heeft de ramen op het noorden gebouwd i.v.m de zon. De boot heeft een benedenverdieping met huiskamer en keuken en boven twee open slaapkamers en kantoor. Een deel van het bureau is zo gemaakt dat je de benedenverdieping via een raam in het bureau kan zien. De man had zowel het Pippi Langkous huis als de boot zelf gebouwd. We reden dezelfde weg weer terug en zagen weer verschillende vogels waaronder een Kingfischer, meeuwen en aalscholvers. Rond vier uur waren we weer terug bij de boot.

de Nieuw Zeelandse Kingfisher…xc2xa0xc2xa0xc2xa0 de white-blacked Magpie…

21 juli 2011
Om half acht waren we aan de wallenkant om te kijken of we makkelijk naar Duniden konden liften. We hadden geluk want de eerste auto stopte gelijk en zo waren we al om acht uur in Duniden. Eerst maar even de supermarkt (New World) in want die gaan om acht uur open. Daarna liepen we langzaam door de winkelstraat en vonden een kapper. Zowel Paul als ik werden geknipt. Paul door een goede kapper en ik (bleek achteraf) door een leerling. Ik wilde iets anders, iets korter en in lagen. Ze begon met knippen en tegen de tijd dat ze klaar was vond ik het niet mooi. Paul kwam kijken en zei dat dit niet kon! Het was niet in lagen geknipt maar in plukken. Ze riep gelijk een andere kapster en ook die zag wel dat dit niet kon. De andere kapster nam het over en gaf uitleg aan de leerling wat ze fout had gedaan: EN MAAR KNIPPEN EN MAAR KORTER. Uiteindelijk werd ik voor halve prijs toch nog goed geknipt en als blijkt dat na douche het toch niet goed is mag ik terug komen, erg netjes!

Na de kapper zijn we verder door de winkelstraat gewandeld want we hadden een aardig lijstje kleine huishoudelijke artikelen en bootspullen. Duniden is op zich een erg mooie stad met oude gebouwen waar we vandaag weer tussen door liepen. Als laatst deden we weer boodschappen bij de Countdown en gingen we met de bus terug naar de boot. Ja, de voorraad moet na drie maanden wel weer worden aangevuld. Het was weer een mooie dag.

20 juli 2011
Het was weer een mooie koude zonnige dag zodat we ‘s ochtends eerst wat klusjes buiten aan boord deden Ik was bezig met de was terwijl Paul de ankerlier een controle beurt gaf. Daarna zijn we gaan wandelen door Port Chalmers een leuk klein plaatsje met mooie huizen die bijna allemaal uitkijken op de baai naar Duniden. We liepen de heuvel op vanwaar we mooie ver gezichten hadden over de baai met daarachter het heuvelachtige Otago Peninsula.

onderweg: uitzicht op Port Chalmers en Scott-monument boven op heuvel…

Rond vijf uur waren we weer terug aan boord en werden we gebeld door Bill. Iemand had hem aangeboden om hun morgen weg te brengen naar het vliegveld waardoor wij dat niet meer hoefden te doen. jammer voor ons geen auto maar wel heel begrijpelijk.

19 juli 2011
Om acht uur zaten we in de bus (nr13) naar Duniden. In de bus werden we gebeld door Natalie. Zo zaten we gezellig te praten tot we in Duniden aankwamen. Eenmaal daar reden we langs het stadion dat nog in aanbouw is. We hebben hier ook gereden met de camper en mijn ouders maar toen was het stadion nog lang niet zo als het nu is. Een prachtig groot gebouw! Ook raar om weer op plekken te rijden waar we met mijn ouders zijn geweest. Dat brengt toch weer mooie herinneringen terug!

We werden in het centrum afgezet en allereerst liepen we naar de immigratie om ons visum te verlengen. We hadden achteraf beter in xc3xa9xc3xa9n keer een jaarvisum moeten aanvragen want je mag natuurlijk altijd eerder weg! Nu moeten we twee keer een formulier in vullen en betalen GRRR.. Gelukkig was het niet druk en we waren vrij snel klaar. Daarna gingen we naar een willekeurige tandarts voor informatie over een wortelkanaal behandeling en een kroon. We sloegen stijl achterover van de prijzen wortelkanaal behandeling ca 625 euro en een kroon ca 875 euro. Op naar de tandartsschool om te kijken wat ze daar voor ons zouden kunnen doen. We vulden de formulieren in en een tijdje later werden we geholpen. Ik was zo klaar alleen een gaatje vullen. Paul had een andere leerling-tandarts en die was niet zomaar klaar. Om te beginnen wilde ze een wortelkanaal behandeling en een ander gaatje vullen. Helaas moet je voor de wortelkanaal behandeling drie keer terug komen en dat kost maanden tijd hier op de school. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ze de eerste behandeling van de wortelkanaal gingen doen en dat we daarna naar een andere tandarts zouden gaan. Het andere gaatje zou gevuld worden.

Na de lunchpauze moesten we terug komen. We lunchten in een Sub Way, met een lekker broodje warm vlees en rond twee uur waren we weer terug. Paul weer in de tandartsenstoel en werd verdoofd en een klein beetje geboord. Oeps, vergeten een rxc3xb6ntgenfoto te maken. Dus eerst een foto voor ze verder ging. Een kwartier later kwam Paul terug met de foto en wat bleek: er was al een wortelkanaalbehandeling gedaan in die kies! De ontsteking zit achter de wortel in het tandvlees. Nu konden ze niets voor Paul doen. Advies is naar een orthodontoloog of de kies trekken. Nu zat Paul dus met een half verdoofde mond en een gaatje in de kies. Nou dan eerst maar eens kijken bij de andere kies waar een gaatje in zit. Daarvoor kreeg Paul de tweede verdoving. Na die verdoving ging ze nog eens goed kijken en kwam tot de conclusie dat het gat te groot was en dat ze er niets aan kon doen.

Toen kwam er een echte tandarts bij die een rxc3xb6ntgenfoto wilde hebben. Weer naar de rxc3xb6ntgenafdeling voor de tweede foto met een totaal eenzijdig verdoofde mond. We gingen terug met de foto en nu wilde ze Paul eigenlijk niet meer helpen omdat ze vond dat beide kiezen getrokken moesten worden. Daar moesten we nog even over nadenken en aangezien ze wel een gaatje had geboord wilden we wel dat ze dat dicht zou maken. Met een zuur gezicht deed ze dat uiteindelijk. Het resultaat is dus een hele dag bij de tandarts en school, twee verdovingen die eigenlijk niet hoefden en het enige dat ze op school nog voor ons kunnen doen is twee kiezen trekken. Voor alle zekerheid maakten we een afspraak om de kiezen te laten trekken, maar of we dat doen is nog lang niet zeker!

Om vier uur liepen we de school uit om nog even bij de countdown wat boodschappen te doen en de bus van vijf uur terug te nemen naar Port Chalmers, Carey’s Bay. Het is op zich een mooie busrit door de heuvelachtige kust en door wat kleine, iets andere dorpjes. Aangekomen in Carey’s Bay gingen we langs Bill en Margeret waar we thee dronken en gezellig praten. Zij gaan over twee dagen naar Australixc3xab, op familie bezoek en ze vroegen aan ons of we hen wilden wegbrengen naar het vliegveld in Duniden en in de tijd dat zij weg zijn mogen wij hun auto gebruiken. WAUW, wat een vertrouwen in z’n korte tijd. Natuurlijk zeiden we ja en we wilden hen ook wel weer ophalen na tien dagen. Rond acht uur waren we terug aan boord nog wel steeds een beetje aangeslagen van de tandarts affaire, wat te doen………

18 juli 2011
CAREY’S BAY BIJ PORT CHALMERS ZUID EILAND NZ (45 48.404 sxc2xa0 170 37.520 e)
Het was een prachtige koude nacht met volle maan en goed zicht. De wind en de golven namen in de nacht steeds meer af zodat we rond middernacht het hele grootzeil hesen en vol tuig verder zeilden. Rond half zeven nam de wind weer toe en gingen de twee reven er weer in. Rond half acht kwam de zon op en scheen op de steile kliffen van de Otage Peninsular met daarboven het groene heuvelachtige gebied en daarboven de maan.

xc2xa0
maan en…xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0xc2xa0 zonsopgang boven Otage Peninsular…

Na ongeveer vierentwintig uur zeilden we de vaargeul naar Duniden in. We hadden wind en stroom tegen maar omdat het toch genoeg woei kruisten we rustig de vaargeul door tot aan het plaatsje Port Chalmers waar we in Casey’s Bay aan een mooring mochten liggen. Ja, we hebben weer geluk. Er was een man (Billy) bezig op zijn boot toen wij aan kwamen varen. Zijn boot staat tegen een eigen pier met boothuis maar hij heeft ook een mooring en deze mochten wij gebruiken. Na de lunch zijn we even naar Billy toe gegaan om een praatje te maken. Hij en zijn vrouw wonen hier al heel lang en gaan drie maanden in het jaar zeilen, vaak naar de Alborough Sounds en dat op tachtigjarige leeftijd!

de route naar en ankerplek Carey Bay…

17 juli 2011
Om acht uur haalden we ons anker op en verlieten Steward eiland. Het weerbericht dat ze over de marifoon afgaven was vijfendertig knopen uit het zuidwesten afnemend naar vijfentwintig knopen uit het zuidwesten/westen. Alleen op de fok zeilden we rustig tussen Bench eiland en Herekopare eiland door het open water op. Het bleek dat de stuurautomaat niet wilde doen wat hij moest doen namelijk op koers blijven. Ook de uitslag van de roerstand werd niet op de display aangegeven zodat Paul achterin de bakskist moest. Het bleek dat de stuurstandgever van de stuurautomaat los was gekomen zodat Paul het euvel gelukkig snel kon verhelpen. Daarna deed de automaat het weer redelijk want we vinden hem nog steeds niet sterk genoeg. Doordat hij minder sterk is zijn we genoodzaakt eerder met kleiner zeil te varen anders loopt de boot uit het roer.

Toch konden we nu weer lekker halve wind verder zeilen. Al hoe wel lekker?! Hoe verder we van Steward eiland vandaan kwamen hoe meer golven we kregen die van beide zijde om het eiland heen kwamen zodat het een hobbelig zeetje werd. Ook kwamen we in de Foveaux straat uit de luwte van het eiland en nam de wind toe tot de verwachte vijfentwintig knopen. Toen we eenmaal de Foveaux straat waren overgestoken en in de luwte van het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland zeilden hadden we alleen de zuidwester swell van drie meter nog en de wind nam langzaam af. We zagen de steile kliffen en het groene heuvelachtige landschap erachter waar we in februari met mijn ouders gereden hebben! Ja, toen hoopten we nog ooit hier te zeilen! Rond acht uur hadden we nog ca 15 knopen wind en zetten we het grootzeil met twee reven bij en zo zeilden we rustig ruime wind de nacht in.

Nieuw Zeeland via de oostkust… is a post from giebateau.weblog.nl.

route zuider eiland…

>>>JAAROVERZICHT 2010/2011 is toegevoegd: zie 6 mei 2011<<<

23 mei 2011
De zak waar de lijn die naar de kant uitgebracht wordt was stuk en die heb ik weer gerepareerd. De zak is namelijk enorm handig aangezien de 140 meter lijn hierin niet in de knoop raakt. Daarna ben ik samen met Steve naar een rots geroeid waar we eerder vis hebben gevangen. Een zeer goede plek want al snel hadden we drie Branded Wrasse, drie Blue Cod en xc3xa9xc3xa9n Snapper. We vingen nog enkele kleine vissen die we weer terug gooiden of als aas gebruikten.

Paul was eerste bezig met de SSB en kwam later even langs om te kijken hoe het ging met het visserij. In het middag uur begon het steeds harder te waaien en werd het tijd de rots te verlaten voor we weggeblazen werden (hihi). Ook werd het steeds hoger water en wilden we geen natte voeten krijgen. De rots is bij hoog water bijna onder water. Steve had al genoeg vis om er voor vanavond een lekkere maaltijd van te maken. Terwijl het net buiten de cove al aardig hard waaide en er witte kopjes op het water stonden was het in de cove waar wij lagen blad stil, een goede ankerplek dus!

In de middag zijn we met de foto's bezig geweest en om zes uur werd het tijd voor het avondeten bij Steve aan boord. Hij had een deel van de vers gevangen vis door de fijn gemalen cornflakes gehaald en dat gebakken waardoor we heerlijke krokante vis hadden met aardappels en salade.

22 mei 2011
ISLAND COVE (47 14.209 s  167 34.387 e)
Rond zeven uur waren we weer wakker en rond acht uur werd het licht. Ik ben toen uit bed gegaan om alvast het avondeten te maken. Rond tien uur voeren we met Bart zijn dinghy eerst even naar Island Cove om te kijken of we er allemaal in konden liggen, dit was het geval. Daarna voeren we met de dinghy de inlet in waar de track naar de Balt Cone begint. Het was extra laagwater en het was nog even spannend hoever we de inlet in konden.

We begonnen de wandeling door een groen bos maar al snel waren we weer hoog genoeg en liepen we over heide en lage struiken steeds verder omhoog. Het was een bewolkte dag met soms wat miezelregen en daarbij waaide het ca 35 knopen. Het laatste stuk van de track ging door een kloof over kale rotsen waar een touw hing waardoor we makkelijker naar boven konden klimmen. Eenmaal boven op de top (275 meter hoog) waaiden het hard en moesten we uitkijken dat we niet weggeblazen werden (hihi). We hadden prachtige vergezichten over de Port Pegasus, onze ankerplek, de zuidkust van Steward eiland en de oceaan. Alleen jammer dat het bewolkt was en niet zonnig maar ja we hadden in elk geval wel goed zicht!

We liepen dezelfde track weer terug en bij de dinghy aangekomen zijn we nog even naar een mooie waterval gevaren in de andere hoek van de inlet. Het was inmiddels hoger water geworden maar nog niet hoog genoeg om overal te varen en dus liepen we even vast maar kwamen gelukkig kwamen we snel weer los. Terug bij de boten gingen de lijnen los en de ankers op. Morgen komt er meer wind uit het noordoosten en dan liggen we hier niet goed. We motorden allemaal de hoek om en ankerden in Island cove waar we weer lijnen naar de kant uitbrachten. Laat de wind maar weer komen! Rond zes uur kwamen Steve en Bart bij ons Mexicaans eten. Het was weer een gezellige avond.

route naar Island cove…

21 mei 2011
BILLY'S COVE (47 13.786 s  167 34.943 e)
Om negen uur hadden Paul en ik de lijnen al weggehaald en motorden we rustig Evening cove uit. Even buitengaats ging de fok uit en zeilden we met ca vijftien knopen wind rustig terug naar Disappointment Cove. Terwijl we de cove binnen zeilden werden we al snel gevolgd door vier Fur Seals. Eenmaal in de cove
legden we de boot weer aan de visserlijn en gingen wij met ons Giebeltje op zoek naar onze verloren zware rubberen mat. Een week geleden hebben we hier gelegen en hebben we verschillende williwaw's over ons heen gekregen. Exc3xa9n van die williwaw's heeft onze rubberen mat van ons voorluik weggeblazen het water
in. Deze mat doet dienst als isolatie voor het raam. Vandaag was het een rustige dag om te zoeken en op te vissen met laagwater. Het water is hier zeer helder dus al snel zagen we de witte rubber mat op de donkere bodem liggen. Toen begon het vissen naar de mat. Ik langzaam voor- en achter uit roeien terwijl Paul met de vislijn met haak en lood probeerde de mat te vangen. Uiteindelijk lukte het, wat een team work!

Het was inmiddels een prachtige zonnige dag geworden met een bries zodat we lunchten in de kuip. Helaas werden we verjaagd door de bekende zandvliegen. Na de lunch maakten we de boot weer los van de visserlijn en zeilden de cove uit. Net toen we de cove uit kwamen zagen we Bart en Steve voor ons naar Billy's Cove varen. We zeilden achter hen aan en even later gingen de ankers er in Billy's Cove in en werden de lijnen naar de kant gebracht. Rond zes uur gingen we naar Bart die weer heerlijk gekookt had.

route van vandaag…

20 mei 2011
Om tien uur voeren we met Bart, Steve, Paul en ik in de dinghy van Bart naar de andere Evening cove. Hier begint de track naar de naar de top van een heuvel waar een interessante rots formatie is. Nadat we eerst door de varen bomen naar boven liepen kwamen we al snel op het heide gebied en volgden we de steen mannetjes (opeenstapeling van stenen als teken waar de track loopt). Na enige tijd over de heide met plassen water te hebben gewandeld moesten we iets steil omhoog langs een groot rotsblok wat aan de zijkant begroeid was met struiken en lage boompjes zodat we al klimmend en ons ophijsend aan het groen een weg omhoog baanden. Vanaf deze rots hadden we al een prachtig uitzicht over port Pegasus en de ingang.

We liepen nog verder omhoog door hoger struikgewas waar we onderdoor kropen en daarna kwamen we uit bij de hoge heuvel met de mooie rotsformaties en waar we nog mooiere vergezichten hadden. We lunchten onder een half holle rots die was uitgesleten door regen en wind. Onderwijl dat we lunchten kwam er een bui over. Na de regenbui liepen de mannen over de grote, uitgesleten rotsen en zagen een wat kleinere stenen rots die op het punt van vallen stond. Die hebben ze natuurlijk even geholpen net dat ene zetje te geven, net kleine jongetjes (hihi).

Nadat we genoten hadden van het uitzicht en de mooie grote rotsen zijn we dezelfde weg terug gewandeld naar de dinghy en naar de boot. Rond vier uur ging ik naar Bart toe om de mosselen te koken op zijn diesel kachel die toch de hele dag aanstaat. Ik had veel mosselen geplukt en er moest dus ook heel wat gekookt worden, dit zou teveel gas kosten. Onderwijl dat we bezig waren met de mosselen te koken en schoon te maken waren Bart en ik gezellig aan het praten. Steve en Paul kwamen rond etenstijd en het werd weer een gezellige avond!

19 mei 2011
Deze ochtend om half negen was het laagwater en daarom ben ik met de dinghy naar de kant gegaan om twee grote emmers mosselen te plukken vanaf de rotsen. Het regende toen nog niet heel erg hard. Eenmaal terug op de boot heeft het de hele dag gewaaid en geregend zodat we weer een dag binnen moesten doorbrengen.

De Coleman kerosinelamp die we nu gebruiken als kachel heeft steeds kuren. Al na enkele dagen was de generator vervuild zodat Steve een nieuwe generator voor ons meebracht uit Duniden. Toen we de nieuwe in gebruik namen deed de lamp het weer een tijdje goed maar na enkele dagen bleek de generator toch weer vervuild te zijn. Paul haalde de lamp en de generator enkele malen uit elkaar om die weer schoon te maken. Toch bleef voor ons de vraag: wat is er mis? We hebben al twee soorten kerosine gebruikt (die uit Chili en die uit Fiji) en met allebei kregen we na een tijdje een vervuilde generator.

Bart heeft ook z'n lamp en heeft nergens problemen mee zodat we gisteren van hem wat kerosine hebben gekregen. Nadat we vandaag de lamp eerst weer hebben schoon gemaakt en vervolgens Bart zijn kerosine hebben gebruikt blijkt het probleem te zijn opgelost. VERKEERDE/VERVUILDE KEROSINE, wat nu! Gelukkig hebben we onze oude lamp nog die het wel goed doet op de vervuilde kerosine. Het geval is alleen dat we al snel verwend zijn geraakt met deze nieuwe lamp die voor de zelfde hoeveelheid kerosine veel meer warmte geeft. Om zes uur zijn we naar Steve gegaan waar we weer met zijn allen hebben gegeten.

18 mei 2011
Vanochtend was het even rustig (ca 35 knopen) en droog zodat Bart, Paul en ik zijn gaan vissen. Terwijl we aan het vissen waren vlogen de albatrossen in Port Pegasus om ons heen. Deze zagen we normaal op open zee en niet in de baai. Voor hun waarschijnlijk ook te veel wind buiten?! Aangezien we niets aan onze haken kregen deden we verschillende plekken aan. Terwijl we van de ene plek naar de andere plek voeren hadden we xc3xa9xc3xa9n lijn achter ons aan hangen en hadden we bijna een Grey Head Albatros aan de haak. Dit was niet de bedoeling zodat we de lijn maar binnen hebben gehaald. Op onze volgende plek bleef hij zeer dicht in de buurt, bijna op armlengte. Jammer dat we geen camera bij ons hadden. Het ging steeds harder waaien zodat we over de kleine golven met witte koppen terug voeren/stuiterden naar onze boot.

Inmiddels was het alweer bijna twaalf uur geworden en lunchtijd. Na de lunch begon het steeds harder te regenen en te waaien vanuit het westen. Vanochtend was het wat rustig omdat de wind van zuidwest naar west was gedraaid en toen hadden we de voorspelde vijftig knopen uit het westen. De wind vanuit het westen kwam iets meer de ankerplek in zodat we iets hardere vlagen hadden en meer in onze lijnen hingen. In de middag hebben we een boek gelezen en een film gekeken en rond zes uur zijn we naar Bart gegaan, hij had heerlijk gekookt!

17 mei 2011
Over heel Nieuw Zeeland worden nog stormwaarschuwingen afgegeven. Wij hadden in de nacht en vroeg in de ochtend ca zestig knopen wind en overdag afnemend naar vijfenveertig knopen dit alles vanuit het zuidwesten. Van deze harde wind merkten we niet veel behalve af en toe een vlaagje. In de ochtend was het droog en heb ik de was gedaan en probeerden we samen vanaf de boot een vis te vangen maar helaas, geen vis. Laat in de ochtend begon het weer te regenen/hagelen zodat we naar binnen zijn gegaan. In de middag kwamen Steve en Bart langs en aan het begin van de avond hebben we heerlijke erwtensoep bij ons gegeten.

16 mei 2011
Weer een hele dag met regen, hagel en wind. Overdag gaven ze bij ons vijfenveertig knopen af, vanaf het zuidwesten oplopend naar vijfenzestig knopen in de avond en de nacht met windstoten van zeventig xc3xa0 tachtig knopen. De zuidwestenwind brengt een hoop kou met zich mee zodat we de generator weer hebben omgebouwd als verwarming. Nu kunnen we de generator binnen aanzetten zodat het lekker warm wordt en deze gelijk de accu's oplaadt.

We liggen hier in Evening Cove meer beschermd dan in Disappointment Cove. Overdag zagen we de williwaw's net om de hoek over het water scheren maar waar wij liggen hebben we geen wind, af en toe een vlaag maar dit stelt niet veel voor, dat was wel anders in Disappointment Cove waar we de williwaw's over ons heen kregen. We liggen goed vast met anker en zes lijnen naar de kant. We hebben de marifoon de hele dag aan op kanaal 65 (Bluff vissersman radio) en hoorden dat alle vissersboten binnen blijven voor bijna een week. Ook de ferri naar Steward eiland vaart al enkele dagen niet meer. Buiten staat een swell van zeven acht meter. De mensen die echt naar Steward eiland moeten gaan op het ogenblik per helikopter.We blijven vandaag allemaal op onze eigen boot.

15 mei 2011
Een dag met veel regen maar nog niet veel wind, het warmtefront kwam over. In de ochtend kwam Steve op de koffie. We spraken weer over van alles en nog wat. Rond twaalf ging hij weer weg en hebben Paul en ik na de lunch een film gekeken. Buiten werd het koeler. Rond zes uur werden we door Bart opgehaald en hebben we met zijn allen bij Steve gegeten. Op de terugweg was het ca vijf graden met sterren en een maan aan de hemel die soms verduisterd werden door de snel voortgaande wolken.

14 mei 2011
We zagen al een paar dagen op de weerkaarten en de gribs dat er een grote depressie aankomt. Nadat Paul en ik nog een extra lijn naar de kant hadden uitgebracht roeiden we naar Steve en Bart en besloten vandaag nog een stevige wandeling te maken voordat we een paar dagen op de boot gekluisterd zitten. Rond half twaalf was iedereen aan de kant en begonnen we de wandeling. Eerst weer door het bekende bos met mos en varens daarna liepen we over een iets hoger gelegen gedeelte dat begroeid is met groene stuiken waar ik net wel net niet overheen kon kijken. Al snel kwamen we op hoger terrein waar de wind hard kan blazen en waar de begroeiing lager is. Nog steeds liepen we door de groene struiken maar dan tot enkel hoogte en over een soort heide. We bleven wat hoog lopen aangezien dit een stuk makkelijker liep.

Even verderop moesten we door een dal met drassig groen. We liepen over hoger gelegen pollen tussen het water en af en toe haalden we toch een natte schoen. Eenmaal aan de overkant moesten we weer door hogere groene struiken om naar een hoger gedeelte te komen waar we weer over lagere struiken en een soort heide liepen. We hadden ondertussen prachtige uitzichten over de dalen en de twee hoge heuvels de Magog en de Gog waar we naar toe liepen. Soms zagen we een track en volgden die, dan was de track in xc3xa9xc3xa9n keer weer weg en maakten we een eigen pad.

Na ca drie uur lopen kwamen we aan bij de Scotsman. De Scotsman zijn een aantal rotsen aan het begin van de steilere helling van de Magog. Ik bleef daar en de mannen liepen door naar de top van de Magog. Paul zag ik als eerste boven de begroeiing uitkomen en naar de top klimmen. Even later zag ik Bart en Steve ook boven de begroeiing uitkomen maar aan een hele andere kant. Uiteindelijk hebben alle mannen de top gehaald. Ik zag ze klimmen en klauteren over de kale rots want naar de top en was blij dat ik dit toch maar niet gedaan heb.

Rond kwart over drie begonnen we aan de terugweg. Nu volgden we de track die we op de GPS hadden staan en zo waren we rond half zes terug bij onze dinghy's. Het was een prachtige wandeling van 6 uur en iedereen was aardig moe maar voldaan! We waren nog maar net terug aan boord of het begon hard te waaien, te  regenen en het werd donker. Gelukkig maar dat we op de terugweg de GPS track hadden gelopen anders waren we in het donker in de regen terug gekomen. Na een warme douche en een kop erwtensoep zijn we naar bed gegaan. Ik sliep meteen maar Paul is er rond half negen uit gegaan om het weerbericht van MAY (bluff radio voor vissersmannen) te luisteren. Over heel Nieuw-Zeeland werd een weerwaarschuwing afgegeven met veel wind, regen en sneeuw. Aankomende depressie is groter, heftiger en langer dan degene van een paar dagen geleden. wordt vervolgd…….

13 mei 2011
EVENING COVE (47 12.289 s  167 37.477 e)
Nadat we de weerberichten hadden bekeken en beluisterd haalden Steve, Bart en wij onze lijnen binnen en vertrokken naar een andere ankerplek in de zuidarm van Port Pegasus. Het werd een klein rustig tochtje, met ca vijftien knopen wind zeilden we naar Evening Cove. Daar aangekomen gingen we achter elkaar voor anker en brachten we allemaal weer lijnen naar beide kanten uit. Gisteren is de eerste depressie over gekomen maar er volgt er nog xc3xa9xc3xa9n en de barometer zakt al aardig! In de middag hebben Paul en ik lekker weer een film gekeken. Na de Wereldomroep zijn we naar Bart gegaan waar we met ons vieren (Bart, Steve, Paul en ik) heerlijke zuurkool met stoofvlees hebben gegeten, door Bart klaargemaakt. Het was weer een gezellige avond.

naar de nieuwe ankerplek…

12 mei 2011
We hebben al een tijdje veel wind buiten op zee, dertig/veertig knopen uit verschillende richtingen maar hier in de cove merkten we daar helemaal niets van. De windmolens hadden zelfs te weinig wind om te draaien. Voor vandaag voorspelden ze ca vijfenzestig knopen buiten. Rond zeven uur begon het met lichte vlagen te waaien die steeds harder werden. Rond acht uur was iedereen weer wakker en bezig met het uitbrengen van extra lijnen. Vanaf alle kanten kwamen de williwaw's de cove in over onze boten heen. We hingen weer behoorlijk in de lijnen.

Buiten de cove zagen we een witte waas over het water met korte golven met witte koppen erop. Op een gegeven moment trok Bart met zijn lijn een boom uit de grond zodat de lijn snel weer om een andere boom (nu om twee bomen) werd gebonden. Rond twaalf bereikten we het laagste punt op de barometer 984 mbar met vijfenzeventig knopen wind bij de zuidwest kaap ca 25 mijl van ons vandaan. De barometer liep net zo snel op als deze was gezakt en binnen enkele uren was hij weer gestegen tot ca 1000 mbar. De depressie is weer voorbij, op naar de volgende…

In de ochtend waren we druk buiten bezig met lijnen en het kijken van het natuur geweld in de baai maar en in de middag hebben we gelezen en film gekeken. Rond vijf uur kwam Steve met een oester gerecht en even later kwam Bart en hebben we gezellig bij ons aan boord gegeten.

11 mei 2011
Vanochtend rond vijf uur kwam Steve de cove in varen. Hij was hier al eerder geweest en had een track op zijn kaart waardoor hij zonder problemen in het donker binnen kon komen. Paul hoorde hem aankomen en ging uit bed om hem te helpen naast Bart af te meren. Hierdoor werd Bart ook wakker en hebben ze met zijn driexc3xabn bij Steve gezellig zitten praten. Ik ben door dit alles heen geslapen en toen ik wakker werd en naar buiten kwam waren de mannen net op weg naar bed.

Toen iedereen uitgeslapen was zijn Bart en ik gaan vissen op Blue Cod. Het eerste plekje waar we visten aten de vis wel het aas op maar beten niet in de haak. Onze haken waren te groot voor deze kleine visjes, al haalden we er wel twee uit met de haak door het lijf. Deze konden we mooi weer als aas gebruiken. We probeerden verschillende plekjes en vingen xc3xa9xc3xa9n grote en xc3xa9xc3xa9n kleinere Blue Cod. Als we van de ene plek naar de andere plek voeren hing onze haak erachter en probeerden we roofvissen te vangen. Twee keer hadden we beet waarbij de ene keer de staaldraad geheel doorgebeten werd en de andere keer de roofvis toch wist te ontsnappen. Met een magere vangst (twee Blue Cod) gingen we terug naar de boot.

Onderweg zagen we een andere boot naderen en eenmaal dichtbij kwamen we in gesprek. Zij hadden buiten op zee op Cod en andere vis gevist en hadden een grote lading vis aan boord. Er kwam een zak naar de dinghy en hier bleken nog vier grote Blue Cod in te zitten: YES vis genoeg voor vanavond! Er werd ons voorgedaan hoe we ze moesten fileren en daarna zijn we terug naar de boot gegaan.

Even later lag de charterboot bij ons in de cove en was Bart de vis aan het fileren terwijl ik assisteerden waar kon. Paul en Steve waren druk bezig om sailmail op Steve zijn computer aan het werk te krijgen. Helaas wilde dit niet echt vlotten. Toen we klaar waren met de vis zijn we bij Steve gaan thee drinken en heb ik de nieuwe kachel die lekker brandde bij Steve gezien. Het avondeten was weer bij Bart aan boord Blue Cod in red curry saus met rijst, HHMMMMMM! Rond tien uur werden we verrast door een vissersboot die langs zij wilde. Steve ging weg en ging voor ons liggen en de visser kwam naast Bart. Rond half elf gingen Paul en ik naar onze boot en hebben Steve en Bart tot laat nog zitten praten.

10 mei 2011
Vanochtend spraken we met Steve over de SSB. Hij is gisteravond vertrokken en heeft vannacht goed door gezeild in onze richting. Daarna gingen Bart, Paul en ik naar de kant in onze cove. Paul is tot de conclusie gekomen dat er hier een rondtrack moet zijn. Zo liepen we over een track al tapes volgend om de takken in de richting waar we gisteren begonnen waren. Aangezien hier niet veel gewandeld wordt moesten we soms aardig naar de tapes zoeken en liepen we een aantal keer verkeerd. Uiteindelijk hielden de tapes op en waren we nog niet bij het startpunt van gisteren. We hadden onze hand-GPS bij ons zodat we al verder lopend door de het bos tussen de verschillende varens richting het pad van gisteren liepen. We vonden weer een tape en volgenden de track (van gisteren) weer naar het strand.

Vandaag zagen we geen zeeleeuw tussen het gras maar wel een spoor in het zand. We aten onze lunch met uitzicht over een leeg lopende baai met kleine eilandjes. Daarna moesten we weer een stuk door het bos om bij de track te komen die we een paar dagen eerder hadden gewandeld. We liepen nu door hogere varens en soms zagen we een track van een dier of van het water dat we even volgden als het onze richting in ging. Eenmaal moesten we over een iets diepere koof waar een tak over hing. Paul die iets lager liep kon er met een grote stap overheen maar ik en Bart liepen iets hoger zodat ik me als eerste aan een overhangende tak vast hield en al slingerend me naar de andere kant begaf. Daarbij vertelde ik dat ik me net een aap voelde. Bart pakte de tak en als een brullende aap wilde hij naar de overkant komen maar helaas KKRRRRAAAAKKKK! Gelukkig bleef hij ongedeerd en kon hij makkelijk naar de overkant komen.

Na enige tijd vonden we de track en liepen we daar over naar ons Giebeltje. Het was inmiddels laagwater waardoor we nog een stukje met het dinghy moesten lopen voor we bij de waterkant kwamen (dit deel van de cove loopt leeg). Na een heerlijke douche en een film zijn we naar Bart gegaan waar we de mossels hebben klaar gemaakt. Na de mossels in water te hebben gekookt haalden we ze uit de schelp, knipten de grote baarden eraf, spoelden ze nog een keer met vers water om ze vervolgens te bakken met verschillende soorten groenten en kruiden, heerlijk!  Rond zeven uur spraken we weer met Steve die morgenochtend vroeg aan denkt te komen, gezellig!

9 mei 2011
Het was een prachtige zonnige dag met een frisse bries. Terwijl we koffie in de kuip dronken zagen we een witte reiger hoog in de boom zitten en hoorden we een grote zeehond al brullend de cove in komen zwemmen. Nadat Bart zijn dinghy te water had gelaten zijn we de cove uit gevaren langs wat kleine  eilandjes naar een andere cove in port Pegasus vanwaar weer een andere track begon. Wat is het hier toch prachtig met de zon op de groene heuvels en daarboven enkele kale rots punten! De track begon er mee dat we via een watervalbed naar boven moesten lopen/klimmen. Er liep op dit moment gelukkig maar een dun straaltje water naar beneden waar we makkelijk overheen konden stappen. Eenmaal boven volgden we de oranje tape die om enkele takken van de bomen zaten. We liepen langs een zoet watertje waar enkele zeehonden lagen te rusten en die wakker schrokken van ons en snel probeerden weg te vluchten verder de stroom op het bos in. Even later veranderden ze iets van richting waardoor er genoeg afstand tussen ons bleef om de zeehonden te kunnen passeren zodat zij weer terug naar hun rust plekje konden.

We liepen verder door het bos met lage varens en grote bomen met mos en ander groen naar een andere baai aan de oceaankant met weer een mooi zandstrand en daarvoor kleine eilandjes. Op het strand aangekomen was het laagwater zodat we over het strand konden wandelen en we een grote zeeleeuw in het gras zagen liggen. Tijd om foto's te nemen. Helaas was de zeeleeuw erg lui en moesten we echt heel dichtbij komen wilde hij zijn kop omhoog doen. Ja, we weten dat we nooit tussen de zeeleeuw en het water moeten staan maar dit kon even niet anders en hij zat er niet zo mee.

Aan de andere kant van het strand klommen we naar boven waar we uitzicht hadden over een andere baai met rotsen en verder de open oceaan. Hier lunchten we om daarna aan de terugweg te beginnen. Het was weer een prachtige wandeling! We hebben we op de rotsen mossels geplukt die we morgen willen gaan eten. Aan boord aangekomen werd het iets bewolkt een daarom zijn Paul en ik naar binnen gegaan om een film te kijken. Om half zes, na de Wereldomroep zijn we weer bij Bart gaan eten, hij had lekkere macaroni gemaakt!

8 mei 2011
Het miezerde het grootste deel van de dag zodat we binnen een film hebben gekeken. We hebben gisteren weer veel nieuwe films gekregen van Bart en hij van ons. In de middag werd het droog en we zijn toen naar de kant gegaan om onze vuilnis te verbranden. We zagen de twee jonge zeehonden bij de kant spelen maar moesten er nu langs. Weer hoorden ze ons niet aankomen en schrokken toen we hxc3xa9xc3xa9l dichtbij waren. Ze gingen snel de rotsen op maar precies waar wij ook heen moesten om ons vuil te verbranden waardoor zij weer hoger de heuvel op gingen. Eenmaal aan het vuil verbranden hoorden we ze iets verder op de heuvel grommen, het was zeker niet naar hun zin! Na de vuilverbranding zijn we naar Bart gegaan  waar ik samen met Bart gekookt heb. Het was weer een gezellige avond.

7 mei 2011
Gisteravond spraken we Steve en Bart over de marifoon en hoorden we dat Bart al naar Steward eiland onderweg is en dat hij in de nacht bij Port Pegasus zal komen. Paul vertelde hem dat hij Pegasus makkelijk kan binnen lopen, de kaart klopt en er liggen geen rotsen of ondieptes in de ingang. Daarna zou hij ons over de marifoon oproepen en zullen we hem naar binnen loodsen. Om drie uur 's nachts werden we opgeroepen en motorde Paul met het Giebeltje naar de uitgang van de cove. Ik bleef buiten om later de lijnen aan te pakken. Het was alweer een half jaar geleden dat we Bart voor het laatst gezien hebben. Nadat het anker erin lag en er lijnen naar de kant uitgebracht waren werd het rond 4.00 uur tijd voor een biertje en een cola bij Bart aan boord, gezellig! Rond vijf uur zochten we ons bed weer op en sliepen lang uit (voor ons doen).

Het miezerde nog steeds zodat we binnen bleven al stonden de mannen enige tijd buiten te praten. Rond vijf uur 's avonds gingen we naar Bart waar ik na de thee kookte. Het is ca tien graden en wij hebben een heerlijke kerosine lamp die onze boot warm houdt maar Bart heeft een mooi diesel kacheltje in zijn boot laten bouwen waardoor het daar net iets warmer is dan bij ons. Het was weer een gezellige avond.

>>>JAAROVERZICHT 7 mei 2010 t/m 6 mei 2011<<<

BEZOCHTE LANDEN EN AFGELEGDE MIJLEN:
Frans Polynesia, Cook, Samoa, Tonga, Fiji, en Nieuw Zeeland.

de afgelegde route…                         gevaren zeemijlen…

PILOTS EN KAARTEN DIE WE DIT JAAR GEBRUIKT HEBBEN:
1 World cruising, handbook Jimmy Cornell
2 Charlies charts of Polynesia, Charles E. Wood
3 Guide to navigation and turism in French Polunesia, Patrick Bonnette
4 Cruising guide to Tahiti and French Society Islands, Marcia Davock.
5 Landfall of paradise, Earl R. Hinz
6 Kingdom of Tonga, Ken Hellewell
7 Cruising guide to Vavaxc3xba Tonga
8 Fiji, by Green Phill
9 Fiji a yachtsmans guide
10 Cosatal cruising handbook north east cost Nieuw Zeeland
11 Nieuw Zeeland cruising guide, central area.
12 User guide of the fjordland, van de Mana Yacht club

SSB ZENDER:
We willen de SSB zender voor geen goud missen. We krijgen hierdoor de weerberichten binnen en houden zo ook contact met de buitenwereld. Iedere dag gaan er wel e-mails heen en weer. We hebben nog lang meegedaan met het Patagonixc3xab net van Wolfgang. Zo hadden we dagelijks contact met Steve (als we niet samen waren) en hadden we een net met andere Nederlandse zeilers in de Pacific. Ook luisteren we iedere avond naar de Wereldomroep om te horen wat er zoal in de wereld gebeurt.

WEERBERICHTEN via SSB:
We halen iedere dag de Grib-files en weerfaxen binnen via sailmail. Hier in Nieuw Zeeland haalden we op zondag altijd een bericht van een Nieuw Zeelander binnen die goede informatie geeft over waar de ITC-zone lag en of er depressies kwamen. Later kregen we een nieuw programma PhysPlot. Door een weerkaart via sailmail binnen te halen en dit over PhysPlot heen te leggen kunnen we nu dagelijks zelf zien waar de ITC-zone zich naar toe beweegt. Dit is zeer welkome informatie omdat we daarmee weten waar de squals zich bevinden. Verder hadden we verschillende netjes over de SSB die de plaatselijke weerinformatie leverden. Zo hadden we een net vanaf Frans Polynesixc3xab tot Samoa en vanaf Samoa ging dit net over op het Tonga net. Fiji had ook weer een eigen net. Deze informatie krijg je al snel van andere zeilers te horen.

VIA INTERNET HAALDEN WE DE WEERINFORMTIE VIA:
We hebben dit jaar geen weerberichten via internet binnen gehaald.

ONDERHOUD EN PROBLEMEN AAN BOORD:
De windmolen is stuk gegaan in Rapa. We hebben een nieuw Circuit kit vanuit Amerika laten opsturen naar Tahiti. De staaf van de buitenboordmotor is gebroken. Die hebben we zelf gemaakt met epoxy metaallijm. Het toilet was stuk en na elf jaar moest de pakking vervangen worden. Ook de ventilatormotor is stuk gegaan. In Brazilixc3xab hadden we al een nieuwe gekocht en die is er nu ingezet. De veer van de buitenboordmotor is ook stuk gegaan en die hebben we zelf gemaakt door een nieuw stukje om te buigen. De naden van de buiskap lieten los. Dit probleem hebben we zelf weer hersteld.

NA BIJNA EEN JAAR IN DE PACIFIC KWAMEN WE IN NIEUW ZEELAND EN DEDEN WE GROOT ONDERHOUD:
We kochten een nieuw Rocna anker van 25 kilo en een nieuw zonnepaneel (twee overloopbare zonnepanelen leverden niet veel elektra meer op konden niet goed tegen de hitte). Ook schaften we een nieuwe computer en display aan voor de stuurautomaat. De oude was aan vervanging toe. De gasflessen uit Nederland waren te roestig geworden en dus hebben we nieuwe aluminium flessen gekocht. Ook schaften we een nieuwe ankerrol aan, de oude was bijna geheel weggesleten. De laptop is stuk gegaan en dus werd een nieuwe gekocht die mijn ouders uit Nederland hebben meegebracht. Er was een schroef uit de neerhouder gereuteld en daarom hebben we de neerhouder extra verstevigd. De SSB zender ging het minder goed doen, reden om de koperen strip naar de aardplaat te vervangen.

FINANCIEEL:
In de Pacific hebben we heel weinig uitgegeven aangezien we voor een jaar eten en drinken mee hadden ingeslagen en we overal hebben geankerd en zelden in havens hebben gelegen (alleen als dit moest voor inklaren). In Nieuw Zeeland hebben we door groot onderhoud toch het jaargeld wel uitgegeven.

MEDISCH:
Paul kreeg wat huid irritatie op zijn gezicht en daarvoor kreeg hij Hydrocortisone van de dokter. In Fiji kreeg Paul een fikse ontsteking in zijn keel waarbij zijn klieren opzwollen. Hij kreeg een Amoxillin 500mg kuur van de dokter samen met pijnstillers en ontstekingsremmers.

MEERDAAGSE BINNENLANDSE TOCHTEN ZONDER BOOT:
Met mijn ouders hebben we met een camper een prachtige rondrit door Nieuw Zeeland gemaakt. We hadden van bekenden die in Nieuw Zeeland wonen mooie routes gekregen die soms afweken van de normale toeristische route en waardoor we nog meer afwisselde natuur van Nieuw Zeeland hebben gezien. We hebben een prachtige en gezellige tijd gehad en de vijf weken zijn voorbij gevlogen! Helaas, aan alles komt een eind en we moesten dan ook weer afscheid nemen van mijn ouders wat wel even moeilijk was na zxc2xb4n mooie tijd!

CONCLUSIE:
We zagen een beetje op tegen de tocht door de Pacific omdat het te warm zou zijn en omdat het te druk zou zijn met jachten. Door vroeg op te staan en heel vroeg te gaan wandelen viel de warmte nog wel mee en uiteindelijk wenden we er ook aan. Samoa was het noordelijkste en warmste gedeelte van de Pacific en daar hebben we niet gewandeld maar hebben we ons met openbaar vervoer (de bus) over het eiland laten rijden.

De drukte qua zeilboten viel ook alles mee, als we maar op plekken gingen ankeren waarvan in de pilot beschreven was dat dat een niet al te beste ankerplek was. Dan hadden we de baai meestal voor ons alleen. We kregen ook weer veel contact met de bewoners van de verschillende landen. Daar waar we dachten dat de oude tradities niet meer bestonden, bestaan ze nog steeds wel maar alleen op de plekken te zien waar haast geen toeristen kunnen komen. Zo dronken we Kava met de bevolking en hoorden we verhalen over hun levenswijze en de natuur.

Aangekomen in Nieuw Zeeland begonnen we met een groot onderhoud aan de boot aangezien er weinig spullen te koop zijn in de Pacific (of erg duur). Na iets meer dan een week te hebben geklust werd het tijd om rond Nieuw Zeeland te varen. We zeilden om de Noord Kaap naar het noorden van het zuid eiland waar we lange tijd verbleven en veel wandelden in de natuurparken. Nadat we met mijn ouders een prachtige binnenlandse tocht in Nieuw Zeeland hadden gemaakt werd het voor ons tijd om verder zuidwaarts te zeilen naar Fjordland. Na een jaar in de warmte is het voor ons tijd om de kou weer op te zoeken (winter in Nieuw Zeeland).

6 mei 2011
Het eerste deel van een front kwam vandaag over waardoor het bewolkt en regenachtig was. Het weerbericht gaf voor dit gebied ca vijfendertig knopen af maar hier op onze ankerplek merkten we daar niets van. Vandaag zijn we dus binnen gebleven en hebben een boek gelezen en een film gekeken;

5 mei 2011
Deze ochtend hebben we weer naar de jonge spelende Fur Seals zitten kijken met een kop koffie in de hand. Het zonnetje scheen maar er stond een fris briesje, echt winterweer! Toen het bijna hoogwater was zijn we naar de kant gegaan om een andere wandeling te maken. Aangekomen bij de kant hesen we het Giebeltje iets omhoog en schrokken net als de zeehond die daar in de zon een uiltje lag te knappen en naast de zeehond lag een complete visgraat (hihi). Hij waggelde meteen snel langs ons heen het water in en keek in het water nog xc3xa9xc3xa9n keer verstoord achterom.

Om de wandeling te beginnen volgden we de track van gisteren maar na even namen we een andere track naar de top van een de heuvel. Dit pad was minder goed zichtbaar en we moesten soms danook iets langer zoeken naar de blauwe en groene tape om de boomtakken. Het was weer een prachtige wandeling door veel soorten varens waarvan sommige net zo hoog waren als ik. Paul kon er vaak nog net overheen kijken. Natuurlijk waren de grote hoge bomen met hun verschillende soorten mos erop er ook. We zagen weer veel zwarte bomen hetgeen aanduidt dat de schimmel hier ook de bomen heeft aangetast. Het lijkt net of de bomen verbrand zijn maar dat zijn ze niet want er groeit weer groen aan.

Op de top van de heuvel ging het pad verder en daalden we aan de andere kant de heuvel weer af. Na enige tijd moesten we zelfs abseilen. Er hingen al twee touwen met knopen erin waar we langs naar beneden moesten en onze voeten in de gladde steile ondergrond moesten zetten. Na bijna twee uur te hebben gewandeld raakten we de blauwe tapes om de bomen kwijt. We vermoeden dat de varen ze hoog zijn gegroeid waardoor we de tapes niet goed meer zagen. Het was hier ook dichter begroeid met doornstruiken waardoor ik weer bij het laatste tape bleef en Paul verder zocht. Zo hebben zo nog even iets verder gewandeld maar daarna werd het tijd om via hetzelfde pad weer terug te wandelen. We zagen weer vele mooie vogeltjes zoals de Tomit en de Belbird. Na vier uur wandelen kwamen we weer terug aan boord waar ik zuurkool maakte. HMMMM, Het is een tijd geleden dat we dat gegeten hebben!

4 mei 2011
Gisteravond bij het naar bed gaan hoorden we in het donker al zeehonden in de baai. Vanochtend hoorden we ze weer en zagen vier jonge Fur seals bij de rotsen spelen. Ze renden over de rotsen achter elkaar aan, doken dan het water weer in en kwamen er even later weer uit, erg leuk om te zien maar wel wat ver weg vanaf de Giebateau zodat we er in ons Giebeltje rustig naar toe roeiden. Ze hoorden en zagen ons niet aankomen aangezien ze op dat moment elkaar in het water achterna zaten en speelden. Exc3xa9n van hen kwam vlak voor onze dinghy boven en schrok zich rot, net als ik. Ze kropen de rotsen op en bleven rustig zitten en keken ons aan. Wie keek er naar wie?! Ze waren helemaal niet bang en we konden heel dichtbij komen. Op een gegeven moment hoorden we gewoon bij de buitenwereld en begonnen ze weer met elkaar te spelen (er zat niet meer dan twee meter tussen ons en de zeehonden) WAUW! Jullie zullen begrijpen dat we hier een hele tijd naar zaten te kijken.

Weer terug bij de boot was het bijna hoogwater en tijd om naar de kant te gaan en te wandelen. Er gaan vanaf deze cove enige korte tracks waarvan we er vandaag twee liepen. Het eerste stuk ging steil de heuvel op waar we weer door een regenwoud met mos en veel soorten varens liepen. Daarna splitste het pad zich naar twee verschillende stranden in Broad Bay aan de open oceaan kant. We liepen naar de beide stranden die door rotsen van elkaar gescheiden worden. De stranden bestonden uit fijn wit zand zonder schelpen maar met heel veel en groot losgeslagen kelp, net als op de Falkland eilanden. We zagen sporen van zeehonden en pinguins maar zagen of hoorden ze niet. We hadden een wandel-GPS bij ons die hier in dit heuvelachtige landschap altijd signaal opvangt (in Fjordland is het te hoog en kreeg het apparaat niet altijd signaal).

Op de terugweg volgden we een spoor naar boven van de dieren in de hoop pinguins op de heuvel te zien maar helaas. Het pad hield op en wij hebben een eigen pad gevonden door het woud naar de oorspronkelijke track en terug naar ons Giebeltje. Een wandeling in een begaanbaar terrein ook buiten de track om!

3 mei 2011
Een rustige klusdag. Ik heb de was gedaan en e-mails geschreven terwijl Paul bezig was met de SSB. De SSB is nog steeds zwakker dan voorheen en Paul is nog steeds op zoek wat de oorzaak daarvan nu precies is. Na de lunch zijn we met hoogwater gaan roeien in Disappointment Cove. We roeiden langs de kant en doordat het zulk helder water was zagen we verschillende vissen zwemmen. Daarna peddelden we door de baai om de kleine rots eilandjes die toch nog begroeid zijn met struiken en hard gras. Dit gras lijkt wel wat op Tussac gras van de Falkland maar het is nog iets groter en sterker. We waren nog maar net terug aan boord toen we twee zeehonden de cove in zagen zwemmen. Na nog wat buiten te hebben gezeten werd het toch wat fris en zijn we naar binnen gegaan om een film te kijken. Wat heerlijk dat we hier niet meer naar binnen worden verbannen door de zandvliegen!

2 mei 2011
STEWARD EILAND, PORT PEGASUS, DISAPPOINTMENT COVE (47 14.616 s  167 37.104 e)
Toen het licht werd ging het anker op en zeilden we naar de zuidpunt van Steward eiland. We hebben vandaag onze zuidelijkste punt van de reis om Nieuw-Zeeland bereikt. Daarna zeilden we langs de ruige zuidoost kust door de South Passage de Pegagus Harbour in. Pegasus Harbour is in werkelijkheid een prachtige grote baai met een noord en een zuid arm en is verbonden met drie smalle ingangen/uitgangen naar de oceaan. Hier blijven we wel een tijdje rondhangen! Eenmaal in de Pegasus was er geen swell meer en zeilden we tussen kleine eilandjes naar Disappointment Cove. Onderwijl zagen we de groene heuvel met daarboven de kale rots toppen.

Aangekomen in de Cove gooiden we ons anker uit en maakten we achter vast aan een lijn die er al lag. Daarnaast brachten we ook nog een eigen lijn naar achteren uit aangezien er een depressie op komst is. Weet je wat zo heerlijk is?!! We kunnen hier gewoon weer buiten zitten en genieten van de omgeving zonder dat we belaagd worden door hordes zandvliegen…

route naar steward eiland, Port Pegasus, disappointment cove…

STEWARD EILAND…
Het eiland is van noord tot zuid 64 km lang en van oost naar west 40 km breed. De rotsachtige kustlijn met zijn vele inhammen is maar liefst 750 km lang. Het eiland is heuvelachtig met Mount Anglem (976 m) als hoogste punt.

HISTORIE…
Volgens de Maori-mythologie is Nieuw-Zeeland door de legendarische zeevaarder Maui opgevist uit de diepte van de Pacifische oceaan. Het Noordereiland, dat de vorm heeft van een vis, werd door Maui omhoog gehaald. Het Zuidereiland was zijn kano en het eiland Steward zijn anker. En daar zijn wij nu aangekomen! De maori's leefden hier al eeuwenlang in vrede, want stammenoorlogen zoals die op het Noorder- en Zuidereiland voorkwamen kenden ze niet. Uit opgravingen is gebleken dat hier al in de 13e eeuw Moa's jagende volkeren leefden. Maori's van het Zuidereiland trokken naar Steward eiland en de kleine zuidelijke eilanden om daar op Muttonbirds te jagen. De veren van deze vogels werden gebruikt voor decoratie en kleding en het vlees was bijzonder smakelijk.

Kapitein Cook was de eerste Europeaan die dit eiland ontdekte. Hij verkende de oost-, zuid-, en westkust en dacht dat het een deel uitmaakte van het vasteland (Zuid eiland). Het eiland is genoemd naar de zeevaarder William Steward, die in 1809 met zijn schip "Pegasus" als eerst het eiland omzeilde en aantoonde dat het een eiland was. In de jaren daarna vestigden zich in eerste instantie robbenjagers en later ook walvisvaarders. Velen van hen trouwden met een Maorivrouw.

In 1840 werd hier het souvereiniteitsverdrag ondertekend. Hiermee erkenden de Maori's de Britse soevereiniteit, hoewel het land het eigendom bleef van de Maori's. In 1864 kochten de Engelsen het eiland voor 6000 pound. Kleine vondsten van goud en tin werden gevonden bij Port William maar niet zoveel als op het zuider eiland. Hout verwerkende bedrijfjes kwamen van de grond om de schepen van robbenjagers en walvisvaarders te herstellen. Vandaag de dag leeft men hier van visserij en toerisme.

1 mei 2011
MURDERERS COVE BIJ BIG SOUTH CAPE ISLAND (47 14.707 s  167 24.983 e)
Gisteravond zeilden met ca acht knopen wind, aan de wind verder de nacht in. We zeilden niet helemaal de juiste koers maar we wisten dat in de nacht de wind iets zou draaien zodat we uiteindelijk onze bestemming toch zouden halen. Het werd een rustige koude (ca 5 graden) zeilnacht met een heldere sterren hemel zonder maan. Aangezien hier niet veel boten zijn keken we regelmatig naar buiten maar we zaten in de nacht het meeste van de tijd binnen. Ik maakte van een oude broek een beschermzak voor het fototoestel en voor de videocamera. Paul las wel wat in zijn wacht maar was meer bezig met het stellen van de zeilen, aangezien in zijn wacht de wind draaide en we aan de wind en soms met een knik in de schoot naar ons doel konden zeilen.

Rond zeven uur werd het weer een beetje licht en in de middag kwam zelfs de zon door. Overdag zagen we weer veel vogels over het water scheren waaronder de Royal- en Wandering Albatrossen, verschillende soorten Mollymawk (familie van de albatros),Giant Pertols en kleine stormvogels. Het laatste stuk hield de wind het voor gezien en kregen we de stroom tegen zodat we om Pohowaitai- en Poutama Eiland zijn gemotord om vervolgens tussen Steward eiland en Big South Cape eiland door naar de Murders Cove te gaan. Wat ons weer verbaast is dat er zowel op Poutama eiland als op Big South Cape island wel verschillende huizen staan die bewoond worden, maar door wie? en hoe komen ze op de eilanden?

Murderers Cove is een prachtige plek met veel meeuwen, stormvogels, skua's aan de kust op de rotsen. Er lag een lijn met boei in het water We gooiden ons anker uit en er achter pikten we de boei op. Nu maar hopen dat de vissersman die eigenaar is van die boei op zee blijft.

op weg naar Murderers Cove…

30 april 2011

Kapitein Cook noemde deze Sound de Dusky (schemerig) Sound omdat het donker begon te worden toen hij aan kwam. En wat zijn er veel als het donker wordt? ZANDVLIEGEN….

Net toen het licht werd gingen we naar de kant om een stukje van de Dusky Track te wandelen. Een nat modderig pad hoewel het toch al dagen niet heeft geregend! Nadat we een stuk gelopen hadden zijn we naar de Super Cove hut gegaan om onze naam in het gastenboek te schrijven. We zagen dat Ruud hier op 13 januari 2010 heeft geslapen. Nu wij aan het begin van de Dusky Track en aan het eind ervan onze namen in de gastenboeken hebben gezet, hebben we dan de Dusky Track gelopen? (hihi).

Al een paar dagen zagen we via de weerberichten een prachtig window om naar Steward Eiland te zeilen. Er ligt al een paar dagen een heel groot hoog rond het zuid eiland van Nieuw Zeeland. Hierdoor hebben we al enkele dagen weinig wind en is de swell dus ook minder dan anders. Rond negen uur ging de lijn van de mooring van onze bolder af en motorden we Super Cove uit door de Nine Fathoms Passage. Deze passage is op sommige plekken niet erg diep waardoor ik voorop stond om de diepte in de gaten te houden en stuurde Paul er rustig door heen. Het water is heel helder en bij tien meter diepte kon ik de bodem zien. Vervolgens kwamen we langs Cooper Eiland, Long Eiland door Cook Channel waar we weer Blue pinguxc3xafns, Bottlenose dolfijnen maar ook orka's zagen. Wat zijn die orka's toch groot! Het was een prachtige windstille zonnige dag waardoor we de bergen in het water gespiegeld zagen, PRACHTIG! Bij de uitgang kregen we ca acht knopen wind en rond xc3xa9xc3xa9n uur zeilden we vol tuig aan de wind Dusky Sound uit langs de ruige zuid kust de nacht in.

29 april 2011
SUPER COVE IN DUSKY SOUND (45 42.194 s  166 56.803 e)
Net als het Doubtful Sound complex is er ook het Dusky Sound complex, dit is een combinatie van fjorden die met elkaar in verbinding staan. Het Dusky Sound complex bestaat uit de Breaksea Sound, Wet Jacket Arm, the Acheron Passage en de Dusky Sound. Dit complex is de grootste van Fjordland en bestaat uit ca 30.000 hectare.

We zijn nog steeds onder invloed van een groot hoog zodat we weer een prachtige zonnige dag hadden met weinig wind zodat we tussen de Gilbert eilanden door motorden. Vervolgens zeilden we met vol tuig de Breaksea Sound uit en kruisten door de Acheron Passage naar de Dusky Sound. We gingen niet hard maar daardoor hadden we extra tijd om van de omgeving te genieten. De bergen zijn hier minder hoog dan in het noorden maar desondanks blijft het prachtig en indrukwekkend om doorheen te varen. We zagen veel blue pinguxc3xafns zwemmen en een paar keer hadden we grote groepen Bottlenose dolfijnen om ons heen met daartussen een zeehond. Om drie uur arriveerden we in de Super Cove aan het einde van de Dusky Sound en konden we een mooring gebruiken die hier ligt. Aan de kant staat de Super Cove (DOC) hut. Hier is namelijk het eindpunt van de Dusky Track. Morgen gaan we kijken of Ruud ook in het gastenboek staat.

route naar Super cove…

28 april 2011
STEVENS COVE IN BREAKSEA SOUND (45 36.101 s  166 40.514 e)
Het weerbericht gaf aan dat er vandaag nog wind uit het oosten zou staan zodat we de lijn los maakten en het anker ophaalden. We zeilden tussen de rotsen door Doubtful Sound uit, open zee op. De zon was inmiddels gaan schijnen en we hadden weer prachtig zicht op de ruige kust. Even later zagen we de boot van het ministerie van visserij naar ons toe komen. Hun dinghy werd te water gelaten en even later hadden we visite. We vertelden dat we geen verse vis aan boord hadden maar dat als ze wilden ze wel aan boord mochten komen. Dat ging natuurlijk niet erg gemakkelijk met een swell van ca twee meter uit het zuidwesten. Ze kwamen niet aan boord maar wel werden we ondervraagt wanneer we voor het laatst onze anti-fouling hadden vernieuwd en waar we vandaan kwamen. Toen we vertelden dat we al enige tijd in Nieuw Zeeland waren en dat we bij binnenkomst van Nieuw Zeeland gexc3xafnspecteerd waren was alles goed en mochten we verder. We kochten bij hun een boek over Fjordland dat gaat over de natuur, het leven onder water en de ankerplekken.

We zijn op dit moment onder invloed van een groot hoog en helaas hield de wind het voor gezien en moesten we het laatste stuk motoren. De ingang van de Breaksea is aan de kust erg ruig met hoge steile rotspunten voor de hoge groene kust. Fjordland is hier minder hoog dan bij Milford en Doubtful Sound maar daarom niet minder imposant. We motorden naar de Stevens Cove die helemaal aan de ingang van de sound ligt tussen de Gilbert eilanden en het vaste land. Een prachtige plek waar we ons anker er in gooiden en achter de lus oppakten van een lijn die over het water hangt. Daarna werd het tijd om ons zomer voorzeil eraf te halen en de winterfok erop te zetten. Zo nu zijn we helemaal winter klaar! Van Billy hadden we gehoord dat als het kouder wordt er veel minder zandvliegen zijn. Nou vandaag was het best fris maar met de zon erbij zijn er toch weer hordes zandvliegen GRRRR! Verder hoorden we dat meerdere sounds in de winter dicht vriezen. Dit begint rond juli.

route naar Stevens cove…

27 april 2011
BAUZA EILAND IN DOUBTFUL SOUND (45 17.794 s  166 56.380 e)
Om tien uur reden we met dezelfde buschauffeur als gisteren mee tot het beginpunt van de Stella waterval track. De wandeling naar de Stella waterval ging door een regenwoud waar weer veel mos aan de bomen hingen. We liepen over grote stenen die met mos begroeid waren en tussen de stenen/rotsblokken was modder. Een mooie rustige klim naar een prachtige waterval. Van xc3xa9xc3xa9n van de toppen van de bergen is een stuk naar beneden komen zetten en het is nu verboden om verder te wandelen dan de onderkant van de waterval.

We moesten dezelfde weg weer terug om bij de grote weg te komen. Daar aangekomen volgden we deze een klein stukje tot onze tweede track begon "Old Doubtful sound track to deep cove".Deze track stamt nog uit de tijd van de Moari's. Zij liepen dit pad om eten te zoeken en om in de sound te vissen. Het was een prachtige wandeling over stenen begroeid met mos, modder en zand. Maar op sommige plekken hebben ze het de toeristen erg makkelijk gemaakt en waren er trappen aangelegd. Het merendeel van het woud bestond uit grote bomen die begroeid zijn met mos, klimop planten en varens. Verder zagen we veel verschillende paddenstoelen.

Aan het eind van de wandeling kwamen we bijna bij het punt waar de twee tunnels van de Manapouri waterkracht centrale uitkomen in de sound. We liepen dus iets om, om dit te zien. De eerste tunnel is U vormig (met de hand uitgehakt) en komt nauwelijks boven het water uit terwijl de tweede tunnel rond is doordat hij gemaakt is door een ingenieus tunnel machine. De tweede tunnel komt ook veel meer boven water en kunnen ze zelfs afsluiten.

Eenmaal terug bij de hostel hebben we nog even de Brassel point track gedaan. Een korte wandeling langs de baai waar we in liggen. Het werd tijd om afscheid te nemen van Billy en zijn vriendin. Terug aan boord besloten we om toch vandaag al een stukje door de sound te varen. Het was een prachtige zonnige dag zonder een wolkje aan de lucht en er stond nu nog een goede wind uit het zuidoosten. Morgen zou deze minder worden en zijn we bang dat we dan moeten motoren. Zo zeilden we rond half drie ruime wind Deep cove uit, de sound verder door naar de ingang/uitgang ca twaalf mijl verderop. We ankerden bij het Bauza eiland en maakten xc3xa9xc3xa9n lijn achter vast aan een lijn die hier altijd hangt. We lagen nog maar net toen er een vissersboot binnen kwam en aan de lijn ging liggen. Paul raakte met de vissers man in gesprek en het blijkt dat de vis per helikopter wordt opgehaald en over de bergen wordt gevlogen naar de visfabriek. De vissers blijven ca twee weken op zee/sounds en zijn dan xc3xa9xc3xa9n week thuis.

route naar en ankerplek Bauza eiland…

26 april 2011
Om kwart voor tien waren we op de kant en liepen naar de plek waar de bussen de toeristen brengen en ophalen. We hadden via Billy/Frank geregeld dat we vandaag met de bus mee konden rijden om de Manapouri waterkracht centrale te bezichtigen tegen een kleine betaling. Even later reden we over een onverharde slinger weg naar de Wilmot pas. Het was een prachtige zonnige dag met een koude zuidoosten wind zodat we vanaf de pas een prachtig uitzicht hadden over de Doubtful sound en zijn bergen. We zagen onze boot als een klein wit stipje naast de grote waterval. Nu een korte stop reden we verder door een bosachtig gebied met veel mos hangend aan de bomen met daarboven de besneeuwde toppen van de hogere bergen.

Eenmaal bij Westarm van het Manapouri meer aangekomen gingen de toeristen in de ferry om over het meer terug te varen naar Manapouri. Wij bleven achter in het informatiecentrum waar we genoeg konden lezen over de Manapouri waterkracht centrale en de natuur in Fjordland. De waterkrachtcentrale is al rond 1902 bedacht maar toen konden ze het niet uitvoeren. Pas in de jaren vijftig werd het project weer opgepakt omdat een Australisch bedrijf in Bluff een grote aluminium smelterij wilde bouwen. Het voorstel was om hiervoor stroom te gebruiken die uit het Manapouri meer opgewekt werd. In 1964 werd met de bouw van het afvoerkanaal begonnen dat het Manapouri meer met de zee zou verbinden.

Na alles te hebben gelezen maakten we een wandeling naar de West Arm (DOC) hut en realiseerden ons dat Ruud (mijn broer) hier vorig jaar gestart is met de Dusky track. Om half twee kwam een andere ferry over het meer aan die een groep toeristen afleverde die naar de waterkrachtcentrale gingen. We reden met de bus door een twee kilometer lange tunnel die 180 meter onder de grond ging. Bij de ondergrondse centrale aangekomen kwamen we in de machinekamer met zeven turbines. Het water valt van 180 meter hoogte in de turbines en wordt daarna afgevoerd door een tien kilometer lange tunnel naar de Doubtful sound.

In 1998 tot 2002 zeven dagen in de week 24 uur lang werd de tweede afwatering tunnel geboord om de capaciteit te verhogen. Nu weten we waarom er bij de boot zoveel stroom staat. Dit is niet alleen het regenwater wat afgevoerd wordt maar ook het water van het Manapouri meer!  Rond vier uur waren we weer terug bij de Hostel waar we heerlijk mochten douchen. Daarna aten we met Billy, zijn vriendin en twee kinderen een heerlijke rendieren hachee. Inmiddels was het alweer donker geworden en gingen we terug naar de boot.

25 april 2011
Het regende vannacht en vanochtend ook maar het waaide niet hard. Rond negen uur voeren we met ons Giebeltje naar de Deep Cove Hostel (deepcove@ruralinzone.net). Daar aangekomen spraken we met de beheerder Billy. Billy werkt iets meer dan een jaar in de hostel maar woont al vier en een half jaar in Fjordland. Voorheen werkte hij als jager en visser in dit gebied. Hij werd dan door een helikopter gedropt in de wildernis (met eten) en daar jaagde hij op possums en rendieren. Als hij het gebied rondom het basiskamp had verkend liep hij verder door en maakte een ander basiskamp waar ook weer eten werd gedropt. Zo bleef hij ca twee maanden in de wildernis om daarna weer even thuis te zijn.

Een ander werk wat hij deed was om vanuit de helikopter bedreigde/zeldzame geiten soorten te vangen voor de dierentuinen over de hele wereld. Ze jaagden een kudde geiten met de helikopter op langs de bergwanden en als ze dan op een open vlakte waren sprong hij uit de helikopter op een geit en ving hem. Daarna werd hij met geit en al weer terug gehaald in de helikopter. Dit was een zeer gevaarlijk werk en ook bij hem ging het mis. Hij had de geit gevangen maar de helikopter kon hem niet terug aan boord krijgen zodat hij met de geit een stuk moest lopen. Terwijl hij liep gleed hij opeens ca dertig meter naar beneden. Hij raakte erg gewond en kon dit werk niet meer doen. Wel jaagt en vist hij nog geregeld in Fjordland.

Na de koffie mochten we het internet van de hostel gebruiken (tegen betaling) en we hebben alle foto's verstuurd. Even later liepen we in de regen langs alle steigers en zagen hoe een vissersboot onder controle van de ambtenaren van visserij de vangst aan land brachten. De controle van de gevangen vis is hier erg streng!

In de middag gingen we weer terug aan boord en het klaarde wat op en de zon kwam zelfs een beetje door zodat we de sneeuw op de bergtoppen zagen. Ja beneden in de sounds regent het maar daarboven is het zo koud dat het sneeuwt! Rond zes uur kwam Billy bij ons eten en vertelde weer prachtige verhalen over het jagen en vissen hier in de buurt. Het was een zeer gezellige avond!

Historie:
Kapitein Cook zeilde hier in 1770 langs de kust van Fjordland en zag de ingang van deze mooie diepe sound. Hij durfde hier niet in te zeilen omdat hij twijfelde (Doubtful) of de wind hem ooit nog naar open zee zou brengen. Vandaar dat hij deze sound DOUBFUL SOUND noemde.

24 april 2011
DEEP COVE IN DOUBTFULL SOUND (45 27.743 s 167 09.812 e)
Gisteren net voor het donker werd kwam er een man in een stalen boot naar ons toe om te vertellen dat waar we lagen niet echt een goede beschutte plek is. De golven en wind komen om Brasell point heen als het hard waait! De pilot gaf al aan dat we aan de andere kant van de sound moesten ankeren en deze man vertelde het zelfde, "op anker aan de overkant". Even later in de regen werden de lijnen weer binnen gehaald en motorden we naar de overkant waar ons anker er in ca vijftien meter in ging. Ons lijkt dit een winderig plekje maar ja als de lokale man en de pilot het aangeven zal het wel goed zijn.

aanpassing ankerplek…

We liggen nu aan de kant van de Halena waterval en aan de overkant van waar de hostel en de andere boten zich bevinden. In de nacht kregen we wat harde windvlagen maar ons anker hield weer goed. In de ochtend was het nog droog zodat we met ons Giebeltje naar de kant van de waterval zijn gevaren. We hadden in de pilot gelezen dat er een rond wandeling naar de waterval naar de brug ging en deze kwam langs het kiezel strandje waar ons Giebeltje lag. We liepen door de bosjes en vonden al snel het pad wat weer met rode pijlen en lintjes wordt aangeduid. Een mooie wandeling die voor ons eerst langs de grote indrukwekkende Halena waterval ging. Daarna liepen we een stukje over de rotsen door de rivier bedding om aan de andere kant te komen. Hier vervolgde het pad zich richting de brug. We liepen nu door een bos waar de bomen weer begroeid waren met mos en een open gebied met lage planten.

  tijdens de Halena wandeling…

Bij de hangbrug aangekomen zagen we de regen vanaf de uitgang van de sound aankomen. Nog liepen nog even over de brug en kwamen daar aan bij een grote onverharde weg waar auto's en bussen overheen kunnen. Daarna zijn we terug gelopen over de brug en hebben de rond wandeling afgemaakt tot we weer uitkwamen bij ons Giebeltje. Het was een beetje begonnen met regenen maar eenmaal aan boord begon het echt hard te regenen, precies op tijd binnen!

In de middag ben ik gaan kokkerellen, paasbrood, hartige taart, tonijn salade, eiersalade, en Tiramisu. Dat wordt smullen vanavond! Paul was ondertussen bezig met de foto's en later in de middag hebben we samen een film gekeken. Het regende en waaide verder de hele dag. Net voor het donker werd keken we nog even naar buiten en zagen we dat de Halena waterval nog ruiger is geworden na al die regen. het lijkt wel of ze in brand staat zoveel rook (waterdamp) komt eraf. Waarschijnlijk kunnen we de stroom niet meer oversteken. Als de hoeveelheid wind blijft zoals die nu is hebben we een aardig rustige nacht.

23 april 2011
DEEP COVE IN DOUBTFUL SOUND
Gisteren avond toen we naar bed gingen waaide het nog steeds hard en hingen we geregeld in de lijnen. Toen ik rond half drie even wakker werd was er gelukkig weinig wind meer. Rond kwart over zes werden we wakker en haalden we de emails binnen waaronder het weerbericht dat Yvonne ons iedere dag geeft (Wij bevinden ons op dit moment precies op de scheidingslijn van de gebieden Milford en Puysegur).

ONS WEERBERICHT VOOR VANDAAG:

Issued by MetService at: 4:28am 23 April 2011 Valid to: 12:00am 24 April 2011

COASTAL FORECAST MILFORD:

Forecast:
Northwest 20 knots, tending southwest 15 knots for a time this afternoon.Moderate sea easing. Westerly swell 4 metres easing. Poor visibility in rain, easing this afternoon.

Outlook:
Outlook following 3 days: Rising Sunday morning northerly 25 knots, change Sunday evening southwest 25 knots, rising Monday southerly 35 knots with very rough sea, easing Tuesday southeast 25 knots. Southwest swell becoming heavy Monday, easing Tuesday.

COASTAL FORECAST PUYSEGUR:

Forecast:
*** GALE WARNING IN FORCE ***
Northwest 25 knots, rising to 35 knots south of Puysegur Point tonight. Sea becoming very rough in the south. Westerly swell 4 metres easing. Poor visibility in rain at times, easing this afternoon.

Outlook:
Outlook following 3 days: Rising Sunday morning northwest 45 knots with high sea, change Sunday afternoon westerly 30 knots, turning Monday southeast 25 knots but 40 knots in west. Southwest swell becoming heavy Sunday, easing Tuesday.

PRETTIGE PAASDAGEN (HIHI). Om kwart over zeven luisterden we op de SSB (4417) naar Bluff radio die de weerberichten aan de vissers door geeft. Zij gaf natuurlijk dezelfde weersverwachting. Nu wisten we het zeker, we blijven hier niet liggen. We zijn nog te dichtbij de open oceaan en krijgen hier nog te veel wind over ons heen. Meer de sounds in wordt de wind vast minder. Toen het rond half acht licht begon te worden zijn we even naar de (DOC) hut gewandeld die hier aan de kant staat. Een grote blokhut waar ca twaalf mensen kunnen slapen. De hut word vaak gebruikt door vissers en jagers, dit stond in het gastenboek.

Het was een regenachtige en bewolkte ochtend en in de regen haalden we alle lijnen binnen en terwijl we dat deden kwam de wind weer opzetten zodat we met ca dertig knopen noorden wind de cove verlieten. Alleen op fok zeilden we de Thompson sound verder in en we zagen veel watervallen langs de bergwanden. Na zes mijl is er een doorgang die de Thompson Sound met de Doubtful Sound verbindt. Hier zeilden we doorheen en verder de Doubtful Sound in. Het weer klaarde wat op en de zon kwam zelfs even te voorschijn waardoor we soms ook ruige toppen van de hoge bergen konden zien. Hier zijn de bergen groen maar tussen de hoge steile groene wanden zien we meer kale rotswanden. In deze sound is het een stuk drukker met motorboten, vissers, kanoxc3xabrs en toeristenboten we zagen er zeker wel zes langs komen!

de Doubtful sound…

De wind werd inderdaad steeds minder naar gelang we de sound verder in zeilden. Bijna aan het einde splitst de Doubtful Sound zich in twee takken en wij zeilden de oostarm in naar Deep Cove. Hiervan staat in de pilot dat er een goede ankerplek is voor alle winden. Toen we bijna in Deep Cove aankwamen zagen we nog een paar spectaculaire watervallen! Ook in Deep Cove was het voor onze begrippen druk. Vele motorbootjes een hostel aan de kant maar geen zeilboten. Het blijkt zelfs dat je hier met de auto of bus naar toe kunt komen, vandaar deze drukte hier. Na wat te hebben rond gevaren zagen we een mooi plekje net naast Brasell Point waar we ons anker erin gooiden en lijnen naar de kant brachten. Het was een mooie dag, hopelijk komt de voorspelde harde wind niet zo diep de fjord in….

route door fjord…

22 april 2011
Vanochtend om vijf uur begon het harder te waaien en rond half zeven werd het licht. We hadden inmiddels de weerinformatie binnen gehaald en het zou vandaag nog harder gaan waaien en regenen. Aangezien de ankergrond hier niet heel goed is hebben we uit voorzorg extra lijnen uitgebracht. We hebben nu twee lijnen achter uit en xc3xa9xc3xa9n lijn voor. Overdag nam de wind inderdaad toe naar vlagen met meer dan veertig knopen. We hingen regelmatig aan onze lijnen te rukken. We zaten de hele dag binnen in de boot en deden wat klusjes, lazen een boek en keken een film. Om vier uur hoorden we Warren op de SSB (Night Fly), zij hebben een goede tijd in Rapa (Frans Polynesia) en om zeven uur hadden we weer contact met Steve en Bart. Ook Steve heeft bij Steward eiland een hoop wind. Hopelijk neemt de wind vannacht af….

21 april 2011
DEAS COVE IN THOMPSON SOUND.
Om twee uur 's nachts was het hoogwater en Paul ging uit bed om de lijnen die vxc3xb3xc3xb3r aan de boot vast zaten alvast naar de kant te brengen, nu kon hij er makkelijker bij. Daarna kwam hij weer naar bed en sliepen we tot ca half zes. In het donker bij volle maan verlieten we onze anker plek en motorden we langzaam de sound uit. Onderwijl werd het licht en werd het een bewolkte dag.

Bij de ingang van George sound kwam er een zwak briesje uit het noorden opzetten en op open zee zeilden we verder zuidwaarts met de fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant. We zeilden langs rotsachtige kust met een zuidwesten swell van drie meter en een wind die toenam tot vijftien en later tot dertig knopen uit het noord oosten. We passeerden Caswell Sound, Charles Sound, Nancy Sound en na tweexc3xabntwintig mijl kwamen we aan bij de ingang van Thompson Sound. De swell uit het zuidwesten was er nog steeds maar ook de golven uit het noordoosten werden steeds hoger. Mooi op tijd zeilden we de Thompson Sound binnen en gingen op anker in Deas Cove met een lijn naar de kant. Het was inmiddels drie uur geworden toen alles geheel klaar was en we rustig op de bank zaten. Laat de depressie nu maar komen want er is voor vanavond wel een storm waarschuwing af gegeven.

ankerplek Deas Cove…

20 april 2011
Na een winderig en regenachtige nacht werd het een mooie zonnige ochtend. De mist trok op en we motorden met ons Giebeltje naar de George (DOC) hut. Toen we net onderweg waren zagen we een andere dinghy roeien en toen bleek er om de hoek een andere boot voor anker te liggen. Het waren Kate en Peter van de boot Gunner. We praatten wat in de hut maar omdat het zulk mooi weer was spraken we af eerst te wandelen en in de middag verder te praten. Zij deden een deel van de George Track en wij gingen op zoek naar een pad dat naar het Alice meer liep.

We liepen rond door het regenwoud maar vonden helaas geen track. Iedere keer als we dachten het pad te hebben gevonden kwamen we even later weer tussen dichte begroeiing waar we nauwelijks door konden of het was te steil.

zoeken naar de track…

Onderwijl hadden we weer verschillende Tomit en Fantail om ons heen vliegen. We besloten te stoppen met zoeken en nog wat rond te varen langs de kust. Goed ingepakt voor de zandvliegen motorden we langs de kant en zagen we Paradise eenden op de stenen in het water staan.

Paradise eend…

Aan het eind van de middag kwamen Kate en Peter langs en zaten we gezellig te praten over van alles. Het was rond half negen toen ze vertrokken en hopelijk gaan we ze nog een keer ontmoeten.

19 april 2011
Het was weer een koude heldere nacht van ca drie graden, ja het wordt winter hier! Overdag was het bewolkt en regende het de hele dag zodat het overdag buiten niet warmer was dan tien graden. Om het warm en vocht vrij te houden hebben we vandaag de voorpunt weer gexc3xafsoleerd met camping matjes die we ook in Patagonixc3xab hadden gebruikt. De rest van de boot was nog gexc3xafsoleerd, dit hadden we niet weg gehaald.

Aangezien het buiten koud en regenachtig was, vonden we het echt weer voor erwtensoep. Ik dit al gemaakt en gewekt in Opua en nu aten we dit als lunch. Na de lunch hebben we onze nieuwe Colemann kerosine lamp (in Fiji gekocht) aangestoken. Deze geeft iets meer warmte dan onze oude olielamp en een stuk meer licht. Daarna keken we een romantische film en was het alweer tijd voor het avondeten.

18 april 2011
Vanochtend kregen we een mailtje van Yvonne dat er vannacht rond 2.45 een aardbeving 4.4 in Fjordland was geweest waar we gelukkig niets van hebben gemerkt. Het was een koude heldere nacht van ca acht graden. We hadden de lamp/kachel gisteravond dan ook mee naar bed genomen. In de ochtend bleef het koud zodat we wat langer in bed een boek hebben gelezen. Na het ontbijt heeft Paul de rookmelders getest en bleek er nog maar xc3xa9xc3xa9n goed te werken, nieuw kopen dus! Ik was bezig om op de lap die ik van Yvonne en Kevin heb gekregen (met een print van Nieuw Zeeland) de route te borduren die we gevaren hebben.

Inmiddels was het alweer lunchtijd geworden en na de lunch hebben we een film gekeken. Volgens de weerberichten waait het buiten nog steeds flink maar daar merken we hier nog steeds zeer weinig van. Overdag scheen de zon waardoor het warmer werd en de lamp uit kon maar tegen de avond werd het alweer snel frisser ca tien graden en ging de lamp weer aan. Om zeven uur had paul weer contact met Steve. Hij ligt nog steeds bij Steward eiland.

17 april 2011
Paul was al vroeg in de weer om bij de ingang nog een extra  groen gaas te spannen wat we ooit op de Canarische eilanden hebben gekocht. Dit gaas heeft kleinere gaatjes zodat de zandvliegen hier niet doorheen kunnen. Hierdoor krijgen we nu minder zandviegen binnen. In de ochtend deden we nog wat klusjes en hielden het weerbericht in de gaten. Het zou hard gaan waaien en regenen. Na de lunch waaide het nog steeds niet hard en scheen de zon nog steeds zodat we en besloten te gaan wandelen.

Even later stapten we in ons Giebeltje en roeiden we naar de kant om langs de Alice waterval te klimmen. We liepen langs de waterval omhoog maar al snel bleek dat we aan de verkeerde kant van de waterval zaten. Dus weer in ons Giebeltje om vervolgens aan de andere kant van de waterval aan land te gaan. Nu liepen/klommen we door een droge arm van de waterval via grote brokken steen die met mos bedekt waren omhoog. Waar het droog was konden we aardig goed lopen maar daar waar de stenen nat waren was het glibberig. Onder het lopen werden we gevolgd door twee Fantails en een South island Tomit die geheel niet bang waren en dichtbij kwamen.

de Fantail en een South island Tomit…

onderweg tijdens de wandeling…

Eenmaal boven liepen we door het regenwoud naar het Alice meer. Hier zagen we een rode Canadese kano aan de oever liggen en deze hebben we even geleend. Zo peddelden we even later over het grote Alice met rondom hoge bergtoppen waar de zon grotendeels op stond te schijnen. Als laatst peddelden we naar het begin van de waterval waar we op een grote rots aanlegden en vanaf daar keken we zeventig meter naar beneden en zagen we hoe het water naar beneden kletterden. Ik vond het eigenlijk wel een beetje eng met de gedachte dat we naar de waterval toe gezogen zouden worden en dan naar beneden zouden kletteren.

kanoxc3xabn op Alice meer…

Het begon al laat te worden zodat we terug wandelden. Paul bedacht dat hij via het regenwoud  (dat tussen de twee waterval beddingen ligt) terug wilde wandelen en niet over de glibberige stenen. Dus liepen we tussen de dichtbegroeide bomen over de boomstammen en het mos en probeerden we zo veel mogelijk de modder en het drassige landschap te vermijden zodat we niet tot onze enkels in het water zakten, dit lukte goed! Na een tijdje kwamen we toch weer uit bij de droge bedding van de waterval waar we omhoog waren geklauterd zodat we al lopend en glijdend verder naar beneden gingen terug naar ons Giebeltje.

Terug bij de boot luisterden we het weerbericht en hoorden we dat er hier buiten veertig knopen wind uit het zuidwesten staat. Dit is ca twaalf mijl naar het westen. Hier hebben we tot op heden (zeven uur 's avonds) nog steeds geen zuchtje wind.

FJORDLAND…
De bergen in dit park werden 15 miljoen jaar geleden omhoog gestuwd en tijdens verschillende ijs tijden ontstonden valleien en holten. De fjorden ontstonden door de stijging van het zeewater, waardoor de zee in de valleien liep. Dit park behoort tot de meest regenrijke gebieden in de wereld, jaarlijks ca 7000 mm neerslag. Als gevolg van de overvloedige regenval zijn hier veel beken en watervallen tussen de rotsen en het regenwoud dat bestaat uit weelderige, donkergroene beuken met veel verschillende soorten varens en mos.

16 april 2011
Het was een prachtige zonnige dag zodat we na het ontbijt met ons Giebeltje naar de George Doc hut aan de andere kant van de sound zijn gevaren. Bij de Doc hut aangekomen hebben we daar in de haard ons vuil verbrand en ons in het gastenboek ingeschreven. De laatste gasten waren daar ongeveer een maand geleden geweest en de tussenliggende perioden daarvoor waren nog langer.

de George Doc hut…

Vervolgens liepen we een stukje van de George Sound Route. De route werd aangegeven door rode pijlen op de boom maar ook het wandelpad op zich konden we wel een beetje onderscheiden. Toch waren de pijlen zeer welkom! We volgden een modderig paadje en liepen vaak over de stenen om droge voeten te houden. De vegetatie bestaat uit grote bomen die met mos en klimop bedekt zijn en verder natuurlijk de vele verschillende varenbomen. We konden duidelijk zien dat hier weinig mensen komen.

Op een gegeven moment liepen we langs een omgevallen boom en waren we het pad kwijt. Na wat zoeken (dat houdt in dat ik bij de laatste pijl bleef staan en dat Paul op zoek ging naar de volgende pijl zodat we niet verdwaalden) vond Paul de volgende pijl. Hij was behoorlijk omgelopen terwijl ik hem nu bijna door de omgevallen boom kon zien. Ik klom over de boom door de takken en nu konden we onze weg weer vervolgen.

onderweg..

Wel hadden we een herkenningsteken achter gelaten. Even verderop moesten we via een hangbrug een riviertje over. De hangbrug bestond uit drie stalen kabels die om de tien meter verbonden waren met een V. Je loopt dus over xc3xa9xc3xa9n kabel en daarnaast twee kabels voor je handen. Niet echt iets voor mij met mijn hoogtevrees. We liepen naar beneden naar het riviertje in de hoop dat we daar over stenen naar de andere kant konden springen, maar helaas.

de hangbrug…

We lunchten aan de waterkant en ik verzamelde al mijn moet! JEP, daar gingen we xc3xa9xc3xa9n voor xc3xa9xc3xa9n over de brug om het pad verder te volgen. Na enige tijd werd het pad steeds modderiger en hielden we de schoenen haast niet meer droog, daarbij kwam ook nog eens dat het harder ging waaien zodat we omdraaiden en terug liepen. Het was een prachtige wandeling geweest!

Terug bij de hut controleerden we of het vuur uit was en lazen we nog wat magazines en bladerden we wat boeken door. Het leek wel een kleine privxc3xa9 bibliotheek naast het stapelbed en de openhaard. Buiten was er nog een houthut en een toilet.

In de middag motorden we met ons Giebeltje weer terug naar de boot. Aan boord kropen we via het boven luik naar binnen om zo min mogelijk zandvliegen binnen te krijgen. Dat betekende dat ik eerst ging en de fohn pakte daarna volgde Paul en ik maakte ik met de fohn wind zodat de zandvliegen niet binnen kwamen.

ZANDVLIEGEN……..
Er is een insect in NZ, dat voor de nodige irritatie zorgt: de zandvlieg. Dit is een soort fruitvliegje van een paar millimeter groot. Het zijn met name de dames die bijten (ze zoeken aders vlak onder de huid) en drinken vervolgens je bloed. Hun speeksel zorgt dat het bloed niet stolt. Dit speeksel veroorzaakt een rood bultje en flinke jeuk, die tot een week kan duren. Wanneer de zandvlieg zich heeft vastgebeten laat ze zich gemakkelijk dooddrukken. Ze is zo geobsedeerd door het bloed dat ze niet meer vlucht. Het zijn dus met name de dames die bijten en dan bij voorkeur vlak voor of vlak na de regen. Ze leggen hun eitjes nl. het liefst in nat gras, maar ze kunnen alleen maar eitjes leggen als ze er bloed/voeding voor hebben. Wat precies de rol van de mannetjes is, is ons onbekend. Aan ons is ook verteld dat zandvliegen een hekel hebben aan donker, maar hoe laat ze dan precies gaan slapen is ook weer een raadsel, vlak voor bedtijd worden ze in ieder geval nog eens extra enthousiast. Het rare is dat na verloop van tijd je minder word gestoken xc3xa8n minder last hebt van de jeuk. Blijkbaar maakt je lichaam  toch ook een beetje antistof aan. 

de zandvlieg…

(informatie Ruud en Natalie Kapteyn)

15 april 2011
ALICE FALL IN GEORGE SOUND (44 58.609 s 167 26.436 e)
Om half acht luisterden we naar het weerbericht en besloten we een ankerplek verderop te bezoeken. Het gaat de komende dagen hard waaien uit het zuidwesten en we verwachten dat we hier dan aardig in de swell komen te liggen. We lagen nu al in een lichte swell acht mijl van de ingang af. We zagen buiten de grote getale zandvliegen al voor de deur zitten zodat we voor we naar buiten gingen ons goed insmeerden met Skin so Soft, wat aardig goed werkt! Alles moest in xc3xa9xc3xa9n keer mee naar buiten en we checkten of we niets vergeten waren, zonnebrillen, verrekijker, GPS aan, stuurautomaat aan etc. Want als we naar binnen of naar buiten gaan komen er veel zandvliegen mee binnen en dat willen we niet!

Eenmaal buiten haalden we de lijnen weg, het anker op en voeren we weg. Het was een mooie dag en de zon scheen op de ruige toppen van de hoge groene bergen met hier en daar kale rots wanden. Het was windstil zodat we langzaam door George sound motorden en genoten van dit alles.

de George sound…

Aan het eind van de oost arm staat aan de ene kant een DOC huis (slaaphut voor wandelaars) aangezien dit de eind plek is van de Alice track. Aan de andere kant is een cove met een prachtige grote waterval die uitkomt in de sound, vlak naast de ankerplek waar we naar toe gaan. De ankerplek is al voorzien van lijnen aan de kant en in het water dus het enige wat we hoefden te doen was ons anker erin te gooien, naar achteren motoren en de lijnen vast te maken. Daarna roeide Paul naar de kant om de lijnen van de kant te halen en deze voor aan de boot vast te maken: wat een luxe!  

ankerplek bij Alice fall…

Eenmaal goed vast haalden we water en deed ik de was tussen de zandvliegen. Daarna gingen we snel naar binnen om voor deze zeer irritante beestjes te schuilen. Het was mooi weer maar helaas konden we niet buiten zitten vanwege de zandvliegen. We zagen wat kleine diertjes op de kant wandelen/springen en we hopen maar dat het geen knaagdiertjes zijn die ons vannacht over de lijnen komen bezoeken!

xefxbbxbf14 april 2011
ANCHORAGE COVE IN GEORGE SOUND (44 55.754 s  167 23.754 e)
Vlak voor het donker werd hebben we het grootzeil weggehaald en de fok uitgeboomd. We hadden toen nog maar tien knopen ruime wind maar die zou in de nacht aanwakkeren tot 20 xc3xa0 30 knopen, we troffen dus ruim op tijd goede voorbereidingen! Het eerste deel van de nacht had ik wacht, met een halve maan achter de wolken en nog steeds weinig wind. We hadden ook niet veel haast want zuidelijker van ons zou het harder waaien en in de ochtend zou het weer wat rustiger worden.

Rond twaalf uur nam Paul de wacht over en al snel begon het steeds harder te waaien (ca 30 knopen) uit het noorden, zoals voorspeld. De swell kwam nog steeds uit het zuiden zodat we een tijdje aardig lagen te slingeren. Na een tijdje kwamen ook de golven uit het noorden en surfden we van de golven af en gingen we lekker hard. Paul draaide de fok nog wat in maar hij was weer helemaal in zijn sas aangezien de boot en de bemanning het goed maakten. Toen het licht werd wilde ik hem overnemen maar dat wilde hij niet. Ondanks dat het regende genoot hij te veel! Ik heb het meest van de vele wind gemist aangezien ik lekker lag te slapen, ook niet verkeerd.

Na het ontbijt voeren we langs Fjordland met zijn hoge bergen met de toppen in de wolken en de mist. Intussen was bij ons het regen op gehouden maar toen we langs de ingang van Milford Sound zeilden zagen we het regenen in de Sound. Aangezien we hier al met mijn ouders zijn geweest zeilden we door langs de kust en passeerden we later Sutherland Sound en Bligh Sound en zeilden we rond twee uur bij George Sound naar binnen.

We zeilden tussen de hoge groene bergen met de vele watervallen, een zeer ruig gebied. Een beetje te vergelijken met Patagonixc3xab maar hier zijn de bergen nog iets steiler en hoger, ca 1500 meter hoog.

aanloop George sound…

Eenmaal in de fjord varende bliezen we ons Giebeltje op en kwamen er twee kleine motorboten naar ons toe varen. Het bleken mensen die visten en jaagden. Na even gedag gezegd te hebben ging ieder zijn weg waarschijnlijk zien we ze nog wel ergens. We voeren door naar Anchorage Cove waar we ons anker er in gooiden en lijnen naar de kant uitbrachten.

ankerplek in de George Sound…

HEEEEEEEEEEEELP ZANDVLIEGEN….. Nog nooit hebben we zo veel last van zandvliegen gehad. We deden gelijk Skin so Soft op dat wel hielp maar de aantallen waren te enorm! We moesten oppassen met ademhalen anders inhaleerde je ze gewoon GRRRRRRR! Na buiten alle klusjes gedaan te hebben vluchtten we snel naar binnen maar ook daar zaten ze al! Na het eten werd het tijd om te douchen en daarna een borrel te pakken om te toasten dat we toch in Fjordland zijn, samen met de vele zandvliegen (hihi). 

13 april 2010
Het eerste gedeelte van de nacht hadden we een halve maan achter de wolken zodat we nog iets zicht hadden maar nadat de maan weg was werd het een pikkedonkere nacht met motregen. Het bleef een rustige nacht met ca tien knopen variabele wind zodat we verschillende slagen maakten. In onze wachten zagen we drie andere vissersboten varen.

Rond zes uur werd het weer licht en motregende het nog steeds. We kregen even bezoek van een grote groep dolfijnen helaas gingen we niet hard genoeg en waren ze dus weer snel verdwenen ook zagen we grote groepen verschillende zeevogels o.a de Royal albatros, Wandering albatros, Black-browed mollymawk, Buller's mollymawk, Giant Petrel, en Cape Pigon op het water zitten ook voor hun was er te weinig wind.

Buller's Mollymawk…

We motorden en zeilden afwisselend en in de middag werd het droog en kwam de zon te voorschijn. We wachten tot de wind naar het noorden gaat draaien en de trog met wind overkomt. Volgens de weersvoorspelling zou dit aan het begin van de avond gebeuren. Het zal wel weer net gebeuren als het donker is, wordt vervolgd…..

12 april 2010
Het was een heldere nacht met sterren en een halve maan die rond twee uur onderging. We hadden de hele nacht ca acht knopen wind tegen met bijna vlak water zodat we toch rustig konden zeilen. Rond zes uur werd het weer licht. We varen nu in de kern van het hoog zodat we weinig variabele wind hadden (gemiddeld acht knopen). Als de wind iets draaide keken we weer welke slag het voordeligst was om naar Fjordland te komen. Het was een bewolkte dag. Onderweg hadden we tijdje een grote groep dolfijnen bij de boot en zagen we vele Wanderer albatrossen over het water scheren. Tussen de middag maakte ik gemarineerde spareribs met salade en in de avond aten we de pies die we van Yvonne hebben gekregen.

de Common dolfijn…

11 april 2011
De tweede nacht was ook met weinig wind en bewolkt zodat we weer geen maan en sterren zagen. Een deel van de nacht motorden we en een ander deel kon er gelukkig gezeild worden, kruisen! In mijn wacht motorden we en ik kon de pilot van Fjordland lezen en notities maken waar goede ankerplekken zijn, Paul heeft dit al eerder gedaan.

Rond zes uur werd het weer een beetje licht en gingen we onze derde dag in. Het werd een zonnige dag met gemiddeld 10 knopen wind uit het zuiden zodat we nog steeds niet rechtstreeks naar ons geplande waypoint konden varen GRRRR! Onderweg zagen we weer verschillende grote Wanderer albatrossen over het water scheren, wat zijn het toch grote vogels.

  Wandering albatros…

We lazen en sliepen weer veel, haalden de gebruikelijke weerberichten binnen. Om vier uur luisterden we naar Warren (Night Fly) en Bart die over de SSB praatten, helaas kon Warren ons niet horen. Warren en Maria zijn onderweg naar Rapa (Frans Polynesixc3xab). Om vijf uur luisterden we naar de Wereldomroep en zeven uur was er weer het net van Paul, Steve en Bart. Het was inmiddels alweer donker geworden: op naar de derde nacht.

10 april 2011
Het was een zeer rustige nacht en het grootste deel moesten we motoren om vooruit te komen. Het was ook wat fris zodat de olielamp lekker brandde. Ik hoorde in mijn wacht enkele dolfijnen om de boot zwemmen en zag ze doordat als ze door het water zwemmen ze een gefluoresceerd spoor in het water nalaten. Rond zes uur werd het weer licht en voeren we langs  Farewell Spits. Hier hebben we enige tijd geleden met mijn ouders op de kant gestaan over het water kijkende en nu varen we dan langs! Vanaf de zee is het een zeer grillige kust met steile hoge rotswanden met daarvoor enkele rotsen in zee en dit af en toe afgewisseld door stranden. Boven de steile rotsen bevinden zich de hogere heuvels met de groene vegetatie die tegen harde wind kunnen, want het kan hier erg spoken!

We slaan nu af richting het zuiden. Net boven het water zagen we de albatrossen en de petrols scheren en hoger in de lucht vlogen de sterns en meeuwen. Het werd een bewolkte dag en rond acht uur in de ochtend ging de motor echt uit! Yes, we kunnen  nu echt zeilen, wel kruisen. We hebben niet alle slagen die we gemaakt hebben in positie gebracht want dat was wat veel werk aangezien we langs de kust bleven en kleine slagen maakten. Dit omdat er verder op zee meer wind (20 a 25 knopen) stond en bij de kust vijftien knopen (hadden we op de grib gezien). Hier komt bij dat we hier ook minder last hebben van de stroming. We zeilden deze dag lekker en aan het eind van de middag draaide de wind iets zodat we hoog aan de wind verder konden zeilen, we gaan de tweede nacht in!

de weerfax…

9 april 2011
Rond half zeven werd het licht en hesen we ons voorzeil weer omhoog in het profiel van de rolfok. Daarna ging ik naar binnen het bed achter in de hut klaar maken (slapen we als we op zee zijn) en bleef Paul nog wat klusjes doen (huik eraf, schoten eraan etc). Rond acht uur gingen we naar de kant om ons eigen Giebeltje op te halen, de waterflessen te vullen en afscheid te nemen. Afscheid nemen is altijd weer pijnlijk en zeker nu, aangezien we hier langere tijd hebben vertoefd en een zeer goede tijd hebben gehad. Thank you Yvonne, Kevin and John for the good time we had with you, We will not forget it!

Rond negen maakten we de boot los van de mooring en op de motor voeren we door de motregen de baai uit, verder door de Pelorus Sound naar de Franse Pass waar we rond half vijf aankwamen. Precies op juiste moment om met bijna doodtij (beetje stroom tegen) erdoor heen te gaan. John en Kevin stonden op het uitkijkpunt van de Franse pas en zwaaien en riepen ons na, nog een afscheid wat gepaard ging met tranen. We voeren verder de Tasmanbaai in. Rond half zeven werd het donker en gaan we na lange tijd de eerste nacht op zee weer in.

8 april 2011
Rond negen uur gingen we naar de kant. Ik ging naar Yvonne om haar te helpen met het bakken van verschillende soorten cake's en pies. De cake's waren voor de reunie van haar familie en de verschillende soorten pies (pies met gehakt, pies met ham, tomaten, uien en kaas, hartige taartjes en saucijzen broodjes) waren voor hun zelf. Ik maakte ondertussen voor het avondeten spaghetti Bolonaise.

kijk eens hoeveel pies!

Paul was in de ochtend bij John, hij was nog even met de dinghy bezig en verder heeft hij gezellig met John zitten praten. John en Paul kwamen tussen de middag even wat eten en daarna ging Paul bij Yvonne achter de computer om wat dingen te bekijken zoals het weer en verschillende websites. Laat in de middag kwam Kevin terug uit Nelson en kwam John zodat we voor de laatste keer gezamenlijk met zijn allen aten, afscheid etentje!

7 april 2011
Wordt het wel of niet een window om te vertrekken? Op de gribfile zagen we een gaatje maar de swell zit nog tegen in het zuiden. Op naar de kant om bij John het weerbericht op de teletekst te bekijken. Het blijft een moeilijke kwestie, morgen meer!

Hierdoor zijn we wel verder gegaan met het klaarmaken voor vertrek. De laatste hand werd gelegd aan de zorg voor ons Giebeltje en na de koffie met overgebleven taart gingen we terug naar de boot. Nu ging Paul weer te water om het onderwaterschip nog xc3xa9xc3xa9n keer af te borstelen met de duikfles die we van Kevin geleend hadden. Binnen een uur was hij klaar! Het was inmiddels drie uur geworden en tijd om onderuit met een boek te gaan. 's Avonds hadden we weer contact met Bart en Steve.

6 april 2011
Vanochtend kreeg ik mijn ontbijt, koffie en de cadeaus (kettinkje, T-shirt, een fles Sambuc, pak drop) op bed. Daarna werd het tijd om op te staan en de e-mails te lezen die binnen kwamen. Allemaal bedankt voor de felicitaties! Even later zaten we met tassen vol in de dinghy naar de kant. Bij John aangekomen hebben we eerst koffie gedronken met Kevin en John. Daarna ging ik bij John in zijn keuken aan het werk want ik wilde het avondeten verzorgen. Als voorgerecht maakte ik tomatensoep, als hoofdgerecht een Indonesische rijsttafel met gadogado en satxc3xa9-saus, kip in Roedjak saus, groente in een ketjap saus, gebakken banaan en bami. Als toetje maakte ik Tiramisu en voor bij de thee bakte ik een appeltaart en kruid cake.

Tijdens mijn bezig-zijn in de keuken maakte John voor de lunch saucijzen broodjes klaar die we met zijn driexc3xabn aten. Aangezien het mooi zonnig weer was draaide ik bij John ook nog een was. Rond half vier was ik klaar met alles en gingen we (John, Paul en ik) snookeren en darten.

snookeren…

Rond zes uur kwamen Yvonne en Kevin en konden we starten met het avondeten. Het werd een gezellige avond met veel eten en lachen! Ik kreeg van Yvonne en Kevin een placemat van stof waar Nieuw Zeeland met zijn vogels en bloemen op staan en van John kreeg ik een warme muts met een winddicht jack met een Tui (echt Nieuw Zeelands) erop.

Toen we aan de thee begonnen kwam Yvonne met de verjaardagstaart die ze voor mij had gemaakt, oeps! Het is in Nieuw Zeeland geen gewoonte om je eigen verjaardagstaart te maken, dat hoort een vriend of vriendin te doen. Na toch al te veel te hebben gegeten was er dus ook nog eens extra veel taart (hihi). We aten van iedere taart een stukje en het bleek dat de kruiden cake niet in de smaak viel, niet zoet genoeg.

de verjaardagstaart…

Paul en ik waren net voor negen uur terug aan boord en precies op tijd voor het netje met Steve. Hij feliciteerde mij en vertelde dat hij het erg naar zijn zin heeft in Steward eiland. Het was een mooie dag!

5 april 2011
Het regende en waaide bijna de hele dag zodat we iets langer uitsliepen. Daarna is Paul bezig gegaan met de SSB zender om te zien of hij het signaal beter krijgt. Ik was ondertussen bezig met de voorbereidingen voor morgen. Na de lunch hebben we de Perfect Storm nog een keer gekeken, blijft een leuke film. In de avond spraken we weer met Steve en Bart over de SSB. Steve ligt met zijn boot op Stewart eiland en daar zijn wij een beetje jaloers op, hopelijk komt er voor ons ook een goed window om via de westkant van het zuid eiland naar Stewart te zeilen!

4 april 2011
Het was een dag met veel wind en regen zodat we aan boord zijn gebleven. Paul had eergisteren xc3xa9xc3xa9n achterhut leeg gemaakt omdat hij daar achter moest zijn en vandaag hebben we alles weer netjes terug gezet, opgeruimd en schoongemaakt.

3 april 2011
De klok is vannacht een uur terug gezet, waardoor we nu tien uur verschil hebben met Nederland. Vanochtend heb ik samen met John weer twee nieuwe jonge bomen geplant terwijl Paul aan boord bezig was. Rond half twaalf was ik weer aan boord en hebben we samen de pies gegeten die Yvonne had gemaakt met als vulling rendier, HMMMMMMMM!

de speciale boompjes gepland…

Na de lunch zijn we onderuit gegaan met een boek en rond half vier waren we weer bij John om te snookeren daarna heb ik samen met John gekookt en rond zes uur gingen we met zijn allen, Kevin, Yvonne, John, Paul, ik en Simon (andere buurman van John) eten. Rond half negen waren we terug aan boord en toen begon het hard te waaien en te regenen. We wachten op een goede window om naar het zuiden te gaan, hopelijk komt dit snel!

2 april 2011
Vanochtend werden we in Johnxe2x80x99s huis wakker en toen het licht werd ging Paul naar de boot om wat dingen op te meten voor de koperen strip. Toen hij terug kwam zat ik met John aan de koffie. Paul ging met Kevin aan de gang met de koperen strip, schoonmaken, gaten boren en de strip inspuiten met een bepaalde lak.

het werken aan de koperen strip…

John en ik waren ondertussen begonnen om twee bomen die hij gisteren gekocht had in zijn tuin te planten. We moesten eerst aarde mengen met potgrond daarna moest Paul (hulp voor het zware werk) twee gaten graven waar de jonge bomen in gezet werden. Paul moest de ene boom en ik de andere boom erin zetten zodat de bomen naar ons vernoemd worden.

Het was inmiddels lunchtijd geworden zodat we samen met John lunchten. Vervolgens was het sixc3xabsta tijd en daarna ging Paul naar de boot om de koperen strip te plaatsen. Kevin, Yvonne en een paar vriendinnen gingen vissen op cod en vroegen of ik zin had om mee te gaan: altijd! Sinds xc3xa9xc3xa9n april mogen we in de baai op cod vissen zodat we op verschillende plekken in Cissy Bay visten. Uiteindelijk vingen we zes cods (maximale wat je met drie personen mee mag nemen naar de kant) en rond vier uur waren we terug. De vriendinnen gingen met de vis naar huis en ik hielp Yvonne met het avondeten. Rond zes uur kwamen de mannen (Paul, Kevin, John) om samen te eten. Het was weer een gezellige avond.

1 april 2011
Vanochtend stonden we om zeven uur op de kant om samen met John naar Nelson te gaan.  Onderweg zagen we de zon over de heuvels van de Marlborough Sound omhoog komen. Rond negen uur waren we in Nelson waar we eerst een kop koffie dronken alvorens al onze boodschappen te doen. Zo kochten we een lak om waar we de koper strip mee moeten bewerken maar ook werden er weer verse groenten, fruit en vlees ingeslagen en kocht John een aantal fruitbomen voor zijn tuin. Al met al waren we tot vier uur bezig voor we terug reden naar Cissy Bay waar we rond zes uur aankwamen. Ik kookte bij John het avondeten. John maakte de houtkachel aan en daarna gingen we met zijn driexc3xabn Idols kijken.  John vond dat we 's avonds niet meer terug konden naar de boot en dat we bij hem in huis moesten blijven slapen na een drukke dag. Zo gingen we rond half twaalf bij hem naar bed.

30 maart 2011
Het was weer een nacht met veel wind waardoor we weer lagen te gieren achter onze mooring. Om zeven uur wordt het licht en aankomend weekend gaat de klok een uur terug. Dan gaat bij ons de wintertijd in terwijl afgelopen weekend in Nederland de zomertijd al is ingegaan. Al met al hebben we dan 10 uur tijdverschil!

Om acht uur waren we bij John aangezien we voor goed weer een afspraak hadden gemaakt. Het weer was rustig en kalm en de zon kwam door. Na een kop koffie ging zijn speedboot te water en zijn we eerst naar Elaine Bay gevaren om te tanken. Over een afstand waar wij bijna een halve dag over zeilen, deden we nu met de speedboot in minder dan een half uur. Na het tanken mocht ik sturen en voeren we langs Maud eiland waar Paul het sturen overnam. Hij voer de Marlborough Sounds uit naar King Shags eiland waar we gingen vissen. We hadden de ene na de andere cod beet. Het was zeer makkelijk vissen. We gooiden de haak met aas op de grond. Daaraan begon de cod of snapper gelijk te knabbelen en dan trokken we de haak weer op. Als we beet hadden moesten we de vis wel snel omhoog halen anders was de vis er al afgegeten door de barracuda's die in de buurt rond zwommen. Na een uurtje vissen en na het vangen van acht codden en xc3xa9xc3xa9n snapper hebben we koffie gedronken.

In Nieuw Zeeland is het goed aangegeven hoe groot de vissen moeten zijn om ze te mogen houden, zodat alle kleintjes terug in het water gingen. Ook mogen we niet meer dan drie vissen per persoon vangen en houden. De vissen die we gevangen hadden gingen in een grote bak met zeewater want je mag de vissen ook niet fileren als je nog op het water bent. Terug aan land kun je gecontroleerd worden door de ambtenaren van visserij die dit alles checken.

Het was intussen weer prachtig zonnige weer met een briesje dus genoten we des te meer! Na de koffie zijn we naar een ander plekje gevaren om te vissen maar daar hadden we minder geluk zodat we terug gevaren zijn de Pelorus Sound in naar Cissy bay waar we rond drie uur aankwamen. De boot ging het water weer uit maar helaas niet al te handig zodat ik tot mijn heupen in het water stond om de boot op de trailer te duwen. De boot werd schoon gespoten, de vis werd gefileerd, ik spoelde mij kleren en ging in het lekkere warme spa/bubbelbad van John zitten want ik had het toch wat koud gekregen.

Rond vier uur kwam Kevin en dronken we een borreltje. We waren te moe om te snookeren. Daarna aten we met John de gevangen vis met patat en doperwten en rond acht uur waren
we weer aan boord. Net op tijd voor het netje met Bart.

31 maart 2011
De SSB zender doet het na onze terug komst minder goed. Eerst dachten we dat het door de aangroei onder de boot kwam. Nadat Paul deze schoon gemaakt had deed de SSB zender het wel iets beter maar niet als vanouds zodat Paul vandaag de koperstrip heeft nagekeken en die bleek inderdaad wat geoxideerd te zijn waardoor hij geen goede aarde heeft. Gelukkig heeft Kevin twee meter koperstrip liggen en deze ruilen we voor een fles whisky. Ik ben weer naar John gegaan om met de naaimachine van Yvonne het dekbed hoes met twee kussen slopen af te maken. Die zijn nu klaar.

nieuw dekbed…

Rond vier uur kwam Paul ook naar John en zijn we met Kevin over zijn stuk land gereden om wilde varkens te voeren. Die wil Kevin later afschieten ter vergroting van zijn vleesvoorraad. Half zeven waren we weer terug aan boord, rust!

30 maart 2011
Het was weer een nacht met veel wind waardoor we weer lagen te gieren achter onze mooring. Om zeven uur wordt het al licht en aankomend weekend gaat de klok een uur terug. Dan gaat bij ons de wintertijd in terwijl afgelopen weekend in Nederland de zomertijd al is ingegaan. Al met al hebben we dan 10 uur tijdverschil! Om acht uur kwamen we bij John aangezien het nu weer rustig en kalm weer was en de zon door kwam.

Na een kop koffie ging zijn speedboot te water en zijn we eerst naar Elaine Bay gevaren om te tanken. Waar wij bijna een halve dag over zeilen, konden we nu met de speedboot in minder dan een half uur doen. Na het tanken mocht ik sturen en zo voeren we langs Maud eiland waar Paul het sturen overnam. Hij voer de Marlborough Sounds uit naar het King Shags eiland waar we gingen vissen. We hadden de ene na de andere cot beet. Het was zeer makkelijk vissen. We gooiden de haak met aas op de grond. Daaraan begon de cot of snapper dan meteen te knabbelen en dan trokken we de haak weer op. Als we beet hadden moesten we de vis wel snel omhoog halen anders was de vis er al afgegeten door de barracuda's die in de buurt rond zwommen.

vissen met John…

Na een uurtje vissen en het vangen van acht cots en xc3xa9xc3xa9n snapper hebben we koffie gedronken. In Nieuw Zeeland is het goed aangegeven hoe groot de vissen moeten zijn om ze te mogen houden, zodat alle kleintjes terug gegooid werden. Ook mogen we niet meer dan drie vissen per persoon vangen en houden. De vissen die we vingen gingen in een grote bak met zeewater want men mag de vissen ook niet fileren als men nog op het water is. Terug aan land kun je gecontroleerd worden door de ambtenaren van visserij die dit alles checken.

Het was intussen alweer prachtig zonnige weer met een briesje dus genoten we des te meer! Na de koffie zijn we naar een ander plekje gevaren om te vissen maar daar hadden we minder geluk zodat we terug gevaren zijn de Pelorus Sound in naar Cissy Bay waar we rond drie uur aankwamen. De boot ging het water weer uit maar helaas niet al te handig zodat ik tot mijn heupen in het water stond om de boot op de trailer te duwen. De boot werd schoon gespoten, de vis werd gefileerd, ik spoelde mij kleren en ging in het lekkere warme spa/bubbelbad van John zitten want ik had het toch wat koud gekregen.

Rond vier uur kwam Kevin en dronken we een borreltje. We waren te moe om te snookeren. Daarna aten we met John de gevangen vis met patat en doperwten en rond acht uur waren we weer aan boord. Net op tijd voor het netje met Bart.

29 maart 2011
Het was weer een mooie rustige zonnige dag zodat Paul veder kon met zijn ankerlier. Ik ging in de ochtend naar John om van de lap (die we in Tonga gekocht hadden) een dekbedhoes met kussenslopen te maken. Aan boord heb ik de ruimte niet om de lap uit te leggen en hier bij John kan dit wel en dat is een stuk makkelijker. Rond twaalf uur ging ik terug naar de boot om te lunchen en toen was Paul klaar met de ankerlier.

Na de lunch is Paul de mast in geklommen om de windmeter er weer op te zetten en ik heb hem begeleid. Paul is deze middag aan boord gebleven voor wat andere klusjes en ik ben terug gegaan naar John om verder te gaan met de dekbedhoes. Alles moet met de hand genaaid worden! Toen ik in de middag met John koffie aan het drinken was vertelde hij dat Yvonne een zeer goede naaimachine heeft. De verleiding was te groot zodat toen Yvonne thuis kwam ik haar vroeg of ik haar naaimachine mocht gebruiken en dat was goed. Rond zeven uur was ik terug aan boord en hebben we samen gegeten. Na het eten sprak Paul met Bart over de SSB en daarna was het bedtijd.

28 maart 2011
Het was een mooie zonnige dag zodat Paul op het voordek bezig is geweest met de ankerlier. Hij heeft deze los gemaakt van de boot en de gaten dicht gemaakt met epoxy. De ankerlier moet een klein beetje gedraaid worden zodat de ankerketting beter in de ankerschijven valt. Morgen gaat hij hiermee verder. Ik was ondertussen bezig met allemaal naaiklusjes. De rugzak die ik altijd draag gaat het een beetje begeven bij de rits en van mijn moeder had ik een band gekregen die ik daar overheen kon naaien, dit is nu dus gebeurd zodat ik de tas weer kan gebruiken. Badankt Ma!

27 maart 2011
De hele ochtend regende het nog steeds zodat we lang in bed zijn gebleven en heerlijk een boek hebben gelezen. Rond lunchtijd kwamen we eruit en het werd toen ook droog waardoor ik de was buiten kon hangen en Paul wat kleine klusjes buiten kon doen. Rond drie uur zijn we naar John gegaan om te snookeren. Daar aangekomen bleek dat hij onverwachts een oude vriend met vriendin op visite had gekregen en dat hij avondeten aan het bereiden was voor zeven personen. Rond vijf uur waren Kevin, Yvonne, Paul, ik met John en vriend met vriendin gezellig aan het darten, snookeren en praten, waarna we gezamenlijk aten en nog lang samen na-tafelden. Het was weer een gezellige avond!

26 maart 2011
Regen, regen en nog eens regen de hele dag door! Paul was bezig om sailmail op nieuwe computer werkende te krijgen dat werkt namelijk op windows zeven. Ik was bezig met de administratie en andere klusjes op de andere computer. Best handig ieder een eigen kleine computer! Na de lunch zijn we onderuit gegaan met een boek en rond vijf uur gingen we door de regen naar de kant om bij Yvonne, Kevin en John te eten. Het was weer een gezellige avond waar we naast het vele praten ook de DVDxc2xb4s (die tante Jannie heeft gemaakt) over onze reis aan Yvonne en Kevin toonden. Ik wilde nog even telebankieren maar helaas kan ik met mijn Fortis reader niet meer op internet, Oeps!

25 maart 2011
Het was een windstille ochtend zodat we als eerste het grootzeil hebben aangeslagen, de latten en de reven erin hebben gezet en daarna de huik er weer over hebben gebonden. De zon was inmiddels door gekomen zodat Paul na een vroege lunch besloot te water te gaan om het onderwaterschip schoon te maken. Dit was al in 5 maanden niet gebeurd en er kwam dan ook heel veel troep en beestjes van af! Hij zat onder water en ik zat op dek om de slang en de lucht generator steeds mee te verplaatsen. Al met al duurde deze klus iets meer dan drie uur en Paul kwam er door en door koud uit! Snel een warme douche, een warme kop chocomelk en een broodje gehaktbal. Daar knapte hij van op! Daarna werd het tijd om de motor en de ankerlier te checken. Alles werkte nog prima. Voor we het wisten was het alweer tijd voor de wereld omroep en het avond eten.

24 maart 2011
Tijdens de eerste nacht aan boord was het al dadelijk raak, de wind wakkerde aan tot dertig xc3xa0 veertig knopen zodat we achter de mooring lagen te gieren. We zijn meteen weer in geslingerd (hihi). In de ochtend nam de wind af en we gingen naar John, nog steeds met John zijn bootje. Ik om de was te doen en Paul om met Kevin aan de versteviging van de neerhouder te werken. Kevin heeft een aluminium band gemaakt die om de mast past en die de neerhouder van de giek op zijn plaats moet houden.

aanpassing neerhouder…

We lunchten bij John en daarna gingen Paul en ik verder met onze dinghy. We plakten nog wat kleine lekkages en verder maakten we hem schoon.

Rond drie uur werd het weer tijd om te snokeren en lieten we de DVDxc2xb4s die tante Jannie voor ons gemaakt heeft zien. Zij heeft hele mooie DVDxc2xb4s gemaakt xc3xa9xc3xa9n ervan is een korte film over onze gehele reis, daarnaast is er een korte film over Antarctica. Rond zes uur gingen we terug aan boord om nog wat spullen op te ruimen en te eten. Om zeven uur was er weer de wereldomroep en om acht uur spraken we even met Bart over de SSB. Steve staat op dit moment aan wal op de kant zodat hij niet op het net was.

23 maart 2011
TERUG OP DE GIEBATEAU!
Nadat iedereen wakker was kwam John met de tractor om zijn aluminium boot te water te laten zodat wij met onze spullen naar de Giebateau konden. Paul startte de buitenboordmotor maar niet veel later hield die het weer voor gezien. Wat Nu? Ja hoor: benzine op … dus … roeien maar!!! Bij de boot aangekomen was alles in orde en werden de spullen aan boord gesjouwd. Al snel was het zonnepaneel weer opgehangen en waren de wieken weer op de windmolen geplaatst zodat de accuxc2xb4s weer vol geladen konden worden. Paul installeerde alle elektronische apparatuur die hij had weggehaald en daarna ging hij terug naar de kant om ons Giebeltje na te kijken en met Kevin dingen te bespreken. Ik bleef aan boord om alle tassen en boodschappen rustig uit te pakken en op te ruimen. Ik kreeg het soms toch nog wat moeilijk met de gedachte dat mijn ouders weer in Nederland zijn en de vakantie met hun echt over is. Rond vier uur was Paul weer terug en hebben we samen gegeten. Toch ook weer lekker om samen aan boord (thuis) te zijn.

Nieuw Zeeland: het vervolg zeilend… is a post from giebateau.weblog.nl.

22 maart 2011
Na het wakker worden hebben we eerst maar eens een lekkere douche genomen om daarna het nieuws op de televisie te kijken en met Natalie en Ruud te skypen. Rond negen uur werd het tijd om naar het vliegveld gebracht te worden. We werden keurig bij de vleugel van nationaal Air New Zealand afgezet. Hier bleek alles geheel geautomatiseerd. We moesten de code van onze internet boeking intoetsen en daarna kwamen onze namen op het scherm te voorschijn. We tikten in dat we twee bagage tassen hadden en even later kwamen de stickers voor de tassen en de boarding passen uit de machine rollen. De tassen moesten we op de lopende band plaatsen en klaar waren we. Nu was het wachten tot kwart voor elf om in te checken. We konden gratis internetten en zo brachten we onze tijd door, ieder achter een computer!

Om elf uur steeg het vliegtuig op en rond twaalf uur waren we in Nelson waar we door John en Kevin werden opgevangen. Eerst hebben we met zijn vieren gegeten en we moesten uitgebreid vertellen hoe het was geweest. Daarna werden er nog verschillende boodschappen gedaan voor we naar Cissy Bay reden waar we rond half zeven aankwamen. Aangezien iedereen moe was werd er besloten dat we nog xc3xa9xc3xa9n nacht bij John sliepen zodat we de volgende dag pas alles klaar hoefden te maken om aan boord te komen.

21 maart 2011
Het begon vanacht heel hard te regenen en dat deed het vanochtend ook nog. Rond half acht reden we de Doc camping af en verder over route 1 naar Auckland. Rond negen uur kwamen we daar aan moesten langzaam meerijden in de file. Net na de brug sloegen we van Route 1 af en reden we naar de marina's. Hier bezochten Paul en ik verschillende watersportzaken en informeerden we naar de spullen die we nog nodig hebben zoals nieuwe ankerketting en een buitenboordmotor. Mijn ouders dronken ondertussen nog een kop koffie in de camper.

Rond elf uur werd het tijd om richting het vliegveld te rijden waar we de camper moesten inleveren. Door een misverstand vliegen wij pas morgen en we hebben bij de camperverhuur gexc3xafnformeerd waar een goedkoop hotelletje is in de buurt van het vliegveld. De baliemedewerker zocht voor ons op internet (via crabaseat) een mooie aanbieding en zo zaten we even later in het Pacific Inn hotel. Het betrof een mooie grote kamer zodat we hier vroeg lunchten en onze tassen op de kamer zetten. De medewerkers van dit hotel brengen en halen hun hotelgasten ook van en naar het vliegveld.

Na de lunch leverden we met zijn vieren de camper in en werden we naar het vliegveld gebracht. Daar dronken we nog een biertje en een cola maar toen kwam toch het onvermijdelijke afscheid. Ja afscheid nemen van familie doet nog steeds heel zeer zeker na vijf prachtige en gezellige weken! PA EN MA WE DENKEN TERUG AAN EEN ONVERGETELIJKE TIJD, HEEL HARTELIJK BEDANKT! Wij werden opgehaald bij het vliegveld door een hotel medewerker en hebben de rest van de middag (was inmiddels al vier uur geworden) in de hotelkamer doorgebracht televisie kijken en op internet.

20 maart 2011
De camper moet maandag de 21e in Auckland in de loop van de middag ingeleverd worden. Omdat de camping waar we staan best mooi is en het de vraag is of er dichter bij Auckland een andere is besloten we op deze de camping te blijven. Dat bood de mogelijkheid aan  mijn moeder weer schelpen te gaan zoeken op het strand. Mijn vader en Paul konden een boekje gaan lezen en ik ging de keuken schoon maken. Na de lunch werd het tijd om de tassen in te pakken en de camper uit te vegen. Geen leuke bezigheid na z'n geweldige tijd maar helaas ook hier komt een eind aan. Nadat alles klaar was hebben we een wijntje gedronken met allerlei lekkers dat over was zodat we pas laat aan ons avondeten begonnen. Mijn moeder en ik hadden zorgvuldig inkopen gedaan want we hielden niet veel over.

19 maart 2011
Na het ontbijt zijn we weer verder gaan Skypen met Natalie en vrienden. Net voor tien uur stopten we omdat we van de camping af moesten. We reden naar Opua waar we mijn ouders lieten zien waar we lange tijd hadden geankerd. Daarna gingen we verder over route 1 (Twin Coastal Discovery Highway) naar Hikurangi waar we van route 1 afsloegen en de Twin Coastal Discovery Highway verder volgden. Hier werd het een zeer bochtig weggetje tussen groene weide heuvels richting de kust. Bij de kust hadden we maar enkele keren uitzicht over de Pacific met de Poor Knights eilanden.

We lunchten bij Tutukaka aan het water en vervolgden onze weg naar Whangarei. Het uitzicht via dit weggetje viel achteraf wat tegen. In Whangarei aangekomen hebben we watersportzaken en havens bezocht maar we kwamen daar geen bekenden tegen. Het werd tijd om een plek voor de nacht te zoeken en zo reden we verder over route 1 naar Waipu. Vijf kilometer voor Waipu ligt de DOC camping Uretiti Recreation Reserve. Aangekomen bleek het een prachtige camping te zijn net achter de duinen. Even slepen met de stoelen, de wijn, lekkers en cola over de duinen en we zaten heerlijk op het strand in een lekker briesje te genieten van een prachtige baai die aan beide zijde omringd is daar groene heuvels en verderop zijn in de Pacific de Hen en Chicken eilanden en het Taranga eiland te zien.

Het was opkomend tij zodat mijn moeder en ik nog even schelpen gingen zoeken en we vonden hele mooie die we later wasten en uitkookten. Het werd etenstijd en de barbecue werd voor de laatste keer deze vakantie aangemaakt. Helaas, het eind van de vakantie komt in zicht.

18 maart 2011
We reden al weer vroeg verder door het heuvelachtige weide landschap naar de Tasmanzee. Bij Opononi liepen we weer een informatie centrum in om te vragen hoe we de tolweg moesten betalen. Het bleek dat we dit telefonisch konden doen en na het nummer te hebben gekregen heeft Paul dit gebeld en betaald. Daarna reden we over route 12 van de Tasmanzee af door heuvels in groene gebieden naar de oostkant van het Noordereiland en stopten bij de Bay of Islands. Hier zijn Paul en ik ca. vijf maanden geleden in Nieuw Zeeland aangekomen!

We reden naar Pahia waar we eerst koffie dronken alvorens als wandelaars met de ferrie over te steken naar het plaatsje Russel. Hier hebben we een mooie wandeling gemaakt naar de beroemde vlaggenstok die meerdere malen is omgehakt door de Maorixc2xb4s en waar we een prachtig uitzicht hadden over de Bay of Islands. Terug in het plaatsje hebben we een heerlijke pizza met knoflookbrood gegeten en verder nog wat door het plaatsje gewandeld. Rond half drie werd het tijd om de ferrie terug te nemen naar de camper. Toen moest een plekje voor de nacht gezocht worden. Aangezien op alle parkeerplaatsen staat dat je daar niet mag overnachten was het al snel bekeken en zijn we op de Beach Holiday camping gaan staan. De camping ligt tussen Pahia en Opua en zoals de naam zegt we stonden bijna aan het strand met prachtig uitzicht over de baai. Ma ging schelpen zoeken, ik de was doen en douchen en de mannen gingen onderuit met een boek en de computer. We hadden gratis internet dus na alles te hebben geregeld zijn we journaals gaan bekijken via uitzendingen gemist. Nieuw-Zeeland is een prachtig land maar het nieuws van buiten Nieuw Zeeland komt maar mondjes maat door. Na meerdere journaals te hebben bekeken wisten we beter hoe het in Japan en in Libixc3xab (Gaddafi) gaat. Na het avondeten werd het tijd om te skypen. We belden met mijn Tante en nog en paar vrienden en voor we het wisten was het half twaalf en tijd om te gaan slapen.

17 maart 2011
We stonden op zxc2xb4n mooie plek aan de Kaipara haven (baai) dat we langzaam aan hebben gedaan. Na het ontbijt is mijn moeder weer schelpen gaan zoeken en de rest heeft zich met andere dingen vermaakt. Rond tien uur reden we naar het plaatsje Matakohe waar het Kauri museum is. Een prachtig museum waar we veel informatie kregen over de Kauri bomen met zijn gom maar ook hoe de grote bomen door de Maorixc2xb4s en de pioniers werden omgehakt, vervoerd en ten slotte tot planken gezaagd. We zagen hoe de pioniers in die tijd leefden en wat ze van het hout maakten zoals boten en huizen. Van de gom werden prachtige dingen gemaakt maar aangezien ze daar een boom voor moesten doden werd dit al snel verboden.

het Kauri museum…

Na twee en half uur kwamen we uit het museum en was het lunchtijd. Na de lunch reden we verder over route 12 (Twin Coast Discovery Highway) langs een uitloper van Kaipara harbour en door een groen heuvelachtig landbouw gebied naar de kauribossen. Na enige tijd kwamen we aan bij de kauri parken en passeerden we eerst het Trounson kauripark. Even verderop is het Toatoa uitkijkpunt waar we via een grindweggetje naar toe reden. Vanaf hier hadden we uitzicht over de Kauri bossen maar het uitzicht was niet al te opwindend. We reden dan ook al snel weer verder het Waipoua bos in. Dit is xc3xa9xc3xa9n van de oudste kauribossen. Het 9000 hectare groot gebied telt vijf gigantische kauribomen. Al rijdend door het gebied zagen we al veel grote kauribomen langs de weg staan.

de gigantische kauribomen…

In het noordelijk deel van dit bos stopten we om als eerste naar de Tane Mahuta te wandelen. Deze boom wordt `the lord of the forest` genoemd en is 52 meter hoog en heeft een omtrek van 13 meter. Dit is de grootste Kauri boom van het land. Een echte gigantische boom dus! De tweede wandeling was langer en hier liepen we door een inheems groen bos met vele grote kauri bomen die we konden herkennen aan de aan de massieve zilverkleurige stam. We kwamen als eerste langs de Four Sisters, vier zeer grote kauri bomen die bijeen zijn gegroeid. Daarna liepen we verder naar de Matua Ngahere die `father of the forest` wordt genoemd. Deze 2000 jaar oude boom is 30 meter hoog maar 15 meter breed! Terug bij de camper was het inmiddels vijf uur geworden en tijd om een plek voor de nacht te zoeken. Deze keer stopten we weer langs de weg met uitzicht over een heuvelachtig landschap met koeien. Niet echt heel speciaalxe2x80xa6..
 
16 maart 2011
Tijdens ons ontbijt zagen we weer een mooie zonsopgang. Eerst kwam er een rode gloed achter de heuvel vandaan waardoor het leek of het achter de heuvel in brand stond. Even later kwam de zon op. We reden een stukje verder over de Pacific Coast Highway tot even voorbij Hikuai waar de weg (25 A) door het binnenland insloegen. Het was een mooie slingerweg tussen de heuvels door richting Thames. Bij Kopu draaiden we de route 25 op naar Te Ahora. Ja, we gaan weer terug naar Dianne want mijn ouders hebben bedacht dat ze ook nog een grote bos schelpenbloemen willen kopen naast de twee kleintjes.

We maakten een tussenstop in Paeroa om boodschappen te doen en te internetten en daarna reden we door naar Dianne. Daar aangekomen was Dianne bezig schelpen bloemen te maken en konden we zien hoe ze dat deed. Op zich een eenvoudige manier maar je moet er wel handigheid in hebben en die heeft Dianne zeker! Ze legde de schelpen in de bloemvorm op een soort klei die niet hard wordt daarna lijmde ze de schelpen met een lijmpistool (doorzichtige lijm) aan elkaar. Vervolgens boog ze het uiteinde van groen ijzerdraad in een klein rondje en lijmde dit weer aan de onderkant van de bloem. Na dit goed in het hoofd te hebben geprent zijn we verder gereden via route 25, route 2 en route 1 richting Auckland en verder door naar Brynderwyn.

Route 1 is een grote snelweg die midden door Auckland gaat, de grootste stad van Nieuw Zeeland. Na Auckland werd route 1 een tolweg maar we zagen geen automaten om kaartjes te trekken of te betalen. Wel stonden er borden langs de kant met een webside waar we informatie over deze tolweg kunnen vinden. Op de tolweg worden de autoxc2xb4s geregistreerd door cameraxc2xb4s en nu is het dus de vraag hoe we de vier Nieuw Zeelandse dollars moeten betalen die deze tolweg kost! Volgende keer maar bij een informatie bureau vragen.

Bij Brynderwyn sloegen we af van route 1 en en reden we verder over route 12 op zoek naar een plek voor de nacht. We kwamen door in cultuur gebrachte landbouwgronden dus wildkamperen was er niet bij. We zagen een camping bij Matakohe maar wilden toch nog even verder kijken of we echt niet wild konden kamperen en dus sloegen we een ander weggetje in maar helaas alle grond is hier in bezit van particulieren en dus reden we tot aan de Tinopai Community camping waar we prachtig aan de Kaipara Harbour (baai) stonden. De Kaipara Harbour komt uit in de Tasman zee. Het was inmiddels vijf uur geworden. Na het genieten van een wijntje werd  de barbecue weer aangemaakt en maakte mijn moeder een heerlijke stamppot van witte kool en aardappelen. Na het eten werd het tijd om schelpen te zoeken op het strand zodat mijn moeder thuis kan proberen de schelpenbloemen zelf te maken. Rond acht uur werd het donker en gingen we naar binnen om koffie te drinken. Als de zon weg is wordt het toch al snel wat fris.

15 maart 2011
Het was weer een prachtige zonnige dag en al vroeg reden we verder langs de Thames kust naar het dorpje Coromandel. Al rijdend hadden we prachtig uitzicht over de baai met daarin zijn oester kwekerijen en later de eilanden groep in Comorandel haven.

glooiend landschap met baai…

We zagen zelfs Little Bariers eiland in de verte liggen. Aangekomen in het rustige dorpje Coromandel dat grotendeels bestaat uit Victoriaanse gebouwen uit het goudzoekerstijdperk, leek het weer of we in een openluchtmuseum liepen.

Even verderop ligt Driving Creek Railway. Dit authentieke smalspoor werd meer dan twintig jaar geleden door Barry Brickell aangelegd om klei voor zijn pottenbakken uit het regenwoud te transporteren en ook het hout voor het vuur in de oven. Naast het pottenbakken was hij ook druk met de natuur. Naast zijn eerder gekochte grond heeft hij later nog meer aangrenzend landbouwgrond gekocht om dat in oude staat terug te brengen door er o.a Kauri bomen te planten.

Tijdens een uur durende tocht in het treintje reden we door het inheemse bos naar een prachtig uitkijkpunt waar we uitzicht hadden over de baai naar de eilanden en richting Auckland. Terug aangekomen bij het beginpunt hebben we een film bekeken over hoe Barry Brickell dit alles van de grond af aan heeft opgebouwd. Leuk om te zien hoe een kunstenaar toch zo zijn eigen spoorweg heeft aangelegd voor zijn werk. Om het te financieren had hij een lening bij de bank die toen vond dat er wat meer inkomsten moesten komen. Vandaar dat het is uitgebouwd tot een toeristische attractie.

het (toeristisch) treintje…

onderweg…

Rond half twaalf reden we weer verder over route 25 (Pacific Coast highway) naar Kuaotunu waar we aan het strand lunchten. Vanaf hier hadden we uitzicht over Waikawau baai met verderop Great Barrier eiland en Great Mercury eiland. Na de lunch werd er nog even naar schelpen gezocht om daarna verder te rijden door een groen heuvelachtig landschap naar Whitianga dat aan de Mercury baai ligt. De volgende stop werd de Hot Water Beach maar aangezien het hoogwater was, viel er weinig te beleven. Wel waren er golfsurfers bezig. We wilden graag de wandeling naar Cathedral Cove maken maar helaas is het wandelpad tijdens een storm zo vernield dat ze noch steeds bezig zijn dat te repareren. Het was inmiddels vier uur geworden en tijd om een plek voor de nacht te zoeken. We reden verder over route 25 naar Tairua waar we net buiten het dorpje een plek vonden langs de kant van de weg met uitzicht over Tairua haven. Het is weer gelukt een mooie plek te vinden voor de nacht!
 
14 maart 2011
Na het ontbijt zijn we vanaf de camping gaan wandelen. We liepen eerst via een hangbrug over de Waitawheta rivier. We volgden de Crown Track langs de rivier en later door een oude mijn tunnel waar we gloeiwormen zagen. Gloeiwormen zijn de larven van de Fungus gnat, die op een grote mug lijkt zonder mond. De larf heeft een luminescent orgaan wat een zacht groenachtig licht produceert om kleinere insecten te lokken in zijn net (enkele dunne draden om hem heen) die hij dan opeet.

de loopbrug…                               de tunnel…

Uit de tunnel komend zagen we aan de andere kant dat de rivier een kleine poel vormden met net daarboven watervallen en stroomversnellingen.

de watervallen en stroomversnellingen…

We liepen nog even iets verder langs de rivier door een groene heuvelachtige vegetatie om daarna om te keren en weer door de tunnel te lopen. We sloegen nu een ander pad in en volgenden de Dubbo 96 track. Dit pad liep door een inheems subtropisch woud waar we veel verschillende vogels hoorden maar niet zagen. Ook hier moesten we na een tijdje het zelfde pad weer terug lopen om weer bij de camping uit te komen (je kunt hier ook een lange, uren durende rondwandeling maken).

Terug bij de camping heb ik mijn badpak aangetrokken om nog even te gaan baden in de koele rivier maar daarna was het wel tijd voor warme koffie! Rond elf uur werd het tijd de camping te verlaten en reden we verder over route 2 langs de rivier naar Paeroa en daarna over route 26 naar Te Aroha. Hier zochten we Dianne en haar man op. Zij zijn vrienden van Kevin en Yvonne en Dianne. Dianne maakt prachtige bloemen van schelpen. Deze bloemen hadden we bij Yvonne zien staan en mijn moeder wilde graag een bloemstuk als souvenir. We hadden van te voren gebeld dat we kwamen dus toen we arriveerden verwachtten ze ons al. Ze had kleine en grote potten met verschillende kleuren en vormen  bloemen erin. Mijn moeder zocht er twee uit.

de schelpenbloemen…

Na uitvoerig over schelpen en dieren gesproken te hebben reden we weer terug door het groene heuvelachtige landschap naar Paeroa en verder via route 26 naar Thames. Hier begint Coromandel schiereiland. In Thames gingen we weer naar het toeristen bureau om informatie over dit gebied te krijgen. Even later reden we de Monument Hill op en hadden we een prachtig uitzicht over het dorp en de baai Firth of Thames. Gelukkig was het weer een schitterende zonnige dag waardoor we weer een mooi vergezicht hadden.

Het werd tijd om een plek voor de nacht te zoeken. Aangezien we vanochtend aan een DOC ranger hadden gevraagd hoe het met wild kamperen in de Coromandel zat en hij vertelde dat het wel mocht mits het tegendeel niet aangegeven stond met een borden (verboden te kamperen). We hebben we weer een mooie plek aan de baai gevonden. Het was inmiddels vier uur geworden en dus voor ons borreltijd. Daarna werden schelpen op het strand gezocht en was ging de barbecue weer aan.

13 februari 2011
Het was een bewolkte ochtend zodat we na het ontbijt terug naar Rototua reden om eerst naar het Art en Craft Instituut te gaan. Hier leren jonge Maorixc2xb4s hun traditionele handvaardigheden, zoals houtsnijden. Eenmaal aangekomen bleek het een onderdeel te zijn van het Te Po Maori museum waar we een pittige entree voor zouden moeten betalen, zodat we dit niet gedaan hebben. Zeker omdat het zondag is en er geen jonge Maorixc2xb4s aan het werk zouden zijn.

We zijn doorgereden naar de Maori-Aglicaanse St. Faith kerk waar we de dienst bijwoonden om onderwijl het pracht van de kerk te bekijken. Dit bestond uit zeer veel houtsnijwerk met daarin een soort parelmoer voor de ogen, veel geweven wanden, glas in lood ramen en een ruit met Jezus erin gegraveerd en omdat het meer achter de kerk is lijkt het net of Hij over het water loopt.

Jesus lopend over het water…

De kerkgangers bestonden voornamelijk uit Maorixc2xb4s maar ook wel uit blanke mensen. Na de dienst was er gezamenlijk koffie drinken waar we gebruik van maakten en een praatje maakten met de kerkgangers. De kerk staat in de Ohinemutu wijk waar veel Maorixc2xb4s wonen en waar ook hun Tamatekapua ontmoetingshuis staat dat ook prachtig opgesierd is met Maori-houtsnijwerk.

  het ontmoetingscentrum…

Elf uur reden we uit de wijk en bijna tegen een kleine markt aan waar we natuurlijk even rond keken. Een leuke markt waar veel Maori handwerk en rommel te koop was. Even later reden we over route 30 de stad langs het Rotoiti meer waar we onze lunch nuttigden. De zon was inmiddels door de wolken gebrand zodat we heerlijk buiten konden zitten. Na de lunch reden we over route 33 en route 2 (Pacific Coast Highway) langs Te Puke. In het gebied rond Te Puke zijn veel kiwi plantages. Aangezien we nog nooit gezien hadden hoe die vruchten precies groeiden stopten we even om dit te bekijken.

een kiwi plantage…

Aangekomen bij Mount Maunganui zagen we op het strand veel roeiboten en het bleken de landelijke roeiwedstrijden te zijn. Men moest vanaf het strand door de branding naar een boei roeien en daarna proberen met een golf mee te surfen terug naar het strand. Een van de vier roeiers sprong voor de aankomst op het strand uit de boot om als eerste door het water op het strand te arriveren. Het was een leuke en vermakelijke middag!

de roeiwedstrijd…

Hier hoorden we dat we in de Coromandel niet mogen wildkamperen en dus moesten we gaan bekijken waar een camping zou zijn. We reden via route 2 naar Waihi en vandaar zochten we de Dicky Flat, Kaimai-Mamaku Forest DOC camping. Ik vroeg het ergens in een kroeg en kreeg een mooie beschrijving die we zelf waarschijnlijk nooit gevonden hadden. Aangekomen op de camping aan de Waitawheta rivier hebben we eerst buiten een wijntje gedronken alvorens we weg gepest werden door de zandvliegen en besloten binnen te eten. Natalie, voor het eerst hebben we echt last van de zandvliegen!
 
12 maart 2011
De zon kwam al weer vroeg op en tijdens het ontbijt hadden we een prachtig uitzicht over het meer en de groene heuvels waar de zon begon op te schijnen. Na het ontbijt reden we terug naar Rotorua waar mijn moeder en ik werden afgezet bij het Polynesian Spa Resort. Hier zijn verschillende natuurlijke hete minerale baden met uitzicht over het Rototua meer. Zo hadden mijn moeder en ik weer een heerlijke moeder dochter ochtend, genietend in de hete baden met uitzicht over een deel van het Rototua meer wat ook nog thermisch gebied is en waar de damp van af kwam. Er waren zeven baden waarvan drie hete (39 tot 42 graden) bedoeld is voor de spieren en drie minder hete (38 xc3xa0 39 graden) voor de huid. Daarnaast was er nog xc3xa9xc3xa9n groot zwembad van 38 graden. Ze hadden bij de ingang verteld dat alle sieraden af moesten en dat we tijdens de baden veel water moesten drinken om hoofdpijn te voorkomen.

Na twee uur baden in poelen die toch wel een beetje naar zwavel en rotte eieren roken gingen we douchen en werden we weer opgehaald door de mannen die zich vermaakt hadden in een internetcafxc3xa9. Ze hadden gelezen dat er een grote aardbeving in Japan is geweest en dat de tsunami die daar het gevolg van was vele doden heeft veroorzaakt. Ook hadden we een mail gekregen dat Megan (waar we gelogeerd hebben in Christchurch) haar huis is kwijt geraakt door de aardbeving en dat ze nu met haar gezin veilig in Auckland is. Geen leuke verhalen!

Nadat we boodschappen hadden gedaan zijn we weer terug gereden over route 30, de Tarawera straat naar het meren gebied. Nu reden we verder langs het Blauwe en Groene meer naar het grote Tarawera meer waar we de rest van de dag verbleven. We wandelden wat, lazen boeken en tegen borreltijd genoten we weer met een wijntje in de hand van het mooie uitzicht. Het was weekend en dus was het druk op de parkeerplaats met mensen die hun speedboten in en uit het water haalden. We zagen grote dure autoxc2xb4s met mooie speedboten zodat we concludeerden dat we hier toch wel in een elite buurt zitten net buiten het toeristische gedeelten.

11 maart 2011
In de vroege ochtend steeg er damp op van het iets warme Whakamaru meer en het daarachter liggende warme thermo gebied. Na het ontbijt reden we weer terug naar Taupo waar we eerst een geothermische krachtcentrale bekeken. Hier wordt een ondergronds watersysteem op natuurlijke wijze verwarmd door de hitte van de vulkanische activiteiten. Ongeveer 5 % van de Nieuw-Zeelands elektriciteit wordt hier opgewekt. We zagen grote stalen buizen boven de grond die hier en daar als een poort omhoog bogen om de door temperatuur variaties optredende lengte veranderingen van de buizen op te vangen. Onze camper kon hier doorheen rijden (soort tunnel idee). Dit hebben ze zo gemaakt omdat de kilometers lange buizen door de verschillende hitten soms wel vijf meter uitzetten en waar ze nu de ruimte voor hebben. Ook zagen we heel veel stoom uit de andere hoge pijpen de lucht in gaan. Hiermee wordt een deel van de stoom afgevoerd omdat gecondenseerde stoom als water de voor stoom gemaakte bladen van de generatoren zouden beschadigen. Eigenlijk wel zonde al de energie die hier de lucht in gaat!

  de krachtcentrale…

onderweg…

Inmiddels was de zon al weer volop doorgekomen en reden we Taupo in naar de Waikato rivier, de langste van Nieuw Zeeland. In Taupo bevindt zich in deze rivier de Huka waterval. Met enorme kracht wordt het water door een enge doorgang gestuwd. Dit konden we vanaf diverse uitkijkpunten bewonderen.

de rivier Waikato…

Na een kop koffie verlieten we Taupo via route route 5 Thermal Exporer Highway) naar Rototua. Hier aangekomen gingen we eerst weer naar het informatie centrum om te horen wat de beste Maori voorstelling is. Natuurlijk mogen ze dit niet zeggen maar alleen het Whakarewarewa is een echt Moari dorp waar de mensen nog wonen, de andere zijn nagemaakt. De keuze was dus snel gemaakt zodat we om twee uur zaten te kijken naar een Maori voorstelling in het Whaka dorp.

het Maori dorp…

Allereerst werd er uitgelegd wat er te bekijken was en wat het betekende. Zo moesten we vooral letten op de ogen die soms heel groot werden gemaakt en extra expressie gaven maar ook op de snelle tongbewegingen tijdens de oorlogsdans. De vrouwen hadden een soort tennisballen aan koorden waar ze tijdens de vredesdansen mee zwaaiden.

de Maori voorstelling…                   met speciale gast…

Het was een mooie voorstelling en daarna werden we door een gids door de Maori-Pa (het dorp) geleid. We liepen langs oude slaapplaatsen waar vroeger de vrouwen en kinderen in sliepen met de mannen ervoor die daar moesten waken. Daarna liepen we langs de plaats waar voedsel werd (en nog steeds wordt) bereid door de bewoners. Dit gebeurt door het eten xc3xb3f onder een afdekking boven de hete stoom te leggen xc3xb3f door het in een mandje in het kokend hete water van een kleine poel te hangen. Even verderop zagen we de baden waar de mensen nu in baden, in de vroege ochtend of in de namiddag als er geen toeristen zijn. Al verder lopend de zagen we verschillende huizen en kerkjes waar de gids over vertelde. Het dorpje staat dus op een thermische grond en net naast het dorpje stoomt de Pohutugeiser.

de Pohutugeiser…

Toen we daar aankwamen begon die net te spuiten. Volgens de boekjes kan die wel tot twintig meter hoog komen. Hier hield de toer op en liepen wij nog verder door het thermisch gebied waar we nog meer heetwaterbronnen, kokende modderpoelen en dampende rotsformaties zagen.

kokende modderstromen…

Het was inmiddels vijf uur geworden en tijd om een plek voor de nacht te zoeken. We reden via route 30 en de Tarawarera road naar het gebied van de blauwe en groene meren en stopten voor de nacht bij het Okareka meer waar we eerst een wijntje buiten dronken en weer toostten op de prachtige dag. Tijdens ons avondeten zagen we een speedboot terug komen en de eigenaar kwam naar ons toe lopen. Hij had vis gevangen en of we er xc3xa9xc3xa9n wilden. Het bleek een soort zalm, heerlijk! Aangezien we geen goed vismes hebben heeft de man de vis zelfs voor ons schoon gemaakt en we stonden ondertussen gezellig met hem en zijn vrouw te praten. Zij wonen hier aan het meer en er komen hier maar enkele toeristen waardoor er voor ons geen probleem was aan het meer te blijven staan.

10 maart 2011
Tijdens ons ontbijt keken we over de Turangi rivier en we zagen de zon weer opkomen. Na het ontbijt reden we verder naar een uitkijkpunt waar we zicht hadden over het Taupo meer en de omgeving, erg mooi. Echter er was nog wel wat ochtend dauw en dat belette het zicht op enkele plekken. We gingen weer terug naar Tokaanu waar we de Tokaanu Thermal Walk deden. Een wandeling van ca twintig minuten over een goed aangelegd wandelpad tussen groene vegetatie, warmwaterbronnen en warme modder poelen. Aan het eind zagen we nog een warmwaterbron die toch iets omhoog spoot, zo gezegd een kleine geiser! Een mooi begin in de thermale gebied.

kerk in Tokaanu…

thermoplekken…

 We reden verder terug naar Turangi waar we boodschappen deden en diesel tankten om vervolgens over route 1 langs het Taupo meer te rijden. Een groot meer (42 km lang en 27 km breed) met kristal helder blauw water dat in de uitgedoofde vulkaankrater ligt en waar de overblijfselen van vulkanische activiteit nog steeds te zien zijn door de puimsteenstranden. Op xc3xa9xc3xa9n van deze stranden stopten we dan ook om rond tien uur koffie te drinken en te genieten van het uitzicht over het meer waar de zon nu volop over scheen. Terwijl we koffie dronken kregen we gezelschap kregen van vier zwarte zwanen. Nadat mijn moeder ze wat brood had gevoerd waren ze niet meer weg te krijgen (hihi).

Na de koffie reden we nog even langs het meer tot we in Taupo aankwamen en waar we naar het toeristen bureau gingen en later een heerlijk ijsje kochten. Aangezien het weer een prachtige zonnige dag was werden de plannen wat aangepast en reden we over route 1 en de Tutuka weg naar Orakei Korako in de verstopte vallei (the Hidden Valley). Orakei Korako betekent plek om te bewonderen en dat is het zeker! Het gebied is niet aangetast en nog steeds zo als duizenden jaren geleden. Hier stomen per dag 20 miljoen liters heet water uit de grond over de Silica terrassen. Allereerst werden we met een bootje over het Ohakuri meer gebracht van waar we verder liepen over een aangelegd pad over en langs de warmwaterbronnen waarvan het water over de terrassen stroomt. Hierdoor groeien er verschillende algen en worden er ook verschillende mineralen afgezet, die de verschillende kleuren aan de terrassen geven zoals geel/oranje, rood/bruin, groen, wit en grijs. Alles even prachtig zeker met de zon erop! Ook spoten sommige warmwater bronnen water omhoog waardoor er kleine geisers ontstonden. Verder lopend door het natuurgebied kwamen we langs modderpoelen die een sterke zwavel lucht hadden. Als laatste liepen we door een inheemse groene vegetatie terug naar het begin van het park en waar we met de boot het meer weer over staken. Het was inmiddels drie uur geworden en we waren allemaal moe maar voldaan zodat we besloten de camper zo te draaien dat we vanuit de camper uitkijk hadden over het meer met daarachter de warmwaterbronnen en hun terrassen. Een mooie plek voor de rest van de dag en de nacht.

het Taupo meer met zware zwanen…

9 maart 2011
Tijdens ons ontbijt kwam de zon over de bergen en scheen in de groene vallei met daarin de ochtend dauw net boven de grond zonder een wolkje aan de lucht. Om negen uur liepen we in dikke truien en jassen naar de lift om daarmee tot een hoogte van 2000 meter de Mount Ruepaheu op te komen. Vanaf dat punt was het de bedoeling om met zijn vieren de Skyline track te wandelen maar die was iets te ruig voor mijn ouders. Paul en ik klauterden/ liepen naar de top, eerst over grote lava stenen en later over lavagrind. We waren rond tien uur op de top en aangezien er nog steeds geen wolkje aan de lucht was konden we Mount Taranaki (berg Egmont),  Mount Ngauruhoe,  Mount Tongariro en het vel blauwe Tama meer goed zien.

op de top… met uitzicht rondom…

Langzaam begon er bewolking op te komen en al snel was de top van Mount Ngauruhoe in de wolken. Goed dat we zo vroeg naar boven waren gegaan! De terugweg ging zeer snel en binnen twee uur waren we weer bij de skilift en daar zochten we mijn ouders weer op. Die waren inmiddels naar een andere kam geklommen waar ze ook prachtige uitzichten hadden over de drie bergen. De bewolking kwam steeds meer opzetten en daarmee werd het ook steeds kouder zodat we met de lift terug naar beneden zijn gegaan.

ouders aan de wandel…

Aangekomen bij de camper was het druk geworden op de parkeerplaats en we zijn eerst een stukje naar beneden gereden om daar met een goed uitzicht vroeg te lunchen. Daarna reden we door naar Whakapa Village waarwe samen de Taranaki waterval wandeling hebben gedaan. Een mooi aangelegde wandelroute die eerst door heide gebied gaat tot bijna aan de waterval. Van beneden af zie je de water uit verschillende soorten bruine lavasteen naar beneden vallen in een kleine heldere poel die vervolgens in een kleine rivier leegloopt. Vandaar liepen we een stuk langs deze rivier en door een inheems bos. Het laatste stuk ging weer door een heide veld en na twee uur waren we weer bij de camper.

onderweg…

Een prachtige aanvulling op de wandeling die we deze ochtend hebben gewandeld. We mochten hier niet voor de nacht blijven staan zodat we via route 47 en route 46 om de vulkanen zijn gereden om vervolgens via route 1 en route 41 naar Lake Taupo te rijden. Net voor Lake Taupo gingen we aan de Tongariro rivier staan net tegenover de waterkracht centrale.
 
8 maart 2011
Vannacht was het een heldere koude nacht geweest en gisteravond laat hadden mijn ouders buiten naar de sterren aan de hemel gekeken. Bij opkomst van de zon scheen deze prachtig op en over Mount Taranaki (berg Egmont) met zijn besneeuwde top waardoor de top even een prachtige rode gloed kreeg. Vlak onder ons was het groen dal met daarin de vlagen ochtend nevel, wat een mooi plaatje zo in de vroege ochtend! Na het ontbijt reden we weer verder over de Forgotten Wold High en zagen we in de andere dalen ook net boven de grond de ochtend nevel.

opkomende zon op de Mount Taranaki…

We stopten bij het plaatsje Whangamomona dat vroeger een pioniers dorp was. Het leek wel of we in een openlucht museum liepen zulke leuke oude huizen en kerkjes stonden er maar hier wonen nog echt mensen. In 1989 verklaarde Whangamomona zich een eigen republiek wat het vandaag de dag nog steeds is.

dorpje Whangamomona…

Al verder rijden kwamen we in het dorpje Kohuratahi waar ze schapen aan het scheren waren en waar we een stop maakten om dit te zien. Ze doen het hier toch net iets anders dan op de Falkland eilanden. In de Falkland scheren ze bijna de hele vacht in xc3xa9xc3xa9n stuk maar hier scheren ze losse stukjes, wat makkelijker en sneller is.

schapen scheren…

Het was inmiddels prachtig weer met haast geen wolkje aan de lucht zodat we even verderop bij Tahora een prachtig panorama uitzicht hadden over het groene heuvel landschap met zijn schapen en zijn koeien en daarachter de berg Tongariro met zijn vulkanische koon (1967 meter hoog) en de berg Ngauruhoe met zijn witte toppen (2291 meter hoog). Even later sloegen we een zijweg in en zagen we hoe een boer met zijn schaapshonden een kudde schapen naar de schuur delegeerden. Daarna reden we door het Moki bos naar het begin van de Mount Damper wandeling. We wandelden eerst over een weide grond met schapen om daarna het bos in te lopen met inheemse bomen waartussen een grote waterval te zien was. Deze waterval is de op xc3xa9xc3xa9n na grootse waterval van het noordeiland van Nieuw Zeeland en is 85 meter hoog. Het water loopt verder door een groene vallei diep onder het uitzichtspunt waar we op stonden.

de waterval…                   de Moki tunnel…

roofvogel met prooi…

Terug bij de auto reden we weer terug naar de Forgotten World Highway en stopten we bij een mooi plekje om te lunchen. Na de lunch reden we naar Taumarunui waar de Forgotten World Hihway eindigt. Hier zochten we een informatie centrum om meer informatie te verkrijgen over wandelingen in het Tongariro Nationaal park dat wel heel groot is.

Het 70.000 hectareland grote park bestaat uit drie actieve vulkanen, Mount Tongariro, Mount Ngauruhoe en Mount Ruapehu (2796 meter hoog). Dit is het eerste nationaal park van Nieuw Zeeland. Het werd in 1887 opgericht, nadat Maori-leider Te Heu Heu Tukino 2600 hectare land schonk aan de Engelsen. Hij deed dit om te voorkomen, dat dit vulkanische gebied door Maorixc2xb4s aan de blanken verkocht zou worden en op deze manier zou versnipperen. Dit gebied moest toebehoren aan alle Nieuw-Zeelanders en de overheid beloofde dat het in zijn oorspronkelijke staat zou worden gelaten. Door er steeds meer land aan toe te voegen is het nu ruim 70.000 hectare groot.

Na informatie ingewonnen te hebben reden we via route 4, route 47 en route 48 naar Whakapapa Village waar we weer het informatie bureau in gingen. Hier om betere informatie te verkrijgen over de wandelingen in het park maar ook om een film te zien over de historie van het park. De ene film ging over de Maori historie en de andere was de geografische geschiedenis, hoe de Australische en Pacific aardplaten hier tegen elkaar aankomen en de een de ander omhoog drukt. Nog op de dag van vandaag werken de aardplaten tegen elkaar.

Na de film reden we verder omhoog naar Iwikau Village tijdens deze route hield de groene vegetatie op en reden we tussen de rood bruine lava brokken . In de winter is Iwikau een skioord en brengt de lift je naar de ski gebieden in de zomer breng te lift je naar de top van de berg om te wandelen over de gestolde lava. Wij vonden hier een plek op de parkeerplaats voor de nacht met aan de ene kant het zicht over de rood bruine lava helling en aan de andere kant keken we het grote dal in, weer een mooie plek!

ons uitzicht…

7 maart 2011
We werden vanochtend rond half zeven gewekt door de Pukeko, een mooie vogel met donkerblauwe borst zwarte kop met rood bovenop.

de Pukeko vogel…

Na het ontbijt reden we weer verder over route 1 (soort snelweg) door een agrarisch landschap naar Bull waar we afsloegen en verder reden over route 3 naar Wanganui. Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden en in Wanganui bezochten we de Putiki ook wel de St Paul Memorial kerk. Deze kerk is van binnen versierd met Maori schilderingen.

beschilderd orgel in de Maori kerk…

Daarna zijn we naar het toeristen bureau gegaan en hebben we boodschappen gedaan. Als laatst reden we de Durie heuvel op naar de oude watertoren waar we een prachtig uitzicht hadden over de stad met de Wanganui rivier en daarachter aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant groene berglandschap.

de watertoren en het uitzicht…

Rond half twaalf gingen we verder over route 3 naar Patea, waar we lunchten met uitzicht over de hoge kliffen en de ruige oceaan die hier nu tegenaan beukte.

ons 'lunchuitzicht' …

Na de lunch weer verder over route 3 door het weide en agrarische heuvel landschap naar Stratford waar we net voor drie uur aankwamen zodat we het klokkenspel konden zien. In de toren van de kerk wordt op enkele hele uren overdag een deel van het muziekstuk van Shakespeare over Romeo en Julia wordt gespeeld waarbij luikjes in de toren worden geopend waar Romeo en Julia te zien zijn. Ondertussen wordt er ook een verhaal bij verteld. Na dit gezien reden we de Forgotten World Highway op. Dit is een oude weg die de Maorixc2xb4s en later de pioniers gebruikten en waar nog enkele oude settlements te zien zijn. Belangrijker is dat het door een prachtig natuurgebied gaat.

een prachtig natuurgebied…

Vandaag reden we door een klein deel dat door heuvels met verschillende kleuren groene loopt, heuvels waar nu de zon op stond met daarachter de berg Taranaki (Mount Egmont) in het westen en de bergen Tongariro, Ruapehu en Ngaurahoe in het oosten. We stopten voor de nacht bij het uitzichtpunt `Pohoka` waar we een prachtig uitzicht hadden over een vallei die naar een grote Maori chef genoemd is. Even later stopte er een kleine camper met twee Duitse meisjes die vroegen of we hier vannacht bleven staan. Toen we dit bevestigden wilden zij ook graag blijven staan, geen probleem! Het werd een prachtige avond met de zon op de heuvels waardoor we heerlijk buiten barbecueden.

6 maart 2011
Vanochtend om negen uur reden we naar de incheckbalie van de Bluebridge Cook Strait ferrie. We hadden bij Yvonne via de email gereserveerd voor vier personen en de camper en dat al betaald. Rond tien uur vertrok de ferry en voeren we door een rustige Queen Charlotte Sound naar de Cook Straat. Hier aangekomen bleek het toch aardig hard te waaien (ca 35 a 40 knopen) en we zagen de witte koppen op de golven. De boot ging behoorlijk op en neer maar het eerste stuk hadden we de wind recht tegen. Later toen de boot naar de baai van Wellington ging draaien voeren we half op de wind en ging de boot iets scheef liggen. Het water stoof van de golftoppen en het water spatte tegen de hoge ramen van het bovenste salondek waar we zaten.

We waren rond xc3xa9xc3xa9n uur in Wellington waar we naar het Te Papa museum reden. Een groot museum over de historie van Nieuw Zeeland. Zo kregen we informatie over het vulkanisch gebied, de aardplaten die hier in Nieuw zeeland tegen elkaar schuiven met een verplaatsing van 2,5 cm per jaar. Dit heeft te maken met de aardbevingen van nu in Christchurch. We beleefden in een huisje hoe een lichte aardbeving voelt en hoeveel schade die aan kan richten. Er was een hele verdieping in het museum over hoe de Polynesixc3xabrs hier zijn aangekomen, over de cultuur van de Maorixc2xb4s en de komst van de eerste blanken en over de dieren waarvan we o.a een opgezette Moa, adelaar, dinosaurus en verschillende kiwixc2xb4s zagen.

enkele opgezette dieren…

voorpunt van een kano…   Maori meetings house…

Ook zagen we hoe Jade in de grond gevormd wordt en hoe dit bewerkt wordt tot mooie kunstwerken. Het museum is vrij toegankelijk en zeer de moeite waard! Vanuit het museum konden we over de haven kijken en zagen we een wedstrijdboot uit de Barcelona race liggen waarvan de mast was gebroken.

de beschadigde wedstriidboot…

Rond vijf uur kwamen we het museum uit en daarna reed mijn vader Wellington uit en verder over route 1 langs de Kapiti kust naar het Peka Peka strand waar we weer wild kampeerden.

5 maart 2011
Gisteren reden we over een geasfalteerde weg langs de Mahau Sound naar de Kenepuru Sound. Onderweg was een klein deel van de weg weggeslagen door een storm en wegwerkers waren nog bezig dit te repareren waardoor we over een stukje onverharde modderweg moesten dat net in een kommetje lag, eerst naar beneden om daarna midden in de modder gas te geven om omhoog te komen. Vanochtend om vijf uur begon het hard te regenen zodat Paul en ik bedachten om toch eerst terug te rijden door de modderpoel voor we daarin vast zouden komen zitten. We maakten mijn ouders wakker en zonder ontbijt en koffie reden we eerst een eindje terug tot we voorbij het weggeslagen stukje weg waren. De wegwerkers hadden het al in betere conditie achter gelaten maar door de harde regen kon het snel weer een oude modderpoel worden!

Nadat we hier voorbij waren zochten we een mooi plekje om te ontbijten met zicht over de Mahau Sound. Het zicht was niet zo mooi als gisteren maar mijn ouders krijgen nu wel mee dat het weer hier zeer snel kan veranderen en als we mooi weer hebben dat we het er dan van moeten nemen! We reden verder via de Queen Charlotte Drive naar Pincton waar we onderweg verschillende foto stops maakten. In Pincton aangekomen hebben boodschappen gedaan en het plaatsje doorgewandeld. Rond twaalf uur reden we naar het Kiwi Pincton Campervan Park waar we de rest van de middag bleven. Lekker douchen, kleren wassen, televisie kijken en lezen in de boekjes wat we op het noordereiland allemaal willen zien.

4 maart 2011
Rond vijf uur in de morgen begon het hard te regenen en te waaien, een kleine depressie kwam over. Tijdens het wat late ontbijt ging de camper soms aardig heen en weer telkens als er een rukwind kwam. We hadden gisteren op het nieuws gezien dat het vandaag een winderige en regenachtige dag werd dat was de reden dat we hadden besloten om vandaag wat rustig aan te doen en niet te gaan vissen met John. Kevin kwam langs en nodigde ons uit voor een kop koffie en zo zaten we even later bij Kevin waar we door de ramen over de Sounds konden kijken en waar we verschillende williwaws over het water zagen scheren. Hij had voor ons een mooie route over het noordereiland beschreven met daarin de hoogtepunten, erg lief van hem! Na de koffie werd het tijd om afscheid te nemen van John en Kevin en reden we weg in de regen met windvlagen. Toch zagen we het verderop al weer wat opklaren.

We gingen terug naar Rai Valley en toen we daar aankwamen was het inmiddels droog geworden en probeerde de zon al door de wolken te komen. We reden over route 6 naar Havelock waar we onderweg aan de Pelorus rivier lunchten. Aangekomen in Havelock tankten we en vervolgens gingen we naar de haven om te zien hoe die eruitzag en wat er aan boten lag: veel motorboten en een paar zeilboten.

 het plaatsje Havelock…

Net na Havelock verlieten we route 6 om via een kleinere weg langs de Mahau Sound te rijden en daarna via de Kenepuru weg naar de Kenepuru Sound waar we eerder dit jaar gezeild hebben. De zon was inmiddels volop gaan schijnen zodat we weer prachtige vergezichten hadden over de Sounds. We vonden weer een prachtig parkeerplekje langs de weg met uitzicht over de Kenepuru Sound waar we weer barbecueden en genoten van het uitzicht.

3 maart 2011
In de nacht nam de wind af en xc2xb4s ochtends kwam rond zeven uur de zon op zodat we een prachtige dag hadden in de sounds. We reden over een verharde weg tot Elaine Bay en vandaar werd de het een grindweg tot aan de Franse Pass. Onderweg stopten we meerdere keren om te genieten van de uitzichten over de sounds en de groene heuvels. Ook al zeilden en wandelden we hier al langere tijd het blijft een prachtig gebied, zeker met helder weer en de zon erop.

Aangekomen bij de Franse Pass was de stroom met zijn vele wervelingen en tegenstromen op zijn hevigst en konden mijn ouders goed zien hoe we er de eerst keer doorheen zijn gegaan. Het is maar goed dat ze het achteraf zagen, mijn moeder had zeker niet geslapen als ze dit van te voren had geweten (hihi). Zeker omdat ze nu ook het informatiebord over de Franse Pass las waarop staat `een horror for sailers!`. Na een tijdje dit te hebben aanschouwd zijn we verder gereden naar het dal van de Franse Pass waar we Yvonne tegen kwamen en waar we aan het strand hebben geluncht. Na de lunch zijn we rustig met tussen stops naar Cissy Bay gereden waar we werden opgevangen door Kevin en John. Het hek van Johnxc2xb4s terrein werd voor ons open gemaakt en we kregen een mooie plek.

Het was inmiddels drie uur geworden en tijd om te snookeren, darten en natuurlijk borreltijd! Mijn moeder en ik zijn na een tijdje eerder weg gegaan om bij Yvonne het avondeten klaar te maken en rond zes uur zaten we gezellig met zijn allen (pa, ma, Yvonne, Kevin, John, Paul en ik) te eten.

Na het eten zijn Paul en mijn vader met een kano naar de Giebateau gegaan om te kijken of alles nog in orde was en dat was het. Na nog een kop thee te hebben gedronken liepen we rond tien uur terug naar de camper onder een heldere hemel vol met sterren waar mijn ouders zich aan vergaapten, zoxc2xb4n heldere sterrenhemel zie je in Nederland niet meer!

 
samen eten…                               samen in de kano naar de Giebateau…

2 maart 2011
Het heeft vannacht hard geregend en gewaaid en vanochtend deed het dat nog steeds zodat we voor ons doen laat opstonden en zeer rustig aan deden. Rond half negen reden we pas in de stromende regen van onze slaapplek weg in de hoop dat de regen snel zou ophouden. We gingen terug richting Takaka om daar vlak voor af te slaan naar de Waikoropupu Springs. Hier aangekomen regende het nog steeds pijpenstelen zodat we eerst koffie dronken, nog steeds in de hoop dat het minder zou gaan regenen, helaas! Door de stromende regen liepen we door een subtropisch regenwoud naar de Pupu Spring. Dit is een grote bron waar ca 14.000 liter per seconde naar boven komt. Bij de bron hadden ze xc3xa9xc3xa9n spiegel in de bron laten zakken en xc3xa9xc3xa9n erboven gehangen zodat we konden zien wat er onderwater gebeurde.

  de bron…

Op de terugtocht liepen we verder door het subtropische bos en langs meerdere kleine bronnen. Terug bij de camper waren de meesten van ons toch wat nat geworden zodat we ons hebben omgekleed om daarna nog een kop koffie te drinken. Het werd tijd om verder te gaan, via route 60 door de Takaka vallei, weer over de heuvels waarvan de toppen nu in de wolken zaten zodat we geen mooi uitzicht hadden zoals gisteren. Na de heuvels reden we het volgende dal in dat aan de Tasman baai ligt en daar lieten we de regen achter ons en zagen we zelfs de zon die probeerde door de bewolking te komen. Vervolgens reden we een klein stukje om over de Ruby Scenic Coast route waar we een stop maakten aan de Tasman baai.

Even later reden we verder richting Nelson waar we weer een stop maakten om een lekker ijsje van vanille en verse vruchten te eten. We kenden dit adres nog van Corri en Willem Stein: echt heerlijk ijs! Na deze onderbreking stopten we ook in Nelson waar we boodschappen deden en mijn ouders het stadje konden zien. Rond drie uur reden we verder over route 6 naar Ray Valley waar we van de route af sloegen en naar de sounds reden. We stopten bij een parkeerplekje langs de weg waar we een prachtig uitzicht hadden over de Owiki baai met daarachter de Tasman baai waar de zon op scheen. Ik weet het, het wordt saai maar de mannen gingen weer barbecuxc3xabn en de vrouwen dekten de tafel binnen want het waaide nog steeds behoorlijk. We aten weer met een prachtig uitzicht!

 ons uitzicht…

1 maart 2011
Vanochtend reden we verder over een bochtige weg de Takaka heuvel op vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over de Takaka vallei met aan de ene kant de hoge bergen van het Kahurangi nationaalpark waar de zon begon op te schijnen en aan de andere kant de Golden Bay. Vervolgens daalden we en reden we door de vallei naar Takaka en toen via Pohara naar de Wainui baai. Hier eindigde de verharde weg en begon een bochtige onverharde weg door het Tasman park naar Totaranui een camping die aan de Tasman baai ligt. Daar aangekomen liepen we de Headland track. Aangezien het hoogwater is zijn we eerst om de baai heen gelopen alvorens we omhoog de heuvels op gingen wandelen.

We hadden tijdens de wandeling prachtige uitzichten over de groene vegetatie met daarachter de oud gele stranden en de Tasmanbaai. Net toen we op het hoogste punt van de wandeling een kop thee wilden gaan drinken met een prachtig uitzicht begon het te regenen en liepen we verder in onze meegenomen regenkleding de heuvel weer af. Aangekomen aan de andere kant van de baai was het al vrij laagwater maar we moesten toch onze schoenen uit doen en met blote voeten tot enkel hoogte door het water waden, terug naar de camping. Het was inmiddels weer droog geworden maar de donkere bewolking kwam wel verder opzetten en de weersverwachting voor de middag was regen.

onderweg de vallei…                      een kaart van de wandeling…

Nadat we eerst nog een kop koffie in de camper gedronken hadden besloten we toch verder te gaan. Het eerste stuk was weer terug over de bochtige onverharde weg waar zowel mijn vader als Paul een stuk over reden. Aangekomen bij het Abel Tasman monument maakten we een stop om het te bekijken met daarbij het prachtige uitzicht over de gouden baai waar Abel Tasman vroeger voor anker is gegaan. In Takaka stopten we zodat mijn moeder en ik boodschappen konden doen en de mannen naar het internet cafxc3xa9 gingen om de weersberichten te bekijken. Even later reden we weer door langs de Golden Bay via Collingwood, Pakawau, Puponga naar Cape Farewell waar we een wandeling maakten naar de kaap.

Cape Farewell…

Het was inmiddels vijf uur geworden en tijd om een slaapplek te zoeken. We reden terug naar Pakawau waar we op een klein veldje gingen staan met uitzicht over de Golden Bay en vlak bij een openbaar toilet! Het was inmiddels gaan regenen en waaien. Nu maar afwachten wat de nacht en morgenochtend ons brengen (hihi).

28 februari 2011
Om zes uur was het nog donker toen we opstonden maar tijdens ons ontbijt kwam langzaam de zon op en konden we weer genieten van het zicht op deTasmanzee en de rotsachtige kust. Om half acht reden we verder langs de Tasmanzee en de Punakaiki kust naar onze eerste stop de Punakaiki . De Punakaiki wandeling bestaat uit een mooi pad wat eerst langs verschillende soorten bomen loopt om vervolgens uit te komen bij rotsachtige kust. Deze kust bestaat ook uit Limestones en die zijn op een heel andere manier gexc3xabrodeerd dan de Limestones bij de Pancake Rockrotsen en de Arthur pas. Deze limestones zijn zo door wind en weer uitgesleten dat ze net stapels pannenkoeken lijken, heel bijzonder en voor de wetenschappers een raadsel waarom het hier juist op deze manier zo wordt uitgesleten.

ingang van het park…

de rotsformaties…

Tussen de rotsformaties zijn ook enkele blowholes maar aangezien het nu zeer rustig zonnig weer was en dus geen hoge golven, waren er haast geen hoge spuiters tussen de rotsen. Toch liet de natuur zich van zijn goede kant zien en zo spoot er toch een enkele keer water tussen de spleten omhoog.

zoek de verschillen…

In het cafxc3xa9 van de Punakaiki hebben Paul en mijn vader gebruik gemaakt van hun internet om de emails na te kijken en te versturen. Mijn moeder en ik hebben ons ondertussen bezig gehouden bij het informatie bureau en met de koffie. Na de koffie reden we een stukje verder om te stoppen voor de Truman wandeling. Een wandeling die eerst een stukje door het Paparoa bos (subtropisch regenwoud) gaat dat o.a bestaat uit Matai-, Rimu-, en Rata bomen alvorens bij de Punakaiki kust uit te komen. De Tasman zee beukt hier op de rotskust en daarachter ligt het groene bergachtige Paparoa park. Daarna reden we via route 6 verder langs de westkust tot we bij de Buller rivier aankwamen. Hier volgt route zes de Buller rivier het binnenland in en wij reden dus langs de Buller rivier. De rivierbedding is heel breed zodat het lijkt of de Buller rivier heel klein is en niet zo hard stroomt maar schijn bedriegt!

Het was inmiddels lunch tijd geworden en we picknickten met uitzicht over de rivier met zijn stroomversnellingen. We hoopten nog kajakkers te zien maar helaas! We hadden op internet gezien dat het vandaag en morgen nog mooi weer is zodat we besloten door te rijden via route 6 naar Kawatiri waar we afsloegen richting Motueka. Hier kwamen we in het Nelson gebied dat bekend staat om zijn appels-, peren- en druivengaarden en andere fruitsoorten zoals de kiwi en verschillende soorten bessen. Rond vijf uur reden we langs de Tasmanbaai door het plaatsje Motueka. Even buiten Motueka vonden we een mooie stop plek voor de nacht, halverwege een heuvel met uitzicht op de Tasmanbaai en met aan de overkant Nelson. Het was weer een prachtige en gezellige zonnige dag!

27 februari 2011
Wat we gisteren avond vermoedden kwam inderdaad uit, we werden bij het krieken van de dag gewekt door de Keaxc2xb4s die over het dak van onze camper begonnen te wandelen.

de Kea's…

Na het ontbijt reden we rond acht uur weg bij het uitkijkpunt van de Arther Pass. We reden over route 73 aardig steil naar beneden het groene dal in. Aangekomen bij Jacksons sloegen we een zijweg in naar Moana een klein dorpje dat aan het Brunner meer ligt. Hier aangekomen maakten we de mooie Rangitane wandeling. Als eerste liepen we over een brug die over het donkere water van de Arnold rivier hangt om daarna het subtropische regenwoud in te wandelen. We liepen langs Kamahi bomen, kleine bomen met gebroken wit-, grijsachtig- bruine bast die deels afgedekt was door het mos dat op die bast groeit. Verder kwamen we langs grote Kahikatea-, Rimu- en Beech bomen en tussen deze bomen groeien vele soorten varens, paddenstoelen en mos.

een kleurrijke wandeling…

Na de wandeling was het tijd voor koffie en begon het licht te regenen. We reden verder via Greymouth naar Shanty Town. Shanty Town is een nagebouwd dorpje uit de goudzoekers tijd. We zagen hoe door grote brandslangen de grond en de stenen los gespoten werden.

los spuiten van de stenen…

Daarna werden de stenen afgevoerd naar het grote waterrad waarmee grote stalen stampers aan het werk gezet werden om de stenen fijn te stampen. Als laatst waren het de goudzoekers die het goud uit de kleine stenen zeefden.

het goud uitzeven…

Verder reden we met een stoomtrein door het bos naar een houtzagerij. Hier mochten we allereerst de (opvolger van de eerste rijdende) stoomtrein bewonderen. De stoker had een heftig vuur dat het water in stoom onder grote druk bracht en de machinist vertelde er boeiend over.

de stoomtrein…

Daarna liepen we langs de machines van de houtzagerij waar een film te zien was over hoe ze dit werk vroeger deden, hoe ze de bomen omzaagden, vervoerden en dan in dikke planken sneden. Als laatst liepen we door het dorpje waar ze verschillende oude winkels hadden nagebootst. Zo was er een drukkerij, schoenenmaker, ijzersmid, school, ziekenhuis, kapper, saloon, bank en nog veel meer. Bij de drukkerij herkende Paul veel machines waar hij vroeger nog mee gewerkt had en gaf ons hier uitleg over. Een heel leuk museum dat zeker de moeite waard is!

dorp met winkeltjes…

Het was alweer twee uur toen we eruit kwamen en dat betekende lunchtijd en zo zaten we even later buiten aan een picknicktafel te lunchen in de zon en nog na te genieten van het museum. We reden terug naar Greymouth waar we naar de pieren zijn gereden. We zagen nu de ingang van de haven, vandaag was het een zeer rustige dag met weinig wind maar toch was de swell naar binnen al behoorlijk. Niet echt een haven om binnen te zeilen met slecht weer. Even later reden we Greymouth weer uit over de kustweg (route6) richting Westpoort om een plekje voor de nacht te zoeken. We vonden een mooi plekje op de parkeerplaats van de Strongman Mine Memorial met uitzicht over de zee en de rotsen in de zee. Aan het eind van de middag gingen de mannen weer barbecuexc3xabn en maakten de dames een salade klaar.

uitzicht vanuit de camper…

26 februari 2011
Om half zeven werd het licht en werden we gewekt doordat de vogels die nu ontwaakten in de bomen. Er werd weer aardig wat kabaal gemaakt en we kregen de indruk dat de vogels elkaar vanuit de bomen toeriepen. Na het ontbijt vertrokken we weer en reed pa over route 72 (Inland Scenic Route) richting Methven, Glenntunnel naar Waddington. Aan de ene kant hadden we uitzicht over groene weiden en aan de andere kant begon het heuvelachtige landschap wat grotendeels in de wolken verborgen zat. Bij Waddington sloegen we af en reden we verder over route 73 (grote Alpine route) via Sheffield, Springfield naar Arthur pass. Een prachtige route door hoge bergen met daartussen prachtige valleien en waar veel erosie op de bergen te zien is. Gelukkig was de bewolking opgetrokken waardoor we alles konden zien.

landschap onderweg…

Al verder rijdend stopten we bij Castle Hill waar we een wandeling maakten tussen grote limestone rotsen. Limestone is een zachte steen die ontstaan is door sediment onder in de oceaan onder grote druk. Vervolgens is er een harde laag over deze steen gekomen en zijn de rotsen boven water gedrukt. Als de buitenste beschermlaag beschadigd is kunnen regen en wind de zachte inhoud aantasten en ontstaan er gaten en holen en mooie vormen in de limestone.

grote limestone rotsen…

Terug van de wandeling kwamen we Andy en Rian tegen op de parkeerplaats. Nadat we met ze gepraat hadden over hun en onze andere medezeilers die we kennen vanuit Port Mont (Chili) en net als hun ook in Wangarai liggen zijn we verder gereden naar het plaatsje Artherxc2xb4s Pass dat zich in het hart van de zuidelijke Alpen bevindt. Hier zijn we naar het informatiecentrum gegaan waar we een film zagen over de geschiedenis van dit gebied. De Maorixc2xb4s liepen vroeger al door dit gebied om van het westen naar het oosten te komen of andersom. Later werd er door de blanken goud gevonden aan de westkust en zij vervoerden dit over het wandel pad van de Maorixc2xb4s naar de oostkust. Aangezien dit niet de kortste route was zochten ze een andere /kortere route die ook met paard en wagen begaanbaar was. Het nadeel was dat ze door rivieren moesten rijden en in de winter over ijs en sneeuw maar ook hadden ze last van overvallers zodat er weer later een spoorweg werd gemaakt door dit gebied met een tunnel van acht kilometer die tot op heden nog steeds rijdt.

Arthurs Pass ligt ook in het Arthurxc2xb4s Pass Nationaal Park. Het park is 114.500 ha groot en staat bekend om zijn steile hellingen, diepe kloven, watervallen, wilde rivieren, bossen, valleien en in de winter om zijn besneeuwde bergen waar je kunt skixc3xabn. Nadat we de film gezien hadden reden we na de lunch verder naar het begin van de Bealey vallei wandeling. Een wandeling die eerst door een bos ging waar veel mos over de bomen groeit. Daarna liepen we over een houten pad dat over drassig mosachtige grond ligt. Het was een prachtige afwisselende wandeling.

houten pad dat over drassig mosachtige grond

Terug bij de camper werd het tijd om een plekje voor de nacht op te zoeken. Even later reden we langs een parkeerplaats en stopten daar met een uitzicht over een vallei met daarin een stromende rivier en daarover xc3xa9xc3xa9n van de meest indrukwekkende bouwwerken van Nieuw Zeeland, de brug die over deze vallei gaat. We hadden nu de plek voor de nacht gevonden! In de avond barbecueden de mannen het vlees weer en kregen ze gezelschap van drie Keaxc2xb4s (soort papegaaien) die probeerden ons vlees te pikken van de barbecue. Een leuke afsluiter van een prachtige droge dag met goed zicht waardoor het voor ons nog meer de moeite waard was geworden deze mooie route te rijden.

25 februari 2011
Rond acht uur reden we door de regen en de laag hangende bewolking door het oker kleurige berglandschap via route 8 naar het Tekapo meer. Het meer heeft een prachtige turkoois blauwe kleur wat het te danken heeft aan fijne gesteentedeeltjes, afkomstig uit het smeltwater van gletsjers. Op de oever staat een eenvoudig stenen kerkje (Church of the Good Sheperd) met vlakbij een bronzen standbeeld van een bordercollie, de hond die door de boeren wordt gebruikt om de schapen bijeen te drijven. Het beeld is vervaardigd in opdracht van de schapenfokkers van Mackenzie Country.

Tekapo met kerk…

Na een korte stop reden we verder over de Burke pass. Vanaf hier verlieten we het okerkleurige merenlandschap en reden plotsklaps het uitgestrekte, met gras begroeid dal in dat bekend staat onder de naam Mackenzie Country. Het gebied is genoemd naar een Schotse herder die in 1855 probeerde gestolen schapen in dit afgelegen hoogland verborgen te houden. We passeerde het plaatsje Fairly (een klein plattelands dorpje) waar we boodschappen deden en Paul in de bibliotheek ging internetten. In de supermarkt aangekomen bleek al het brood en vlees op, dit in verband met de aardbeving in Christchurch.

Na Fairly volgden we route 79 naar Geraldine waar we nog een keer naar de supermarkt gingen. Hier lagen nog drie broden die we snel in ons karretje stopten en waar we verder onze boodschappen kochten. Ook hier mochten de mensen niet meer dan twee broden per persoon kopen i.v.m de aardbeving en de naschokken in Christchurch. Na Geraldine sloegen we af naar een klein dorpje Woodbury. Hier heeft vroeger mijn Tante Inge (zus van mijn vader) met oom John (echte Kiwi) gewoond. Tante Inge is al twintig jaar overleden maar nu we toch in de buurt zijn hebben we haar graf gezocht en gevonden. Ruud, Natalie en Jill zijn hier vorig jaar geweest en de waxinelichtjes, de steen en de roos lagen nog bij het graf. We hebben de grafsteen van Tante Inge schoongemaakt. Daarna werd het tijd om naar haar het huis te gaan waar ze gewoond heeft. Het was niet makkelijk te vinden aangezien we geen straatnummer hadden maar we vermoeden welk het huis het is geweest.

graf van tante Inge…

Aan het begin van de middag reden we weer verder over route 72 een Inland Scenic route door een vlak groen landschap met schapen, koeien en hertenfokkerijen.

herten van een fokkerij…

Het landschap was zo vlak dat het bijna op Nederland leek. We sloegen weer een landweggetje in richting Peel Forest waar we hoopten te kunnen wandelen naar oude Totara, Matai en Kahikatea bomen. Helaas viel de regen met bakken uit de lucht waardoor we daar lunchten maar niet wandelden.

Na de lunch reden we weer verder door het vlakke groene landschap en probeerden we een plekje voor de nacht te vinden. Dit is niet zo makkelijk tussen al de boerderijen uiteindelijk vonden we toch een mooi plekje even van de Inland Scenic route even voorbij Mount Sommers. Niet zo mooi als we gewend zijn, we zijn aardig verwend! Na het avond eten zaten we nog gezellig te praten ook nog toen het langzamerhand donker werd en de vogels met veel kabaal in de bomen gingen zitten voor de nacht.

24 februari 2011
Het weerbericht geeft voor vanmorgen zon en voor de middag weer bewolking en regen. Rond acht uur reden we van de camping af en scheen de zon al op de bergtoppen met hier en daar een wolk! We reden verder door een grote Pukaki vallei naar Aoraki/Mount Cook. Dit nationaal park omvat ca 70.000 hectare van de zuidelijke Alpen, waaronder de drie hoogste bergpieken van Nieuw-Zeeland, Mount Cook (3764 m), Mount Tasman (3498 m) en Mount Dampier (3440 m). In dit park liggen ook een aantal gletsjers, waarvan de Tasmangletsjer de grootste is, deze is ca. 29 kilometer lang en op sommige plekken drie kilometer breed.

  gletsjers onderweg…

Als eerst reden we naar het informatie centrum van het dorpje Aoraki/Mount Cook. We hadden van het verhuurbedrijf te horen gekregen dat we de weg naar de Tasmangletsjer niet mochten rijden met de camper. De vrouw van het informatie centrum vond dit onzin, de weg was goed genoeg voor campers en zo reden we even later over een acht kilometer lange grindweg door de Tasman vallei naar de parkplaats van de gletsjer. Daar aangekomen maakten we een mooie wandeling van ca. veertig minuten. We liepen over een stenen wandelpad dat langs het Blauwe Meer ging, nou ja blauw meer, groen was het!

het Blauwe meer…                       monument voor omgekomen bergbeklimmers in dit park

We liepen verder met achter ons een prachtig uitzicht over de Pukaki vallei met zijn meer en voor ons de hoge bergen met de eeuwige sneeuw. Aangekomen bij het uitzichtpunt zagen we de grote vieze gletsjer met het grijze meer waar inderdaad zeer grote stukken ijs in dreven, het gevolg van de aardschok die Cristchurch getroffen heeft. Op de gletsjer was duidelijk te zien waar het stuk af was gebroken aangezien dat nog redelijk blauw was i.p.v zwart (de kleur van de aarde).

We hadden echt geluk met het weer want de zon scheen en er waren maar weinig wolken. Langzaam begon het toch wat te waaien en zagen we meer bewolking komen zodat we naar beneden zijn gewandeld en naar de Hooker vallei zijn gereden. Hier hebben we de camper weer op de parkeerplaats geparkeerd en hebben we een groot deel van de Hooker Vallei wandeling gelopen. Exc3xa9n prachtige wandeling langs het Mueller meer met zijn grijze water, via een hangbrug over de Hooker rivier met eveneens grijs water en die behoorlijk hard stroomde.

de Hooker rivier met hangbrug…

Na een uur wandelen liepen we over een tweede hangbrug en zagen we even verderop weer andere bergen met prachtige witte toppen. De wind werd harder, de bewolking meer en we zagen dat het verderop al regende zodat we terug gewandeld zijn. Terug in de camper hebben we eerst gegeten, een lekker gebakken eitje met ham en kaas! Daarna werd het tijd om het toilet en de vuilwatertank van de camper te legen, mannen werk (hihi).

vuilwatertank legen…

We zagen dat het aan de andere kant van het Pukaki meer nog mooi weer was zodat ik een stukje terug gereden heb over een rustige vlakke weg langs het Pukaki meer naar de zuidelijke punt . We kwamen langs een waterkracht centrale en zagen hoe hoog het meer lag met achter de dam de lage vallei. Twee sluizen stonden open en nu konden we zien met hoeveel geweld het water naar beneden kwam zetten. Even later reden we weer verder en zagen we een mooie plek aan het Pukaki meer met aan de andere kant de besneeuwde top van Mount Cook boven de wolken uit. Wat hebben we toch geluk om lekker buiten te kunnen barbecuexc3xabn met zxc2xb4n uitzicht!
 
23 februari 2011
Het was vanochtend weer bewolkt zodat we later vertrokken dan de andere dagen. Pa reed over route 83 terug naar Omarama om daar af te slaan richting Mount Cook. Onderweg reden we door een grote kudde schapen die over de weg moesten lopen om van de ene weide naar de andere te komen. We stopten bij het dorpje Twizel waar we gratis internet hadden en waar we met Natalie en tante Jannie skypten. Tante Jannie nog bedankt voor de mooie DVDxc2xb4s die u voor ons gemaakt hebt, geweldig!

hoe de kudde passeren…

Daarna reden we verder langs het Pukaki meer, een groot meer met daarachter de bergen die half in de wolken zaten. Rond xc3xa9xc3xa9n uur kwamen we aan bij het Glentanner Holiday park waar we de rest van de dag vertoefden. Lekker onder een warme douche, kleren gewassen, accuxc2xb4s en de elektronische spullen opgeladen en natuurlijk uitgebreid naar het nieuws op de televisie gekeken. We hadden gehoord over de aardbeving in Christchurch en Lyttelton maar nu zagen we de afschuwelijke beelden erbij! We zitten dichtbij de Tasman gletsjer waar door de aardbeving ook een stuk is van afgebroken. Dit gaan we morgen waarschijnlijk bekijken.

In de middag regende het maar na het avond eten werd het even droog en maakten we een wandeling naar een brede rivier bedding waar een kleine rivier het Pukaki meer in stroomt. Natuurlijk werd het tijd voor de mannen om een kleine dam in de rivier te bouwen. Daarna liepen we door naar de oever van het meer en terug naar de camper. Op zich is het een aardige camping het is alleen jammer dat we niet zxc2xb4n mooi uitzicht hebben als we gewend zijn met ons wild kamperen.

22 februari 2011
Rond half zeven werd het langzaam licht en werd het tijd om op te staan. Het was een bewolkte en regenachtige dag dus was er even twijfel of we via de Cardrona pas moesten rijden of dat we om moesten rijden via Cromwell. We besloten toch om over de hoge bergen te rijden en voor het begin van deze weg kregen we een bord waarop stond dat voertuigen langer dan 12 meter niet verder mochten.

het waarschuwingsbord…

Het eerste gedeelte was een steile klim met haarspeldbochten en bij xc3xa9xc3xa9n bocht stond dat we die met vijftien kilometer per uur moesten nemen! Dit deden we dan ook braaf want de aangegeven snelheden kloppen wel bijna altijd. Terwijl we zeer snel omhoog reden kregen we een prachtig uitzicht over het dal van Queenstown en daarachter het Wakatipu meer.

Na enige tijd werd het minder steil met minder scherpe haarspeldbochten en reden we door dalen op ca duizend meter hoogte. We passeerde het dorpje Cardrona. In dit gebied werd rond 1862 goud gevonden en hebben ze dit dorpje gebouwd. Het dorpje bestaat deels nog uit gebouwtjes uit die tijd o.a de kerk, gemeentehuis, hotel en winkeltjes.

de oude (houten) gebouwtjes….

We reden verder naar Wanaka waar we oorspronkelijk wilden blijven om te wandelen. Het regende nog steeds en we hadden laag hangende bewolking zodat we geen prachtige vergezichten hadden waar ze mee adverteren. Bij het toeristen bureau bleek dat het nog enkele dagen zo zou blijven zodat we na de koffie en de boodschappen besloten door te rijden. De meningen waren hier iets over verdeeld maar de meerderheid was voor zodat we toch door reden.

We reden even terug over route 6 en sloegen even later af naar route 8a en later naar route 8 naar Omarama. Het was een prachtige weg waar we al op een hoogte van ca duizend meter reden door een vallei tussen hoge berg toppen. We zagen dan ook geen bomen maar groen-bruingele vegetatie met bewolking om de hoge toppen. We vroegen ons af waar we dit mee konden vergelijken maar we hebben allemaal nog niet zoiets gezien om mee te vergelijken. Het was wel overweldigend, de afstanden lijken als je het zo met het oog ziet klein, maar zijn behoorlijk groot!

geen bomen maar groen-bruingele vegetatie…

Aangekomen in Omarama reden we over route 83 verder richting Otemata langs het Benmore meer. We hadden nu een prachtig uitzicht over het blauw/groene meer in het dal en daarachter de hoge bergen met de toppen in de wolken. We zagen een mooie parkeerplaats langs de weg waar we onze camper met de kont naar achteren reden zodat we prachtig uitzicht hadden over het meer. Tijd voor een wijntje en een relax periode. We hoorden over de radio dat er weer een hevige aardbeving in Christchurch is geweest en dat de schade weer enorm is. Dat geeft ons wel te denken.  Van avond barbecueden we weer heerlijk!

22 februari 2011: Christchurch is vannacht getroffen door een aardbeving. Car en  Paul samen met de ouders van Car waren vorige week nog in Christchurch. Er is vandaag contact geweest met hen. Het gaat met hen goed. Ze zijn op dit moment ver uit de buurt van Christchurch. Vorige week hebben ze nog foto's genomen in Christchurch. Een daar van is een foto van de de kathedraal aldaar. Hierbij hun foto en foto's na de aardbeving van vannacht… beelden spreken voor zich… (Rob)

21 februari 2011
Vanochtend hadden we laag hangende bewolking met regen. Rond acht uur reden we weg naar het dorpje Te Anau waar we het `Wild live centrum` wilden bezoeken. Helaas regende het hard toen we aankwamen en bleek het centrum voornamelijk buiten situaties betreft zodat we dit in door de regen oversloegen. Onze watertank was vanochtend leeg geraakt en toen we even verderop langs een garage reden zagen we een water slang buiten hangen. We stopten en mochten daar onze watertank vullen. Ons ene remlicht was ook kapot zodat we de werknemer vroegen of hij dat gelijk kon maken, geen probleeem!

En zo reden we even later verder via route 94 naar Mossburn en vandaar volgde we route 97 naar Five rivers. We reden door een groen bergachtig gebied waarvan de toppen in de wolken zaten. Langs de weg zagen weer veel herten- koeien- en schapenfokkerijen. Eenmaal op route 6 reden we langs het Wakatipu meer waar het er even op leek dat de zon door de wolken heen kwam. We parkeerden langs de weg met uitzicht over het meer en daarachter de hoge bergen om te lunchen maar al snel wonnen de wolken en de regen het weer en werd het zicht weer minder. Aangekomen in Queenstown reden we naar het Kiwi Birdlive park. Hier zagen we veel verschillende beschermde vogels zoals de Kiwi (nationale vogel van Nieuw Zeeland). Yellow Crowned Parkeet, Red Crowned Parkeet,  Antipodes Island Parkeet (parkiet), Morepork (uil soort), New Zeeland Falcon (valk), New Zealand Pigeon (duif, )Kea, Tui en verschillenden soorten beschermende eenden. De Kiwi leeft alleen in Nieuw Zeeland en is een nachtdier dat bijna uitgestorven is. Het is dan ook moeilijk deze in het wild te spotten in maar nu zagen we ze heel goed en van heel dichtbij in het Kiwi huis.

  Kiwi met ei en vijand…

verschillende vogels…

Ook hadden ze Gekkoxc2xb4s en Tuatara. Een Tuatara is een reptiel dat alleen in Nieuw Zeeland leeft en nog afstamt van de dinosaurussen. Om drie uur hadden ze een show waar we heen gingen en ze lieten verschillende parkieten en een duif tussen ons door vliegen waar ze onderwijl veel over vertelden. Ze vertelden over de Possums die oorspronkelijk uit Australixc3xab kwamen en nu een plaag in Nieuw Zeeland zijn aangezien ze hier geen vijanden hebben zoals de slang. Ze eten dan ook veel van de groene vegetatie van het land op. Verder had xc3xa9xc3xa9n van de medewerkers een Tuatara in zijn hand gaf veel informatie over het dier.

de Tuatara…

Even later werden de Kiwixe2x80x99s gevoerd en zagen we die nog een keer van dichtbij. Het zijn grote vogels met lange snavels waarmee ze insecten uit de grond pikken. Ze kunnen niet vliegen maar hebben daarentegen wel hele sterke poten.

Het was inmiddels vier uur geworden toen we eruit kwamen. We reden Queenstown uit richting Cornwell en maakten een stop bij de Kawarau brug. Een brug die over een rivier loopt die diep in de rotsen is uitgegroefd. Deze brug is tijdens de goudzoekers tijd gemaakt om makkelijk van Cornwell naar Queenstown te rijden met paard en wagen. Nu is er een nieuwe brug en wordt de oude brug gebruikt voor (bungy jumpen). We reden terug en parkeerden langs de weg met uitzicht over de diep liggende rivier met op de heuvels de zuidelijkste druivenwijngaarden van Nieuw Zeeland.

de bungy jumpbrug…

20 februari 2011
Vanochtend ontbeten we met het zicht op Monkey eiland waar langzaam de zon op begon te schijnen. Rond half acht reden we weg over route 99 door Tuatapere naar Clifden, hier wilden we een hangbrug gaan bekijken maar helaas reden we daar in de mist zodat we zijn doorgereden. Even verderop zagen we een uitkijkpunt waar we konden lezen dat het water in het Te Anau meer hoger lag dan het Manaouri meer en dit lag weer veel hoger dan Doubtfull sound zodat het hier tussen een elektrische centrale kan aansturen. Als het water te hoog wordt in xc3xa9xc3xa9n van deze meren wordt het water via een stuw afgevoerd naar de Doubtfull sound.

de werking van de waterkrachtcentrale…

Daarna reden we door Manapouri langs het Manapouri meer via route 95 naar Te Anau. In Te Anau aangekomen zijn we naar het toeristenbureau gegaan. We waren inmiddels aangekomen in het Fjordland National park! De heuvels zijn daar verruild door hoge bergen met hier en daar sneeuw op de toppen. We kregen een beetje haast omdat we gelezen hadden dat er een depressie naderde en het weer ging veranderen in regen en wind. Zo reden we over route 94 door naar Milford Sound. Een prachtige route langs het Te Anau meer en verder over een slinger weg door hoge bergen tot we door een tunnel moesten.

onderweg…

Na de tunnel daalden we af tussen hoge steile granietwanden tot we bij de Milford Sound kwamen. Hier sprongen mijn vader en ik de camper uit om kaartjes te kopen. Net op tijd, we konden nog net kaartjes van Mitre Cruises kopen van tien voor half xc3xa9xc3xa9n. Snel brood en limonade in de tas en in een hurry naar de steiger waar de boot lag. Wat een zwarte vliegjes ZANDVLIEGEN waar is de Skin so Soft! Snel insmeren. Nog geen vijf minuten later waren we vertrokken en hadden we geen last meer van de zandvliegen. Paul verdween al snel naar de stuurhut om met de kapitein te praten en informatie te verzamelen over de Sounds. Wij kregen vanaf het dek al snel een groep Bottlenose dolfijnen te zien die rond onze boot rondzwommen. Wat een natuur. Rondom prachtige hoge steile wanden van zwart diamant graniet die begroeid zijn met mos en bomen en daartussen de veel watervallen. De wanden zijn hoger en steiler dan in Noorwegen, echt overweldigend! We zagen op een paar plaatsen Fur seals op de rotsen liggen. Hoe dichter we bij de ingang van de fjord kwamen hoe onstuimiger het water werd en er meer wind stond zodat we niet helemaal naar de uitgang voeren.

onderweg…

Op de terugweg voeren we aan de andere kant van de Sounds en kwamen we met de boot zelfs onder de overhangende hoge graniet formaties door. We hadden nog wat tijd over zodat de kapitein wellicht in overleg met Paul ook nog even langs vissershaven voer en hem goede ankerplekken toonde.

Rond half drie waren we weer terug bij de camper en begon een rustige terugweg over dezelfde weg. Het was inmiddels gaan regenen zodat we nog enkele fotostops maakten voor het maken van plaatjes van een Kea (soort papegaai) en een uitzichtpunt en een foto van een prachtig dal met een rivier met stroomversnellingen.

de granietwanden…

de Kea…

Rond half vijf parkeerden we onze camper op het kiezelstrand bij het Gunn meer. Het regende inmiddels aardig hard maar we hebben een prachtige dag gehad met zeer goed zicht! 

De Maori legende over dit gebied:
De god Tu-Te-Raki-Whanoa sneed met zijn guts een ruwe kustlijn vanuit het zuiden met veel eilandjes. Eenmaal bij Milford sound aangekomen had hij de gutstechniek zo in de vingers dat hij een prachtige sound maakte . De god van de onderwereld `Hine-Nui-te-Po kwam langs en zag deze prachtige sound. Ze dacht als hier mensen komen kijken willen deze vast nooit meer weg en om dit te verhinderen liet ze de zandvliegen naar Milford Sound komen.

In werkelijkheid werd Fjordland 15 miljoen jaar geleden omhoog gestuwd en tijdens verschillende ijstijden ontstonden de valleien en holten. De fjorden ontstonden door de stijging van het zeewater, waardoor de zee in de valleien liep. Hoger gelegen valleien werden de grote meren Te Anau en Manapouri.

19 februari 2011
Tijdens ons ontbijt genoten we van het uitzicht vanaf de kliffen. Rond acht uur reden we weer verder over de Southern Scenic route via Fortose, Waimatua naar Bluff. In de buurt van Bluff zagen we de grote kunstmest fabriek waar fosfaat wordt verwerkt dat uit diverse landen wordt gexc3xafmporteerd. Het is geen toeval dat deze fabriek juist hier staat want de landbouwgrond van Southland moet voortdurend worden bemest. Ook zagen we aan de overkant van de haven de grote aluminiumsmelterij, deze staat op het schiereiland Tiwai Point.

Bluff..  middelpunt van de wereld…

Maar de belangrijkste reden waarom we naar Bluff reden was om de haven te bekijken en Stuart eiland aan de overkant van Foveaux straat te zien. Aangekomen op het uitzichtpunt was het bewolkt en winderig en zagen we Start eiland liggen over een woelige straat! Even later reden we weer verder en stopten we nog bij een galerij waarvan de eigenaar ook een zeiler bleek te zijn. Hij was tien jaar geleden van Hawaii naar Nieuw Zeeland gezeild. Paul stond met de man te praten terwijl ik  onze e-mail verstuurde en mijn ouders koffie dronken in de camper.

Daarna reden we over route 1 naar Invercargill waar we enkele hertenfokkerijen zagen. Dit is een bedrijfstak die in Nieuw Zeeland van steeds groter economisch belang wordt. We reden door Invercargill heen waar we diesel tankten en wat boodschappen deden. Daarna vervolgenden we onze route over route 99 wat ook bij de Southern Scenic route hoort. We reden nog steeds door een groen heuvelachtig landschap met veel schapen en koeien fokkerijen en waar we af en toe de kust zagen. Aangekomen bij het plaatsje Riverton stopten we bij het haventje voor de lunch. Robben- en walvisjagers vestigden zich hier in 1836, waarmee Riverton de eerste Europeese nederzetting van Southland was.

Na de lunch reden we verder richting Tuatapere waar we bij Monkey eiland stopten. Monekey eiland is een heel klein eilandje (meer een grote rots) vlak voor het strand. Volgens de Maori legende heet het eiland  'Te Puka a Takitimu' en was dit de ankersteen van de kano 'Takitimu' waarmee Hawaiki reisde. We vonden het een mooi plek om te overnachten zodat we rond drie uur de camper bij het strand parkeerde met het uitzicht op Money eiland. Aan het begin van de avond smeerde we ons in met Skin so Soft (spul tegen de zandvliegen) om te barbecuen op het strand. Daar zaten we dan met onze lange broeken aan met sokken over de broek tot de enkels. Met daarbij nog eens de rook van de barbecue, waar zie ik een zandvlieg!

Monkey rock…

Na het eten was het laag water en liepen we over het strand naar Monkey eiland. Terwijl we liepen kreeg Paul Natalie aan de telefoon zei hij. Even later kreeg ik de telefoon en toen ik die op luidspreker wilde zetten zag ik dat het een grapje was. Ik speelde mee en sprak ook met Natalie en gaf de telefoon daarna aan mijn moeder. Zij begon een heel gesprek en na een tijdje gaf Natalie echt geen antwoord en riep ma door de hoorn OEOEOE ben je daar nog? Toen wij hard lachten kreeg ze het grapje door.. GRAPJE!

18 februari 2011
Het was vanochtend wat bewolkt en mistig. Na een rustig ontbijt reed mijn vader met de camper over de kustweg naar Waihola waar we weer op route 1 kwamen. We reden verder naar Balcluha om even later weer van de route af te gaan en de Catlins route te volgen, deel van de xe2x80x9cSouthern Sceneric routexe2x80x9d. Een bijzonder afwisselend heuvelachtig gebied waar er aan de kust allerlei verschillende zeedieren leven. We reden langs Kaka point naar Nugget point waar we een wandeling maakten naar de vuurtoren. De mist trok weg en de zon kwam door zodat we een prachtig uitzicht hadden over de oceaan met daarin zijn grote rotsen net voor de kust. We keken ook vanaf de kliffen naar beneden en zagen daar de zeehonden en zeeleeuwen slapen en spelen, vooral naar dat laatste hebben we lang gekeken.

Het werd tijd om verder te gaan en we reden verder via Owaka door een groen heuvelachtige omgeving naar Purakaunui watervallen. Daar aangekomen maakten we een wandeling door het bos naar een viertraps waterval. Het was een mooie wandeling waar we weer veel verschillende varens zagen en bomen met mos en andere begroeiing.

bij de waterval…

Na de wandeling was het alweer lunchtijd en aten we een lekker broodje gezond. Tijdens de lunch zagen we de bus waar Elaine en Bill (twee Australixc3xabrs) in rondrijden aankomen. We hebben hun gisteren ontmoet en gesproken en vanochtend zagen we ze ook al bij Nugget point waar we weer stonden te praten en nu dus weer! Waarschijnlijk gaan we hun nog wel vaker tegen komen, wel gezellig! We reden weer over de Catlin route naar Porpoise baai en Curio baai. In Curio baai zijn overblijfselen van een versteend woud dat miljoenen jaren geleden bedolven raakte. Dit is een grote moment opname uit het verre verleden, waarbij alle details van het hout in de versteende stronken is vastgelegd. Bij aankomst was het bijna hoog water waardoor we er niet veel van konden zien en dus bedachten we eerst maar te borrelen en te eten op de parkeerplek. Rond zeven uur liepen we terug naar de kust waar we nu iets meer van het versteende woud konden zien.

het versteende woud…

Het was nu ook de tijd dat de volwassen geeloog pinguxc3xafns naar de kust komen om hun jonge te voeden. Er zitten hier acht paren geel-oog pinguxc3xafns en ieder stel heeft xc3xa9xc3xa9n of twee jonge. We zagen hoe enkele volwassen pinguxc3xafns aan land kwamen en naar hun jong waggelde. Het jong hield zich eerst schuil in de groene vegetatie waar ook de nesten zich bevinden maar zodra hij xc3xa9xc3xa9n van de ouders hoorden kwam deze tevoorschijn en schreeuwde hard, honger!!! Zo zagen we nu ook hoe de jonge geel-oog pinguxc3xafn gevoed word. Dit is hetzelfde als bij de andere pinguxc3xafns en ook hier gaat de kop van het jong geheel in de bek en hals van de volwassene. Dit blijven mooie dieren om te zien.

de geel oog Pinguxc3xafn met jong…

Het begon te regenen en langzaam donker te worden zodat we even verdrop op een hoge klif parkeerden voor de nacht. Weer een plek met een prachtig utzicht! We merken wel dat de dagen korter worden. Het wordt ca zeven uur licht en rond negen uur donker.

17 februari 2011
Het was een koude nacht geweest en xc2xb4s-ochtends was het een beetje heiig. Rond zeven uur zaten we aan het ontbijt en we zagen de zon vanuit de oceaan opkomen. Even later reden we verder over de kustweg naar Waianakarua waar we de route 1 weer volgden. De route ging door een groen heuvelachtig landschap met veel schapen en koeien. We maakten een tussenstop bij de Moeraki bolders. Dit zijn enorme ronde stenen die als xe2x80x9dknikkers van de duivelsxe2x80x9d aan de kust liggen. Volgens de Maori legende zijn het de voorraadmanden van een Vergane kano. In werkelijkheid zijn ze ontstaan door de erosie van de Mudstone rotsen bij het strand. In een periode van 60 miljoen jaar zetten zich kalksteenzouten af rond de gexc3xabrodeerde brokken, waardoor de huidige stenen zijn ontstaan. Een heel apart gezicht deze ronde stenen in het strand met de zon erop!

de Moeraki bolders…

Daarna reden we verder een stukje over route 1 om al snel weer een kust weggetje te volgen waar we weer prachtig uitzicht hadden over het strand , de kliffen de baaien en de verre oceaan. Aangekomen in Duniden reden we naar de Marina waar Steve met zijn boot ligt. Hij was blij verrast ons te zien en mijn ouders vonden het heel leuk hem na alle verhalen eens te ontmoeten. Hij had tijd om bij ons koffie te komen drinken en al snel zaten we lang aan de praat, wat zeer gewoon is bij Steve en Paul. Na enige tijd moesten we toch weer verder en namen we afscheid van Steve.

We reden verder het centrum van Duniden in. Duniden is een stad met veel groen en huizen van leisteen, veel kerken en torentjes en prachtige Victoriaanse en Edwardiaanse panden. We bezochten o.a de St. Paul Anglican Cathedral (gebouwd 1914-1919), het treinstation(gebouwd 1904-1919) en de First Church.

het treinstation…

de First Church…

Daarna reden we na wat omwegen de stad uit via route 1 maar sloegen alweer snel af naar een kleinere kustweg. Het was inmiddels vijf uur geworden en even buiten Brighton vonden we weer een mooie plek om (wild) te kamperen met weer uitzicht over de duinen en de Pacific. De mannen maakten de barbecue weer klaar terwijl de dames een salade maken. Ja, we hebben weer een prachtige mooie zonnige dag gehad die we afsloten met een heerlijke barbecue en een wijntje!

16 februari 2011
Om zeven uur waren we wakker en ben ik nog even lekker in een heet bad in onze badkamer gaan liggen, wat een luxe. Rond acht uur werden we met een taxi opgehaald en gingen we met al onze bagage naar het Camper verhuurbedrijf waar onze zespersoons camper al klaar stond. Wauw dat is geen klein ding!

onze zespersoons camper…

Al snel reed Paul de weg op met naast zich mijn vader en ik op de voorbank. Ma zat achterin. Het was wel even wennen om in zxe2x80x99n grote camper te rijden en bovendien ook nog eens links op de weg. Maar Paul had het snel door en allereerst reden we naar de New World (supermarkt) om boodschappen te kopen. Daarna verlieten we Christchurch via route 1 en reden we via Timaru naar Oamaru. Oamaru is een leuke nostalgische plaats met huizen van Oamaru steen. Even buiten het plaatsje stopten we bij een kolonie Yellow eye pinguxc3xafns. Het is al laat in het seizoen en nog wat vroeg op de dag om de pinguxc3xafns te zien maar toch zagen we een volwassene pinguxc3xafn en een jong op het nest.

de geel oog pinguxc3xafn…

Rond vier uur verlieten we Oamaru en reden we via een mooie kleinere kustweg verder waar we een (wild) kampeerplek vonden langs het strand even voor het plaatsje Kakanui. Vanuit de camper konden we aan de ene kant over de Pacific kijken en aan de andere kant over een groen landschap. De mannen maakten de barbecue klaar terwijl de dames alle tassen aan het uitpakken waren en alles inruimden. We aten heerlijk buiten uit de wind en genoten van het uitzicht, wat een vakantie!

15 februari 2011
Om half acht was iedereen weer op en ontbeten we in de keuken. De kinderen gingen naar school en voordat Megan naar haar werk ging zette ze ons (met al onze bagage) af bij het Thomas hotel. Mijn ouders waren al wakker en nadat we een kop koffie hadden gedronken liepen we de stad in om verschillende hermitage wandelingen te maken. Christchurch is in 1848 gebouwd door Engelse kolonisten. Hier zou een grote groep, zeer behoudende gelovigen van de kerk van Engeland, moeten komen wonen. Het werd een typisch Engelse stad, met Victoriaanse gebouwen en uitgestrekte parken. We zagen weer veel oude gebouwen zoals de Christchurch Cathedral, de Bridge of Remembrance, de Former Library chambers, Christxe2x80x99s college, Cranner court, en nog veel meer . Al deze oude gebouwen waren wel ergens door de aardbeving beschadigd.

enkele oude gebouwen…

Rond lunchtijd hielden we het voor gezien en gingen we bij de Chinees op een terrasje eten. Na de lunch reden we gratis met een bus door de stad en stapten we uit bij de supermarkt waar we boodschappen deden. Daarna gingen we met de bus terug naar het hotel. Aan het begin van de avond liepen we naar het botanische park waar een toneelstuk werd opgevoerd. Het was een komedie over rugby dit omdat de wereldkampioenschappen rugby nu in Nieuw Zeeland worden gehouden. Het was een leuke voorstelling maar na de eerste helft liepen we terug naar ons hotel aangezien we ook het park met zijn bijzondere bomen en planten voor een deel wilden zien.  Terug in het hotel werd het even puzzelen waar we morgen heen gaan rijden xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6

in het botanische park…                de komedie…

14 februari 2011
Om zeven uur namen we afscheid van Corri en Willem. Willem bracht ons naar het busstation in Nelson en daarvandaan vertrok de bus (Atomic travel) om half acht. Corri en Willem nog bedankt voor de mooie en gezellige tijd! We zaten in een kleine bus die via Richmond, Murchinson Beechwoods, Lewis Pass, Hanmer spring naar Christchurch reed. Een route die eerst door een groen heuvelachtig landschadschap ging en later door een droog en rotsachtiger landschap. Rond drie uur kwamen we in Christchurch aan waar we werden opgevangen door Megan. Zij nam onze tassen mee naar huis en we spraken af dat ze ons rond half zeven kwam ophalen, zij moest nog werken.

Als eerst gingen we onze paspoorten ophalen bij het immigratie kantoor dat in het centrum ligt en daarna liepen we wat rond door het centrum. Langs de Cathedral square en andere oude gebouwen waarvan de meesten in de steigers staan aangezien er een tijdje geleden een grote aardbeving is geweest en en daarna nog ca 4000 naschokken.

door aardbeving aangetaste gebouwen…

Rond vijf uur belden mijn ouders dat ze in Nieuw Zeeland waren aangekomen en dat ze in het Thomas hotel in Christchurch waren. We liepen daar dicht in de buurt dus binnen vijf minuten waren we bij ze, YES het is weer gezellig! Rond half zeven hadden we met Megan afgesproken en reden we met Megan en haar twee dochters Alex en Charlotte mee naar hun huis. Daar aten we gezamenlijk en zaten we gezellig te praten. Megan heeft een eigen bedrijf en organiseerd over de hele wereld congressen. Voor we het wisten was het alweer elf uur en tijd om naar bed te gaan.

13 februari 2011
Vannacht hebben we heerlijk in de kamper van Corri en Willem geslapen. En vanochtend ging alweer vroeg de wekker. Om half zeven zaten we al aan het ontbijt van yoghurt met fruit, muesli en cornflakes. Daarna stapten we met zijn allen in de  auto om naar het Kahurangi National Park te rijden. We reden via Richmond, Redwood Valley, Woodstock naar het Flora car park. Het was een mooie weg dat als eerste  langs de Tasman baai liep, daarna door een vlakke vallei waar veel fruit- en groentenkwekerijen waren, maar ook veel verschillende druiven kwekerijen waar ze hun eigen wijnen maken.  Het laatste stuk reden we door een heuvelachtig/bergachtig landschap.

Aangekomen bij de parkeerplaats was het inmiddels half negen geworden en dronken we eerst een kop koffie in een hut voor we gingen wandelen naar de top van Mount Arther (1795 meter).  Het eerste stuk liepen we door een prachtig bosrijk gebied en zagen we veel mos aan de bomen. Na een uur tussen de bomen te hebben gewandeld kwamen we bij Mount Arhur hut aan, een slaaphut die net op de boomgens staat. Vanaf hier veranderde de vegetatie in een kalksteen met Alpen landschap. We zagen dat de top van Mount Arther nog in de wolken lag echter tijdens de wandeling klaarde het steeds meer op. Hoe verder we naar boven liepen hoe kouder en hoe harder het ging waaien. Aangezien het laatste stuk steiler werd, en ik wat vermoeid begon te worden, besloot ik dat ik niet helemaal naar de top wilde wandelen ook omdat deze nog steeds in de wolken lag. De rest stemde ermee in zodat we onder de top en uit de wolken op een mooie plek onze vroege lunch aten met uitzicht over de vallei waar we door gereden waren en Tasman baai.

de wandeling met Corri en Willem….

 We liepen via dezelfde weg terug naar de auto. Rond half twee waren we terug. Het was een prachtige wandeling geheel anders dan de wandelingen in de Sounds! Terug namen we een andere route, die eerst weer langs verschillende fruit- en groentenkwekerijen ging. We wilden eigenlijk blauwe bessen plukken, maar aangezien het zondag is waren alle kwekerijen gesloten.  Je kunt hier bij verschillende fruitkwekerijen je eigen fruit plukken, deze mag je voor een klein bedrag meenemen. Vervolgens reden we langs de haven van Mapua en langs de kust van de Tasman baai naar Nelson. Onderweg stopten we nog twee keer een keer om bij een haventje te kijken en een andere stop om een heerlijk ijsje te eten van verse vruchten. Thuis aangekomen aten we een heerlijke Kiwi maaltijd. Corri had lam in de oven klaar gemaakt  met groenten en aardappelen, heerlijk! Na het eten waren we allemaal moe en voldaan en hebben we onze film van Antarctica en de Falkland bekeken.

12 februari 2011
Vanochtend was het zover! Om zeven uur verlieten we Cissy baai en zwaaiden we nog even naar de Giebateau aan de mooring, tot over zes weken! Het eerste stuk was een zeer bochtige grindweg die tot aan Rai Valley liep. Het was bewolkt en het regende af en toe zodat we niet echt een mooi uitzicht hadden over de sounds.

In Rai Vally aangekomen hebben we een kopje thee gedronken voor we verder reden naar Nelson. De weg tussen  Rai Valley en Nelson was een goede brede weg waar we harder konden rijden. Rond half tien kwamen we aan in Nelson en had John  honderdvijftig kilometer bochtige weg afgelegd. We kregen een telefoontje van Natalie en van mijn ouders dat mijn ouders toch de veertiende i.p.v de vijftiende februari in Christchurch landen. Hierdoor kunnen we mijn ouders niet van het vliegveld ophalen aangezien wij dan met de bus aankomen in Christchurch.

We  liepen met John over de bekende zaterdag markt van Nelson. Een markt waar Nieuwzeelanders hun eigen groente, fruit, specerijen en eigen gemaakte producten verkopen.  Daarna zijn we Nelson nog even rond gewandeld en hebben we met John boodschappen gedaan. Het was inmiddels half twee geworden en tijd om naar Corri en Willen (Terra Nova) te gaan. Hier aangekomen hebben we gezellig met zijn allen buiten op het terras geluncht met uitzicht over de Tasman baai.  John ging terug naar huis en wij liepen met zijn vieren naar het Tahunanui strand dicht bij hun huis. Nadat we lekker waren uitgewaaid werd het alweer tijd voor het avond eten en bleven we bij Corri en Willem slapen. Tot morgen….

Bestemming Nieuw Zeeland: het binnenland in… is a post from giebateau.weblog.nl.